Η είδηση για τη δέσμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας δύο βασικών κατηγορουμένων στην Κρήτη, καθώς και στενών συγγενικών τους προσώπων, φέρνει ξανά στο προσκήνιο το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια υπόθεση που δεν αποτελεί απλώς μια μεμονωμένη περίπτωση απάτης, αλλά μια ηχηρή απόδειξη της χρόνιας θεσμικής χαλαρότητας και της απουσίας ουσιαστικής εποπτείας σε έναν από τους πιο κρίσιμους οργανισμούς για τον αγροτικό κόσμο.
Το «πάρτι» των επιδοτήσεων
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έρχονται στο φως, το κύκλωμα φέρεται να λειτουργούσε με μια προκλητική ευκολία, δηλώνοντας εικονικές εκτάσεις και «φουσκωμένο» ζωικό κεφάλαιο για να καρπώνεται ευρωπαϊκά κονδύλια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Η απόφαση της Δικαιοσύνης να επεκτείνει τις δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων και σε συγγενικά πρόσωπα δείχνει ότι η έρευνα ακουμπά πλέον τη ρίζα του προβλήματος: τη διοχέτευση του μαύρου χρήματος σε ακίνητα και τραπεζικούς λογαριασμούς μέσω «τρίτων».
Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Μήπως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου;
Ένα σύστημα που εκτρέφει την αυθαιρεσία
Πέρα από την ποινική καταγραφή, το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο αφορά την πολιτική και διοικητική ευθύνη. Πώς είναι δυνατόν ένας οργανισμός όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια, να επιτρέπει σε τέτοια κυκλώματα να δρουν ανενόχλητα επί σειρά ετών; Η επαναλαμβανόμενη αδυναμία των ελεγκτικών μηχανισμών να εντοπίσουν τις κραυγαλέες αναντιστοιχίες στις δηλώσεις των επιτηδείων, γεννά εύλογες απορίες για το αν η «ανεπάρκεια» του συστήματος είναι απλώς οργανωτική ή κάτι πολύ βαθύτερο. Πέρα από την ποινική διάσταση, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ φέρνει ξανά στην επιφάνεια τις χρόνιες παθογένειες ενός συστήματος ενισχύσεων που συχνά μοιάζει να ευνοεί τους επιτήδειους εις βάρος των πραγματικών παραγωγών. Η οικονομική ζημία, που αποτιμάται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, δεν είναι μόνο λογιστική· είναι μια πληγή στην αξιοπιστία ενός ολόκληρου κλάδου που στηρίζεται στη διαφάνεια των επιδοτήσεων για να επιβιώσει.
Η επόμενη μέρα και η ανάγκη για πραγματική κάθαρση
Η δέσμευση των περιουσιών είναι ένα αναγκαίο βήμα, αλλά απέχει πολύ από το να θεωρηθεί οριστική κάθαρση. Η πραγματική ανατροπή θα έρθει μόνο αν η έρευνα φτάσει στους ηθικούς αυτουργούς και σε εκείνους που, από θέσεις ευθύνης, επέτρεψαν ή διευκόλυναν τη λεηλασία των αγροτικών πόρων. Σε μια περίοδο που οι πραγματικοί παραγωγοί στενάζουν υπό το βάρος του κόστους παραγωγής, η αποκάλυψη ότι «ημετέροι» και επιτήδειοι πλούτιζαν εις βάρος τους, αποτελεί πρόκληση που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τυπικές δικαστικές ανακοινώσεις.Το κράτος οφείλει πλέον να αποδείξει αν διαθέτει τη βούληση να συγκρουστεί με τα κυκλώματα της διαφθοράς ή αν θα περιοριστεί, για άλλη μια φορά, στη διαχείριση των εντυπώσεων.
