Να φοβάται ή να μην φοβάται η κεντροαριστερά ένα κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού; Το ερώτημα θα έβρισκε μάλλον εύκολα απάντηση εάν ίσχυαν οι παλαιές γνωστές διαχωριστικές γραμμές στο κομματικό μας σύστημα και ως εκ τούτου και στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Τα πράγματα έχουν αλλάξει από την οικονομική κρίση και εντεύθεν και γι΄ αυτό περιπλέκονται.
Η “Καθημερινή” επιβεβαίωσε (ρεπορτάζ της Νεκταρίας Σταμούλη) πώς στο περιβάλλον της -πιεζόμενης να παραιτηθεί από πολλούς συγγενείς θυμάτων- προέδρου του συλλόγου “Τέμπη ’23” βρίσκονται και ασκούν μεγάλη επιρροή συγκεκριμένα πρόσωπα. Για να το ξεκαθαρίσουμε: οι συμβολισμοί που εκπέμπουν τα πρόσωπα στην πολιτική δεν πρέπει να υποτιμώνται. Κουβαλούν ιδεολογίες ή ιδεοληψίες, κομματική καταγωγή, “ευλύγιστη” αντίληψη για τα πράγματα και άλλα πολλά.
Για παράδειγμα: δεν θα μπορούσε κάποιος που πιστεύει ότι η γη είναι επίπεδη να αρθρογραφεί στο Scientific American, ει μη μόνο σε χιουμοριστική στήλη.
Κατά ανάλογο τρόπο (πάντοτε κατά το ρεπορτάζ της “Καθημερινής”) ένας εκ των πρωταγωνιστών των συλλαλητηρίων κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών που κατηγορούσε τον τότε πρωθυπουργό και όλους τους βουλευτές που την ψήφισαν ως “προδότες” δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος βουλευτής του νέου κόμματος Τσίπρα. Σαφές; Δια της αντιστροφής, λοιπόν, εφόσον αυτό το πρόσωπο αποδειχτεί ότι έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο κόμμα Καρυστιανού, θα ήταν παράδοξο να λάβει ψήφους από κλασικούς (κεντροαριστερούς) ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Ομοίως, ένας από τους πιό σκληρούς αντιεμβολιαστές που εμφανιζόταν στα τηλεοπτικά πάνελ, αφήνοντας να εννοηθεί πώς θα προέλθουν τερατογενέσεις από το MRNA κατά του Covid, δύσκολα θα μπορούσε να προσελκύσει ψηφοφόρους της πιό κεντρώας εκδοχής της Ν.Δ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ (εξαιρούνται έως ένα βαθμό οι “πιστοί” στις επισημάνσεις Πολάκη).
Πρώην βουλευτής και υπουργός της (υπερ)δεξιάς, φανατικός υποστηρικτής του τοξικού, ομοφοβικού και εθνικιστή πρ. μητροπολίτη Αμβρόσιου δεν θα μπορούσε παρά να δώσει στίγμα που επ΄ ουδενί θα συγκινούσε το λεγόμενο κέντρο και, φυσικά, την κεντροαριστερά.
Πάμε παρακάτω: θα μπορούσαν δύο πρώην πολιτευτές και στενοί συνεργάτες του προέδρου της “Νίκης” Δημ. Νατσιού (μία δικηγόρος και ένας πρώην ανώτερος δικαστικός), που εμφορούνται από τις ιδέες του ότι κίναιδοι, ευρωλάγνοι και προδότες έχουν καταλάβει τον δημόσιο βίο της χώρας, να γίνουν θηρευτές κεντρώων ή αριστερών ψηφοφόρων;
Τα πράγματα θα ήταν απλά σε μία ευθυγραμμισμένη πολιτική ζωή όπου οι ιδεολογίες είχαν αξία. Δεν είναι τυχαίο ότι η κυρία Καρυστιανού λέει πώς δεν υπάρχει το δίπολο “αριστερά-δεξιά” και φαίνεται πώς αυτό το πιστεύουν πολλοί εκεί έξω. Παλαιότερα είχε υπερασπιστεί αυτή την θέση, το “Ποτάμι” του Σταύρου Θεοδωράκη (αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, από διαφορετική και σαφώς λιγότερο προβληματική θεώρηση), πρόσφατα, δε, και το “Κίνημα Δημοκρατίας” του Στέφανου Κασσελάκη, βουλευτές και στελέχη του οποίου “φλερτάρουν” τώρα με την ιδέα του κόμματος Καρυστιανού.
Οι μετακινήσεις ψηφοφόρων από κόμμα σε κόμμα, όπως αποτυπώνεται τα τελευταία χρόνια στις δημοσκοπήσεις, επιβεβαιώνουν, άλλωστε, ότι κάποιοι που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ή ΠΑΣΟΚ επιλέγουν “Ελληνική Λύση”, νεοδημοκράτες θέλγονται από την Λατινοπούλου και τον Βελόπουλο και άλλα τινά.
Ουδεμία έκπληξη, λοιπόν, εάν το απαράτ υπερδεξιών, δεξιών, θρησκόληπτων, εθνικιστών και άλλων, που μπορεί να αποτελέσει την ιεραρχία ενός κόμματος, προσελκύσει οργισμένους ψηφοφόρους κάθε καταγωγής.
Ωστόσο, ο κεντρώος χώρος (που δεν είναι αυστηρά κομματικά προσδιορισμένος), όπως και η σκεπτόμενη και με ιδεολογικά αντίβαρα κεντροαριστερά, κινδυνεύουν λιγότερο (όχι απόλυτα) από πρόσωπα όπως αυτά που περιγράψαμε παραπάνω και φαίνεται, έως τώρα, ότι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την ίδρυση του νέου αγνώστων προδιαγραφών κόμματος.
Αρκεί οι διαχωρισμοί να επισημαίνονται πολιτικά, ιδεολογικά και κυρίως προγραμματικά με τρόπο εύληπτο και κατηγορηματικό. Όποτε το πολιτικό σύστημα αντιμετώπισε νωθρά ή υποτίμησε τις ηφαιστειακές τάσεις του θυμού και της απογοήτευσης προέκυψαν αλλοπρόσαλλες καταστάσεις.
