Στο κυριακάτικο σημείωμά του, ο Αλέξης Χαρίτσης αναλύει τις τρέχουσες διεθνείς και εγχώριες εξελίξεις, επισημαίνοντας τους κινδύνους που αναδύονται από αυταρχικές συμπεριφορές τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα.
Ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς στρέφει τα πυρά του στις ΗΠΑ και στη στρατηγική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενώ παράλληλα αναδεικνύει κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα της χώρας.
Αυταρχισμός και αμερικανική πολιτική
Χαρίτσης ξεκινά από την πρόσφατη δολοφονία της Renee Nicole Good στη Μινεάπολις από πράκτορα του ICE, σχολιάζοντας την «αυτοάμυνα» που επικαλέστηκε ο Λευκός Οίκος. «Αν το διεθνές δίκαιο είναι προαιρετικό, τότε προαιρετικό γίνεται και το εσωτερικό», σημειώνει, καταδεικνύοντας την κανονικοποίηση της κρατικής βίας και την επικράτηση του «δίκιου του ισχυρού». Στο πλαίσιο αυτό, ο ίδιος επισημαίνει ότι οι «εγχώριοι τράμπηδες», όπως χαρακτηρίζει ορισμένους παράγοντες της ελληνικής κυβέρνησης, φαντασιώνονται τη συντριβή του αδύναμου και θεωρούν τη δημοκρατία «αδυναμία».
Στο σημείωμά του, ο Χαρίτσης κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι προσπαθεί να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο πως η δημιουργία τραμπικών κομμάτων της alt-right στο εξωτερικό μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα, γεγονός που καθιστά «εξαιρετικά επικίνδυνη» τη διατήρηση του στην πρωθυπουργία.
Στήριξη στο Ιράν και τη δημοκρατική αντίσταση
Σχετικά με το Ιράν, ο Χαρίτσης εκφράζει στήριξη στον ιρανικό λαό που αντιστέκεται στο θεοκρατικό καθεστώς, τονίζοντας ότι οι κινητοποιήσεις εκφράζουν την ανάγκη για αλλαγή, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν ενιαία αιτήματα ή συγκροτημένα πολιτικά σχέδια. Η αλληλεγγύη, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς, πρέπει να αφορά τον αυτοκαθορισμό των λαών και την αντίθεση στον εσωτερικό αυταρχισμό αλλά και στον ιμπεριαλισμό.
Αγροτικό ζήτημα και κοινωνική κρίση
Στο εγχώριο μέτωπο, ο Χαρίτσης αναφέρεται στην τραγική περίπτωση κτηνοτρόφου που αυτοκτόνησε μετά τον αφανισμό του κοπαδιού του, ως αποτέλεσμα της πολιτικής υποκατάστασης της εγχώριας παραγωγής από εισαγωγές χαμηλής ποιότητας, ενισχυόμενες από τη συμφωνία ΕΕ–Mercosur. Επισημαίνει τις ανισότητες στην παραγωγικότητα, καταγράφοντας μείωση 8,8% στην Ελλάδα έναντι αύξησης 9,2% στην ΕΕ, και επιρρίπτει ευθύνες στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για την αδυναμία αναστροφής της κατάστασης.
Προειδοποίηση για την πολιτική διέξοδο
Κλείνοντας, ο Χαρίτσης στέλνει μήνυμα προς την Αριστερά, καλώντας για υπέρβαση του εαυτού της και για ενεργή παρέμβαση στην κοινωνική οργή. Τονίζει ότι αν δεν υπάρξει ενότητα και σαφής στρατηγική για την ήττα της Δεξιάς, η κοινωνική απογοήτευση και αποστράτευση θα εκφραστεί είτε από δυνάμεις της Ακροδεξιάς είτε από την αντιπολιτική.
Το σημείωμα του Χαρίτση συνδέει διεθνείς και εγχώριες εξελίξεις, υπογραμμίζοντας κινδύνους για τη δημοκρατία, την κοινωνική συνοχή και την οικονομική σταθερότητα, και επιχειρεί να προσφέρει ένα πλαίσιο πολιτικής ανάλυσης για όσους επιζητούν διέξοδο από την τρέχουσα κρίση.
Αναλυτικά η ανάρτηση του προέδρου της Νέας Αριστεράς:
Καλημέρα σε όλες και όλους.
Αυτές είναι οι σημειώσεις μου για την εβδομάδα που πέρασε.
1. Η δικιά μας κοντινή Αμερική
Ένας ένοπλος ένστολος άνδρας δολοφονεί μια άοπλη γυναίκα που οδηγεί το αυτοκίνητό της. Εν ψυχρώ. Αυτό που είδαμε σοκαρισμένοι στις οθόνες μας, τη δολοφονία της Renee Nicole Good στη Minneapolis των ΗΠΑ, από έναν πράκτορα του ICE, για τον Λευκό Οίκο είναι απόλυτα αποδεκτό: ο δολοφόνος ήταν σε «αυτοάμυνα» απέναντι σε μια «τρομοκρατική απειλή».
Ο αυταρχισμός του 21ου αιώνα δεν χρειάζεται πραξικοπήματα. Στηρίζεται σε μια δήλωση: «δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο». Από εκεί και πέρα όλα γίνονται απλά. Αν το διεθνές δίκαιο είναι προαιρετικό, τότε στον επόμενο τόνο προαιρετικό γίνεται και το εσωτερικό δίκαιο. Το δίκιο του ισχυρού. Η κρατική βία γίνεται κανονικότητα.
Οι εγχώριοι «τράμπηδες» έχουν ξεσαλώσει. Φαντασιώνονται σπαθιά αντί για νόμους και αίματα αντί για μελάνια· θεωρούν ότι δεν είναι η ώρα να μιλήσουν για το «δίκαιο»· ηδονίζονται με τη συντριβή του αδύναμου. Στα μυαλά πολλών στην κυβέρνηση η δημοκρατία είναι «αδυναμία». Το κράτος δικαίου πολυτέλεια. Οι κανόνες «βαρίδια».
Θα το ξαναπώ όπως το είπα στη συνέντευξή μου στην Εποχή αυτού του σαββατοκύριακου. Ο κ. Μητσοτάκης έχει επενδύσει την πολιτική του επιβίωση στο να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο πως αυτό που επιχειρείται σε άλλες χώρες -δηλαδή η προσπάθεια δημιουργίας τραμπικών κομμάτων της alt-right- μπορεί στην Ελλάδα να εξυπηρετηθεί από τον ίδιο. Γι’ αυτό η παραμονή του στην πρωθυπουργία είναι εξαιρετικά επικίνδυνή για τη χώρα.
Επιμένω, λοιπόν, πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η κυβέρνηση της Δεξιάς, πρέπει να φύγει. Όχι τρίτη ευκαιρία. Είναι πλέον ζήτημα προστασίας της ελληνικής κοινωνίας, της δημοκρατίας και της σταθερότητας της χώρας.
2. Ενάντια στην υποταγή
Στο Ιράν σήμερα αμφισβητείται ένα αυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς που στερεί δικαιώματα, καταπνίγει ελευθερίες και έχει οδηγήσει τη χώρα σε βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση.
Το βάθος της κρίσης δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Ακόμη κι αν οι κινητοποιήσεις δεν εκφράζονται μέσα από ενιαία αιτήματα ή ένα συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο.
Η ανάγκη όμως για αλλαγή εκφράζεται στον δρόμο.
Στηρίζουμε τις κοινωνίες όταν σηκώνονται όρθιες. Στεκόμαστε πλάι στους ανθρώπους που διεκδικούν χώρο, φωνή και αξιοπρέπεια απέναντι σε συστήματα εξουσίας που τους θέλουν σιωπηλούς και υποταγμένους.
Το πάθος για ελευθερία, δικαιώματα και ευημερία δεν χρειάζονται πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης ή διεθνείς προστάτες.
Γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει προοδευτική δημοκρατική διέξοδος ούτε στη θεοκρατία, ούτε στην επιστροφή παλιών δικτατόρων, ούτε σε καθεστώτα-μαριονέτες.
Η αριστερή, δημοκρατική στάση είναι μία: αλληλεγγύη στα κοινωνικά κινήματα, στήριξη του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών, αντίθεση τόσο στον εσωτερικό αυταρχισμό όσο και στον ιμπεριαλισμό.
Μόνο οι ίδιοι οι λαοί μπορούν να ανοίξουν δρόμους ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
3. Ασφυξία
Ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε από απόγνωση. Την απόγνωση που γεννά ο αφανισμός ενός ολόκληρου παραγωγικού κόσμου.
Αυτή είναι η δραματική ιστορία του κτηνοτρόφου που έβαλε τέλος στη ζωή του γιατί είδε το κοπάδι του να θανατώνεται.
Ας μην εθελοτυφλούμε. Είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής επιλογής. Ο στόχος είναι ένας: η υποκατάσταση της εγχώριας αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής από μαζικές εισαγωγές αμφίβολης ποιότητας. Το επιβεβαιώνει η κύρωση της συμφωνίας ΕΕ–Mercosur. Το επιβεβαιώνουν και τα χαμηλά κονδύλια που συζητούνται για την Κοινή Αγροτική Πολιτική της περιόδου 2028–2034.
Δεν γνωρίζω τι προτίθεται να προτείνει ο κ. Μητσοτάκης στην επικείμενη συνάντηση με τους αγρότες.
Θέλω να κάνω όμως μια αναφορά στα -πάντα άβολα για την κυβέρνηση- δεδομένα. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2025 η παραγωγικότητα της γεωργικής εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκε κατά 9,2%, ενώ στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 8,8%, καταγράφοντας μία από τις χειρότερες επιδόσεις στην ΕΕ.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία αλλά το αποτέλεσμα μιας συνειδητής κυβερνητικής πολιτικής: απουσία σοβαρού σχεδίου για τον αγροτικό τομέα, εκτόξευση του κόστους παραγωγής και πλήρης αδυναμία αξιοποίησης των ευρωπαϊκών εργαλείων που αλλού ενισχύουν την παραγωγικότητα και εδώ χάνονται στις ρυπαρές διαδρομές του γαλάζιου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναστρέψει την ασφυξία. Μόνο να την επιτείνει.
4. Ευθύνη για διέξοδο
Και πάλι θα επαναλάβω κάτι από τη συνέντευξή μου στην Εποχή.
Δεν γίνεται να αναγνωρίζουμε πως υπάρχει μια συντηρητική μετατόπιση της κοινωνίας, ότι το φάσμα του πολέμου απειλεί την Ευρώπη, ότι η κυβέρνηση της Δεξιάς λειτουργεί με όρους καθεστώτος, εφαρμόζει μια επικίνδυνη εξωτερική πολιτική, προωθεί τα συμφέροντα των ισχυρών σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, και να μην κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Έχουμε ευθύνη να δώσουμε πολιτική διέξοδο στην κοινωνική οργή.
Η Αριστερά οφείλει να υπερβεί τον εαυτό της και να απαντήσει σε δύο βασικά ζητήματα: το ένα είναι η ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και το δεύτερο είναι να ηττηθεί η Δεξιά. Αλλιώς πολύ φοβάμαι πως η κρίση αξιοπιστίας, η απογοήτευση και η αποστράτευση της κοινωνίας θα εκφραστούν στο τέλος είτε από δυνάμεις της Ακροδεξιάς είτε από την αντιπολιτική.
