Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη άνοιξε το καπάκι της χύτρας και αποκάλυψε την κοχλάζουσα αναρχία και ανομία σε ένα σύστημα παρα-ϊατρικής που κερδίζει εκατομμύρια βασιζόμενο κυρίως στην παντελή απουσία του κράτους-ελεγκτή. Ο κομπογιαννιτισμός έχει ιστορία, η αδόκητη, όμως, απώλεια του δημοφιλούς τραγουδιστή και λαϊκού ειδώλου, ανέδειξε ότι συνεχίζει απτόητος να δρα στα τεράστια κενά που αφήνει η πολιτική αντίληψη πώς η…αγορά αυτορυθμίζεται. Αυτό δεν είναι μόνο μία πλάνη, είναι, τελικά, η ιδεολογικοποίηση της έλλειψης βούλησης να θέτει η Πολιτεία τους κανόνες και να ελέγχει ότι τηρούνται.
Γενικώς, όμως, ζούμε σε μία κοινωνία που “τρίζει” (σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας, που έλεγε ο Σαββόπουλος), όπου τίποτε δεν είναι στέρεο και όλα αφήνονται στην τύχη τους.
Στην οδό Λυσικράτους της Πλάκας κατέρρευσε ένα παλιό κτίριο και όλα δείχνουν πώς η έκρηξη, που στοίχισε ανθρώπινες ζωές, οφείλεται σε μία -μάλλον παράνομη- παροχέτευση φυσικού αερίου. Η “Κίνηση Κατοίκων” της περιοχής, όπως αποκάλυψε η “Καθημερινή”, είχαν ζητήσει, ένα χρόνο πριν, να γίνουν εκτεταμένοι έλεγχοι και ασκήσεις πυρόσβεσης, επισημαίνοντας τους κινδύνους για βραχυκύκλωμα ή διαρροή αερίου. Ουδείς ασχολήθηκε.
Όπως κανείς δεν φρόντισε να ελέγχονται τα δεκάδες παράνομα ιατρεία δήθεν εναλλακτικών θεραπειών που υπόσχονται αναζωογόνηση με δόλωμα την διατήρηση της νεότητας. Οι “ράμπο” της Επιθεώρησης Υγείας καταργήθηκαν ως σώμα, το 2019, συγνωνεύθηκαν στις ράθυμες και ανοργάνωτες υπηρεσίες άλλων φορέων. Ο Ιατρικός Σύλλογος γνώριζε, ή έπρεπε να γνωρίζει, τι ακριβώς συμβαίνει σ΄ αυτά τα κέντρα που λειτουργούν στη βάση της ευπιστίας και της ασυλίας. Ούτε εκεί το κράτος έπαιξε τον ρόλο του. Αναζητούνται λύσεις, εκ των υστέρων, ωστόσο, με πιθανότερη εκδοχή να επιστρέψουμε στο ίδιο καθεστώς όταν κοπάσει η δημοσιότητα. Εάν δεν ήταν ο δημοφιλής καλλιτέχνης που έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια μιας ιατρικής πράξης (πλασμαφαίρεση) που κακώς την παρείχαν οι τσαρλατάνοι της Καρνεάδου, η υπόθεση θα είχε ξεχαστεί.
Στην Κυψέλη, δεκάδες πολυκατοικίες τρέμουν, κυριολεκτικά, καθώς χάσκουν πάνω από τις σήραγγες του μετρό. Από το Τεχνικό Επιμελητήριο και τον Δήμο μέχρι τον φόβο των κατοίκων, η απάντηση που έρχεται από την άλλη πλευρά (της Πολιτείας) είναι πώς “όλα είναι υπό έλεγχο”. Δεν είναι, ωστόσο.
Από την πόλη (Αθήνα) που δεν λειτουργεί, με τις μικρές “βόμβες”, όπως αυτή της Λυσικράτους, την μετέωρη Κυψέλη, τον Κηφισσό που μεταβάλλεται σε ένα ατελείωτο πάρκινγκ στις ώρες αιχμής, μέχρι το “μεταφυσικό” ερώτημα εάν μπορεί μία κυβέρνηση να παρεμβαίνει στην αγορά (από τις τιμές στα σούπερ μαρκετ μέχρι τα πρατήρια καυσίμων) που δεν βρίσκει απάντηση, υπάρχει μία κλωστή που τα συνδέει. Και αφορά την αδυναμία του κράτους να παίξει τον ρόλο του, ή ακόμα χειρότερα την αβουλία της πολιτικής να το επιβάλλει.
Στις σοβαρές χώρες της Δύσης καμία κυβέρνηση και κανένα κόμμα (από τα αριστερά έως τα φιλελεύθερα) δεν τίθεται εν αμφιβόλω, και ακόμα περισσότερο δεν ιδεολογικοποιείται, η ανάγκη των ανθρώπων για ασφαλή καθημερινότητα και για εύρυθμη λειτουργία των πόλεων. Και των θεσμών. Ατυχήματα μπορεί να συμβούν, όμως είναι πράγματι ατυχήματα και όχι χρονικά προαναγγελθέντων καταστροφών.
Γι’ αυτό και πρέπει να γίνει ουσιαστικά η συζήτηση για την λειτουργία του κράτους. Δεν συνιστά αντίληψη κρατισμού να θέλει ο πολίτης να ζει με τάξη και ασφάλεια, ούτε είναι φιλελευθερισμός να επαφίενται σχεδόν όλα στην καλή προαίρεση της επιχειρηματικότητας.
