Ακόμα και τα πλέον ευφάνταστα σενάρια με ισχυρές δόσεις υποκρυπτόμενης σκοπιμότητας στηρίζονται συνήθως σε κάποιες βασικές λογικοφανείς παραδοχές. Το τελευταίο, του διευθυντή της “Εστίας” Μανόλη Κοττάκη –που διαψεύσθηκε ηχηρά και μένει τώρα ο ίδιος να αποδείξει του λόγου του το αληθές– αναμφίβολα τις διαθέτει.
Κορυφαίος υπουργός με πασοκογενείς ρίζες που όμως χάνονται στο μακρινό παρελθόν και ο οποίος διέθετε και έως ένα βαθμό διατηρεί ακόμα το “δικαίωμα” να συνομιλεί εν γνώση του πρωθυπουργού (Γεραπετρίτης), μεγαλοεπιχειρηματίας των κατασκευών και της ενέργειας με “έννομο” συμφέρον να διαφυλάξει το κλίμα “σταθερότητας” που έχει επιπλέον και στενή σχέση με το κυβερνητικό στέλεχος, και δύο πολιτικά πρόσωπα πρώτης γραμμής (Διαμαντοπούλου, Χριστοδουλάκης) –η πρώτη με διακηρυγμένη μετριοπαθή στάση προς την κυβέρνηση, ο δεύτερος, ανερχόμενος και φιλόδοξος να εισέλθει στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων.
Η σύνθεση ενός τέτοιου “μυστικού δείπνου” με κύριο μενού την …επόμενη μέρα μοιάζει με αρκετά προσγειωμένη ενδοσκόπηση όσων θα ήθελαν ορισμένοι να συμβούν μετά τις επόμενες εκλογές. Τόσο δε προσγειωμένη που αρκετοί προσπερνούν τις κατηγορηματικές διαψεύσεις με αναφορές σε fake news και απειλές αγωγών.
Οι φερόμενοι ως συνδαιτημόνες έπραξαν ό,τι τους αναλογεί. Αρνήθηκαν πώς συνέβη όσα τους αποδίδονται πως συνέβησαν. Η εφημερίδα και ο δημοσιογράφος έχουν πιά την υποχρέωση να αποδείξουν ό,τι δεν πρόκειται για ένα “κοιλιακό πόνημα”, από τα δεκάδες που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας για να ανακατέψουν την πολιτική μαρμίτα με μπαχαρικά υπονοούμενων και σκοπιμότητας.
Επειδή, ωστόσο, ίσως δούμε αρκετά ακόμα τέτοια σενάρια στην πορεία προς τις κάλπες, αξίζει να δούμε πίσω από τις κουρτίνες.
Πρώτον, οι σημερινοί πολιτικοί συσχετισμοί (που αποτυπώνονται και στις δημοσκοπήσεις) δείχνουν ότι είναι δύσκολο έως απίθανο να προκύψει κυβερνητική αυτοδυναμία της Ν.Δ από την πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Που, όμως, κατά την στρατηγική του Μαξίμου πρέπει να είναι και η μοναδική (στρατηγική της μιας κάλπης), αφού ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει πόσο χειρότερα μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα εν όψει μιας δεύτερης σε σχεδόν “εκβιαστικό” χρονικό και πολιτικό πλαίσιο.
Για τη Ν.Δ (η οποία δημοσκοπικά είναι πρώτη και με ικανή διαφορά από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα) οι πιθανότητες να αποτελέσει τον κορμό μιας κυβέρνησης συνεργασίας είναι μαθηματικά πολύ περιορισμένες.
Ή με το ΠΑΣΟΚ (ως σύνολο ή μέρος του) θα συνεργαστεί, έχοντας το πολιτικό και ψυχολογικό προηγούμενο της περιόδου 2012-15, ή με το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Τα περί σύμπραξης με την Ελληνική Λύση και την Φωνή Λογικής είναι περισσότερο σενάρια επιστημονικής φαντασίας, πέραν του ότι δύσκολα αθροίζουν 151 βουλευτές.
Από την άλλη, ακόμα κι αν το “όλον ΠΑΣΟΚ” αποφάσιζε να αυτοκτονήσει πολιτικά και να συνεργαστεί με τη Ν.Δ αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ή αρχηγό του τον Νίκο Ανδρουλάκη. Πολύ περισσότερο και τους δύο μαζί. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Όσο για τον Αντώνη Σαμαρά δεν νοείται συγκυβέρνηση με τον πρωθυπουργό και μέλος μιας τέτοιας κυβέρνησης τον υποτίθεται συνδαιτημόνα υπουργό του δείπνου, τον οποίο έχει κατηγορήσει ως ενδοτικό προς την Τουρκία. Συνοπτικά, Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης, ή Μητσοτάκης και Σαμαράς, δεν πρόκειται να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι συγκυβέρνησης.
Τι μένει; Ή ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ (σημαντικός -και επαρκής για αυτοδυναμία- αριθμός βουλευτών που θα προσπεράσει τον σημερινό του πρόεδρο –άρα, διάσπαση…) θα συναινέσει σε μία τέτοια κατεύθυνση, ή η κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ θα πιέσει τον Μητσοτάκη να παραμερίσει (π.χ να αποχωρήσει προς το πρώτο διαθέσιμο ευρωπαϊκό αξίωμα που δεν είναι άλλο από τη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που κατέχει σήμερα ο Αντόνιο Κόστα).
Δεύτερον, τα σενάρια περί της μυστικής συνάθροισης που διαψεύσθηκαν με κρότο υποκρύπτουν και μία άλλη πραγματικότητα, πέραν της προφανούς περί αδυναμίας να προκύψει αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος. Αφενός ότι η Ν.Δ χρειάζεται εταίρο που δεν έχει (είναι μεγάλο επ΄ αυτού το δικό της μερίδιο ευθύνης), αφετέρου πώς κανένα από τα (θεωρητικώς) κόμματα εξουσίας δεν διαθέτει την ελάχιστη δυνατότητα να διεκδικήσει την πρωτιά ή, έστω, να προκύψει πεδίο συνεννόησης μεταξύ τους.
Η ευφάνταστη σεναριολογία περιστρέφεται έτσι γύρω από τον Μητσοτάκη. Ή θα είναι για τρίτη φορά πρωθυπουργός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ή θα λάβει αποφάσεις που θα άρουν τα πιθανά αδιέξοδα. Οι σεναριογράφοι και οιωνοσκόποι, δηλαδή, περιγράφουν πώς ακόμα και στην δυσκολότερη και εύθραυστη στιγμή της επταετούς διακυβέρνησης ο πρωθυπουργός κρατά ακόμα μία μικρότερη αλλά σχετικά ανθεκτική πολιτική κυριαρχία.
Κάπως έτσι, τελικά, τα σενάρια, που όμορφα καίγονται, καταλήγουν στην υπενθύμιση ότι: α. το ΠΑΣΟΚ είναι ένα “μετέωρο” κόμμα, τα στελέχη του οποίου κρατούν ανομολόγητες επιδιώξεις και ανοιχτές θύρες, β. ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να προσδιορίσει μέχρι τέλους τους όρους του εκλογικού παιχνιδιού, γ. οποιοδήποτε σενάριο συγκυβέρνησης απ΄ όσα υπονοούνται ευνοούν την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι θα συγκεντρώσει σημαντικό ποσοστό περί του 20% ή και πάνω απ΄ αυτό στις επόμενες εκλογές.