Η πορεία του Μιχάλη Φαλιάγκα στη θεατρική σκηνή της Νέας Υόρκης έχει αρχίσει να προσελκύει το ενδιαφέρον της ελληνικής ομογένειας και όχι μόνο. Ανάμεσα στις πρόσφατες δουλειές του ξεχωρίζει η παράσταση «Mercury Fur», στην οποία συμμετείχε τόσο ως παραγωγός όσο και ως πρωταγωνιστής.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Ο Μιχάλης γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 18 Μαΐου του 1995. Η πόλη του όμως δεν είχε τα ερεθίσματα εκείνα, ώστε να ξεδιαλύνει μέσα του, κατά τα σχολικά χρόνια, αν η αγάπη του για την υποκριτική ήταν τέτοια, που θα αποτελούσε, στη συνέχεια, στόχο ζωής.
Οι καλές του αποδόσεις στις πανελλαδικές εξετάσεις του εξασφάλισαν την είσοδό του στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
«Η Θεσσαλονίκη με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο», αναφέρει ο ίδιος. Η διαμονή του στην πόλη για πέντε χρόνια αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα για έναν νέο με όνειρα, φιλοδοξίες και όρεξη να κατακτήσει τον κόσμο.
Κατά την διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων ο Μιχάλης έθεσε θεμέλια βαθιά αλλά και γερά για το μέλλον του. Παράλληλα με την Κτηνιατρική σχολή τελείωσε μια σχολή Bartending, ίδρυσε την πρώτη του εταιρεία με Escape Rooms, το cLock Escape Rooms, οργάνωσε ένα Tedx Event και δούλεψε σαν ηθοποιός για την μεγαλύτερη εταιρεία Escape rooms της πόλης, την Great Escape. Όμως, όλα αυτά και η επιστήμη που σπούδαζε με επιτυχία, δεν ήταν αυτά που τον γέμιζαν και τον ικανοποιούσαν.
Εκεί παράλληλα με την κτηνιατρική αποφάσισε να γραφτεί σε μια σχολή υποκριτικής. “Ήθελα να διαπιστώσω εάν αυτό που σιγοέβραζε μέσα μου για χρόνια ήταν κάτι αληθινό, κάτι σημαντικό για εμένα ή μια καψούρα που ενδεχομένως εξυπηρετούσε άλλες εσωτερικές μου ανάγκες” όπως λέει.
Έτσι γράφτηκε στο New York Acting Studio
“Έλεγα ανέκαθεν πως ένιωθα σαν ένα πλοίο χαμένο στους απέραντους ωκεανούς προς αναζήτηση για ένα λιμάνι. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στην σκηνή της σχολής ένιωσα πως βρήκα το λιμάνι μου. Εκείνη την στιγμή ήξερα τι θα κάνω για όλη την υπόλοιπη ζωή μου”, μας περιγράφει. Από εκεί και πέρα όλα φαινόντουσαν εύκολα, μέσα στην δυσκολία τους.
Αφού αποφοίτησε το 2020 από την Κτηνιατρική του Α.Π.Θ, κατατάχτηκε στο στρατό και τον Σεπτέμβριο του 2021 μετακινήθηκε στην Αθήνα, για να εργαστεί σαν κτηνίατρος, για την εξασφάλιση της διαβίωσής του και παράλληλα θα ακολουθούσε και την υποκριτική.
Το επόμενο βήμα, όμως, σε σχέση με την υποκριτική ήταν πολύ μεγάλο και είχε τίτλο “Νέα Υόρκη”. Το καλοκαίρι του 2023 τόλμησε και έκανε την πρώτη του οντισιόν για το καλοκαιρινό πρόγραμμα της σχολής «Stella Adler» στην Νέα Υόρκη, μια σχολή με ιστορία καθώς και τα μικρότερα ποσοστά εισαγωγής σε ολόκληρη την πολιτεία.
Έγινε δεκτός!
Το καλοκαιρινό πρόγραμμα τον επιβράβευσε με τους καλύτερους βαθμούς της τάξης του και του έδωσε την ευκαιρία να κυνηγήσει την εισαγωγή του στο 2ετες επαγγελματικό πρόγραμμα. Μετά από πολλαπλές στρεσογόνες οντισιον, ο Μιχάλης ήταν πλέον σπουδαστής σε μία από τις καλύτερες σχολές υποκριτικής της Νέας Υόρκης και έδινε πλέον στα όνειρά του σάρκα και οστά.
Τα επόμενα 2 χρόνια πέρασαν γρήγορα όπως ο ίδιος μας λέει. Η κούραση ήταν μεγάλη καθώς έπρεπε να είναι στην σχολή κάθε απόγευμα 5-10 και τα πρωινά να εργάζεται για να μπορέσει να επιβιώσει. Σαββατοκύριακα και αργίες δεν υπήρχαν, αφού πλέον είχαν αντικατασταθεί από δουλειά, διάβασμα και πρόβες. Αλλά φαινόταν σαν η κούραση να μην έχει πραγματική σημασία, αφού η αγάπη του για αυτό που έκανε ήταν αρκετή να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο.
Τον Ιούνιο του 2025 αποφοιτά από την σχολή με εξαιρετικούς βαθμούς, την επιβράβευση των καθηγητών του, ένα οπλοστάσιο γνώσεων και μια αστείρευτη πηγή ενέργειας, για ξεκινήσει την καριέρα του, πλέον, ως επαγγελματίας ηθοποιός.
Η πρώτη του επαγγελματική παράσταση δεν άργησε να έρθει. Η μεταφορά της κωμωδίας της Δήμητρας Παπαδοπούλου “Ο Παππούς έχει πίεση” που για χρόνια παίζεται στην Ελλάδα με εξαιρετική επιτυχία, ανέβηκε στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού, στην Αστόρια, σπάζοντας ρεκόρ προσέλευσης. Εκεί ο Μιχάλης υποδύεται τον Θανάση, έναν αστυνομικό που επισκέπτεται το σπίτι της Φώφης, για να επιστρέψει τον παππού που χάθηκε, αλλά καταλήγει να την ερωτευτεί, μην γνωρίζοντας ότι μέσα στο σπίτι υπάρχει κρυμμένη κοκαΐνη. Ο Μιχάλης είχε μόλις συστηθεί με τον καλύτερο τρόπο στο ελληνοαμερικάνικο κοινό καθώς τα σχόλια προς το πρόσωπό του ήταν διθυραμβικά. Η μεταβλητότητα του χαρακτήρα του, η κίνησή του καθώς και η υποκριτική του δεινότητα, του έδωσαν όλα όσα χρειαζόταν για να αποδώσει στον ρόλο την βαρύτητα που έπρεπε.
Πριν καν τελειώσει η παράσταση Ο Παππούς έχει πίεση, ο Μιχάλης είχε ήδη κλείσει την επόμενη του δουλειά. Ένα πρωτότυπο έργο του Ιάσωνα Παπαδόπουλου με την ονομασία “Ice Cream for Breakfast”. Το έργο ακολουθεί την καθημερινότητα του Diego, ενός σύγχρονου νέου, τα πάθη και τις ανησυχίες του, τις αμαρτίες και τις προσδοκίες του, έχοντας πάντα να αντιμετωπίσει τις φωνές στο κεφάλι του, του αγγελικού ,φοβικού, εγωκεντρικού Hugo και του “διαβολικού”, παρορμητικού, σεξουαλικού Sid.
Ο Μιχάλης αυτή τη φορά υποδύεται τον ρόλο του Sid, αναλαμβάνοντας να προσδώσει στον χαρακτήρα μια ντόμπρα, ειλικρινή, και bossy, αλλά ταυτόχρονα χιουμοριστική πλευρά.
Το έκανε με μεγάλη επιτυχία και το κοινό αγάπησε τον χαρακτήρα μέσα από την ερμηνεία του Μιχάλη.
Αν και σχετικά νωρίς, ο Μιχάλης σκεφτόταν ήδη το επόμενο βήμα. Και κάπου εδώ ήρθε και η ιδέα της δημιουργίας κάτι μεγαλύτερου, που θα ακουστεί, θα έχει διάρκεια και θα προσφέρει φρέσκο αέρα και ποιότητα. Να διαδώσει στην Αμερική την αρχαία ελληνική κουλτούρα, τα ιδανικά, το ήθος και τις αξίες που πρεσβεύει το αρχαίο Ελληνικό θέατρο. Επειδή δεν υπήρχε κανένας να τον συνδράμει σε αυτό αποφάσισε να το κάνει μόνος του. Έτσι, έφτιαξε την δική του θεατρική ομάδα., που την ονόμασε «Skene Theatre Company», αποτελούμενη από ανθρώπους με πάθος, δίψα και αγάπη να τολμήσουν, να προσπαθήσουν, να καινοτομήσουν και να πετύχουν.
Η δημιουργία της Skene γρήγορα συνοδεύτηκε με την παραγωγή της πρώτης παράστασης. “Mercury Fur” το όνομά της.
Ένα έργο ενός υπερταλαντούχου Αγγλικού συγγραφέα του Philip Ridley, το οποίο θυμίζει ανατριχιαστικά πολύ μια αρχαία τραγωδία. Διαδραματίζεται σε ένα φουτουριστό Λονδίνο όπου ο κόσμος γεμάτος χάος και αναρχία έχει χάσει κάθε έννοια ενότητας και ανθρωπιάς. Τα ναρκωτικά έχουν αντικαταστήσει οι παραισθησιογόνες πεταλούδες και ο κόσμος καταρρέει. Η ιστορία ακολουθεί 2 αδέρφια τον Elliot και τον Darren οι οποίοι κάτω από τις εντολές του Spynx οργανώνουν “πάρτι” ώστε άνθρωποι με χρήμα και εξουσία να πραγματοποιήσουν τις πιο σκοτεινές τους φαντασιώσεις. Ο Μιχάλης αυτή τη φορά υποδύεται τον Elliot, τον μεγαλύτερο από τους 2 αδερφούς. Ένας ρόλος εντελώς διαφορετικός από ότι ποτέ είχε εξερευνήσει. Ένας ρόλος απαιτητικός, δραματικός και αρκετά σωματικός.
Η παράσταση γίνεται sold out, οι θεατές βγαίνουν από το θέατρο κάποιοι σοκαρισμένοι, κάποιοι χαμογελαστοί, κάποιοι σκεπτόμενοι, κάποιοι μιλώντας ακόμα για το τι είδαν.
Ο Μιχάλης είχε πετύχει το σκοπό του και σαν παραγωγός αλλά και σαν ηθοποιός. Είχε δώσει στο κοινό ένα έργο και μια ερμηνεία που ώθησε τον κόσμο έξω από την ζώνη ασφαλείας του. Έδωσε τροφή για σκέψη και συζήτηση και πυροδότησε μια σειρά συναισθημάτων στον θεατή που σίγουρα θα θυμάται για καιρό. Προτείναμε στον Μιχάλη να φέρει την παράσταση στην Ελλάδα. Το σκέφτεται, είπε.
Μετά από μια τόσο μεγάλη, δύσκολη και πετυχημένη παραγωγή, θα περιμέναμε πως κάθε ηθοποιός θα έκανε ένα διάλειμμα για ξεκούραση και ηρεμία, αλλά ο Μιχάλης όπως σας είπαμε και στην αρχή έχει κάτι ξεχωριστό.
Είχε κλείσει ήδη την επόμενη παράσταση, και αναμενόταν να είναι μεγάλη.
Αυτή τη φορά θα πρωταγωνιστούσε στην πρώτη του αρχαία ελληνική τραγωδία , η οποία θα γινόταν σε συνεργασία με το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα στο Queens, το LaGuardia Performing Arts Center.
Η παράσταση είναι “Οι Τρωάδες” και ο Μιχάλης θα ενσάρκωνε τον Ταλθύβιο, τον αγγελιοφόρο των Ελλήνων. Ένα ακόμα μεγάλο challenge για αυτόν τον ηθοποιό. Η παράσταση τρέχει αυτή την περίοδο και δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε, αλλά μας δόθηκε η ευκαιρία να παρευρεθούμε σε κάποιες πρόβες και το μόνο που έχουμε να πούμε είναι πως αναμένεται σπουδαία.
Ως κατακλείδα θα παραθέσουμε κάποια λόγια του Μιχάλη για το πως νιώθει, με την μέχρι σήμερα πορεία του στην Νέα Υόρκη, την ίσως πιο δύσκολη πόλη να ζει κανείς στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα και πολλά υποσχόμενη.
“Νιώθω ευλογημένος και είναι προνόμιο να είσαι ηθοποιός, ανέκαθεν αλλά πόσο μάλλον σήμερα, όπου όλοι σωπαίνουν και βρίσκονται απομονωμένοι και εγκλωβισμένοι πίσω από μια οθόνη. Όταν όλοι βάζουν μια “μάσκα”, ένα προσωπείο, για να βγουν στον έξω κόσμο και να μπορέσουν να προστατευτούν και να επιβιώσουν στην δουλειά, στο μετρό, στα λεωφορεία, κάποιες φορές ακόμα και μεταξύ των φίλων και των σχέσεών τους, ο ηθοποιός καλείται να αφαιρέσει αυτή τη “μάσκα” , να ανέβει στην σκηνή και να υπάρξει γυμνός και ευάλωτος. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να επιτρέψει τον εαυτό του , να νιώσει, να κινηθεί, να αναπνεύσει και εκφραστεί ελεύθερα και να αποτελέσει τον αγωγό για να μεταδώσει το μήνυμα του εκάστοτε έργου στους θεατές, ένα μήνυμα που μπορεί να έχει γραφτεί αιώνες πριν αλλά ακόμα μένει ζωντανό και η ανάγκη του να ακουστεί πιο επίκαιρη από ποτέ.
Όσο οι άνθρωποι υπάρχουν και κατοικούν σε αυτό τον πλανήτη, θα υπάρχει και ανάγκη τους να ακούν, να βλέπουν και αισθάνονται πράγματα! Και ο πιο ασφαλής τρόπος να γίνει αυτό είναι μέσω κάποιου άλλου. Άρα το θέατρο θα συνεχίσει να ζει και να υπάρχει!”