“Η επιχείρηση πολιτικού εξοστρακισμού του Χάρη Καστανίδη δεν μείωσε τον Καστανίδη, αλλά αυτόν που το επιχειρεί, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ”, είπε ο Δημήτρης Ρέππας (Dnews) για το “όριο θητείας” (20 έτη) που εφηύρε ο Νίκος Ανδρουλάκης και καθιέρωσε με τη συνεδριακή πλειοψηφία που διαθέτει για να αποκλείσει τον πρώην υπουργό και ιστορικό στέλεχος από τις επόμενες εκλογές.
Στις τελευταίες (2023), όταν ο Χάρης Καστανίδης εξελέγη εύκολα, όπως κάνει αδιάλλειπτα από το 1981, προτίμησε να κρατήσει εκείνος την έδρα στην Α’ Θεσσαλονίκης, αντί μίας εξ αυτών στο Νότιο τομέα Αθήνας ή στο Ηράκλειο όπου κατήλθε ως πρόεδρος κόμματος. Κι αν στο Νότιο τομέα, λογικά, δεν ήθελε να την στερήσει από τον Παύλο Χρηστίδη (πρώην εκπρόσωπο Τύπου επί της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά), στην πατρίδα του δεν θα έπρεπε να είχε δισταγμό να κρατήσει σε αναμονή τον Φρέντυ Παρασύρη που, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν …διέπρεψε κοινοβουλευτικά από τότε που εξελέγη και πολλοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν γνωρίζουν καν ότι είναι βουλευτής.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει, ως φαίνεται, μία σχετική εμμονή με τον Χάρη Καστανίδη. Ίσως επειδή κάποιες (πολιτικές) σκιές είναι ψηλές ασχέτως της ώρας της ημέρας που σχηματίζονται. Ίσως πάλι επειδή ο Θεσσαλονικιός πρώην υπουργός είναι “αψύς” και δύστροπος, υπό την έννοια ότι δεν μπαίνει εύκολα σε κομματικές νόρμες.
Σε κάθε περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ, που θέλει να κερδίσει έστω και με μία ψήφο τη Ν.Δ, προτιμά να το κάνει εκπροσωπούμενο στη Θεσσαλονίκη από την κυρία Θρασκιά και τον κύριο Παππά, τις μεταγραφές από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις παρυφές του Κασσελάκειου μορφώματος, παρά με έναν πολιτικό που τον γνωρίζουν ακόμα και οι πέτρες στον Βαρδάρη και τον σέβονται όλοι και όλα τα κόμματα. Δικαίωμά του.
Εκείνο που δεν είναι, όμως, δικαίωμά του είναι να διαστρέφει την πραγματικότητα. Διότι, όταν είσαι έτοιμος να υποδεχτείς στο ΠΑΣΟΚ πρόσωπα (Τζάκρη, Κασιμάτη κ.ά) που έχουν σχεδόν καθυβρίσει το κόμμα και τις προηγούμενες ηγεσίες του, δεν μπορείς να επικαλείσαι το γεγονός ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου τον είχε διαγράψει (όπως και άλλους πολλούς) πριν περίπου 40 χρόνια!
Ούτε να δηλώνεις ότι “τον απέπεμψε ο Σημίτης”, όταν άπαντες γνωρίζουν ότι ο Χάρης Καστανίδης παραιτήθηκε διαφωνών με τον μη ορισμό του Αριστόβουλου Μάνεση ως επικεφαλής ανεξάρτητης αρχής για τις προμήθειες του Δημοσίου και διότι δεν υπέγραφε πεισματικά μία σύμβαση που θεωρούσε διάτρητη και ύποπτη.
Όπως και το ότι “διέσπασε” το ΠΑΣΟΚ, όταν είναι γνωστό ότι διεγράφη μαζί με άλλους τριάντα βουλευτές που δεν υπέγραψαν (επί Παπαδήμου) το δεύτερο μνημόνιο και λίγο μετά βρέθηκε στο πλευρό του Γ. Παπανδρέου στο ΚΙΔΗΣΟ.
Ο Ανδρουλάκης είναι αρχηγός κόμματος και έχει το δικαίωμα να φέρνει και να διώχνει όποιους θέλει από το ΠΑΣΟΚ. Στο φινάλε θα κριθεί γι αυτό. Εάν αυτό που κάνει συνιστά πολιτική απρέπεια ή επίδειξη αρχηγικής ισχύος μπορεί να το κατανοήσει καθένας.
Εκείνο που δεν γίνεται εύκολα κατανοητό είναι η σιωπή άλλων κορυφαίων στελεχών. Π. χ του Παύλου Γερουλάνου που ήταν υπουργός μαζί με τον Καστανίδη στην ίδια κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Του Χάρη Δούκα που κόπτεται για την διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ προς την κεντροαριστερά και τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, ήτοι αυτό που επιδιώκει ο Καστανίδης -ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, τον στήριξε στις εσωκομματικές εκλογές. Της Άννας Διαμαντοπούλου που βρέθηκε δίπλα στον πρώην υπουργό στις κυβερνήσεις Σημίτη και γνωρίζονται πολύ καλά παλαιόθεν λόγω… ευρύτερης εντοπιότητας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί ευκολότερα να “προγράφει” όταν επικρατεί η …σιωπή των αμνών.