Ο πόλεμος δεν είναι video game, ο Ντόναλντ Τραμπ, όμως, φαίνεται πώς περνάει καλά με όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. “Ίσως πλήξουμε μερικές φορές ακόμα το νησί Χαργκ…just for fun“, είπε, την ώρα που η Ουάσιγκτον διατείνεται ότι έχει καταστρέψει τις εγκαταστάσεις σε αυτό το κομβικό σημείο για την διακίνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου, κι ενώ ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει πώς οι Ιρανοί εκλιπαρούν για συμφωνία. Δεν βγαίνει νόημα.
Νωρίτερα έλεγε αυτάρεσκα πώς δεν τον ενοχλεί η εκτίναξη των τιμών των καυσίμων διεθνώς επειδή οι αμερικανικές πολυεθνικές “βγάζουν πολλά χρήματα” από την ζήτηση που έχει το αμερικανικό LNG και παράλληλα ζητά από τους συμμάχους (;) να στείλλουν πολεμικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ για να συνοδεύουν δεξαμενόπλοια ανάμεσα στις νάρκες και τις ιρανικές επιθέσεις με drones- ήτοι να εμπλακούν στον πόλεμο.
Προηγουμένως, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε εγκαταλείψει τους ισχυρισμούς ότι το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό μπορεί να προστατεύσει την ασφαλή διέλευση των πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ και κάλεσε άλλες πέντε χώρες, Κίνα, Γαλλία, Ιαπωνία, Ν. Κορέα και Βρετανία, να στείλουν πολεμικά πλοία στα Στενά
Οι Γάλλοι απάντησαν αρνητικά, άλλες χώρες σιωπούν, μάλλον καμία δεν έχει την πρόθεση να γίνει μέρος του χάους που προκάλεσαν οι ΗΠΑ. Οι Ευρωπαίοι, με πρώτο τον Γερμανό καγκελάριο Μερτς που μόλις προ ημερών βρέθηκε στον Λευκό Οίκο ως κομπάρσος στο σκηνικό επίδειξης της αμερικανικής ισχύος, ψελλίζουν αντιρρήσεις για την απόφαση του Τραμπ να αποδεσμεύσει προσωρινά τις κυρώσεις κατά της Μόσχας ώστε να το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο να φτάσουν ανεμπόδιστα στις χώρες που έχουν ανάγκη λόγω της μείωσης της προσφοράς που προκαλεί η κρίση στη Μέση Ανατολή.
Τέσσερα χρόνια η ΕΕ επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία και ο Τραμπ τις αίρει. Και όλοι γνωρίζουν ότι ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.
ΗΠΑ και Ισραήλ ξεκίνησαν έναν πόλεμο και είναι σαφές πώς μόνο το δεύτερο έχει σχέδιο για το πότε και πώς θέλει να τελειώσει. Ο Αμερικανός πρόεδρος μεταβάλλει την τακτική του, συχνά ακόμα και μέσα στο ίδιο 24ωρο, και προκαλεί ρήγματα ακόμα και στους Ρεπουμπλικανούς ή στην σχέση του με τον υπουργό Εξωτερικών Ρούμπιο ή τον αντιπρόεδρο Βανς, ο οποίος έχει αυτο-περιοριστεί ακριβώς επειδή διαφωνεί.
Εν τω μεταξύ ο πόλεμος εισέρχεται στην τρίτη εβδομάδα από την έναρξή του και κάθε μέρα που περνάει έρχεται πιό κοντά μας. Καθ’ ημάς ετοιμάζονται σχέδια για μελλοντικές μεταναστευτικές ροές κατά δεκάδες χιλιάδες, άλλα υπό τον φόβο για τρομοκρατικές επιθέσεις, ενώ η κυβέρνηση κάνει ασκήσεις στο Γενικό Λογιστήριο για να δημιουργήσει απόθεμα 800 εκατ. ευρώ προς ενίσχυση από τις συνέπειες του πολέμου.
Η ταύτιση ή η αμηχανία της Ευρώπης -και κάθε χώρας ξεχωριστά- με τον /ή απέναντι στον παραλογισμό του Αμερικανού προέδρου οδηγεί ξανά στην διπλωματική και αμυντική παράλυση του μπλοκ. Και σχεδόν κανείς δεν τολμά να διατυπώσει μία πρόταση διεξόδου πλην της γενικόλογης επίκλησης του διεθνούς δικαίου. Οι πρωτοβουλίες του Εμανουέλ Μακρόν είναι ισχνές και περισσότερο αποτελούν “γυμναστική” του εθνικού- γαλλικού “εγώ”, ενώ στα δικά μας τσακωνόμαστε για τα “ταπεινά ελατήρια” πίσω από την μοναδική (ευρωπαϊκά) ηχηρή διαφοροποίηση του Ισπανού πρωθυπουργού Σάντσεθ.
“Just for fun”, αλλά εν τέλει ποιός άλλος -πλην του Τραμπ- περνάει καλά;
