Δεν είναι μόνο ο μέσος αμερικανός τραμπικός ψηφοφόρος που μάλλον επιχαίρει με την επίδειξη ισχύος του πολιτικού ινδάλματος κατά των μουλάδων στην Τεχεράνη (για τα εγκλήματα των οποίων ουδόλως είχε ενδιαφερθεί στο παρελθόν), είναι ένας ολόκληρος κόσμος που έχει ήδη αλλάξει με συνέπειες που δύσκολα προβλέπονται. Όλα κρίνονται πιά με όρους ψυχρής realpolitik, όπως εύστοχα επισημαίνει (KREPORT) ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, και απομένουν ελάχιστοι ρομαντικοί που μιλούν για τη νομιμότητα της πολεμικής επιχείρησης, το διεθνές δίκαιο και την διπλωματία.
Η επίθεση στο Ιράν εμπεδώνει ότι μοναδική σταθερά στο διεθνές σύστημα είναι πιά το δίκαιο του ισχυρότερου που στρέφεται όχι μόνο εναντίον των εχθρών του αλλά και οιουδήποτε δεν συντάσσεται σε αυτή την θεώρηση. Ο ταλαντευόμενος και αμφίσημος Κιρ Στάρμερ, για παράδειγμα, εισπράττει την ειρωνία του Ντόναλντ Τραμπ ότι δεν είναι “συνεργάσιμος” και λοιδωρείται δια της επίκλησης του προτύπου του Ουίνστον Τσώρτσιλ. Αλήθεια, ο τελευταίος θα έσπευδε να συμπαραταχθεί με την Ουάσιγκτον σε αυτές τις “Dark Hours” του Λευκού Οίκου; Αλλά και ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ τιμωρείται με εμπορικό πόλεμο επειδή δεν προσφέρει τις αμερικανικές βάσεις για την έφοδο στη Μέση Ανατολή. Το μήνυμα σαφές: τα ίδια θα υποστούν όσοι δεν αποδειχθούν πρόθυμοι.
Στη δημόσια συζήτηση διεθνώς αποσιωπάται σκοπίμως η σειρά των τεράτων που δημιούργησαν ανάλογες επιχειρήσεις. Το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Λιβύη και η Συρία, ωστόσο, είναι εκεί, χώρες παραδομένες σε εμφύλιους σπαραγμούς και καθεστώτα χειρότερα απ΄ αυτά που υποτίθεται πώς θα ανατρέπονταν διά παντός στις παρόμοιες επεμβάσεις της Δύσης κατά το παρελθόν.
Κι αυτό που μένει είναι ότι πάντοτε θα υπάρχει μία λογικοφανής επίφαση που να επιτρέπει στους ισχυρούς να ανοίγουν τον ασκό του αιόλου.
Όμως, αυτή η επικράτηση της αντίληψης ότι ο ισχυρός με μία “καλή” δικαιολογία μπορεί να επιβάλλει με στρατιωτική πυγμή τον όλεθρο, δίχως να έχουν εξαντληθεί τα όπλα στο πεδίο της διπλωματίας και χωρίς να συγκροτείται πλαίσιο διεθνούς συμφωνίας με συγκεκριμένους κανόνες αναλογικότητας, καταλήγει τελικά σε μία έμμεση “πλύση εγκεφάλου” ώστε το ακραίο να προσλαμβάνεται ως λογικό και θεμιτό, ακόμα και …νόμιμο.
Πολλοί απλοί άνθρωποι και πολλά πολιτικά υποκείμενα παγκοσμίως παύουν έτσι να θεωρούν ακλόνητους τους θεσμούς και ανθεκτικές τις βασικές αξίες συμβίωσης, και προσχωρούν στην αντίληψη ότι κάθε σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ελάχιστοι συγκινήθηκαν με τις δολοφονίες απλών πολιτών που αντιδρούσαν στο θεοκρατικό καθεστώς στην Τεχεράνη, πολλοί συντάσσονται με την “ανάγκη” να αφανιστούν μαζί με τους μουλάδες και τα 150 και πλέον παιδιά στο σχολείο της ιρανικής πρωτεύουσας. Και ποιός ξέρει πόσα ακόμα το επόμενο διάστημα.
Αυτός ο μιθριδατισμός εξαπλώνεται πανδημικά και διατρέχει όχι μόνο τις διεθνείς σχέσεις αλλά, εν τέλει, και τις κοινωνικές και πολιτικές μικρογραφίες σε κάθε χώρα. Και αναγκάζει, παράλληλα, τις μικρότερες και εξαρτημένες χώρες να σκέπτονται δύο και τρεις φορές εάν θα αντιδράσουν όπως ο Σάντσεθ. Διαβρώνει το ίδιο το διεθνές σύστημα, κάνει τις συνθήκες και το Δίκαιο να μοιάζουν παρωχημένες και αρχείαστες συμφωνίες μιας άλλης εποχής.
Δεν είναι, λοιπόν, ο μέσος τραμπικός ψηφοφόρος στην Αριζόνα που αξιολογεί την επίθεση στο Ιράν σαν μία φάση από αγώνα ΜΜΑ (Mixed martial arts), είναι και πάρα πολλοί άλλοι, ακόμα και καθ’ ημάς, που προσχωρούν στην άποψη πώς ο ισχυρός επιβάλλει τους κανόνες.
