Χωρίς κανένα δισταγμό οφείλουμε σεβασμό στην ανάγκη καθενός και καθεμιάς στην εργασία. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, όμως, και οι αρμόδιες αρχές, οφείλουν/ουμε σεβασμό (και) στην ασφαλή εργασία. Στην κοινή λογική το πρώτο χωρίς το δεύτερο είναι γράμμα κενό και παραπέμπει στον “τρίτο κόσμο” ή στις απαρχές της εποχής της ανάπτυξης στη Δύση όταν κανένας (κρατικές δομές) δεν επέβαλε σε κανένα (επιχειρηματία) να εφαρμόζει ακόμα και στοιχειώδεις κανόνες για την ασφάλεια στην εργασία.
Ανάμεσα στα δύο ήρθε να αποτελέσει εγγυητή ο συνδικαλισμός και η θέσμιση του κοινωνικού κράτους και του πλαισίου ελέγχου και λογοδοσίας.
Στο προκείμενο. Δεν χωρεί αμφισβήτηση ότι οι εργαζόμενοι στη “Βιολάντα” τρέμουν στην ιδέα ότι θα μείνουν χωρίς δουλειά. Όμως μαζί με την ανάγκη εργασίας πρέπει να υπάρχει και η αξιοπρέπεια. Και στην περίπτωση εκείνης της ομάδας εργαζόμενων που συγκεντρώθηκαν έξω από το ΑΤ Τρικάλων και το γραφείο του ανακριτή να …συμπαρασταθούν κραυγαλέα στον ιδιοκτήτη είναι προφανές ότι η αξιοπρέπεια απουσίαζε.
Το πιθανότερο είναι πώς οι περισσότεροι απ΄ αυτούς θρήνησαν πάνω από τα φέρετρα των πέντε γυναικών- μητέρων συναδέλφων τους που έχασαν τη ζωή τους στη φονική έκρηξη. Μόνο από τύχη δεν ήταν στη θέση τους.
Είναι βέβαιο πώς μαθαίνουν για τα συντριπτικά στοιχεία της εγκληματικής αμέλειας της ιδιοκτησίας. Και οι ίδιοι θα ένοιωθαν την οσμή του υγραερίου στους χώρους του εργοστασίου. Και οι ίδιοι είχαν πληροφορηθεί ότι η ιδιοκτησία καθοδηγούσε τους υπεύθυνους να “εξηγούν” ότι η οσμή προέρχεται από τους βόθρους. Και οι ίδιοι πιθανότατα γνώριζαν ότι η ιδιοκτησία απευθυνόταν στους ανησυχούντες λέγοντας “εγώ είμαι το αφεντικό, θα κάνεις ό,τι σου πω”.
Καμία ανάγκη για εργασία δεν αντιμετωπίζεται με παχυδερμισμό, ακόμα περισσότερο κανείς δεν πρέπει να προσφέρεται ως ελαφρυντικό ενώπιον της Δικαιοσύνης και ως “εργαλείο” που θα φιλοτεχνεί την εικόνα ενός καλοκάγαθου “πατερούλη”- επιχειρηματία. “Ήρθαμε να στηρίξουμε το αφεντικό μας”, είπαν οι υπογράφοντες και επιστολή συμπαράστασης. Το αφεντικό μας; Όποιο κι αν είναι αυτό; Ακόμα κι αν η αδιαφορία του ή, ακόμα χειρότερα, η παράβλεψη των κανόνων ασφαλείας παρά τη γνώση του προβλήματος, τους οδηγούσε καθημερινά στον θάνατο;
Κάποιοι από τους “αυτόκλητους” (;;;) υπερασπιστές της ιδιοκτησίας, την ώρα που η Δικαιοσύνη αναβαθμίζει το κατηγορητήριο ερευνώντας “δόλο” και όχι απλή αμέλεια, θα κυκλοφορήσουν αύριο στα ίδια χωριά και στους ίδιους δρόμους με τα παιδιά των μητέρων που χάθηκαν στην έκρηξη, με τους γονείς και τους συγγενείς τους. Θα τους κοιτάξουν στα μάτια;
“Όμως θεωρούμε καθήκον μας να πούμε ότι η δημόσια εικόνα που παρουσιάζεται δεν ταυτίζεται με την καθημερινή μας εμπειρία. Παραμένουμε ενωμένοι και συνεχίζουμε με υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια.”, αναφέρουν στην τελευταία παράγραφο της επιστολής τους. Ποιά αξιοπρέπεια;