Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι μία αυτοτελής, αυτόφωτη και “υπερπολιτική” προσωπικότητα, η δε απόστασή του, πιά, από την καθημερινότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης μπορεί να του στερεί επιρροή στα κομματικά ακροατήρια, του προσθέτει, όμως, σε εγκυρότητα όταν τοποθετείται για αυτά που γνωρίζει καλά. Τα συνταγματικά.
Δεν είναι “αθώος του αίματος” για κάποιες στιγμές του πολιτικού παρελθόντος και έχει επικριθεί σχετικά, ωστόσο τα τελευταία χρόνια κατορθώνει να επιβάλλει περισσότερο την επιστημονική του ιδιότητα διεκδικώντας τον χαρακτηρισμό του “stateman”.
Είναι γνωστό ότι οι δηλώσεις του περί “συνταγματικού λαϊκισμού” όσον αφορά τις προτάσεις του πρωθυπουργού για τη συνταγματική αναθεώρηση προκάλεσαν δυσφορία στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Όχι επειδή μπορεί να επηρεάσει εκλογικά κοινά αλλά επειδή είναι προφανές ότι οι επιστημονικές και πολιτικές του απόψεις σύρουν το ΠΑΣΟΚ σε ανάλογες θέσεις (όχι συναίνεση τώρα αλλά στο μετεκλογικό τοπίο και υπό προϋποθέσεις) και επιδρούν στον ενίοτε παρεμβατικό μικρόκοσμο των συνταγματολόγων σχεδόν καταλυτικά- με την εξαίρεση του Νίκου Αλιβιζάτου (κυρίως λόγω …επιστημονικού ανταγωνισμού).
Όπως ορθώς επισημαίνουν ο στρατηγικός σύμβουλος Ευτύχης Βαρδουλάκης και η επικοινωνιολόγος Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, η συνταγματική αναθεώρηση από μόνη της δεν μπορεί να γίνει εκλογικό διακύβευμα. Ίσως μπορεί να ενισχύσει το πρωθυπουργικό προφίλ εκ της πρωτοβουλίας που αναλαμβάνει, όχι, όμως, κάτι περισσότερο. Στις εκλογές θα τεθούν προς κρίση τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, η προσδοκία βελτίωσης σοβαρών θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία, και η ύπαρξη ή μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης, όχι, όμως, η αναθεώρηση αυτή καθ’ αυτή.
Θα άξιζε να δει κανείς την επιθετική τακτική Βενιζέλου κατά της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την αποδόμηση που επιχειρεί ο Αντώνης Σαμαράς. Είναι τα δύο πρόσωπα που ήραν τα στερεότυπα ανταγωνισμού μεταξύ Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, το 2012, και οι βασικοί προωθητές της αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντίληψης που μετατράπηκε αργότερα σε μέτωπο.
Ο Ευ. Βενιζέλος πολιορκεί την κυβέρνηση από το κέντρο με κριό τους θεσμούς και το έλλειμμα της Ν.Δ σε αυτά τα θέματα (από τις υποκλοπές, την χρήση του άρθρου 86 και, τώρα, την συνταγματική αναθεώρηση), ο πρώην πρωθυπουργός από τα δεξιά με αιχμή τα εθνικά θέματα (ελληνοτουρκικά) και την woke ατζέντα.
Αυτά τα δύο πρόσωπα, όμως, υπήρξαν οι πυλώνες της συγκυβέρνησης 2012-15 μεταξύ της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ. Και τώρα βρίσκονται εκτός εκείνου του πλαισίου πολιτικής εκεχειρίας που αφορούσε τα κόμματά τους, δυσχεραίνοντας την ούτως ή άλλως περιορισμένη πιθανότητα επανάληψής της εφόσον ανακύψουν συνθήκες και κυρίως η ανάγκη μιας συμβιβαστικής λύσης διακυβέρνησης.
Κορυφαία στελέχη της Ν.Δ επικαλούνται μεν τον (εφικτό) στόχο της αυτοδυναμίας στις εκλογές, καταλήγουν, όμως, στην επωδό ότι εάν ο λαός αποφασίσει διαφορετικά η μοναδική (προτιμητέα) λύση είναι η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.
Με τον Ευ. Βενιζέλο να αμφισβητεί το θεσμικό έρμα της κυβέρνησης και τον Αντ. Σαμαρά να την κατηγορεί για τη στάση της στα εθνικά θέματα, εκμηδενίζονται και οι ελάχιστες πιθανότητες. Η επιρροή, άλλωστε, του πρώτου στην πασοκική ιεραρχία δεν είναι μικρή. Το αντίθετο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι πολιτικό του τέκνο, Γερουλάνος και Δούκας είναι κατηγορηματικά αρνητικοί σε σενάριο συγκυβέρνησης, η Άννα Διαμαντοπούλου, τέλος, παρότι θεωρείται πιό εύπλαστη δύσκολα θα σταθεί απέναντι στον πολιτικό της μέντορα.