Ανοιχτό άφησε το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας με το Ιράν ο Ντόναλντ Τραμπ, λίγες μόλις ώρες μετά τη σκληρή προειδοποίηση του ανώτατου ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ότι οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει «έναν περιφερειακό πόλεμο».
Οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου αποτυπώνουν, για ακόμη μία φορά, τη διττή στρατηγική πίεσης και διαλόγου που ακολουθεί η Ουάσιγκτον έναντι της Τεχεράνης.
«Ελπίζω να καταλήξουμε σε συμφωνία»
Μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Φλόριντα, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε, τουλάχιστον ρητορικά, διαλλακτικός. «Ελπίζω να καταλήξουμε σε συμφωνία», δήλωσε, επιχειρώντας να κρατήσει ανοιχτό το παράθυρο των διαπραγματεύσεων.
Την ίδια στιγμή, όμως, άφησε σαφείς αιχμές για το τι θα ακολουθήσει σε περίπτωση αποτυχίας, σχολιάζοντας με νόημα τις δηλώσεις του Αλί Χαμενεΐ: «Αν δεν έχουμε συμφωνία, θα δούμε αν έχει δίκιο ή όχι».
Στρατιωτικά μηνύματα παράλληλα με τη διπλωματία
Η αναφορά του Αμερικανού προέδρου στη στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών δεν πέρασε απαρατήρητη. «Έχουμε εκεί τα μεγαλύτερα, τα πιο ισχυρά πλοία στον κόσμο», τόνισε, στέλνοντας μήνυμα αποτροπής προς την Τεχεράνη, αλλά και καθησυχασμού προς συμμάχους που ανησυχούν για την κλιμάκωση στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Η δήλωση αυτή έρχεται να υπογραμμίσει ότι, παρά τις αναφορές σε συμφωνία, η στρατιωτική επιλογή παραμένει στο τραπέζι ως μοχλός πίεσης.
Οι προειδοποιήσεις Χαμενεΐ και το ρίσκο κλιμάκωσης
Λίγες ώρες νωρίτερα, ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ είχε προειδοποιήσει ότι μια αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν δεν θα είχε περιορισμένο χαρακτήρα, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένη ανάφλεξη στην περιοχή. Η τοποθέτηση αυτή ανεβάζει τον πήχη της αντιπαράθεσης, μετατρέποντας τη ρητορική σύγκρουση σε ζήτημα διεθνούς ασφάλειας με απρόβλεπτες συνέπειες.
Αντικρουόμενα μηνύματα από τον Λευκό Οίκο
Οι τελευταίες δηλώσεις εντάσσονται σε ένα γνώριμο μοτίβο της προεδρίας Τραμπ απέναντι στο Ιράν: από τη μία πλευρά απειλές για στρατιωτική δράση και επίδειξη ισχύος, από την άλλη δηλώσεις υπέρ των συνομιλιών και της διπλωματικής διευθέτησης.
Η τακτική αυτή, αν και διατηρεί την πίεση στην Τεχεράνη, ενισχύει ταυτόχρονα την αβεβαιότητα για τις πραγματικές προθέσεις της Ουάσιγκτον και για το αν η επόμενη κίνηση θα είναι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή στο πεδίο της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Σε κάθε περίπτωση, η ισορροπία ανάμεσα στη συμφωνία και την κλιμάκωση παραμένει εύθραυστη, με τις δηλώσεις των δύο ηγετών να δείχνουν ότι το επόμενο διάστημα θα είναι καθοριστικό για τη σταθερότητα της περιοχής.
