Σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης, εκεί όπου η οικειότητα συναντά το παράδοξο και το σώμα γίνεται φορέας μνήμης, λήθης και επινόησης νέων συγγενειών, προσκαλεί το κοινό το φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days (ODD). Η φετινή διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου σε όλες τις σκηνές της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, φιλοξενώντας καθιερωμένους δημιουργούς και ανερχόμενα ταλέντα της ελληνικής και διεθνούς χορευτικής σκηνής.
Κεντρικός άξονας του φετινού προγράμματος είναι το «οικείο και το ανοίκειο», με τα έργα να διερευνούν έννοιες όπως η καταγωγή, η οικογένεια, οι δεσμοί αίματος αλλά και οι επιλεγμένες συγγένειες, σε έναν κόσμο ρευστών ταυτοτήτων και σχέσεων.
«Οικογένεια σε έναν κόσμο ρευστών δεσμών»
Οι επιμελητές του φεστιβάλ, Βάσω Βασιλάτου, Ιλειάνα Δημάδη και Κωνσταντίνος Τζάθας, μιλώντας στο Αθηναϊκό–Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, περιγράφουν το ODD ως ένα πεδίο ελευθερίας και καλλιτεχνικής έρευνας, που μέσα στα 12 χρόνια παρουσίας του έχει εξελιχθεί σε πλατφόρμα εξωστρέφειας, εκκολαπτήριο νέων τάσεων και σημείο ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα σε καλλιτέχνες, κοινό και επαγγελματίες του χώρου.
Όπως εξηγεί η Βάσω Βασιλάτου, η φετινή θεματική εντάσσεται στον ευρύτερο προγραμματισμό της Στέγης και εστιάζει στην οικογένεια «αυτή στην οποία γεννιόμαστε και αυτή που επιλέγουμε, με τα θαύματα και τα τραύματά της», φωτίζοντας τόσο τις προσωπικές ιστορίες όσο και τη συλλογική εμπειρία.
Μια παράξενη και απρόβλεπτη οικογένεια έργων
Το πρόγραμμα του ODD 2026 περιλαμβάνει τέσσερις παραγωγές και μία βιντεοεγκατάσταση που συνθέτουν, όπως σημειώνουν οι επιμελητές, μια «παράξενη, τρυφερή και απρόβλεπτη οικογένεια». Από την πολυπρόσωπη τελετουργική έκσταση του «NÔT» της Marlene Monteiro Freitas έως τις αυτοεθνογραφικές σόλο εξομολογήσεις των «FÁE» του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και «(REST IN) BLUE» της Κατερίνας Φώτη, και από την ωδή στη θηλυκότητα του «ODE» της Έλενας Αντωνίου έως τις μετασαμανικές Αμαζόνες στο «Tectonic Riders» της Έφης Γούση.
Τα έργα αναζητούν τα ίχνη, τις ρωγμές και τα υποσυνείδητα αποτυπώματα της οικογένειας, είτε βιολογικής είτε επινοημένης, καθώς και των τόπων καταγωγής, πραγματικών ή φανταστικών. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στις ελληνικές συμμετοχές που προέκυψαν μέσα από έρευνα και residencies στο Onassis AiR, αναδεικνύοντας τη μετάβαση από την προσωπική αφήγηση στη συλλογική εμπειρία.
Η διεθνής υπογραφή της Marlene Monteiro Freitas
Όπως κάθε χρόνο, το ελληνικό πρόγραμμα πλαισιώνεται από μια μεγάλη διεθνή παραγωγή. Φέτος, ξεχωρίζει το «NÔT» της Πορτογαλίδας Marlene Monteiro Freitas, διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, που άνοιξε το Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2025 και προκάλεσε έντονη συζήτηση. Το έργο συνιστά έναν γκροτέσκο και οργιώδη ύμνο στην ελευθερία, μιλώντας για τη βία, την επιβίωση και την ανάγκη για ειρήνη σε έναν κόσμο που παραλύει από τον φόβο και τον τρόμο.
Σημείο εκκίνησης και επιστροφής για τους δημιουργούς
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Τζάθα, η επιλογή των έργων δεν περιορίζεται σε απευθείας αναθέσεις, αλλά ξεκινά από το Open Call του Onassis AiR, όπου οι δημιουργοί αναπτύσσουν τις ιδέες τους μέσα από μακρόχρονες περιόδους έρευνας, mentoring και δοκιμών. Το ODD λειτουργεί ως επόμενο βήμα, τοποθετώντας τα έργα σε ένα διεθνές φεστιβαλικό περιβάλλον και ανοίγοντας τον διάλογο με το κοινό και τους επαγγελματίες του χώρου.
Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως σημειώνει, πολλές παραγωγές του ODD έχουν ταξιδέψει σε περισσότερες από 80 ευρωπαϊκές πόλεις και σε δεκάδες προορισμούς εκτός Ευρώπης, από τη Μπογκοτά έως το Χονγκ Κονγκ και τη Νέα Υόρκη.
Μια γιορτή για τον σύγχρονο χορό και το κοινό
Για την Ιλειάνα Δημάδη, το ODD δεν φιλοδοξεί να «ορίσει» τον σύγχρονο χορό, αλλά να τον εμπιστευτεί. Με την πάροδο των χρόνων, το φεστιβάλ εξελίχθηκε από χώρο παρουσίασης έργων σε σημείο συνάντησης διαφορετικών γενεών, καλλιτεχνικών πεδίων και διεθνών πρακτικών.
Κοιτώντας προς το μέλλον, οι επιμελητές οραματίζονται ένα ODD με μεγαλύτερη διάρκεια, περισσότερο χώρο για ανοιχτές διαδικασίες και ουσιαστική συμμετοχή του κοινού. Ένα φεστιβάλ που δεν αποτελεί απλώς ένα ετήσιο ραντεβού, αλλά μια ζωντανή πλατφόρμα εξωστρέφειας, πειραματισμού και διαλόγου — και, τελικά, μια γιορτή για τον σύγχρονο χορό.