Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η απόφαση της Deutsche Welle να προχωρήσει στην κατάργηση του ελληνικού της προγράμματος από την 1η Ιανουαρίου 2027, στο πλαίσιο ευρύτερων περικοπών και αναδιάρθρωσης. Φορείς της ομογένειας και της ελληνογερμανικής κοινότητας μιλούν για κενό με πολιτικές και συμβολικές διαστάσεις, που υπερβαίνουν το δημοσιονομικό σκέλος της απόφασης.
Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου: «Ζήτημα ευρωπαϊκής πολυμορφίας»
Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου εκφράζει «βαθιά ανησυχία» και υπενθυμίζει τον ρόλο της ελληνικής σύνταξης της DW κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες φωνές δημοκρατικής ενημέρωσης.
Στην ανακοίνωσή της θέτει σειρά ερωτημάτων:
Πώς καταργείται πλήρως μια γλώσσα που αποτελεί επίσημη γλώσσα δύο κρατών-μελών της ΕΕ, της Ελλάδα και της Κύπρος;
Πώς αποτιμάται η παρουσία άνω των 500.000 Ελλήνων στη Γερμανία;
Ποιο μήνυμα εκπέμπεται για τις ελληνογερμανικές σχέσεις;
Η Κοινότητα προαναγγέλλει επιστολές προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, τα αρμόδια θεσμικά όργανα και τη διοίκηση της DW, ζητώντας αναστολή και επανεξέταση της απόφασης με διαφάνεια και τεκμηρίωση. Αντίστοιχη επιστολή θα σταλεί και στον ομοσπονδιακό πρόεδρο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, με έμφαση στη σημασία της απόφασης για το ευρωπαϊκό πνεύμα πολυμορφίας.
Παράλληλα, απευθύνεται κάλεσμα προς Έλληνες και Κυπρίους στη Γερμανία να τοποθετηθούν δημόσια, τονίζοντας ότι η γλώσσα αποτελεί στοιχείο ταυτότητας, μνήμης και μέλλοντος και ότι η πολυφωνία συνιστά θεμέλιο της δημοκρατίας.
DHW: «Στρατηγική επένδυση και όχι δημοσιονομικό βάρος»
Σε ανάλογο τόνο κινείται και η ανακοίνωση του Γερμανο-ελληνικός Επιχειρηματικός Σύνδεσμος DHW. Ο πρόεδρός του, Φαίδων Κοτσαμπόπουλος, υπογραμμίζει ότι η πορεία της Ελλάδας προς τη σταθερότητα δεν υπήρξε αυτονόητη και ότι η DW διαδραμάτισε ιστορικό ρόλο στην εδραίωση της δημοκρατίας.
Ο Σύνδεσμος αναδεικνύει και τη διάσταση της «ήπιας ισχύος» της Γερμανίας, σημειώνοντας ότι η DW λειτουργεί ως βασική γέφυρα πολιτισμού και πολιτικής προβολής στο εξωτερικό. Σε περιόδους γεωπολιτικών εντάσεων στην ανατολική Μεσόγειο, η ελληνόφωνη ενημέρωση, επισημαίνεται, μεταδίδει ευρωπαϊκές αξίες και γερμανικές προοπτικές σε μια στρατηγικά κρίσιμη περιοχή.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην Καισαριανή, με αφορμή την πρόσφατη αναζωπύρωση δημόσιας συζήτησης για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί. Σε τέτοιες στιγμές, υποστηρίζεται, η παρουσία μιας σοβαρής γερμανικής φωνής λειτουργεί κατευναστικά, τοποθετεί τα γεγονότα στο ιστορικό τους πλαίσιο και αποτρέπει την αναζωπύρωση λαϊκιστικών εξάρσεων.
Ο DHW κάνει λόγο για δυσανάλογη απόφαση, σημειώνοντας ότι το κόστος του ελληνικού προγράμματος αντιστοιχεί σε λιγότερο από 0,2% του συνολικού προϋπολογισμού της DW και χαρακτηρίζει την κατάργησή του κοντόφθαλμη επιλογή από γεωπολιτική και διπλωματική σκοπιά.
Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων Φρανκφούρτης: «Σιωπή μιας ελεύθερης φωνής»
Ως «σιωπή μιας ελεύθερης φωνής» περιγράφει την εξέλιξη ο Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων Φρανκφούρτης. Για την επιστημονική κοινότητα της διασποράς, η DW υπήρξε γέφυρα πολιτισμού και επιστήμης, μεταφέροντας τον γερμανικό ορθολογισμό και την ακαδημαϊκή εγκυρότητα στην ελληνική γλώσσα.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας, όταν οι Έλληνες συντονίζονταν στα βραχέα κύματα για να ακούσουν μια φωνή ελευθερίας. Η DW, επισημαίνεται, μετέδιδε ελπίδα και δημοκρατικά ιδεώδη.
Ο Σύλλογος αναδεικνύει και τη συμβολή του ελληνικού τμήματος στην τεκμηριωμένη κάλυψη θεμάτων τεχνολογίας, ιατρικής και κοινωνικών επιστημών, σε μια εποχή όπου η παραπληροφόρηση και ο λαϊκισμός δοκιμάζουν τη δημόσια σφαίρα.
Ένα κενό με ιστορικό και πολιτικό βάρος
Η κατάργηση του ελληνικού τμήματος, του μοναδικού από τα 32 που κλείνει πλήρως λόγω περικοπών, εκλαμβάνεται από τους φορείς ως απόφαση με ευρύτερο συμβολισμό. Οι αντιδρώντες μιλούν για πλήγμα στην πολυφωνία και στην ποιότητα της ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας.
Το επόμενο διάστημα αναμένεται να ενταθούν οι παρεμβάσεις προς τη διοίκηση της Deutsche Welle και τα γερμανικά θεσμικά όργανα. Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται μόνο το κόστος ενός προγράμματος, αλλά το αν η διατήρηση της ελληνόφωνης φωνής αντιμετωπίζεται ως δημοσιονομική επιβάρυνση ή ως στρατηγική επένδυση στην ελληνογερμανική φιλία και στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.
