Το φαινόμενο έχει περιγραφεί ως “Fan democracy” και αναφέρεται για να εξηγήσει μία από τις βασικές πτυχές της “μεταπολιτικής” που διεισδύει επιθετικά στα εκλογικά ακροατήρια διεθνώς. Πολιτικοί ηγέτες δρουν ως “influencers” και εδραιώνουν την ισχύ τους μέσω των “fanclubs”, κυρίως με ψευδώνυμους λογαριασμούς (τρολς) στα social media, υποκαθιστώντας την προβληματική μεν αναγκαία δε λειτουργία των κομμάτων με μέλη και οργανωτική συγκρότηση.
Την πρωτοκαθεδρία έχει αναμφίβολα ο Ντόναλντ Τραμπ. Στηρίχτηκε πολύ σε αυτό το φαινόμενο, σε κάποιο βαθμό το …ίδρυσε και το εκπροσωπεί με τον πλέον παρεμβατικό τρόπο.
Καθ’ ημάς, ένα πολιτικό πρόσωπο που έδρασε και δρα με ανάλογο τρόπο είναι ο “με λένε Στέφανο” Κασσελάκης. Αξιοποίησε στο έπακρο μία απογοητευμένη διαλυμένη εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την συντριβή του 2023, έπιασε στον ύπνο από τον Τσίπρα μέχρι κάποια κορυφαία στελέχη, “στρατολόγησε” αρκετούς άλλους, βρήκε εύκολα συνενόχους που υποκινήθηκαν (και) από προσωπικές σκοπιμότητες και κάπως έτσι κέρδισε την ηγεσία. Όσα ακολούθησαν είναι γνωστά.
Τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης ανακάλυψαν την χαρισματική περσόνα που έθρεψε ένα αχόρταγο κοινό σε ένα συνδυασμό ψυχαγωγίας, κουτσομπολιού και μεταπολιτικής, διεύρυνε, δε, τα πρώτα τάγματα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τα μετέτρεψε σε έναν ανίκητο στρατό. Ανίκητο διότι οι αντιδρώντες είτε υπέκυψαν στην οργή των πολλών είτε τρόμαξαν από το μένος των τρολς.
Ο Κασσελάκης κατέστρεψε έναν πολιτικό χώρο που έψαχνε απεγνωσμένα σανίδα πολιτικής σωτηρίας χωρίς αυτό να μειώνει ούτε κατά κεραία τις ευθύνες εκείνων που υποτάχθηκαν στην περσόνα, επιδιώκοντας άλλοτε να τον χειραγωγήσουν (αφελώς) κι άλλοτε να εξασφαλίσουν ρόλο δίπλα στο νέο “βασιλιά”.
Τον τελευταίο καιρό, ο Κασσελάκης διολισθαίνει από ανακρίβεια σε ανακρίβεια και από αντίφαση σε αντίφαση, εξακολουθεί, όμως, να θέλγει κάποια συστημικά ΜΜΕ επειδή προσφέρει θέαμα, ενίοτε και επειδή κάποιοι θεωρούν ότι εάν επιβιώσει πολιτικά μπορεί να είναι χρήσιμος σε ένα πολιτικό σκηνικό που αναδιατάσσεται.
Από τους “βομβαρδισμούς στο Ιράν” μέχρι το σενάριο συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ, ο Κασσελάκης παραμένει ένα πρόσωπο που δεν κατατάσσεται πολιτικά και ως εκ τούτου είναι εύπλαστος και ευπροσάρμοστος σε κάθε πιθανή συνθήκη.
Γι αυτό και έχουν αρχίσει να δραπετεύουν βουλευτές και στελέχη που, ακόμα κι αν συνεχίζουν να μισούν τους “πραξικοπηματίες” του ΣΥΡΙΖΑ, διατηρούν ακόμα ηθικά και πολιτικά αντανακλαστικά να μην δέχονται να υποταγούν στην πολιτική τρέλα.
Η μετονομασία του κόμματος από “Κίνημα Δημοκρατίας” σε “Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο”, με εντελώς δική του απόφαση (χωρίς καν διαβούλευση και απόφαση συνεδρίου) είναι η πιό πρόσφατη -και όχι τελευταία- πράξη της μεταπολιτικής οπερέτας που φέρει το όνομά του. Το αστείο είναι πώς η επωνυμία ανήκει στον Ανδρέα Λοβέρδου– αυτός είχε ονομάσει “Δημοκράτες” το κόμμα του. Το σοβαρό όσο και γελοίο είναι πώς ο στρατός του επιτέθηκε σκαιά στην φαρμακοποιό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου Μέλπω Λεκατσά που “τόλμησε” να αντιδράσει και να ασκήσει κριτική στην μεταβολή της αμεσοδημοκρατίας που επαγγέλθηκε σε “άμεση τρομοκρατία”.
Δείτε πώς περιγράφει ο άλλοτε υποστηρικτής του Κασσελάκη, γνωστός στιχουργός Νίκος Μωραϊτης το περιστατικό και δείτε το βίντεο:
Για μένα αυτό το βίντεο, που έκρυβε η ομάδα Κασσελάκη και έφερε στο φως το https://t.co/HA5X9tHZlq, είναι η απόλυτη απεικόνιση όσων προσπαθώ να αρθρώσω εδώ και 15 μήνες για το «κάτι σάπιο» που υπάρχει στο βασίλειο του Κασσελακισμού.
Πίσω από τα φλας, το χαμόγελο και τη δήθεν… pic.twitter.com/N2n6EAgmHq
— Nikos Moraitis (@Nikosmoraitis) February 8, 2026