Τα αθροίσματα στις δημοσκοπήσεις δεν είναι βέβαιο πώς μπορούν να έχουν αντανάκλαση και στις κάλπες. Αρκετοί υποστηρίζουν ότι μπορούν να προκαλέσουν πολλαπλασιασμό, άλλοι νέες διαιρέσεις και άλλοι ότι ίσως επιδράσουν με μόχλευση των πολιτικών συσχετισμών με άγνωστη έκβαση.
Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα:
Εάν, φερ’ ειπείν, αποφάσιζε ο Νίκος Ανδρουλάκης να ανταποκριθεί στην εκπεφρασμένη εδώ και καιρό πρόταση του Σωκράτη Φάμελλου για συμπόρευση των “προοδευτικών” δυνάμεων με προγραμματική σύγκλιση και κοινό ψηφοδέλτιο στις επόμενες εκλογές και εφόσον ο Αλέξης Χαρίτσης συντασσόταν ξεπερνώντας τις όποιες εσωτερικές διαφωνίες, δημοσκοπικά το άθροισμα θα ήταν 14%+ 4,5%+ 2% (Εκτίμηση Ψήφου στις περισσότερες μετρήσεις), ήτοι περίπου 20%.
Κάτι τέτοιο θα άλλαζε άρδην το πολιτικό σκηνικό καθώς θα διαμορφωνόταν ένα μέτωπο σχετικά ανταγωνιστικό ως προς το ποσοστό (περίπου 29%) που λαμβάνει η Ν.Δ. Εκεί που η διαφορά του κυβερνώντος κόμματος από το ΠΑΣΟΚ είναι της τάξης των 15 ποσοστιαίων μονάδων, θεωρητικά πάντοτε, θα έπεφτε σε μονοψήφιο ποσοστό και θα διαμορφωνόταν η αισθηση εντός εναλλακτικού πόλου.
Θα προκαλούνταν ενδεχομένως και άλλες εξελίξεις:
-Μετακίνηση μερίδας αναποφάσιστων ψηφοφόρων προς το νέο μέτωπο της κεντροαριστεράς με την προσδοκία ότι το “αντίπαλο δέος” μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Ν.Δ,
-Μείωση της δυναμικής του “αντισυστημικού χώρου”, τουλάχιστον ως προς τους ψηφοφόρους που προέρχονται από τον χώρο της αριστεράς και κεντροαριστεράς και δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν τέτοια κόμματα (όπως της Μαρίας Καρυστιανού) αφού, πλέον, θα έχει δημιουργηθεί εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Από την άλλη, είναι πολύ πιθανό να προκαλούνταν παρενέργειες που θα δρούσαν υπέρ της Ν.Δ.
-Κεντρώοι ψηφοφόροι που αμφιταλαντεύονται μεταξύ Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ και δεν αντιμετωπίζουν αρνητικά το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης θα δυσφορούσαν από την “αριστερή” στροφή Ανδρουλάκη και θα μετακινούνταν προς την πλευρά του Κυριάκου Μητσοτάκη επειδή, παράλληλα, θα προέκριναν την σταθερότητα.
-Αποχώρηση στελεχών του ΠΑΣΟΚ που διαφωνούν ρητά με τις συνεργασίες με τέτοια κόμματα, αλλά και μετακινήσεις ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς που θεωρούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης “παράρτημα” της Ν.Δ. Αντιδράσεις θα εκδηλωνόταν πιθανώς ακόμα και από στελέχη αυτών των κομμάτων- ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει την θετική στάση π.χ του Παύλου Πολάκη, ή των Γαβριήλ Σακελλαρίδη και Ευκλείδη Τσακαλώτου.
Βεβαίως, μία τέτοια απόφαση συμπόρευσης θα προκαλούσε μεγάλο πονοκέφαλο στον Αλέξη Τσίπρα, καθώς ένα μέτωπο των δυνάμεων της κεντροαριστεράς θα δημιουργούσε ερωτηματικά για την σκοπιμότητα της στρατηγικής του για ανασύνθεση του τοπίου και για την ίδρυση δικού του κόμματος.
Εάν συνέχιζε την μονήρη πορεία του θα δυσκολευόταν να βρει πρόθυμους “στρατιώτες” – υποψήφιους βουλευτές, κυρίως όμως θα στερηθεί την βάση της κριτικής που έχει διατυπώσει προς τα κόμματα αυτά, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ.
Ή θα έπρεπε να υπερβεί την -έστω ευκαιριακή- ένωση των άλλων και να δράσει ανταγωνιστικά, ή θα έπρεπε να αποσυρθεί, ή, τέλος, θα αναγκαζόταν να προσχωρήσει κι αυτός στη λογική της ενότητας του χώρου. Το τρίτο είναι αρκετά αμφίβολο καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πιθανό να έθετε βέτο, αρκετά στελέχη της Νέας Αριστεράς, ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο.
Από την άλλη,
εφόσον τα παραπάνω παραμείνουν στη σφαίρα της φαντασίας και των καλών προθέσεων ορισμένων -κάτι που είναι από πολύ πιθανό έως βέβαιο-, και το ΠΑΣΟΚ συνεχίσει στην γραμμή της αυτονομίας μέχρι τις εκλογές, πολλά θα κριθούν από όσα συμβούν στο συνέδριό του στις 29 Μαρτίου.
Η δυνητική εκλογική βάση του κόμματος Τσίπρα προέρχεται από την μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς και ένα τμήμα (περίπου το 1/5) εκείνων του ΠΑΣΟΚ. Εάν προσθέσει κανείς μέρος των αναποφάσιστων και εκείνων που δημοσκοπικά δηλώνουν “άλλο κόμμα”, το κόμμα Τσίπρα μπορεί να προσδοκά διψήφιο ποσοστό, όχι, όμως, και απαραίτητα υψηλό διψήφιο. Το πιθανότερο είναι πώς θα προκύψει ανταγωνισμός με το ΠΑΣΟΚ για την δεύτερη θέση, εκτός εάν η “βουβή” κοινή γνώμη προκρίνει τελικά να ενισχύσει τον “αντισυστημισμό” και πιάσει υψηλό διψήφιο ποσοστό το κόμμα Καρυστιανού ή εάν ενισχυθούν σημαντικά κόμματα, όπως κατά κύριο λόγο η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας.
Το βέβαιο είναι πώς ο κατακερματισμός στην αντιπολίτευση ευνοεί τη Ν.Δ και πώς πλην του Αλέξη Τσίπρα ουδείς μπορεί να ανταγωνιστεί, έστω και από αρκετά χαμηλότερη βάση, τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο δίλημμα περί πρωθυπουργισιμότητας.
Ο πρώην πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να περιμένει για να …αρχίσει να αποφασίζει για το timing ίδρυσης του νέου κόμματος την επαύριο του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Εκτιμώντας -ίσως και ελπίζοντας- ότι θα έχουν αναδειχθεί οι σοβαρές εσωτερικές διαφωνίες, ακόμα και με την μορφή των αποχωρήσεων στελεχών του, και θα έχει αμφισβητηθεί περαιτέρω η δυνατότητα του Νίκου Ανδρουλάκη να αντιπαρατεθεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.