Ακόμα και σήμερα, 82 χρόνια μετά, κάποιοι αποφεύγουν να βάλουν στην ίδια φράση τις λέξεις πατριώτες και κομμουνιστές. Η αποκάλυψη των φωτογραφιών από την εκτέλεση από τους Ναζί των 200 πατριωτών και –στην μεγάλη πλειοψηφία τους– κομμουνιστών στον Τοίχο της Καισαριανής, δυστυχώς το επιβεβαιώνει- αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να δει τις πολύ προσεκτικές, σχεδόν φοβικές, φράσεις που χρησιμοποιούνται σε ορισμένες δηλώσεις.
Τα ντοκουμέντα προφανώς πρέπει να επιβεβαιωθούν από επίσημο αρχειακό φορέα και κάθε άλλο αρμόδιο. Όμως προκύπτουν κάποια παράλληλα συμπεράσματα.
Το γεγονός, δε, ότι μόλις λίγες ώρες μετά την είδηση για την δημοπρασία στο Ebay των μοναδικών συγκλονιστικών ντοκουμέντων (οκτώ φωτογραφίες), κάποιοι έσπασαν την μαρμάρινη πλάκα μνήμης της θηριωδίας των κατακτητών στο Σκοπευτήριο αποτελεί απόδειξη ενός εφιαλτικού διχασμού που διατρέχει γενιές και, κυρίως, του πώς οι παραφυάδες των νεοναζιστών της (εγκληματικής οργάνωσης) “Χρυσής Αυγής” κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας. Πιθανώς, αναζητώντας εκδίκηση ή νέα κομματική στέγη σε εκείνους που συνεχίζουν να στέκονται ανεκτικά απέναντι στα εγκλήματά της ή ακόμα και να υιοθετούν εν μέρει τις απόψεις της.
Η ιστορία είναι αμείλικτη γι’ αυτές τις απόψεις, ωστόσο πρόκειται για άτομα που δεν γνωρίζουν ή, ακόμα χειρότερα, δεν θέλουν να γνωρίζουν την ιστορία.
Ήταν Πρωτομαγιά του 1944, λίγους μόλις μήνες πριν την απελευθέρωση, όταν οι Ναζί, ως αντίποινα για τον θάνατο ενός στρατηγού και τριών αξιωματικών του γερμανινκού στρατού στους Μολάους της Λακωνίας,ύστερα από επίθεση ελλήνων ανταρτών, αποφάσισαν να εκτελέσουν 200 κρατουμένους των φυλακών Χαϊδαρίου, γράφει ο ιστορικός ερευνητής Γ. Διαμαντής στο “Βήμα”.
“Πρόκειται για κομμουνιστές, ήδη κρατούμενους από την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά, τους οποίους οι ελληνικές αρχές τους παρέδωσαν στους κατακτητές.“, αναφέρει.
Σε μία από τις φωτογραφίες (πάνω) διακρίνεται άνδρας με λευκό πουκάμισο, για τον οποίο χρήστες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υποστηρίζουν ότι πρόκειται για τον Βασίλη Παπαδήμα.
Μηχανή του Χρόνου: Τα θύματα ήταν κυρίως κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά (1936-1941) οι οποίοι παραδόθηκαν από τις ελληνικές αρχές στους Γερμανούς εισβολείς. Είναι οξύμωρο αλλά οι αλλά οι κατοχικές κυβερνήσεις τους θεωρούσαν πιο επικίνδυνους από τους Ναζί κατακτητές. Στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Εκεί άρχισαν να μετρούν αντίστροφα για την ζωή τους…
Η διαταγή για τις εκτελέσεις
H διαταγή για τις εκτελέσεις δημοσιεύτηκε στον κατοχικό Τύπο στις 30 Απριλίου του 1944 και ανακοίνωνε ακόμα και τυχαίες εκτελέσεις περαστικών στο δρόμο για την Σπάρτη.
«Την 27ην Απριλίου 1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους, κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν Στρατηγόν και τρεις συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίστηκαν
Ως αντίποινα διατάχτηκε: 1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1.5.1944. 2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην έξωθεν των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.
Ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος»….
Αυτά προς υπενθύμιση…
Βασίλης Παπαδήμας, ο άνδρας με το λευκό πουκάμισο
Ο Βασίλης Παπαδήμας, γεννημένος στην Πύλο το 1909, εργαζόταν στο εργοστάσιο της Ανώνυμης Εταιρείας Οινοπνευματοποιίας στη Γιάλοβα Μεσσηνίας και είχε πολεμήσει στο αλβανικό μέτωπο. Στις 6 Αυγούστου 1941 συνελήφθη από Ιταλούς καραμπινιέρους και Έλληνες χωροφύλακες, βάσει καταλόγων που είχαν παραδοθεί στις δυνάμεις Κατοχής. Μεταφέρθηκε αρχικά στο στρατόπεδο του Ναυπλίου, κατόπιν στη Λάρισα και τελικά στο Χαϊδάρι, πριν συμπεριληφθεί στους 200 που οδηγήθηκαν στην εκτέλεση της Πρωτομαγιάς 1944 στην Καισαριανή.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα», η τραγωδία για την οικογένειά του δεν σταμάτησε εκεί: η μητέρα του υπέστη εγκεφαλικό και πέθανε σαράντα ημέρες μετά την εκτέλεση του γιου της. Ο αδελφός του, Δημήτρης Παπαδήμας – γνωστός εκδότης και αντιστασιακός που απεβίωσε το 2016 – είχε επίσης ενταχθεί στην Αντίσταση από νεαρή ηλικία. Όπως έχει καταγραφεί, βρέθηκε και ο ίδιος αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο εκτέλεσης στην Καισαριανή, ενώ μεταπολεμικά εξορίστηκε στη Μακρόνησο.
Ηλίας Ρίζος, από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή
Παράλληλα, σε άλλη φωτογραφία ξεχωρίζει το πρόσωπο ενός νεαρού άνδρα που μοιάζει να χαμογελά ελαφρά. Κατά το ίδιο δημοσίευμα, πρόκειται για τον Ηλία Ρίζο του Δημητρίου, ο οποίος εργαζόταν σε μικρή βιοτεχνία παραγωγής ζυμαρικών και αρτοσκευασμάτων στη Λαμία, στην περιοχή του Αγίου Λουκά (Κλαραίικα).
Μετά την είσοδο των ιταλικών δυνάμεων στην πόλη, συνελήφθη από Έλληνες συνεργάτες και παραδόθηκε στους κατακτητές. Κρατήθηκε στις φυλακές Λαμίας και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, πριν καταλήξει ανάμεσα στους 200 της Καισαριανής. Τα αδέλφια του, Αποστόλης και Βασιλική, είχαν επίσης αντιστασιακή δράση και συνδέονταν με το ΚΚΕ.
Οι 200 της Καισαριανής ήταν πάνω απ΄ όλα πατριώτες. Αρκετοί, μάλλον οι περισσότεροι, ήταν κομμουνιστές, πολιτικοί κρατούμενοι της περιόδου 1936-39 που παραδόθηκαν από την Ελληνική Χωροφυλακή και τους ταγμασφαλίτες- δοσιλόγους στα χέρια των Ιταλών και μετά των Γερμανών κατακτητών.
Η ιστορία του Ναπολέοντα Σουκατζίδη στο “Τελευταίο Σημείωμα” του Παντελή Βούλγαρη είναι συγκλονιστικά διδακτική. Σε κάθε περίπτωση, η επιταγή να αγοραστούν οι φωτογραφίες- ντοκουμέντα (μόλις επιβεβαιωθεί η αυθεντικότητά τους) δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση και τα κόμματα που το ζητούν (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέα Αριστερά, Τσίπρας κ.ά), αφορά τον σεβασμό στην ιστορία των αγώνων του λαού κατά των κατακτητών.
Και αποτελεί πρόσθετο επιχείρημα στην διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου από την οποία δεν έχουμε αποστεί ως χώρα.
Ακόμα κι αν κάποιοι στο βαθύ σκοτάδι του εθνικισμού και του εθνικού διχασμού δεν αποδέχονται ότι οι 200 ήταν όλοι τους πατριώτες που θυσιάστηκαν και πώς αρκετοί -πολλοί, δεν έχει σημασία, ήταν κομμουνιστές, η κυβέρνηση πρέπει να πράξει τα δέοντα. Διότι η Ιστορία δεν μπαίνει στο ζύγι…