Το πολιτικό πλαίσιο των εκλογών του Μαΐου 2027 έθεσε και πάλι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιλέγοντας να μετατρέψει την επόμενη αναμέτρηση σε καθαρό δημοψήφισμα σταθερότητας. Με φόντο δημοσκοπικά ποσοστά της τάξης του 26–27% για τη ΝΔ και μια κοινωνία που εμφανίζεται αποστασιοποιημένη, το Μέγαρο Μαξίμου επενδύει στο δίλημμα «ασφάλεια και πρόοδος ή πειραματισμός», επιχειρώντας να ανακτήσει πολιτική πρωτοβουλία σε έναν ρευστό ορίζοντα 15 μηνών.
Ο πρωθυπουργός προσδιόρισε ρητά τον χρόνο των εκλογών, λέγοντας ότι «απέχουμε περίπου 15 μήνες από τις κάλπες», τοποθετώντας τες στον Μάιο του 2027. Με αυτόν τον τρόπο άνοιξε επίσημα την προεκλογική περίοδο, επιδιώκοντας συσπείρωση του κομματικού μηχανισμού και πειθαρχία στη δημόσια γραμμή.
Το δίλημμα της κάλπης και η πίεση των δημοσκοπήσεων
Στην ομιλία του κατά την κοπή της πίτας της ΝΔ, ο πρωθυπουργός έθεσε το κεντρικό ερώτημα: «Θα παραμείνει η Ελλάδα ασφαλής, ισχυρή και σταθερή σε τροχιά προόδου ή θα ρισκάρει να γίνει ακυβέρνητο καράβι σε αχαρτογράφητα νερά;» κάνοντας λόγο για «στρατηγική επιλογή διακυβέρνησης» και αντιπαραβάλλοντας «μετρήσιμα αποτελέσματα» με «πειραματισμούς».
Πίσω από τις λέξεις όμως κρύβεται η ανησυχία που προκαλούν στο κυβερνητικό επιτελείο οι μετρήσεις. Η ΝΔ κινείται σταθερά κάτω από το 30%, πολύ μακριά από τα ποσοστά αυτοδυναμίας. Το στοιχείο που προβληματίζει περισσότερο είναι ότι η φθορά καταγράφεται χωρίς να έχει διαμορφωθεί ισχυρή, συνεκτική εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Η εκλογική δεξαμενή εμφανίζεται επιφυλακτική, όχι μετακινούμενη.
Έτσι η στρατηγική απάντηση είναι μονόδρομος: η πόλωση γύρω από τη σταθερότητα. Το κυβερνητικό αφήγημα θα αναπτύσσεται συστηματικά με διαρκείς συγκρίσεις με περιόδους πολιτικής αβεβαιότητας, επιχειρώντας να μετατρέψει την αδυναμία της αντιπολίτευσης σε επιχείρημα υπέρ της συνέχειας.
Από την άλλη σε πλείστες όσες δημοσκοπήσεις οι ψηφοφόροι αποκρούουν αυτό το δίλημμα και μεταξύ “σταθερότητας” και “πολιτικής αλλαγής” επιλέγουν με συντριπτικά ποσοστά το δεύτερο!
Το βλέμμα σε Τσίπρα, Σαμαρά και τις νέες ισορροπίες
Η αναφορά στον «πειραματισμό» ερμηνεύεται στο εσωτερικό της ΝΔ ως έμμεση αιχμή για τον Αλέξη Τσίπρα. Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι ενδεχόμενη ενεργή επανεμφάνισή του θα μπορούσε να αναδιατάξει τον χώρο της κεντροαριστεράς και να προσδώσει πιο καθαρό πολιτικό αντίπαλο στο κυβερνητικό αφήγημα.
Στο ίδιο πλαίσιο παρακολουθούνται και οι κινήσεις του Αντώνης Σαμαράς ο οποίος συναντάται σήμερα, Τρίτη, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατία, καθώς και οι εσωκομματικές διεργασίες σε κόμματα δεξιά και αριστερά της ΝΔ. Η ρευστότητα λειτουργεί διπλά: αποτρέπει τη συγκρότηση εναλλακτικής πλειοψηφίας, αλλά τροφοδοτεί και τη γενικευμένη δυσπιστία.
Ιδιαίτερο αποτύπωμα έχει αποκτήσει και η δημόσια παρουσία της Μαρία Καρυστιανού, με αφετηρία την τραγωδία των Τεμπών. Η απήχησή της σε τμήμα της κοινής γνώμης καταγράφεται στις ποιοτικές μετρήσεις και επηρεάζει το κλίμα, ιδίως στο πεδίο της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.
Ενέργεια, επενδύσεις και το αφήγημα της «χειροπιαστής προόδου»
Κεντρικός πυλώνας της κυβερνητικής στρατηγικής είναι το ενεργειακό μέτωπο. Οι συμφωνίες ανάμεσα στην Chevron και τη Helleniq Energy προβάλλονται ως απόδειξη διεθνούς εμπιστοσύνης και ως βήμα για την ανάδειξη της χώρας σε περιφερειακό ενεργειακό κόμβο.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να συνδέσει τις εξελίξεις αυτές με απτά οικονομικά οφέλη: επενδύσεις, θέσεις εργασίας, ενίσχυση των δημοσίων εσόδων, γεωπολιτική αναβάθμιση. Το επιχείρημα είναι ευθύ: η σταθερότητα προσελκύει κεφάλαια, τα κεφάλαια τροφοδοτούν ανάπτυξη, η ανάπτυξη δημιουργεί κοινωνικό μέρισμα.
Ο χρονικός ορίζοντας των 15 μηνών αξιολογείται ως επαρκής για να παραχθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα σε ενέργεια, υποδομές και μεταρρυθμίσεις. Το Μέγαρο Μαξίμου θέλει να προσέλθει στις κάλπες με μετρήσιμα έργα και όχι μόνο με υποσχέσεις.
Η μάχη της επόμενης χρονιάς
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός περιέγραψε τη χρονιά πριν από τις εκλογές ως καθοριστική για την πορεία της χώρας «στα αβέβαια χρόνια που έρχονται». Η διατύπωση αυτή εντάσσει το εκλογικό δίλημμα σε ένα ευρύτερο διεθνές περιβάλλον γεωπολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας, μετατρέποντας την εθνική κάλπη σε επιλογή στρατηγικής κατεύθυνσης.
Η πορεία προς τον Μάιο του 2027 έχει ήδη ξεκινήσει. Η κυβέρνηση θα κινηθεί με άξονα τη σταθερότητα και την ενέργεια. Η αντιπολίτευση θα αναζητήσει τρόπο να μετατρέψει τη φθορά σε εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από το αν το αφήγημα των «μετρήσιμων αποτελεσμάτων» θα πείσει μια κοινωνία που δείχνει κουρασμένη αλλά παραμένει επιφυλακτική απέναντι σε κάθε νέο πείραμα.
