Η τελευταία -από τις πυκνές τον τελευταίο καιρό- συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού (στο Open) υπήρξε ιδιαιτέρως διαφωτιστική για το υπό ίδρυση κόμμα (της). Σταχυολογούμε:
Επαναλαμβάνει πώς ο διαχωρισμός δεξιά- αριστερά είναι “από το παρελθόν”, άρα επιμένει στην αρχική σχετική διατύπωσή της ως προς την μη-ιδεολογική κατάταξη του νέου κόμματος, κάτι που με άλλο τρόπο έχει δηλώσει και η συνεργάτης της Μαρίας Γρατσία. Προς επίρρωση, μάλιστα, τόνισε πώς συνομιλεί με διάθεση “στρατολόγησης” με πρόσωπα απ΄ όλα τα κόμματα- άραγε, χωρίς ουδεμία εξαίρεση;
Επιμένει να επιτίθεται στον Αλέξη Τσίπρα για το 3ο μνημόνιο, αναρωτήθηκε, μάλιστα, “σε ποιές μελέτες βασίστηκε;”. Επ΄ αυτού, δύο πράγματα: Πρώτον, γιατί συνεχίζει να διαγράφει από τη μνήμη της και την κριτική της ότι πριν το 3ο προηγήθηκαν μία χρεοκοπία και άλλα δύο μνημόνια; Μήπως επειδή δεν θέλει να διατυπώσει ούτε ψήγμα κριτικής στην κυβέρνηση Καραμανλή και στην συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου; Και δεύτερον, αγνοεί ότι τα μνημόνια (και τα τρία) δεν βασίστηκαν σε… μελέτες αλλά εκπονήθηκαν και επιβλήθηκαν από τους δανειστές και την τρόϊκα, με ελάχιστες μόνο επεμβάσεις από τις ελληνικές κυβερνήσεις;
Δηλώνει ότι δέχτηκε προτάσεις από αρχηγούς κομμάτων να ενταχθεί σε υφιστάμενες πολιτικές δυνάμεις, αποφεύγει, όμως, να πει από ποιούς και σε ποιές. Δέχτηκε πρόταση από την Πλεύση Ελευθερίας, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νίκη ή άλλο κόμμα, κι αν ναι γιατί δεν το αποσαφηνίζει;
“Δεν ξέρω αν θα κυβερνήσω εγώ, γιατί δεν ξέρω, αν θα ειμαι αρχηγός. Θέλω να κυβερνήσει το Κίνημα. Να δω τους πολίτες στη Βουλή να προσφέρουν έργο”, επισημαίνει. Στερείται, προφανώς, ειλικρίνειας μια τέτοια τοποθέτηση, αφού ήδη το κόμμα (της) είναι προσωποπαγές, η ίδια μετριέται στις δημοσκοπήσεις, αποφεύγει, δε, να πει μέσα από ποιές διαδικασίες θα εκλεγεί ο αρχηγός.
Είπε, για πρώτη φορά, πώς τα τελευταία χρόνια δεν πήγαινε να ψηφίσει γιατί δεν την εκφράζει κανένα κόμμα. Ίσως θα έπρεπε να διευκρινίσει εάν εννοεί πώς δεν ψήφισε μετά την τραγωδία των Τεμπών και την απώλεια της Μάρθης ή δεν ψήφιζε και πριν ,θα είχε ενδιαφέρον κάτι τέτοιο.
Το μεγάλο ατόπημα
Αίσθηση και μπαράζ αντιδράσεων από κυβέρνηση και αντιπολίτευση προκάλεσαν τα όσα είπε για τις αμβλώσεις, για τις οποίες, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι είναι θέμα προς διαβούλευση. Στην επισήμανση ότι οι αμβλώσεις είναι νόμιμες στη χώρα μας, σχολίασε ότι πέρα από το θέμα της νομιμότητας τίθεται και το ηθικό θέμα. Άρα, εάν, για παράδειγμα, το κόμμα της αναλάμβανε την διακυβέρνηση, θα έθετε θέμα κατάργησης του σχετικού νόμου; Κάτι που παραπέμπει σε νοοτροπία τραμπισμού και προσεγγίζει τις σκοταδιστικές απόψεις των πιό σκληρών της Εκκλησίας.
Συγκεκριμένα, η κ. Καρυστιανού δήλωσε: “Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα των αμβλώσεων γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, δικό της είναι το σώμα, αλλά και τα δικαιώματα του εμβρύου. Εγώ είμαι παιδίατρος και διχάζομαι, δεν μπορώ να τα ιεραρχήσω. Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει βεβαίως για το σώμα της, όμως στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει ένα άλλο ηθικό θέμα που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Δεν έχει σημασία τι λέω εγώ ή τι πιστεύετε εσείς. Στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία, οι περισσότεροι θα έχουν καλύτερη άποψη και γνώμη και είναι πιο δημοκρατικό. Μιλάμε για μια ζωή που μόλις γεννάται”.
Και συνέχισε:
“Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση φροντίζοντας και για μια ζωή που έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας ωστόσο και το θέμα μιας γυναίκας αν θέλει να τεκνοποιήσει. Από τη στιγμή που στους 3 μήνες χτυπάει η καρδιά του παιδιού, θεωρείται μια ζωή που έχει γεννηθεί. Ακόμα και μετά από κάποιες εβδομάδες, όταν γεννώνται πρόωρα τα παιδιά ακόμα και με καισαρική για διάφορους λόγους, επιβιώνουν. Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα. Θέματα που μπορούν να αφορούν πώς λειτουργία η κοινωνία μας, πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση”.
Και μόνο αυτή η άποψη απαντά σε μεγάλο βαθμό στις απορίες ορισμένων σχετικά με την ιδεολογική τοποθέτηση την οποία αποφεύγει να παραδεχτεί η κ. Καρυστιανού. Δυστυχώς την κατατάσσουν στην υπερδεξιά, κοντά στη “Νίκη” με την οποία δηλώνει πώς δεν έχει συνάφεια.
Ουδεμία αμφιβολία για το ότι η Μαρία Καρυστιανού, η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης, πρωταγωνίστησε στον αγώνα για δικαίωση σχετικά με την τραγωδία των Τεμπών. Και ως προς τούτο της αρμόζει τιμή και αναγνώριση. Όμως, η ίδια αποφάσισε να διαβεί τον Ρουβίκωνα και να μπει στον στίβο του πολιτικού ανταγωνισμού. Δυστυχώς, τα πρώτα δείγματα γραφής είναι απογοητευτικά. Όσα είπε για τις αμβλώσεις είναι ίσως το μεγαλύτερο (έως τώρα) ατόπημά της. Διότι εάν πρέπει να μπει σε δημόσια διαβούλευση (…) -μήπως κάποιο δημοψήφισμα;- ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα, γιατί να μην μπει και η (μη) αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, κατά τον “ξεσηκωμό” του Μακαριστού Χριστόδουλου, ίσως και ο προσωπικός αριθμός και το “σημάδι του Αντίχριστου”…
