Μετά από μια υποτονική κινηματογραφικά εβδομάδα και ενώ στο Χόλιγουντ στρώνονται κόκκινα χαλιά ενόψει της τελικής ευθείας προς τα Όσκαρ, οι ελληνικές αίθουσες ανεβάζουν αισθητά στροφές.
Από τη φιλόδοξη δραματική κομεντί εποχής του Τζος Σάφντι με τον Τιμοτέ Σαλαμέ, μέχρι το νέο κεφάλαιο του μετα-αποκαλυπτικού σύμπαντος του «28 Χρόνια Μετά», αλλά και τις καυστικές παρεμβάσεις του Ραντού Ζούντε, του Χονγκ Σανγκ-σου και του Γιώργου Αυγερόπουλου, η εβδομάδα φέρνει ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα με σαφή πολιτικά, κοινωνικά και υπαρξιακά συμφραζόμενα.
Marty Supreme: Το αμερικανικό όνειρο ως εμμονή και παγίδα
Η A24 ποντάρει επιθετικά στο «Marty Supreme», τη νέα ταινία του Τζος Σάφντι, επενδύοντας πάνω από 70 εκατ. δολάρια σε μια ανεξάρτητη παραγωγή που φιλοδοξεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οσκαρική κούρσα. Με τον Τιμοτέ Σαλαμέ στην πιο ώριμη μέχρι σήμερα ερμηνεία του, το φιλμ αφηγείται τη διαδρομή ενός νεαρού πωλητή παπουτσιών στη Νέα Υόρκη του 1952, ο οποίος μετατρέπει το πινγκ πονγκ σε όχημα κοινωνικής ανέλιξης και προσωπικής δικαίωσης.
Ο Σάφντι χρησιμοποιεί τη δεκαετία του ’50 όχι ως απλό ντεκόρ εποχής, αλλά ως ιδεολογικό υπόβαθρο: την περίοδο όπου εδραιώνονται οι βάσεις του αμερικανικού οικονομικού δόγματος που θεοποιεί την αγορά και την επιτυχία πάση θυσία. Με αναχρονιστικές μουσικές επιλογές από τα ‘80s και σαφείς παραπομπές στον πρώιμο Σκορτσέζε, το φιλμ επιχειρεί μια σκληρή αποδόμηση του μύθου της αυτοδημιουργίας.
Η αφήγηση, ωστόσο, επιβαρύνεται από τη σκηνοθετική ματαιοδοξία και τη μεγάλη διάρκεια, με αποτέλεσμα ορισμένα πολιτικά σχόλια να χάνουν τη δύναμή τους. Παρ’ όλα αυτά, η ερμηνεία του Σαλαμέ και η σκοτεινή ηθική του ήρωα κρατούν το ενδιαφέρον μέχρι το σκληρό φινάλε.
28 Χρόνια Μετά: Ο Ναός των Οστών – Όταν οι άνθρωποι είναι χειρότεροι από τα ζόμπι
Το δεύτερο μέρος της νέας τριλογίας του διάσημου φραντσάιζ συνεχίζει την αφήγηση σε σκηνοθεσία Νία Ντακόστα, με τον Ντάνι Μπόιλ στην παραγωγή και τον Άλεξ Γκάρλαντ στο σενάριο. Ο Ρέιφ Φάινς επιστρέφει ως Δρ Κέλσον, σε έναν κόσμο όπου οι μολυσμένοι παύουν να είναι η κύρια απειλή και τη θέση τους παίρνει η οργανωμένη ανθρώπινη βαρβαρότητα.
Η μακάβρια αίρεση που λατρεύει ανθρώπινα οστά προσθέτει μια νέα αλληγορική διάσταση στο μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν, με τη Ντακόστα να δίνει μεγαλύτερο βάθος στους χαρακτήρες και να ενισχύει το σοκ μέσω σκηνοθετικής αγριάδας και ρυθμού. Παρά τις αφηγηματικές αστοχίες, το φιλμ λειτουργεί ως γέφυρα προς το επόμενο κεφάλαιο της σειράς, προετοιμάζοντας την επιστροφή του Μπόιλ και του Κίλιαν Μέρφι.
Kontinental ’25: Η στεγαστική κρίση ως σύγχρονη τραγωδία
Ο Ραντού Ζούντε επιστρέφει με ένα χαμηλού κόστους, αλλά υψηλής έντασης κοινωνικό δράμα, που εστιάζει στην εκμετάλλευση της γης και τη βίαιη μετάλλαξη της κατοικίας από δικαίωμα σε εργαλείο κερδοσκοπίας. Η ιστορία μιας δικαστικής κλητήρος, που συνθλίβεται ψυχολογικά μετά την αυτοκτονία ενός άστεγου πρώην Ολυμπιονίκη, γίνεται αφορμή για μια ευρύτερη πολιτική καταγγελία.
Με σατιρική οξύτητα και ντοκιμαντερίστικη γραφή, ο Ζούντε σχολιάζει τον νέο εθνικισμό, τις ταξικές ανισότητες και τη συμμαχία κράτους και κεφαλαίου. Αν και λιγότερο αιχμηρό από προηγούμενα έργα του, το «Kontinental ’25» διατηρεί την ηθική του ένταση και τη διαρκή ταλάντευση ανάμεσα στο γελοίο και το τραγικό.
Mankind’s Folly: Η κλιματική ύβρις σε πρώτο πλάνο
Στο νέο του ντοκιμαντέρ, ο Γιώργος Αυγερόπουλος στρέφει την κάμερα στο λιώσιμο του permafrost και στις γεωπολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που επιταχύνουν την καταστροφή. Μέσα από παράλληλες ιστορίες στη Σιβηρία και την Αλάσκα, αποτυπώνεται ένα παγκόσμιο αδιέξοδο, όπου η ενεργειακή ασφάλεια και τα συμφέροντα υπερισχύουν κάθε περιβαλλοντικής προειδοποίησης.
Οι εικόνες ενός τοπίου που καταρρέει λειτουργούν ως κατηγορώ απέναντι στην ανθρώπινη αλαζονεία και σε ένα σύστημα που αδυνατεί να θέσει όρια στην ίδια του την αυτοκαταστροφή.
Ακόμη στις αίθουσες
Ο Χονγκ Σανγκ-σου επιστρέφει με το «Τι Σου Λέει Αυτή η Φύση», ένα μινιμαλιστικό, φιλοσοφικό σχόλιο πάνω στην τέχνη, τις σχέσεις και τις ταξικές εντάσεις, απευθυνόμενο στο πιστό φεστιβαλικό του κοινό. Για τους μικρότερους θεατές, το νορβηγικό animation «Ρούφους: Ο Θαλάσσιος Δράκος που Δεν Ήξερε Κολύμπι» προσφέρει μια απλή, ευχάριστη περιπέτεια με οικολογικά υπονοούμενα.
Συνολικά, πρόκειται για μια εβδομάδα όπου το σινεμά, σε όλες του τις εκδοχές, επιμένει να μιλά για τον κόσμο που ζούμε αλλά και για εκείνον που διαμορφώνεται, συχνά χωρίς επιστροφή.
