Μια άμεση εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη
Την ανάγκη συγκρότησης ενός ευρύτερου δυνατού πολιτικού μετώπου, που θα εκτείνεται από την Κεντροαριστερά έως τη ριζοσπαστική Αριστερά, έθεσε με σαφήνεια η βουλεύτρια Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών της Νέας Αριστεράς, Έφη Αχτσιόγλου, μιλώντας στην ΕΡΤ. Όπως τόνισε, στόχος δεν είναι μια αφηρημένη προοπτική συνεργασιών στο απώτερο μέλλον, αλλά η διαμόρφωση μιας άμεσης, πειστικής και προγραμματικής εναλλακτικής λύσης για τις επόμενες εθνικές εκλογές, ώστε να αποτραπεί μια τρίτη θητεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Η τοποθέτησή της εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κλίμα αναζήτησης στρατηγικής στον χώρο της Αριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης, σε μια περίοδο όπου κοινωνικές ανισότητες, ακρίβεια και εργασιακή επισφάλεια διαμορφώνουν ένα ιδιαίτερα πιεστικό πολιτικό περιβάλλον.
Τα δύο κριτήρια για τις πολιτικές συνεργασίες
Η Έφη Αχτσιόγλου προσδιόρισε με σαφήνεια τα δύο βασικά κριτήρια πάνω στα οποία, κατά την άποψή της, πρέπει να οικοδομηθούν οι ενδεχόμενες συνεργασίες. Πρώτον, το περιεχόμενο των θέσεων με τις οποίες προσέρχεται κάθε κόμμα στον διάλογο. Όπως σημείωσε, κρίσιμο είναι αν υπάρχει πρόγραμμα ανταγωνιστικό προς τη Δεξιά και αν διαμορφώνονται ουσιαστικές συγκλίσεις σε κομβικά πεδία πολιτικής, όπως η εργασία, οι μισθοί, το κοινωνικό κράτος, το στεγαστικό ζήτημα και η εξωτερική πολιτική.
Δεύτερον, έθεσε το ζήτημα της πολιτικής λειτουργίας των σχηματισμών που συμμετέχουν στον διάλογο. Δεν αρκεί, κατά την ίδια, η προγραμματική συγγένεια, αν αυτή δεν συνοδεύεται από διάθεση και πρακτικές συσπείρωσης δυνάμεων. Η λογική των περιχαρακώσεων, υπογράμμισε, οδηγεί σε αδιέξοδα.
Ιδεολογική ταυτότητα ή πολιτική αποτελεσματικότητα
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε η βουλεύτρια της Νέας Αριστεράς στο ζήτημα της ιδεολογικής στάσης της Αριστεράς. Όπως επισήμανε, το ζητούμενο δεν είναι η αναδίπλωση ούτε η απόλυτη ιδεολογική καθαρότητα. Η ιδεολογική ταυτότητα, κατά την άποψή της, δεν αμφισβητείται, αλλά δεν μπορεί να λειτουργεί ως αυτοσκοπός ή ως εμπόδιο για την άσκηση πολιτικής.
Το «ταυτοτικό», όπως είπε, αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν μεταφράζεται σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές. Σε θέσεις για την ακρίβεια, τη φορολόγηση του πλούτου, τη μείωση του ΦΠΑ, τη στάση απέναντι στους εξοπλισμούς και τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής. Η κριτική της επεκτάθηκε και στο διεθνές πεδίο, με αιχμές για τη στάση υποταγής, όπως τη χαρακτήρισε, απέναντι στην πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, την οποία συνέδεσε με απειλή για τη μεταπολεμική διεθνή τάξη.
Κυβερνητική προοπτική και καθημερινή ζωή
Στον πυρήνα της τοποθέτησής της βρέθηκε η έννοια της κυβερνητικής προοπτικής. Η Αχτσιόγλου υποστήριξε ότι οι συγκλίσεις αποκτούν νόημα μόνο όταν υπάρχει κοινή στόχευση για την άσκηση εξουσίας και την εφαρμογή πολιτικής στο παρόν. Όπως ανέφερε, αυτό είναι που μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά τη ζωή των εργαζομένων, μειώνοντας την εξάντληση από εξοντωτικά ωράρια, βελτιώνοντας τους μισθούς και ενισχύοντας ένα κοινωνικό κράτος στο οποίο οι πολίτες μπορούν να στηριχθούν σε κρίσιμες στιγμές.
Η αναφορά αυτή λειτουργεί και ως έμμεση κριτική σε στρατηγικές που περιορίζονται στη διαμαρτυρία ή στη διατήρηση ενός ηθικού πλεονεκτήματος χωρίς προοπτική εφαρμογής πολιτικών.
«Κανένα κόμμα μόνο του δεν αρκεί»
Κλείνοντας, η Έφη Αχτσιόγλου διατύπωσε μια από τις πιο σαφείς παραδοχές της παρέμβασής της: κανένα κόμμα του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου δεν μπορεί, από μόνο του, να αποτελέσει αξιόπιστο αντίπαλο πόλο απέναντι στη Δεξιά. Η συσπείρωση δυνάμεων, σύμφωνα με την ίδια, δεν είναι επιλογή πολυτελείας αλλά πολιτική αναγκαιότητα.
Η κατεύθυνση των συμμαχιών, όπως σημείωσε, θα προχωρήσει «με όποιους θέλουν και όποιους μπορούν», μια φράση που συμπυκνώνει τόσο τη βούληση για άνοιγμα όσο και τα όρια ρεαλισμού που θέτει η παρούσα πολιτική συγκυρία. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν και πώς αυτές οι προϋποθέσεις θα μεταφραστούν σε συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες στο άμεσο μέλλον.
