Όσοι προσήλθαν στο ιστορικό “Ολύμπιον” για την τρίτη κατά σειρά (Παλλάς, Πάτρα, Θεσσαλονίκη) παρουσίαση της “Ιθάκης” ανέμεναν ίσως κάτι περισσότερο από μία πολιτική ομιλία του πρωθυπουργού που να σηματοδοτεί ακόμα πιό εμφατικά την επιστροφή του στην κεντρική σκηνή. “Διψούσαν” να ακούσουν και την ημερομηνία που θα αποκτήσει σάρκα και οστά το νέο κόμμα. “Αλέξη, ρίχτο”, φώναξαν ορισμένοι, όταν έκλεισε τον πρώτο κύκλο της κριτικής του σχετικά με τις διεθνείς εξελίξεις και το “κράτος-λάφυρο” της κυβέρνησης, κι εκείνος απάντησε ρητά πώς σημασία έχει το περιεχόμενο και όχι το περιτύλιγμα.
Η αλήθεια είναι πώς ο πρώην πρωθυπουργός, ούτε είχε λόγο να προσδιορίσει το χρονικό σημείο εκκίνησης, ούτε μπορεί να το κάνει με τόσο πυκνές πολιτικές εξελίξεις που δεν είναι απίθανο να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα ανά πάσα στιγμή. Στην ομιλία του άφησε να εννοηθεί πώς δεν ετεροπροσδιορίζεται, κάτι που εκλήφθηκε ως έμμεση αναφορά στο υπό ίδρυση κόμμα Καρυστιανού, για να είμαστε ειλικρινείς, όμως, είναι βέβαιο ότι αξιολογεί όλα τα δεδομένα.
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πιό προσγειωμένος παρά ποτέ, πολύ μακριά από τον Τσίπρα της διακυβέρνησης, ακόμα περισσότερο από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μετά το 2019, όταν αρκετές αποφάσεις λαμβάνονταν στο πόδι και άλλες αναβάλλονταν υπό την πίεση των εσωτερικών συσχετισμών και της συγκυρίας. “Δουλεύω και δουλεύουμε για άνε πρόγραμμα διακυβέρνησης”, τόνισε, εξηγώντας πώς στόχος του δεν είναι μόνο η ανασύνθεση του λεγόμενου προοδευτικού χώρου αλλά μία ανασύνθεση που θα οδηγήσει σε μία συμπαγή νέα παράταξη που φιλοδοξεί να αναλάβει την διακυβέρνηση.
Γνωρίζει πώς η “δεύτερη ευκαιρία” δεν πρέπει να σπαταληθεί κάτω από την συγκεχυμένη απαίτηση μιας μερίδας της κεντροαριστεράς (το εκλογικό ακροατήριο που τον στήριξε μέχρι το 2019). Εκείνο που θα διαμορφώσει συνθήκες επιστροφής στην εξουσία είναι να πειστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ότι ο στόχος του έχει αρχή-μέση-τέλος, πρόγραμμα και πρόσωπα που να μπορούν να τον υπηρετήσουν.
Στις μετρήσεις, εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι η δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων που ίσως δώσουν σε ένα νέο κόμμα ένα ικανοποιητικό διψήφιο ποσοστό αλλά το μεγάλο ποσοστό εκείνων που δηλώνουν ότι δεν θα ψήφιζαν ένα τέτοιο κόμμα. Όσο μειώνεται αυτό το ποσοστό τόσο περισσότερο θα αυξάνονται οι ελπίδες να πιάσει τόπο η “δεύτερη ευκαιρία”, κι αυτό απαιτεί κόπο και τρόπο.
Από την άλλη, το παιχνίδι με τον χρόνο μπορεί να αποτελέσει και παγίδα. Δημοσκοπικά διαμορφώνεται ένας χώρος του λίγο πάνω λίγο κάτω του 10% όπου συνωθούνται υφιστάμενα κόμμα και κόμματα υπό ίδρυση, μια ρευστή περιοχή όπου όλα έχουν σημασία. Ο “φιλόφρων” αλλά υποδορίως σκληρός ανταγωνισμός με το ΠΑΣΟΚ διέτρεχε, άλλωστα, την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, κυρίως δια των προσώπων που βρέθηκαν στο πάνελ και του κόσμου που προσήλθε.
Το κόμμα Τσίπρα πρέπει να μελετηθεί σωστά ώστε να αποτελέσει την πιό φιλόδοξη εκπροσώπηση της εγχώριας κεντροαριστεράς ώστε στο διάστημα από τις πρώτες μέχρι τις δεύτερες εκλογές να επιδράσει καταλυτικά στους συσχετισμούς. Από την άλλη θα κινηθεί στην κόψη του ξυραφιού απέναντι στο εγχείρημα Καρυστιανού που θα επιδιώξει να γίνει σημαία της οριζόντιας “αντισυστημικότητας” που διατρέχει το πολιτικό σύστημα.
Το μεγάλο όπλο του Τσίπρα είναι πώς είναι πολιτικός, έχει πολιτικό πρόγραμμα και θα προτείνει πολιτικές λύσεις, όταν η Καρυστιανού θα μιλάει για την παγκόσμια ειρήνη και τον πόλεμο κατά της διαφθοράς. Αλλά και το μεγάλο ερώτημα είναι εάν αυτή η “βουβή” και θυμωμένη μερίδα του εκλογικού σώματος θα σταθεί να ακούσει οτιδήποτε για την πολιτική ή εάν έχει ήδη αποφασίσει να κινηθεί στα τυφλά.
Σε κάθε περίπτωση, ημερομηνία ίδρυσης του νέου κόμματος δεν υπάρχει ακόμα και δεν μπορεί να υπάρξει. Ίσως ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να δώσει τον χώρο και τον χρόνο στο κόμμα Καρυστιανού να αποκαλύψει πόσο α-πολιτικό και πόσο συντηρητικό θα είναι, με βάση τα πρώτα δείγματα γραφής. Έτσι θα τεθούν και οι διαχωριστικές γραμμές.
Και να εμφανιστεί με την συνολική του πρόταση και το άθροισμα νέων προσώπων και έμπειρων “σταυροσυλλεκτών” (της νεότερης γενιάς των νυν και πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο), αφού θα έχει γίνει σαφέστερο το τοπίο. Εφόσον ο “αντισυστημισμός” ενισχυθεί με το κόμμα Καρυστιανού (προσθετικά σε όσα ήδη υπάρχουν), τότε η πρόταση Τσίπρα με στοιχεία αντιπαράθεσης με τη Ν.Δ αλλά και πολιτικής κανονικότητας θα μπορούσε να ακουστεί ως λύση.
