Σε ηλικία μόλις 31 ετών έφυγε από τη ζωή ο Οδυσσέας Πάππος, δημοσιογράφος του τμήματος διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας «Καθημερινή».
Τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στον «Ερυθρό Σταυρό», όπου γιατροί και νοσηλευτές έδωσαν μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρουν. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε βαθιά θλίψη στον δημοσιογραφικό κόσμο και στους φίλους του, που μιλούν για έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, με ξεχωριστή ευαισθησία και πάθος για τη δουλειά του.
Ο Οδυσσέας Πάππος εργαζόταν τα τελευταία τρία χρόνια στην «Καθημερινή», καλύπτοντας διεθνή θέματα, με συνέπεια, σιωπηλή προσήλωση και ιδιαίτερη γραφή. Είχε σπουδάσει Φιλοσοφία στο Ρέθυμνο και η αγάπη του για τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο αποτυπωνόταν σε κάθε του συζήτηση και επιλογή. Είχε συμμετάσχει στην ταινία μικρού μήκους «Φιλίζι» του Φοίβου Κοντογιάννη και είχε υπογράψει μεταφράσεις σημαντικών έργων, μεταξύ των οποίων το «Ό,τι μου κάνει κέφι» του Τζορτζ Όργουελ και το «Σχίζοντας τους αιθέρες» της Κέρι Γκρίνγουντ.
Το προσωπικό «αντίο» των συναδέλφων του
Συνάδελφοί του στην εφημερίδα τον αποχαιρέτησαν με συγκίνηση, μιλώντας για έναν άνθρωπο με ανεπιτήδευτο χιούμορ, «ακατανόητη βραδύτητα» και δικό του ρυθμό, που κέρδιζε τους γύρω του χωρίς προσπάθεια. Το άδειο γραφείο του, όπως σημειώνουν, γίνεται τώρα σύμβολο μιας απώλειας που μοιάζει αδιανόητη: ο θάνατος στα 31, ο χρόνος που δεν έζησε, τα ταξίδια που δεν έκανε, οι έρωτες που δεν πρόλαβε να γνωρίσει.
Η τρυφερή ανάρτηση της Ξένιας Κουναλάκη –με αναμνήσεις από τη δουλειά, τη μουσική, τις συζητήσεις και τις διαφωνίες τους– αποτυπώνει το αποτύπωμα που άφησε πίσω του: ένας νέος άνθρωπος με ρομαντισμό και κυνισμό μαζί, με πάθος για φωτογραφίες από ηλιοβασιλέματα, με αγάπη για τη Σάμο, τον Καζαντζίδη και τους Beatles, με μια σχέση με τους φίλους του που συνδύαζε χιούμορ και τρυφερότητα. Η τελευταία του φράση στο νοσοκομείο, «Σ’ αγαπώ, να ξέρεις», έμεινε ως ένας απροσδόκητος αποχαιρετισμός.
Ένας νέος με πολλά να δώσει
Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν άνθρωπο που έμοιαζε πάντα να έχει «άπλετο χρόνο», ενώ τελικά δεν είχε. Για τον Οδυσσέα Πάππο έμειναν ανολοκλήρωτα σχέδια, βιβλία και ταξίδια που δεν πρόλαβε να κάνει, συζητήσεις που διακόπηκαν απότομα και μια υπόσχεση ζωής που δεν εκπληρώθηκε. Η απώλειά του υπενθυμίζει με οδυνηρό τρόπο τη fragilità της νεότητας και της ανθρώπινης διαδρομής.
Ο δημοσιογραφικός κόσμος τον αποχαιρετά με σεβασμό και αγάπη. Το χαμηλόφωνο χιούμορ του, οι μουσικές που άκουγε διαρκώς, οι φωτογραφίες των φαντασμαγορικών ηλιοβασιλεμάτων και η διακριτική του παρουσία θα μείνουν ζωντανά στη μνήμη όσων συνεργάστηκαν μαζί του. Ο Οδυσσέας Πάππος έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω του μια αίσθηση αδικίας αλλά και μια ισχυρή ανάμνηση ενός ανθρώπου που πρόλαβε, έστω για λίγο, να αφήσει το στίγμα του.
