Η αύξηση της θερμοκρασίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το τελευταίο διάστημα, παρά το γεγονός ότι εκκρεμεί η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα, εξηγείται από πολλούς ως αντίδραση στις πρόσφατες ενεργειακές συμφωνίες που υπέγραψε η Ελλάδα και γενικότερα η επιλογή της Ουάσιγκτον να καταστήσει τη χώρα μας ενεργειακό και γεωστρατηγικό κόμβο στην ευρύτερη περιοχή. Μαζί, βεβαίως, με την ενίσχυση της τριμερούς συνεργασίας με το Ισραήλ και την Κύπρο.
Αναλυτές στην Τουρκία, ωστόσο, αποκαλύπτουν ότι το σοβαρότερο ζήτημα που απασχολεί τον Ταγίπ Ερντογάν είναι το γεγονός ότι την πρωτοκαθεδρία σε όλα τα παραπάνω, είτε έμμεσα μέσω Αθήνας, είτε άμεσα, έχει πιά το Τελ Αβίβ, και αφήνουν να εννοηθεί ότι ένας πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας δεν πρέπει να αποκλείεται και πώς σε μία τέτοια περίπτωση Ελλάδα και Κύπρος θα αναλάβουν να ενισχύσουν την αμυντική ασπίδα του Τελ Αβίβ.
Το πιό ανησυχητικό, ωστόσο, είναι πώς συγκεκριμένοι φιλοκυβερνητικοί αναλυτές περιγράφουν με υβριστικά σχόλια τον Κύπριο πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, ακόμα μιλούν και για την πιθανότητα ενός νέου “Αττίλα”, το 2026, μία επέμβαση, δηλαδή, της Τουρκίας για να αποτρέψει τα σενάρια που, κατά την άποψη της Άγκυρας, εξυφαίνονται στο νησί σε συνεργασία με την Ελλάδα και το Ισραήλ.
Μιλιέτ: Οι εξελίξεις το 2026 απαιτούν από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις να είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή για μια νέα επιχείρηση «Αττίλα».
Χαρακτηριστικό είναι το σχετικό άρθρο που υπογράφει ο διευθυντής της τουρκικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Μιλιέτ, Özay Şendir (απόδοση από το KREPORT).
Άγκυρα για Τριμερή Συνεργασία: Το άρθρο παρουσιάζει την τριμερή συνεργασία Ισραήλ – Ελλάδας–Κύπρου ως ένα εχθρικό στρατιωτικό μπλοκ υπό την ηγεσία του Τελ Αβίβ, και ειδικά την Κύπρο ως εμπροσθοφυλακή του και, άρα, ως προκεχωρημένο στρατιωτικό μέτωπο σε ενδεχόμενη ευρύτερη αντιπαράθεση Ισραήλ – Τουρκίας. Το άρθρο προσδιορίζει ένα νέο πλαίσιο στο οποίο η Τουρκία εντάσσει την Ελλάδα και την Κύπρο, στη σφαίρα της άμεσης επιρροής του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι επισημάνσεις του διευθυντή της Μιλιέτ
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι ένας στρατός που προετοιμάζεται για πιθανά σενάρια πολέμου ακόμη και σε καιρό ειρήνης. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαδικασία προετοιμασίας που περιορίζεται στην εκπαίδευση και τις ασκήσεις των στρατιωτών. Παρακολουθούνται επίσης στενά οι στρατιωτικές εξελίξεις σε προβληματικές γεωγραφικές περιοχές και χώρες, τα οπλοστάσια και οι αλλαγές στα δόγματα. Ακούγεται σαν μια πολύ συνηθισμένη φράση στα χαρτιά, αλλά θα το εξηγήσω με ένα παράδειγμα. […]
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην Ελλάδα, το Ισραήλ και την ‘Ελληνοκυπριακή πλευρά’, καθώς και τη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των τριών αυτών χωρών, και επικαιροποιούν τις αναλύσεις κινδύνου. Πηγές με τις οποίες συνομίλησα αναφέρουν ότι η πιθανότητα σύγκρουσης έχει αυξηθεί περισσότερο στην Κύπρο. Σε μια περίοδο κατά την οποία όλοι συζητάμε σενάρια σύγκρουσης με το Ισραήλ, υπάρχουν διάφοροι λόγοι για την αύξηση του κινδύνου στη ‘Νότια Κύπρο’ (σ.σ όπως αναφέρει την Κυπριακή Δημοκρατία). Ο πρώτος είναι τα χρήματα που ξοδεύει η ‘Νότια Κύπρος’ για τον εξοπλισμό της και η μετατροπή της σε προκεχωρημένο φυλάκιο του Ισραήλ.
Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις ενισχύουν τις μονάδες τους στη ‘Βόρεια Κύπρο’ (σ.σ Κατεχόμενα-ψευδοκράτος) και την Τουρκία, οι οποίες θα αναλάβουν καθήκοντα στην Κύπρο σε περίπτωση πιθανής σύγκρουσης, έναντι κάθε οπλικού συστήματος που προσθέτει στο οπλοστάσιό της η ‘Ελληνοκυπριακή Διοίκηση’. Απέναντι σε κάθε οπλικό σύστημα που αποκτούν, η Τουρκία αναπτύσσει πρώτον, όπλα που θα το εξουδετερώνουν και, δεύτερον, όπλα που θα αυξήσουν τη δύναμη πυρός στα απαραίτητα σημεία.
Ο μεγαλύτερος παράγοντας που αυξάνει τον κίνδυνο δεν είναι τα όπλα που προμηθεύεται η ‘Ελληνοκυπριακή Διοίκηση’, αλλά η πολιτική της δομή και η αλαζονεία της να συμμαχεί με το Ισραήλ. Αυτό το σημείο πρέπει να εξηγηθεί με παραδείγματα:
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο επικεφαλής της ‘Ελληνοκυπριακής Διοίκησης’, δεν είναι εκπρόσωπος ενός πολιτικού κινήματος και δεν έχει μια συγκεκριμένη βάση. Στηρίζεται σε δύο σημεία. Ένα από αυτά τα σημεία στήριξης είναι η ‘Ελληνοκυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία’. Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου για την εκδίωξη των Τούρκων από το νησί δεν πηγάζουν από μια προσωπική επιλογή.
Η ‘Ελληνοκυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία’ ήταν η πηγή ανθρώπινων πόρων της ΕΟΚΑ, ζουν με το όνειρο της Ένωσης και για αυτούς καλύτερος Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος. […] Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του, χαρακτήρισε τα διάφορα μοντέλα λύσης, συμπεριλαμβανομένης της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, ως «εθνική ευθανασία». Η ‘Ελληνοκυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία’, είναι τόσο αναμεμειγμένη στην πολιτική και στο λαθρεμπόριο μαύρου χρήματος, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να προβεί σε προκλητικές ενέργειες, όχι μέσω της κυβέρνησης, αλλά μέσω των πολιτοφυλακών που συνδέονται με αυτή. […] Η Εκκλησία προσπαθεί επίμονα να δημιουργήσει ένα κλίμα σύγκρουσης.
Μιλιέτ: Ο Χριστοδουλίδης, το πιο άχρηστο χαρτί της τράπουλας, το ‘δύο σπαθί’, κλιμακώνει καθημερινά την ένταση. Η εκ περιτροπής Προεδρία της ΕΕ πρέπει να του έχει διογκώσει το εγώ του, καθώς η γλώσσα που χρησιμοποιεί απέναντι στην Τουρκία γίνεται ολοένα και πιο ασεβής.
Ο Χριστοδουλίδης, ο οποίος στερείται πολιτικής βάσης και θεωρείται ταραχοποιός στην Αθήνα (;;;), έχει δώσει το ελεύθερο σε ακροδεξιές ομάδες. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κύπρου, περίπου 200 μοτοσικλετιστές, με μάσκες στο πρόσωπο, επιτέθηκαν σε καταστήματα
μουσουλμάνων που κατοικούν στον ‘Νότο’. Για τα μάτια του κόσμου, προσήχθησαν περίπου 10 άτομα. Ως μέλος του Ελληνοτουρκικού Φόρουμ Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Ακαδημίας, συναντώ πολύ συχνά συναδέλφους μου στην Αθήνα και ανθρώπους που ασχολούνται με τη διπλωματία. Έχω ακούσει πολλά για το ότι οι δηλώσεις υποστήριξης προς τον Χριστοδουλίδη από την Ελλάδα είναι ζήτημα εθνικής πολιτικής και ότι στην πραγματικότητα ο ‘Ελληνοκύπριος ηγέτης’ είναι ανεπαρκής και ριψοκίνδυνος.[…]
Ως γνωστόν, ο πιο αδύναμος σε μια γειτονιά, ξεκινά καβγάδες στα καλά καθούμενα όταν έχει στο πλευρό του φίλους που εμπιστεύεται. Έτσι ακριβώς είναι και η κατάσταση για την Κύπρο.
Ο Χριστοδουλίδης, το πιο άχρηστο χαρτί της τράπουλας, το ‘δύο σπαθί’, κλιμακώνει καθημερινά την ένταση. Η εκ περιτροπής Προεδρία της ΕΕ πρέπει να του έχει διογκώσει το εγώ του, καθώς η γλώσσα που χρησιμοποιεί απέναντι στην Τουρκία γίνεται ολοένα και πιο ασεβής. Πιθανώς ονειρεύεται να προκαλέσει μια ελεγχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία και να γίνει ο άνθρωπος που θα αλλάξει το πεπρωμένο της Κύπρου με τη στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη που θα βρει. Αν συνεχίσει έτσι, σίγουρα θα αλλάξει το πεπρωμένο της Κύπρου, αλλά όχι όπως το φαντάζεται ο ίδιος.
Η ‘Ελληνοκυπριακή πλευρά’ αποτυγχάνει εδώ και καιρό να ερμηνεύσει τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Το 1963, ο Μακάριος πίστευε ότι θα μπορούσε να πείσει την Άγκυρα να προχωρήσει σε συνταγματική αναθεώρηση που θα καταργούσε την πολίτικη ισότητα των ‘Τούρκων της Κύπρου’, καθώς θεωρούσε ότι η Άγκυρα δεν θα μπορούσε να αναλάβει δράση στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ο φασίστας Γρίβας, που είχε τοποθετηθεί από την Ελλάδα, και οι ορδές της ΕΟΚΑ πίστευαν ότι οι Τούρκοι, που δεν διέθεταν σύγχρονα όπλα, δεν θα αντιστεκόντουσαν και θα εγκατέλειπαν την Κύπρο. […]
Οι εξελίξεις το 2026 απαιτούν από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις να είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή για μια νέα επιχείρηση «Αττίλα».
Εάν υπάρξει πρόκληση ή απόπειρα έναρξης μιας ελεγχόμενης σύγκρουσης και η πολιτική βούληση στην Άγκυρα διατάξει να γίνουν τα δέοντα, αυτό μπορεί να γίνει άμεσα. Ο Πρόεδρος Erdoğan έχει πει επανειλημμένα ότι η Τουρκία δεν έχει βλέψεις για τα εδάφη άλλων χωρών. Η Τουρκία δεν είναι η πλευρά που επιζητά πόλεμο ή σύγκρουση, αλλά είναι μια χώρα που θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο αν παραβιαστούν τα δικαιώματά της.
Η Αθήνα, το Τελ Αβίβ και η ‘Ελληνοκυπριακή Διοίκηση’ προπαγανδίζουν στον κόσμο, όπως ο πονηρός κλέφτης, ότι ο Πρόεδρος Erdoğan επιδιώκει την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν έχει ένα τέτοιο μέλημα, αλλά συνεχίζουν αυτό το δρόμο. Το φύλλο ‘δύο σπαθί’, ο ‘Ελληνοκύπριος ηγέτης’, έχει παρασυρθεί πολύ από αυτό το παιχνίδι και συνεχίζει να τραβάει το σχοινί […] Η ειρήνη επιτυγχάνεται με ηγέτες που έχουν κατανοήσει τη θέση τους και δεν προχωρούν σε βήματα που θα οδηγήσουν τον λαό τους σε περιπέτειες στο όνομα του λαϊκισμού.
Ο Χριστοδουλίδης δεν είναι τέτοιος ηγέτης επομένως, είναι απολύτως φυσιολογικό να γίνονται οι ανάλογες προετοιμασίες.
