Παρά τις επανειλημμένες και κατηγορηματικές διαψεύσεις του πρωθυπουργού περί αλλαγής του εκλογικού νόμου, υπό το επιχείρημα που διατύπωσε πρόσφατα και ο ΠτΔ Κωνσταντίνος Τασούλας ότι “τα νούμερα δεν βγαίνουν”, αρκετά κυβερνητικά στελέχη σπεύδουν στο Μέγαρο Μαξίμου με εισηγήσεις …να αλλάξουν τα γκολπόστ αφού μπαίνει γκολ (αυτοδυναμίας) στις δημοσκοπήσεις.
Δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο αφού θα ισοδυναμούσε με παραδοχή (επικείμενης) ήττας στις εκλογές, από την άλλη, όμως, ο πρωθυπουργός είπε στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ότι “σε αχαρτογράφητα νερά η πολιτική σταθερότητα είναι εθνική αναγκαιότητα”. Όπερ τι σημαίνει; Διότι μια εθνική αναγκαιότητα ίσως πρέπει να υπηρετηθεί από ρηξικέλευθες αποφάσεις παρά τις λογικές αντιδράσεις που θα προκύψουν.
Από την άλλη, η πολιτική σταθερότητα ως προς την εκδοχή της για το εσωτερικό της Ν.Δ φαίνεται να επιδρά και στα της εξωτερικής πολιτικής. Η λεπτή ισορροπία μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ που υιοθετήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Γροιλανδία και Συμβούλιο Ειρήνης) φαίνεται ότι εκλαμβάνεται ως επιβεβαίωση της σχολής του κατευνασμού από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς Κ. Καραμανλή και Αντ. Σαμαρά που θα δώσουν το στίγμα τους στην κοινή εμφάνιση, στις 2 Φεβρουαρίου, στην Καλαμάτα. Αλλά και άλλα κυβερνητικά στελέχη κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ενόψη της συνάντησης του πρωθυπουργού με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα. Έχει μεν προσδιοριστεί για το πρώο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου, όμως ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί συγκεκριμένη ημερομηνία. Δύσκολα τα πράγματα και γίνονται δυσκολότερα από τις νέες προκλήσεις της Τουρκίας (Navtex, αποστρατιωτικοποίηση νησιών κ.ά).
Επειδή η αναταραχή σε κυβέρνηση και Ν.Δ καλά κρατεί αναμενόμενο είναι να πέφτουν και σενάρια ανασχηματισμού στο τραπέζι. Μικρές οι πιθανότητες, απ΄ ότι μαθαίνω, κι αυτό όχι μόνο γιατί ο πρωθυπουργός ουδέποτε ήταν fun τέτοιων αλλαγών αλλά και διότι ποιόν να αλλάξεις; Για παράδειγμα: ο Πιερρακάκης αμετακίνητος λόγω προεδρίας Eurogroup, ο Χατζηδάκης υπερπολύτιμος στον συντονιστικό ρόλο στο Μαξίμου, ο Χρυσοχοϊδης, ούτε συζητήσηση, ο Άδωνις δεν θέλει να φύγει από το Υγείας, ο Δένδιας θα έκανε… επανάσταση εάν μετακινούνταν από το Άμυνας, αφήστε που θα ήταν σαν να υποβάλλει την αλλαγή η Τουρκία μετά τα επιθετικά δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, οπότε τι μένει; Ο Τσιάρας ή ο Φλωρίδης; Μόνη ανάγκη θα μπορούσε να είναι να εισέλθουν στην κυβέρνηση βουλευτές -ως υφυπουργοί- από κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες αλλά πάλι κάθε αντικατάσταση θα προκαλέσει και μία ισοδύναμη αντίδραση και δυσαρέσκεια.
Πάντως, στο Μαξίμου φτάνουν απ΄ ότι μαθαίνω και μετρήσεις ανά περιφέρεια με τις προβλέψεις για παλιούς και, κυρίως, νέους υποψήφιους βουλευτές. Αναφέρω ενδεικτικά: ο Παύλος Μαρινάκης πάει “σφαίρα” στον βόρειο τομέα και απ΄ ότι φαίνεται χτυπάει πρωτιά, ο Ανδρέας Λοβέρδος κατατάσσεται ακόμα και 4ος στο νότιο τομέα, όπου “κλειδώνει” το …δίδυμο Κυρανάκη (κινείται ψηλά, κάτω από τον αδιαμφισβήτητο πρώτο Ν. Δένδια και ανταγωνίζεται τον Τ. Θεοδωρικάκο) με τον new comer Ν. Ρωμανό, ο οποίος επίσης έχει πολλές θετικές καταγραφές. Στα νότια το ερώτημα είναι εάν τελικά αποφασίσει να κάνει το βήμα ο Θωμάς Βαρβιτσιώτης. Μου λένε ότι μόνο με το …επώνυμο έχει εξασφαλισμένη τη θέση. Στα δυτικά, πάλι, καλά τα πάει η Ειρήνη Αγαπηδάκη που, όμως, πρέπει να μπει και στην πολιτική μάχη πλην της προβολής που της εξασφαλίσει η κυβερνητική θέση.
Δυσφορία έχει προκαλέσει σε κυβερνητικούς κύκλους η φωτογραφική διάταξη για την συνεπιμέλεια και η χρήση της από την Όλγα Κεφαλογιάννη. Το Μαξίμου την στήριξε, όπως και τον Φλωρίδη που την προώθησε, όμως κάποιοι πέριξ δεν έσκισαν τα ιμάτιά τους για να πάρουν τη θέση της. Η μάχη στην Α’ Αθήνας με Πιερρακάκη πανίσχυρο και Κικίλια να καραδοκεί θα είναι δύσκολη για την υπουργό Τουρισμού, αν και η θέση της σε πιθανό ανασχηματισμό δεν φαίνεται να τίθεται εν κινδύνω.