Η παρατεταμένη αβεβαιότητα γύρω από το αν –και πότε– ο Αλέξης Τσίπρας θα προχωρήσει στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα αρχίζει να παράγει πολιτικό κόστος.
Οι συνεργάτες του ανησυχούν, οι προσδοκίες αναθεωρούνται και η εμφάνιση νέων παικτών στο πολιτικό σκηνικό περιπλέκει ακόμη περισσότερο τους υπολογισμούς.
Η συζήτηση για το «αν» και το «πότε» ο πρώην πρωθυπουργός θα επιστρέψει με νέο κόμμα παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα –και ανοιχτά– πολιτικά ερωτήματα. Ωστόσο, όσο η απόφαση καθυστερεί, τόσο το ερώτημα μετατρέπεται από στρατηγικό δίλημμα σε πηγή αμφιβολίας.
Η πίεση από Καρυστιανού και το δίλημμα του timing
Η σχεδόν δεδομένη, σύμφωνα με πολιτικές εκτιμήσεις, είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο λειτουργεί ως επιταχυντής εξελίξεων – αλλά όχι απαραίτητα υπέρ του Τσίπρα. Αντιθέτως, δημιουργεί ένα νέο δίλημμα: άμεση κίνηση με ρίσκο ή αναμονή με άγνωστη κατάληξη.
Στο πλαίσιο αυτό, ο πρώην πρωθυπουργός φέρεται να ζητά συμβουλές από κύκλο επικοινωνιολόγων και αναλυτών κοινής γνώμης, πέραν των γνωστών συνομιλητών του. Το ζητούμενο είναι σαφές: πώς στήνεται ένα νέο εγχείρημα με αξιώσεις, χωρίς να καταγραφεί μια πολιτική ήττα από την εκκίνηση.
Ο πήχης και οι πρώτες αμφισβητήσεις
Ο αρχικός στόχος –διψήφιο ποσοστό και δεύτερη θέση– μοιάζει πλέον λιγότερο αυτονόητος. Η πιθανή εμφάνιση της Καρυστιανού αλλάζει τις ισορροπίες και κλονίζει την αυτοπεποίθηση του εγχειρήματος.
Στο εσωτερικό των συζητήσεων, ο Τσίπρας φέρεται να έχει ακούσει και σκληρές επισημάνσεις: ότι ο λόγος του δεν εμφανίζεται επαρκώς ανανεωμένος, ότι δεν εκπέμπει την αίσθηση πολιτικής καινοτομίας που θα δικαιολογούσε ένα νέο ξεκίνημα.
Προβληματισμός στον ΣΥΡΙΖΑ και σενάρια αναμονής
Η περίσκεψη –ή καθυστέρηση– του Αλέξη Τσίπρα, σε συνδυασμό με την επιθετική ρητορική του απέναντι στους πρώην συντρόφους του, έχει αρχίσει να δημιουργεί αμηχανία και σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρούνταν δεδομένοι συνοδοιπόροι του. Πλέον, στο παρασκήνιο συζητείται σοβαρά ακόμη και το ενδεχόμενο να μην προχωρήσει τώρα σε ίδρυση κόμματος, αλλά να περιμένει τις επόμενες εκλογές.
Ένα τέτοιο σενάριο, ωστόσο, έχει διπλή ανάγνωση: μπορεί να προσφέρει χρόνο, αλλά ταυτόχρονα τροφοδοτεί την αμφιβολία. Και στην πολιτική, η αμφιβολία συχνά λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Το ρίσκο του «μετά» και ο φόβος του «ποτέ»
Οι τελευταίες κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού δείχνουν έναν πολιτικό που αναζητά κατεύθυνση. Ο ένας δρόμος είναι να επισπεύσει τις αποφάσεις του και να αναλάβει το ρίσκο μιας άμεσης επανόδου. Ο άλλος, που φαίνεται να κερδίζει έδαφος στις συζητήσεις, είναι η αναμονή: να προηγηθεί η κίνηση της Καρυστιανού και να ελπίζει ότι αυτή θα ξεφουσκώσει πολιτικά.
Μόνο που αυτό το σενάριο ενέχει έναν υπαρξιακό κίνδυνο: το «μετά» μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε «ποτέ».
Οι εσωκομματικές πληγές και η ειρωνεία Πολάκη
Αυτό το ενδεχόμενο είναι που ανησυχεί περισσότερο στελέχη προερχόμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία επένδυσαν στην επιστροφή Τσίπρα και έσπευσαν να αποστασιοποιηθούν ή να αποδυναμώσουν το ίδιο τους το κόμμα, προσδοκώντας μια νέα αρχή.
Σε αυτό το φόντο, δεν περνά απαρατήρητο ότι ο Παύλος Πολάκης, που είχε αντιταχθεί σε επιλογές οι οποίες οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε κατάσταση αποσύνθεσης με φόντο τον Τσίπρα, εμφανίζεται εκ των υστέρων δικαιωμένος.
Οι σύμβουλοι στο μικροσκόπιο
Εάν τελικά ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίσει να μην προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, τότε το ερώτημα δεν θα αφορά μόνο τον ίδιο. Θα αφορά και το στενό του επιτελείο. Οι σημερινοί σύμβουλοί του θα βρεθούν αναπόφευκτα στο επίκεντρο της κριτικής – και ίσως, κάποτε, στις σελίδες ενός επόμενου πολιτικού απολογισμού του ίδιου, όπως συνέβη και με προηγούμενους συνεργάτες του.
Για την ώρα, πάντως, το ρολόι συνεχίζει να μετρά αντίστροφα. Και στην πολιτική, η καθυστέρηση σπάνια είναι ουδέτερη.
