Η ραγδαία πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης μετασχηματίζει την εργασία και τροφοδοτεί διεθνή ανησυχία. Μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, όπως η Amazon, προχωρούν σε μαζικές περικοπές προσωπικού, επενδύοντας ταυτόχρονα σε υποδομές AI που υπόσχονται αυτοματοποίηση πλήθους εργασιών γραφείου.
Εκθέσεις, όπως εκείνη της Goldman Sachs, προειδοποιούν ότι ένα σημαντικό ποσοστό θέσεων εργασίας μπορεί να εκτοπιστεί, ενώ δεκάδες χιλιάδες πολίτες ζητούν πλέον ρητά την «απαγόρευση της υπερνοημοσύνης».
Παράλληλα, μια σπάνια διεθνής συμμαχία επιστημόνων, πολιτικών και δημόσιων προσωπικοτήτων θέτει το ζήτημα στον πυρήνα του: οικονομική απαξίωση του ανθρώπου, απώλεια δικαιωμάτων και ακόμη και υπαρξιακοί κίνδυνοι. Ο φιλόσοφος Nick Bostrom προειδοποιεί για μια αλλαγή παραδείγματος, όπου η υπερνοημοσύνη μπορεί να οδηγήσει είτε σε ουτοπία είτε σε καταστροφή, καθιστώντας τον άνθρωπο πρακτικά περιττό. Ταυτόχρονα επισημαίνει το δίλημμα μεταξύ ανοιχτής πρόσβασης στα μοντέλα και συγκέντρωσης ισχύος σε λίγους παίκτες, με κινδύνους κατάχρησης ή «δημοκρατικοποίησης» της καταστροφής.
Παρά τα σημερινά οφέλη της AI, από τις αναζητήσεις έως τα γλωσσικά μοντέλα, το ερώτημα που αναδύεται είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό: ποιος ελέγχει την τεχνολογία και ποιο μέλλον σχεδιάζεται για την κοινωνία.
