Μια ανατριχιαστική καταγγελία από κορυφαίο αξιωματούχο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών έρχεται να επιβεβαιώσει το μέγεθος της θηριωδίας του ιρανικού καθεστώτος απέναντι στους εξεγερμένους πολίτες. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν έχουν μετατρέψει τα νοσοκομεία σε πεδία συλλήψεων, «ψαρεύοντας» τραυματισμένους διαδηλωτές την ώρα που αναζητούν ιατρική βοήθεια.
Η ιατρική φροντίδα ως «δόκανο»
Η πρακτική αυτή ξεπερνά κάθε όριο αυταρχισμού. Οι αρχές της Τεχεράνης, σε μια προσπάθεια να καταστείλουν πλήρως τις διαδηλώσεις, έχουν εγκαταστήσει πράκτορες μέσα στις μονάδες υγείας. Οι τραυματίες, που συχνά φέρουν τραύματα από σκάγια ή δακρυγόνα, βρίσκονται αντιμέτωποι με τη σύλληψη πριν καν ολοκληρωθεί η παροχή των πρώτων βοηθειών. Η κίνηση αυτή δεν αποσκοπεί μόνο στην τιμωρία, αλλά και στον εκφοβισμό, αναγκάζοντας πολλούς πολίτες να αποφεύγουν τα νοσοκομεία, θέτοντας τη ζωή τους σε άμεσο κίνδυνο από ανεπίτρεπτες μολύνσεις ή εσωτερικές αιμορραγίες.
Ιράν: Το πιθανότερο σενάριο για την Ουάσιγκτον
Η ευθύνη ενός συστήματος που ποινικοποιεί την περίθαλψη
Η είδηση αυτή αποτελεί την επιτομή του συστημικού εκτραχηλισμού. Όταν ένα κράτος παραβιάζει την ιερότητα του νοσοκομείου, παύει να λειτουργεί ως οργανωμένη κοινωνία και μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό ωμής βίας. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί μια εξουσία που, στην προσπάθειά της να επιβιώσει, δεν διστάζει να καταπατήσει τις πιο βασικές αρχές της ιατρικής ηθικής και των διεθνών συμβάσεων που προστατεύουν τους τραυματίες.
Η σιωπή και η ανάγκη για ανατροπή
Η καταγγελία του ΟΗΕ δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική καταγραφή. Είναι μια κραυγή αγωνίας για τους χιλιάδες ανώνυμους διαδηλωτές που βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην ανάγκη για νοσηλεία και τον φόβο της φυλάκισης ή των βασανιστηρίων. Η «ανατροπή» στο Ιράν δεν είναι πλέον μόνο πολιτική απαίτηση, είναι ζήτημα επιβίωσης απέναντι σε ένα καθεστώς που έχει κηρύξει τον πόλεμο ακόμη και στους ασθενείς του.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον προς τις δυτικές κυβερνήσεις και τους διεθνείς οργανισμούς είναι σαφές: Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ανοχή σε τέτοια εγκλήματα πριν η ρητορική περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταντήσει ένα κενό περιεχομένου ευχολόγιο;
