Δεκέμβριος 1972. Η Αθήνα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα Χριστούγεννα υπό τη σκιά της Χούντας που μπαίνει στον έκτο χρόνο της. Στα περίπτερα τα περιοδικά προσπαθούν να μιλήσουν χωρίς να πουν.
Ο 6ος Στόλος των ΗΠΑ είναι δεμένος ξανά στον Πειραιά. Επισκέψεις «φιλίας», δεξιώσεις, χαμόγελα αξιωματικών, σημαίες που κυματίζουν καθησυχαστικά. Οι σελίδες γεμίζουν με εικόνες ναυτών και κοσμικών εμφανίσεων, μια αίσθηση διεθνούς κανονικότητας. Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως ασφαλές αγκυροβόλιο της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο σταθερός και προβλέψιμος σύμμαχος. Όλοι καταλαβαίνουν: η παρουσία του είναι πολιτική, όχι τουριστική.
Στην τηλεόραση και στα στούντιο, ο Νίκος Μαστοράκης θριαμβεύει. Ραδιόφωνο, μουσική, νεανικός τόνος, μια αμερικανιά που η Χούντα αντέχει — ίσως γιατί τη χρειάζεται. Τα περιοδικά τον προβάλλουν ως σύμβολο μιας «μοντέρνας Ελλάδας», ακίνδυνης και απολιτικής, συγχρονισμένης με τον δυτικό παλμό. Η ψυχαγωγία λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταφύγιο και ως άλλοθι.
Η Ζωή Λάσκαρη είναι παντού. Εξώφυλλα, φωτογραφίσεις, συνεντεύξεις. Η λάμψη της προσφέρει μια συλλογική ανάσα. Τα περιοδικά τη μετατρέπουν σε εθνικό σύμβολο κανονικότητας: η Ελλάδα μπορεί να ζει υπό δικτατορία, αλλά παραμένει «λαμπερή». Κάτω από τα φώτα, όμως, οι λέξεις είναι προσεκτικές. Καμία ρωγμή δεν επιτρέπεται.
Και τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ. Το περιοδικό που προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Πολιτικοί υπαινιγμοί, διεθνή θέματα που λένε περισσότερα απ’ όσα δείχνουν, μια γλώσσα που ακροβατεί ανάμεσα στη λογοκρισία και στην ανάγκη της καταγραφής. Ο προσεκτικός αναγνώστης μαθαίνει να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές, να αναγνωρίζει τη σιωπή ως πληροφορία.
Δεκέμβριος 1972. Στα περιοδικά της εποχής αποτυπώνεται μια χώρα που προσποιείται την ηρεμία ενώ βράζει. Ένας κόσμος φωτογραφιών, στόλων, σταρ και χαμόγελων που επιχειρεί να καλύψει το αναπόφευκτο: κάτι πλησιάζει. Λίγους μήνες πριν από το Πολυτεχνείο, το χαρτί ήδη τρίζει. Δεν φωνάζει ακόμη. Αλλά θυμάται.
