Καθ΄ όλη τη διάρκεια, μέχρι σήμερα, της πανδημίας, ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε τις πλέον αντιφατικές πληροφορίες από ειδικούς και μη, “γκουρού” και πολιτικούς, ερευνητές και άσχετους με το αντικείμενο (βλ π.χ. Μπιλ Γκέιτς ο “βασιλιάς του κουβά”) περί του τέλους της. Ορισμένες μάλιστα φορές αυτές οι αντιφάσεις δημοσιεύονται ή μεταδίδονται από τα ίδια Μέσα και με διαφορά λίγων μόνο ωρών…
Ετσι, έχουμε διαβάσει και ακούσει για το τέλος της πανδημίας “στο τέλος του 2021”, “στο πρώτο 6μηνο του 2022”, “τον επόμενο μήνα” ή “μέχρι τον Μάρτιο” και όλα αυτά με την -ελληνικής έμπνευσης- “γαρνιτούρα” για το ότι “διανύουμε το τελευταίο μίλι”. Ολες έχουν, μέχρι στιγμής πέσει έξω ενώ το ένα κύμα διαδέχεται το άλλο και μάλιστα με μεγαλύτερη σφοδρότητα.
Η χθεσινή ημέρα είναι χαρακτηριστική της ταυτόχρονης σχεδόν δημοσίευσης δύο εντελώς αντιφατικών προβλέψεων. Από τη μία του λεγόμενου και “γκουρού” (;) του Covid Κρίστοφερ Μιούρεϊ και από την άλλη του Γερμανού υπουργού Υγείας Καρλ Λάουτερμπαχ .
Ο μεν πρώτος, με δεδομένη τη μεγάλη μεταδοτικότητα της μετάλλαξης Όμικρον, εκτιμά ότι θα προσβληθεί τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός, παρά τον εμβολιασμό ή την προηγούμενη νόσηση covid.
O «γκουρού» (;) των προβλέψεων της Covid, επικεφαλής του Ινστιτούτου Θεμάτων Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, παραχώρησε συνέντευξη στον ΣΚΑΪ και τον Αλέξη Παπαχελά. Για την Ελλάδα, εκτιμά ότι η κορύφωση του κύματος αναμένεται να να γίνει εντός αυτού του μήνα, τον Ιανουάριο.
Ανατρέχοντας στις ειδήσεις μεγάλων ΜΜΕ, διαβάζουμε ακριβώς τα αντίθετα:
Ο Γερμανός υπουργός Υγείας Καρλ Λάουτερμπαχ προειδοποιεί ότι η πεποίθηση πώς η παραλλαγή Όμικρον είναι το τέλος της πανδημίας «είναι αφελής». Σε συνέντευξή του στην «Welt am Sonntag» τονίζει πώς οτι «μια λοίμωξη από την Όμικρον δεν μας δίνει απαραίτητα ανοσία από μια επόμενη παραλλαγή του ιού».
Ο Λάουτερμπαχ αναμένει αξιοσημείωτα αποτελέσματα στην καταπολέμηση της πανδημίας του μέσω της εισαγωγής μιας γενικής απαίτησης εμβολιασμού, εκφράζοντας την υποστήριξή του σε ένα τέτοιο μέτρο. «Πρέπει να αποδεχτούμε όμως ότι ακόμα και έτσι, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να εμβολιάσουμε όλους», είπε ο Λάουτερμπαχ στην «Welt am Sonntag». «Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μια μεγάλη ομάδα μη εμβολιασμένων ανθρώπων που μπορούμε να παρακινήσουμε να εμβολιαστούν με υποχρεωτικό εμβολιασμό», πρόσθεσε.
Ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός τόνισε πώς ελπίζει ότι η κοινωνία θα προστατεύεται σχετικά καλά από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. «Δεν πρέπει πλέον να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση στην οποία το καλοκαίρι θα είναι απατηλά καλό, αλλά νέες παραλλαγές θα μας εκπλήσσουν το φθινόπωρο – και αυτό γιατί δεν θα έχει εμβολιαστεί η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Γιατί τότε όλα θα ξεκινούσαν από την αρχή».
Ο Γερμανός υπουργός Υγείας σημειώνει ότι «αν αντιμετωπίσουμε μια παραλλαγή που είναι τόσο μεταδοτική όσο η Όμικρον, αλλά σημαντικά πιο θανατηφόρα, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αναπτύξουμε και να κατασκευάσουμε ένα νέο εμβόλιο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα», είπε.
Παρόμοιες, αντιφατικές προβλέψεις κάνουν και οι λαλίστατοι Έλληνες τηλε-επιστήμονες, με εκείνους που βρίσκονται πιο κοντά στην κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία να βλέπουν μονίμως “φως στο τούνελ” και “τελευταία μίλια” για να στηρίξουν το κυβερνητικό αφήγημα.
Περιττό να πούμε ότι κάθε κυβέρνηση και ιδιαίτερα εκείνες που επιμένουν στα “αισιόδοξα” σενάρια αντί να λειτουργήσουν οργανωμένα με βάση διαφορετικά σενάρια, περιλαμβανομένων των χειρότερων, τείνουν να υιοθετούν τις προβλέψεις των… χαμογελαστών “γκουρού” παρά εκείνων που προειδοποιούν για έναν μαραθώνιο κατά της πανδημίας.
Πέραν του γελοίου του πράγματος, αυτές οι αντιφατικές προβλέψεις συμβάλλουν στη φθορά της αξιοπιστίας τόσο των κυβερνήσεων όσο και των επιστημόνων και βέβαια των ΜΜΕ που τις αναμεταδίδουν πουλώντας “ενέσεις αισιοδοξίας” ή “τρόμου” σε ένα κοινό που ούτως ή άλλως ζει σε καθεστώς φόβου.
Με άλλα λόγια, όλοι, επιστήμονες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι βάζουν τα χέρια τους και βγάζουν τα μάτια τους. Τα δικά τους και της κοινωνίας…
Στο μεταξύ μετράμε χιλιάδες ανθρώπους που δεν θα προλάβουν να δουν το πραγματικό τέλος της πανδημίας…
Μεγαλώνοντας θυμάμαι να καταλαβαίνω κάποια στιγμή πως ενώ υπάρχουν άπειρες αιτίες για όσα άσχημα συμβαίνουν στη ζωή (για τα λάθη που κάνουμε, για τις αποτυχίες μας, για τις ήττες μας) εντούτοις υπάρχουν μόνο δύο εξηγήσεις, μόνο δύο ετυμηγορίες στη συνείδηση των ανθρώπων γύρω μας για κάθε κακό που μας βρίσκει. Ή φταίμε ή δεν φταίμε. Αν δεν φταίμε, τότε φταίει η κακιά στιγμή. Αν φταίμε, τότε φταίει το κούφιο μας το κεφάλι. Ανεξαρτήτως αιτίας δηλαδή αυτό που εξετάζουμε είναι η συμμετοχή μας, ο ρόλος μας στο κακό που συνέβη.
Ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής, ο πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωσε πως και για τον μήνα Ιανουάριο η κυβέρνηση θα βάλει το χέρι στην τσέπη του Έλληνα και θα πληρώσει άλλα 400 εκατομμύρια ευρώ για να καλύψει την εκτίναξη του ενεργειακού κόστους. Λίγο αργότερα ο αρμόδιος υπουργός ενέργειας και περιβάλλοντος, ευχαρίστησε τους ευρωπαίους εταίρους γιατί κινήθηκαν εξαιρετικά γρήγορα, με αποτέλεσμα να παρακαμφθεί η συνηθισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τελικά η επιτροπή ανταγωνισμού να εγκρίνει άμεσα το αίτημα της Ελλάδας -να της επιτραπεί δηλαδή να πληρώσει από τον προϋπολογισμό τις αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας- σημειώνοντας μάλιστα πως πρώτη η χώρα μας έσπευσε να ζητήσει από μόνη της κάτι τέτοιο. Στη συνέχεια μας υπενθύμισε πως από τον περασμένο Σεπτέμβριο οι Έλληνες έχουμε πληρώσει συνολικά 1,3 δις για τις αυξήσεις του ρεύματος. Στο πρόσφατο παρελθόν, για να καταφέρουμε να εξοικονομήσουμε τέτοια ποσά προχωρήσαμε σε δεκάδες αποφάσεις που οδηγούσαν στη μείωση μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, κοινωνικών παροχών , αποφάσεις που επηρέαζαν ακόμη και αυτή την ίδια την αμυντική ικανότητα της χώρας.
Την ίδια μέρα πληροφορήθηκα την ύπαρξη ενός “αμερικανικού non paper” (μια φράση που από τη θητεία μου στην επιτροπή εξωτερικών και άμυνας έμαθα να τη θεωρώ απειλητική) το οποίο -αν αποδειχθεί αληθινό- βάζει τέρμα στα σχέδια για την κατασκευή του ενεργειακού αγωγού east med για δύο λόγους, τον εξής έναν: δεν θέλει η Τουρκία. Ο άλλος λόγος είναι… οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις… Είναι καλό το αστείο και μάλλον θα γελάγαμε αν αυτό δεν ήταν εις βάρος μας. Πόσα επενδύσαμε ως χώρα σε αυτόν τον αγωγό; Πόσα προσφέραμε στους συμμάχους μας με την ελπίδα να σεβαστούν τις ειρηνικές μας διαθέσεις που αποτυπώνονται στις συμφωνίες μας με την Κύπρο και το Ισραήλ; Πόσα έχουμε ανεχτεί ήδη, με σκοπό να φτιαχτεί αυτός ο “πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας”;
Οι ακολουθούμενες πολιτικές για την Ενέργεια, την Εξωτερική πολιτική και το Περιβάλλον έπρεπε να είναι συντονισμένες. Ποτέ δεν ήταν. Τώρα κατόπιν εορτής και προφανώς γνωρίζοντας την ήττα που έρχεται, ο πρωθυπουργός της χώρας μας καλεί να αλλάξουμε ψυγείο και κουζίνα. Μεγάλωσα αλλά αυτό δεν άλλαξε μέσα μου: για τα κακά που μου συμβαίνουν, συνεχίζω να αναρωτιέμαι πάντα αν έφταιξα και γω σε κάτι. Ο σημερινός πρωθυπουργός κατά την επικοινωνιακή διαχείριση της πανδημίας επέλεξε να κάνει καραμέλα την φράση:”ατομική ευθύνη”. Τί είδους ευθύνη έχει ο ίδιος και η κυβέρνηση του για τα κακά που έρχονται; Και σε μας ποιός θα φταίει; Η κακιά στιγμή ή το κούφιο μας κεφάλι;
Αν και πιστεύω πως όσοι ασχολούνται με την πολιτική δεν θα έπρεπε να εκφράζουν ευχές , αλλά να υλοποιούν τις ευχές των συμπατριωτών τους δράττομαι της ευκαιρίας ως πρώτο άρθρο του χρόνου να ευχηθώ σε όλους και όλες Καλή Χρονιά , μια καλύτερη Χρονιά , με υγεία σε όσους το δυνατόν περισσότερους, ειρήνη σε όλο τον κόσμο, δικαιοσύνη και ευημερία στους πολίτες αυτής της χώρας που τόσα πολλά έχουν υπομείνει και συνεχής προσπάθεια για ότι καλύτερο για την χώρα από το πολιτικό προσωπικό της .
Ιωαννης Σαρίδης Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχ. Ε.Μ.Π Πρώην βουλευτής Θεσσαλονίκης της Ε.Κ
Το νέο, αγαπημένο σενάριο των φανατικών της εκλογολογίας – ακόμη και σε μέρες καλπασμού της πανδημίας – είναι οι τριπλές κάλπες. Και η πιο προωθημένη του εκδοχή, ή και η εναλλακτική του, είναι μια νέα συγκυβέρνηση «τύπου Παπαδήμου».
Το κεφάλαιο της τριπλής κάλπης άνοιξε πρώτη η «Καθημερινή», με συμβολισμούς μάλιστα που παραπέμπουν σε… πολιτικό σίκουελ των τριπλών εκλογών του 1989-90 επί πατρός Μητσοτάκη. Το σκεπτικό – όσων διοχέτευσαν τις πληροφορίες – είναι σχετικά απλό:
«Εάν και στις δεύτερες εκλογές», έγραψε η Καθημερινή, «το πρώτο κόμμα –που θα είναι πιθανότατα η Ν.Δ.– δεν καταφέρει να κερδίσει αυτοδυναμία, θα υπάρξουν δύο επιλογές: είτε συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΚΙΝΑΛ είτε συγκυβέρνηση με τον Βελόπουλο. Η πρώτη περίπτωση δεν μοιάζει πιθανή, καθώς στρατηγικά ο Ανδρουλάκης είναι πιθανότερο να επιλέξει τη σιγουριά της αντιπολίτευσης παρά τη φθορά μιας συγκυβέρνησης. Εάν όμως το Μαξίμου, επίσης για λόγους δικής του στρατηγικής, δεν δεχτεί συγκυβέρνηση με την Ελληνική Λύση, τότε ανοίγει η πόρτα για τρίτες εκλογές, κάτι που είχε συμβεί και την περίοδο του πατρός Μητσοτάκη. Και επειδή ο στόχος της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρα η αυτοδυναμία, όταν έρθει η ώρα των εκλογών, το σενάριο της τριπλής κάλπης μπορεί να το ακούσουμε και από κυβερνητικά χείλη, ώστε να επιτύχει τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση».
Η λέξη «συσπείρωση» μάλλον αποτελεί και το κλειδί για την στόχευση όσων επεξεργάζονται τα νέα εκλογικά σενάρια στο κυβερνητικό επιτελείο.
Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, φανερές και κρυφές, που αναλύονται στο Μαξίμου δεν υπάρχει ορατή αυτοδυναμία ούτε στις δεύτερες κάλπες της ενισχυμένης αναλογικής – άρα, ζητείται συσπείρωση. Και ζητείται συσπείρωση όχι μόνον των παραδοσιακών δεξιών δυνάμεων αλλά – κυρίως – των δυνάμεων του κέντρου. Εκείνων των δυνάμεων που συγκρότησαν τον σκληρό πυρήνα του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου, που στις εκλογές του 2019 στήριξαν ένθερμα το Κυριάκο Μητσοτάκη, και που εν πολλοίς έδωσαν την νίκη και την εξουσία στην ΝΔ. Εσχάτως όμως κάποιες από αυτές τις δυνάμεις λοξοκοιτούν προς την πλευρά του Νίκου Ανδρουλάκη. Αυτό το φλερτ επαναπατρισμού – καθ’ ότι πρόκειται κυρίως για την δεξαμενή του παλαιού εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και του μετέπειτα Ποταμιού – αποτυπώνεται στις κυλιόμενες μετρήσεις που μελετούν στην κυβέρνηση και δείχνουν σταθερές διαρροές από την ΝΔ προς το ΚΙΝΑΛ. Δεν πρόκειται για μαζικές, αλλά για αξιοσημείωτες διαρροές. Και σίγουρα ικανές να κάψουν οριστικά το στοίχημα της αυτοδυναμίας.
Είναι προφανές πως το δίλημμα Μητσοτάκη «αυτοδυναμία ή χάος» ειδικά προς τους κεντρώους ψηφοφόρους ενισχύεται, εάν η μόνη εναλλακτική του είναι μια συγκυβέρνηση με αντιπρόεδρο Βελόπουλο. Και η έντασή του μεγιστοποιείται εάν προστεθεί και η παράμετρος της τρίτης κάλπης και της μακράς πολιτικής αστάθειας, την οποία παγίως απεχθάνεται το κεντρώο κοινό.
Το timing του επαναπροσδιορισμού του διλήμματος δεν είναι άσχετο και με τα μηνύματα από την Χαριλάου Τρικούπη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν δείχνει – έστω και δια της σιωπής του – πρόθυμος να δεσμευτεί στο «κοστούμι» της νυν υπεύθυνης αντιπολίτευσης και μελλοντικής υπεύθυνης συγκυβέρνησης που του έκοψαν εξ αρχής τα φιλικά προς την κυβέρνηση media. Δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα το κάνει αργότερα, με δεδομένες και τις πιέσεις που θα ασκηθούν, προσώρας όμως, και όσο ακόμη αναζητά τα πατήματά του, προτιμά την ασφάλειας των ίσων αποστάσεων. Αν μη τι άλλο η υπόσχεση της πολιτικής αυτονομίας συντηρεί τις δημοσκοπικές προσδοκίες από το ΚΙΝΑΛ, έως ότου τουλάχιστον κορυφωθεί η πόλωση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.
Σε όλα αυτά ο Ευάγγελος Αντώναρος είδε, και πρόσθεσε, και μια παράλληλη οπσιόν: το σενάριο μιας μεταβατικής κυβέρνησης «τύπου Παπαδήμου».
«Το ακούσαμε κι αυτό», έγραψε στο twitter:»Αν χρειαστεί μπορεί να γίνουν και 3 εκλογές (όχι μόνο 2) για να μείνει ο @kmitsotakis στην εξουσία. Ας γίνουν όσες ονειρεύονται ο ίδιος και οι οπαδοί του. Και 4 και 5. Κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να σχηματίσει. Γιατί θα έχει χάσει την πλειοψηφία. Όχι την απόλυτη, αυτή χάθηκε ήδη. Τη σχετική. Ας το βάλουν ο ίδιος και οι αυλικοί του που βλέπουν σενάρια μεχρι και μεταβατικής κυβέρνησης τύπου Παπαδήμου καλά στο μυαλό τους. Η κοινωνία τέτοια πειράματα τα απορρίπτει σήμερα. Γιατί στο παρελθόν οδήγησαν στην κοινωνική λαιμητόμο».
Το τι από αυτά έχει πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα δεν το ορίζει πάντως, προς το παρόν, ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση. Το ορίζει η πανδημία. Και σε συνθήκες βαθιάς υγειονομικής και κοινωνικής κρίσης ακόμη και τα πιο καλοσχεδιασμένα πολιτικά, και εκλογικά, σενάρια μπορούν να καούν μέσα σε μια νύχτα…
Ή πόσο έτοιμο είναι το ΕΣΥ για την αντιμετώπιση των οξέων και μακροχρόνιων επιπτώσεων στην ψυχική υγεία από τον Covid19
Λόγω μίας προηγούμενης επαγγελματικής σχέσης μου με τον χώρο της Ψυχικής Υγείας, ομολογώ ότι μου έμεινε ένα κουσούρι. Να ρίχνω που και που κλεφτές ματιές σε δείκτες που σχετίζονται με την ψυχική νόσο.
Έτσι, έντρομος απ’ ότι διάβασα, διαπίστωσα ότι την διετία της υγειονομικής κρίσης 2020-21 καταγράφτηκαν:
Αύξηση της κλινικής (διαγνωσμένης) κατάθλιψης όλων των ειδών κατά περίπου 100% (μελέτη ΑΠΘ). Το ποσοστό 9% (πλέον) στον γενικό πληθυσμό, άνισα κατανεμημένο σε βάρος των γυναικών και των ευάλωτων ομάδων, συνεχίζει να μην καταγράφει τα μη διαγνωσμένα περιστατικά. Αν και σε αυτά η αύξηση είναι αντίστοιχη, τότε μιλάμε για ένα ποσοστό πασχόντων από κατάθλιψη που πλησιάζει το 23% του γενικού πληθυσμού.
Αύξηση της κατανάλωσης κυρίως αντικαταθλιπτικών. Το 2020 αυξήθηκαν κατά 30% και μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2021 άλλο ένα 6% (έρευνα World Happiness report 2021)
Αύξηση των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Μόνο οι δημοσιοποιημένες γυναικοκτονίες το 2021 αυξήθηκαν κατά 30% σε σχέση με το 20.
Σταθερή συνέχιση της αύξησης του δείκτη αυτοκτονιών ανά 1εκ κατοίκους, που ξεκίνησε το 2005 και εκτινάχθηκε μετά την οικονομική κρίση των μνημονίων. Μειώθηκαν (μάλλον ανεστάλησαν) μόνο οι απόπειρες αυτοκτονιών στην περίοδο των γενικών lockdowns για να συνεχιστούν ακάθεκτες μετά.
Αύξηση της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών, όπως ανιχνεύονται συστηματικά από το ΕΚΠΑ στα λύματα. Εκτινάχθηκαν κατά την διάρκεια των καθολικών lockdowns σε ποσοστά που άγγιξαν το 400% και παραμένουν σταθερά υψηλές. Εκεί καταγράφτηκαν και τα υπόλοιπα τα των αντικαταθλιπτικών, που επιβεβαιώνουν το +30% του πρώτου 🔸.
Ακόμα ψάχνω για τον δείκτη του αλκοολισμού. Μόλις πιω ένα ποτηράκι, ίσως τον βρω και αυτόν.
Οι κλίνες οξέων περιστατικών (οι αντίστοιχες των ΜΕΘ) στα τμήματα ψυχικής υγείας δεν αυξήθηκαν ούτε κατά μια ! Αντιθέτως μειώθηκε και άλλο το εξειδικευμένο προσωπικό τους λόγω των γνωστών περικοπών στους προϋπολογισμούς του ΕΣΥ το 19 και το 20 και σε συνταξιοδοτήσεις. Η ίδια εικόνα και στις ελάχιστες πρωτοβάθμιες μονάδες ψυχικής υγείας που διαθέτουμε. Ενδεχομένως, ίσως από κάποιο θαύμα πλέον, (αφού μόνο από ένα τέτοιο μπορούμε να απαλλαγούμε από τον Covid19 και τα ξαδέλφια του με την αλλοπρόσαλλη και αντιεπιστημονική πολιτική αντιμετώπισης της πανδημίας με τούτους που μπλέξαμε), αυτή κάποτε να λήξει.
Όμως η ελλοχεύουσα “πανδημία”-κρίση ψυχικής υγείας μέσα στην πανδημία δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Με ένα εμβόλιο πχ η κάποιο θαύμα, οι επιπτώσεις θα είναι μακροχρόνιες αν δεν ληφθούν μέτρα άμεσα, έστω και τώρα.
Όταν αυτό γίνει αντιληπτό, θα κάτσουμε να μετρήσουμε και τι άλλο έφερε η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ διαχείριση της δημόσιας υγείας της ανίκανης, αλλοπρόσαλλης και αντιεπιστημονικής διακυβέρνησης Μητσοτάκη, που ολες τις αποτυχίες της πάντα τις ανάγει σε μία ατομική μας ευθύνη.
Η ευθύνη της είναι συλλογική και δεν την ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας!
Tip εμπειρικό (απο μη ειδικό): ΘΥΜΩΣΤΕ και ΒΡΙΣΤΕ τους! Μάλλον αυτό κάνει καλό στην ψυχική μας υγεία και βοηθάει να καταπολεμηθούν οι επιπτώσεις από τον φόβο χύμα που μας πουλάνε. Στοιχείο που φαίνεται ότι το αγνοούν και όλα τα ζαβά της σχολής των comme I’ll fault.
Αυτό που συμβαίνει στο Καζακστάν μπορεί να φαντάζει πολύ μακρινό και είναι.
Για ποιο όμως λόγο έγινε πρώτη είδηση σε ΗΠΑ, Ρωσία και όλη την Ευρώπη;
Το Καζακστάν πέρα του υπεδάφους του που το καθιστά λόγω πετρελαίου, φυσικού αερίου και ουρανίου επιτελικό παίκτη στην παγκόσμια ενεργειακή σκακιέρα αποτελεί τη μεγαλύτερη περίκλειστη χώρα του κόσμου, η οποία, λόγω γεωγραφικής θέσης, λειτουργεί σαν buffer zone απέναντι στην κινέζικη επέκταση.
Στο τεράστιο έδαφος του Καζακστάν (9η χώρα του κόσμου με έκταση, 2.7 εκατομμυρίων τ.χ.) πραγματοποιείται η καθοριστική γεωπολιτική αναμέτρηση μεταξύ της Ρωσίας, της Δύσης (με την ιστορική έννοια) και της Κίνας που εκτείνει διαρκώς την επιρροή της.
Κοινώς, το Καζακστάν το θέλουν όλοι για ανάχωμα στην επέκταση των άλλων.
Το 2005, η χώρα αυτή βγήκε από την κινηματογραφική αφάνεια της Δύσης και μπήκε για πρώτη φορά στο ενδιαφέρον του Χόλυγουντ με ένα ωραίο γεωπολιτικό θρίλερ στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Τζορτζ Κλούνευ.
Το Syriana αποκτά σήμερα νέο ενδιαφέρον. Ψάξτε το.
To κατεξοχήν υψίπεδο της κεντροασιατικής στέπας, από τους πιο αραιοκατοικημένους τόπους της υφηλίου, μια υποδειγματική μετασοβιετική προεδρική απολυταρχία με την ανοχή ή τις πλάτες όλων γύρω της, (συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ), κινδυνεύει να αποσταθεροποιηθεί από τα μέσα.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο λαός του Καζακστάν γίνεται πολιτικό υποκείμενο.
Κι αυτό φοβίζει όλους τους μεγάλους παίκτες που βλέπουν τη χώρα μόνο ως αντιστήριγμα των άλλων.
Κι έρχεται τώρα ο λαός της και κλυδωνίζει τα γεωπολιτικά σχέδια των μεγάλων οικουμενικών παικτών και της εθνικής απολυταρχίας του…
Όταν ξεκίνησε η πανδημία, απέναντι στην κυβέρνηση που, ως γνωστόν, ούτε συμπαθώ ούτε στηρίζω, προσπάθησα να είμαι δίκαιη και να την κρίνω με ψυχραιμία.
Της έδωσα κρεντιτς ότι αντιμετώπιζε μία πρωτόγνωρη κατάσταση, της έδωσα κρεντιτς ότι παραχώρησε προτεραιότητα στην επιστήμη, της έδωσα κρεντιτς ότι οργάνωσε με τα σωστά άτομα ένα σύστημα μαζικής πληροφόρησης και ενημέρωσης του κοινού. Τήρησα με ευλάβεια τις καραντίνες και όλα τα μέτρα που με αφορούσαν και τήρησα και στάση αναμονής περιμένοντας καλόπιστα να δω ενίσχυση του Ε.Σ.Υ. με πράξεις πέρα από τα σοσηαλμηντιακά χειροκροτήματα. Είδα την κυβέρνηση να παίρνει από μόνη της τα εύσημα για την ευσυνειδησία, την καλοπιστία και τη συνεργασία που ως πολίτες επιδείξαμε και να σας πω την αλήθεια δεν με ένοιαζε γιατί, στο τέλος της ημέρας, μέσα σε έναν κουβά παγκόσμιας ανησυχίας εγώ ένιωθα σχετικά ασφαλής και σκασίλα μου μεγάλη αν την αυτοπειθαρχία μου ήθελε ο Μητσοτάκης να την φορέσει παράσημο στο δικό του πέτο.
Από το πρώτο καλοκαίρι μετά την καραντίνα του ‘20 ξεκίνησα να έχω σοβαρές ενστάσεις στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα άρχισαν, αντί να μυρίζουν αντισηπτικό, να βρωμάνε λόμπινγκ, κυρίως από την πλευρά ισχυρών παικτών του τουρισμού. Όταν η εκθετική αύξηση έδειξε τα δόντια της και η β καραντίνα άρχισε να ανατέλλει σταθερά στον ορίζοντα, ήξερα ότι οφειλόταν σε λάθος κυβερνητικές αποφάσεις σε μεγάλο βαθμό, αλλά, και πάλι, σκεφτόμουν ότι η διαχείριση μιας τόσο έκτακτης και ασυνήθιστης κατάστασης σηκώνει και σοβαρά λάθη στις σταθμίσεις. Και έκανα υπομονή.
Και κοίταζα προσεκτικά. Και είδα.
Είδα την εργαλειοποίηση των μέτρων με βάση την πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης (πχ η αστυνομική διάταξη που απαγόρευε τις συναθροίσεις με στόχο το πολυτεχνείο και τα επικίνδυνα καραγκιοζιλίκια της *ομάδας διαχείρισης και οριοθέτησης συγκεντρώσεων* στους βουλευτές του μέρα 25 που δεν τους άφηναν να περπατήσουν με μάσκες και αποστάσεις και καλά λόγω των απαγορεύσεων της πανδημίας). Είδα τα μμε να στοχοποιούν κοινωνικές ομάδες ή αμελητέες ατομικές συμπεριφορές και περιπτερόμπυρες και παράλληλα είδα τα μμε να αποκρύπτουν αντιστοιχες και πολύ μεγαλύτερης απαξίας συμπεριφορές μελών της κυβέρνησης, όπως την κορωνομάζωξη του Μητσοτάκη στην Ικαρία και τις βόλτες του στην πάρνηθα, το κατά παράβαση της επετηρίδας ρεσάλτο των κομματικών βυσμάτων στα εμβόλια, τις δήθεν «ειδικές άδειες» της πολιτικής προστασίας σε υπουργό να παρευρεθεί σε βάπτιση, όταν αυτό απαγορευόταν για όλους τους υπόλοιπους πολίτες. Άκουσα φίλους μου να κλαίνε στο τηλέφωνο γιατί ο τριπλοεμβολιασμενος ανοσοκατεσταλμενος πατέρας τους χαροπάλευε μόνος διασωληνωμένος εκτός μεθ σε ράντζο και είδα την ίδια μέρα ο αρνητής του ιού δεσπότης που νόσησε βαριά να βρίσκει κατά *διαβολική* σύμπτωση κρεβάτι σε μεθ. Είδα τις κάμερες στο δέντρο της πλατείας Συντάγματος και δεν είδα τις κάμερες στα νοσοκομεία με την 100% θνητότητα στις μεθ.
Είδα πρωθυπουργικά διαγγέλματα να λένε ότι με τον εμβολιασμό παίρνουμε τη ζωή μας πίσω, βαδίζουμε τα τελευταία μέτρα προς την ελευθερία, τρέχουμε στα λιβάδια με τα μαλλιά μας ξέπλεκα και είδα ότι παρά τον εμβολιασμό μας και νοσούμε και μεταδίδουμε και κινδυνεύουμε και πρέπει να προσέχουμε όπως και πριν εμβολιαστούμε. Είδα να κλείνουμε με 2000 κρούσματα και να ανοίγουμε με 4000 και κανεις να μη δίνει εξηγήσεις είτε για το κλείσιμο είτε για το άνοιγμα. Είδα μέτρα να ανακοινώνονται και σε λιγη ώρα να καταργούνται ή να αντικαθίστανται και είδα τους πολίτες τους συνετούς, τους φιλειρηνικούς, τους φιλοκυβερνητικούς και τους καλόπιστους να μπερδεύονται, να μην ξέρουν τι ισχύει και τι όχι, πώς ταξιδεύουν, αν ταξιδεύουν στο εξωτερικό, πώς ψωνίζουν στα μαγαζιά, γιατί πρέπει να φοράνε μάσκα αν περπατάνε μόνοι τους στο δρόμο αλλά δεν πρέπει να φοράνε αν σαρδελιάζονται κατά εκατοντάδες στα μπουζούκια, να μην ξέρουν γιατί στο τέλος του τελευταίου μιλίου που βάδισαν με τον τριπλό εμβολιασμό τους, τους περιμένουν πάλι μάσκες αντισηπτικά και περιορισμοί, αντί για ξέφρενη ελευθερία που τους έταξαν με διαγγέλματα και συνεντεύξεις τα πλέον επίσημα κυβερνητικά χείλη.
Είδα τους ανεμβολίαστους να στοχοποιούνται και να τσουβαλιάζονται ως συλλήβδην παλαβοί και ψεκασμενοι, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς είναι φοβισμένοι, κακοπληροφορημένοι και μπερδεμένοι. Είδα το κράτος να τους αντιμετωπίζει ως πόλιτες β κατηγορίας, να τους περιθωριοποιεί και, εν τελει, να τους κάνει πιο αντιδραστικούς από ό τι θα ήταν αν ένιωθαν ότι το κράτος λειτουργεί προστατευτικά και όχι εκδικητικά ή εκβιαστικά απέναντί τους. Είδα τον συριζα να εμβολιάζεται από τον πρώτο ως τον τελευταίο και είδα τα μμε και την κυβέρνηση να χρεώνουν στον ΣΥΡΙΖΑ τον αντιεμβολιασμό, που ξέρουν ότι φύεται κυρίως σε ακραίους θρησκευτικούς και ακροδεξιούς κύκλους (τέως χρήσιμων) φανατισμένων πιστών.
Είδα την κυβέρνηση να τα έχει κάνει μαντάρα στη διαχείριση της πανδημίας και τα μμε να σιωπούν, ενώ θριαμβολογούσαν ασύστολα όταν τα πήγαινε καλά. Την είδα να πιστώνεται τις πρωτες πύρρειες νίκες και να χρεώνει στους πολίτες το βατερλώ και το μακελειό που ακολούθησαν. Είδα τους νεκρούς να είναι ήδη 20.000 και, αντί να είμαστε διακριτικοί στο εθνικό μας πένθος, ο δημος της αθηνας να οργανώνει ολιγόλεπτο πάρτυ εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ με boomer τραγουδιστή για την αλλαγή της χρονιάς. Είδα το «πες και εσύ Σωτήρη» να γίνεται «σκάσε και εσύ Σωτήρη» όταν διέρρευσε η μελέτη που αποδεικνύει αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε, ότι εκτός μεθ ο θάνατος θερίζει ακόμα περισσότερο από ο τι εντός. Είδα ότι η έλλειψη ελέγχου στις επιλογές της κυβέρνησης λόγω αντιπολιτευτικής ανικανότητας (μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης) και λόγω απόφασης των ολιγαρχών που ελέγχουν τα βασικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να τη στηρίζουν (την κυβέρνηση) απροσχημάτιστα, την έχουν καταστήσει εκτροχιασμένα ανεξέλεγκτη, αδιάφορη για τις επιπτώσεις των αποφάσεών της και ικανή να φέρει τη χώρα στο χείλος του πανδημικού γκρεμού.
Βλέπω ότι ο χειμώνας θα είναι μακρύς, το Ε.Σ.Υ. δεν ενισχύθηκε ποτέ, οι δικοί μας άνθρωποι θα πεθαίνουν μόνοι στους διαδρόμους των δημοσίων νοσοκομείων, τα ιδιωτικά θα συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα και να αντιδρούν στις επιτάξεις,,τα εμβόλια δεν θα είναι άνευ ετέρου πανάκεια, οι ανεμβολίαστοι θα πιέζονται και θα τρελαίνονται, οι εμβολιασμένοι θα περιορίζονται και θα τρελαίνονται, ο τρόμος των μεταλλάξεων, η ξαφνική ακρίβεια, το διαρκές άγχος, η αντιφατικότητα των μπερδεμένων μέτρων θα μας παλαβωσουν όλους. Το κράτος έχει ρίξει λευκή πετσέτα, ανακοινώνει ανόητα ή καθυστερημένα μέτρα, τις καραντίνες τις έκαψε νωρίς και δεν βγαίνει οικονομικά να τις επαναφέρει, η όμικρον θερίζει, στο χωριό Ποτέμκιν των μμε ο χαλασμός που έρχεται μετά τις γιορτές αποκρύπτεται, οι πολίτες δεν ενημερώνονται όπως θα έπρεπε ώστε να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα της κατάστασης και το φως στο τούνελ που μας έλεγε ο μητσοτάκης το είχαν τελικά τραγουδήσει σωστά μόνο οι metallica*.
Είμαστε μόνοι στο έλεος της πανδημίας και τα μέσα που έχουμε ως γραμμή άμυνας είναι μάσκες, τεστς, αυτοπειθαρχία και αλληλεγγύη. Δεν έχει σημασία ότι ποτέ δε νομοθετήθηκε, αν έχετε την οικονομική δυνατότητα κάντε ένα τεστ πριν πάτε στα τραπέζια, στις συγκεντρώσεις, στις εξόδους σας για τις γιορτές. Φορέστε τη ρημάδα τη μάσκα με τη μύτη μέσα κυρίως στους εσωτερικούς χώρους. Οι ευσεβείς προσπαθήστε να εμπιστευτείτε τη σωματική σας υγεία στον γιατρό σας, όχι στον πνευματικό σας. Οι ανεμβολίαστοι, σκεφτείτε το λίγο περισσότερο. Κάντε τον κόπο να διαβάσετε, εκτός από άρθρα που συμβαδίζουν με τις απόψεις σας, και τα αντίθετα, ή διαφορετικά, όπως διαβάσαμε και εμείς, οι εμβολιασμένοι, την αντίθετη άποψη, πριν εμβολιαστούμε. Επειδή τα πράγματα ζορίζουν και είστε οι πρώτοι που κινδυνεύετε καλό θα ήταν να κάνετε μια επαλήθευση στις εξισώσεις που σας οδήγησαν στην άρνηση εμβολιασμού πριν τα πράγματα επιδεινωθούν και άλλο. Όσοι έχετε την ευθύνη ηλικιωμένων προσώπων, προστατεύστε τα με εμβολιασμό έστω και καθυστερημένο. Οι διπλοεμβολιασμενοι, και ας φοβόμαστε, ας προγραμματίσουμε σιγά σιγά την τρίτη δόση μας, να είμαστε καλυμμένοι τουλάχιστον μέσα στο χειμώνα. Όπως φαίνεται με την όμικρον και τα ρεκόρ κρουσμάτων που αναμένονται, όλοι θα τρακάρουμε μαλλον με τον ιο, αλλά άλλο να μας πάρει λίγο τον προφυλακτήρα και άλλο να μας στείλει για σκραπ.
Γιατι να γίνουν όλα αυτά αν και το κράτος χάνεται στο κενό ανάμεσα στην επικοινωνία, στην οικονομία και στην πανδημία; Για εσάς, για εμάς και για τους άλλους. Για καλό και για κακό. Για το Ε.Σ.Υ. και για το εγώ. Γιατί είναι απλά πράγματα εντός των δυνατοτήτων μας και, τουλάχιστον, θα έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη ότι δε γίναμε μαύρος χάρος για κανένα φουκαρά (ανεμβολίαστο ή ίσως και εμβολιασμένο) που βρέθηκε στο δρόμο μας. Και γιατί αυτό νομίζω *είναι κάτι*.
**Όπως κάθε χρόνο τέτοια πάνω κάτω εποχή, θέλω να σας ευχηθώ και να μου ευχηθώ για τη χρονιά που έρχεται αυτό που θεωρώ ότι είναι ευτυχία: να βρισκόμαστε, να μετριόμαστε και να μη λείπει κανείς. Με την ευγενική υπενθύμιση ότι αυτό φέτος περνάει από το χέρι μας περισσότερο από άλλες χρονιές.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο βρώμικο από την πολιτική που αλέθει αδίστακτα ότι βρίσκεται μπροστά της για προσωπικό όφελος.
Η Αυστραλιανή κυβέρνηση γνώριζε όπως όλος ο κόσμος ότι ο Νο1 στο τένις Νόβακ Τζοκοβιτς ήταν ανεμβολίαστος από επιλογή. Είχε κι όλας νοσήσει όπως λέγεται.
Δεν υπήρχε περίπτωση ο συγκεκριμένος να πετάξει για το Αυστραλιανό Open αν δεν είχε πάρει διαβεβαιώσεις ότι η ιατρική του γνωμάτευση θα γίνονταν κατ’ εξαίρεση δεκτή για βίζα λόγω προηγούμενης νόσησης. Καθότι το όνομα από μόνο του φέρνει μαζί και πολλά λεφτά & κόσμο.
Πλην όμως η ανακοίνωση που έκανε μέσω Twitter ο ίδιος προ ημερών ότι θα γίνει δεκτός στην Αυστραλία κατ’ εξαίρεση, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και η Αυστραλιανή κυβέρνηση που σε λίγους μήνες έχει εκλογές, αναλογιζόμενη το κόστος, έκανε πίσω, αφού αρχικά έγινε μπαλάκι μεταξύ ομοσπονδιακής κυβέρνησης & αρχών της Βικτώριας.
Αποτελεσμα: ταλαιπωρία για τον ίδιο με κράτηση στο σημείο τράνζιτ, αφαίρεση του κινητού του για να μην επικοινωνεί, κίνδυνος διπλωματικού επεισοδίου μεταξύ των 2 κυβερνήσεων, οριστική άρνηση των Αυστραλών και απέλαση.
Εκτός κι αν κάποιοι είναι αρκετά αφελεις να πιστεψουν ότι ο Νόβακ ξύπνησε ενα πρωί και πήρε ανεμβολίαστος το πρωτο αεροπλάνο για Αυστραλία για πλάκα, η όσα διακινούν στα ΜΜΕ περί γκάφας της ομοσπονδίας του κλπ κλπ τώρα οι Αυστραλοί.
Οτι κάνει νιάου στα κεραμίδια συνήθως δεν είναι Αυστραλιανός κροκόδειλος μποιζζζ.
Το λινό εστιατόριο «Όλυμπος-Νάουσα», πανίσχυρη ανάμνηση πολλών γενεών του 20ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη.
Στην κορυφή μιας πλειάδας εστιατορίων που άφησαν αγαθές εντυπώσεις, παράλληλα με άλλα τόσα, στην κατηγορία «κουτούκια» ή «στέκια» εξακολουθούν να φημίζονται, όλο και πιο αραιά, από την Κολομβου και την Μοδιάνεια περιοχή έως τα δύσκολα Λαδάδικα και μερικά ονομαστά στο πέμπτο διαμέρισμα.
Ολόκληρο χρόνο η θάλασσα ξέβραζε σταυρούς, κανείς δεν βούτηξε να πιάσει έναν.
Από τη ζέστη των πληκτρολογίων υποδεχόμασταν στρατιές από σταυρούς, ώσπου χειμώνιασε κι οι σταυροί κρύωναν έτσι, ξεχασμένοι στις ακτές. Όμως έφτασε η μέρα να ρίξουμε εμείς σταυρό στη θάλασσα. Ξύλινο ασφαλείας, να επιπλέει επί των υδάτων κι ένας τυχερός βουτηχτής να τον σηκώσει να τον βγάλει στη στεριά με δόξα και τιμή κι απολυτίκια. Για τους άλλους, τους πολλούς ανώνυμους σταυρούς, που έντεχνα αποσιωπούμε την ύπαρξη τους, δε θα βουτήξουμε ποτέ πραγματικά, έτσι ποτισμένοι που είμαστε από την ηδονή της επιβράβευσης της δικής μας ανέχειας. Γιατί εκείνοι δεν αντιπροσωπεύουν κάποια πίστη, δεν θα γίνουν ποτέ τους αφορμή για γιορτή, ούτε καν μια μέρα αργίας θα διεκδικήσουν από μας. Θα μένουν εκεί, έξω απ’ το νερό, να περιμένουν πότε θα αποφασίσουμε από τη στεγανή ζωή μας, να βουτήξουμε στην υγρασία των δικών τους ζωών, για να λουστούμε σαν σε αποτοξίνωση, από τον τόσο εγωισμό μας «καί τό Πνεύμα εν είδει περιστεράς, θα εβεβαίου τού λόγου τό ασφαλές.»
Τέλλος Φίλης
φωτογραφία:Σπύρος Ζερβουδάκης, από τη σειρά «Epiphany», 2009 – Μουσείο Μπενάκη *Επιφάνια – ελληνιστική κοινή: Ἐπιφάνια – αρχαία ελληνική: ἐπιφαίνω -φαίνω.Επιφάνια: ουδέτερο μόνο στον πληθυντικό :τα Θεοφάνια
Παραμονή των Φώτων. Μπροστά στην τηλεοπτική οθόνη εν μέσω σκότους της πανδημίας. Και εγένετο Φως! Φως εκ φωτός…
Η Μαρία Φαραντούρη στο “Άσμα Ασμάτων”. “Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία”. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στην “Πατρίδα”. Ξεσκίζουν το σκοτάδι, την ευτέλεια, το ζόφο, τη μιζέρια και την ξεφτίλα που ζούμε.
Με ένα τραγούδι, έναν στίχο…
Ορθώνεται ο πολιτισμός στα πόδια του, βγαλμένος μέσα από ένα μουσικό κουτί. Και στέκεται απέναντι στην αθλιότητα του τηλεοπτικού μας τοπίου, τα πρωϊνάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα δελτία ειδήσεων, στις τηλεπερσόνες και τους σιξ-πακ “τραγουδιστές” των πανάκριβων πρωτοχρονιάτικων, δημοτικών σόου.
Ορθώνεται η σεμνότητα απέναντι στην μικρότητα των “αρχόντων”. Το περιεχόμενο και η ουσία απέναντι στο κενό με το παπιγιόν. Η μελωδία απέναντι στα φάλτσα. Αυτός ο κόσμος “ο μικρός, ο Μέγας” απέναντι στο εφιαλτικό “Γκόθαμ” που έχει στηθεί εδώ και χρόνια ως “κανονική” πραγματικότητα, ως “μεγάλος περίπατος” στην άβυσσο…
Η σύγκριση των δύο κόσμων συντριπτική υπέρ του πρώτου. Όσες “γουασιγκτόνιες” και πλατάνια να φυτέψεις στον δεύτερο, με όσα πυροτεχνήματα και σιντριβάνια κι αν τον λούσεις θα παραμείνει μαύρος κι άραχλος.
Ας δανιστώ εδώ ένα από τα εκατοντάδες κείμενα, σχόλια, αναρτήσεις που πλημμύρισαν και φώτισαν κι αυτά με τη σειρά τους, τα social media, χθες όλη νύχτα:
“Έχει την Φαραντούρη και τον Αλκίνοο το «Μουσικό Κουτί» και, πέραν όλων των άλλων, η σεμνότητα και των δύο και ακόμη περισσότερο της Φαραντούρη αναδεικνύει τη διαφορά ανάμεσα σε προσωπικότητες που κάτι ψιλοσημαντικό έκαναν στη ζωή τους από την μια (και ακριβώς για αυτό δεν χρειάζεται να το φωνάζουν) και από την άλλη σε κύμβαλα αλαλάζοντα, αδειανά πουκάμισα και λιμοκοντόρους πολιτικούς, εξουσιαστές, σελεμπριτάδες, ριαλιτάδες.Είναι πολιτισμός εναντίον πολιτισμού, τρόπος ζωής εναντίον τρόπου ζωής, ήθος εναντίον ήθους” γράφει ο Κώστα Κωστάκος. Και είναι αυτό που με άλλα λόγια λένε όλοι όσοι είχαμε την τύχη να δούμε την εξαιρετική εκπομπή.
“Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία”.
Ή πιο σωστά: είχαμε ξεχάσει πόσο ωραία, πόσο χρήσιμη, πόσο ψυχαγωγική, πόσο λυτρωτική, πόσο φωτεινή μπορεί να είναι η τηλεόραση. Και όχι μόνο… Πόσο ωραία μπορεί να είναι η ζωή και η Πατρίδα μας…
Μεγάλη κοινωνική εξέγερση συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο Καζακστάν. Αιτία είναι η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου που αποτελεί τον κύριο ενεργειακό πόρο για την πλειονότητα του πληθυσμού.
Του Βλάση Αγτζίδη
Ήδη γίνονται μάχες στην πρωτεύουσα Αλμάτι (πρώην Άλμα Ατα) με νεκρούς, ενώ το καθεστώς Ναζαρμπάγεφ ζήτησε και επίσημα βοήθεια από τον οργανισμό ασφαλείας CSTO με έδρα την Μόσχα. Στο CSTO συμμετέχουν το Καζακστάν, η Λευκορωσία, η Αρμενία, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν και η Ρωσία. Ήδη ο Πούτιν απάντησε θετικά.
Ο Ναζαρμπάγεφ και η οικογένειά του κυβερνά από το 1991 τη χώρα ελέγχοντας απολύτως τα πάντα. Πρόκειται για κλασσική μεταστροφή σε ολιγάρχη ενός παλιού κομμουνιστή της σοβιετικής νομεκλατούρας.
Στην κρίση προσπαθεί να παρέμβει και η Τουρκία στο πλαίσιο μιας παντουρανικής πολιτικής, που ακολουθεί από την επαύριο της Σοβιετικής κατάρρευσης.
Το Καζακστάν υπήρξε το 1949 χώρος εκτόπισης δεκάδων χιλιάδων (περί τις 45.000) ελληνοϋπηκόων Ποντίων από τις περιοχές του Καυκάσου. Η όξυνση του Ψυχρού Πολέμου, η ανάγκη για εργατικά χέρια και η ελλαδική αδιαφορία διευκόλυναν το σταλινικό έγκλημα.
Η πλειονότητα των εκτοπισμένων μετανάστευσε στην Ελλάδα, κυρίως από την εποχή της Περεστροϊκα.
Σήμερα έχουν απομείνει περί τα 10.000 άτομα, που είναι οργανωμένα σε συλλόγους. Έχουν δημιουργήσει και ένα δευτεροβάθμιο όργανο υπό την επωνυμία Ομοσπονδία ελληνικών Κοινοτήτων Καζακστάν.
Στην πρώτη φωτογραφία, δρόμος στο Μενίδι από τους Πόντιους πρόσφυγες από το Καζακστάν που εγκατασταθηκαν εκεί με τη Μεταπολίτευση (από το βιβλίο μου “Ποντιακός Ελληνισμός:από τη Γενοκτονία και τον σταλινισμό στην περεστρόικα” , 1990).
Στην δεύτερη φωτογραφία, εγώ με τον Παναγιώτη Σιδηρόπουλο στο Κενταου του Καζακστάν το 1989, μεταφέροντας σχολικά βιβλία για τα εκτοπισμένα ελληνόπουλα
Υπάρχει η εικονική πραγματικότητα, υπάρχει η βολική πραγματικότητα, και υπάρχει και η πραγματικότητα των αριθμών.
Η εικονική πραγματικότητα μπορεί να είναι εκείνη που λέει ότι η Ελλάδα θριαμβεύει επί των… αλλοφύλων στην αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης και διανύει, εδώ και μήνες, το «τελευταίο μίλι» της πανδημίας. Η βολική πραγματικότητα ίσως είναι εκείνη που προκύπτει από τις – διεθνείς μεν, αλλά αρχικές ακόμη – επιστημονικές μελέτες και δείχνει ότι προσώρας τουλάχιστον, η νοσηρότητα της παραλλαγής Ομικρον είναι πολύ πιο ήπια από εκείνη της Δέλτα.
Η πραγματικότητα των αριθμών είναι εκείνη που αποτυπώνεται στα επιδημιολογικά δεδομένα του παρατηρητηρίου Covid του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Johns Hopkins των Ηνωμένων Πολιτειών και καταγράφεται καθημερινά στα στοιχεία του OurWorldinData. Mε βάση αυτά τα στοιχεία η Ελλάδα, στις 4 Ιανουαρίου, ήταν τρίτη σε αριθμό κρουσμάτων ανά εκατομμύριο πληθυσμού σε όλη την Ευρώπη, βρισκόταν στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως και είχε επίσης, μακράν, τον υψηλότερο ρυθμό εβδομαδιαίας αύξησης των κρουσμάτων covid σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Η εικόνα στα ημερήσια κρούσματα ανά εκατομμύριο πληθυσμού στις 4 Ιανουαρίου ήταν η εξής:
*Κύπρος 4.500
*Ιρλανδία 3.890
*Ελλάδα 3.292
*Δανία 3.100
*Βρετανία 2.740
*Γαλλία 2.670
*Ισπανία 2.300
*Πορτογαλία 2.210
*Μάλτα 2.170
*Ιταλία 1.920
Ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήταν αντίστοιχα 1.400 κρούσματα ανά εκατομμύριο πληθυσμού (με την ελληνική επίδοση να είναι υπερδιπλάσια) , ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος για το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών ήταν 1.160 κρούσματα. Εδώ, ίσως έχει την δική του σημασία το γεγονός ότι μεταξύ εκείνων που βρίσκονται στις χαμηλότερες θέσεις είναι και οι δύο χώρες οι οποίες επέλεξαν, παράλληλα με τους εμβολιασμούς, να προχωρήσουν σε καθολικά lockdown πριν γίνει η μεγάλη επέλαση της Ομικρον – η Ολλανδία και η Αυστρία. Η Ολλανδία είχε στις 4 Ιανουαρίου 948 κρούσματα ανά εκατομμύριο πληθυσμού και η Αυστρία 407 κρούσματα. Σε χαμηλά επίπεδα – 445 κρούσματα ανά εκατομμύριο – κρατιέται και η Γερμανία, στην οποία επίσης εφαρμόζονται περιοριστικά μέτρα με διαφορετικό μοντέλο ανά κρατίδιο.
Με βάση επίσης το OurWorldinData και τα ίδια στοιχεία του Τζονς Χόπκινς, η Ελλάδα έχει την απόλυτη πρωτιά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, και μία από τις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως, σε μια ακόμη στατιστική κατηγορία: Στην εβδομαδιαία αύξηση των κρουσμάτων κορονοϊού.
Τα κρούσματα στην χώρα μας εκτινάχθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα κατά 288,1%, όταν τα αντίστοιχα ποσοστά για την Φινλανδία είναι 198%, για την Ιταλία 153%, για την Ιρλανδία 106,4%, για την Γαλλία 106,3%, για την Ισπανία 68,4% και για την Ολλανδία 35,2%. Στην βάση, δε, της σύγκρισης των 14 ημερών – αύξηση μέσου όρου κρουσμάτων 14 ημερών σε σχέση με το αντίστοιχο προηγούμενο διάστημα – η άνοδος στην Ελλάδα είναι ακόμη πιο εκρηκτική, και επίσης η μεγαλύτερη παγκοσμίως: Φθάνει στο 356%.
Πίσω από αυτή την πραγματικότητα των αριθμών προφανώς δεν υπάρχει ελληνικό success story. Υπάρχει μόνον ελληνικό δράμα. Όπως υπάρχει και ένα σαφές και κρίσιμο ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα, μετά την πρωτιά στους δείκτες θνητότητας, εμφανίζεται πρώτη και στους ρυθμούς έκρηξης και διασποράς του νέου κύματος της πανδημίας;
Το ερώτημα αφορά πρωτίστως την εγχώρια επιστημονική κοινότητα. Και δεν έχει να κάνει με επικοινωνιακούς χειρισμούς και σκοπιμότητες – αφορά τον πυρήνα της σχέσης εμπιστοσύνης επιστήμης και κοινωνίας. Οσο δεν απαντάται, αυτή η σχέση διαβρώνεται. Αφήνοντας πεδίο δόξης λαμπρό σε όλα τα σενάρια «συνωμοσίας» – από τις θεωρίες του ψεκασμού έως εκείνες της πολιτικής χειραγώγησης…
παρακολουθώ ότι γίνεται μεγάλη κουβέντα για την ταινία «don’t look up»
……………………………………….. απ τη μια έχουμε τους μεγάλους φαν της ταινίας που βλέπουν απίστευτη ομοιότητα με την εποχή μας και απ την άλλη κάποιους ανόητους που την απαξιώνουν με το επιμύθιο “μην τη δείτε” ……………………………………….. ισως “μην τη δείτε” μη μπα και ξυπνήσετε και καταλάβετε τι γίνεται γύρω σας και τι παιχνίδια παίζουν εις βάρος σας οι κυβερνήσεις σε αγαστή συνεργασία με την τηλεόραση;;; δεν το ξεκαθαρίζουν, άπλα λένε “μη τη δείτε” ……………………………………….. να πω λοιπόν και εγω, βεβαίως και να τη δείτε και βεβαίως και να προβληματιζόσαστε και βεβαίως και να έχετε πολιτικές ανησυχίες γιατί φίλιοι μου, θα πρέπει να ξέρετε ένα πράγμα ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ……………………………………….. δεν γίνεται να την αγνοείς, είναι σα να χώνεις το κεφάλι στην άμμο και να νομίζεις οτι δε φαίνεσαι ……………………………………….. για υστερόγραφο δύο χρηστικές πληροφορίες για την ταινία 1. η ταινία στο ελληνικό νετφλιξ υπάρχει ΚΑΙ σε υποτίτλους ΚΑΙ μεταγλωττισμένη 2. στο τέλος και ΜΕΤΑ τους τίτλους εχει ακόμα ενα λεπτό ταινία…….. δεν τελειώνει όταν πέφτουν οι τίτλοι…
Την Επανάσταση του 1821 μέσα από τον Τύπο με τίτλο «Όταν ο Τύπος έγραφε την ιστορία του 1821» καταγράφει λεύκωμα.
Tο επετειακό λεύκωμα για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης αποτελεί συνεργασία του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ και των Εκπαιδευτηρίων «Ελληνογερμανική Αγωγή».
Στο λεύκωμα παρουσιάζεται πλειάδα πρωτότυπων κειμένων από φύλλα εφημερίδων (1821-1830) που φυλάσσονται στη Βιβλιοθήκη της ΕΣΗΕΑ «Δημήτρης Ι. Πουρνάρας», τα οποία σχολιάζουν έντεκα δημοσιογράφοι, μέλη της Ένωσης ως εξής: Τίτος Αθανασιάδης – «Οι χειρόγραφες εφημερίδες του αγώνα». Πέτρος Ευθυμίου – «Η κήρυξη της επανάστασης» Παύλος Τσίμας – «Η ανεξαρτησία του τύπου στην επανάσταση». Έλενα Χουζούρη – «Οι φιλέλληνες και η συμβολή τους στον αγώνα». Νικόλας Βαφειάδης – «Το ιδανικό της ελευθερίας στον τύπο». Άγγελος Στάγκος – «Τα οικονομικά του αγώνα» ,Κώστας Ιορδανίδης – «Αγώνας και εξωτερική πολιτική», Σωτήρης Μανιάτης – «Εσωτερική πολιτική και διχόνοια των Ελλήνων», Χρήστος Μπάρλας – «Μεσολόγγι: “Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι” – Δ. Σολωμός», Δημήτρης Κ. Ψυχογιός – «Ο πρώτος κυβερνήτης του νέου ελληνικού κράτους», Φανή Πετραλιά – Επίμετρο.
Η καταγραφή της Επανάστασης του 1821 μέσα από τις σελίδες του Τύπου πραγματοποιήθηκε με την συνεργασία του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ και των Εκπαιδευτηρίων «Ελληνογερμανική Αγωγή» που τονίζει ότι “Η καλλιέργεια στα παιδιά των δεξιοτήτων και των αξιών που θα τους επιτρέψουν να λειτουργούν αρμονικά σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, με βάση σταθερές αξίες, την παράδοσή μας και την εθνική μας ταυτότητα είναι μία από τις βασικές προτεραιότητες του παιδαγωγικού προγράμματος του σχολείου μας. Παρόντες σε όλες τις σημαντικές στιγμές, δεν θα μπορούσαμε να απουσιάσουμε από τον εορτασμό της επετείου για τη συμπλήρωση 200 ετών από την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης”.
Aπό τον ΠΟΥ ανακοινώθηκε για πολλοστή φορά πως η μετάλλαξη «Όμικρον» είναι ενίοτε θανατηφόρα και επικίνδυνη.
Η γονική απλοχωριά, να στέλνει τα παιδιά στο σχολείο, εύχομαι να μη συνδυαστεί με την μεταδοτικότητα του ιού, καθώς έχω πρόσφατο παράδειγμα όπου τα παιδιά κολλάνε την μετάλλαξη στους γονείς τους.
Καταλαβαίνω πως ειδικά το δικο μας κράτος εξαρτάται από κρυμμένες ευχές να μη συνεχιστεί το μπουχαρί, αλλά σας ζητώ να σκεφτείτε πως η μεταδοτικότητα ΤΩΡΑ ξεκινά το μακάβριό της έργο.
Αυτή η μετάλλαξη βαράει την πνευμονική χώρα και περισσότερο το ανώτερο αναπνευστικό.
Πληρώνουμε φαρμάκι και χρυσάφι την περίεργη σύμπραξη ιατρών και κυβέρνησης.
Ας συνετισθεί κάποιος κι άς αποσυρθεί δια παραιτήσεως από την χοροεσπερίδα του Δράκουλα
Χιλιάδες πολίτες παρακολουθούνται από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να λάβουν γνώση αυτής της παρακολούθησης, όπως προκύπτει από ρεπορτάζ των Νικόλα Λεοντόπουλου, Θοδωρή Χονδρόγιαννου και Σταύρου Μαλιχούδη για το Reporters United.
Με εκπρόθεσμη και άσχετη τροπολογία που κατατέθηκε στις 31 Μαρτίου 2021 σε πολυνομοσχέδιο με «κατεπείγουσες ρυθμίσεις» για την αντιμετώπιση της πανδημίας, άλλαξαν οι κανόνες για την άρση απορρήτου των επικοινωνιών. Με τις υπογραφές του υπουργού Δικαιοσύνης Κ. Τσιάρα και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου, η τροπολογία στέρησε από την Αρχή του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) τη δυνατότητα να γνωστοποιεί στους πολίτες την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών τους από την ΕΥΠ, αν ο λόγος της παρακολούθησής τους αφορά την εθνική ασφάλεια.
Όπως αναφέρει το Reporters United, μέχρι εκείνη τη στιγμή η νομοθεσία προέβλεπε ότι μετά τη λήξη του μέτρου της άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών κάποιου πολίτη (μετά δηλαδή το τέλος της παρακολούθησης), η ΑΔΑΕ μπορούσε να γνωστοποιεί στον θιγόμενο την άρση του απορρήτου, είτε αυτή έγινε για διακρίβωση σοβαρών εγκλημάτων είτε για λόγους εθνικής ασφάλειας. Μοναδική προϋπόθεση για τη γνωστοποίηση ήταν να μην διακυβεύεται ο σκοπός για τον οποίο διατάχθηκε η άρση του απορρήτου.
Η νέα διάταξη, που είναι πλέον νόμος του κράτους με την υπερψήφισή της από τη ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ, επιτρέπει στις κρατικές αρχές και συγκεκριμένα την ΕΥΠ, να προχωρούν σε μαζικές άρσεις απορρήτου της επικοινωνίας χιλιάδων πολιτών. Αυτοί θα παραμένουν σε καθεστώς άγνοιας και θα αδυνατούν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους από τυχόν παράνομη ή καταχρηστική άρση του απορρήτου.
Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει πως η διάταξη έχει και αναδρομική ισχύ, καθώς και ότι στην Αιτιολογική της έκθεση αναφέρεται ως στόχος η «διαφάνεια στη διαδικασία της άρσης του απορρήτου». Στα οφέλη της ρύθμισης αναφέρονται η «αυξημένη αξιοπιστία» και «η διαφάνεια των θεσμών». Και οι τρεις ισχυρισμοί είναι φυσικά παραπλανητικοί, αν όχι χονδροειδή ψέματα.
Στη διάταξη έχουν αντιδράσει ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών Χρήστος Ράμμος και δύο ακόμα μέλη της ΑΔΑΕ. Με επιστημονικό τους άρθρο υποστηρίζουν ότι η νέα διάταξη ενδέχεται να παραβιάζει την συνταγματικά κατοχυρωμένη προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών, το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), καθώς και τον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.
Όπως επισημαίνουν τα μέλη της ΑΔΑΕ και οι δημοσιογράφοι του Reporters United, σε ανάλογες περιπτώσεις το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι παραβιάστηκε το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, διότι οι εναγόμενες στις συγκεκριμένες υποθέσεις χώρες (Βουλγαρία, Ρωσία και Ουγγαρία) δεν πρόβλεψαν μεταξύ άλλων τη δυνατότητα εκ των υστέρων γνωστοποίησης άρσης του απορρήτου επικοινωνιών στους πολίτες τους.
Η διάταξη αυτή ήρθε σε ένα χρονικό σημείο όπου οι άρσεις απορρήτου επικοινωνιών με αιτιολογία την εθνική ασφάλεια ολοένα και αυξάνονται. Το τελευταίο έτος για το οποίο υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία από την ΑΔΑΕ, το 2020, οι άρσεις αυτές ανήλθαν σε 13.751 περιπτώσεις, που μπορούν να αφορούν άρσεις επικοινωνιών περισσότερων από ένα πρόσωπο.
Στα μέσα Νοεμβρίου η Εφημερίδα των Συντακτών με αποκλειστικό δημοσίευμά της αποκάλυψε ότι η ΕΥΠ παρακολουθεί πολίτες, υπαλλήλους οργανώσεων που ασχολούνται με το προσφυγικό, δημοσιογράφους και δικηγόρους.
Από την αποκάλυψη της ΕφΣυν ο δημοσιογράφος του Solomon και μέλος της κοινότητας του Reporters United Σταύρος Μαλιχούδης ανακάλυψε ότι ανήκει σε όσους παρακολουθούνται από την ΕΥΠ. Συμπτωματικά ή όχι, το τάιμινγκ των δύο γεγονότων συμπίπτει: Η τροπολογία για το απόρρητο ψηφίστηκε στις 31 Μαρτίου, οι επικοινωνίες του Μαλιχούδη που καταγράφονται στο σήμα της ΕΥΠ έγιναν στα μέσα Απριλίου.
“…ὁ γάρ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας”, έλεγε ο Απόστολος Παύλος σχετικά με την αμαρτία και την μετάνοια μπροστά -και μετά- τον θάνατο. Το “γαρ” είναι η κομβική λέξη και συνδέει την φράση με όσα προηγουμένως επισημαίνει ο κορυφαίος Απόστολος-θεμέλιο της Εκκλησίας. Στην καθομιλουμένη των αμαθών ή όσων σκοπίμως διαστρεβλώνουν την παραπάνω κεντρική θέση της ορθόδοξης “φιλοσοφίας”, ο νεκρός απλώς δικαιώνεται (!!!) ασχέτως του τι έχει πράξει κατά την διάρκεια του βίου του.
Η εισαγωγή αφορά όσα ειπώθηκαν με αφορμή τον θάνατο του Μητροπολίτη Αιτωλίας. Ο μακαριστός πλέον ιεράρχης είναι ο τέταρτος εκ της Ιεράς Συνόδου που εκδήμησαν εις Κύριον κατά την διάρκεια της πανδημίας δίχως να έχουν εμβολιαστεί και να τηρούν τα μέτρα προστασίας που θέσπισε η Πολιτεία.
Ο Αιτωλίας όπως λέγεται υπήρξε ένας εξαιρετικός ιεράρχης και στην Αιτωλοακαρνανία έχουν να πουν μόνο καλά λόγια γι΄ αυτόν. Και είναι πράγματι λυπηρό το γεγονός πως έχασε τη μάχη με τον κοροναϊό.
Η κηδεία του υπήρξε πάνδημη με την παρουσία εκατοντάδων πιστών που συνωστίστηκαν χωρίς να τηρούν τα στοιχειώδη μέτρα, υπό την παρουσία, μάλιστα, της αστυνομίας που δεν έπραξε το παραμικρό.
Οι βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας -κυρίως της Ν.Δ-, οι δήμαρχοι, ο περιφερειάρχης έσπευσαν με μακροσκελή μηνύματά τους να πλέξουν το εγκώμιο του εκλιπόντος. Απουσιάζει, ωστόσο, έστω και μία λέξη για την εμμονή του κατά των εμβολίων και τα παλαιότερα μηνύματά του που ισοδυναμούσαν περίπου με άρνηση της πανδημίας.
Πρόκειται για κραυγαλέα περίπτωση πολιτικαντισμού. “Ο νεκρός δεδικαίωται” εφόσον αυτό αποσκοπεί σε προσπορισμό ψήφων. Δικαιώνεται, όμως, κάποιος που αρνείται να εμβολιαστεί λόγω…πίστης και παρασύρει δεκάδες ή και εκατοντάδες προς την άρνηση; Ο θυμόσοφος λαός έχει μια απάντηση για όλα αυτά: “τα στερνά τιμούν τα πρώτα”. Απέναντι στην παρανόηση περί δικαίωσης του νεκρού, η λαϊκή σοφία έχει την δική της άποψη.
Όλοι οι πολιτικοί που έσπευσαν να εγκωμιάσουν τον ιεράρχη θα μπορούσαν να είχαν προσθέσει μερικές λέξεις για το λάθος του (επιεικώς) να μην εμβολιαστεί και έτσι και την ζωή του να σώσει και το σημαντικό κοινωφελές έργο του να συνεχίσει. Τίποτε απολύτως για το γεγονός ότι αυτή η εμμονική του στάση που τον έφερε στη διασωλήνωση σε ΜΕΘ του “Ευαγγελισμού” πέρασε, πιθανώς, το λανθασμένο μήνυμα στους επίσης ανεμβολίαστους πιστούς του ότι όλα -δήθεν- κρίνονται από τον Θεό.
Τελικά, δεν επρόκειτο για εγκώμια στο έργο του ιεράρχη αλλά για ύμνους στον ανορθολογισμό, τον αντιεμβολιασμό και την ευτελή αντίληψη πως “η ψήφος δεδικαίωται”…
Διότι η πραγματική πίστη και η Ορθοδοξία -την οποία ο πολιτικαντισμός μετατρέπει σε λάστιχο ανάλογα με τα συμφέροντά του- λέει άλλα: “Η ἀντίληψη (περί του ότι ο νεκρός δεδικαίωται) εἶναι προφανῶς ἐσφαλμένη, διότι καταργεῖ τήν κόλαση. Ἐφόσον ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν, ὅλοι δικαιώνονται καί σώζονται. Ἡ ἀντίληψη αὐτή καταργεῖ ἀκόμη τό μυστήριο τῆς μετανοίας, διότι ἄν ὁ θάνατος ἐξιλεώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τίς ἁμαρτίες, τί χρειάζεται τό μυστήριο τῆς μετανοίας;“
Τα μηνύματα των πολιτικών
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας κ. Σπήλιος Λιβανός, για την απώλεια του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά, δήλωσε τα ακόλουθα:
«Η απώλεια του σεπτού ιεράρχη και ποιμένα της Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, προκαλεί οδύνη σε όλο το εκκλησιαστικό πλήρωμα και στους πιστούς.
Ήταν ένας πιστός και άοκνος εργάτης της Ορθοδοξίας και του λόγου του Θεού. Το φιλανθρωπικό και πνευματικό έργο του ήταν πλούσιο. Το σημαντικότερο όμως ήταν η αγάπη που προσέφερε στο σύνολο της κοινωνίας.
Ο Σπήλιος Λιβανός με τον εκλιπόντα
Στα 16 χρόνια της ποιμαντορίας του, η Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας προσέφερε σπουδαίο έργο στην κοινωνία, έχοντας στο επίκεντρό της τον άνθρωπο και τη στήριξη των αδυνάμων.
Ο εκλιπών υπήρξε ένας εξαιρετικός ποιμενάρχης και θρησκευτικός πατέρας του λαού της Μητροπόλεώς μας.
Όλοι κρατάμε ως ανάμνηση την ηρεμία του, την ανυπόκριτη ευγένεια και την ανιδιοτελή αγάπη του προς τον συνάνθρωπό του. Ας είναι αιωνία η μνήμη του!».
Ανακοίνωση του βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας της Νέας Δημοκρατίας, Κώστα Καραγκούνη, για την απώλεια του Μακαριστού Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά. Πιο αναλυτικά:
«Η αρχή του καινούργιου χρόνου σήμανε για τον σεβαστό πατέρα και ποιμενάρχη μας την αρχή της καινούργιας ζωής στη βασιλεία του θεού. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η αγία ψυχή του προσέγγιζε το γεγονός αυτό σε όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής του, αυτό γνωρίσαμε και βιώσαμε κοντά του από τα μαθητικά και νεανικά μας χρόνια στις κατηχητικές κινήσεις, στις χριστιανικές κατασκηνώσεις και στο πετραχήλι του γέροντα.
Την φωτογραφία του με τον εκλιπόντα ανέβασε στα social media ο βουλευτής Κ. Καραγκούνης
Αυτό ζήσαμε στη συνέχεια όταν στο σταυρό του επιτραχηλίου του, προστέθηκε το ακάνθινο στεφάνι του ωμοφορίου του. Και πάλι απλός και σοβαρός, και πάλι γλυκός και πάλι αυστηρός και πάλι ταπεινός και πάλι αρχοντικός, πάντα ενάρετος, πάντα αφιλάργυρος, πάντα φιλόπτωχος, πάντα εργατικός, πάντα ιεραποστολικός, πάντα ακούραστος.
Το έργο που αφήνει πίσω είναι τεράστιο, η προσφορά του ανεκτίμητη, το φιλανθρωπικό του έργο πολύτιμο και η παρακαταθήκη του μοναδική.
Ο πατέρας μας περπάτησε τον Γολγοθά της αρχιερατικής του διακονίας ακολουθώντας δύσβατο αλλά ευθύ μονοπάτι. Ποτέ δεν διάλεξε τις παρακάμψεις. Ταξίδευσε την θάλασσα της αρχιερατικής του διακονίας με πυξίδα και όχι με ανεμοδείκτες. Γι αυτό προτίμησε να φύγει στα τείχη του μικρού αλωνακιού μας και φλογερό από την πίστη του μετέωρο να πετάξει στον ουρανό για να συναντήσει τον Πατρο Κοσμά τον Αιτωλό, τον Άγιο Χριστόφορο και όλους τους Αγίους, τους ελεύθερους πολιορκημένους για να σκεπάζουν όλοι μαζί όλη τη Μητρόπολή μας.
Στις όμορφες ή τις δύσκολες στιγμές της ζωής μας χρειαζόμαστε, θέλουμε και θα έχουμε την ευχή του πατέρα μας».
Με ανάρτηση του στα social media, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος Νεκτάριος Φαρμάκης, εκφράζει τη λύπη του για τον θάνατο του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, που τα ξημερώματα , έχασε τη μάχη από τις επιπλοκές που του προκάλεσε ο κορωνοϊός.
Ο κ. Φαρμάκης χαρακτηρίζει τον εκλιπόντα ιεράρχη «άοκνο υπηρέτη του λαού και του κλήρου της Αιτωλίας και της Ακαρνανίας», συμπληρώνοντας πως «άφησε ανεξίτηλη την σφραγίδα του στην θρησκευτική και πνευματική ζωή του τόπου μας».
Δήμαρχος Μεσολογγίου: “Θλίψη και συγκίνηση προκαλεί η απώλεια του Μακαριστού Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Κοσμά στο Δήμο Ι.Π. Μεσολογγίου και σε εμένα προσωπικά.
Η επί πολλά έτη εμπνευσμένη και δημιουργική Ποιμαντορία Του, σε όλους τους τομείς, με το πλούσιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό του έργο, αφήνει ένα ανεξίτηλο στίγμα δημιουργικής διάβασης, αλλά συγχρόνως αφήνει και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη Μητρόπολή μας. Η απώλεια του αγνού ανθρώπου του Θεού, του ακάματου και σεμνού λειτουργού της εκκλησίας, αποτελεί μεγάλη απώλεια για την Εκκλησία της Ελλάδας και για την Ορθοδοξία.
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης υπήρξε ένας υποδειγματικός ποιμενάρχης που πάντα στήριζε την κοινωνία και τους ανθρώπους του Δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου και ήταν πάντοτε παρών στα μείζονα προβλήματα της περιοχής μας. Θα κατέχει πάντα ιδιαίτερη θέση ως πνευματικός πατέρας στις καρδιές μας.
Στην Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας και στους οικείους του απευθύνω τα θερμά συλλυπητήρια μου.
Αιωνία του η μνήμη»
Ιδού και η αντίληψη σύμφωνα με τις Γραφές, από τον Στέργιο Ν. Σάκκο, ομότιμο καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης:
“Ἕνα ἀπό τά χωρία τῆς ἁγ. Γραφῆς πού παρανοοῦν οἱ πολλοί, εἶναι τό Ρω 6,7 («ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας»). Ὅταν οἱ πολλοί λένε ὁ ἀποθανών δεδικαίωται ἐννοοῦν ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού πέθανε ὁποιοσδήποτε κι ἄν ἦταν εἴτε καλός εἴτε κακός ἐφόσον πέθανε ἔχει δικαιωθεῖ καί ἔχει σωθεῖ στήν μετά θάνατον ζωή. Καί κανείς δέν ἐπιτρέπεται νά τόν κρίνει καί νά τόν κατηγορήσει, αλλά πρέπει νά εἶναι σεβαστός πλέον μεταξύ τῶν ζώντων καί ἀπρόσβλητος.
Συνολικά, ευθέως και πλήρως ως ανθρωπότητα. Ηττήθηκε η ανθρωπιά μας, όση από αυτή είχε απομείνει ακόμα να συγκινεί και τα τελευταία μάτια που έβλεπαν τους αριθμούς ημερήσιων θανάτων και κρουσμάτων να αυξάνονται σε δυσθεώρητα ύψη. Η πολιτική της “εκκένωσης” είναι υπαρκτή, επεκτείνεται και εδραιώνεται ως η νέα “αλλαγή” και επιστροφή στην “κανονικότητα”.
Η απόφαση φαντάζει ειλημμένη ίσως εξ αρχής. Η νέα κανονικότητα με ένα “κουμπί” ενεργοποιείται και ξεκινά η “νέα εποχή” μιας και τα υψηλά κρούσματα και οι καθημερινοί θάνατοι έγιναν συνήθεια, νόρμα, μετονομάστηκαν από κάτι “έκτακτο” σε “κανονικότητα”. Η ήττα της ανθρωπιάς ορίζεται ως τέλος της πανδημίας όσο αφορά στο έκτακτο σκέλος αυτής. Η έλλειψη ενσυναίσθησης προτάσσεται ως φυσιολογική και ο μοναδικός γνώμονας για την επόμενη ημέρα του ανθρώπινου γένους είναι η εύρωστη οικονομία.
Κύρια απώλεια της πανδημίας, πέραν τους χιλιάδες νεκρούς, είναι η ανθρωπιά μας. Η ενσυναίσθηση για τον δίπλα που υποφέρει, που κάποια κίνησή μας μπορεί να τον κάνει να υποφέρει περισσότερο και να είμαστε εμείς οι υπαίτιοι. Είναι ηλίου φαεινότερο πως τα 50.000 ημερήσια κρούσματα κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα από την πρώτη ημέρα – εκτός ελαχίστων ακόμα ρομαντικών που θα παραμένουν στην νόμιμη καραντίνα των 5 ημερών – ενώ κατόπιν την έκτη ημέρα με τις ευλογίες του νόμου θα κυκλοφορούν και επίσημα δίπλα στον κάθε ανοσοκατεσταλμένο, καρκινοπαθή, διαβητικό και όποια άλλη ευπαθή ομάδα βρουν στο δρόμο τους.
Η ανεξέλεγκτη “Ελευθερία” του μέσου εργαζόμενου πολίτη, είναι ο βωμός πάνω στον οποίο θυσιάζεται ο καθένας που παρεκκλίνει από τις “οδηγίες”. Η νέα “κανονικότητα” αδιαφορεί για νέες παραλλαγές με άγνωστες επιπτώσεις για την υγεία. Η Όμικρον πρωτοεντοπίστηκε τον Νοέμβριο του 21, ενώ σήμερα ήδη αποφασίζει η Δυτική ανθρωπότητα πως η “όποια” καραντίνα μειώνεται στις 5 ημέρες, καθώς είναι εμφανής η απόφαση πως θα πρέπει να κολλήσουν όλοι ώστε να λειτουργήσει η οικονομία. Η θυσία αυτή λησμονεί εντέχνως τα αποτελέσματα του long Covid στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως φυσικά και ξεχνά πλήρως πως το νέο στέλεχος με διαφορετική συμπεριφορά νόσησης μπορεί, λέω ίσως, να επιφέρει και διαφορετική έκβαση όσο αφορά τα μακρά συμπτώματα νόσησης.
Η απόφαση για επιστροφή στην κανονικότητα δείχνει πως αυτή πρέπει να επανέλθει πάσει θυσία. Ακόμα και θυσιάζοντας τις ευπαθείς ομάδες, όσους δεν μπορούν να εμβολιαστούν λόγω αλλεργίας, ηλικίας, όσους δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν (μιας και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση ακόμα δεν έχει καταργηθεί στα χαρτιά).
Η πανδημία, αποχωρεί, δεν υποχωρεί. Η εκδημία θα συνεχίζεται, ηχηρά ακόμα, σιωπηρά κατόπιν. Η εξοικείωση με τους αριθμούς και τους θανάτους επετεύχθη. Η ανθρωπιά χάθηκε. Η αλληλεγγύη εξαϋλώθηκε και έγινε κάρβουνο μαζί με τα δάση. Ο κάθε “πλησίον” είναι μόνος, παρατημένος και στη μοίρα που άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτόν.
Διαστάσεις εθνικής τραγωδίας παίρνει πλέον το εκτός ελέγχου πέμπτο κύμα της πανδημίας καθώς η χώρα μας καταγράφει πάνω από 21.000 νεκρούς ενώ τα κρούσματα σήμερα έφτασαν τα 50.000. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικά από τη Δευτέρα 10 Ιανουαρίου.
Τα νέα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου που καταγράφηκαν τις τελευταίες 24 ώρες είναι 50.126, εκ των οποίων 52 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας. Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται σε 1.344.923, εκ των οποίων 50.2% άνδρες.
Με βάση τα επιβεβαιωμένα κρούσματα των τελευταίων 7 ημερών, 264 θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και 1.203 είναι σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.Remaining Time-0:00FullscreenMute
Οι νέοι θάνατοι ασθενών με COVID-19 είναι 61, ενώ εκ των υστέρων καταγράφηκαν άλλες δυο απώλειες. Από την έναρξη της επιδημίας έχουν καταγραφεί συνολικά 21.053 θάνατοι. Το 95.1% είχε υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω.
Ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι είναι 619 (59.3% άνδρες). Η διάμεση ηλικία τους είναι 64 έτη. To 79.8% έχει υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω. Μεταξύ των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι, 525 (84.81%) είναι ανεμβολίαστοι ή μερικώς εμβολιασμένοι και 94 (15.19%) είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Από την αρχή της πανδημίας έχουν εξέλθει από τις ΜΕΘ 3.782 ασθενείς.
Οι εισαγωγές νέων ασθενών Covid-19 στα νοσοκομεία της επικράτειας είναι 452 (ημερήσια μεταβολή +3.43%). Ο μέσος όρος εισαγωγών του επταημέρου είναι 429 ασθενείς.
Κάθε χρόνο ο ποταμός του Σικάγο βάφεται πράσινος προς τιμή της γιορτής του Άγιου Πατρικίου. Κάθε χρόνο στην Νέα Υόρκη και στην Φλώριδα Έλληνες ομογενείς με εθνικές ενδυμασίες κλείνουν δρόμους ώστε να παρελάσουν προς τιμή της Εθνικής μας επετείου.
Ουδέποτε όμως οι Αμερικάνοι πολίτες αισθάνθηκαν ότι απειλείται η ταυτότητα τους από αυτές τις εκδηλώσεις.
Παραμονή της πρωτοχρονιάς μέλη της Πακιστανικής Κοινότητας της Αθήνας αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν ένα αυτοσχέδιο πάρτι στην Πλατεία Συντάγματος. Σε ορισμένους άρεσε το θέαμα, σε ορισμένους όχι. Απειλήθηκε η εθνική μας κυριαρχία στην συγκεκριμένη πλατεία; Φυσικά και όχι.
Σίγουρα παραβιαστήκαν οι σχετικές έκτακτες διατάξεις της Κυβέρνησης Μητσοτάκη για την αντιμετώπιση του covid 19 και για την προστασία της δημοσίας υγειάς.
Καλώς επιβλήθηκε το σχετικό πρόστιμο και το θέμα θα έπρεπε να τελειώσει εκεί. Άλλωστε μετά από μια δεκαετία “παράνοιας” και ακραίου λαϊκισμού επιτέλους θα πρέπει να πρυτανεύσει η λογική και, ως κοινωνία, να κοιτάξουμε μπροστά.
Κυβέρνηση, αντιπολίτευση άλλα και ΜΜΕ ας αντιμετωπίσουν με ένα κοινό τρόπο μια καινούργια προσπάθεια εκκολάψεως του αυγού του φιδιού. Ορισμένοι, λίγοι ευτυχώς, προσπαθούν από ένα περιστατικό ανομίας να δημιουργήσουν εντυπώσεις και πρόβλημα στο κράτος το οποίο, προ πολλου, το έχει επιλύσει με σχετική νομοθεσία.
Απειλείται η καθημερινότητα μας από μια εκδήλωση που, έτσι κι αλλιώς, η Κυβέρνηση έδρασε άμεσα; Μήπως να επικεντρωθούμε στα πραγματικά προβλήματα της πρωτεύουσας όπως η κατάληψη των πεζοδρόμιων από τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα ή όπως η επιτακτική ανάγκη να γίνει μια πράσινη και οικολογική πόλη με δημιουργικούς τρόπους ανακύκλωσης σκουπιδιών και καθαρισμού φρεατίων;
Φυσικά το πρόστιμο που επιβλήθηκε δε θα πρέπει να σβηστεί διότι ο σεβασμός του νομού συμφέρει όλους μας.
