Να τελειώνουμε αρχικά με έναν μύθο: ό,τι, δηλαδή, η “Αυγή” δεν έχει κυκλοφορία…επιβίωσης και γι’ αυτό ευθύνεται -όπως λένε ορισμένοι κακοπροαίρετοι- η αλλοπρόσαλλη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που αντικατοπτρίζεται στην εκδοτική της πολιτική. Δεν χρειάζεται προφανώς να παραπέμψουμε στις κυκλοφορίες όλων ανεξαιρέτως των κομματικών εφημερίδων. Ούτε να θυμηθούμε την κυκλοφορία της πασοκικής “Εξόρμησης” που έκλεισε το 1997 εν μέσω πολιτικής παντοδυναμίας του Κώστα Σημίτη (και του ΠΑΣΟΚ) με τον διευθυντή της Νίκο Λαγκαδινό να καταγγέλει με editorial τον τότε πρωθυπουργό.
Ακόμα και ο “Ριζοσπάστης” πουλάει καθημερινά περίπου 3.000 φύλλα. Η κομματική έκφραση, δηλαδή, του ΚΚΕ που αν μη τι άλλο διαθέτει τους πιο πειθαρχημένους ψηφοφόρους, οι οποίοι μάλλον έχουν πιο στενή σχέση με την ανάγνωση -εν γένει- απ΄ ότι ο μέσος ψηφοφόρος της Ν.Δ ή άλλων κομμάτων. Η σχέση με το χαρτί δεν …διατάσσεται, οικοδομείται ή απαξιώνεται σε συνάρτηση με πολλά άλλα πράγματα και εξαρτάται από τις διεθνείς και εγχώριες τάσεις και κοινωνικές συνθήκες.
Στη Γερμανία, για παράδειγμα, το σύνολο των εφημερίδων πουλούσαν το 1991 περίπου 27 εκατομμύρια φύλλα καθημερινά. Το 2021 μετα βίας η συνολική κυκλοφορία του (έντυπου) Τύπου φθάνει τα 12,3 εκατομμύρια φύλλα!
Στην Ιταλία, που θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως μας μοιάζει ως προς την “αναγνωστική” συμπεριφορά, το 2006 αγόραζαν εφημερίδα σε τακτική βάση (5 φορές εβδομαδιαία) 13 εκατομμύρια πολίτες. Το 2020 μόνο 5,6 εκατομμύρια Ιταλοί διάβαζαν εφημερίδες. Η Corriere della Sera που είναι πρώτη στις κυκλοφορίες πουλάει καθημερινά περίπου 270.000 φύλλα- σε έναν πληθυσμό πάνω από 55 εκατομμύρια-, και η La Repubblica 196.000 φύλλα.
Στην Ισπανία των 48 εκατομμυρίων, που επίσης μας μοιάζει, εκδίδονται 107 εφημερίδες και πωλούν καθημερινά 2,1 εκατομμύρια φύλλα. Το 2008 το 42% των Ισπανών διάβαζαν τακτικά εφημερίδες, το 2020 το ποσοστό αυτό είχε περιοριστεί στο 18,4%! Η El Mundo (την οποία δοκίμασαν να αντιγράψουν εικαστικά αρκετές ελληνικές εφημερίδες), για παράδειγμα, είχε το 2011 καθημερινή κυκλοφορία 266.000 φύλλα, ενώ το 2020 μόνο 51.500.
Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στα καθ΄ημάς. Να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, δηλαδή, πως στα μέσα της δεκαετίας του 2000 υπήρχε κυριακάτικη εφημερίδα που -βοηθούντων των προσφορών, όπως τα blockbusters που ήταν της μόδας- πουλούσε 300-350.000 φύλλα (και όλες οι άλλες πάνω από 100.000 κάθε μία), και σήμερα η κυκλοφορία της δεν ξεπερνάει τα 50.000.
Ανάλυση για τις συνθήκες που οδήγησαν στην καταβαράθρωση των κυκλοφοριών των εφημερίδων έχει γίνει πολλές φορές και από πολλούς. Για την αλλαγή των συνηθειών, τις ανακατατάξεις στο μοντέλο εργασίας, τον ελεύθερο χρόνο, την ανατροπή της συμπεριφοράς από την κυριαρχία του διαδικτύου και των social media, τον ρόλο της τηλεόρασης, την απαξίωση της πολιτικής, την εδραία πεποίθηση για τον αρνητικό ρόλο της δημοσιογραφίας σε αρκετές περιπτώσεις, την εισβολή επιχειρηματικών σκοπιμοτήτων κ.ά.
Για την κυκλοφοριακή απαξίωση της “Αυγής”, λοιπόν, δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός εάν θεωρούμε ως ευθύνη το γεγονός ότι δεν κατέστη εφικτό να μετατρέψει σε trend την ανάγνωση εφημερίδων. Κανείς και ποτέ δεν το κατάφερε. Όταν τρία εκατομμύρια Έλληνες είτε ψήφιζαν, είτε έβλεπαν με συμπάθεια το ΠΑΣΟΚ, οι περισσότεροι προτιμούσαν να διαβάζουν την “Αυριανή” και όχι την “Εξόρμηση”. Στενόχωρη συζήτηση.
Το ερώτημα που απασχόλησε το Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να είναι πως η “Αυγή” θα εκτοξεύσει τις πωλήσεις της. Ακόμα κι αν κάτι τέτοιο ήταν εφικτό προφανώς δεν μπορεί να συμβεί με απόφαση του καθοδηγητικού κομματικού οργάνου, ακόμα κι αν ο Νίκος Φίλης επιστρατευτεί να αναλάβει εκ νέου διευθυντής του φύλλου, ή αποκτήσουν καθημερινή στήλη ο Μπίστης και ο Τσακαλώτος (με τα Ημερολόγια)…
Το ερώτημα ήταν και είναι εάν η “Αυγή” μπορεί να κρέμεται καθημερινά στα μανταλάκια των περιπτέρων (για να μπορεί να μεταφέρει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και στα τηλεοπτικά ενημερωτικά “πρωϊνάδικα”) χωρίς να στερεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης -μαζί με τα υπόλοιπα κομματικά ΜΜΕ- το 72% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Αφενός γιατί το χαρτί είναι…πανάκριβο σπορ (γι’ αυτό και το άσκησαν μόνο εκείνοι που έχουν λεφτά για χάσιμο), και αφετέρου διότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται αίφνης να μετατρέψουν σε καθημερινή συνήθεια μαζί με τον καφέ και την αγορά της εφημερίδας.
Η διοίκηση των κομματικών ΜΜΕ (Δρόσος, Αρβανίτης) έλαβαν λευκή κάρτα για να προχωρήσουν σε πρόγραμμα εξυγίανσης ακόμα κι αν αυτό σημαίνει απολύσεις. Πριν μερικά χρόνια, η Ν.Δ αναγκάστηκε να απολύσει εργαζόμενους (επιστημονικούς συνεργάτες και άλλους) από το Ινστιτούτο Δημοκρατίας και το κόμμα, κάτι που παλαιότερα είχε κάνει και το ΠΑΣΟΚ από το ΙΣΤΑΜΕ και το κόμμα. Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ χρωστούσαν και εξακολουθούν να χρωστούν στις τράπεζες για τα δάνεια της ασυδοσίας του παρελθόντος, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην χρωστά αλλά εάν θέλει να συνεχίσει να μην χρωστά πρέπει να βρει φόρμουλα ώστε να μην καταβάλλει κάθε χρόνο τα 2/3 της κρατικής επιχορήγησης για να συντηρεί κομματικά ΜΜΕ που δύσκολα θα ορθοποδήσουν.
Η άσκηση είναι εξαιρετικά δύσκολη και δεν πρέπει να τρέφει κανείς φρούδες ελπίδες. Πολιτικά έχει και θα έχει κόστος να κλείσει το καθημερινό φύλλο μιας ιστορικής εφημερίδας. Θα είναι αναμφίβολα σοβαρό πλήγμα στον πλουραλισμό. Η λύση βρίσκεται, ως φαίνεται, στο διαδίκτυο και είναι μια λύση ανάγκης αλλά από την άλλη είναι μάλλον απίθανο να ανακαλύψουν οι της Κουμουνδούρου την …χαμένη Ατλαντίδα, όταν δεν την έχει ανακαλύψει ο Μέρντοχ ή οι Waghington Times.
Υπάρχει μια ερώτηση που κάνουν όλο και πιο συχνά τις τελευταίες μέρες τα στελέχη του «πρωινού καφέ» του Μαξίμου, στις κατ΄ιδίαν συνομιλίες τους με δημοσιογράφους – φίλα προσκείμενους στην ΝΔ -, επιχειρηματίες και παράγοντες της αγοράς.
Η ερώτηση είναι «πως θα έβλεπες τις εκλογές τον Μάιο;» και μπορεί και να αποκτά άλλη διάσταση μετά την χθεσινοβραδυνή εξαγγελία του πρωθυπουργού για εσπευσμένη, νέα αύξηση του κατώτατου μισθού.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 και τον Νίκο Χατζηνικολάου, δήλωσε ότι η δεύτερη αύξηση του κατώτατου μισθού – μετά το 2% που εφαρμόστηκε από την 1η Ιανουαρίου – θα γίνει τον Μάιο και όχι τον Ιούλιο όπως αρχικά είχε προαναγγελθεί και θα είναι «σημαντικά μεγαλύτερη» από την πρώτη.
Η επίσπευση της αύξησης του κατώτατου μισθού – κατά 6% σύμφωνα με τις πληροφορίες – έχει πολιτικό παρασκήνιο. «Κλείδωσε» σε τηλεδιάσκεψη που έγινε την Τρίτη υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με την συμμετοχή του υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταϊκούρα, του αναπληρωτή υπουργού Θεόδωρου Σκυλακάκη, του υπουργού Ανάπτυξης Αδωνι Γεωργιάδη, των Γιώργου Γεραπετρίτη, Ακη Σκέρτσου, Σπήλιου Λιβανού και του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου. Η σύσκεψη ήταν φορτισμένη, με τον Χρήστο Σταϊκούρα να μην κρύβει τον θυμό του για το γεγονός ότι ο Αδωνις Γεωργιάδης είχε σπεύσει, χωρίς καμία συζήτηση και χωρίς καμία συνεννόηση, να ανοίξει παράθυρο για μείωση ΦΠΑ στα είδη διατροφής προς αντιστάθμιση του κύματος των ανατιμήσεων και της έκρηξης του πληθωρισμού.
Ο υπουργός Οικονομικών, με στοιχεία και αριθμούς, είπε ότι μια τέτοια μείωση ΦΠΑ, ακόμη και στην συντηρητική της εκδοχή που θα αφορούσε μόνον τα βασικά τρόφιμα, θα είχε δημοσιονομικό κόστος πάνω από 1 δις ευρώ. Και εξήγησε μια σειρά από λόγους που δεν επιτρέπουν τέτοια δημοσιονομικά ρίσκα στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Οι λόγοι αυτοί συνοψίζονται στην απρόβλεπτη έκβαση και διάρκεια της πανευρωπαϊκής ενεργειακής κρίσης – που επιβάλει και νέες παρεμβάσεις αντιστάθμισης της έκρηξης του κόστους του φυσικού αερίου και του ρεύματος -, στην επίσης άδηλη εξέλιξη της πανδημίας και, κυρίως, στους παράγοντες που σηματοδοτούν δομική στροφή και μεταβολή στο διεθνές χρηματοοικονομικό σκηνικό.
Πρόκειται για τους εξής δύο κρίσιμους παράγοντες: Το τέλος της εποχής του φθηνού χρήματος με την στροφή των μεγάλων κεντρικών τραπεζών σε αυξήσεις επιτοκίων και περιοριστική νομισματική πολιτική, και το τέλος της ευελιξίας στους κανόνες για το χρέος και τα ελλείμματα στην Ευρώπη που θα έρθει με το κλείσιμο της χρονιάς.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τελειώνει η εποχή του φθηνού χρήματος. Η Ελλάδα, ειδικά μετά το τέλος του 2022, δεν θα έχει πια την διέξοδο του εγγυημένου και φθηνού δανεισμού από την ΕΚΤ, ενώ το κόστος δανεισμού της χώρας ήδη ανεβαίνει ακολουθώντας την παγκόσμια τάση μετά την προαναγγελία της αμερικανικής Fed για επιθετικές αυξήσεις επιτοκίων.
Σημαίνει επίσης ότι ήδη στενεύουν και τα δημοσιονομικά περιθώρια καθώς από το 2023 η Ευρώπη θα επιστρέψει στους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας – έστω και με κάποιες ήπιες μεταβολές – για τα ελλείμματα και το χρέος.
Πολιτικά, σημαίνει απλά ότι ήδη στενεύουν τα περιθώρια και για προεκλογικές παροχές και θα στενέψουν πιθανώς ακόμη περισσότερο το 2023.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Χρήστος Σταϊκούρας έθεσε αυτό το πολιτικο-δημοσιονομικό πλαίσιο στο Μαξίμου, όπως δεν είναι η πρώτη φορά που έκανε καθαρό ότι οι όποιες δυνατότητες υπάρχουν στον προϋπολογισμό για φιλολαϊκά μέτρα αρκούν για να υπηρετήσουν την μία μόνον πλευρά του διλήμματος: ‘Η επιδοτήσεις και μέτρα στήριξης για την ενεργειακή κρίση και την πανδημία ή μειώσεις φόρων. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται. Επιπλέον, οι επιδοτήσεις κοστίζουν λιγότερο από την μείωση των φόρων και μπορούν να ανασταλούν με μικρότερο πολιτικό κόστος όταν παρέλθει η διεθνής κρίση. Εάν πέσουν οι τιμές του ρεύματος μπορεί να σταματήσει η επιδότηση στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εάν μειωθεί όμως ο ΦΠΑ στα καύσιμα ή τα τρόφιμα δύσκολα μπορεί να αυξηθεί ξανά χωρίς πολιτική ζημιά.
Αυτή την φορά ωστόσο, η σύσκεψη του οικονομικού επιτελείου βρέθηκε ενώπιον κι ενός επιπλέον καθαρού πολιτικού ζητούμενου από το Μαξίμου: Την ανάγκη να υπάρξει οπωσδήποτε, και άμεσα, κάποιο φιλολαϊκό μέτρο που θα «σπάσει» το κύμα της κοινωνικής δυσφορίας για την ακρίβεια και θα τονώσει την εικόνα της κυβέρνησης – μια εικόνα, στην οποία οι δημοσκοπήσεις αποδίδουν πια καθαρή φθορά.
Εκεί επελέγη και αποφασίστηκε η επιτάχυνση της αύξησης του κατώτατου μισθού. Δεν έχει δημοσιονομικό κόστος καθώς την επωμίζονται οι επιχειρήσεις – οι οποίες στηρίχτηκαν από το κράτος στην πανδημία -, αντισταθμίζει τις εισοδηματικές απώλειες των εργαζομένων από την έκρηξη του πληθωρισμού και τονώνει το κοινωνικό προφίλ της κυβέρνησης: Αντικρούει το επιχείρημα ότι είναι η κυβέρνηση των ελίτ.
Επιπλέον, η αύξηση του κατώτατου μισθού από 1η Μαίου διαμορφώνει ευνοϊκό πολιτικό σκηνικό εάν και εφόσον η πανδημία επιτρέψει να ανοίξει εκείνο το «εκλογικό παράθυρο» που αναζητά η κυβέρνηση για τις πρόωρες κάλπες. Εδώ, έχει ενδιαφέρον και το δεύτερο, το follow up, ερώτημα που θέτουν τα μέλη του «πρωινού καφέ» του Μαξίμου στους συνομιλητές τους: Ποια θα ήταν ο αποδεκτός λόγος που θα μπορούσε να επικαλεστεί η κυβέρνηση για να πάει στις πρόωρες κάλπες; Οι απαντήσεις, πιθανώς, προσεχώς…
Τα βιβλία δεν έχουν τελειώσει ακόμα.! Η τεχνολογία Blockchain που χρησιμοποιείται ήδη και σε πολλές άλλες από τις δημιουργικές βιομηχανίες για την προστασία των δικαιωμάτων και των πνευματικών δικαιωμάτων, θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους εκδότες βιβλίων να αυξήσουν τα κέρδη τους χρησιμοποιώντας νέες καινοτομίες.
Οι Αυστραλοί εκδότες βιβλίων παλεύουν και αυτοί με την παγκόσμια αναστάτωση που εχει επέλθει στον χωρο του βιβλίου, ιδιαίτερα τα τελευταία 10 χρόνια. Αντιμετωπίζουν επίσης τεράστιες αλλαγές στον κλάδο τους. Οι ψηφιακές τεχνολογίες αλλάζουν ολόκληρο το παράδειγμα. Υπάρχει μεγάλη οικονομική αβεβαιότητα στον κλάδο. Αλλά θα μπορούσε να υπάρξει διέξοδος. Ερευνητές στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ (QUT) διερευνούν πώς η τεχνολογία blockchain μπορεί να τους βοηθήσει όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά και να ευδοκιμήσουν. Ο αναπληρωτής καθηγητής Mark Ryan από τη Σχολή Δημιουργικών Βιομηχανιών του QUT ηγείται του έργου. Η ομάδα του έχει αναπτύξει μια παγκόσμια πρωτιά, λεει, στη βιομηχανία του βιβλίου. Είναι ένα πρωτότυπο σύστημα blockchain για διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων και διανομή δικαιωμάτων . Αυτό ελπίζουμε ότι θα ανοίξει την πόρτα για τους μικρούς εκδότες σε νέες εμπορικές ευκαιρίες.
Προστασία Blockchain
Η συνεργασία είχε επίσης έναν πραγματικό εκδότη. Ο μικροεκδότης Tiny Owl Workshop με έδρα το Μπρίσμπεϊν παρουσίασε το παράδειγμα του. Αυτό αναλήφθηκε από ερευνητές από τις Σχολές Δημιουργικών Βιομηχανιών, Νομικής και Επιστήμης και Μηχανικής του QUT. Ο καθηγητής Ryan είπε, «Υπάρχει έλλειψη πρακτικής έρευνας για το πώς οι εκδότες μπορούν να επωφεληθούν από το blockchain, καθώς και οι συγγραφείς και άλλα δημιουργικά, μαζί με άλλα πολιτιστικά ιδρύματα όπως οι βιβλιοθήκες και τα αρχεία. Έτσι, συνεργαστήκαμε με το Tiny Owl Workshop για να δημιουργήσουμε πρόσθετη αξία από τους εκδοτικούς οίκους πνευματικής ιδιοκτησίας που εμπλέκονται κατά τη δημιουργία βιβλίων. Το αποτέλεσμα είναι μια νέα ψηφιακή έκδοση της νουβέλας No Point in Stopping . «Η τεχνολογία Blockchain στηρίζει τα λεγόμενα “κρυπτονομίσματα”. Χρησιμοποιείται για τη διαχείριση δικαιωμάτων και δικαιωμάτων για πολλές βιομηχανίες. Για παράδειγμα, διανομή μουσικής και παρακολούθηση προϊόντων, συμπεριλαμβανομένου του βοείου κρέατος, των διαμαντιών και της πώλησης έργων τέχνης. Υπάρχει ένας μικρός, αλλά αυξανόμενος όγκος ερευνητικών και καινοτόμων τεχνολογικών πειραμάτων που επικεντρώνονται στο blockchain για έκδοση βιβλίων. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του επικεντρώνεται στο να δώσει τη δυνατότητα στους συγγραφείς να δημοσιεύουν μόνοι τους και να κερδίζουν δικαιώματα.» Αυτά εισπράττονται αυτόματα από τον δημιουργό του βιβλίου την στιγμή της πώλησης ενός ψηφιακού η φυσικού αντιτύπου. Χωρίς μεσάζοντες και κλεψιές
Νέες ροές εσόδων
Η Sue Wright είναι η Διευθύντρια του Εργαστηρίου Tiny Owl. Είπε ότι το πειραματικό έργο επέτρεψε στο Tiny Owl να δημιουργήσει νέες ροές εσόδων και δικαιωμάτων. Στην προκειμένη περίπτωση, προήλθε από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του συγγραφέα και του εκδοτικού οίκου. Αυτή η «επιπλέον» πνευματική ιδιοκτησία είναι κάτι που δημιουργούν όλοι οι εκδότες καθώς εργάζονται για να φέρουν τα βιβλία στην αγορά. Και είναι αυτό που μπορεί να κυκλοφορήσει και να αποτυπωθεί καλά με χρήση τεχνολογίας blockchain. Ο Ράιτ είπε: «Πήραμε την πνευματική ιδιοκτησία πίσω από τα παρασκήνια. Η εκδοτική ομάδα το δημιούργησε κατά την ανάπτυξη της νουβέλας No Point in Stopping , γραμμένο από τον συγγραφέα του Μπρίσμπεϊν, Samuel Maguire. Στη συνέχεια σχεδιάστηκαν τρία νέα παρακείμενα ως «Εκπαιδευτική Έκδοση» για συγγραφείς και μαθητές δημιουργικής γραφής. Το μεγαλύτερο είναι το ‘Editor’s Bundle’. Περιλαμβάνει το πρωτότυπο χειρόγραφο, τις επιμέλειες και την αλληλογραφία μεταξύ του εκδότη, Harlan Ambrose, του συγγραφέα και του εκδότη».
Βιβλία και το blockchain: προστασία των δικαιωμάτων
Η δημιουργία ενός πρωτοτύπου συστήματος blockchain ήταν ένα άλλο αποτέλεσμα του έργου. Είναι για διαχείριση δικαιωμάτων και διανομή δικαιωμάτων. Ενεργοποιεί μικροπληρωμές μέσω έξυπνων συμβολαίων σε όλους τους δημιουργικούς επαγγελματίες που εμπλέκονται στη διαδικασία συγγραφής και δημοσίευσης. Ο καθηγητής Ryan είπε, «Χρησιμοποιώντας τεχνολογία blockchain ανοιχτού κώδικα, το έργο διαχειριζόταν συμφωνίες πνευματικής ιδιοκτησίας και πληρωμές δικαιωμάτων εκμετάλλευσης και παρακολουθούσε τις αγορές με ένα προσαρμοσμένο ψηφιακό καθολικό». Το έργο κατέληξε επίσης σε ένα σύστημα παρακολούθησης που καταγράφει την πώληση φυσικών βιβλίων. Αυτό γίνεται εφικτό με το σχεδιασμό ενός bellyband μάρκετινγκ που περιέχει έναν κωδικό QR. «Αυτός ο κωδικός δίνει στους αγοραστές του φυσικού βιβλίου μια δωρεάν λήψη ενός ψηφιακού πακέτου από την «Έκδοση Εκπαίδευσης». Συνδέει τις φυσικές αγορές βιβλίων από βιβλιοπωλεία με τις διαδικτυακές λήψεις. Και παρέχει ένα καθολικό για το από πού προέρχονται οι συναλλαγές των πελατών.” «Η εργασία με το blockchain εξακολουθεί να είναι μια πολύ τεχνική και πολύπλοκη διαδικασία. Το έργο μας απαιτούσε εις βάθος γνώση της τεχνολογίας των πληροφοριών, των συστημάτων πληροφοριών και της κωδικοποίησης, καθώς και νομική εξειδίκευση και κατανόηση των δημιουργικών πτυχών της έκδοσης βιβλίων». Ο Δρ Michael Adams εργάζεται στη Σχολή Πληροφοριακών Συστημάτων της Σχολής Επιστημών και Μηχανικών. Ανέπτυξε το πρωτότυπο σύστημα ανοιχτού κώδικα με δυνατότητα blockchain για το έργο. «Το πρωτότυπο συντονίζει πολύπλοκες επικοινωνίες μεταξύ μιας διεπαφής χρήστη που βασίζεται σε πρόγραμμα περιήγησης, του συστήματος διαχείρισης επιχειρηματικών διαδικασιών YAWL και της πλατφόρμας blockchain Hyperledger Fabric». Τα βιβλία δεν έχουν τελειώσει ακόμα. Ακόμη και η παραδοσιακή (και ακόμη και κάπως βαλτωμένη) βιομηχανία της έκδοσης βιβλίων μπορεί να επωφεληθεί από την τεχνολογία blockchain. Όταν συναντιούνται παλιοί και νέοι, σίγουρα μπορούν να συμβούν ενδιαφέροντα πράγματα. Και αφού έχω τώρα την προσοχή σας αφού κάτι γίνεται στην Αυστραλία, να πληροφορήσω ότι κάτι ανάλογο έχει ήδη ολοκληρωθεί και εδώ και βρίσκεται σε φάση test ενός ενός νέου web3.0 social media μέσου.
Πρωην κυρία Τζέισον Μομόα και ακόμη πιο πρώην κυρία Λένι Κράβιτς.
Πιο εντυπωσιακό βρίσκω το δεύτερο, να πω την αλήθεια. Οι πιο προβλέψιμοι πιστεύουν ότι είναι ακόμη όπως ήταν στην ταινία «Angel Heart», όπου ήταν πράγματι πολύ όμορφη, αλλά και πολύ πιτσιρίκα, πάνε πολλά χρόνια. Είναι το λεγόμενο snapshotting: «Φωτογραφίζεις» κάποιον στο μυαλό σου και πιστεύεις ότι μένει για πάντα έτσι, μας συμβαίνει συχνά με τους ηθοποιούς, αλλά και όχι μόνο. Η Μπόνετ, παρόλα αυτά, είναι σήμερα 54 ετών και δεν θυμίζει πολύ το κορίτσι της ταινίας, διότι δεν είναι και το κορίτσι που ήταν όταν έπαιζε στην ταινία. Έχει κάνει τρία παιδιά, ένα με τον Κράβιτς και δύο με τον Μομόα και μένει σε ένα σχετικά απομονωμένο σπίτι μία ώρα έξω από το Λος Άντζελες. Κάνει κάτι δικά της, που δεν έχουν σχέση με όσα απασχολούν γενικά τον κόσμο. Δικά της, είπαμε. Η Μπόνετ δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα καλή ως ηθοποιός και μάλλον το ξέρει, γι αυτό δεν έκανε και καριέρα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ούτε το δικό της. Διάβαζα μια συνέντευξή της, λίγο πριν χωρίσει και επίσημα από τον Μομόα, στην οποία μιλάει πολύ ξεκάθαρα για τον εαυτό της σε σχέση με τις επιλογές της και τους άντρες της ζωής της: Με τον Κράβιτς γνωρίστηκαν πριν εκείνος γίνει ροκ σταρ και όταν έγινε την άφησε, σε ένα πολύ πικρό διαζύγιο, το οποίο αποφάσισε να κάνει γαργάρα για χάρη της κόρης τους. Μερικά χρόνια αργότερα γνώρισε τον Μομόα, με τον οποίον έχουν 14 χρόνια διαφορά (υπέρ του), όταν εκείνος ήταν παντελώς άγνωστος. Τωρα εκείνος είναι σούπερ σταρ, ντου δε μαθ. Οι γονείς της Μπόνετ χώρισαν όταν ήταν πολύ μικρή και ο πατέρας της εξαφανίστηκε από τη ζωή της και τη ζωή της μητέρας της. «Όταν η βασική αντρικη φιγούρα στη ζωή σου δεν ενδιαφέρεται για σένα, αυτό γίνεται το κεντρικό θέμα της ζωής σου», λέει στη συνέντευξη. «Προσπαθείς να γεμίσεις το κενό με διάφορους άντρες». Για τον Μομόα, λέει: «Στο πρώτο ραντεβου με σήκωσε και με κουβάλησε στον ώμο του, σαν πρωτόγονος. Είναι το κλασικό alpha male. Αυτός ακριβώς που θα σε τραβήξει όταν αναζητάς τον απόντα πατέρα σου». Θάλω να πω ότι τη βρίσκω πολύ όμορφη, με έναν τρόπο που μάλλον δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν εκείνοι που παρέμειναν στο σέξι, ημίγυμνο και αφελές snapshot του Angel Heart. Και πιο πολύ μ’ αρέσει αυτό το βλέμμα που δεν είναι ακριβώς θλιμμένο, ή μάλλον είναι θλιμμένο, αλλά με έναν όχι θλιβερό τρόπο: «Πλέον ξέρω», λέει το βλέμμα, «και όσα ξέρω δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα. Αλλά μπορώ να ζήσω μ’ αυτά».
Πορεία πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μετά από συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα και σύμφωνα με πληροφορίες αποτελείται από φοιτητές του χώρου της αναρχίας/αυτονομίας αλλά και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Η πορεία πραγματοποιείται στα πλαίσια της μεγέθυνσης της έντασης της κρατικής καταστολής μέσα στα πανεπιστήμια μετά τα γεγονότα τόσο στο ΑΠΘ με τις εκκενώσεις καταλήψεων όπως αυτή του βιολογικού, όσο και στην ΑΣΟΕΕ με τις επιχειρήσεις της ΕΛΑΣ για τις συλλήψεις φοιτητών μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου.
Η πορεία ξεκίνησε από την Καμάρα και κατευθύνθηκε στην Ιασωνίδου η οποία έκλεισε, έπειτα στην Ολύμπου, ενώ αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Φιλίππου. Στα σημεία υπάρχει μεγάλη παρουσία αστυνομικών δυνάμεων. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν πως αυτή τη στιγμή η Εγνατία έχει κλείσει από τους διαδηλωτές φοιτητές, ενώ η πορεία κατευθύνθηκε μέσα στο πανεπιστήμιο ως τελευταία στάση πριν την λήξη της.
Παράλληλα το μεσημέρι της Πέμπτης πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας στην πρυτανεία του ΑΠΘ από φοιτητές της εξωκοινοβουλευτικής και άκρας αριστεράς με αφορμή και πάλι την παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια ενώ γίνεται λόγος κατά των νόμων του Υπουργείου Παιδείας, τους ελέγχους στα πανεπιστήμια με τα τουρνικέ και τα security, την έλλειψη ουσιαστικών υγειονομικών μέτρων προστασίας και την καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Έπιασαν λάθος άνθρωπο και του φόρτωσαν τη δολοφονία του Σολόνικ: Ο 48χρονος Γεωργιανός που συνελήφθη το πρωί της Τρίτης στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης δεν είναι ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ρώσου γκάνγκστερ Σολόνικ και της καλλονής φίλης του, μις Ρωσία Σβετλάνα Κόττοβα το 1997, αλλά ένας καταζητούμενος για υποθέσεις ναρκωτικών.
Ο 48χρονος «ελληνοποιημένος» Γεωργιανός αφίχθη στις 10:58 με την πτήση 547 της Ολυμπιακής Αεροπορίας στο terminal 1 απο Λάρνακα. Η ΕΛ.ΑΣ είχε ενημερωθεί απο την Interpol Κύπρου οτι ο συγκεκριμένος ήταν καταζητούμενος για τη δολοφονία Σολόνικ και έτσι του πέρασαν χειροπέδες.
Ο συλληφθείς κυκλοφορούσε με χαρτιά στα στοιχεία που έβγαιναν στο όνομα Καρσλιάδης Ιωακείμ του Βασίλειου και της Νίνα με ημερομηνία γέννησης 30/1/1974 και την ελληνική ταυτότητα, όπως διαπιστώθηκε, την είχε από το 2000 και είχε εκδοθεί από τις ελληνικές αρχές.
Ο ίδιος δεν θέλησε να πει πολλά στους αστυνομικούς μόνο ότι ταξίδεψε απο την Κύπρο στη χώρα μας για να πάει σε μια κηδεία, ενώ και πριν 10 χρόνια είχε ξανάρθει για να παρουσιαστεί στον στρατό!
Αξίζει να επισημανθεί οτι τόσο οι ηθικοί, όσο και οι φυσικοί αυτουργοι της δολοφονίας Σολόνικ είχαν συλληφθεί το 2001, στην Ισπανία οπου και διέμεναν. Ωστόσο η έλευση του ποντίφικα στην Ελλάδα τον Μαρτιο του 2001, ανάγκασε τις ελληνικές αστυνομικές αρχές να ζητήσουν την καθυστέρηση της έκδοσης των Ρώσων δολοφόνων, καθώς δεν ήθελαν να προσθέσουν έναν ακόμη «πονοκέφαλο» στο ήδη βεβαρημένο πρόγραμμα τους.
Το αίτημα των ελληνικών αρχών βρήκε ανταπόκριση. Ο Σεργκέι Μπουτόριν και Μαράτ Πολιάνσκι αλλά και οι εκτελεστές Ιγκόρ Κουστοβάλοφ και Ιβάν Κουσάν συμφωνήθηκε οι μεν ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας να έρθουν στην Ελλάδα μόλις ολοκληρωθεί η προανάκριση που διενεργούν οι αρχές της Βαρκελώνης, ενώ για τους δεύτερους – που ήδη κρατούνταν στις φυλακές της Μόσχας – να εκδοθούν όταν ολοκληρωθεί η διαλεύκανση της υπόθεσης από τις ρωσικές αρχές.
Μετά την εξιχνίαση της υπόθεσης, η Ελληνική Αστυνομία βρισκόταν σε συνεχή επικοινωνία με τις Ισπανικές και Ρωσικές αρχές με πλάνο η έκδοση να γίνει στα τέλη Μάϊου 2001 με τον σχεδιασμο των επιτελών του τοτε υπουργείου Δημόσιας Τάξης, να προβλέπει αμέσως μετά την άφιξη των τεσσάρων Ρώσων μαφιόζων, αναπαράσταση της δολοφονίας Σολόνικ – Κότοβα. Κατι τέτοιο όμως δεν έγινε ποτέ.
Ποιος ήταν όμως ο Ρώσος αρχιμαφιόζος; Ο Αλεξάντερ Βικτόροβιτς Σολόνικ (ρωσικά: Алекса́ндр Ви́кторович Соло́ник), (16 Οκτωβρίου 1960 – 31 Ιανουαρίου 1997) ήταν ο πιο διαβόητος πληρωμένος δολοφόνος της Ρωσικής Μαφίας, και ένας εκ των πλέον καταζητούμενων μαφιόζων από την Interpol.
Με προσωνύμιο «Μέγας Αλεξάνδρος» ο Σολόνικ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη ρωσική μαφία για τη φερόμενη «αποτελεσματικότητά του» για ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1990, μέχρι και την εξαφάνιση του μετά τη δεύτερη απόδραση του από τη φυλακή το 1995.
Θα γεννήθει στο Κουργκάν των Ουραλίων της Σοβιετικής Ένωσης και ήδη από τρυφερή ηλικία αγάπησε πολύ τις πολεμικές τέχνες. Έτσι μετά το σχολείο θα υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στον Κόκκινο Στρατό, ως μέλος πληρώματος τανκ στις σοβιετικές δυνάμεις της Ανατολικής Γερμανίας.
Μετά τη θητεία του θέλησε να γίνει αστυνομικός και πέρασε από τις τάξεις περιβόητης αστυνομικής ακαδημίας, αν και τον έδιωξαν έπειτα από έξι μήνες λόγω άσκησης υπερβολικής βίας στους δράστες. Ο Αλεξάντερ θα επιστρέψει στο πατρικό του και θα πιάσει δουλειά στο τοπικό γραφείο κηδειών. Παντρεύεται, αποκτά μια κόρη αλλά σύντομα θα πάρει διαζύγιο.
Ο Σολόνικ μετά την απόδραση του θα επιστρέψει στο Κουργκάν και θα γίνει αμέσως μέλος της τοπικής μαφίας, πιάνοντας το όπλο ως πληρωμένος εκτελεστής. Μια από τις πρώτες δουλειές του ήταν ο «Νονός» αντίπαλης συμμορίας, και τον οποίο θα δολοφονήσει το 1990. Μετά αυτήν την δολοφονία ο Σολόνικ θα πάει στη Μόσχα με άλλα μέλη της συμμορίας του Κουργκάν για να βρουν δουλειά. Το 1992, ο Σολόνικ θα δολοφονήσει τον Βίκτορ Νικιφόροβ, και έξι μήνες αργότερα θα δολοφόνησει έναν άλλον σημαντικό Νονό. Αυτή τη φορά το θύμα ήταν ο Βαλερί Ντλουγκάτζ, την ώρα που διασκέδαζε σε ένα κατάμεστο κλαμπ, περιτριγυρισμένος από αρκετούς σωματοφυλακές του και χωρίς να τραυματιστεί κανένα τρίτο πρόσωπο.
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ο Αλεξάντερ Σολόνικ θα γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος εκτελεστής της Ρώσικης μαφίας και θα αποκτήσει το προσωνύμιο «Μέγας Αλέξανδρος».Ο Σολόνικ δεν θα διστάζει να σκοτώσει έναντι αδράς αμοιβής, τους πιο ισχυρούς Νονούς της εποχής. Ταυτοχρόνως, όμως θα μπει και στο στοχάστρο της μοσχοβίτικης αστυνομίας και όλοι ήθελαν να τον συλλάβουν. Τελικά θα τα καταφέρουν σε μια καλοσχεδιασμένη επιχείρηση σε μια παμπ, αφού όμως θα υπάρξει συμπλοκή, με τον Σαλόνικ να βγάζει ένα μικρό αυτόματό πιστόλι και να πυροβολεί μερικούς αστυνομικούς.
Από τη συμπλοκή τραυματίστηκε σοβαρά και ο Σολόνικ, παρ’όλα αυτά κατάφερε να διαφύγει. Θα τον πιάσουν λίγο αργότερα την ίδια μέρα και πριν οδηγηθεί και πάλι στη φυλακή, περνά από το νοσοκομείο για να του αφαιρέσουν τη σφαίρα που είχε καρφωθεί στο νεφρό. Παρά το γεγονός ότι μεταφέρθηκε εκ νέου στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Μόσχας «Κέντρο Κράτησης 1», το 1995 θα κατάφερει να αποδράσει και πάλι έπειτα από οχτώ μήνες στη απομόνωση, αν και φημολογείτο ότι θα πρέπει να είχε βοήθεια από μέσα.
Με την αστυνομία να τον καταδιώκει αλλά και με ανοιχτούς λογαριασμούς στη Ρωσική μαφία ο Σολόνικ θα έρθει στη Ελλάδα, όπου και θα βρει τελικά μόνιμο καταφύγιο και γρήγορα θα στήσει τη δική του εγκληματική ομάδα, από Ρώσους που είχαν διαφύγει εδώ και παλιννοστούντες της πρώην ΕΣΣΔ. Έδρα του θα είναι οι Θρακομακεδόνες και το Λαγονήσι, ενώ ο ίδιος θα κυκλοφορεί με πλαστή ταυτότητα ως Ρώσος ομογενής με το όνομα Βλαδίμηρος Κεσσόβ. Ένα όνομα που χρησιμοποιούσε κατά κόρον σε πλαστές ταυτότητες η ομάδα του, όπως είχε διαπιστωθεί στο μακελειό που προκάλεσαν έξω από νυχτερινό κέντρο στο Μενίδι το 1995. Ο Αλεξάντερ Σολόνικ φέρεται να είχε υπό τον έλεγχο του τουλάχιστον 40-50 άτομα.
Στις 25 Ιανουαρίου 1997 θα έρθει στη Ελλάδα κατόπιν προσκλήσεως του Σολονίκ η Σβετλάνα Κότοβα, ένα γνωστό μοντέλο της Ρωσίας, και η οποία είχε κερδίσει και τον τίτλο Μις Ρωσία το 1996. Ο Αλεξάντερ και η Σβετλάνα θα γνωριστούν σε ένα κλαμπ της Μόσχας, με τον Σολόνικ να εντυπωσιάζεται από την Ρωσίδα καλλονή. Το ζευγάρι θα μείνει στη βίλα του Σολόνικ στο Λαγονήσι και θα περνάει ευχάριστα και πολύ ρομαντικά, όπως είχε αναφέρει η Σβετλάνα στη μητέρα της, στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν. Ο Αλεξάντερ Σολόνικ θα βρεθεί δολοφονημένος στην Αθήνα, στις 3 Φεβρουαρίου 1997 σε δασική έκταση της Βαρυμπόμπης. Είχε προηγηθεί τηλεφώνημα στις αρχές μέσω του οποίου είχε αποκαλυφθεί το σημείο.
Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση εντοπίστηκε στραγγαλισμένος με σχοινί ή καλώδιο ανάμεσα σε θάμνους, είχε δολοφονηθεί τουλάχιστον 24 ώρες πριν. Οι δράστες του αφαίρεσαν τη ζωή σε άλλο σημείο και στη συνέχεια τον μετέφεραν στη Βαρυμπόμπη.
Λίγους μήνες αργότερα το Μάιο, κοντά στη βίλα που νοίκιαζε ο Ρώσος στο Λαγονήσι, εντοπίστηκε το πτώμα της φίλης του, της 19χρονης Σβετλάνα Κότοβα. Όπως αναφέρει το πόρισμα του ιατροδικαστή, οι δράστες τεμάχισαν το πτώμα της, το τοποθέτησαν σε βαλίτσα και το έθαψαν στην περιοχή.
Η ιστορία των κομματικών εφημερίδων αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό την ιστορία του πολιτικού συστήματος αλλά και εκείνη του Τύπου. Η αναστολή της έκδοσης του καθημερινού φύλλου της “Αυγής” προκαλεί θλίψη. Μια ιστορική εφημερίδα που έχει προσφέρει πολλά στην πολιτική, την αριστερή ανανεωτική σκέψη, τον πολιτισμό και τον ίδιο τον Τύπο. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα πλήγμα στον πλουραλισμό και μια “νίκη” των άγριων κανόνων του καπιταλισμού όπου “ο,τι δεν πουλάει πεθαίνει”. Κάτι, ωστόσο, που δεν ισχύει ακριβώς έτσι για ένα τμήμα των μέσων εηνμέρωσης που συντηρείται όχι επειδή διαθέτει υψηλές κυκλοφορίες, τηλεθεάσεις ή ακροαματικότητες αλλά επειδή στηρίζεται οικονομικά από μεγαλοπαράγοντες με παράλληλες ενασχολήσεις.
Είναι χαρακτηριστικό πως τον Οκτώβριο του 1997 έκλεισε μια άλλη κομματική εφημερίδα, η “Εξόρμηση”.
Η εφημερίδα λειτούργησε από το 1975 ως το 1997, ενώ μακροβιότερος διευθυντής της, ήταν ο Κώστας Λαλιώτης που είχε την συγκεκριμένη θέση από το 1977 ως το 1985.
Το φύλλο που μπορείτε να δείτε παρακάτω, είναι και το τελευταίο της και δημοσιεύτηκε στις 26 Οκτώβρη του 1997. Πρόκειται για ιστορικό φύλλο, για έναν ακόμα λόγο. Σε αυτό δημοσιευόταν ανοιχτή επιστολή της εφημερίδας που κατήγγειλε τον τότε πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Σημίτη, για ιδεολογική μετάλλαξη του κόμματος.
Έγραφε τότε -για το κλείσιμο της “Εξόρμησης”- μια άλλη κομματική εφημερίδα, ο ιστορικός “Ριζοσπάστης”:
Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας του ΠΑΣΟΚ, της “Εξόρμησης”, που κυκλοφόρησε προχτές (μετά την απόφαση του ΕΓ του ΠΑΣΟΚ να βάλει “λουκέτο” στην εφημερίδα και να την αντικαταστήσει με μηνιαίο περιοδικό), αποτέλεσε το βήμα για αρκετά πικρόχολα σχόλια των υπευθύνων της εφημερίδας, εναντίον του κόμματος, της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού.
Σε μια στιγμή, που προφανώς “λύνεται η γλώσσα”, ο διευθυντής της “Εξόρμησης”, Ν. Λαγκαδινός, στρέφεται ευθέως κατά της απόφασης της ηγετικής ομάδας σε ό,τι αφορά την εφημερίδα. Στα εν λόγω άρθρα, γίνεται λόγος για “μεγάλες λέξεις, άδειες από τα μεγάλα τους σύμβολα”, στις οποίες καταφεύγει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ενώ υποστηρίζεται ότι “το κλείσιμο της “Εξόρμησης” έχει ως αφετηρία την άρνηση της ελευθεροτυπίας”.
Ευθείες είναι οι βολές των υπευθύνων της εφημερίδας κατά στενών συνεργατών του πρωθυπουργού, όπως ο Θ. Τσουκάτος, αλλά και κατά του Κ. Σημίτη και του Κ. Σκανδαλίδη, που δεν αφιέρωσαν ούτε μια γραπτή δήλωση με αφορμή το κλείσιμο της εφημερίδας.
Στη συνέχεια και καθώς “η γλώσσα λύνεται” περισσότερο…, γίνεται λόγος για καταφυγή του ΠΑΣΟΚ σε μια πολιτική επικοινωνιακή, που δεν είναι άλλη από “εκείνη της “διαπλοκής” των ιδιωτικών ΜΜΕ”. Ο διευθυντής της “Εξόρμησης” αναφέρεται στις “ιδιαίτερες και προνομιακές σχέσεις με τα ιδιωτικά ΜΜΕ” που “έχουν αναπτύξει πολλοί αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ”, οι οποίοι “ευτέλισαν το περιεχόμενο του κομματικού λόγου…” και συνεχίζει, υπογραμμίζοντας ότι “είναι εμφανείς οι προσωπικές πολιτικές”, καθώς και η συνέχιση “της νομής της εξουσίας”.
Δίνοντας μια εξήγηση για την “ελλειπτικότητα της επικοινωνιακής πολιτικής” του ΠΑΣΟΚ, που κατά τους υπεύθυνους της εφημερίδας αντικατοπτρίζεται στο κλείσιμο της “Εξόρμησης”, αναφέρεται ότι “πηγάζει ακριβώς από την ελλειπτικότητα δραστικών εγχειρημάτων κοινωνικού εκσυγχρονισμού”.
Το τελευταίο φύλλο της “Εξόρμησης”
Εκείνη την εποχή (1997) οι εφημερίδες που υποστήριζαν το ΠΑΣΟΚ είχαν κυκλοφορίες έως και 100.000 ημερησίως (π.χ Τα Νέα), η “Εξόρμηση” περιοριζόταν σε ελάχιστα φύλλα. Το δε ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε και πολλοί έλεγαν πως εάν ήθελε ο Κώστας Σημίτης θα μπορούσε να βοηθήσει την εφημερίδα. Δεν το χρειαζόταν, όμως, καθώς είχε την υποστήριξη πολλών ΜΜΕ.
Ο Αλέξης Τσίπρας θα είχε κάθε λόγο να βοηθήσει την “Αυγή” να επιβιώσει δεδομένου πως η επιρροή του στα άλλα (συστημικά) μέσα ενημέρωσης είναι πολύ μικρή. Ωστόσο είναι σαφές πως δεν μπορεί. Τα κομματικά μέσα του ΣΥΡΙΖΑ απορροφούν περίπου 4,5 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο από την κρατική επιχορήγηση. Το τέλος είχε προεξοφληθεί από καιρό…
Η επώδυνη απόφαση του Τσίπρα
Το θέμα της «Αυγής» συζητήθηκε διεξοδικά στη συνεδρίαση του Πολιτικού Κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, με την πλειοψηφία να συμφωνεί ότι το θέμα της βιωσιμότητας της καθημερινής έκδοσης δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί οικονομικά με τα σημερινά δεδομένα. Η απόφαση θα ληφθεί στο Πολιτικό Συμβούλιο και θα είναι αναμφίβολα μια επώδυνη απόφαση για τον Αλέξη Τσίπρα.
Με τα κομματικά μέσα να απορροφούν, ωστόσο, περίπου το 70% της κρατικής επιχορήγησης, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα να “διασώσει” για ακόμα μία φορά την “Αυγή” ή να έχει τα χρήματα για προεκλογικές καμπάνιες σε μια ιδιαίτερα δύσκολη πολιτική συγκυρία.
Το θέμα της αναστολής της έκδοσης του καθημερινού φύλλου της εφημερίδας προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιας ακόμα εσωκομματικής σύγκρουσης, με αρκετά στελέχη (Ομπρέλα) να επικρίνουν την ηγεσία, δίχως, όμως, να έχουν να προτείνουν κάποια βιώσιμη εναλλακτική λύση.
Από την άλλη οι εργαζόμενοι που δεν ανταποκρίθηκαν στο σχέδιο της εθελουσίας κατηγορούν την ηγεσία ως υπεύθυνη για την δημοσιογραφική απαξίωση (!!!) της εφημερίδας. Κάτι που προφανώς δεν ισχύει καθώς η ιστορική “Αυγή” κινείται με εξαιρετικά χαμηλές πτήσεις κυκλοφορίας εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που αναμφίβολα διαθέτει και πολιτικό στίγμα.
Eίναι χαρακτηριστικά άλλωστε όσα είπε ως έμμεσο “απολογισμό” ο παραιτηθείς διευθυντής της εφημερίδας Άγγελος Τσέκερης.
Το άρθρο του πρώην διευθυντή
Στην Αυγή ανέλαβα ως διευθυντής στα τέλη Απριλίου του 2018. Πίστευα ότι ανεξάρτητα από την γενικότερη κρίση του τύπου, η κυκλοφορία της εφημερίδας ήταν δραματικά υποτιμημένη. Επομένως αν δείχναμε ενδιαφέρον και φροντίδα για την εικόνα και το περιεχόμενο της, ο κόσμος θα ανταποκρινόταν. Και ο χώρος θα αποκτούσε μια βιώσιμη, παρεμβατική και σοβαρή εφημεριδα όπως του αξίζει. Τα καταφέραμε; Όχι.
Η αλήθεια είναι ότι στην πορεία από τότε ως εδώ, η εφημερίδα απέκτησε νέους αναγνώστες. Αλλά οι νέοι αναγνώστες δεν πάνε στο περίπτερο. Θέλουν το pdf. Και για να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα της η εφημερίδα βασισμένη στο ηλεκτρονικό χρειάζονταν 5000 συνδρομητές. Θεωρούσα ότι σε μια δεξαμενή 60.000 μελών του κόμματος θα καταφέρναμε να συγκεντρώσουμε αυτόν τον κόσμο. Δεν καταφέραμε ούτε να το πλησιάσουμε. Και η διεύθυνση αξιολογείται πάνω σε αυτό. Τους αναγνώστες τους κερδίζεις, δεν μπορείς να απαιτείς να σου τους φέρουν με το ζόρι. Και δεν τους κερδίσαμε. Σήμερα η κατάσταση έχει ως εξής: Ελλείψει συνδρομητών, οι πόροι για να χρηματοδοτηθεί η καθημερινή έκδοση, απλά δεν υπάρχουν. Τελεία. Αλλά και να υπήρχαν, είναι πολύ δύσκολο για μια συντακτική ομάδα να συνεδριάζει, να σχεδιάζει, να τσακώνεται, να δίνει τον καλύτερο εαυτό της, για ένα καθημερινό φύλλο που κυκλοφοριακά είναι τόσο προβληματικό. Είναι θέμα κύρους και αξιοπρέπειας.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η διεύθυνση αξιολογείται εξ του αποτελέσματος. Και το αποτέλεσμα σας το περιέγραψα. Σας ευχαριστώ για όλα. Και ειδικά στους ανθρώπους με τους οποίους δουλέψαμε μαζί τόσον καιρό, αλλά κυρίως σε όσους και όσες αγαπούν πραγματικά την Αυγή, και το αποδεικνύουν καθημερινά εδώ, εκφράζω την ειλικρινή μου λύπη που δεν ως διευθυντής δεν κατάφερα κάτι καλύτερο.
Το business plan
Όπως είναι γνωστό έχει καταρτιστεί ήδη το business plan της επόμενης ημέρας το οποίο περιλαμβάνει τόσο την αναστολή λειτουργίας του καθημερινού φύλλου, όσο και την πρόταση εθελούσιας εξόδου σε σημαντικό αριθμό εργαζόμενων με την καταβολή 28 μισθών.
Ουσιαστικά το πρόγραμμα απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των ίδιων των εργαζόμενων -το δέχθηκαν μόνον 14- και έτσι αυτή τη στιγμή είναι αμφίβολο αν χρηματοοικονομικά, χωρίς δηλαδή την στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να είμαι βιώσιμο το εγχείρημα των ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ καθώς η κατάσταση απειλεί να συμπαρασύρει και τον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο».
Οι εναλλακτικές που υπάρχουν, αν υπάρχουν, θα αποτελέσουν λοιπόν μια δύσκολη συζήτηση για τον Αλέξη Τσίπρα και τους άλλους κορυφαίους του κόμματος και πολλοί λένε ότι θα είναι πιο δύσκολη ακόμη και από αυτήν για τα αίτια της ήττας στις εκλογές.
Με τους διαθέσιμους πόρους να εξαντλούνται σε αυτούς της κρατικής χρηματοδότησης, αν η εθελούσια έξοδος δεν φέρει άμεσα καρπούς, στα σενάρια επιβίωσης που εξετάζονται περιλαμβάνεται η αναστολή του καθημερινού φύλλου και η ενίσχυση της Κυριακάτικης έκδοσης, αλλά και της διαδικτυακής παρουσίας του μέσου.
Πηγές της Κουμουνδούρου επισήμαναν χθες πως η «Αυγή» μαζί με τον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο «απορροφά ετησίως περίπου 2 εκατ. ευρώ, το 72% της κρατικής χρηματοδότησης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ», την ώρα που «ήδη από το 2018 οι εκθέσεις των ορκωτών λογιστών υπογραμμίζουν πως επί της ουσίας και δεδομένης τη κρίση του Τύπου, η Αυγή έχει οικονομικά χρεοκοπήσει και καταφέρνει να συνεχίζει την έκδοσή της μόνο και μόνο από την ισχυρή χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ».
Συγκεκριμένα, κομματικές πηγές αναφέρουν:
Επειδή αρκετά φιλοκυβερνητικά Μέσα, που ζουν από τις κάθε λογής λίστες Πέτσα, υπόγειες χρηματοδοτήσεις και θαλασσοδάνεια από τράπεζες, που ενίοτε σβήνονται με κυβερνητικές παρεμβάσεις, καθώς και η ΝΔ της διαπλοκής, των “νταβατζήδων” και των 350 εκατ. ευρώ δανεικών και αγύριστων που φεσώνουν τους Έλληνες φορολογούμενους, πανηγυρίζουν για το οικονομικό αδιέξοδο και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στη προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης της Αυγής, ξεκαθαρίζουμε:
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ κάνοντας χρηστή διαχείριση των οικονομικών του δεν χρωστά ούτε ένα ευρώ, ούτε στις τράπεζες ούτε πουθενά. Δεν έχει νταβαντζήδες να πληρώνουν με μαύρο χρήμα τα Μέσα του περιμένοντας “ανταλλάγματα” και προσπαθεί εδώ και χρόνια να εξυγιάνει την οικονομική κατάσταση της Αυγής, η οποία μαζί με το ρ/σ Στο Κόκκινο απορροφά το 72% της κρατικής χρηματοδότησης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ.
Ήδη από το 2018 οι εκθέσεις των ορκωτών λογιστών υπογραμμίζουν πως επί της ουσίας και δεδομένης τη κρίση του Τύπου, η Αυγή έχει οικονομικά χρεωκοπήσει και καταφέρνει να συνεχίζει την έκδοσή της μόνο και μόνο από την ισχυρή χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Αυγή συγκεκριμένα απορροφά 2 εκατ. ευρώ ετησίως, την ώρα που τα διαφημιστικά έσοδα διαρκώς μειώνονται, ενώ τα τελευταία δυο χρόνια της πανδημίας τα πράγματα έγιναν χειρότερα.
Παράλληλα, οι μεγάλες ανατιμήσεις στο χαρτί που τίθενται σε ισχύ με το νέο έτος, επιδεινώνουν έτι περαιτέρω την οικονομική κατάσταση. Η πτώση των εσόδων του Μέσου και η αδυναμία περεταίρω χρηματοδότησης από το κομματικό ταμείο, εκ των πραγμάτων οδηγούν στην δύσκολη αλλά αδήριτη ανάγκη να μειωθεί το κόστος λειτουργίας της Αυγής.
Διαβεβαιώνουμε λοιπόν τόσο τους πολιτικούς μας αντιπάλους που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα όσο όμως -και κυρίως – τους Έλληνες φορολογούμενους, ότι για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων μας δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε το δρόμο της ΝΔ.
Δε θα πάρουμε χρήμα “στην υγεία των κορόιδων”. Ούτε θα πάρουμε θαλασσοδάνεια, ούτε θα φεσώσουμε τον ελληνικό λαό.
Στο πλαίσιο αυτό, πριν από έναν σχεδόν μήνα, θέσαμε σε ισχύ ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου για τους εργαζόμενους στην εφημερίδα Αυγή, το οποίο προέβλεπε για όσους ενταχθούν άμεση καταβολή 28 μισθών και πλήρη αποπληρωμή όλων των παλαιότερων οφειλών.
Ενημερώνουμε ότι παρόμοιο πρόγραμμα εθελούσιας δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή, όχι μόνο στο χώρο των ΜΜΕ, αλλά ούτε από τράπεζες ή πολυεθνικούς κολοσσούς.
Στο πρόγραμμα αυτό δυστυχώς ζήτησαν να ενταχθούν μόλις 14 εργαζόμενοι, γεγονός που δεν μπορεί να διασφαλίσει την απαιτούμενη οικονομική εξυγίανση.
Αν κάτι τέτοιο δεν υλοποιηθεί άμεσα, τότε υπάρχει πράγματι ο κίνδυνος ολικού κλεισίματος της Αυγής, όχι μόνο του καθημερινού φύλλου. Και όχι από επιλογή, αλλά από οριστικό οικονομικό αδιέξοδο.
Προς απογοήτευση όμως όσων πανηγυρίζουν, τις επόμενες ημέρες τόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ που αποτελεί το βασικό μέτοχο της εφημερίδας, όσο και το ΔΣ της εφημερίδας, θα κληθούν να εξετάσουν και να πάρουν τις δύσκολες αλλά αναγκαίες εκείνες αποφάσεις, όπως και το ενδεχόμενο προσωρινής αναστολής έκδοσης του καθημερινού φύλλου, που θα διασφαλίσουν, ωστόσο, ότι η ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς όχι μόνο ΔΕΝ θα κλείσει, αλλά θα ενισχύσει την παρουσία της τόσο διαδικτυακά, όσο και στο Κυριακάτικο φύλλο της.
Αντιδράσεις εργαζομένων
Από τη δική τους πλευρά, οι περίπου 80 εργαζόμενοι της «Αυγής» αντιτίθενται «σε κάθε σχεδιασμό για το κλείσιμο του καθημερινού φύλλου της ΑΥΓΗΣ», συμπαρασύροντας και το πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου που προωθεί η διοίκηση του Ομίλου, την οποία ταυτόχρονα καταγγέλλουν πως «έχει αρχίσει ήδη να υλοποιεί σχέδιο για το κλείσιμο του καθημερινού φύλλου και την απώλεια αγνώστου αριθμού θέσεων εργασίας».
Επιπλέον, οι εργαζόμενοι της «Αυγής» υποστηρίζουν ότι «η χρεωκοπία της εφημερίδας και η απαξίωση του δημοσιογραφικού της στίγματος έχει πρόσωπα και διευθύνσεις, και σίγουρα τα πρόσωπα αυτά δεν είναι των εργαζομένων, οι οποίοι επί σειρά ετών έχουμε βάλει πλάτη για τη διάσωση της εφημερίδας», χαρακτηρίζοντας παράλληλα ως «εξόφθαλμα οξύμωρο γεγονός οι ιθύνοντες να επικαλούνται την επί σειρά ετών δυσχερή οικονομική κατάσταση του οργανισμού, προκειμένου να δικαιολογήσουν τόσο την εθελουσία όσο και το επερχόμενο λουκέτο, τη στιγμή που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουν προχωρήσει σε αύξηση δαπανών και σε προσλήψεις διευθυντικών στελεχών με υψηλούς μισθούς».
Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι εργαζόμενοι της εφημερίδας ζήτησαν συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου να λάβουν «καθαρές απαντήσεις».
Μόνο το 2020 οι πάροχοι εισέπραξαν (για λογαριασμό της ΕΡΤ) ανταποδοτικά τέλη συνολικού ποσού 100,9 εκατ. ευρώ. Ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας όχι μόνον δεν τα έχει απαιτήσει από τις εταιρείες, αλλά – όπως επισημαίνουν οι ορκωτοί ελεγκτές – δεν φρόντισε καν να τις ενημερώσει, ώστε τα ποσά αυτά να βεβαιωθούν ως έσοδα σύμφωνα με την νέα νομοθεσία και να είναι απαιτητά.
Ο μεγαλύτερος οφειλέτης της ΕΡΤ είναι βέβαια η ΔΕΗ, που έχει τη μερίδα του λέοντος στις συνδέσεις ρεύματος και έχει παρακρατήσει το μεγαλύτερο μέρος των μη αποδοθέντων ανταποδοτικών τελών.
Τον Αύγουστο του 1974, ο Φιλίπ Πετίτ διέσχισε πάνω σε τεντωμένο σχοινί την απόσταση των 47 μέτρων ανάμεσα στους Δίδυμους Πϋργους. Έμεινε στην ιστορία ως ο “Γάλλος Σπάϊντερμαν” και έκτοτε πραγματοποίησε επιτυχώς ανάλογα εγχειρήματα σε ιστορικά μνημεία ή κτίρια ανά τον κόσμο, παρότι στη Νέα Υόρκη είχε συλληφθεί και αφέθηκε τελικά ελεύθερος με “αντάλλαγμα” δωρεάν παραστάσεις σε παιδιά.
Παρακολουθώντας την συνέντευξη του Νίκου Ανδρουλάκη στον Alpha και τον Αντώνη Σρόϊτερ θα έλεγε κανείς πως ο νέος και ιδιαίτερα δημοφιλής δημοσκοπικά πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ ζήλεψε την δόξα του Πετίτ και επιχειρεί να ακροβατήσει μεταξύ της πολιτικής αυτονομίας και του διλήμματος που εκ των πραγμάτων θα του τεθεί από τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν μετά τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις –δύο, μπορεί και τρεις.
Με καλά ζυγισμένη κριτική και προς την κυβέρνηση αλλά και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έδωσε για ακόμα μία φορά τις απαντήσεις που θα ανέμενε κανείς. Για παράδειγμα, είπε πως “η Ν.Δ χειρίζεται τα θέματα με ελιτίστικο τρόπο” και η αξιωματική αντιπολίτευση “με λαϊκισμό”. Άσκησε κριτική στο θέμα των τιμών των τεστ μοριακού ελέγχου και την κυβερνητική απόφαση για το πλαφόν των 47 ευρώ (το ΚΙΝΑΛ πρότεινε 40 ευρώ), αλλά διαφώνησε και με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για δωρεάν συνταγογράφηση. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι κρατά τους εργαζόμενους πολιτικούς ομήρους με την αόριστη, όπως είπε, απόφαση για μια δεύτερη αύξηση του κατώτατου μισθού το 2022, από την άλλη διαφώνησε με την πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για κατώτατο στα 800 ευρώ που, όμως, θα συμπαρασύρει αυξήσεις σε όλα τα μισθολογικά κλιμάκια.
Εάν κρίνει κανείς από τα πρώτα δημοσκοπικά ευρήματα –πιθανότατα και από τις μετρήσεις που θα δημοσιευθούν τις επόμενες ημέρες– η ακροβασία του Νίκου Ανδρουλάκη διαθέτει ενδιαφέρουσα τεχνική ισορροπίας και αυτοπεποίθηση. Εξελίσσεται, θα μπορούσε να πει κανείς, σε έναν “Πράσινο Σπάϊντερμαν”.
Φιλίπ Πετίτ
Ίσως αυτή η προσπάθεια να ισορροπήσει μεταξύ των “δίδυμων πύργων” του διπολισμού να σχετίζεται με το γεγονός πως παραμένουν σε εκκρεμότητα κι εκείνες οι συμφωνημένες συναντήσεις, τόσο με τον πρωθυπουργό, όσο και με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν έχει κανένα λόγο αυτή τη στιγμή να σταθεί δίπλα στους δύο μονομάχους όταν επιχειρεί να αποφύγει να δημιουργηθούν εντυπώσεις περί πολιτικού συμπληρώματος προς τον έναν ή τον άλλο.
Γι’ αυτό, άλλωστε, τοποθετήθηκε ως προς τα σενάρια μετεκλογικής συνεργασίας λέγοντας πως «ο κ.Μητσοτάκης έχει κάψει από τώρα την απλή αναλογική και έχει ανακοινώσει δεύτερες και τρίτες εκλογές. Εμείς δεν θα μπούμε σε αυτό το παιχνίδι». Συμπληρώνοντας ότι στόχος του είναι «το κόμμα μας να ξαναγίνει πρωταγωνιστής και να αντικαταστήσει την κυβέρνηση της Ν.Δ μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση».
Εδώ προκύπτει μία δύσκολα διαχειρίσιμη αντίφαση εάν θεωρήσει κανείς πως δεν υποκρύπτεται ένας υπερφίαλος στόχος.
Για να προκύψει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση δύο τινά μπορούν να συμβούν: ή το νέο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ αποκτά στο ορατό μέλλον –μέσω εκλογών προφανώς– αυτοδυναμία, ή σχηματίζει κυβέρνηση με το πλησιέστερο στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (την οποία δηλώνει πως εκπροσωπεί) κόμμα του εγχώριου πολιτικού χάρτη. Αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τουλάχιστον με τους όρους που αξιολογεί τον Αλέξη Τσίπρα η ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια του PES, στις διασκέψεις του οποίου μετέχει ως παρατηρητής και κατόπιν προσκλήσεων ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Πάντως, όσο κι αν θεωρήσει κανείς πως τα όρια της σοσιαλδημοκρατίας είναι αρκετά ελαστικά, σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό εταίρο που ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (Ν.Δ) δεν μπορεί να νοηθεί. Υπάρχει, πάντοτε, βεβαίως και η δοκιμασμένη εκδοχή (Γερμανία και αλλού) της συγκυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών με τους χριστιανοδημοκράτες, όμως αυτό δεν συνιστά σε καμία περίπτωση “σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση” όπως επιθυμεί και επιδιώκει. Εφόσον, φυσικά, εννοεί όσα λέει.
Αμφιθυμία, αμφισημία, ή μήπως απλά αμηχανία; Πιθανότατα τίποτε απ΄ όλα αυτά. Ίσως αυτές οι αντιφάσεις εκκινούν από την προσπάθεια του Νίκου Ανδρουλάκη να δημιουργήσει τον δικό του “χώρο”. Γνωρίζει πως για να αποκτήσει μετεκλογική υπόσταση το νέο εγχείρημα οφείλει για αρκετό καιρό να ισορροπεί όπως ο Γάλλος σχοινοβάτης. Να μην πλησιάζει πολύ τη Ν.Δ γιατί θα καεί όπως ο πολιτικός του μέντορας Ευάγγελος Βενιζέλος, αλλά και να κρατά ικανές αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για να συγκρατεί το αντι-ΣΥΡΙΖΑ τμήμα των δυνητικών ψηφοφόρων του. Όπως επίσης γνωρίζει πως για να αυξηθούν αξιοπρόσεκτα τα ποσοστά του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ πρέπει να αντλήσει ψηφοφόρους και από εκείνους που έχουν μετακομίσει στη Ν.Δ αλλά και από εκείνους που προτιμούν την εκδοχή της κεντροαριστεράς που εκπροσωπεί ο Αλέξης Τσίπρας.
Όμως, επειδή, προσώρας τουλάχιστον, η εκρηκτική αύξηση των ποσοστών αυτών κατά τρόπο που να υπερκεράσουν στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, το δίλημμα θα τεθεί.
Έτσι, εάν λάβουμε την άποψη περί “σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης” ως σοβαρή στρατηγική οδηγούμαστε μάλλον στην πρόθεση του Νίκου Ανδρουλάκη να μείνει εντελώς εκτός σχημάτων κυβερνητικής συνεργασίας στο ορατό μέλλον. Η απλή αναλογική θα αποτελέσει ως φαίνεται το πρώτο στάδιο όπου θα επιχειρήσει να καταγράψει (βοηθάει το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα) ένα σημαντικό διψήφιο ποσοστό και να πλησιάσει όσο περισσότερο μπορεί τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ-εάν θεωρήσουμε με βάση τα δημοσκοπικά δεδομένα πως αυτός θα είναι το δεύτερο κόμμα.
Εάν στη δεύτερη κάλπη (με το κλιμακωτό μπόνους) το πρώτο κόμμα -π.χ η Ν.Δ- επιτύχει αυτοδυναμία, το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ μπορεί να βολευτεί στον ρόλο του τρίτου κόμματος που εφόσον έχει ενισχυθεί θα προβάρει το κοστούμι της ανερχόμενης δύναμης και δυνητικά ενός κόμματος εξουσίας. Εφόσον, όμως, δεν καταστεί εφικτή η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος, το δίλημμα σχετικά με το εάν η χώρα πρέπει να οδηγηθεί σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση θα προβάλλει πολύ έντονα. Εκεί και τότε θα φανεί πόσο δεινός σχοινοβάτης είναι, ή εάν θα κυριευτεί από τον ίλιγγο του ύψους…
Κάποιοι αναλυτές επισημαίνουν πως με την είσοδο Ανδρουλάκη στον χώρο που δημιουργεί η απογοήτευση γιια τους Κυριάκο Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα (ο χώρος του “Κανένας”) εμφανίζει ρωγμές το φαινόμενο της “παγωμένης λίμνης”. Το είπε με τον τρόπο του και ο Γιάννης Λούλης:“the new kid in town” (Eagles). Θα δούμε. Αναμφίβολα θα έχει ενδιαφέρον και σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί από την αδυναμία των δύο βασικών πόλων να περιορίσουν το κενό μεταξύ τους δια της πολιτικής οξύτητας και της πόλωσης.
Για να έχει κανείς πλήρη εικόνα όσων συμβαίνουν αυτό τον καιρό στον “χώρο” του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ αξίζει να ακτινογραφήσει δύο τοποθετήσεις: του Χάρη Καστανίδη και του συζύγου της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά Ανδρέα Τσούνη.
Τι είναι η ανανέωση στην πολιτική σήμερα; Είναι η προσαρμογή σε μια απολιτίκ και αποϊδεολογικοποιημένη εποχή. Η προσαρμογή στο ελαφρύ life-style. Είναι η επιβολή της πνευματικής μετριότητας, που αρέσκεται στην επικοινωνία χωρίς πολιτικό προϊόν.
Πριν μερικές ημέρες, περίπου 200 μέτρα από το σπίτι μου, στο Γαλάτσι, ένας άντρας έπεσε νεκρός από πυροβολισμούς την ώρα που έβγαινε από ένα γυμναστήριο.
Του Θανάση Καμπαγιάννη*
Η Αστυνομία άφησε να διαρρεύσει ότι πρόκειται πιθανότατα για «ξεκαθάρισμα λογαριασμών». Δεν περνάει πλέον μήνας που να μην ακούσουμε για ένα αντίστοιχο περιστατικό: Ένας πόλεμος μαίνεται στον χώρο της νύχτας και οι δολοφονίες αυτές δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, που μας θυμίζει ότι το έγκλημα δεν είναι παραστράτημα φτωχοδιαβόλων, αλλά οργανωμένες επιχειρήσεις που ανταγωνίζονται μεταξύ τους με σκοπό το κέρδος.
Όσο και αν η σημερινή κυβέρνηση εξελέγη με σύνθημα τον νόμο και την τάξη, αυτό που παρατηρούμε, στις μέρες της, είναι μια έξαρση της δράσης του οργανωμένου εγκλήματος και των «παράπλευρων απωλειών» που συνοδεύουν τη λυσσαλέα σύγκρουση στο εσωτερικό του.
Και τι μπορεί να κάνει η Αστυνομία; Δυστυχώς, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ανώτεροι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ συνδέονται με τα κυκλώματα προστασίας καταστημάτων της νύχτας. Η ανοιχτή δικογραφία, για την οποία λίγα έχουμε ακούσει στα ΜΜΕ, ξεκίνησε από την προηγούμενη κυβέρνηση κατόπιν εντολών στην ΕΥΠ να παρακολουθήσει αξιωματικούς της ΕΛΑΣ. Κι όμως, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, οι δικαστικές έρευνες καθυστέρησαν, την ίδια στιγμή που οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί μετακινήθηκαν από τη μία θέση στην άλλη! Δυστυχώς, καμία κυβέρνηση δεν επέδειξε την απαιτούμενη πολιτική βούληση να σπάσει το απόστημα της εγκληματικότητας μέσα στην ίδια την ΕΛΑΣ. Και αυτό το πληρώνουμε, ιδίως σήμερα.
Την ίδια στιγμή που το οργανωμένο έγκλημα μεγαλώνει, με ευθύνη της κυβέρνησης το βασικό καθήκον της Αστυνομίας εδώ και δύο χρόνια έχει γίνει η στοχοποίηση των μαζικών κινητοποιήσεων και τα πρόστιμα για την πανδημία. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη προτίμησε να εξαντλήσει την κατασταλτική του δεινότητα στις διαδηλώσεις των φοιτητών, στις αντισυνταγματικές απαγορεύσεις των συναθροίσεων καθ’ άπασαν την επικράτεια, στην καταπάτηση της ιδιοκτησίας των νησιωτών όταν τα ΜΑΤ αποβιβάστηκαν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για να επιβάλλουν τα κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών και, βέβαια, σε αμέτρητους τσαμπουκάδες ενάντια σε νεολαίους σε πλατείες ανά την Ελλάδα. Τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης, στα οποία μια ολόκληρη πόλη ξεχύθηκε στους δρόμους αγανακτισμένη από τις αστυνομικές προκλήσεις και τα όσα ακολούθησαν με τον τραυματισμό του αστυνομικού, έδειξαν στην κυβέρνηση ότι υπάρχει κόκκινη γραμμή απέναντι στην όξυνση της καταστολής.
Η Αστυνομία δεν μπορεί να αξιώνει οποιαδήποτε νομιμοποίηση από τους πολίτες, που την πληρώνουν μέσω των φόρων τους, όταν δεν τηρεί στο ακέραιο τις νόμιμες υποχρεώσεις της. Η αστυνομική βία και αυθαιρεσία είναι δυστυχώς ενδημικό φαινόμενο, μόνο που στην Ελλάδα έχουμε το προνόμιο να διαθέτουμε και μια διεθνώς αναγνωρισμένη συστημική ατιμωρησία. Η δολοφονία του 18χρονου Ρομ Νίκου Σαμπάνη, στο Πέραμα, από αστυνομικούς που έριξαν 36 (!) σφαίρες στα πλαίσια καταδίωξης και ο τρόπος που την αντιμετώπισε η κυβέρνηση, με επευφημίες και επισκέψεις στα κρατητήρια, είναι άλλη μια απόδειξη ότι η Αστυνομία, αντί να κολάζει την εγκληματικότητα, αποτελεί και η ίδια ψηφίδα της. Ο Νίκος Σαμπάνης είναι άλλο ένα όνομα που προστίθεται στη λιτανεία δολοφονιών για τις οποίες ευθύνεται (και) το κράτος: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Βασίλης Μάγγος, Ζακ Κωστόπουλος και παλιότερα Μιχάλης Καλτεζάς, Ιάκωβος Κουμής, Σταματίνα Κανελλοπούλου και τόσοι άλλοι.
Μέχρι να μπει φρένο σε αυτή την αυθαιρεσία και να βρεθεί η πολιτική βούληση να σπάσει το απόστημα, θα πρέπει να είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε κάθε ρητορεία «νόμου και τάξης», που –να είστε βέβαιοι– δεν αφορά την επόμενη μαφιόζικη δολοφονία για την οποία θα ακούσετε, κάπου κοντά στο σπίτι σας.
*Δικηγόρος και εκλεγμένος σύμβουλος στο ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών με την «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή».
Πιθανόν πολλοί έχουν δει πολιτικούς, δημοσιογράφους και ΜΜΕ να προαναγγέλλουν το τέλος της πανδημίας με τη χρονική ακρίβεια που διαθέτει το καλεντάρι. Το σημαντικότερο όμως είναι άλλο.
Η “αδιαφορία” (κομψά) των υπεθύνων για τη διάδοση ψευδών ειδήσεων από ορισμένα μέσα, και όχι μόνο, που προβλέπουν συγκεκριμένο χρονικό τέλος της πανδημίας ή μετάλλαξής της, αντίθετα προς τις εκτιμήσεις των ειδικών επιστημόνων, μαρτυρά τον πραγματικό λόγο ύπαρξης του άρθρου 36.
Αυτό δηλαδή που διώκει ποινικά όσους διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις:
α) χωρίς να ορίζει τι είναι ψευδείς ειδήσεις και
β) ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ για τις αρνητικές τους επιπτώσεις (σε δημόσια υγεία, εθνική άμυνα και εθνική οικονομία) που μόνο κρατικά στελέχη μπορούν να βεβαιώσουν σε ένα δικαστήριο
Με αλλά λόγια, το τι είναι ψευδής είδηση, ακόμα κι αν χρειάζεται επιστημονική γνώση για να το κρίνεις αυτό, δεν το αποφασίζει η επιστήμη ή η δημοσιογραφία αλλά η πολιτική εξουσία κατά το συμφέρον της.
Ποιος είπαμε ότι κρατάει τη σημαία του ανορθολογισμού που τροφοδοτεί τον ακροδεξιό παραλογισμό;
οτι: “Ένας 61χρονος άνδρας πέθανε από μια επιδημία πνευμονίας που έχει ξεσπάσει στην κεντρική Κίνα“ ……………………………………….. είναι ο πρώτος νεκρός της πανδημίας που ταλαιπωρεί ολόκληρο τον πλανήτη μέχρι και σήμερα… ……………………………………….. δυο χρόνια μετά και μου φαίνεται σα να έχουν περάσει 10 ρε φίλε…. ……………………………………….. απ τις 31 Δεκέμβρη του 2019, οι υγειονομικές αρχές της Κίνας ειχαν ανακοινώσει ότι ερευνούσαν 27 κρούσματα ιογενούς πνευμονίας στην πόλη Γουχάν ενω τα πρώτα δημοσιεύματα έκαναν λόγο για “Μυστηριώδης πνευμονία προσβάλλει δεκάδες ανθρώπους”. ……………………………………….. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς εργάζονταν σε μια ιχθυαγορά στο Γουχάν, η οποία έκλεισε την 1η Ιανουαρίου εξαιτίας της επιδημίας. ……………………………………….. η πρώτη ανακοίνωση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό βγήκε στις 14 Ιανουαρίου. και έλεγε: “Μπορεί να υπήρξε “περιορισμένη” μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο ενός νέου κορονοϊού στην Κίνα, ενδεχομένως μεταξύ μελών μιας οικογένειας και υπάρχει ενδεχόμενο να εξαπλωθεί ευρύτερα. Ωστόσο είναι πολύ σαφές αυτήν τη στιγμή ότι δεν έχουμε συνεχή μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο” ……………………………………….. Μέχρι τις 21 Ιανουαρίου τα θύματα του ιού ήταν 4 (όλοι στην Γουχάν). ……………………………………….. σιγά σιγά πλήθαιναν τα κρούσματα και οι νεκροί και όλες οι ευρωπαϊκές χώρες έβαζαν ανακοινώσεις. ……………………………………….. έτσι και στην Ελλάδα ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Παναγιώτης Αρκουμανέας στις 31/1/2020 δήλωνε:
«ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΟΙΜΩΞΗ ΜΕ ΧΑΜΗΛΗ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟΤΑΤΑ ΜΕ ΜΕΤΡΙΑ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ ΣΑ ΜΙΑ ΒΑΡΙΑ ΓΡΙΠΗ. ΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΙΚΟΣ Η ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ.» ……………………………………….. ο πρώτος νεκρός στη χώρα μας ήταν ένας 66χρονος από τους εκδρομείς στους Αγίους Τόπους που κόλλησαν τον ιό στο ταξίδι τους και που κατέληξε, στις 12 Μαρτίου 2020 ……………………………………….. κάπου τότε άρχισαν και τα πρώτα “κρούσματα” φωστήρων τα θυμάστε;
“δεν υπάρχει ιός” δεν υπάρχουν νεκροί (είναι ηθοποιοί) για όλα φταίει το 5G ο θάνατος του Κόμπι Μπράιαντ σχετίζεται με τον κοβιντ κι διάφορες άλλες ανοησίες…. ……………………………………….. ΤΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΜΩΡΕ;;;;;; ……………………………………….. σήμερα δυο χρόνια μετά έχουμε πεντέμισι εκατομμύρια νεκρούς απ την πανδημία…. ……………………………………….. ΥΓ. αυτοί που έλεγαν οτι δεν υπάρχει ιός και δεν υπάρχουν νεκροί, σήμερα λένε οτι δεν εμπιστεύονται τα εμβόλια…!!!
αυτοι οι ίδιοι που παλιότερα δεν εμπιστεύονταν και τα παιδικά εμβόλια και εμφανίστηκαν αρρώστιες που είχαν εξαφανιστεί 40-50 χρόνια όπως η διφθερίτιδα…. ……………………………………….. ΥΓ2. άμα συναντήσετε σήμερα κανέναν από εκείνους που έλεγαν οτι οι νεκροί στην Ιταλία είναι ηθοποιοί ρωτήστε τον “τελικά υπάρχει κορωνοϊός;”
Το non-paper του State Department προσέθεσε ορισμένα ακόμα κύματα στην Μεσόγειο. Το ένα, αρκετά ενδιαφέρον που όμως ήδη προβλημάτιζε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, άφορα το πράσινο όραμα που επιθυμεί να υλοποιήσει: μείωση του άνθρακα με στόχο την απαραίτητη κλιματική ουδετερότητα.
Τα άλλα κύματα όμως έδωσαν τροφή όχι τόσο σε εκείνους που θα στόχευαν σε μια κριτική της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, άλλα σε διαφόρους “επαγγελματίες” που αναγάγουν τις οποίες εξελίξεις με την γιγάντωση της Τουρκίας.
Το οικονομικό σκέλος του αγωγού EastMed είχε πάντα τα ερωτήματα του- το εύρος των κοιτασμάτων, η δυσκολία άντλησης άλλα και η μετάβαση στην πράσινη ενέργεια. Όμως θα ήταν άστοχο από την κυβέρνηση να μην εξερευνήσει αυτή την δυνατότητα, άλλωστε η χωρά μας το 2020 έκανε τα νηπιακά της βήματα μετά από μια δεκαετία που όλοι μας θα θέλαμε να ξεχάσουμε και θα ήταν ασυγχώρητη εάν δεν εξαντλούσε την κάθε δυνατότητα που της δίνονταν για οικονομική ανάπτυξη.
Το πολίτικο σκέλος του αγωγού όμως είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η ενδυνάμωση της συνεργασίας μας με το Ισραήλ έχει αυτονόητα πλεονεκτήματα για λαούς που έχουν κοινές άξιες ενώ ευνόητη είναι και η κάθε συνεργασία με την Κύπρο η οποία, ας μην ξεχνάμε, απειλείται ακόμα. Η Administration Trump, με συγκεκριμένες κλιματολογικές απόψεις, ενθάρρυνε τις τρεις Κυβερνήσεις να εξερευνήσουν τον EastMed και θα ήταν παράλογο να μην εξερευνηθεί.
Σήμερα τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Η κλιματική ουδετερότητα πλέον, και σωστά, υπαγορεύει μια καινούργια πολίτικη προσέγγιση στην ενέργεια που όμως δείχνει να ευνοεί και την Τουρκιά. Εδώ θα πρέπει να σταθούμε σε μια πραγματικότητα: οιαδήποτε οικονομική ή πολίτικη απομόνωση άλλα και γενικότερα προβλήματα της Τουρκιάς δεν είναι προς το συμφέρον μας. Την καθιστά απελπισμένη και την οδηγεί σε κινήσεις που αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο και δημιουργούν δυσάρεστες καταστάσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη, ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό/προσφυγικό.
Η αλλαγή σχεδιασμού που προκύπτει δεν είναι απαραίτητα δυσάρεστη, ιδιαίτερα μάλιστα εάν αναλογιστεί κάνεις τις δημιουργικές κινήσεις του πρωθυπουργού αναφορικά στην εξωτερική μας πολίτικη.
Από την αντιμετώπιση του κύματος στον Έβρο μέχρι την συμφωνία με την Γαλλία, ο κ. Μητσοτάκης έχει δημιουργήσει ένα πλαίσιο μιας σωστής στρατηγικής χωρίς άνοστες κραυγές που, ενδεχομένως να έχουν μια εφήμερη απήχηση στην καρδία και στο συναίσθημα του Έλληνα πολίτη, όμως, στο τέλος της ημέρας, εκείνοι που μπορούν και θα κληθούν να λύσουν, σε ένα διεθνές περιβάλλον, τα όποια ζητήματα θα είναι οι ρεαλιστές που θα λογαριάζουν τα πραγματικά συμφέροντα των Ελλήνων.
Είναι δικαίωμα κάθε δημοσιογράφου -εν προκειμένω του Άρη Πορτοσάλτε στον Σκάϊ- να πιστεύει πως πίσω από το αίτημα για παράταση των σχολικών διακοπών κατά μία ή δύο εβδομάδες για να αποφευχθεί η διασπορά του κοροναϊού υποκρύπτει την σκοπιμότητα των εκπαιδευτικών για επέκταση των…διακοπών. Αυτό ισχυρίστηκε στήνοντας καβγά με τον γραμματέα της ΟΛΜΕ Ν. Παπαχρήστο (δείτε κάτω το σχετικό βίντεο). ‘Αποψή του είναι, πως να την καταδικάσει κανείς; Τα έχουν λύσει αυτά οι Αμερικανοί με το γνωστό “opinions are like…, everyone has one”.
Εκείνο που δεν αποτελεί δικαίωμα κανενός είναι να παραβλέπει σκοπίμως πως ο γραμματέας της ΟΛΜΕ (όπως και όλες οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών) πρότεινε ταυτόχρονα την επέκταση του σχολικού έτους κατά τον χρόνο που θα παρέμεναν κλειστά τα σχολεία εξαιτίας της πανδημικής έξαρσης.
Δεν αποτελεί, επίσης, δικαίωμα η διαστρέβλωση σχετικά με το γεγονός πως την επέκταση των εορταστικών διακοπών λόγω της έξαρσης της Όμικρον πρότειναν όχι μόνο οι συνδικαλιστές αλλά και πολλοί επιδημιολόγοι και άλλοι ειδικοί, μέλη και μη μέλη της επιτροπής του υπουργείου Παιδείας. Φαντάζομαι πως δεν διεκδικούν περισσότερο “καθισιό” (όπως ειπώθηκε) οι καθηγητές Τζανάκης, Σαρηγιάννης, Παρασκευής, Παυλάκης, Λινού κ.ά.
Αυτός ο τηλεοπτικός χουλιγκανισμός δεν οδηγεί πουθενά. Το άνοιγμα των σχολείων εν μέσω πανδημίας αποτέλεσε μια πολιτική απόφαση η οποία θα κριθεί εκ του αποτελέσματος. Ίσως δικαιωθεί η Νίκη Κεραμέως, ίσως όχι. Μόνο που αυτό που κρίνεται εν κατακλείδι δεν είναι η πολιτική δικαίωση της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης (το σχετικό αίτημα διατυπώθηκε σχεδόν από όλα τα κόμματα) αλλά εάν η επιλογή αποτελεί ή όχι την ενδεδειγμένη υγειονομική και εκπαιδευτική επιλογή.
Η κυβέρνηση, για παράδειγμα, επικαλείται το επιχείρημα πως τα 25.000 κρούσματα στην εκπαιδευτική κοινότητα κατά το πρώτο διήμερο του testing θα κυκλοφορούσαν ανεξέλεγκτα στις πλατείες εάν δεν άνοιγαν κανονικά τα σχολεία. Όσοι το επικαλούνται, όμως, σκοπίμως παραβλέπουν πως την προηγούμενη εβδομάδα -πριν ανοίξουν τα σχολεία- εντοπίστηκαν περίπου 40.000 κρούσματα σε παιδιά και εφήβους 4-18 ετών. Άρα, η επαναλειτουργία των σχολείων δεν αποκάλυψε κάτι που δεν είχαμε εντοπίσει νωρίτερα. Θα έλεγε κανείς πως το επιχείρημα αντιστρέφεται: αφού υπήρχε ήδη έξαρση κρουσμάτων νέων στην κοινότητα, η επαναλειτουργία των σχολείων σε αυτή την κρίσιμη φάση της πανδημίας προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη διασπορά.
Το υπουργείο επιχαίρει πως την πρώτη ημέρα επαναλειτουργίας δεν έκλεισε κανένα σχολικό τμήμα. Ακριβές, αλλά αυτό δεν είναι εν τέλει το “επίτευγμα” της τακτικής του 50%+1; Όταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες κλείνουν σχολικά τμήματα με ένα, δύο ή τρία κρούσματα (ακολουθεί απολύμανση, testing, καραντίνα και μετά ανοίγουν ξανά), πως να κλείσει ένα σχολικό τμήμα στην Ελλάδα αφού πρέπει να εντοπιστούν 13 κρούσματα ταυτοχρόνως σε μία αίθουσα 25 μαθητών;
Δικαιολογείται η ανάγκη ορισμένων να υπερασπίσουν πολιτικές επιλογές. Δεν είναι η πρώτη φορά και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν συμβαίνει μόνο με τους “εκπροσώπους” της μιας πλευράς. Εκείνο που δεν δικαιολογείται είναι αυτός ο χουλιγκανισμός της άποψης που παραβλέπει πραγματικά στοιχεία και τις επιστημονικές προσεγγίσεις όσων διαφωνούν μαζί τους…
Άγρια "επίθεση" στον ΣΚΑΪ κατά του Παπαχρήστου της ΟΛΜΕ – Τον έσωσε ο Τζανάκης (vid),https://t.co/lD6YBWh7uU,
Η πανδημία δυστυχώς βρίσκεται μια ακόμη φορά σε έξαρση. Μετά από μια περίοδο που η κυβέρνηση της ΝΔ πάσχιζε να μας πείσει ότι θα σώσει τα Χριστούγεννα, θα λάβει δηλαδή εγκαίρως συγκεκριμένα μέτρα περιορισμού της νέας μετάλλαξης “Ομικρον” του κορονοιου τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά.
Θυμίζω ότι είχαμε περίπου 2000 θανάτους από covid19 το μήνα Νοέμβριο και άλλους 2.000 τον Δεκέμβριο, με την κυβέρνηση να αποφασίζει το άνοιγμα των σχολείων την 10η Ιανουαρίου, ενώ οι επιστήμονες και οι νοσοκομειακοί γιατροί ευρισκόμενοι σε απόγνωση έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου.
Η κυβέρνηση όμως αποφάσισε να στρέψει τα βέλη της συλλήβδην στην αντιπολίτευση για μια ακόμη φορά υπογραμμίζοντας με στόμφο ότι η αντιπολίτευση ζητα να παραμείνουν κλειστά τα σχολεία σε βάρος της μαθησιακής διαδικασίας και της κοινωνικοποίησης των παιδιών.
Ας δούμε λίγο την πραγματικότητα και ας αφήσουμε κατά μέρος την επικοινωνιακή διαχείριση που επιδιώκει η ΝΔ.
Ποιος είπε να μην ανοίξουν τα σχολεία; Γιατί το Κίνημα Αλλαγής ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή υποστήριξε το άνοιγμα των σχολείων με προϋποθέσεις, οι οποίες θα είχαν σχεδιαστεί και υλοποιηθεί από τη μέρα που έκλεισαν τα σχολεία για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές στις 23/12 ώστε να είναι ασφαλείς όλοι γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικοί κατα την επάνοδό τους. Δεν έγινε απολύτως τίποτε.
Αλλά ακόμη και την τελευταία εβδομάδα που όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση ελήφθησαν αποφάσεις με τα νέα επιδημιολογικά δεδομένα η κυβέρνηση ήταν και πάλι απροετοίμαστη. Φάνηκε με την έλλειψη self-test και την ταλαιπωρία ως την τελευταία στιγμή για να προμηθευτούν όλοι οι μαθητές self-test με την ανάμειξη τελικά των διευθυντών των σχολείων την Κυριακή 9/1 για να μετριαστεί το χάος που δημιουργήθηκε. Φάνηκε με την απουσία συγκεκριμένου πρωτοκόλλου αναπλήρωσης εκπαιδευτικών που νοσούν ώστε να καλυφθούν τα κενά διδασκαλίας. Έντονη κριτική επίσης έχει δεχθεί η διατήρηση του “50+1” ως υψηλοτάτου ρίσκου στη λειτουργία των σχολικών τμημάτων.
Συγχρόνως, τα δημόσια νοσοκομεία θα έπρεπε να είχαν εδώ και μήνες στηριχθεί και ενισχυθεί ώστε να είναι έτοιμα για τυχον αύξηση των κρουσμάτων που όλοι συμφωνούσαν ότι θα συμβεί με το συγχρωτισμό στις σχολικές αίθουσες. Δεν έγινε τίποτε. Γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό και ΜΕΘ έχουν εδώ και καιρό υπερβεί τα όριά τους.
Υπενθυμίζω ότι μαζί με τα παιδιά μένουν και οι γονείς τους που ορισμένοι ανήκουν στις ευάλωτες ομάδες και ενδέχεται να κινδυνέψει η υγεία τους -ίσως και η ζωή τους- αν νοσήσουν. Καμιά πρόληψη, καμιά εναλλακτική για τους ευάλωτους συμπολίτες μας. Μην μου πείτε ότι αυτό δεν παραπέμπει σε σκληρές συντηρητικές πολιτικές και δεν εχει να κάνει ούτε με σοσιαλδημοκρατικές, ούτε με σοσιαλιστικές λυσεις.
Επομένως πως να ανοίξουν τα σχολεία με τα δεδομένα που έχουμε; Ηδη καταγράφονται τα χειρότερα στατιστικά στοιχεία σε θανάτους καθώς το ποσοστό των ανθρώπων που χάνουν τη ζωή τους από Covid-19 είναι διπλάσιο στην Ελλάδα σε σχέση με τον μέσο όρο 30 ευρωπαϊκών χωρών (ECDC) δηλαδή 9,21 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους ενώ την ίδια ώρα ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στο 4,48.
Η κυβέρνηση συνεπώς αντί να κουνά το δάκτυλο στην αντιπολίτευση θα ήταν χρήσιμο να οργανώσει και να υλοποιήσει μια σοβαρή, υπεύθυνη στρατηγική για τη λειτουργία των σχολείων και των νοσοκομείων ώστε να διαφυλάξει την υγεία όλων μας χωρίς φυσικά να προαναγγέλλει επιπόλαια για μια ακόμη φορά τη λήξη της πανδημίας!
*Η Ζέφη Δημαδάμα είναι στέλεχος του Κινήματος Αλλαγής, Αντιπρόεδρος Γυναικών Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μπορεί να γράψει ιστορία στην εποχή της πανδημίας επιδεικνύοντας ένα μοναδικό, παγκοσμίως, προνόμιο. Λέει ό,τι θέλει, όπως το θέλει κι όποτε θέλει, χωρίς κανένα κόστος.
Δεν εξηγεί, δεν τεκμηριώνει, δεν πληρώνει και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Λέει, φόρα παρτίδα, ότι ο πρωθυπουργός της χώρας είπε συνειδητά ψέματα πως πιάνουμε το «τελευταίο μίλι» της πανδημίας γιατί με κάποιον τρόπο έπρεπε να ανοίξει και να δουλέψει ο τουρισμός, και στο Μαξίμου σφυρίζουν αδιάφορα. Λέει στην δημοσιογράφο, που τολμά να επιμείνει, να μην ρωτάει πολλά –πολλά γιατί κι εκείνη από τον τουρισμό πληρώνεται, και δεν πέφτουν τα φώτα του στούντιο, μαζί με τους παρουσιαστές, πάνω του.
Λέει ότι η Κύπρος έχει φθηνότερα PCR τεστ από την Ελλάδα γιατί οι κύπριοι πουλάνε «μαϊμούδες» από την Κίνα, σηκώνονται κι οι πέτρες στην Λευκωσία, αλλά στην Αθήνα δεν κουνιέται φύλλο. Όταν οι Κύπριοι του λένε να πάει αυτοπροσώπως στο νησί να μάθει πως δουλεύει ο ανταγωνισμός, κάνει κωλοτούμπα μαζί με διπλό τόλουπ και πάει παρακάτω.
Λέει πως ο Καναδάς έχει χάσει την μπάλα στην διαχείριση της πανδημίας, δεν έχει rapid, δεν έχει PCR, δεν έχει ούτε φαρμακεία – το ξέρει, λέει, διότι το έστειλαν μήνυμα κάτι ομογενείς σε συγγενείς τους στην Αθήνα – και, δόξα τω Θεώ, που εμείς ζούμε στην Ελλάδα κι αυτά τα έχουμε λυμένα. Εξ ου και δεν καταλαβαίνει την «γκρίνια», λέει επίσης – ενδεχομένως μέχρι να του στείλει μήνυμα και η καναδική πρεσβεία.
Με μια θετική οπτική, θα μπορούσε να είναι η γραφική νότα της πανδημίας. Ατυχώς, όμως, είναι υπουργός Ανάπτυξης και, όταν μιλά δημόσια, εκπροσωπεί και την κυβέρνηση.
Ο Γκίκας Μαγιορκίνης πήρε θέση στο πανδημικό μας δράμα ως ο «αντι-Τσιόδρας». Εκεί που ο Σωτήρης Τσιόδρας ήταν φειδωλός και συγκρατημένος, ο καθηγητής Μαγιορκίνης είναι περίπου η επιτομή της αισιοδοξίας. Εικοσιτέσσερις ώρες πριν γράψουμε το πρώτο ρεκόρ των 50.000 κρουσμάτων προέβλεπε πως το πολύ να φθάσουμε στα 12 με 13.000 κρούσματα την ημέρα. Όταν πιάσαμε για δεύτερη φορά το ρεκόρ, μας είπε ότι η πανδημία τελειώνει μέσα στον Ιανουάριο. Και όταν κύπριοι ερευνητές είπαν ότι εντόπισαν και ταυτοποίησαν 25 κρούσματα της πιο επικίνδυνης παραλλαγής «Deltacron», τους είπε με δημόσια ανάρτησή του ότι τέτοια ταυτοποίηση δεν υπάρχει κι έκαναν «τεχνικό λάθος». Οι κύπριοι του απάντησαν χαρακτηρίζοντας την δήλωσή του «επιστημονικά ανήθικη», ο έλληνας καθηγητής όμως ουδέποτε ανταπάντησε, ούτε εξήγησε.
Θα μπορούσε να είναι ο ορισμός του think positive. Ατυχώς όμως είναι ο επιστήμονας στον οποίο η κυβέρνηση έχει αναθέσει την ενημέρωση του κόσμου σε μια υγειονομική κρίση που μετρά ήδη πάνω από 20.000 νεκρούς.
Η Μίνα Γκάγκα είναι ο έτερος πυλώνας της εθνικής μας αισιοδοξίας. Μας λέει ότι «σύντομα θα πάρουμε τις ζωές μας πίσω», ότι δεν υπάρχει περίπτωση λήψης νέων περιοριστικών μέτρων, πως υπάρχει μεγάλη διάθεση για εμβολιασμό, και τεράστια προσφορά self test. Παραπλεύρως και η Βάνα Παπαευαγγέλου μας λέει ότι μετά την «Ομικρον» καθαρίσαμε – τον τσακίσαμε τον ιό. «Οι ιολόγοι», λέει, «μας έχουν μάθει ότι η εξελικτική ιολογία δείχνει ότι κάθε επόμενη παραλλαγή θα έχει ηπιότερη νόσο και μεγαλύτερη μεταδοτικότητα, γιατί αυτός είναι ο σκοπός του ιού, να μας κάνει να νοσούμε χωρίς να μας σκοτώνει».
Ατυχώς και για την αναπληρωτή υπουργό Υγείας και για την καθηγήτρια της επιτροπής λοιμωξιολόγων δεν λένε τα ίδια οι ομόλογοί τους, πολιτικοί και επιστήμονες, στην Ευρώπη. Ούτε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λέει τα ίδια.
Ο γερμανός υπουργός Υγείας Καρλ Λάουτερμπαχ λέει ότι η πεποίθηση πώς η παραλλαγή Ομικρον είναι το τέλος της πανδημίας «είναι αφελής». Και πως «μια λοίμωξη από την Όμικρον δεν μας δίνει απαραίτητα ανοσία από μια επόμενη παραλλαγή του ιού».
Ο επικεφαλής του ΠΟΥ δρ Τέντρος Γκεμπρεγέσους λέει ότι «η “Ομικρον” δεν προκαλεί εξίσου βαριά συμπτώματα με τη “Δέλτα”, αλλά επ’ ουδενί μπορεί να χαρακτηριστεί ήπια».
Η υπεύθυνη εκτάκτων αναγκών του Οργανισμού Κάθριν Σμόλγουντ, λέει πως όχι μόνον δεν είμαστε στην αρχή του τέλους της πανδημίας, αλά βρισκόμαστε σε ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία της. Λέει πως «όσο εξαπλώνεται η “Ομικρον”, όσο αναπαράγεται ο ιός, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης νέας μετάλλαξης, τα χαρακτηριστικά της οποίας κανείς δεν μπορεί να προβλέψει». Και ο Μάικλ Ράιαν, επικεφαλής διαχείρισης της κρίσης covid του ΠΟΥ λέει πως τα περί τέλους της πανδημίας είναι «ευσεβείς πόθοι», ότι «ο ιός παραμένει ενεργητικός» και θα δούμε πολλά στο μέλλον.
Εμείς όμως ζούμε στην γη της χαράς και της αισιοδοξίας – στην χώρα, που τέλειωσε πρώτη την πανδημία. Και, μαζί, τέλειωσε και την αξιοπιστία…
Η υπόθεση του σπουδαιότερου τενίστα παγκοσμίως Νόβακ Τζόκοβιτς έγινε viral τις προηγούμενες ημέρες στο Ελληνικό Twitter. Υιοθετώντας το επικοινωνιακό κόλπο του Αυστραλού πρωθυπουργού Σκοτ Μόρισον, το εγχώριο φιλελεύθερο τουϊτερικό λόμπι -μεταξύ των οποίων πολλοί δημοσιογράφοι- έσπευσε να εξυμνήσει την πολιτική απόφαση άρσης της εξαίρεσης που είχε λάβει ο Σέρβος σταρ του τένις και να κάνει λόγο για το “σοβαρό κράτος”. Με προφανείς συνειρμικές παραπομπές στην αυστηρότητα που πρέπει να τηρεί και το δικό μας κράτος…
Αδιαφόρησαν όλοι αυτοί για το αυτονόητο: ο Τζόκοβιτς είχε λάβει βίζα με απόφαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Καμπέρα και εξαίρεση για να αγωνιστεί στο Australia Open από την διοργανώτρια αρχή και την τοπική κυβέρνηση της Βικτώρια. Επικαλέστηκε πως έχει νοσήσει πρόσφατα από κοροναϊό και ως εκ τούτου δεν χρειαζόταν πιστοποιητικό εμβολιασμού.
Ο Σέρβος τενίστας είναι γνωστός αντιεμβολιαστής. Ως οπαδός της ομοιοπαθητικής και κάποιων μεταφυσικών (έως συνωμοσιολογικών) θεωριών αρνείται να εμβολιαστεί. Γνωστά αυτά και μέχρι πρότινος ουδείς είχε ασχοληθεί, τουλάχιστον όχι περισσότερο απ΄ ότι οι ίδιοι δημοσιολογούντες είχαν ασχοληθεί με την άρνηση του Στέφανου Τσιτσιπά να εμβολιαστεί. Σημειωτέον, ο τελευταίος εμβολιάστηκε, τελικά, με το μονοδοσικό της J&J για να του επιτραπεί να αγωνιστεί στο αυστραλιανό grand slam.
Ουδείς ενδιαφέρθηκε να επισημάνει την υπαναχώρηση της αυστραλιανής αρχής από την αρχική της απόφαση (χορήγηση βίζας και εξαίρεσης), η οποία έγινε καταφανώς μετά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των πολιτών σε μια χώρα που βιώνει το πιο αυστηρό lockdown παγκοσμίως που διαρκεί από τον Σεπτέμβριο. Διέλαθε, δε, της προσοχής (…) το γεγονός ότι δόθηκαν συνολικά 26 παρόμοιες εξαιρέσεις αλλά θέμα έγινε μόνο για τον Τζόκοβιτς. Για πολιτικούς και επικοινωνιακούς λόγους και με το δεδομένο πως η Αυστραλία πορεύεται προς τις εκλογές.
Το να είναι, όμως, κανείς ανεμβολίαστος ή ακόμα και αντιεμβολιαστής δεν σημαίνει πως αίρονται τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε φυσικά πως οι αποφάσεις των κρατικών αρχών αναιρούνται γι’ αυτόν τον λόγο. Η καταδίκη των θεωριών συνωμοσίας περί το εμβόλιο τις οποίες εκφράζει ο (κάθε) Τζόκοβιτς δεν τον καθιστούν αυτομάτως πολίτη β΄ κατηγορίας.
Κι ενώ αυτοί που από άμβωνος αποθέωναν το “σοβαρότερο κράτος παγκοσμίως” (Αυστραλία) επειδή αποφάσισε τον εγκλεισμό του Τζόκοβιτς σε ξενοδοχείο καραντίνας και την εκδίωξή του από τη χώρα, αποφεύγουν να πουν πως εκτός από τα “σοβαρά κράτη” υπάρχει και η “σοβαρή δικαιοσύνη”. Η οποία τηρεί το γράμμα και το πνεύμα του νόμου ακόμα κι αν εκθέτει πολιτικά τον Αυστραλό (ή κάθε άλλον) πρωθυπουργό.
Νέο θρίλερ με τη συμμετοχή Τζόκοβιτς στο Australian Open – Κρίσιμες οι επόμενες ώρες,https://t.co/JTYsjiokeV,
Χωρίς να δίνεται άφεση σε απανταχού φύσεως αρνητές της πραγματικότητας και της επιστήμης, το πρόσφατο παράδειγμα του Νόβακ (Novak) Τζόκοβιτς οδηγεί στο υπέρτατο συμπέρασμα πως το “Βαλκανίζειν” εστί φιλοσοφείν.
Συνοπτικά, ο Νόβακ αποφάσισε με κάποιο αμφιβόλου εγκυρότητας πιστοποιητικό νόσησης να αποπειραθεί να εισέλθει στην Αυστραλία ώστε να συμμετάσχει στο τουρνουά Τένις παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Στην Αυστραλία η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας είχε μια απολύτως αυστηρή πολιτική και ένα από τα μακροβιότερα και αυστηρότερα λοκντάουν παγκοσμίως.
Κίνησε ο Βαλκάνιος λοιπόν με ύφος “ξέρεις ποιος είμαι εγώ” να μπει σε μια χώρα με ιατρικό πιστοποιητικό εξαίρεσης από την υποχρέωση εμβολιασμού, το οποίο είναι προαπαιτούμενο για να εισέλθει κάποιος στη χώρα. Ισχυρίστηκε δε πως βγήκε θετικός στον κορωνοϊό στις 16 Δεκεμβρίου ώστε να εξαιρεθεί από την 14ήμερη καραντίνα που επιβάλλεται στους μη εμβολιασμένους επισκέπτες της χώρας.
Στο “Βαλκανίζειν” συμβάλλει και η πρωθυπουργός της Σερβίας η οποία μετά από επικοινωνία με την Αυστραλιανή κυβέρνηση φρόντισε να παραδοθούν στον τενίστα φορητός υπολογιστής, κάρτες δεδομένων για επικοινωνία με την οικογένειά του και τρόφιμα χωρίς γλουτένη.
Σε μια άλλη Ορθόδοξη χώρα των βαλκανίων προφυλακιστέοι που συντάσσουν συμβόλαια θανάτου ζητούν ειδική διατροφή και δορυφορική τηλεόραση στη φυλακή. Αλλά τουλάχιστον αυτοί κατηγορούνται και για κακουργήματα.
Η Βαλκανική φιλοσοφία του ¨ξέρεις ποιος είμαι εγώ” είναι μια από τις αρετές που εξάγουν όσοι διατηρούν, εγκεφαλικά, ιδιαίτερες σχέσεις με διαταραχές μεγαλείου.
Η άποψη πως κάποιος αποτελεί πεφωτισμένη εξαίρεση εντείνεται κάθε φορά που το καθολικό “Σύνολο” αντικαθίσταται από το καθεστωτικό “Ορθό”. Εθνικιστικές, ή μη, δονκιχωτικές φανφάρες για Νίκες απέναντι σε αόρατους κορωνοϊούς, λήξεις πανδημίας που αυτομάτως θα συμβούν αρκεί να έχουμε λίγη υπομονή και να αποδεχτούμε ακόμα 3000 νεκρούς με μέσο όρο 70 την ημέρα για 40 ημέρες, αυτάρεσκα φιλιά στα ίδια χέρια που έκλεισαν νοσοκομεία και τώρα κομπάζουν για την καλύτερη διαχείριση της πανδημίας διαγαλαξιακά, θέτουν ισχυρά θεμέλια για την εδραίωση της Βαλκανικής φιλοσοφίας εκλεκτών, αρίστων, χρισμένων λαών.
Ανήκομεν εις την Δύσιν, α βολοντέ και περιστασιακά.
Κελί μικρό, γεμάτο υγρασία. Ο αέρας τόσο κρύος που γδέρνει τα ρουθούνια και τα λαιμά. Πάγκος στον τοίχο, απέναντι από την πόρτα, κι ένας ακόμα στον άλλο, από τη δεξιά μεριά. Αριστερά κάθονται ο Βαγγέλης και ο Τάκης, δεξιά ο Χάρης και ο Χρήστος. Προσπαθούν να ζεσταθούν χτυπώντας που και που τα χέρια και σφίγγοντας τα πέτα των μπουφάν ανάμεσα στο σαγόνι και το στήθος. Οι ώρες δεν περνούν. «Τι θα μας κάνουν» σπάει τη σιωπή ο Τάκης. «Υπουργούς!» κοροϊδεύει ο Χρήστος. «Δημοκρατία…» λέει ο Βαγγέλης, με τόση αηδία σα να έλεγε «σκατά». Βλέπει πως ο Κοσμάς τον κοιτάζει απορημένος, και εξηγεί: «Εμάς μας πιάσανε γιατί δουλεύαμε παράνομα, εντάξει. Είναι όμως γεγονός πως η ιταλική δημοκρατία εκμεταλλεύεται το κλίμα με τις Μπριγκάντε Ρόσσι και τα ρέστα, για να μπάσει το φασισμό από το παράθυρο, όπως κάνουν και οι Γερμανοί…» «Κόφτο ρε Βαγγέλη, δε μ’ ενδιαφέρουν τα πολιτικά, στο έχω πει χιλιάδες φορές. Τι σχέση έχει ο φασισμός, με το γεγονός ότι εμείς δουλεύαμε παράνομα;» «Η αφέλειά σου συναγωνίζεται μόνο με τη μαλακία που σε δέρνει, καημένε Χάρη! Δε σ’ ενδιαφέρουν τα πολιτικά, αλλά εξαιτίας τους θα τραβηχτούμε άσχημα με τους καραμπινιέρους! Εξαιτίας τους, ο κάθε Ιταλός ρουφιάνος βρίσκει την ευκαιρία να καρφώσει, εξαιτίας τους, ο κάθε μπάτσος μπορεί και γίνεται ένας μικρός δικτάτορας. Τώρα, σε βάρος μας» Η κουβέντα δεν προκόβει, γιατί κανείς εκτός απ’ τον Βαγγέλη δεν έχει κέφι. Αναλογίζονται το χάλι τους. Φοιτητές, οι δυο στην Κτηνιατρική, οι άλλοι δυο στο Πολυτεχνείο. Λεφτά από Ελλάδα λιγοστά, να μη φτάνουν ούτε για τα νοίκια. Ήταν ένας Ιταλός, ο σινιόρ Βιττόριο, που έπαιρνε γκαρσόνια στην τρατορία του ξένους φοιτητές, για τους ίδιους λόγους που όλοι οι εργοδότες προτιμάνε τους αλλοδαπούς. Μικρότερος μισθός, καμιά ασφάλιση, κανένας κίνδυνος για απεργία, απόλυση όποτε γουστάρει το αφεντικό. Είχε εφτά Σύρους, Ιορδανούς και Μαροκινούς, έναν Πορτογάλο και τέσσερις Έλληνες. Κάποιο καρφί έπεσε, είχε πάρει μετάθεση ο γνωστός αρχιμπάτσος της περιοχής και ο σινιόρ Βιττόριο δεν είχε προλάβει να πιάσει επαφή με τον καινούριο, του τα μάζεψε τα γκαρσόνια η κλούβα. Η πόρτα ανοίγει, μπαίνουν τέσσερις καραμπινιέροι, με κλομπ στη μέση. Το κελί, μόλις που χωράει όλον αυτόν τον κόσμο. Οι δικοί μας σηκώνονται όρθιοι. Λέγονται ελάχιστες διαδικαστικές φράσεις και, χωρίς να εξακριβωθεί ποτέ το γιατί, πέφτει μια δυνατή γροθιά στην κοιλιά του Χρήστου. Την ατμόσφαιρα φορτίζει περισσότερο μια κλωτσιά που τραβάει ο οξύθυμος Βαγγέλης στο καλάμι του Ιταλού που χτύπησε το Χρήστο. Ακολουθεί σφαγή εις βάρος των Ελλήνων. Έρχονται κι άλλοι καραμπινιέροι, τραβάνε το Βαγγέλη και τον Τάκη έξω στο διάδρομο, για να υπάρχει άνεση χώρου και δέρνουν όλοι μαζί. Δέρνουν και οι άλλοι, μέσα στο κελί. Οι καραμπινιέροι χτυπάνε άφοβα, ξέρουν ότι είναι το ευκολότερο πράγμα να δέρνεις έναν ξένο. Μαροκίνο, τους λένε όλους τους μαυριδερούς, περιφρονητικά. Κανείς δε θα σου ζητήσει εξηγήσεις. Κι αν το κάνει, κάποιος που τις έφαγε, τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν. Θα γίνουν οι τυπικές διαδικασίες και θα αποδειχτεί πως αυτός, ο ξένος, χτύπησε πρώτος τους καραμπινιέρους, γιατί δεν ήθελε να υπακούσει σε κάποια εντολή τους. Απείθεια και αντίσταση κατά της αρχής. Άλλωστε, ένας από τους σημερινούς μαροκίνο είναι γνωστός αριστεριστής. Αν κάνουν το ζόρικο, θα απελαθούν κανονικά και θα ξεχάσουν τις σπουδές στα πανεπιστήμιά μας. Μέχρι τώρα κάναμε τα στραβά μάτια, φίλιι ντι πουτάνε, αλλά τώρα τα ψέματα τελείωσαν. Βία, έξω από την Ιταλία! Δέρνουν παραπάνω από το συνηθισμένο σε τέτοιες περιπτώσεις. Είναι και η συναισθηματική φόρτιση του καιρού. Η πατρίδα κινδυνεύει, η δημοκρατία κινδυνεύει, η οικονομία κινδυνεύει, ο μισθός κινδυνεύει. Ας πέσει καμιά παραπάνω, να γλιτώσει η δημοκρατία! Τους αφήνουν σε κακό χάλι. Ο Βαγγέλης μουγκρίζει και βρίζει ασταμάτητα, σε άπταιστα καραγκούνικα. Το ζόρι έχει βγάλει προς τα έξω τη Θεσσαλική του προφορά, ακόμα κι όταν ανακατεύει τα γαμοσταυρίδια με μαοϊκά τσιτάτα. Ο Χάρης κι ο Τάκης βογγάνε και μυξοκλαίνε. Ο Χρήστος, πιο ψύχραιμος απ’ όλους κι ας είχε εισπράξει το περισσότερο ξύλο, φτύνει προς την κλειδωμένη σιδερόπορτα. «Που είσι μανούλα μ’ να μι διείς, του γιό σ’ να καμαρώσεις…» μουρμουρίζει. Αυτός κατάγεται από τη Χαλκιδική. Πριν προλάβουν να κρυώσουν, καταφθάνει φουριόζος και πολυλογάς ο σινιόρ Βιττόριο, μ’ έναν μικρογαλονά καραμπινιέρο. Τους ξεκλειδώνουν, ορμάει και τους αγκαλιάζει, τους λέει κάρι αμίτσι, τους βάζει μπροστά και τους βγάζει σε χρόνο μηδέν από την καραμπινιερία. Στο στενό παραδίπλα έχει παρκαρισμένο το φορτηγάκι του, τους φορτώνει και τραβάνε όλοι για την τρατορία. Ακριβώς απέναντι έχει το σπίτι και το ιατρείο του ο ντοτόρε Τζιάννι, αυτός θα τους περιποιηθεί. Για τους τρεις από τους τέσσερις η ιστορία τελειώνει εδώ. Χρειάστηκαν σχεδόν δέκα χρόνια, τους έπιασαν κι άλλες φορές, αλλά στο τέλος τα κατάφεραν και γύρισαν πίσω πτυχιούχοι. Ο τέταρτος, είχε άλλη εξέλιξη. Αμέσως μετά το περιστατικό του ξυλοδαρμού άρχισαν να εκδηλώνονται τα σημάδια της αρρώστιας.
Μικρό Χωριό, 1983
Σκοτάδι, λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα. Οι γυναίκες μπροστά στους νεροχύτες, οι άντρες μπροστά στην τηλεόραση ή τα φύλλα του Θανάση. Οι περισσότεροι όμως είναι στην εκκλησία, όπου ακούνε τις ψαλμωδίες της Μεγάλης Δευτέρας. Ψιλοβρέχει, με εκνευριστική επιμονή. Μια ψιχάλα που τρυπά το μυαλό και μουσκεύει για τα καλά όσα βρίσκονται φυλαγμένα εκεί. Ο Χάρης νοιώθει να πνίγεται. Τα μάτια του ανοίγουν διάπλατα, το στόμα του χάσκει, τα χέρια του τρέμουν. Η ψιχάλα άνοιξε τη μικρή κερκόπορτα της μνήμης και τα υλικά της αποθήκης μετουσιώνονται σε αίμα και χολή, αναβράζουν, ζητάνε κοίτη για να κυλήσουν – αλλιώς θα τον πνίξουν. Ωστόσο κοίτη δεν υπάρχει, διέξοδος δεν υπάρχει, τον πιάνει ένας φοβερός πονοκέφαλος, σα νάπιασε το κεφάλι του ένα βαρύ σιδερένιο στεφάνι και σφίγγει ανελέητα. Πονούν οι κρόταφοι, τα μάτια, ο σβέρκος. Ο Χάρης βγαίνει τρεκλίζοντας από το σπίτι στην έρημη, μουσκεμένη πλατεία του χωριού. Οι λάμπες από τους στύλους φωτίζουν μ’ ένα χλωμό, κίτρινο φως τη βροχή, ο αέρας που φυσά σχηματίζει υδάτινα πετάσματα που κινούνται σπασμωδικά εδώ και κει – και παραμορφώνει τους όγκους των σπιτιών και των μεγάλων δέντρων αιφνιδιαστικά και απροειδοποίητα. Ο Χάρης νοιώθει τις αισθήσεις του ευαισθητοποιημένες στο έπακρο. Καθώς βαδίζει με αλλοπρόσαλλα βήματα, κάπου μπερδεύεται, γλιστρά και πέφτει. Γδέρνεται η παλάμη του δεξιού του χεριού, νοιώθει δυνατό τσούξιμο. Σηκώνεται και απλώνει το χέρι του στη βροχή, να ξεπλυθεί από τα λασπόνερα. Ο πονοκέφαλος υποχώρησε κάπως, τώρα τον σκεπάζει κάτι σαν υγρό σύννεφο και του προξενεί ατονία και σύγχυση. Σκουπίζει με το μανίκι του σακακιού τα μάτια. Κάποια χαλικάκια, κολλημένα από το πέσιμο, είναι ακόμα εκεί, ένα σκαλώνει στο αριστερό βλέφαρο αποκάτω. Ο Χάρης αισθάνεται να τον διαπερνούν αμέτρητες βελόνες, πυρωμένες σ’ ένα τεράστιο μπρούτζινο μαγκάλι. Βάζει τα κλάματα. Κλαίει σπαραχτικά και περπατά παραπατώντας μέσα στη βροχή, χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Προχωρά σ’ ένα δρόμο που τον ξέρει από ένστικτο, τον έχει περάσει χιλιάδες φορές, στα είκοσι πέντε του χρόνια. Κάπου σκουντουφλάει. Τοίχος. Σηκώνει το βλέμμα, προσανατολίζεται, είναι έξω από το νεκροταφείο του χωριού. Βρίσκει τη διπλή σιδερένια εξώπορτα, τη σπρώχνει και βαδίζει ανάμεσα στα μνήματα. Ταφόπετρες, σταυροί, πλαστικά διακοσμητικά, αληθινά και ψεύτικα λουλούδια. Σε μερικά μνήματα καίνε ακόμα τα καντηλάκια που άναψαν νωρίτερα οι γυναίκες, μπροστά στις κορνιζαρισμένες φωτογραφίες των πεθαμένων. Ο Χάρης αναρωτιέται αν τη νύχτα οι νεκροί συναντιούνται και κάνουν παρέα – ή μένουν συνεχώς στη μοναξιά τους. Τριγυρίζει άσκοπα εδώ κι εκεί μέσα στο σκοτάδι και τη βροχή. Ξαφνικά, κάτι τον αγγίζει στην πλάτη. Παγώνει. Στρέφει σιγά σιγά, είναι ένα χοντρό ραβδί, ξεχασμένο πάνω σ’ ένα ψηλοχτισμένο μνημείο. Ο Χάρης το παίρνει στα χέρια του, το παρατηρεί έκπληκτος. Ψηλαφά τους ρόζους. Το πιάνει από τη μια άκρη και το γυρίζει στον αέρα. Γελάει, παίζει σαν παιδί. Βλέπει ξαφνικά μπροστά του τον πεθαμένο να τον κοιτάζει ειρωνικά μέσα από την κορνίζα του και να χαμογελάει – θαρρείς με την αφέλεια του Χάρη – μ΄ αυτό το ίδιο χαμόγελο που τον φέρνει χρόνια τώρα σε απόγνωση. Αγριεύεται, ανασαίνει ακανόνιστα. Βγάζει ένα πνιχτό ουρλιαχτό και κατεβάζει με δύναμη το ραβδί που κρατά. Το τζάμι γίνεται θρύψαλα, ο αέρας σβήνει αμέσως το καντήλι, το χαμόγελο του πεθαμένου εξαφανίζεται. Ο Χάρης γελά ευχαριστημένος. Πάει παραδίπλα και κάνει το ίδιο. Βρίσκεται σε τρομερή διέγερση, θέλει και μπορεί να εξαφανίσει όλα τα ειρωνικά χαμόγελα, τσακίζει όσα κρύσταλλα βλέπει να φέγγουν. Τον πλημμυρίζει μια υγρή, ζεστή, ηδονική αίσθηση. Γελά και φωνάζει. Ασυνάρτητα. Επιστρέφει βιαστικά στο χωριό. Μάνα και πατέρας είναι ακόμη στην εκκλησία. Βγάζει τα μουσκεμένα ρούχα, στεγνώνει το κορμί του με μια παλιά τριμμένη κουβέρτα και πέφτει κατάκοπος. Κοιμάται πολλές ώρες, χωρίς εφιάλτες.
Επίλογος
Μετά τον βανδαλισμό στα μνήματα, βάλανε τον Χάρη σε «ίδρυμα», όπου έπαιρνε αντικαταθλιπτικά και αντιδιεγερτικά και έμενε ήσυχος. Κατά καιρούς είχε βίαιες εξάρσεις, αλλά τον ηρεμούσαν με καταδέσεις, ψυχοφάρμακα και θεραπευτικά ηλεκτροσόκ. Πέρασαν έτσι μερικά χρόνια. Κι όμως, παρ’ όλη την επιστήμη με την αυθεντία και τη βία της, ο Χάρης δραπέτευσε από το τρελάδικο, κατάφερε με απανωτά ωτοστόπ να φτάσει στο χωριό του, μπήκε κρυφά στο σπίτι του και σκότωσε τον πατέρα του. Οι εφημερίδες εκείνης της μακρινής εποχής είχαν όλες τις λεπτομέρειες.
O Γιάννης Λούλης διατήρησε για τον εαυτό του εδώ και αρκετά χρόνια την πολυτέλεια να αξιολογεί τις πολιτικές τάσεις από την απόσταση του συμβούλου στρατηγικής και αναλυτή που δεν εμπλέκεται με τον σκληρό πυρήνα της κυβερνητικής διαχείρισης. Ακόμα και κατά την περίοδο που διετέλεσε σύμβουλος του (πρωθυπουργού) Κώστα Καραμανλή φρόντισε να παραμείνει στην απόσταση ασφαλείας που επιτρέπει στον παρατηρητή να παρακολουθεί ολόκληρο το “κάδρο” και κυρίως τον πολιτικό ορίζοντα.
Όταν, για παράδειγμα, από το 1999 έλεγε πως “η Ν.Δ είναι ένα φθαρμένο προϊόν” δέχθηκε επικρίσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όταν πέντε χρόνια αργότερα αυτό το φθαρμένο προϊόν κατακτούσε την εξουσία. Ελάχιστοι κατανοούσαν πως η εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας δεν υπόκειται συχνά στους κανόνες του πόσο νέο είναι ένα πολιτικό υποκείμενο αλλά επιβάλλεται από τις συγκυρίες της απογοήτευσης και της αρνητικής ψήφου. Το 2012, για παράδειγμα, εξακολουθούσε να επιμένει στην ίδια άποψη και να αποδίδει την διακυβέρνηση Καραμανλή σε “επικοινωνιακά ρετουσαρίσματα” και στο -μάλλον συγκυριακό- άνοιγμα στον “μεσαίο χώρο” (όρος που του αποδίδεται).
Μετά το 2015 συνήθιζε να λέει πως “ο Τσίπρας ήρθε για να μείνει”, άποψη που είμαι σε θέση να γνωρίζω πως άρεσε στο τότε επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου καθώς απέδιδε στον πρώην πρωθυπουργό ένα ηγετικό προφίλ ικανό να εδραιώσει για τον ίδιο μια ακρετά μακρά περίοδο πολιτικής ηγεμονίας στον χώρο του. Είναι μάλλον βέβαιο πως όσα επισημαίνει στο τελευταίο άρθρο του στην “Εφημερίδα των Συντακτών” δεν θα ικανοποίησαν την Κουμουνδούρου, ιδιαίτερα καθώς συνδυάζονται με την διαπίστωση της δυναμικής που -κατά τον ίδιο- αποκτά το “φαινόμενο Ανδρουλάκης” υπό τον “μουσικό” τίτλο (από το γνωστό τραγούδι των Eagles)…”The new Kid in town”.
“Το να καταπιεί ο ΣΥΡΙΖΑ τον Τσίπρα, έναν αρχικά ιδιαίτερα επικοινωνιακό και φωτεινό πολιτικό, ήταν ο απόλυτος αυτοχειριασμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οπερ και εγένετο.”, γράφει ο Λούλης.
Η διαπίστωση Λούλη δεν σημαίνει απαραίτητα πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να επανέλθει στην εξουσία. Πάντοτε υπάρχουν περιθώρια για “επικοινωνιακά ρετουσαρίσματα”, όπως συνέβη και παλαιότερα. Με την διαφορά πως οι χρόνοι παρέρχονται, οι συνθήκες μεταβάλλονται και τα περιθώρια στενεύουν.
Επ΄ αυτού προκύπτουν ορισμένα ζητήματα που αποκτούν εύλογα ιδιαίτερη αξία υπό το φως τριών δεδομένων: πρώτον, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης οδεύει προς ένα συνέδριο (είχε προσδιοριστεί για τα τέλη Φεβρουαρίου, το πιθανότερο είναι, όμως, πως θα διεξαχθεί εντός του Μαρτίου), δεύτερον, το 2022 θα είναι εκλογική χρονιά, ή, έστω, έτος προπαρασκευής εκλογών που θα διεξαχθούν το αργότερο την άνοιξη του 2023, και, τρίτον, εμφιλοχωρεί, πλέον, στις αναλύσεις και προβλέψεις η παράμετρος της δημοσκοπικής ανόδου του νέου ΠΑΣΟΚ υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Η διαπίστωση Λούλη πρέπει να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα όλων αυτών. Μία παρόμοια πρόβλεψη είχε κάνει και ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης όταν είχε μιλήσει για τον “καχεκτικό δικομματισμό”, ήτοι την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να υπερβεί την γραμμή μεταξύ του ισχυρού αντιπολιτευτικού κόμματος και να αναδειχθεί σε διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας.
Το ερώτημα παραμένει: έχει καταπιεί ο ΣΥΡΙΖΑ τον Τσίπρα;
Ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε αναμφίβολα το σημαντικότερο πλεονέκτημα του χώρου της κυβερνώσας Αριστεράς. Από τις δεύτερες εκλογές του 2015 (οι πρώτες έγιναν σε συνθήκες διαφορετικές που έχουν πολλαπλώς αναλυθεί) μέχρι την ήττα αλλά με το υψηλό ποσοστό του 32% των εκλογών του 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ πορευόταν με την δυναμική της χαρισματικότητας του Τσίπρα. Η προσωπική και αδιαμεσολάβητη σχέση που είχε κερδίσει με μία σημαντική μερίδα του εκλογικού σώματος ήταν το μεγάλο όπλο. Φάνηκε, άλλωστε, στον τρόπο με τον οποίο κατόρθωσε να μετατρέψει μέσα σε ένα μήνα το ποσοστό κατάρρευσης του 23% των ευρωεκλογών στο 32% των εθνικών εκλογών. Φάνηκε και από το ό,τι (όπως είχαν επισημάνει και οι δημοσκόποι) κατάφερε να κερδίσει δύο μονάδες μόνο με την τηλεοπτική του εμφάνιση στο “περιβάλλον Σκάϊ” (συνέντευξη στους Αλέξη Παπαχελά και Σία Κοσιώνη την Πέμπτη πριν τις εκλογές).
Τα πράγματα έχουν αλλάξει έκτοτε. Παρότι η πρόχειρη και “εύκολη” προσέγγιση ορισμένων για την δημοσκοπική χειραγώγηση της ηγεμονίας του Κυριάκου Μητσοτάκη γίνεται συχνά “επιχείρημα”, η αλήθεια είναι πως δημιουργείται η εντύπωση πως τα “καύσιμα” Τσίπρα έχουν εξαντληθεί και στον δρόμο δεν είναι εύκολο να βρεθούν βενζινάδικα.
Κάποιοι έλεγαν πως στο ερώτημα-διαπίστωση Λούλη η απάντηση έπρεπε να είναι “να καταπιεί ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ”. Φυσικά, ούτε αυτό θα ήταν λύση. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε τον χρόνο, μαζί με την κριτική του στην κυβέρνηση, να οικοδομήσει ένα ανοικτό πολιτικό υποκείμενο που θα απεγκλωβιζόταν από τις μικρές αλλά βασανιστικές εμμονές του ριζοσπαστισμού και θα μεταβαλλόταν σε έναν μηχανισμό παραγωγής πολιτικής και αμφίδρομης σχέσης με την κοινωνία. Δυστυχώς, φαίνεται πως δεν συμβαίνει ούτε αυτό (παρά τις καλές προθέσεις του αρχηγού του).
Είναι αληθές πως σε ένα τμήμα του εκλογικού σώματος μεγαλώνει η απογοήτευση για την κυβέρνηση. Το υπόβαθρο για αρνητική ψήφο υπάρχει. Υπάρχουν, όμως, και πολλές ενστάσεις για το εάν αυτή η αρνητική ψήφος διοχετευθεί στην αξιωματική αντιπολίτευση. Οι μετακινούμενες ψήφοι που κάνουν αντιπολιτεύσεις τις κυβερνήσεις και τούμπαλιν δεν συνιστούν πια μια μηχανιστική πράξη. Πολλοί μένουν αιχμάλωτοι στη ζώνη της αδιευκρίνιστης ψήφου, άλλοι πάλι διαθέτουν τώρα την “τρίτη επιλογή” που λέγεται Ανδρουλάκης. Όχι γιατί απαραίτητα η μετονομασία από ΚΙΝΑΛ σε ΠΑΣΟΚ καθαγιάζει τα αμαρτήματα του παρελθόντος αλλά επειδή, κυρίως, η απολυτότητα περιορίζεται και οι ψηφοφόροι σκέπτονται με όρους του σήμερα και λιγότερο με αναδρομές στο παρελθόν.
Εάν, λοιπόν, έχει δίκιο ο Λούλης και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταπιεί τον Τσίπρα, το αντίδοτο δεν είναι να καθυποτάξει ο τελευταίος το κόμμα. Είναι αυτό το κόμμα να γίνει πράγματι κόμμα. Να υπερβεί την καλλιεργηθείσα αρνητική στάση πολλών και να δείξει πως το ζητούμενο δεν πρέπει να είναι μόνο “να φύγει ο Μητσοτάκης” αλλά ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι και χειροπιαστοί λόγοι να κυβερνήσει το ίδιο. Ποιό ίδιο, όμως; Όχι, βεβαίως, η υβριδική φόρμουλα μετά το 2015 αλλά κάτι εντελώς νέο με κοινωνική γείωση και με ανοικτούς ορίζοντες.
Ο Μητσοτάκης θα προκηρύξει εκλογές όταν θα αισθάνεται πως μπορεί να τις κερδίσει. Είναι πιθανό να απαιτηθεί μια αλληλουχία αναμετρήσεων. Η πρώτη (απλή αναλογική), η δεύτερη (με κλιμακωτό μπόνους), ίσως και μια τρίτη. Το αφήγημα περί προοδευτικής διακυβέρνησης μπορεί να υπηρετεί την άποψη για έναν ΣΥΡΙΖΑ ευρύχωρο και ανεκτικό σε συνεργασίες, δημιουργεί, όμως, και την αίσθηση πως δεν μπορεί μόνος του, ό,τι δεν δύναται να προσδιορίσει τις εξελίξεις.
Τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο. Οι προσλαμβάνουσες στο “ενδιάμεσο” εκλογικό σώμα είναι ενός αθροίσματος στελεχών που έχουν σημείο αναφοράς την διακυβέρνηση 2015-19. Ακόμα και τα πιο επιτυχημένα από αυτά έχουν καταστεί όμηροι στερεοτύπων και νοοτροπιών που εξακολουθούν να υφίστανται και ενίοτε να καλύπτουν την προσπάθεια ανανέωσης. Που είναι, για παράδειγμα, εκείνο το think tank που έμοιαζε ως μοντέλο της επόμενης ομάδας διακυβέρνησης;
Είναι βέβαιο πως στο συνέδριο ο Τσίπρας θα εισπράξει ένα απλόχερο και δυναμικό χειροκρότημα επιβεβαίωσης της αρχηγίας του. Ουδείς μπορεί να τον αμφισβητήσει και όλοι κατανοούν πως και τα επόμενα χρόνια η λάμψη του θα σκεπάζει το ημίφως των κομματικών διαδρόμων; Η λάμψη όμως φθίνει εάν δεν φροντίσει κανείς να την ανανεώνει. Σε καταπίνει, εν τέλει, ό,τι αφήσεις να σε καταπιεί.
