Οι εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝ.ΑΛ παρουσιάζουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον καθώς θα μπορούσαν να διαταράξουν ένα μονότονο παιχνίδι που επικρατεί στην πολιτική σκηνή από το Ιούλιο του 2019. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία έντονων γεγονότων όπου κυριάρχησε ο λαϊκισμός, η μιζέρια και το αρνητικό πάθος, οι πολίτες επέλεξαν να δώσουν μια απόλυτη αυτοδυναμία στον Κυριάκο Μητσοτακη ο οποίος έχει εκμεταλλευθεί στο έπακρο αυτή την ευκαιρία ερμηνεύοντας σωστά την επιθυμία τους για σταθερότητα και δημιουργία περιβάλλοντος για οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη.
Στην επικράτηση του κ. Μητσοτακη έχει συμβάλει και η αδυναμία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να εκμεταλλευθεί την λογική φθορά και τα λάθη της Κυβέρνησης. Κολλημένη δημοκοπικά δεν μπορεί να πείσει ότι έμαθε από τα λάθη της και τον λαϊκισμό άλλα κυρίως να πείσει την μεσαία τάξη. Επιθυμεί να επικρατήσει στον κεντροαριστερό χώρο άλλα η αδυναμία είναι φανερή- ακόμα και ο κ. Τσιπρας δεν αμφισβητεί την νίκη του Πρωθυπουργού εάν γίνονταν αύριο εκλογές.
Το ξεχωριστό ενδιαφέρον δίδεται λοιπόν από την πολιτικά θαρραλέα απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να εκτεθεί εκ νέου στην κρίση των πολιτών. Ήταν το πρώτο θύμα του λαϊκισμού και λοιδορήθηκε αδίκως, καθώς εάν γίνει μια ουσιαστική αποτίμηση της πρωθυπουργίας του θα διαπιστωθούν πολλά θετικά: η Διαύγεια, η περιβαλλοντική πολίτικη, η αρχή της ψηφιοποίησης του κράτους, τα δομημένα νομοσχέδια για κρατική μεταρρύθμιση.
Μια νίκη Παπανδρέου θα σήμαινε πάρα πολλά.
Θα σηματοδοτούσε το οριστικό τέλος της Πλατείας, την επίσημη απενοχοποιηση του ΠΑΣΟΚ (στελέχη του άλλωστε βρίσκονται στα επιτελεία της ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) άλλα κυρίως θα έδινε μια καινούργια αρχή για έναν δημιουργικό πολίτικο διάλογο όπου οι πολίτες θα αποκομίζαν τεράστια οφέλη.
Η οικονομία αποτελεί πρωτεύων θέμα, όμως η εξωτερική και η περιβαλλοντική πολίτικη βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο των προβλημάτων μας οπού η εμπειρία, οι γνώσεις και οι επαφές του κ. Παπανδρέου είναι πολύτιμες. Κυρίως, όμως, θα σηματοδοτούσε την οριστική επιστροφή στην πολίτικη ομαλότητα.
Μπορεί σήμερα, τα εγγεγραμμένα μελή του ΚΙΝ.ΑΛ να επιτελούν μια μικρή δύναμη, την απόφαση τους θα την παρακολουθήσουμε όλοι μας με μεγάλο ενδιαφέρον.
Έχει καταντήσει ρουτίνα να μας εκπλήσσει δυσάρεστα το Υπουργείο Εξωτερικών και ο Νίκος Δένδιας. Τα δυο νέα περιστατικά δείχνουν την ανικανότητα του ΥΠΕΞ στη διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής.
Το πρώτο περιστατικό αφορά στη Λιβύη, όπου ο κύριος συνομιλητής του Νίκου Δένδια, η ομόλογος του Νάιλα αλ Μανγκούς, αποπέμφθηκε από το Προεδρικό Συμβούλιο της χώρας ενώ της απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα.
Το δεύτερο αφορά την Βόρεια Μακεδονία και αυτά που συνέβησαν στις τελετές ανάληψης των καθηκόντων τους από τα νέα δημοτικά συμβούλια, όπου σ’ αρκετούς Δήμους υπογράφηκαν οι δηλώσεις ανάληψης των καθηκόντων σε έγγραφα με το όνομα Δημοκρατία της «Μακεδονίας».
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά όμως.
Μετά το φιάσκο με την «επένδυση» από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη στον Στρατάρχη Χαφτάρ στην Λιβύη, ως αντίβαρο στην τουρκική διείσδυση στη χώρα, ο Νίκος Δένδιας επένδυσε στην σχέση του με την ομόλογο του της Λιβύης, η οποία ήταν ανήκε στο περιβάλλον Χαφτάρ και ήταν πρόταση του. Καμιά καινοτομία όπως φαίνεται.
Σύμφωνα με το έγγραφο που είδε το φως της δημοσιότητας, το υποστηριζόμενο από τον ΟΗΕ Προεδρικό Συμβούλιο της Λιβύης έπαυσε των καθηκόντων της, την υπουργό Εξωτερικών Νάιλα αλ Μανγκούς, κατηγορώντας την ότι δεν συντονίζει την εξωτερική πολιτική με το συμβούλιο.
Το τριμελές σώμα, μέρος της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας που υπηρετεί στη θέση του προέδρου της Λιβύης, απαγόρευσε επίσης στην Μανγκούς να ταξιδέψει στο εξωτερικό εν αναμονή της έρευνας για την υποτιθέμενη μονοπώληση της εξωτερικής πολιτικής, σύμφωνα με διάταγμα που δημοσιεύθηκε το Σάββατο από το Συμβούλιο.
Η επένδυση για διείσδυση στη Λιβύη μέσω της Υπουργού Εξωτερικών της χώρας, πέφτει στο κενό μετά τις τελευταίες εξελίξεις, μένοντας η Ελλάδα και πάλι ξεκρέμαστη σ’ ότι αφορά την Λιβυκή κρίση.
Ανικανότητα κι ανυπαρξία του ΥΠΕΞ ή ατυχία; Νομίζω ότι εύκολα δίνεται η απάντηση, ανικανότητα και ανυπαρξία. Δεν μπορούν να συμβαίνουν μόνο ατυχή γεγονότα για την Ελλάδα στον διπλωματικό τομέα, κάτι γίνεται λάθος κι αυτό αποτυπώνεται στα αποτελέσματα.
Το δεύτερο γεγονός έχει να κάνει με την ανάληψη των καθηκόντων από τους νικητές των δημοτικών εκλογών, που οι περισσότεροι ανήκουν στο VMRO-DPMNE, και η υπογραφή των δηλώσεων ανάληψης σε έγγραφα με το όνομα Δημοκρατία της «Μακεδονίας» χωρίς να υπάρχει αντίδραση από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών υποδηλώνει αν μη τι άλλο, ότι δεν υπάρχει καμιά παρακολούθηση της εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Επίσημα καμιά δήλωση ή ενημέρωση ή αντίδραση από το Υπουργείο Εξωτερικών. Κάτι διαρροές αμφιβόλου προέλευσης.
Επιπλέον μετά τις δραματικές εξελίξεις στη Βόρεια Μακεδονία με την ανακοίνωση περί παραίτησης του Πρωθυπουργού Ζάεφ, η αδράνεια από την ελληνική πλευρά για τις εκκρεμείς συμφωνίες που παραμένουν στις καλένδες της Βουλής των Ελλήνων, δείχνει ότι μάλλον ότι έχουν χάσει τα αβγά και τα πασχάλια. Ειδάλλως θα είχαν ήδη προχωρήσει άμεσα για την κύρωση των συμφωνιών από τη Βουλή.
Οψόμεθα ότι το Υπουργείο και ο Υπουργός Εξωτερικών θα ξυπνήσουν από το όνειρο της μετάβασης του Νίκου Δένδια στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ως τον πιο δημοφιλή Υπουργό της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και θα ασχοληθούν με την εξωτερική πολιτική.
Το αποτύπωμα της πανδημίας στους Έλληνες μετά από 20 μήνες επιχειρεί να σκιαγραφήσει έρευνα της διαΝΕΟσις, στο πλαίσιο τακτικών μελετών που διενεργεί.
Συνοψίζοντας τα βασικά συμπεράσματα της τελευταίας έρευνας, που εκπονήθηκε από την εταιρεία Metron Analysis, τηλεφωνικά και online σε δείγμα 1.101 ατόμων ηλικίας από 17 και άνω που μιλούν ελληνικά, στο διάστημα 5-14 Οκτωβρίου 2021, σημειώνονται τα εξής:
1. Εδώ και μερικούς μήνες, ένα επίπεδο κανονικότητας έχει επανέλθει στην καθημερινή ζωή, κάτι που αποτυπώνεται και στο πώς δουλεύουν οι Έλληνες. Τον Απρίλιο του 2020 μόνο 1 στους 4 Έλληνες εργαζόταν κανονικά στον χώρο εργασίας του -άλλος 1 στους 4 εργαζόταν με τηλεργασία και οι υπόλοιποι βρίσκονταν σε κάποια μορφή αναστολής εργασίας ή άδειας. Σήμερα το 83% των εργαζομένων δουλεύουν, πια, κανονικά στον χώρο εργασίας τους και μόνο το 10% εργάζονται πλέον με τηλεργασία.
Οι Έλληνες πολίτες, δε, είναι πλέον μοιρασμένοι σε δυο κατηγορίες: οι μισοί πιστεύουν ότι η χώρα μας πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ οι υπόλοιποι πιστεύουν το αντίθετο. Ωστόσο, δεν είναι το ίδιο μοιρασμένες όλες οι υποομάδες του πληθυσμού. Ένας σημαντικός παράγοντας που διαφοροποιεί το αποτέλεσμα είναι η ηλικία: οι πολίτες ηλικίας άνω των 65 που πιστεύουν ότι πάμε προς τη σωστή κατεύθυνση είναι υπερδιπλάσιοι από τους συνομηλίκους τους που πιστεύουν το αντίθετο. Στις ηλικίες 17-39, όμως, τα ποσοστά είναι ακριβώς ανάποδα. Η στάση των νεότερων είναι γενικά πιο απαισιόδοξη για σχεδόν όλα τα θέματα της πανδημίας, κάτι που επιβεβαιώνεται και από άλλες έρευνες και για άλλα θέματα, και αξίζει περαιτέρω διερεύνηση. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι οι μισοί εμβολιασμένοι πολίτες πιστεύουν ότι πάμε προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ 7 στους 10 ανεμβολίαστους πιστεύουν ότι πηγαίνουμε προς τη λάθος.
Κυρίαρχα συναισθήματα στους Έλληνες παραμένουν σταθερά η αβεβαιότητα (40%) και η ανασφάλεια (31%) και τελευταία η ντροπή (7%) και η αυτοπεποίθηση (5%).
Τι πιστεύουν οι Έλληνες για την πανδημία
Γενικά, όπως έχει φανεί και από τις προηγούμενες έρευνες – αναφέρεται στα συμπεράσματα – η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιμετωπίζουν το φαινόμενο ως κάτι σημαντικό -από την αρχή της κρίσης, κιόλας, με τις απαντήσεις τους δείχνουν ότι παίρνουν την απειλή στα σοβαρά.
Σταθερά 3 στους 4 πιστεύουν ότι η Covid-19 αποτελεί μια “σοβαρή απειλή” για την υγεία τους, ενώ μόνο 1 στους 5 νομίζει ότι πρόκειται για μια “συνηθισμένη απλή ασθένεια”.
Και εδώ, βεβαίως, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους: 13,5% των εμβολιασμένων πιστεύουν ότι είναι “μια απλή ασθένεια” -αλλά το αντίστοιχο ποσοστό στους ανεμβολίαστους είναι 51,2%.
Ο ρεαλισμός της στάσης τους έχει προέλθει, βεβαίως, και από τη διάψευση των προσδοκιών που είχαν στα πρώτα στάδια της πανδημίας, για μια γρήγορη επάνοδο στην κανονικότητα. Αξίζει να θυμίσουμε ότι στην αρχή της κρίσης, τον Απρίλιο του 2020, η πλειοψηφία των Ελλήνων πίστευαν ότι θα έχουμε επανέλθει σε μια “φυσιολογική καθημερινότητα” μέχρι τον Σεπτέμβριο. Του 2020. Καθώς ο καιρός περνούσε, βεβαίως, επικρατούσε ένας νέος ρεαλισμός και πλέον οι μισοί Έλληνες (47%) θεωρούν ότι θα επανέλθουμε σε μια “φυσιολογική καθημερινότητα” μετά το 2022.
Ένα 65% των Ελλήνων, δε, θεωρούν “πολύ” ή “αρκετά πιθανό” νέες μεταλλάξεις να οδηγήσουν σε νέα επιβάρυνση της πανδημίας στο μέλλον. Προς το παρόν, περίπου 2 στους 3 Έλληνες θεωρούν “όχι και τόσο πιθανό” ή “καθόλου πιθανό” να οδηγηθούμε ξανά σε lockdown (ωστόσο, σχεδόν οι μισοί ανεμβολίαστοι πολίτες θεωρούν, αντίθετα, ότι θα οδηγηθούμε). Ταυτόχρονα, όμως, 2 στους 3 Έλληνες πιστεύουν ότι “τα χειρότερα έχουν περάσει”, και μόνο 1 στους 4 θεωρεί ότι “έρχονται δυσκολότερες ημέρες”. Τα αποτελέσματα σε αυτή την ερώτηση είναι πάνω-κάτω παρόμοια ανεξαρτήτως ηλικίας, και σχεδόν ίδια για εμβολιασμένους και μη.
2. Την περίοδο που έτρεξε η έρευνα, 9% των Ελλήνων δήλωναν πως έχουν νοσήσει με Covid (από 6% τον Μάιο του 2021). Ταυτόχρονα, πλέον, το 77% του δείγματος της έρευνας (που, θυμίζουμε, περιλαμβάνει μόνο πολίτες ηλικίας άνω των 17 που μιλούν ελληνικά) δηλώνουν ότι έχουν κάνει έστω και μία δόση του εμβολίου (από 39% τον Μάιο του 2021), ενώ το 75% είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Το 81% των εμβολιασμένων δηλώνουν ότι θα κάνουν και την επαναληπτική (ή “αναμνηστική” όπως αναφέρεται συχνά) δόση του εμβολίου όταν τους δοθεί η δυνατότητα. Είναι ενδιαφέρον ότι το ποσοστό των πρόθυμων να κάνουν την επαναληπτική δόση είναι πολύ υψηλό σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες -συμπεριλαμβανομένων των 17-24 (77%).
Όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα, το ποσοστό των εμβολιασμένων αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία και με το μορφωτικό επίπεδο, ενώ χαμηλότερα του 65% ποσοστά εμβολιασμού εμφανίζουν μόνο οι αγρότες, οι άνεργοι, όσοι δηλώνουν επάγγελμα “οικιακά” και όσοι ζουν σε περιοχές με λιγότερους από 2.000 κατοίκους.
Σε αυτή την έρευνα, δε, υπάρχουν και κάποιες νέες ερωτήσεις για το θέμα του εμβολιασμού, που αναδεικνύουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.
Από αυτούς που έχουν εμβολιαστεί, το 58% δηλώνουν ότι το αποφάσισαν μόνοι ή μόνες, ενώ 1 στους 4 δηλώνει πως παρακινήθηκε από τον γιατρό του. Εξάλλου, 1 στους 4 εμβολιασμένους δηλώνει πως στην αρχή είχε αποφασίσει να μην εμβολιαστεί, αλλά στη συνέχεια άλλαξε γνώμη.
Αντίστοιχα στους ανεμβολίαστους (που είναι το 23% του συνόλου), ίδιο ποσοστό (58%) δηλώνουν πως μόνοι ή μόνες αποφάσισαν να μην εμβολιαστούν. 1 στους 5 λέει ότι επηρεάστηκε “από όσα έχει διαβάσει ή ακούσει” και μόνο 1 στους 10 επειδή παρακινήθηκε να μην εμβολιαστεί από τον γιατρό του. Από αυτό το 23%, πάντως, περίπου οι μισοί δηλώνουν ότι εξαρχής είχαν αποφασίσει να μην εμβολιαστούν, ενώ οι άλλοι μισοί ότι σκόπευαν να εμβολιαστούν, και άλλαξαν γνώμη.
Είναι ενδιαφέρον, βεβαίως, ότι περισσότεροι από τους μισούς ανεμβολίαστους δηλώνουν σήμερα ότι δεν θα εμβολιαστούν (“μάλλον όχι” και “σίγουρα όχι”). Πρόκειται για το 15% του συνολικού δείγματος. Όταν, δε, ρωτήθηκαν αν θα εμβολιαστούν εφόσον ο εμβολιασμός γίνει υποχρεωτικός για όλους, το 41% των ανεμβολίαστων (ένα ποσοστό που αντιστοιχεί σε περίπου 800.000 πολίτες) δήλωσαν πως όχι.
Ένας χρόνος πανδημίας: Πώς ζουν οι Έλληνες
Και στο θέμα της υποχρεωτικότητας και των δικαιωμάτων εμβολιασμένων/ανεμβολίαστων στην κοινωνία, εμφανίζονται κάποια ενδιαφέροντα αποτελέσματα, αναφέρει ο Οργανισμός. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών είναι υπέρ της υποχρεωτικότητας για κάποιες ομάδες του πληθυσμού. 7 στους 10 πολίτες πιστεύουν ότι ο εμβολιασμός πρέπει να είναι υποχρεωτικός για τους εκπαιδευτικούς, άλλοι 7 στους 10 πιστεύουν το ίδιο και για τους ένστολους, ενώ 3 στους 4 πιστεύουν ότι πρέπει να είναι υποχρεωτικός για τους υγειονομικούς. Ωστόσο, μόνο λίγο περισσότεροι από τους μισούς -στο συνολικό δείγμα- πιστεύουν ότι ο εμβολιασμός πρέπει να είναι υποχρεωτικός για όλους τους πολίτες.
7 στους 10 εμβολιασμένους πιστεύουν ότι οι ανεμβολίαστοι συμπολίτες τους “δεν είναι καλά πληροφορημένοι” και ότι “υπάρχουν επιτήδειοι που συνειδητά τους παραπλανούν”. 6 στους 10 υποστηρίζουν ότι “η συμπεριφορά τους είναι αντικοινωνική” και 4 στους 10 ότι “είναι επικίνδυνοι και προσπαθούν να τους αποφεύγουν”. Ταυτόχρονα, όμως, 7 στους 10 εμβολιασμένους πιστεύουν ότι το να μην εμβολιαστούν οι ανεμβολίαστοι “είναι δικαίωμά τους”.
Οι μισοί Έλληνες, δε, πιστεύουν ότι κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να ζητά υπηρεσίες μόνο από εμβολιασμένους -οι άλλοι μισοί διαφωνούν.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν και οι στάσεις των Ελλήνων ως προς τον εμβολιασμό των παιδιών. Τον Μάιο του 2021, λίγο πριν ο ΕΜΑ εγκρίνει τη χρήση του εμβολίου για τα παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω στην Ευρώπη, το 58,1% των Ελλήνων γονέων δήλωναν πως δεν θα εμβολίαζαν τα παιδιά τους. Σήμερα, όμως, 6 στους 10 γονείς παιδιών ηλικίας άνω των 12 ετών δηλώνουν ότι τα παιδιά τους είτε έχουν ήδη εμβολιαστεί (38%) είτε ότι πρόκειται να εμβολιαστούν (20%). Σήμερα, δε, από τους γονείς παιδιών ηλικίας κάτω των 12, μόνο 1 στους 3 δηλώνει ότι τα παιδιά του θα εμβολιαστούν όταν εγκριθεί το εμβόλιο και γι’ αυτά. 1 στους 5 δηλώνει ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη, και σχεδόν οι μισοί (46%) ότι τα παιδιά τους δεν θα εμβολιαστούν. Σημειώνουμε ότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το εμβόλιο για παιδιά ηλικίας 5-11 έχει εγκριθεί στις ΗΠΑ, ενώ η σχετική απόφαση του ΕΜΑ για τις χώρες της ΕΕ αναμένεται τις επόμενες εβδομάδες.
3. Σε αυτή την έρευνα προστέθηκαν και μια σειρά από ερωτήσεις για την ψυχική και τη σωματική υγεία των Ελλήνων σε αυτή την περίοδο -σε σύγκριση μάλιστα με αντίστοιχα στοιχεία από την προ-πανδημίας περίοδο. Αξίζει να σημειώθεί, ότι, όπως υπογραμμίζεται μεταξύ άλλων, σήμερα 1 στους 4 Έλληνες και Ελληνίδες δηλώνει πως τους τελευταίους 12 μήνες αντιμετώπισε αγχώδεις διαταραχές (κρίσεις πανικού, άγχος) και 1 στους 10 ότι είχε κατάθλιψη. 1 στους 5 δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2 εβδομάδων είχε διαταραχές στον ύπνο του και επίσης 1 στους 5 ότι αισθάνθηκε μελαγχολία, κατάθλιψη ή απελπισία -ένα ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από αυτό που εμφανίστηκε σε αντίστοιχη έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ από το 2019. Η διαφορά ανάμεσα στις ηλικίες είναι, και εδώ, εμφανής. Το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 17-24 που δηλώνουν πως αισθάνθηκαν μελαγχολία, κατάθλιψη ή απελπισία τον τελευταίο χρόνο φτάνει το 44%.
Το αλβανικό Κίνημα Μπέσα που διαθέτει 3 βουλευτές, αποχώρησε από τον κυβερνητικό συνασπισμό «Μπορούμε» που ηγήθηκε το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ζόραν Ζάεφ στις εκλογές του 2020 και απέσπασε την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση της Βόρειας Μακεδονίας με 62 βουλευτές, σε σύνολο 120.
Αυτό ανακοινώθηκε με ανάρτηση στο Facebook από τον αρχηγό του VMRO-DPMNE Χριστιάν Μίτσκοσκι, όπου γράφει πως «έρχεται ένα νέο μέλλον, μια νέα εποχή και μια νέα ελπίδα. Μας περιμένουν δυνατές προκλήσεις, συνειδητοποιημένοι και ευγνώμονες για την υποστήριξη, θα τα καταφέρουμε μαζί. Η Μακεδονία θα τα καταφέρει! Έχουμε μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία».
Το κείμενο συνοδεύεται από μια φωτογραφία στην οποία φαίνεται ότι η πλειοψηφία περιλαμβάνει το VMRO-DPMNE, την Αριστερά, την Συμμαχία για τους Αλβανούς, την Εναλλακτική και το Μπέσα.
Εκτός από τον Μίτσκοσκι, στη φωτογραφία του VMRO-DPMNE φαίνονται ο αντιπρόεδρος Αλεκσάνταρ Νικόλοσκι, ο ηγέτης της Αριστεράς, Ντιμίταρ Απασίεφ, ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας, Αρμπέν Ταραβάρι, ο γενικός γραμματέας του Μπέσα, Αριανίτ Χότζα, ο πρόεδρος της Εναλλακτικής, Αφριμ Γκάσι, και ο βουλευτής της Συμμαχίας για τους Αλβανούς Χαλίλ Σνόπτσε.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι πριν λίγες μέρες όλοι οι εταίροι του κυβερνητικού συνασπισμού του Ζόραν Ζάεφ, συμπεριλαμβανομένου και του Κινήματος Μπέσα, ανακοίνωσαν ότι ο συνασπισμός είναι ενωμένος, τίθεται το ερώτημα τι συνέβη και άλλαξε στρατόπεδο το αλβανικό Μπέσα;
Οι δημοτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη Κυριακή, εκτός από την συντριπτική ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Ζόραν Ζάεφ και την ανακοίνωση ότι θα παραιτηθεί είχε κι άλλα απόνερα που πυροδότησαν την αμφισβήτηση της κυβερνητικής συμμαχίας.
Η απόφαση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής (ΚΕΕ) της Βόρειας Μακεδονίας για επανάληψη της ψηφοφορίας σε εκλογικό τμήμα στο Δήμο του Ζέλινο όπου εκλέχτηκε Δήμαρχος από το Κίνημα Μπέσα, έβγαλε εκτός εαυτού τον Υπουργό Γεωργίας και ΓΓ του κινήματος Αριανίτ Χότζα.
«Δεν θα καθίσω στο ίδιο τραπέζι σε μια κυβέρνηση με υπουργούς της Δημοκρατικής Ένωσης για την Ένταξη (DUI). Ίσως η θέση μου να είναι συναισθηματική, όπως λέει ο Αλί Αχμέτι, αλλά θα πω ότι είναι θέμα αρχής γιατί δεν θα επιτρέψω περαιτέρω ασέβεια προς το Μπέσα ως εταίρο του συνασπισμού» δήλωσε ο Χότζα κατηγορώντας ευθέως το DUI ότι παρενέβη στην απόφαση της ΚΕΕ.
Η κόντρα μεταξύ των δυο αλβανικών κομμάτων, του DUI και του Μπέσα, για το ποιο θα επικρατήσει στην ισχυρή αλβανική μειονότητα της Βόρειας Μακεδονίας, χτύπησε και τον κυβερνητικό συνασπισμό.
Το DUI ως κυρίαρχο κόμμα στην αλβανική μειονότητα, ήταν πάντα ο ρυθμιστής στους κυβερνητικούς συνασπισμούς, καθώς είχε συνεργαστεί και με το VMRO-DPMNE και με το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Όμως στο πέρασμα του χρόνου, υπήρξαν προσπάθειες αμφισβήτησης του DUI και του ηγέτη του Αλί Αχμέτι, με την δημιουργία μειονοτικών κομμάτων, χωρίς όμως να υπάρξει αποτέλεσμα ουσιαστικό.
Η εμφάνιση του Κινήματος Μπέσα το 2014, άλλαξε εν μέρη τα δεδομένα και σχηματίστηκε ένα κόμμα ρυθμιστής μεταξύ των κομμάτων της αλβανικής μειονότητας.
Οι φήμες λένε ότι το Κίνημα Μπέσα είναι χρηματοδοτούμενο από το τουρκικό ΑΚΡ του Ερντογάν και έχει δομηθεί οργανωτικά σύμφωνα με το ΑΚΡ. Καθώς η τουρκική μειονότητα είναι πολύ μικρή στη Βόρεια Μακεδονία, ο εύκολος δρόμος διείσδυσης της Τουρκίας στη χώρα θα ήταν μέσω ενός αλβανικού κόμματος.
Το ζήτημα της απόφασης της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στο Ζέλινο μπορεί να πυροδότησε την ενδοκυβερντητική κρίση και την απόφαση να αποχωρήσει το κίνημα Μπέσα από την κυβέρνηση, αλλά δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι ήταν μια κίνηση προγραμματισμένη για να προκληθεί πολιτική κρίση.
Οι δυο συνασπισμοί, όπου ηγούνται το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το VMRO-DPMNE έχουν, ή μάλλον είχαν 46 και 44 βουλευτές αντίστοιχα, από τους οποίους το κόμμα του Ζάεφ έχει 31 δικούς του βουλευτές και το κόμμα του Μίτσκοσκι 34. Το DUI του Αχμέτι έχει 15 βουλευτές και η Συμμαχία για τους Αλβανούς 12. Οι εναπομείναντες 28 βουλευτές ανήκουν στα υπόλοιπα κόμματα που ανήκουν στις συμμαχίες εκτός από τους 2 της Αριστεράς και τον 1 του Δημοκρατικού Κόμματος των Αλβανών που κατέβηκαν αυτόνομα.
Μπορεί ο Μίτσκοσκι να θεωρεί και να λέει ότι έχει πλειοψηφία, όμως πρέπει αυτό να φανεί και στην Εθνοσυνέλευση είτε μέσω της πρότασης μομφής που είπε ο Μίτσκοσκι ότι θα καταθέσει την Δευτέρα αν δεν παραιτηθεί ο Ζάεφ, είτε με ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση που θα σχηματιστεί μετά την παραίτηση του σημερινού Πρωθυπουργού.
Υψηλό αριθμό περιστατικών κατέγραψε, από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα, η επιστημονική ομάδα της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Καραμανδανείου, στην Πάτρα, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Πελοπόννησος.
Κατάθλιψη, αυτοκτονικότητα, υπερβολικό στρες, διαταραχές λόγου, βίαιες συμπεριφορές, κατακλύζουν τα παιδιά σύμφωνα με τις καταγραφές που έχει κάνει η επιστημονική ομάδα της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Καραμανδανείου, όπως γράφει η Μαρίνα Ριζογιάννη.
Η συγκεκριμένη ομάδα με επικεφαλής τη διευθύντρια της Κλινικής, Ευθυμία Αρ. Λώλου, δίνει στην κυριολεξία μάχη προκειμένου να καλύψει τα αυξημένα αιτήματα γονιών για την παροχή βοήθειας στα παιδιά τους.
Ενδεικτικό είναι ότι από τον Ιούνιο μέχρι σήμερα έχουν αντιμετωπιστεί στα τακτικά ιατρεία της Κλινικής 3.000 παιδιά. Επίσης από τον Ιούνιο που ξεκίνησε η λειτουργία της Κλινικής έχουν νοσηλευτεί 20 παιδιά.
«Η Κλινική μας αυτή τη στιγμή, παρά τις αντιξοότητες, και κυρίως την έλλειψη προσωπικού, έχει πληρότητα πάνω από 68%» μας επισήμανε ο διοικητής του Καραμανδανείου Παύλος Αθανασόπουλος.
Υπενθυμίζεται ότι η Κλινική αυτή είναι η μοναδική στην ευρύτερη περιφέρεια και από τις λίγες που λειτουργούν πανελλαδικά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φτάνουν στην Πάτρα παιδιά από διάφορες περιοχές της χώρας. «Εχουμε παιδιά από τη Ρόδο, την Κέρκυρα, τα Ιωάννινα και πολλές άλλες περιοχές. Το ευχάριστο είναι ότι όσα παιδάκια έχουμε νοσηλεύσει στην Κλινική μας έχουν μία πολύ καλή εξέλιξη» προσθέτει η κ. Αθανασόπουλος.
Από την πλευρά της η διευθύντρια της Κλινικής περιγράφοντας τα προβλήματα που καταγράφουν στους μικρούς ασθενείς μάς είπε: «Ερχόμαστε αντιμέτωποι με πάρα πολλά προβλήματα. Τα παιδιά είναι φορτωμένα με πολλές ψυχικές διαταραχές. Ανάμεσα σε αυτές είναι η κατάθλιψη, η αυτοκτονικότητα, το υπερβολικό άγχος, η σχολική άρνηση».
Η κ. Λώλου τονίζει ότι η πανδημία και ο εγκλεισμός προκάλεσε σοβαρά ψυχικά τραύματα στα παιδιά. «Ο εγκλεισμός έχει προκαλέσει πάρα πολλά προβλήματα όπως η κατάθλιψη, η επιθετικότητα, η βίαιη συμπεριφορά. Πιστεύω ότι όσο περνάει ο καιρός θα βγουν πάρα πολλά προβλήματα στα παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από μη φυσιολογικές συνθήκες, όπως είναι ο εγκλεισμός και όλα αυτά που συνεπάγεται η πανδημία».
Το μελανό σημείο στη λειτουργία της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Καραμανδανείου, είναι η υποστελέχωσή της. Πάγιο και χρόνιο πρόβλημα για τον παιδοψυχιατρικό τομέα του Καραμανδανείου. Σήμερα μόλις τέσσερις γιατροί εκ των οι τρεις είναι μόνιμες και η μία επικουρική καλούνται να καλύψουν όλα τα παιδιά που φτάνουν στα τακτικά ιατρεία, στα έκτακτα στα επείγοντα και φυσικά να παρακολουθούν όσα παιδιά νοσηλεύονται και να κάνουν και εφημερίες.
«Πιεζόμαστε πάρα πολύ για να καλύψουμε τις εφημερίες. Με υπερπροσπάθεια που κάνουμε όλοι καλύπτονται τα τακτικά ιατρεία. Είναι πάρα πολύ δύσκολη η κατάσταση διότι τα δικά μας περιστατικά δεν είναι μία απλή εξέταση. Θέλεις πολύ χρόνο με το παιδί και πολύ χρόνο με τους γονείς. Είναι μία σύνθετη κατάσταση» σημειώνει η κ. Λώλου τονίζοντας ότι απαιτούνται τουλάχιστον άλλοι δύο γιατροί για να καλύπτονται όλες οι ανάγκες τις κλινικής και των παιδιών».
“Αν αυξηθούν κι άλλο τα κρούσματα κοροναϊού, οι νοσηλείες και οι διασωληνωμένοι στις ΜΕΘ, θα πρέπει σε λίγο να διαλέξουμε αν θα νοσηλευθεί ασθενής με κορονοϊό ή με εγκεφαλικό”.
Την απίστευτη αυτή πρόβλεψη-διαπίστωση έκανε η Μίνα Γκάγκα, στον ΑΝΤ1 ομολογώντας έτσι την τραγική κατάσταση του ΕΣΥ αλλά και την εξέλιξη της πανδημίας που έχει βγει πλέον εκτός ελέγχου.
Μιλώντας στην εκπομπή “Πρωινοί Τύποι”, η Αναπληρώτρια Υπουργός Υγείας, είπε πως “είναι σαφές ότι δεν έχουμε τελειώσει με την πανδημία. Ο καθένας μας ξέρει φίλους και γνωστούς που νοσούν. Έχουμε περισσότερα κρούσματα από ποτέ. Σήμερα όλοι μας ξέρουμε τους τρόπους ατομικής προστασίας, βασικότερος των οποίων είναι ο εμβολιασμός και πρέπει να τους ακολουθούμε. Αυτός που θέλει να παρακάμψει τα μέτρα, μπορεί. Αν θέλουν, μαζεύονται 20-30 φίλοι σε ένα σπίτι, χωρίς να τηρείται κανέναν μέτρο. Το θέμα είναι ο καθένας να τηρήσει τα μέτρα ατομικής προστασίας”.
Όπως ανέφερε η Μίνα Γκάγκα, “στις 11 Νοεμβρίου αναμένεται η έγκριση από τον EMA για το χάπι κατά του κορονοϊού και πιθανότατα πριν από το τέλος του 2021 θα έχουμε τις πρώτες παρτίδες στην Ελλάδα. Οι παρτίδες όμως θα είναι περιορισμένες. Με 6.000-7.000 κρούσματα την ημέρα, αν αρχίσουμε να δίνουμε τις παρτίδες που θα πάρουμε, θα έχουν τελειώσει σε 2 ημέρες”, τονίζοντας ότι η Επιτροπή των ειδικών έχει ορίσει κριτήρια για τους ασθενείς στους οποίους θα χορηγηθούν πρώτα τα χάπια και αυτοί θα είναι οι ανοσοκατεσταλμένοι, οι μεταμοσχευμένοι και οι έγκυες στο γ΄ τρίμηνο της εγκυμοσύνης, τονίζοντας πάντως ότι “κανείς δεν πρέπει να παραλείψει το εμβόλιο για κανέναν λόγο”.Remaining Time-0:00FullscreenMute
“Τα μονοκλωνικά αντισώματα είναι για ασθενείς που είναι στις πρώτες ημέρες νόσησης και χωρίς βαριά συμπτώματα, αλλά δεν προσφέρουν ούτε αυτά κάλυψη 100%. Το πρώτο ζητούμενο μας πρέπει να είναι η αυξημένη προσοχή και η αποφυγή να νοσήσουμε από κορονοϊό”, επεσήμανε η κ. Γκάγκα, συμπληρώνοντας πως για τις περιοχές που είναι σε αυξημένη πίεση το σύστημα υγείας “όλα τα σενάρια εξετάζονται και θα γίνει ότι χρειαστεί ώστε το σύστημα υγείας να ανταποκριθεί όπου και όπως χρειάζεται. Αλλά και πάλι πρωτεύον είναι να προσέχουμε και να μην νοσήσουμε, διότι κανένα σύστημα δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε 40.000 κρούσματα την ημέρα”.
Από τα πολλά τσουνάμια έχει βλάβη το μυαλό μας και από τους 70 “τσουναμογράφους” δεν υπάρχει κανένας στην Ελλάδα.
Αυτά δήλωσε ο αστήρ εκ Καλιφόρνιας καθηγητής και ακαδημαϊκός, κύριος Συνολάκης, ο εισπηδήσας στην ελληνική ακαδημαϊκή νομενκλατούρα κατά το 2004, και έκτοτε σεβαστικά τιμώμενος στην έρμη τούτη χώρα.
Τα εν Ελλάδι τσουνάμι, εάν εξαιρέσουμε ένα ανά μερικές χιλιάδες χρόνια, “φουσκώνουν” τις θάλασσές μας από 6 έως 12 εκατοστά και παθαίνουν ναυτία οι ελληνικές μέδουσες.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ενημέρωση για το τσουνάμι που καθιέρωσε ο ΟΗΕ από το 2015 ο Καθηγητής, Ακαδημαϊκός και πρόεδρος της Ειδικής Εθνικής Επιστημονικής Επιτροπής για την Κλιματική ΑλλαγήΚωνσταντίνος Συνολάκης είπε: «Είναι μια συμβολικη ημέρα που τιμά τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα από τσουνάμι και υπενθυμίζει στα κράτη την επιτακτική ανάγκη για συνεχή εκπαίδευση των πολιτών για τα απλά μέτρα που πρέπει να λάβουν αν βρεθούν σε παραλίες και αισθανθούν σεισμική δόνηση που διαρκεί πάνω από 15 δευτερόλεπτα ή, παρατηρήσουν ασυνήθιστες μετακινήσεις της ακτογραμμής».
Σχετικά με την αποτελεσματικότητα των συστημάτων προειδοποίησης τσουνάμι που υπάρχουν σήμερα στον πλανήτη είπε: «Τα παγκόσμια συστήματα, προειδοποιούν αποτελεσματικά για τσουνάμι στον Ειρηνικό και Ινδικό Ωκεανό. Πολύ πρόσφατα έχουν αρχίσει και λειτουργούν εθνικά παρατηρητήρια τσουνάμι και στην Μεσόγειο. Βέβαια, όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος που χρειάζεται να ταξιδέψει ένα τσουνάμι από την πηγή του και να πλήξει μια παραλία, τόσο περισσότερος χρόνος υπάρχει για να γίνει πιο αξιόπιστη πρόβλεψη».
«Παγκόσμια, η μεγαλύτερη πρόοδος είναι ότι χρησιμοποιούνται μοντέλα προσομοίωσης, όπως το MOST (πoυ αναπτύχθηκε στο εργαστήριό μου στο University of Southern California), ώστε να γίνονται στοχευμένες εκτιμήσεις του χρόνου άφιξης σε μια συγκεκριμένη περιοχή και του ύψους του τσουνάμι και της πλημμύρας. Οι εκτιμήσεις αυτές επικαιροποιούνται, όταν το τσουνάμι γίνει αντιληπτό από έναν ή περισσότερους από τους 70 περίπου τσουναμογράφους, που είναι εγκαταστημένοι στους πυθμένες των μεγάλων ωκεανών».
Τα λεπτά, ακόμα και τα δευτερόλεπτα μετά από την εκδήλωση ενός μεγάλου σεισμού είναι πολύ κρίσιμα: «Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν έγκαιρες εκτιμήσεις για το ύψος των τσουνάμι που προξενούνται πολύ κοντά στην ακτή, αλλά γίνεται μια μεγάλη παγκόσμια προσπάθεια να μειωθεί ο χρόνος προειδοποίησης και οι εκτιμήσεις να είναι πιο στοχευμένες. Για παράδειγμα, το 2011, στην Ιαπωνία το τσουνάμι που προξενήθηκε από τον μεγα-σεισμό μεγέθους 9 έφτασε στην πλησιέστερη στο επίκεντρο ακτή σε λιγότερο από 25 λεπτά. Ο λίγος χρόνος ήταν αρκετός για να γίνει προειδοποίηση μόνο με βάση το μέγεθος του σεισμού, χωρίς πληροφόρηση για το ύψος του κύματος ή τα σημεία στα οποία η πλημμύρα θα ήταν μεγαλύτερη. Το ίδιο τσουνάμι έφτασε μετά από 8 περίπου ώρες στην Χαβάη και έτσι υπήρχε χρόνος για πολύ σαφή εκτίμηση του ύψους του κύματος και της πλημμύρας που θα προξενούσε στις ακτές».
Οπως τονίζει ο Κωνσταντίνος Συνολάκης ο παγκόσμιος πληθυσμόςδεν έχει επαρκή ενημέρωση για το τι πρέπει να κάνει στο ενδεχόμενο εκδήλωσης ενός τσουνάμι: «Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο δεν γνωρίζουν τα βασικά για να προστατευτούν και, επαναλαμβάνω, αν βρεθεί κανείς σε παραλία και αισθανθεί σεισμική δόνηση που διαρκεί πάνω από 15 δευτερόλεπτα, ή παρατηρήσει ασυνήθιστες μετακινήσεις της ακτογραμμής, τότε να απομακρυνθεί, ώστε να βρεθεί σε υψόμετρο πάνω από 15 μέτρα από την παραλία και να περιμένει οδηγίες από την Πολιτική Προστασία. Ακόμη και σε χώρες με μακρόχρονη ιστορία με τοπικά τσουνάμι, όπως η Ιαπωνία, η Χιλή, η Ινδονησίας, αλλά και η Ελλάδα, υπάρχουν πολλοί που δεν ξέρουν να αναγνωρίσουν τον κίνδυνο και να δράσουν άμεσα, ή ακόμη και με προειδοποίηση δεν απομακρύνονται έγκαιρα».
Να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο τσουνάμι της Μεσογείου κατεγράφη στις Κυκλάδες στις 9 Ιουλίου του 1956, λίγη ώρα αφού ο Εγκέλαδος είχε χτυπήσει με 7,7 ρίχτερ στη θαλάσσια περιοχή της Αμοργού σκορπίζοντας τον θάνατο και την καταστροφή.
Οπως υπενθυμίζουν τα «Νέα», περισσότεροι από 50 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τον σεισμό εκείνο, ενώ ο απολογισμός θα ήταν ακόμη πιο δραματικός αν οι Κυκλάδες βίωναν από τότε την οικιστική και τουριστική ανάπτυξη που γνώρισαν τα επόμενα χρόνια. Το τσουνάμι που σχηματίστηκε ξεπέρασε σε ύψος τα 15 μέτρα, σάρωσε όλο το Νότιο Αιγαίο, έφτασε μέχρι την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου αλλά και ως τη Χάιφα του Ισραήλ.
Στα αξιοσημείωτα τσουνάμι που προκλήθηκαν έκτοτε στη Μεσόγειο – όλα τους μικρότερης κλίμακας από αυτό που σημειώθηκε στη Σάμο πριν από δυόμισι μήνες – περιλαμβάνεται το παλιρροϊκό κύμα που σχηματίστηκε στη Αλγερία τον Μάιο του 2003 έπειτα από σεισμό 6,8 ρίχτερ αλλά και το τσουνάμι που προκλήθηκε μέσα στον Κορινθιακό Κόλπο ως αποτέλεσμα όχι σεισμού αλλά κατολισθήσεων τον Φεβρουάριο του 1963.
Ενα σχετικά μεγάλο τσουνάμι που εκδηλώθηκε στην περιοχή της Μεσογείου τα τελευταία 65 χρόνια ήταν το μεγάλο κύμα που έπληξε τη Σάμο μετά τον πρόσφατο, μεγάλο σεισμό των 6,7 – 7 Ρίχτερ, στις 30 Οκτωβρίου του 2020. Το μέγιστο ύψος του τσουνάμι έφτασε τα 3,35 μέτρα στο βόρειο τμήμα του νησιού (Αγ. Νικόλαος), ενώ στο Βαθύ το κύμα κατέκλυσε μια περιοχή μήκους δυο χιλιομέτρων και βάθους μεγαλύτερου των 100 μέτρων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το τσουνάμι της Σάμου εγκαινίασε ακόμη μία πρωτιά: σηματοδότησε την πρώτη φορά στην Ευρώπη που εστάλη προειδοποιητικό μήνυμα για τσουνάμι ύστερα από σεισμό απευθείας στους πολίτες με SMS. «
Οπως λέει ο Γεράσιμος Παπαδόπουλος. «Εδώ και 2.500 χρόνια καταγεγραμμένης ιστορίας, δεν είχε αναφερθεί ποτέ άλλοτε τσουνάμι στη συγκεκριμένη περιοχή».
Με αυτή τη συχνότητα, έχει δίκιο ο κύριος Συνολάκης: Ενας τσουμανογράφος πρέπει να μας βρίσκεται και αχρείαστος να είναι!
Φέτος με τα παρόντα δεδομένα δεν υπάρχει καραντίνα. Ακόμα.
Αναρωτιέται κάποιος πόσο θα αντέξει ο κόσμος και κυρίως οι υποδομές υγείας, εστίασης, στα χιλιάδες ημερήσια κρούσματα. Ποιος ελεγκτικός μηχανισμός θα ανταποκριθεί στην απομόνωση των τόσων κρουσμάτων και ποιος ακόμα θα ελέγξει τα τόσα υγειονομικά πιστοποιητικά που απαιτούνται πλέον ώστε να συνεχίσει η “κανονικότητα” της εμπορικής και ημερήσιας δραστηριότητας.
Είναι λογικό τα ημερήσια κρούσματα να αυξηθούν εφόσον και η ποσότητα των διαγνωστικών ελέγχων αυξάνεται. Κανένας μας δεν έχει ξεχάσει πως με περίπου 2500 ημερήσια κρούσματα και 30000 ημερήσια τεστ κλείσαμε πέρσι χωρίς το εμβόλιο. Όμως η σημερινή πραγματικότητα των διαγνωστικών ελέγχων φτάνει τις 200 χιλιάδες. Παρακάμπτοντας όσους ένα χρόνο πριν ζητούσαν αύξηση των ελέγχων για καλύτερη διαχείριση της πανδημίας, φωνές βοώσες εν τη ερήμω, είναι πλέον κατανοητό ότι τα περισσότερα τεστ βεβαιώνουν και περισσότερα κρούσματα,
Τα κρούσματα δεν ακολουθούν την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ. Υφίστανται είτε τα βεβαιώσεις είτε όχι.
Ένα τέτοιο κρούσμα μπορεί να έχει δοκιμάσει το μπλουζάκι που μετά από 10 λεπτά θα δοκιμάσεις κι εσύ στο εμπορικό που θα πας, με όλα τα εμβόλια και τα κομφόρ των πιστοποιητικών. Ναι αλλά πλέον δεν πάμε σε καραντίνα. Επομένως μπορούμε να δοκιμάζουμε οτιδήποτε εφόσον είμαστε εμβολιασμένοι και ζωντανοί για να καταναλώνουμε και να διακινούμε τα ψήγματα χρήματος που παρέμειναν στις τσέπες μας.
Μια αλλαγή πολιτικής που κατά τα φαινόμενα δεν αγγίζει τους τεθνεώτες από covid. Αν πεθάνεις σε κάποια ΜΕΘ, σε κάποιο κρεβάτι εντός ή εκτός διαδρόμου και καταγραφείς ως θάνατος covid, τότε τα πρωτόκολλα είναι πολύ καθορισμένα. Θα έλεγε κανείς υπερβολικά καθορισμένα σε μια κοινωνία που αποφεύγει το λοκντάουν σαν το διάβολο το λιβάνι.
Δεν έχεις το δικαίωμα να ταφείς σε οικογενειακό τάφο. Δεν μπορεί να γίνει εκταφή παρεκτός αν περάσουν 10 χρόνια από την ταφή. Η κηδεία γίνεται με όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα σαν να συνεχίζεις να είσαι κρούσμα κάποιας άγνωστης ασθένειας που κανείς δεν γνωρίζει πως μεταδίδεται και επιπρόσθετα κανένας από τους ζώντες συγγενείς δεν έρχεται ποτέ σε επαφή με εσένα που εξέπνευσες.
Παρωχημένες εντολές και πρακτικές ταφής. Ταφώνες ειδικού σκοπού ανοίγονται σωρηδόν στα κοιμητήρια Θεσσαλονίκης-Θέρμης καθώς η τεθνεώτες covid πληθαίνουν. Με τα δικαιώματα; των ζωντανών για καπιταλιστική κατανάλωση ασχολούνται πολλοί, βαπτισμένοι ειδικοί και επονομαζόμενοι αυθεντίες. Είναι αναγκαία με τα πρόσφατα ιατρικά δεδομένα τόσο σκληρή αντιμετώπιση των νεκρών ωσάν ο Sars-Cov2 να είναι Ebola;
Με τα δικαιώματα νεκρών και κεκοιμημένων ποιος ασχολείται; Αρκούν τα κεριά εις μνήμην;
Σύσταση ομάδας εργασίας για να επιληφθεί τις διμερείς εκκρεμότητες μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας, ανακοίνωσε χτες ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Επιτροπή Σχεδιασμού και Προϋπολογισμού της Μεγάλης Εοσυνέλευσης για τον προϋπολογισμό του υπουργείου του και των σχετικών φορέων.
Η ομάδα αυτή θα εξετάσει, όπως είπε, το ζήτημα των τρομοκρατικών οργανώσεων PKK/PYD/YPG, της οργάνωσης του Φετφουλάχ Γκιουλέν και τους S-400. Η πρωτοβουλία ανήκει στην αμερικανική πλευρά, πάνω σε ένα παλαιότερο τουρκικό αίτημα και ήδη οι φορείς προετοιμάζονται για τη σύσταση της ομάδας.
Οι σχέσεις των ΗΠΑ και της Τουρκίας μετά και τη συνάντηση Ερντογάν με Μπάιντεν δεν έχουν χαστούκια ούτε συστάσεις για την συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου προς την Ελλάδα.
Έχουν συνεργασία και προσπάθεια εξεύρεσης κοινού βηματισμού των δυο χωρών, που όσες ανακοινώσεις κι αν διαβάσει κανείς, πέρα απ’ όλα τα άλλα υπάρχει μια μόνιμη πρόταση. Η Τουρκία είναι μια σημαντική σύμμαχος.
Για τα μάτια καμιάς Ελλάδας δεν θα διαρραγούν οι διμερείς σχέσεις των δυο χωρών. Εκτός κι αν κινδυνεύουν τα αμερικανικά συμφέροντα σε πολύ μεγάλο βαθμό, κάτι που ο Ερντογάν δεν έχει διάθεση να πράξει κανένα μοιραίο λάθος.
Το αλισβερίσι, είναι στο αίμα των Τούρκων, όχι μόνο των εμπόρων, αλλά και των πολιτικών, που ξέρουν να πουλάν και ν’ αγοράζουν χωρίς να χάσουν.
Αν βρεθεί κάποιος στην κλειστή αγορά της Πόλης, το γνωστό «Καπαλί Τσαρσί», θα καταλάβει πολύ καλά τι εννοώ. Είναι μια καταγραφή της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας που μάλλον αντέγραψε τον παραδοσιακό τρόπο συναλλαγής, εμπόριο ή αλλιώς αλισβερίσι στα τουρκικά.
Το παιχνίδι είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Φορτώνουν με εμπορεύματα τον υποψήφιο πελάτη που χάνεται και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Έχει χάσει κοινώς τ’ αυγά και τα πασχάλια ο υποψήφιος αγοραστής. Έχει ήδη ξεχάσει τι πήγε να αγοράσει και στο τέλος θα πάρει αυτό που του έχει προτείνει ο έμπορας, έχοντας την αίσθηση ότι πήρε αυτό που ήθελε και στην καλύτερη τιμή μάλιστα.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η εξωτερική πολιτική στην Τουρκία. Ο στόχος υπάρχει από τον αρχή και είναι οριοθετημένος. Στο τραπέζι πέφτουν ένα σωρό προτάσεις, αμφισβητήσεις, διαφωνίες, συμφωνίες άσχετα και σχετικά θέματα, που ζαλίζουν τους συνομιλητές. Αποσυντονίζονται με αποτέλεσμα να έχουν ξεχάσει τις περισσότερες φορές τι συζητάν. Από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα είναι εύκολα. Σου δίνουν τη αίσθηση ότι αποσύρουν θέματα και στο τέλος είσαι ευχαριστημένος που συμφώνησες σ’ αυτό που από την αρχή είχαν στόχο.
Αυτό πράττει εδώ και χρόνια η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας με τα γνωστά αποτελέσματα, να μιλούν με όλους, να είναι απαραίτητοι και να καταγράφουν θετικά αποτελέσματα, ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις.
Ναι είναι απλοποιημένη η ανάλυση, αλλά είναι πέρα για πέρα ως πραγματικότητα. Εδώ μόνο δεν την έχουμε ακόμα δει για να την διαχειριστούμε.
Το πρόβλημα δεν είναι αυτός καθαυτός ο τραγέλαφος με τα rapid tests στις εκκλησίες. Ετσι κι αλλιώς, είτε η οδηγία δόθηκε αυτοβούλως από την Ιεραρχία είτε κατόπιν «εντολής Μητσοτάκη», ελάχιστες πιθανότητες έχει να τηρηθεί και να υπάρξουν έλεγχοι στους ναούς.
Επικοινωνιακή διαχείριση έκαναν και οι Αγιοι Πατέρες, επικοινωνιακή διαχείριση – ελαφρώς της συμφοράς – επιχείρησε να κάνει και το Μαξίμου.
Το πρόβλημα δεν είναι ούτε «το κερί που δεν ένοιωσε την ανάγκη να ανάψει ο Τσίπρας». Πολιτικά, στο παρελθόν οι άριστοι του φιλελευθερισμού έχουν ανεβάσει πολύ ψηλότερα τον πήχη του θρησκευτικού λαϊκισμού. Πρακτικά και στατιστικά, οι πιθανότητες που έχει ο «άθεος Τσίπρας» να πάρει έστω και μία ψήφο από το κοινό στο οποίο απευθύνονται τέτοιου τύπου αναφορές, είναι από ελάχιστες έως μηδενικές. Για τους υπόλοιπους, που κάθε μέρα μετρούν με τρόμο κρούσματα και νεκρούς, μάλλον δεν αποτελεί προτεραιότητα το πόσες φορές γονατίζει μπροστά στα εικονίσματα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το πρόβλημα είναι ότι ο πρωθυπουργός επιδεικνύει την λάθος αγωνία στην λάθος στιγμή. Επιδεικνύει δυσανάλογα υψηλή – και εμφανή – αγωνία για το πολιτικό ταμείο και το προσωπικό πολιτικό του προφίλ την ώρα που η πανδημία επελαύνει.
Η Ελλάδα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε ημερήσια κρούσματα, έχει ξεπεράσει το φράγμα των 16.000 νεκρών, και ο δείκτης θετικότητας στον κορονοϊό έχει διπλασιαστεί μέσα σε έναν μήνα. Οι εισαγωγές στα νοσοκομεία έχουν αυξηθεί κατά 35% κι έχουν φθάσει στις 300 την ημέρα, η χώρα έχει 35.000 ενεργά κρούσματα και το εγχείρημα των εμβολιασμών έχει καταρρεύσει. Το ποσοστό εμβολιαστικής κάλυψης ξεπερνά, σε ευωπαϊκούς συγκριτικούς όρους, μόνον εκείνο της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Ουγγαρίας του Ορμπαν.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όμως βγάζει χαμογελαστές selfies στην διάσκεψη της COP26. Και το Μαξίμου τις διανέμει επισήμως. Δίνει συνέντευξη στο MEGA για να πει ότι «η πανδημία δεν έχει ξεφύγει», για να μετρήσει το θρησκευτικό φρόνημα του Τσίπρα και για να κουρντίσει τις εσωκομματικές χορδές του ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας άνοιγμα στον Νίκο Φίλη και την πρότασή του για λήξη των πιστοποιητικών εμβολιασμού.
Στέλνει ξανά μήνυμα χαλαρότητας λέγοντας πως ο κορονοϊός αφορά μόνον τους μη εμβολιασμένους, παζαρεύει τα υγειονομικά μέτρα με τις ψήφους του ανεμβολίαστου κλήρου και ποιμνίου, και αποφαίνεται πως η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στα σώματα ασφαλείας είναι πρακτικά ανεφάρμοστη διότι, με τις αναστολές εργασίες, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει το κράτος.
Παρεμπιπτόντως, το εν λόγω κράτος, αποτελεί επίσης προνομιακό εκλογικό κοινό της ΝΔ.
Δεν το λες και επιτομή της ενσυναίσθησης. Ενδεχομένως το λες σκληρό πολιτικό ρεαλισμό. Ο οποίος συνδέεται με τον σχεδιασμό του Μαξίμου που, κατά τις πληροφορίες, εξακολουθεί να μαρκάρει πιθανές Κυριακές εκλογών στο ημερολόγιο του 2022.
Είναι ο σχεδιαασμός που πατάει, χωρίς να το ομολογεί, στην σιωπηλή τακτική της ανοσίας της αγέλης, στην πεποίθηση πως τις εκλογές θα τις κρίνει η οικονομία και όχι η υγεία – κοινώς, ψηφίζουν οι ζωντανοί και όχι οι νεκροί -, και στην εκτίμηση πως μέχρι την άνοιξη, ή το πολύ έως το καλοκαίρι, θα έχουμε τελειώσει με την πανδημία και το όποιο κόστος θα ξεχαστεί μέσα από την διανομή των δισεκατομμυρίων του Ταμείου Ανάκαμψης.
Είναι μια τακτική που μπορεί να παραπέμπει και σε κυνισμό. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Και δεν συμβαίνει μόνον στην Ελλάδα.
Με την ορμή της πανδημίας όμως να ανατρέπει σταθερά εδώ κι ενάμισι χρόνο ακόμη και τα πιο ενάρετα πολιτικά σχέδια είναι και μια τακτική επικίνδυνη. Και ενδεχομένως και μη ηθική…
[Η Υπουργός] με έγγραφό της προς τον Γενικό Γραμματέα Πολιτισμού Γιώργο Διδασκάλου, ζητά να εξεταστεί άμεσα, με την αρμόδια Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ΔΙΝΕΠΟΚ), κατά πόσο πληρούνται τα κριτήρια του Ν. 3028/2002 «Περί προστασίας των Αρχαιοτήτων ως εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» προκειμένου το σύνολο της συλλογής [της ΑΕΠΙ]να χαρακτηριστεί Νεώτερο Μνημείο. Η συλλογή, που απαρτίζεται από δίσκους, μήτρες ηχογραφήσεων, παρτιτούρες, cd, dvd, στεγάζονταν στο υπόγειο του κτιρίου στο Μαρούσι, σε χώρο ειδικά διαμορφωμένο εν είδει «Μουσείου».
Για αυτήν την Εταιρεία που μάζευε και εν μέρει μοίραζε τα πνευματικά δικαιωματα συνθετών και στιχουργών, κρατώντας την Άρτα και τα Γιάννενα για τον κόπο της, το Υπουργείο αναρωτιέται εάν υπάγεται στα Νεότερα Μνημεία.
Πρέπει να υπάρχουν πάνω από 16 χιλιάδες «εταίροι» αυτού του γλυκύτατου σχεδίου, και ο δικός μου αριθμός του Θηρίου είναι 4343, καθώς είμαι γραμμένος πάνω από 40 χρόνια στην ΑΕΠΙ.
Από αυτό το παρτάλι, έγιναν ικανοί να θεσφατίζουν πόσο Μεγάλοι Είναι, ίσως μία εκατοντάδα Συνθετών και Στιχουργών και δεν λέω άλλα, καθώς ως εν πολλαίς αμαρτίαις λανθάνουσα Εταιρίς(ή Εταίρα)παρέδωσε το πνεύμα η καημένη, αφήνοντας όχι τόγκες και εξοργιστικές αμοιβές προς ελάχιστους, αλλά και καταπάτησε πολλές καλώς εννοουμενες εταιρικές σχέσεις.
Ίσως μόνον ο ΟΣΔΕΛ μια εταιρεία για γραφιάδες φιλοτιμα πράττει, καθώς ενώ έχω, μαζί με χιλιάδες βόδια, δικαιωμα να εγγραφώ, δεν έχω καταφέρει να έρθω σε επαφή μαζί τους. Αγράμματος γαρ.
Η όλη ιστορία (που θα την ζαλωθούμε και ως Εθνική Κληρονομιά!) μου θυμίζει έναν απόστρατο αξιωματικό της Χωροφυλακής που έγραψε δυο τόμους ριμαρισμένης ποίησης, αφιερωμένους στους πρωθυπουργούς Καραμανλή και Παπανδρέου (ανάμεσά τους και ύμνο προς την Κορίννα Τσοπέη) με την ίδια επωδό προς την Εξουσία:
«Κύριε Πρωθυπουργέ! Είμ΄ένας κωδικοπληκτος απ΄το πενήντα ένα Κι έχασα δικαιώματα που είχα κεκτημένα»
Είπα «Τσοπέη» και σκέφτηκα να σας θυμίσω το πιο λαμπρό αστέρι της συλλογής: «Εϊναι πολλα τα κάλλη σου, χρυσή είν΄η καρδιά σου Ήμουν εγώ συνάδελφος και φίλος του μπαμπά σου»
“Ίσως ο κ.Τσίπρας δεν έχει νιώσει ποτέ την ανάγκη να μπει σε μία Εκκλησία να ανάψει ένα κερί. “ Κυριάκος Μητσοτάκης, 3/11/2021
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας με τη δήλωσή του προς αιτιολόγηση της απόφασής του να αφήσει ανεμβολίαστους να μπαίνουν σε εκκλησίες κάνει τις δηλώσεις Γεωργιάδη περί εκκλησιών και κομμωτηρίων να φαίνονται πταίσμα: 1ον διότι είναι πρωθυπουργός & 2ον διότι επαίρεται πως είναι φιλελεύθερος.
Νομίζω ότι η δήλωση αυτή είναι ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει στη θητεία του ως ήθος και ύφος κι ούτε καν θα αιτιολογήσω γιατί.
Θα απευθυνθώ μόνο σε συμπολίτες μας που την ώρα που στηλιτεύσαν την απόφαση της κυβέρνησης να ανοίξει τις εκκλησίες σε ανεμβολίαστο πληθυσμό, βρήκαν την ευκαιρία να θυμηθούν και να σαρκάσουν ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτε στην κατεύθυνση του χωρισμού του κράτους από την εκκλησία στην Ελλάδα.
Ανήκω σε αυτούς που από την αρχή, δημόσια και χωρίς περιστολές, ασκήσαν έντονη κριτική στον τρόπο με τον οποίο η προηγούμενη κυβέρνηση διαχειρίστηκε τις σχέσεις πολιτείας εκκλησίας.
Πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στρατηγικά λάθος στις σχέσεις με την Εκκλησία και τιμάω τον δίκαιο αγώνα που μόνος ένας πρωθυπουργός της χώρας έκανε στη Μεταπολίτευση να βάλει κάπως την Εκκλησία στη θέση της στην υπόθεση των ταυτοτήτων.
Το κρίσιμο όμως επίδικο σήμερα δεν είναι οι σχέσεις Κράτους κι Εκκλησίας στην Ελλάδα, αλλά η δημόσια υγεία σε συνθήκες υγειονομικού κινδύνου. Γι’αυτό συζητάμε σε μια χώρα με πενήντα νεκρούς την ημέρα από τον covid και όχι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτά που έπρεπε με την εκκλησία.
Όταν λοιπόν κάποιοι πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και αντί να διαμαρτυρηθούν για την τραγική απόφαση της κυβέρνησης, λένε “μα κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτε” ουσιαστικά δείχνουν ότι δεν είναι σε θέση, λόγω της ιδεολογικής τους τύφλωσης, να διακρίνουν τι διακυβεύεται στην ελληνική κοινωνία σήμερα.
Με την ευκαιρία να πω ότι η αξιωματική αντιπολίτευση κατέθεσε χθες τροπολογία με την οποία προβλέπει είσοδο σε χώρους λατρείας κατόπιν rapid test. Αλλά ξέχασα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτε με την εκκλησία, οπότε να την καταψηφίσουμε την τροπολογία…
Σε αυτούς τους συμπολίτες μας αφιερώνω τη χθεσινή δήλωση Μητσοτάκη πως ο “Τσίπρας δεν έχει νιώσει ποτέ την ανάγκη να μπει σε μία Εκκλησία να ανάψει ένα κερί”. Να προσθέσω επίσης, όπως μου είπε η αγαπημένη Danai Koltsida, ότι “και το κορίτσι του δεν το έχει στεφανώσει ακόμη κι αυτό δεν είναι σωστό…”. Αυτό πού το πας; Ο αθεοφόβος…
Όλα εδώ πληρώνονται όμως. Όταν απευθύνεσαι τόσο απαξιωτικά στον πολιτικό σου αντίπαλο και καμώνεσαι πως τον έχεις για πρωινό, κάποια στιγμή θα την πληρώσεις την έπαρση. Και κείνος την πλήρωσε. Δεν είναι τρόπος αυτός. Είναι ύβρις.
Ο δήμος του Πεκίνου έκλεισε σήμερα τις παιδικές χαρές εξαιτίας της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η οποία έχει μειώσει σε λιγότερα από 200 μέτρα την ορατότητα σε σημεία της κινεζικής πρωτεύουσας, την ώρα που η Κίνα αυξάνει την παραγωγή της άνθρακα εν μέσω της διεξαγωγής της διάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα COP26 στη Γλασκώβη.
Το Πεκίνο εξέδωσε χθες, Πέμπτη, τον πρώτο συναγερμό φέτος για την περίοδο φθινοπώρου και χειμώνα, αξιώνοντας την αναστολή κάποιων υπαίθριων κατασκευών, εργασιών εργοστασίων και υπαίθριων σχολικών δραστηριοτήτων.
Η Κίνα, ο πρώτος ρυπαντής παγκοσμίως, δέχεται πληθώρα επικρίσεων στη διεθνή διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που διεξάγεται στην Γλασκώβη, λόγω της απουσίας του προέδρου της Σι Τζινπίνγκ.
Επίσης την ώρα που τα κράτη διαπραγματεύονται στη Σκωτία μια μείωση των εκπομπών τους των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η Κίνα ανακοίνωσε αυτήν την εβδομάδα ότι θα αυξήσει κατά ένα εκατομμύριο τόνους την ημέρα την παραγωγή άνθρακα.
Η Κίνα, η οποία εξαρτάται κατά 60% από το ορυκτό αυτό καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, αντιμετωπίζει τους τελευταίους μήνες διακοπές ρεύματος και κατά συνέπεια αύξησε την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα.
Στο πλαίσιο αυτό ένα παχύ στρώμα ομίχλης κάλυπτε σήμερα την κινεζική πρωτεύουσα, σε σημεία της οποίας η ορατότητα είχε μειωθεί σε λιγότερα από 200 μέτρα, σύμφωνα με την εθνική μετεωρολογική υπηρεσία.
Τμήματα αυτοκινητοδρόμων που οδηγούν σε μεγάλες πόλεις της χώρας έκλεισαν εξαιτίας ανεπαρκούς ορατότητας, ενώ η κορυφή των ψηλότερων κτιρίων του Πεκίνου χάνεται μέσα στην ομίχλη.
Οι τοπικές αρχές απέδωσαν το φαινόμενο αυτό “σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες και σε μια περιφερειακή εξάπλωση της ρύπανσης”.
Τα σχολεία της κινεζικής πρωτεύουσας έλαβαν εντολή να αναστείλουν τα μαθήματα που έχουν σχέση με αγωνίσματα, όπως και όλες τις υπαίθριες δραστηριότητές τους.
Η παρουσία μικροσωματιδίων υπολογίστηκε γύρω στα 220 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα, ήτοι σε ένα επίπεδο “πολύ ανθυγιεινό”, από την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Πεκίνο, την ώρα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά να μην ξεπερνούν το όριο των 15.
Η ατμοσφαιρική ρύπανση έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια στο Πεκίνο, το οποίο αναμένεται να φιλοξενήσει τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες τον ερχόμενο Φεβρουάριο.
Ωστόσο ο ερχομός του κρύου οδήγησε φέτος στην ενεργοποίηση σταδιακά της θέρμανσης στις περιοχές του βορρά, τροφοδοτώντας την ρύπανση.
Κύμα ψύχους που προβλέπεται να φτάσει από τη Σιβηρία το σαββατοκύριακο αναμένεται να διαλύσει το νέφος.
«Και κάτι τελευταίο και ίσως όχι ιδιαίτερα δημοφιλές. Δεν είναι η στιγμή όμως να χαϊδεύουμε αυτιά. Σε εύλογο χρονικό διάστημα (π.χ. ένα μήνα μετά την παρέλευση 6μήνου από τον πλήρη αρχικό εμβολιασμό) θα πρέπει προφανώς να παύει η ισχύς των πιστοποιητικών ελεύθερης πρόσβασης σε εργασία, πολιτιστικές δραστηριότητες, εστίαση, μεταφορές.»
Αυτό το «κάτι τελευταίο» δεν το διατυπώνει υπάλληλος της σημερινής κυβέρνησης, αλλά ο Νίκος Φίλης και μπράβο του.
Το μέγα πλεονέκτημα της Αριστεράς (και όχι των «προοδευτικών δυνάμεων») είναι πως όταν κρίνει με Μπλανκικό και όχι με Γκραμσιανό πνεύμα, οι ιδέες κατεβαίνουν αβίαστα, ο αριστερός χόμο ερέκτους υψωνει ανάστημα, ως κάτοχος μιας έστω ταλαιπωρημένης αλήθειας.
Για να το εκφράσω πιο επίπεδα, η Αριστερά, στα «εθνικά ζόρια» δεν παίζει ποτέ με το «ναι μεν αλλά».
Ας αργήσουνε οι εκλογές κανένα εξάμηνο, ώσπου να βάλουν μυαλο οι Κινάλες που ακούν ακόμη τον Γεώργο του «λεφτά υπάρχουν».
Όσο οι Συριζαίοι εκπαιδεύονται προστατεύοντας με ρεβέρ τις παντελονιές τους, θα δει και ο Μητσοτάκης τις στρατιές των προθύμων του να ρίχνουν ασπίδες και να λακκίζουν.
Αν τώρα, μερικοί ενδοκομματικοί που διατηρούν στεγνοκαθαριστήριο, κριτικάρουν τον Φίλη πως λασπώνει το ρεβέρ ας ξαναδιαβάσουν τον βίο του Ζωρές.
Η κυβερνητική άποψη “υπάρχουν εμβόλια, όσοι δεν θέλουν ας κόψουν το λαιμό τους” έχει μια λογική. Πλην, εντελώς επιφανειακή.
Στην πραγματικότητα είναι το άλλοθι για τις ευθύνες της κυβέρνησης που απέτυχε (πήρε πολύ χαμηλό βαθμό) στην αντιμετώπιση της πανδημίας.
Γιατί δεν τόλμησε να συγκρουστεί με πανίσχυρες συντεχνίες (Εκκλησία, ΕΛΑΣ κλπ) για ψηφοθηρικούς λόγους.
Γιατί δεν μπόρεσε να πάρει μέτρα στοιχειώδους λογικής σε ΜΜΜ, εκπαίδευση, χώρους εργασίας και εμπορίου.
Γιατί η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία της την εμπόδισε να ενισχύσει το μοναδικό ισχυρό χαρτί της χώρας, το ΕΣΥ.
Γιατί το (δήθεν) επιτελικό κράτος στάθηκε ανίκανο να επιλέξει ανθρώπους με πραγματικά προσόντα για την πρώτη γραμμή (υπουργείο, οργανισμοί, επιτροπές). Και γιατί απέτυχε πλήρως να αντιμετωπίσει τους καραγκιόζηδες που οργίασαν και οργιάζουν σε ΜΜΕ και ΜΚΔ.
(Για τους καραγκιόζηδες – ιατρούς έχει μεγάλες ευθύνες και ο ιατρικός κλάδος)
Γιατί η ίδια η κυβέρνηση ποτέ δεν έπεισε ότι λειτουργεί με βάση σοβαρότητα + δεοντολογία, εν μέρει επειδή η αντιπολίτευση της έδινε καλές αφορμές για να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα.
Ωστόσο η ευθύνη παραμένει αποκλειστικά δική της.
Κάθε φορά που ένα καράβι βουλιάζει υπεύθυνος είναι ο καπετάνιος. Δίκαιο ή άδικο, είναι μια από τις σταθερές των κοινωνιών.
Ή, όπως το έλεγε ο Αλτάν, πρέπει να ΄σαι μεγάλη λέρα, για να κυβερνάς γαλέρα.
Τα μεταξωτά ενδύματα απαιτούν και επάξια λικνιζόμενους χρήστες κατά τη λαϊκή ρήση. 6808 ημερήσιων κρουσμάτων το ανάγνωσμα και 16151 κεκοιμημένων μετά πνευμάτων δικαίων. Αδίκως ανησυχεί η κοινή γνώμη εξισώνοντας την ήρα με το στάχυ. Δεν είναι ίδιο πράγμα η ανάγκη για άναμμα κεριού με την ανάγκη προς κουρά της κόμης των απίστων.
Φως Ιλαρόν έλαμψε από την ανακοίνωση της ΔΙΣ που φαίνεται να συνάδει με την επιστημονική προτροπή για εμβολιασμό και εργαστηριακούς ελέγχους για την είσοδο στους Ιερούς Ναούς. Μια λάμψη στο σκοτάδι της μικροπολιτικής του υγειονομικά “λίγου” και εντυπωσιακά “πολύ” σε τριήμερα πρωθυπουργού που κρίνοντας τον Αλέξη Τσίπρα για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις αναφέρεται σε κεριά και άλλα τάμματα.
«Ίσως δεν έχει αισθανθεί ποτέ την ανάγκη να ανάψει ένα κερί» λέει χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας. υμνώντας με αυτόν τον τρόπο την ελευθερία σκέψης, αυτοδιάθεσης και πνεύματος.
Εδώ και λίγα 24ωρα με τον αριθμό των κρουσμάτων να υψώνεται σε δυσανάλογα για την χώρα μας επίπεδα, η κυβερνητική άποψη, εκφραζόμενη μέσω τσιρίδων και βαρύγδουπων θλιβερών λαϊκισμών, είναι πως δεν χρειάζεται να μετράμε πλέον τα κρούσματα, δεν μπορούμε να ελέγχουμε στους ναούς ποιοι μπαίνουν και αν διαθέτουν υγειονομικό πιστοποιητικό και πως η πίστη δεν εξισώνεται με τα κομμωτήρια.
Με καλά κρυμμένους προς ώρας του βαθύτερους λόγους της ανακοίνωσης, η ΔΙΣ έδωσε δαμόκλεια λύση στην πολεμική και προέτρεψε τους πιστούς να προσέρχονται στους ναούς με υγειονομικά πιστοποιητικά, νόσησης, εμβολιασμού ή διαγνωστικού ελέγχου.
Το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο, οπότε η διάσωση της κυβερνητικής ανοησίας περί εξίσωσης πίστης με τα κέντρα αισθητικής θα αποζημιωθεί εν ευθέτω χρόνω.
Από τους ανθρώπους που θεωρούν την εμπορική δραστηριότητα ικανή να παρακάμψει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα για παιδεία, υγεία και ασφάλεια, είναι τουλάχιστον φαιδρό να προτάσσεται ως αντεπιχείρημα για την ατολμία τους να θέσουν επί τάπητος και τάχιστα το θέμα των υγειονομικών πιστοποιητικών σε πιστούς και ιερείς.
Οι ανακοινώσεις για δεύτερη αύξηση του κατώτατου μισθού το 2022 εκτός της ήδη δυσθεώρητης του 2% δίνουν και παίρνουν.
Στο μεταξύ κάθε μαντήλι που υπήρχε για να κλάψει ο πολίτης έχει χαθεί. Καύσιμα, ρεύμα και αγαθά καλπάζουν σαν τον Αστραχάν στα ύψη και οι προτροπές του πρωθυπουργού για άναμμα κεριών φαντάζουν άλλη μια διαπαιδαγώγηση φωτισμού προς τον Μπίθουλα που δεν έχει χρήματα ούτε για τον διπλασιασμένο λογαριασμό ρεύματος.
Η δε κίνηση της κυβέρνησης να απαγορεύσει από το 2030 κάθε μηχανοκίνητο εσωτερικής καύσης, οδηγεί στη σκέψη πως η λύση της εξίσωσης προσεγγίζει λίγο περισσότερο στο γυμνό πόδι κάτω από το αυτοκίνητο των Flintstones, αντί για τα ιπτάμενα αυτοκίνητα που φρούδα ονειρεύεται ο Κυριάκος και η “μεσαία” του τάξη των Jetsons.
Τουλάχιστον για μια δεκαετία ο Τούρκος Πρόεδρος για κάποια μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, είναι έτοιμος να αποδημήσει εις Αλλάχ, να συναντήσει ουρί ανάμεσα σε λόφους με πιλάφι και ποτάμια με μέλι.
Την ίδια δεκαετία για τα ίδια μέσα ενημέρωσης, ο Ερντογάν καθημερινά πέφτει από την εξουσία, η Τουρκία κηρύσσει πτώχευση, οι Κούρδοι ιδρύουν κράτος εντός της και η χώρα διαμελίζεται, η Δύση τον έχει απομονώσει και άλλα τραγικά για μια χώρα που πλησιάζει τα 100 εκατομμύρια κατοίκους και ανήκει στο κλαμπ των G20.
Διακαής πόθος κάποιων να συμβούν κάποια από αυτά ή και όλα αυτά, που όμως όσο περνάνε τα χρόνια, και οι φωνές αυτές ενισχύονται, δυστυχώς γι αυτούς δεν επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις.
Αυτό που δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να δουν όλοι αυτοί είναι ότι η Τουρκία είναι ένα σύγχρονο κράτος και καμιά σχέση δεν έχει με ότι φαντάζονται. Περισσότερο μοιάζει το μεγαλύτερο μέρος της χώρας με μια ανεπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα, παρά με την εικόνα μιας υπανάπτυκτης μουσουλμανικής χώρας.
Ακόμα και στο πιο ανατολικό σημείο της στα Τουρκο-ιρανικά σύνορα, όλα μοιάζουν περισσότερο ευρωπαϊκά παρά ανατολίτικα.
Είχα τη δημοσιογραφική τύχη, να είμαι στη Τουρκία σε όλα τα γεγονότα που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην γειτονική χώρα. Από τα γεγονότα στο Γκεζί Παρκ με τις διαδηλώσεις, ως το πραξικόπημα και την χτεσινή πληροφόρηση που αναπαρήγαγαν κάποιοι ότι ο Τούρκος Πρόεδρος πέθανε.
Ήταν η πρώτη είδηση που άκουσα μόλις πάτησα το πόδι μου στην Άγκυρα χτες. Στην μικρή διεθνή δημοσιογραφική ομάδα που ήμασταν έγινε το θέμα συζήτησης.
Γύρω μας όμως όλα συνεχίζονταν κανονικά. Οι αστυνομικοί στις θέσεις τους, η κυκλοφορία στο φόρτε της, τα ραδιόφωνα δεν έπαιζαν κλασική μουσική και ο Υπουργός της Κυβέρνησης, με τον οποίο είχαμε συνάντηση ήταν μες την καλή χαρά. Όλα ήταν πέραν του δέοντος κανονικά. Ήθελαν να μας παραπλανήσουν, να μας παραπληροφορήσουν; Μάλλον θα σκέφτονται κάποιοι από τα γνωστά τουρκοφάγα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα.
Βέβαια τίποτα απ’ όσα γράφτηκαν δεν είχαν δόση αλήθειας. Θα μου πεις όμως ότι κάποια στιγμή θα συμβεί το μοιραίο. Είτε να φύγει ο Ερντογάν από την ζωή είτε από την εξουσία. Όμως σε φυσιολογικές συνθήκες αυτό μοιάζει μακρινό σενάριο. Το πόσο δεν μπορώ να το ξέρω, δεν είμαι μάντης.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι τι θα γίνει στην Τουρκία ή τι θα συμβεί στον Ερντογάν, αλλά πως εμείς βλέπουμε την χώρα και την ηγεσία της.
Και δυστυχώς τη διαβάζουμε λάθος και μάλιστα εσκεμμένα. Δυστυχώς ακόμα και η ελληνική ηγεσία έχει την ίδια άποψη και τη διαβάζει λανθασμένα, οδηγώντας τη άσκηση εξωτερικής πολιτικής απέναντι της σε λάθος δράσεις.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Τουρκία ως κράτος σε σύγκριση με την Ελλάδα, σε πάρα πολλούς τομείς είναι χρόνια μπροστά. Όταν στην Ελλάδα χρειάζονται περίπου τριάντα χρόνια για να γίνει ο Ε65 ή το μετρό της Θεσσαλονίκης, στην Τουρκία αυτά γίνονται σε χρόνο ρεκόρ.
Παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς την χώρα την τελευταία δεκαετία κάθε μου επίσκεψη είναι και μια καινούργια έκπληξη. Από την διάρθρωση της διοίκησης, την κατασκευή των υποδομών, την πάταξη της διαφθοράς στη δημόσια διοίκηση, τις μεγάλες αλλαγές προς το καλύτερο της καθημερινότητας των πολιτών, ακόμα και οι θρησκευτικές ελευθερίες και σε αρκετά από τα ατομικά δικαιώματα. Μόνο η οδήγηση δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο.
Σίγουρα όλα δεν είναι αγγελικά πλασμένα. Υπάρχουν αστοχίες και προβληματικά σημεία. Και είναι πολλά, αλλά ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο και είτε το θέλουμε είτε όχι η κατεύθυνση της χώρας είναι προς τα εκεί.
Ναι υπάρχουν ζητήματα δημοκρατίας, σοβαρά μάλιστα, αλλά αν τα δει κάποιος σε σύγκριση με τα ελλείμματα δημοκρατίας και στις δυτικές χώρες δεν είναι τεράστιες οι διαφορές.
Η διαφορά είναι στην κουλτούρα και την φιλοσοφία που επικρατεί στην Τουρκία σε σύγκριση με τη Δύση. Κι αυτά είναι που διαμορφώνουν και μια διαφορετική αντίληψη στα ζητήματα δημοκρατίας, που αντιμετωπίζονται με άλλη οπτική από τους τούρκους πολίτες κι όχι με την δυτική λογική.
Η Τουρκία μεγάλωσε πολύ και πολυεπίπεδα. Όσο την συγκρίνουμε, στην Ελλάδα, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1821, το 1922, το 1974 και δεν την βλέπουμε σαν την πραγματική Τουρκία του 2021, θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα για την διαχείριση των διμερών μας σχέσεων.
Το «ZAPPA» είναι το πρώτο ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ το οποίο εξερευνά την ιδιωτική ζωή και το τεράστιο έργο τού πρωτοποριακού μουσικού Frank Vincent Zappa, o οποίος ασχολήθηκε με την παραγωγή ηχογραφημάτων πάνω από τρεις δεκαετίες.
Η επίσημη παρουσίαση της ταινίας είχε προαναγγελθεί το καλοκαίρι του 2020 για τις 27 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Δυστυχώς, όμως, η μακρόχρονη περίοδος ανατροπών, λόγω του covid19, ανέστειλε πολλές από τις προγραμματισμένες δημόσιες προβολές, ανά την υφήλιο, οι οποίες άρχισαν να πραγματοποιούνται σιγά – σιγά φέτος με την άρση των περιοριστικών μέτρων. Στη χώρα μας, για άγνωστους (ή γνωστούς;) λόγους, η ταινία δεν έχει προβληθεί προς το παρόν.
Ωστόσο, όσοι από τα εκατομμύρια των θαυμαστών του, επιθυμούσαν/ούν διακαώς να απολαύσουν τα συναρπαστικά γεγονότα που εξιστορούνται σε αυτή την ταινία από το πιο αξιαγάπητο «στραβόξυλο» του πλανήτη, είχαν κι έχουν τη δυνατότητα αγοράς του ντοκιμαντέρ ή την παρακολούθηση του, μέσω διαδικτύου.
Ο σκηνοθέτης, ο οποίος οργάνωσε το ταξίδι του θεατή σε μια άγρια, αλλά, θαυμάσια βόλτα με ένα ψυχεδελικό σελιλόιντ παρεάκι το οποίο οδηγεί ο Frank, είναι ο Alex Winter, γνωστός από το ρόλο του στη κωμωδία επιστημονικής φαντασίας Bill of ‘Bill&Ted’, δημιουργός των «The Panama Papers» που αφορούν το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς και «Deep Web» που έχει ως θέμα τη σκοτεινή πλευρά του διαδικτύου.
Οι πρώτες σκέψεις για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ «Μου φάνηκε εντυπωσιακό σε εμένα και στον παραγωγό Glen Zipper ότι, χρόνια μετά τον θάνατο του Frank, δεν είχε δημιουργηθεί ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα υπό μορφή ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την εποχή που έζησε, με όσα έζησε, ο FrankZappa.», αποκαλύπτει ο Alex Winter σε σημειώσεις του για το έργο και συνεχίζει: «Ξεκινήσαμε να κάνουμε αυτή την ταινία για να πούμε μια ιστορία. Δεν πρόκειται για ένα μουσικό ντοκιμαντέρ ή μια συμβατική βιογραφική ταινία, αλλά για το δραματικό έπος ενός μεγάλου Αμερικανού καλλιτέχνη και στοχαστή. Μια ταινία που θα είχε ως στόχο να μεταφέρει το εύρος ενός εκπληκτικού και ποικίλου Zappa, τη δημιουργική παραγωγή και το εύρος της εξαιρετικής προσωπικής και πολιτικής ζωής του. Πρώτα και Πάνω απ’ όλα, ήθελα να κάνω μια πολύ ανθρώπινη, ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία για ένα εξαιρετικό άτομο. Αυτό που βοήθησε να γίνει δυνατό αυτό το όραμα ήταν η Gail Zappa!»
Η προσέγγιση των αρχείων Zappa
Η Gail,η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της, πούλησε όλα τα δικαιώματα των έργων που είχαν εκδοθεί, παραχώρησε στην ερευνητική ομάδα την πλήρη πρόσβαση σε μια τεράστια συλλογή ακυκλοφόρητων μουσικών έργων, ταινιών, ημιτελών έργων, αδημοσίευτων συνεντεύξεων και ηχογραφημένων συναυλιών που δεν κυκλοφόρησαν και ήταν αποθηκευμένα. Πολλά από τα αρχεία κινδύνευαν να χαθούν για πάντα λόγω της αρχικής οξείδωσης κάποιων αναλογικών μέσων αποθήκευσης ηχητικού και οπτικού περιεχομένου.
«Στο θησαυροφυλάκιο του Zappa συναντήσαμε μια τεράστια συλλογή από ακυκλοφόρητα μουσικά έργα του, ταινίες, ημιτελή έργα, αόρατες συνεντεύξεις του και ανήκουστες ηχογραφήσεις συναυλιών. Με αυτόν τον πλούτο υλικού, και την ελάχιστη προσθήκη με πρόσφατες συνεντεύξεις με τους πιο στενούς φίλους και μουσικούς συνεργάτες του Frank, χτίσαμε μια αφήγηση που είναι τόσο οικεία όσο και επική σε εύρος.» Ωστόσο, ο Alan εξέφρασε στη συνέχεια και την ανησυχία που υπήρχε για την κατάσταση του υλικού:
«Πριν αρχίσουμε να κάνουμε την ταινία, χρειαζόμασταν να διατηρήσουμε ένα μεγάλο μέρος του υλικού από αυτό το θησαυροφυλάκιο που χαλούσε και κινδύνευε να χαθεί για πάντα. Έτσι δημιουργήσαμε μια καμπάνια crowdfunding με αποτέλεσμα να τύχει να σπάσουν τα ρεκόρ χρηματοδότησης για ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με τον καλλιτέχνη. Και έτσι ξεκίνησε μια εξαντλητική, διετής αποστολή για τη συντήρηση, την αρχειοθέτηση, τη διαφύλαξη και τη διάχυση αυτού του υλικού. Όταν ολοκληρώθηκε η φάση αυτή, ξεκινήσαμε να κάνουμε την ταινία».
Μόλις ολοκληρώθηκε η εξαντλητική διετής διαδικασία για τη συντήρηση του, ξεκίνησε η δημιουργία του ντοκιμαντέρ το οποίο ολοκληρώθηκε σε έξι χρόνια.
Από την έρευνα και την συντήρηση περιεχομένου στη δημιουργία του ντοκιμαντέρ Σε όλα τα αρχειακά πλάνα, το «ZAPPA» εξερευνά την ιδιωτική ζωή πίσω από τη μουσική καριέρα η οποία δεν διέφυγε ποτέ από την πολιτική αναταραχή της εποχής του.
Οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις του Alex Winter συμπληρώνουν το έργο με εμφανίσεις της χήρας του Frank, Gail Zappa και αρκετών μουσικών συνεργατών του, συμπεριλαμβανομένων των Mike Keneally, Ian Underwood, Steve Vai, Pamela Des Barres, Bunk Gardner, David Harrington, Scott Thunes, Ruth Underwood, Ray White και άλλων.
Στην αρχή, βλέπουμε πλάνα του νεαρού φαρσέρ Frank. Αν και δεν ασχολήθηκε ακόμη με τη μουσική, την οποίαν ούτε πολυγνώριζε, ήδη δημιουργούσε, πειραματιζόταν και διατάραζε τη γαλήνη των άλλων στη παιδική ηλικία του. Ο Zappa είπε κάποτε στην Washington Post ότι το «μονό παιχνίδι» του ήταν μια μάσκα αερίων. Μια φορά, την τεμάχισε με ένα ανοιχτήρι κονσερβών. Ως αποτέλεσμα του μολυσμένου περιβάλλοντός που ζούσε, μεγάλωσε αντιμετωπίζοντας άσθμα, συχνούς πόνους στα αυτιά και προβλήματα στο ιγμόρειο. Εκτός από όλες τις ασθένειες και τις επικίνδυνες χημικές ουσίες, ο Zappa δεν είχε ένα σταθερό σπίτι για να μεγαλώσει. Δεδομένου ότι ο πατέρας του εργαζόταν για το Υπουργείο Άμυνας των Η.Π.Α, η οικογένεια μετακινούνταν συνεχώς, από το Μέριλαντ, στη Φλόριντα στην Καλιφόρνια. Ο Zappa, έως τα 15 του, πήγε σε έξι διαφορετικά Λύκεια.
Τα πάθη του τον οδήγησαν σε ρόλους: καλλιτέχνη, σκηνοθέτη, συνθέτη, μουσικό, ποιητή, αρχηγό συγκροτήματος, κοινωνικό ταραχοποιό, ακόμα και συνήγορο. Ως παιδί, του άρεσε να εκσφενδονίζει σκατά. Το ενδιαφέρον του για τη χημεία μεταφράστηκε σε μια κάπως επιστημονική προσέγγιση για μουσική δημιουργία. Παρακολουθώντας τις πρόβες του συγκροτήματος με τουςMothers Of Inventionή αργότερα, με συμφωνικές ορχήστρες και μικρά μουσικά σύνολα δωματίου, παρατηρούμε μια ιδιοφυΐα να εργάζεται σκληρά.
Η πρωτοποριακή πολυπλοκότητα των μουσικών συνθέσεων του είναι ένα είδος αλχημείας. Ένας αυτοδίδακτος και εργασιομανής ο οποίος κρατούσε σε μεγάλο βαθμό τους άλλους, σε απόσταση αναπνοής.
Σε κάποιο σημείο της ταινίας, ισχυρίζεται ότι δεν έχει άλλους φίλους εκτός από τη σύζυγό του Gail,με την οποία συνεργάστηκε προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους εταιρεία παραγωγής ηχογραφημάτων (δισκογραφική) και τα τέσσερα παιδιά τους. Σε ένα άλλο σημείο, μαθαίνουμε για τις συνεργασίες του με τους: CaptainBeefheart (φίλο του από το γυμνάσιο), Flo&Eddie, Zubin Mehta και Steve Vai. Ανέλαβε υπόθεση στο διοικητικό συμβούλιο λογοκρισίας των ΗΠΑ. Η ταινία του, «200 Motels», έθεσε στο υψηλότερο σημείο τον πήχη τουrock ‘n’ roll.
Η τεράστια προσωπική του αρχειακή συλλογή πιθανότατα περιέχει περαιτέρω ασύλληπτους θησαυρούς. Το «Zappa» είναι μια αποκάλυψη ένα αφιέρωμα αγάπης σε ένα μοναδικό πλάσμα.
Ως μουσικός δημιουργός
Ο FrankZappa επηρέασε τον κόσμο της μουσικής με πολλούς τρόπους όσο κανένας άλλος. Ήταν ο δημιουργός της τέχνης των παράφωνων ήχων απροσδόκητης ομορφιάς. Ωστόσο, στις παραγωγές του λειτουργούσε κι ως σκηνοθέτης ανόητων, παράλογων και αντιπαραθετικών ερμηνειών στη διάρκεια των ηχογραφήσεων.
Πέρα από τον θαυμασμό για την μουσική του, ένας ακόμη λόγος που είχε κερδίσει και τον σεβασμό του κοινού του, ήταν ο ξεχωριστός τρόπος με το οποίο χρησιμοποιούσε το εξαιρετικό μουσικό ταλέντο του προκειμένου να αμφισβητήσει την υφιστάμενη κοινωνική δομή και το σύστημα των αξιών.
Ο FrankZappa ήταν ένας ειλικρινής επικριτής των πάντων: Από τη νοοτροπία της αγέλης της μεσαίας τάξης έως τη λογοκρισία του Rock ‘n’ Roll. Στην καριέρα του, δούλεψε με κάθε είδος: Από τη ροκ έως την τζαζ και την κλασική μουσική και παρήγαγε εξήντα ριζοσπαστικά, πρωτοποριακά και «ασεβή» άλμπουμ.
Το «We’ re Only In It For The Money», το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1968 από την Verve Records, ήταν ανάμεσα στις πρώτες προσπάθειες του συγκροτήματος, να σατιρίσει την Αριστερή και Δεξιά πολιτική, ιδιαιτέρως την υποκουλτούρα των Χίπις, καθώς και το άλμπουμ των Beatles Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Σχεδιάστηκε ως μέρος ενός έργου που ονομάζεται «No Commercial Potential», το οποίο παρήγαγε τρία άλλα άλμπουμ: Lumpy Gravy, Cruising withRuben & the Jets και Uncle Meat.
Συμπέρασμα Ο Frank Zappa δεν ήταν μόνο μια δημιουργική ιδιοφυΐα, αλλά και ένας σπουδαίος και εύγλωττος στοχαστής που άρθρωσε την τρέλα των καιρών του με εξαιρετική διαύγεια και εξυπνάδα. Ένας λάτρης της ελευθερίας του λόγου που έζησε και εργάστηκε ανάμεσα σε άλλους εξαιρετικούς ανθρώπους σε ιστορικούς χρόνους. Το «ZAPPA» δεν είναι ένα ρετρό ταξίδι στο παρελθόν, αλλά μια απόλυτα σύγχρονη εξερεύνηση ενός ανθρώπου του οποίου η κοσμοθεωρία, η τέχνη και η πολιτική ήταν πολύ μπροστά από την εποχή της και ήταν βαθιά σχετική με τους δύσκολους καιρούς μας. Ο Frank Zappa ήταν πιο διαφορετικός από όλους τους άλλους μουσικούς της ροκ σκηνής και η δουλειά του ήταν γεμάτη καινοτομία και στυλ. Εισήχθη στο «Rock and Roll Hall of Fame» το 1995, δύο χρόνια μετά το θάνατο του (ένας από τους λόγους που αμφισβητώ την ύπαρξη αυτού του φορέα) και κέρδισε το «Grammy Lifetime Achievement Award» το 1997 (ένας λόγος που αμφισβητώ πλέον και το θεσμό αυτών των βραβείων).
«Αν θέλεις να χαλαρώσεις, πήγαινε στο σχολείο. Αν θέλεις εκπαίδευση, πήγαινε στη βιβλιοθήκη» F.Z.
Με μία συγκρατημένα οργισμένη ανάρτηση στο Facebook, ο καθηγητής Ηλίας Μόσιαλος “καρφώνει” τους υπουργούς-“επιδημιολόγους” για τις τελευταίες δηλώσεις τους.
Γράφει:
Οι ειδικοί ‘επιδημιολόγοι’ του υπουργικού συμβουλίου καλό θα ήταν να επικεντρωθούν στα καθήκοντα που τους ανέθεσε ο πρωθυπουργός. Και να κάνουν σωστά τη δουλειά τους εκεί που χρειάζεται. Τα πολλά λόγια είναι περιττά.
