Η ανίχνευση φωσφίνης στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης ξεκίνησε μία έντονη συζήτηση στην επιστημονική κοινότητα για την πιθανότητα προέλευσης αυτού του αερίου από βιολογικούς παράγοντες.
Δεδομένων των ακραίων συνθηκών που επικρατούν στην Αφροδίτη, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως η “πλανήτης-κόλαση”, η πιθανότητα ύπαρξης ζωής όπως τη γνωρίζουμε προκάλεσε έντονη αμφισβήτηση. Ωστόσο μία νέα έρευνα έρχεται να υποστηρίξει πως η Αφροδίτη έχει τη δυνατότητα να φιλοξενεί ζωή στα σύννεφα, μακριά από την αφιλόξενη επιφάνειά της.
Η έρευνα έδειξε πως τα επίπεδα ακτινοβολίας του Ήλιου σε συγκεκριμένο υψόμετρο είναι συγκρίσιμα με αυτά της Γης και πως η επιβίωση μικροβίων που μπορούν να φωτοσυνθέτουν είναι πιθανή σε αυτά τα υψόμετρα. Επιπλέον, το παχύ στρώμα νεφών θα παρέχει και προστασία από την επικίνδυνη υπεριώδη ακτινοβολία, ενώ και η οξύτητα των νεφών είναι σημαντικά χαμηλότερη από αυτή που ξέραμε έως τώρα και εντός των αποδεκτών παραμέτρων για την υποστήριξη ζωής.
Οι ερευνητές μελέτησαν το επίπεδο της ακτινοβολίας που μπορεί να διαπεράσει τα σύννεφα της Αφροδίτης. Τα δεδομένα προέρχονται από τις αποστολές της Ρωσίας μεταξύ 1967 και 1983. Κανένα από τα σκάφη που έστειλαν δεν επιβίωσε για πολύ στην επιφάνεια του πλανήτη, αλλά έστειλαν πίσω σημαντικά δεδομένα της ατμόσφαιρας κατά τη διάρκεια της καθόδου τους. Από τις ιστορικές αυτές μετρήσεις, οι ερευνητές κατάφεραν να υπολογίσουν πως τα επίπεδα ακτινοβολίας στα μεσαία και στα χαμηλότερα νέφη είναι παρόμοια με τα επίπεδα που έχουμε στην επιφάνεια της Γης, όπου η ζωή με δυνατότητες φωτοσύνθεσης είναι άπλετη.
Προηγούμενες εκτιμήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει αρκετό νερό στα νέφη της Αφροδίτης για να υποστηριχτεί ζωή, ωστόσο πρόσφατες εκτιμήσεις τοποθετούν τη συγκέντρωση θειικού οξέος στο 75% στα μεσαία νέφη και στο 98% στα χαμηλότερα νέφη. Η ομάδα διαπίστωσε πως οι ψηφιακές υπογραφές στα δεδομένα που υποδεικνύουν το θειικό οξύ, μπορεί να είναι και άλλες ενώσεις με εξουδετερωμένο θειικό οξύ, όπως το διθειώδες αμμώνιο, κάτι που μπορεί να σημαίνει σημαντικά περισσότερο νερό και μικρότερη οξύτητα.
Η έρευνα δε ορίζει πως όντως αυτό ισχύει, θέλει να αποδείξει όμως πως είναι πιθανό, ανοίγοντας το δρόμο για μελλοντικές έρευνες με πιο λεπτομερή ανάλυση της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης.
Η οξύτητα και τα επίπεδα δραστηριότητας του νερού πιθανώς να βρίσκονται μέσα στα αποδεκτά όρια της Γης για την ανάπτυξη μικροβιακής ζωής, ενώ η διαρκής ακτινοβόληση από περιορισμένη UV υποδεικνύει πως τα νέφη της Αφροδίτης μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή. Πιστεύουμε πως τα νέφη της Αφροδίτης θα ήταν ένας πολύ καλός στόχος για τις αποστολές ανίχνευσης ζωής παρόμοιες με αυτές που αναπτύσσονται τώρα για τον Άρη και την Ευρώπη.
Ο φορέας που εκπροσωπεί τα χαλυβουργεία της Βρετανίας προειδοποίησε σήμερα ότι ελλοχεύει κρίση λόγω της αλματώδους αύξησης των χονδρικών τιμών ενέργειας που μπορεί να οδηγήσει σε δαπανηρή αναστολή λειτουργίας των εργοστασίων, σε αύξηση των εκπομπών ρύπων και σε χάος στις εφοδιαστικές αλυσίδες.
Η έλλειψη φυσικού αερίου στην Ευρώπη οδήγησε σε άλμα τις τιμές για ηλεκτρικό ρεύμα και αέριο, προκαλώντας απότομες αυξήσεις στις τιμές που καταβάλλουν οι πολίτες για να ζεστάνουν τα σπίτια τους ή τα μεγάλα χυτήρια χάλυβα.
«Αυτές οι ασυνήθιστες τιμές ηλεκτρισμού οδηγούν σε μικρότερα ή εξαφανισμένα κέρδη και άρα σε μικρότερες επανεπενδύσεις», ανέφερε η UK Steel σε ενημερωτικό έγγραφό της. «Με τον χειμώνα να πλησιάζει, η ζήτηση για αέριο και ηλεκτρική ενέργεια θα αυξηθεί, και οι τιμές μπορεί να αυξηθούν, το οποίο θα καταστήσει αδύνατη την προσοδοφόρα παραγωγή χάλυβα».
Η UK Steel είπε ότι κάποιες μονάδες ίσως αναγκαστούν να σταματήσουν την παραγωγή τους «για ολοένα και μεγαλύτερες περιόδους με επιπτώσεις όχι μόνο για μεμονωμένες εταιρίες αλλά και για την τροφοδοσία βρετανικού χάλυβα προς τη βρετανική οικονομία και τις θέσεις εργασίας».
Οι ξαφνικές αναστολές λειτουργίας μπορεί να επηρεάσουν τον εξοπλισμό, να αυξήσουν το κόστος και εν τέλει να οδηγήσουν σε «φτωχότερες περιβαλλοντικές επιδόσεις με υψηλότερες εκπομπές», ανέφερε.
Η UK Steel κάλεσε την κυβέρνηση να βοηθήσει. Αν δεν βοηθήσει η κυβέρνηση, «οι επιπτώσεις θα είναι άσχημες για τη βιομηχανία μας», ανέφερε.
Το reboot του Scream ολοκλήρωσε τα γυρίσματά του πριν μερικούς μήνες και πλέον βάζει μπρος ολοταχώς για τη μεγάλη πρεμιέρα του, που έχει οριστεί για τον Γενάρη του 2022. Η ταινία παρόλο που είναι η 5η στο franchise, θα ονομάζεται απλά “SCREAM”, με τον δολοφόνο και την εμβληματική μάσκα του που στοίχειωσαν τα παιδιά των 90s να επιστρέφει για άλλη μια φορά.
Φυσικά, η Courteney Cox δε θα μπορούσε να λείπει από την 5η ταινία του Scream, ενώ θα πρωταγωνιστήσει για άλλη μια φορά και η Neve Campbell. Στα μέλη του cast έχουμε και τους David Arquette, Roger L. Williams, Marley Shelton, Melissa Barrera, Jenna Ortega, Jack Quaid, Mason Gooding, Jasmin Savoy Brown, Mikey Madison, Kyle Gallner, Dylan Minnette και Sonia Ben Ammar.
Τώρα, κυκλοφόρησε και το επίσημο poster (αφίσα) του Scream, που μας προετοιμάζει για μία μεγάλη πρεμιέρα στις αρχές του 2022 και μπορείτε να την δείτε παρακάτω:
Την παραγωγή του reboot έχουν αναλάβει οι Paramount Pictures και Spyglass Media Group, ενώ το σενάριο υπογράφουν οι James Vanderbilt και Guy Busick. Τη σκηνοθεσία του SCREAM έχουν αναλάβει οι Matt Bettinelli-Olpin και Tyler Gillett, ή αλλιώς το δίδυμο που είναι γνωστό και ως “Radio Silence”.
Το Scream θα φτάσει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Ιανουαρίου του 2022.
Ηταν αρχές του 1989, όταν ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει την ιστορική φράση «Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο».
Αφορμή το σκάνδαλο Κοσκωτά το οποίο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται διαρκώς σε… πόλεμο με τη ΝέαΔημοκρατία του Μητσοτάκη. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, απείχε τότε από την πολιτική δράση και οι παρεμβάσεις του ήταν σπάνιες και εξαιρετικά λακωνικές, χαρακτηριστικό ενός πολιτικού -που σε αντίθεση με τους διαδόχους του, μέχρι και σήμερα- που απεχθανόταν τις φλυαρίες και προτιμούσε τα έργα.
Εκτοτε έχουν περάσει 33 σχεδόν χρόνια και το μόνο που έχει μείνει να θυμίζει εκείνες τις εποχές είναι ότι και σήμερα έχουμε κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ είναι και δεν είναι εδώ και θα φανεί τι από τα δύο θα συμβεί εντέλει, στις αρχές Δεκεμβρίου. Η Νέα Δημοκρατία είναι και δεν είναι φιλελεύθερη παράταξη ή συμμαχία εκσυγχρονιστών του Σημίτη και ακροδεξιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιωματική αντιπολίτευση ψάχνοντας το βηματισμό του μετά την ήττα του 2019. Τα ΜΜΕ δεν καλλιεργούν, όπως το 1989, την πόλωση καθώς σχεδόν όλα είναι πλέον κυβερνητικά. όπως άλλωστε συμβαίνει και σε χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Βόρεια Κορέα.
Εκείνο που επίσης έχει χαθεί είναι το κύρος, ο κοινοβουλευτικός λόγος και κυρίως η σοβαρότητα -όχι σοβαροφάνεια- των τότε πολιτικών ανδρών και γυναικών, στην πλειονότητά τους. Οχι πως και τότε δεν υπήρχαν γραφικότητες και εξαλλοσύνες, όμως ξεχώριζαν σαν τις μύγες μέσα στο γάλα. Ούτε ότι δεν υπήρχαν φυλλάδες και δημοσιογραφικές πένες που υπηρετούσαν δουλικά και με το αζημίωτο την όποια εξουσία. Αυτά πάντα υπήρχαν στην Ελλάδα και εξακολουθούν να υπάρχουν στις περισσότερες χώρες. Υπήρχε όμως μία ισορροπία και πάνω από όλα ΄ένας στοιχειώδης σεβασμός στο κοινωνικό ακροατήριο. Κάτι που άρχισε να χάνεται στα τέλη της δεκαετίας του 90 και να εξαφανίζεται εντελώς στις ημέρες μας.
Σήμερα έχει επικρατήσει -ευτυχώς όχι ολοκληρωτικά – ο μορφότυπος ενός πολιτικού που ούτε καν συνθηματολογεί. Ανεκδοτολογεί. Είναι αστειολόγος. Πετάει διάφορα “ευρηματικά” του τύπου “από το όχι στις γραβάτες, περάσατε στο όχι στις φρεγάτες” και περιμένει το χειροκρότημα από τους βουλευτές του. Κι αυτό είναι κάτι που έγινε κανόνας από έναν διάττοντα αστέρα της πολιτικής, τον Γιώργο Καρατζαφέρη, το πρώτο που εισήγαγε στον πολιτικό λόγο “διαφημιστικά” κόλπα και τερτίπια και μπολιάζοντας με αυτόν τον τρόπο ολόκληρη σχεδόν την πολιτική σκηνή. Κόλπα και τερτίπια που άρεσαν ιδιαίτερα στους τηλεσκηνοθέτες και τηλεπαρουσιαστές της χρυσής εποχής της τηλενημέρωσης καθώς έτσι οι συζητήσεις έγιναν πιο ενδιαφέρουσες τηλεοπτικά, χωρίς να πλατειάζουν σε “αντιτηλεοπτικές” αναλύσεις και αντιπαράθεση ουσιαστικών επιχειρημάτων. Οι τηλεπωλητές έγιναν πολιτικοί και οι πολιτικοί τηλεπωλητές. “Περάστε κόσμε! Τ’ αφεντικό τρελάθηκε και δεν πουλάει, χαρίζει!”.
Ο κυνισμός, ο λαϊκισμός -και το σοβαροφανές αδελφάκι του: ο αντι-λαϊκισμός-, το ατακαδόρικο “επιχείρημα”, το φαρμακερό tweet, δημιούργησαν ένα τοξικό χαρμάνι α-πολιτικού λόγου, χαριτωμένου, φαρμακερού και επαίσχυντου ταυτόχρονα. Πολλά είχε να προσφέρει σε όλο αυτό και η μεγάλη “Σχολή Τραμπ” όπου το ψέμα και η ανοησία υποκαθιστούσε την αλήθεια σε κάθε δεύτερη φράση που εκστόμιζε ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ.
Σε αυτό το τοπίο βρισκόμαστε σήμερα, όπου ακούς πολιτικούς με ύφος χιλίων καρδιναλίων να λένε πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες θα έκαναν ακόμη και νήπια να εξεγερθούν ή να βγάλουν τη γλώσσα. Ακούμε για πλημμύρες που γίνονται στη… θάλασσα, για φαινόμενα που “ούτε ο θεός δεν μπορεί να αντιμετωπίσει”, για “παροδικά φαινόμενα ακρίβειας” όταν μπροστά μας ορθώνεται το τσουνάμι της ενεργειακής κρίσης. Για να αναφερθούμε μόνο σε λόγια των τελευταίων ημερών. Και τα κεραμίδια παραμένουν στις θέσεις τους και δεν εκτοξεύονται στις κεφαλές όσων τα λένε.
Η μόνη εξήγηση γι’ αυτά τα μπαράζ ανοησίας και αφελούς λόγου (=μπουρδολογίας) δεν είναι άλλη από το ότι οι έχοντες την εξουσία θεωρούν ότι απευθύνονται ακριβώς σε νήπια. Σε ένα άβουλο “πόπολο” που όλα τα χάφτει και που όσο μεγαλύτερα ψέματα ή υπερβολές του λες, τόσο περισσότερο σε πιστεύει. Διότι ο τρόπος που μιλάει κάποιος δείχνει και το πόσο σέβεται ή υποτιμά ή και απεχθάνεται όσους τον ακούν. Κι αυτοί που μιλούν από εκεί επάνω αποδεικνύουν καθημερινά ότι απεχθάνονται τους πολίτες, τους θεωρούν περισσότερο εμπόδιο παρά αποδέκτες των λόγων και των πολιτικών τους. Κάπως έτσι, ας πούμε, όπως νιώθουν σήμερα οι κάτοικοι της βόρειας Εύβοιας ή στο Αρκαλοχώρι της Κρήτης. Το ίδιο και τα 40.000 παιδιά που έμειναν εκτός ΑΕΙ. Το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί. Το ίδιο και οι υγειονομικοί. Σαν παράσιτα στην αστραφτερή, επικοινωνιακή εικόνα της κυβέρνησης.
Για τους κυβερνώντες μας, όλοι εμείς, εκτός φίλων και συγγενών, είμαστε παράσιτα. Νήπια που δεν τους αξίζει σοβαρή αντιμετώπιση ούτε σοβαρό επιχείρημα. Δεν μας αξίζει καν να μπουν στον κόπο να μας πείσουν για τα έργα και τις πολιτικές τους. Φέρονται σαν νηπιαγωγοί που μισούν τα παιδιά και γι αυτό τα κοροϊδεύουν μη έχοντας καν την αίσθηση ότι τα προσβάλλουν διαρκώς και κατ’ εξακολούθηση.
Δεν ξέρουμε, αν ζούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αν θα παρομοίαζε τη χώρα με “απέραντο νηπιαγωγείο”. Το πιθανότερο είναι πως όχι. Μπορεί κάποιες από τις πολιτικές του, σε όλα τα διαφορετικά στάδια της διαδρομής του να ήταν αντιλαϊκές, υπέρ των λίγων, όμως αυτόν τον λαό και τον σεβόταν και τον αγαπούσε. Με τον τρόπο του. Αλλά ειλικρινά. Και το έδειχνε: ουδέποτε του είπε ανοησίες! Και μάλιστα κατάμουτρα!
Συνεχίζεται σήμερα η αλματώδης άνοδος των τιμών αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενώ εξειδικευμένοι οργανισμοί και αναλυτές μετεωρολογικών μοντέλων προειδοποιούν γα επερχόμενα διαδοχικά κύματα ψύχους στη νοτιονατολική και κεντρική Ευρώπη, που θα προκαλέσουν μεγάλη αύξηση της ζήτησης και της κατανάλωσης ενέργειας, στο κατά τον Χρήστο Σταϊκούρα “παροδικό φαινόμενο” της αύξησης των τιμών.
Η τιμή του φυσικού αερίου ανεβαίνει κατά 3,5% σε ημερήσια βάση αυτή την ώρα, ενώ του πετρελαίου brent σημειώνει υψηλό τριετίας και κινείται στα 83,56 δολάρια το βαρέλι (+2,6% από το κλείσιμο της Παρασκευής).
Αλμα +3,3% σημειώνει η τιμή του αμερικανικού αργού τύπου crude WTI, που βρίσκεται στα 81,78 δολάρια το βαρέλι.
Η επιβάρυνση για τους Ευρωπαίους καταναλωτές – νοικοκυριά και επιχειρήσεις – είναι μεγαλύτερη, λόγω του ότι τοευρώ έχει υποχωρήσει τον τελευταία καιρό έναντι του δολαρίου, πέφτοντας από τα 1,22 δολ. σε περίπου 1,15%.
Το κύμα ψύχους και η ζήτηση ενέργειας
Οσον αφορά την εξέλιξη της ζήτησης φυσικού αερίου και πετρελαίου σε συνάρτηση με τις καιρικές συνθήκες, το Bloomberg επισημαίνει ότι τα μετεωρολογικά μοντέλα της Weather Company δείχνουν πως η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει το επόμενο 10ήμερο θερμοκρασίες χαμηλότερες από τις συνήθεις. Αυτό θα επαναληφθεί και μετά τις 8 Νοεμβρίου. Οι χαμηλές θερμοκρασίες θα συνοδευθούν και από εξασθένηση των ανέμων, η οποία θα μειώσει τη συμμετοχή των ανεμογεννητριών στο ενεργειακό μείγμα της Ευρώπης, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τη ζήτηση για αέριο.
Εκτιμάται ότι λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών σε μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης τις επόμενες δύο εβδομάδας, η ζήτηση ενέργειας για θέρμανση θα είναι αυξημένη κατά 25%. Αναπόφευκτα, αυτό θα επηρεάσει τις τιμές αερίου, πετρελαίου και ηλεκτρικού ρεύματος.
Τις προειδοποιήσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης Νόσων (ECDC) για αναμενόμενη έξαρση της πανδημίας σε περιοχές με χαμηλή εμβολιαστική κάλυψη, ανέδειξε σήμερα ο καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας.
Μιλώντας σε εκδήλωση του Πανεπιστημίου της Αθήνας, προς τιμήν του Ελληνοαμερικανού καθηγητή Ιατρικής και Κοινωνικών Επιστημών Νικόλα Χρηστάκη, ο κ. Τσιόδρας υπογράμμισε πως όσο υψηλότερη είναι η εμβολιαστικη κάλυψη τόσο χαμηλότερος είναι ο αριθμός των νοσηλειών και των θανάτων. Εξαπέλυσε οξεία επίθεση κατά όλων εκείνων οι οποίοι, όπως ανέφερε, «διατυπώνουν αντιεπιστημονικές ανοησίες, ενώ δεν έχουν ιδέα πώς γίνεται η σύγκριση των δεδομένων».
Ο κ. Τσιόδρας εκτίμησε πως η Ελλάδα πήγε καλά με την πανδημία, διότι, στα πρώτα κύματα, ακούγαμε τους ειδικούς, προσέχαμε, συμμορφωνόμασταν με τους κανόνες προστασίας και δεν ακούγαμε αντιεπιστημονικές και επικριτικές απόψεις.
Ο κ. Χρηστάκης τόνισε πως θα ήταν τραγική εξέλιξη να ξεφύγει ο ιός από τα εμβόλια ή να καταστεί ακόμη πιο θανατηφόρος. Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θάνος Δημόπουλος παρουσίασε διεξοδικά την προσφορά και το έργο των πανεπιστημιακών κλινικών στη νοσηλεία και την αποθεραπεία ασθενών με νόσο Covid-19.
Χάρη στον Gerardo Gomez-Martinez – γνωστόν με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Hacer -, οι πλατείες στο Μπρόντγουεϊ, στην Garment District της Νέας Υόρκης είναι πλέον ένας ζωολογικό κήπος με ζώα-οριγκάμι.
Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Transformations», ο Μεξικανο-αμερικανός καλλιτέχνης εγκατέστησε μια σειρά γλυπτών από ατσάλι τα οποία δεσπόζουν σε περιοχές με εστιατόρια και σε πεζόδρομους. Το πρότζεκτ ήταν παραγγελία της The Garment District Alliance και αποτελείται από επτά έργα των οποίων οι διαστάσεις ποικίλουν: ένα κίτρινο σκυλί, έναν ελέφαντα σε χρώμα ματζέντα, ένα πράσινο αρκουδάκι, δύο τυρκουάζ κουνέλια και δύο επίσης τυρκουάζ κογιότ, το ένα εκ των οποίων έχει μήκος λίγο πάνω από τεσσεράμισι μέτρα.
Οι τυχερές και τυχεροί που θα βρεθούν στο Μανχάταν έως τις 23 Νοεμβρίου ας σταματήσουν στις πλατείες μεταξύ 36th Street και 39th Street για να αποθαυμάσουν τα τολμηρά ζώα ( https://www.instagram.com/p/CUDy07bPXfp/ ).
Η σπαρακτική φωτογραφία Ndakasi στο Εθνικό Πάρκο Virunga στο Κονγκό να ξεψυχάει στην αγκαλιά του δασοφύλακα, Αντρέ Μπάουμα, κάνει τον γύρο του διαδικτύου.
Πίσω στο 2007, όταν ο μικρός τότε γορίλας ήταν ορφανός, διασώθηκε από τον Μπάουμα και μεταφέρθηκε στο Εθνικό Πάρκο. Οι δύο τους, έκτοτε, έγιναν αχώριστοι φίλοι με τον γορίλα να αντιλαμβάνεται τον δασοφύλακα σαν παρένθετο γονιό του. «Όποτε με βλέπει ανεβαίνει στην πλάτη μου όπως θα έκανε με τη μητέρα του», είχε πει ο δασοφύλακας σχετικά.
Στις 26 Σεπτεμβρίου το πάρκο έβγαλε την ανακοίνωση ότι ο Ndakasi, που τελευταία ήταν πολύ άρρωστος, κατέληξε στην ηλικία των 14 ετών.
«Με βαθιά θλίψη το Virunga ανακοινώνει τον θάνατο του αγαπημένου ορφανού γορίλα βουνού, Ndakasi, ο οποίος βρισκόταν υπό τη φροντίδα του Κέντρου Senkwekwe του Πάρκου για περισσότερο από μια δεκαετία», ήταν η ανακοίνωση που συνοδευόταν από ένα ιδιαίτερο φωτογραφικό καρέ. Σε αυτό, που κάνει τον γύρο του διαδικτύου και προκαλεί συγκίνηση σε όλο τον κόσμο, βλέπουμε τον Ndakasi να αφήνει την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά του Μπάουμα.
Όπως αναμενόταν στη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας.
Μόνο ευχολόγια και χρήμα μοιράστηκαν ανερυθρίαστα από τις Βρυξέλλες για να κατευνάσουν τις αντιδράσεις των χωρών της Βαλκανικής που αναμένουν εδώ και χρόνια να ολοκληρώσουν την ένταξη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναμενόμενο για όσους παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τα τεκταινόμενα σε Βρυξέλλες και Δυτικά Βαλκάνια. Η πολιτική κρίση που ταλανίζει τη Βουλγαρία από τον Απρίλιο, δεν θα μπορούσε να βοηθήσει στην άρση του βουλγαρικού βέτο έναντι της Βόρειας Μακεδονίας.
Το ήξερε και ο Έντι Ράμα, που συνάντησα σκεφτικό αργά το βράδυ της Τρίτης να περπατά έξω από το ξενοδοχείο του στη Σλοβενική πρωτεύουσα, καπνίζοντας.
Για το λόγο αυτό εξάλλου και ο Ζάεφ, ήρθε για λίγες ώρες μόνο στη Λιουμπλιάνα, καθώς δεν είχε βρεθεί λύση στο ζήτημα του βέτο της Βουλγαρίας για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ.
Παρόλες τις προσπάθειες, περισσότερο για το θεαθήναι, από Μέρκελ και Μακρόν αλλά και από τους Προέδρους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αλλάξουν γνώμη στον Βούλγαρο Πρόεδρο, δεν κατέστη δυνατό να αρθεί το βέτο.
Η Ελλάδα είχε την ευκαιρία όλο το προηγούμενο διάστημα να αναλάβει πρωτοβουλίες για να συνδράμει στην επίλυση της διμερούς διαφοράς μεταξύ Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας. Όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ, παρόλη την επικοινωνιακή προπαγάνδα ότι η Ελλάδα έχει αναβαθμιστεί στη διεθνή σκηνή.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε τόσο με τον Αλβανό Πρωθυπουργό Έντι Ράμα όσο και με τον Ζόραν Ζάεφ από τη Βόρεια Μακεδονία. Δυο συναντήσεις που θάφτηκαν από τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης, άγνωστο για πιο λόγο.
Δυο συναντήσεις που θα έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα κι όχι σε άλλη μια σύνοδο που δεν μπορεί να επηρεάσει στην ουσία τις εξελίξεις και να αναδείξει την Ελλάδα ως χώρα που μπορεί να παρέμβει στα γεγονότα.
Όμως δεν ήταν η μόνη αστοχία της παρουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Σλοβενία.
Το κλίμα που εκπέμπει πλέον η Ελλάδα στην Ένωση, μόνο θετικό δεν είναι.
Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με αρκετούς ηγέτες τόσο από κράτη μέλη της ΕΕ, όσο και των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Με τους περισσότερους άλλωστε έμενα στο ίδιο ξενοδοχείο καλύπτοντας τη σύνοδο για το speedynews και το ibna.
Το ρεζουμέ όλων των συνομιλιών ήταν ένα. Η Ελλάδα ήταν απούσα, τόσο από τα Βαλκάνια, όσο και από τα τεκταινόμενα στην Ένωση.
Το χειρότερο απ’ όλα όμως για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν ότι κάποιοι ηγέτες, και δεν ήταν λίγοι, αναπολούσαν τον πρώην Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Και δεν μιλώ για Σοσιαλιστές, αλλά για Πρωθυπουργούς και Προέδρους που ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Η έκπληξη ήταν ακόμα πιο δυσάρεστη, όταν δέχτηκα ως Έλληνας δημοσιογράφος, «επίθεση» από δυο ηγέτες χωρών μελών της ΕΕ κι ενός Βαλκάνιου, για τις πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Μόνο χαρά δεν θα πρέπει να προκαλούν στον Πρωθυπουργό και το Υπουργείο Εξωτερικών αυτές οι αντιδράσεις.
Ενώ η φράση ενός εξ αυτών, γειτονικής χώρας μάλιστα, ότι «αν ανοίξω το στόμα μου…», επιβεβαίωσαν τους φόβους μου ότι κάτι κάνει στραβά η Ελλάδα στην Ευρώπη.
Το off the record δεν μου αφήνει και πολλά περιθώρια να επεκταθώ περισσότερο, όμως τα μηνύματα μόνο καλά δεν είναι για την Ελλάδα. Κι όπως κάποιοι σημείωσαν έρχονται δύσκολες μέρες και η χώρα μας θα χρειαστεί βοήθεια και αλληλεγγύη, που δεν θα δοθεί τόσο εύκολα.
Την επομένη των βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015 φιλοξένησα στην ραδιοφωνική εκπομπή που είχα τότε στα “Παραπολιτικά Fm” δύο από τους πιο γνωστούς δημοσκόπους. Τον Δημήτρη Μαύρο της MRB (πρόεδρο τώρα του ΣΕΔΕΑ) και τον Τάκη Θεοδωρικάκο της GPO ( σήμερα υπουργό Προστασίας του Πολίτη). Αμφότεροι –και προς τιμήν τους– αισθάνθηκαν την ανάγκη να ζητήσουν δημοσίως συγγνώμη για την αποτυχία των προβλέψεων σχετικά με τα αποτελέσματα των εκλογών. Αυτή ήταν, νομίζω, η τελευταία φορά που οι δημοσκόποι έκαναν αυτοκριτική.
Το γιατί σε εκείνη την συγκυρία εξηγείται από τον παρακάτω πίνακα που παρουσιάζει τις προβλέψεις που έδιναν τότε οι εταιρείες δημοσκοπήσεων σε σύγκριση με το εθνικό αποτέλεσμα.
Η σύγκριση των αποτελεσμάτων της κάλπης (Σεπτέμβριος ’15) με τις προβλέψεις που έδιναν μέχρι και τις παραμονές των εκλογών οι εταιρείες μετρ΄σηεων.
Η συζήτηση σχετικά με την αξιοπιστία των μετρήσεων κοινής γνώμης δεν είναι τωρινή και δεν γίνεται ούτε επειδή τις αμφισβητούν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και το ΚΙΝ.ΑΛ (έχουν κατατεθεί και σχετικές ερωτήσεις στη Βουλή), ούτε, φυσικά, επειδή η Αυστριακή δικαιοσύνη ερευνά τον Σεμπάστιαν Κουρτς αναγκάζοντας τον να παραιτηθεί για προσπάθεια χειραγώγησης και διοχέτευση μαύρου πολιτικού χρήματος σε μέσα ενημέρωσης για να φιλοτεχνηθεί το προφίλ του, όταν ήταν υπουργός των Εξωτερικών, και να ανελιχθεί -όπερ και εγέννετο- στην Καγκελαρία.
Είναι πολύ παλιά και εάν δεν με απατά η μνήμη μου ξεκινά στις εκλογές του 2000 όταν με βάση τα exit polls οι οπαδοί της Ν.Δ συγκεντρώθηκαν κατά χιλιάδες έξω από τα κομματικά γραφεία στην οδό Ρηγίλλης για τα επινίκια, για να αποσυρθούν άρον άρον λίγες ώρες αργότερα όταν τα πρώτα αποτελέσματα διέψευδαν παταγωδώς τις δημοσκοπικές εταιρείες και τις προσδοκίες τους. Τότε, ο δαιμόνιος “στρατηγός” Θόδωρος Τσουκάτος και ο πολύπειρος Κώστας Λαλιώτης είχαν εγκαίρως συστήσει…”υπομονή” αλλά δεν είχαν εισακουστεί στο επικοινωνιακό επιτελείο του Κώστα Καραμανλή.
Ακολούθησαν αρκετά “φάουλ” των δημοσκοπικών προβλέψεων, όχι ωστόσο τέτοια που να εγείρουν μείζον θέμα αξιοπιστίας έως ότου εισήλθαμε στην διακεκαυμένη ζώνη των μνημονίων με την τεκτονική ανατροπή της εκλογικής συμπεριφοράς των Ελλήνων.
Από τις διπλές εκλογές του 2012 και μετά οι δημοσκόποι πέταξαν “λευκή πετσέτα”, αν και αρνούνταν να παραδεχθούν ότι τόσο η επιστημονική προσέγγιση αυτής της εκλογικής συμπεριφοράς, όσο και η σταθερή υποεκπροσώπηση σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού στα δείγματα των μετρήσεων οδηγούσε εκ των πραγμάτων στην αδυναμία ουσιαστικής και φερέγγυας μελέτης των κοινωνικών και πολιτικών τάσεων.
Τι έδειχναν οι μετρήσεις λίγο πριν τις πρώτες εκλογές του 2012 (Μάϊος) και ποια ήταν τα αποτελέσματα της κάλπης.
Καμία από τις δημοσκοπικές εταιρείες δεν κατόρθωσε να πλησιάσει το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Τον εμφάνιζαν να λαμβάνει μεταξύ 9 και 12%, ενώ τελικά σκαρφάλωσε περίπου στο 17% και αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα. Η δε Ν.Δ -που τελικά συγκέντρωσε το χαμηλότερο ποσοστό από την ίδρυσή της (18,85%)- εμφανιζόταν να λαμβάνει μεταξύ 22 και 25,5%!
Περίπου το ίδιο συνέβη -αν και όχι στο ίδιο εύρος- και στις εκλογές που ακολούθησαν ένα μήνα μετά και οδήγησαν τελικά στην συγκρότηση τριμερούς κυβέρνησης (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ):
Αλλά και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και παρά την διάχυτη βεβαιότητα πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει, η υποεκπροσώπηση ήταν παρούσα. Σχεδόν όλες οι δημοσκοπικές προβλέψεις έφεραν το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα από 5 έως και 10 (!) μονάδες κάτω από το ποσοστό που έλαβε στις κάλπες (αλήθεια που βρίσκεται σήμερα η E-Voice που βομβάρδιζε τότε με μετρήσεις που κατέληξαν στα σκουπίδια;).
Η ιστορία συνεχίστηκε πλήττοντας καίρια την αξιοπιστία των μετρήσεων. Στο δημοψήφισμα του “ΝΑΙ” και του “ΟΧΙ” το καλοκαίρι του 2015, όλες -μα ΟΛΕΣ- οι εταιρείες προέβλεπαν πως η επιλογή του “ΟΧΙ” δεν θα συγκέντρωνε πάνω από 43,7%. Η διάψευσή τους αφορούσε την χαοτική διαφορά των 20 μονάδων!
Έτσι φθάσαμε στον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετά το “βατερλώ” της διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη, την υπογραφή του τρίτου μνημονίου και τη διάσπαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Και σε εκείνες τις εκλογές οι εταιρείες δημοσκοπήσεων εμφάνιζαν το κυβερνών τότε κόμμα να συγκεντρώνει μεταξύ 28 και 33%. Έλαβε, τελικά, 35,5%.
Εάν υπάρχει κάτι κοινό στην ιστορία των μετρήσεων μετά το 2012 είναι το γεγονός ότι οι εταιρείες δεν μπορούν (;) να προσεγγίσουν το τελικό εκλογικό ποσοστό που λαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Επιστημονικά έχουν δοθεί κάποιες “μισές” ερμηνείες. Από το ότι ένας αριθμός ερωτώμενων παραπλανούν τα call center των εταιρειών και δίνουν σκόπιμα λανθασμένες απαντήσεις, μέχρι το ότι οι ερωτήσεις απευθύνονται (κυρίως) μέσω σταθερής τηλεφωνίας, άρα δεν μπορούν να καλύψουν ένα ευρύτατο τμήμα του πληθυσμού που αοφορά ως επί το πλείστον νεότερες “παραγωγικές” ηλικίες που εκείνη την περίοδο είχαν διαμορφώσει σαφή τάση κατά του παλαιού πολιτικού συστήματος και υπέρ της “ελπίδας” που δημιουργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει διευκρινιστεί, όμως, ποιες μέριμνες έχουν ληφθεί για να αποφεύγονται σήμερα τέτοια “λάθη”.
Είναι αλήθεια πως στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 διαπιστώθηκε σημαντική διόρθωση και οι προβλέψεις των δημοσκοπήσεων προσέγγισαν σε μεγάλο βαθμό το τελικό αποτέλεσμα. Το ίδιο είναι επίσης αλήθεια πως καταγραφόταν στις μετρήσεις μετά το 2016. Η διαφορά υπέρ της Ν.Δ παραμένει έκτοτε πολύ ψηλά, αν και είναι επίσης σαφές πως βαίνει μειούμενη (από τις 20 στις 10 μονάδες σε περίπου ενάμισι χρόνο).
Τους τελευταίους μήνες πριν τον Μάϊο (ευρωεκλογές και περιφερειακές εκλογές) και τον Ιούλιο του ’19 “θύμα” των δημοσκοπήσεων έπεσε και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μέχρι και τις παραμονές της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης (ευρωεκλογές και περιφερειακές του 2019) στο Μέγαρο Μαξίμου έφταναν μετρήσεις και πληροφορίες για “ντέρμπυ”, ή ακόμα και νίκη του κυβερνώντος κόμματος “στο νήμα”. Η πλάνη ήταν επικίνδυνη και αποδείχθηκε καταστροφική. Γι αυτό και χρεώθηκε -μάλλον καθ’ υπερβολή- σε συγκεκριμένα κυβερνητικά στελέχη και συμβούλους, αλλά και σε μία-δύο (φιλικές) εταιρείες μετρήσεων που είχαν εμφανιστεί εκείνη την περίοδο και “εξαφανίστηκαν” αμέσως μετά τις εκλογές.
Ποια είναι η ουσία:
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καταγγέλει τώρα πως οι εταιρείες δημοσκοπήσεων χειραγωγούν επειδή χειραγωγούνται μέσω κρατικών αναθέσεων ή επειδή διατηρούν προσδοκίες. Πιθανότατα ισχύει, αν και το βάρος της απόδειξης πέφτει στον καταγγέλοντα. Αλλά ποιές; Κάποιες; Μία, η Opinion Poll (στην οποία έχει αναφερθεί συγκεκριμένα); Όλες;
Διότι εδώ συμβαίνει το εξής: Όλες -μα όλες- οι εταιρείες μετρήσεων εμφανίζουν την μεν κυβέρνηση να ηττάται κατά κράτος, σε σύγκριση με την εικόνα που προβάλλει μέσω των (φιλικών) ΜΜΕ, στα ποιοτικά στοιχεία διακυβέρνησης, αλλά να διατηρεί την διαφορά στην Πρόθεση Ψήφου από την αξιωματική αντιπολίτευση μεταξύ 10-12% (δεν αναφέρομαι παρά μόνο σε δημοσιευμένες μετρήσεις και εξαιρώ τις λεγόμενες “κρυφές” έως ότου γίνουν φανερές…). Στην Κουμουνδούρου υποστηρίζουν πως επειδή καταγράφεται και συμβαίνει το πρώτο δεν θα έπρεπε να ισχύει το δεύτερο.
Παραβλέπουν, όμως, πως όντως μπορεί να ισχύει το πρώτο – ΚΑΙ ΙΣΧΥΕΙ- αλλά να μην καρπούται επαρκώς ο ΣΥΡΙΖΑ την “απώλεια στήριξης” της κυβέρνησης. Να ισχύουν, δηλαδή, και τα δύο. Κι αυτό κανονικά πρέπει να προβληματίσει και τα δύο πολιτικά στρατόπεδα. Όσον αφορά δε τον καταγγέλοντα τις μετρήσεις -εν μέρει δικαίως- ΣΥΡΙΖΑ ο προβληματισμός θα έπρεπε να είναι βαθύτερος και ουσιαστικότερος.
Λέγουν, δε, ορισμένοι πως οι δημοσκοπήσεις χειραγωγούν τους ψηφοφόρους και κυρίως εκείνο το ενδιάμεσο τμήμα που αποκαλείται “ζώνη της αδιευκρίνιστης ψήφου”. Διαμορφώνουν, δηλαδή, την “τάση του νικητή” και επηρεάζουν τους αναποφάσιστους ώστε, τελικά, να γέρνει η πλάστιγγα υπέρ του προπορευόμενου. Ιδιαίτερα σε ένα εκλογικό σώμα που απεύχεται τις πρόωρες εκλογικές αναμετρήσεις και επιθυμεί να εισέλθει στο θολό σχήμα της κανονικότητας και σταθερής διακυβέρνησης.
Ακόμα κι αυτό, ωστόσο, δεν είναι απολύτως ακριβές διότι, όπως φαίνεται και από όσα προανέφερα, ο ίδιος ο σταθερά υποεκπροσωπούμενος στις μετρήσεις ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε αρκετές φορές στο παρελθόν να ανατρέψει τις προβλέψεις. Ως εκ τούτου, η κριτική του μπορεί να στρέφεται προς την (πιθανή) χειραγώγηση κάποιων δημοσκοπήσεων δεν πρέπει να παραβλέπει όμως τα δικά του λάθη και την αδυναμία του -μέχρις ώρας- να διαμορφώσει ρεύμα ανατροπής.
Οι πίνακες έχουν δημοσιευτεί παλαιότερα στο news247.gr
Οι φίλοι μου που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές έχουν μπερδευτεί. Δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν «τραβάει»το κόμμα τους, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει καλές επιδόσεις στη διαχείριση της πανδημίας, μετά την επιτυχία στο πρώτο κύμα, και ενώ εκτίθεται σε διάφορα μέτωπα: από την απώλεια του διαχειριστικού πλεονεκτήματος στις πυρκαγιές του Αυγούστου μέχρι τον αντιλαϊκισμό που επαγγέλθηκε (πχ. η διαγραφή χρεών των πανεπιστημιακών που ασκούν ελεύθερο επάγγελμα εξόργισε μέχρι και τον Γ. Φλωρίδη, ενώ η προτεραιότητα στις προσλήψεις οπλιτών προκαλεί θυμηδία).
Της Αγγελικής Σπανού
Αλλοι αμφισβητούν τις δημοσκοπήσεις και αποδίδουν στη διαπλοκή με την ολιγαρχία το τόσο μεγάλο προβάδισμα της Ν.Δ. έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και την υπεροχή του Κυρ. Μητσοτάκη έναντι του Αλ. Τσίπρα, όπως καταγράφονται σε όλες τις μετρήσεις. Θεωρούν, δηλαδή, ότι τα ποσοστά «μαγειρεύονται»και στην πραγματικότητα υπάρχει αντικυβερνητική οργή που σε λίγο δεν θα κρύβεται.
Αναρωτιούνται γιατί το Μάτι κυνηγάει ακόμη τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ οι στάχτες από τη Βαρυμπόμπη δεν λέρωσαν το Μέγαρο Μαξίμου. Μετρούν τις γυναικοκτονίες που έγιναν επί Χρυσοχοΐδη και δεν ξεχνούν ούτε τον Λιγνάδη ούτε τον Φουρθιώτη, τους εκλεκτούς του Μαξίμου που προστατεύονται από τα #μμε_ξεφτίλες.
Αν τους πεις ότι ο Πιερρακάκης δεν είναι δεξιός και ο Τσακλόγλου είναι ικανός, θα σου δείξουν παλιές αναρτήσεις του Πλεύρη και μπορεί να ανασύρουν κανένα βίντεο του Αδώνιδος με νανογιλέκο. Και αν αναφερθείς στο ψηφιακό θαύμα που έγινε μέσα σε δύο χρόνια, θα σου πετάξουν στα μούτρα το «πόθεν έσχες»του Μητσοτάκη και της Μαρέβας, έχοντας αποστηθίσει τίτλους του Documento.
Οι συριζαίοι φίλοι μου είναι θυμωμένοι. Τους εκνευρίζει η απήχηση που (διαφημίζεται πως) έχει ο Μητσοτάκης στο Κέντρο, τους εξοργίζει το ΚΙΝΑΛ που δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να προσδεθεί στο άρμα του Αλέξη, τους ενοχλώ κι εγώ όταν τους λέω πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πάει καλά γιατί δεν κάνει καλή αντιπολίτευση, δεν θέλει να αλλάξει, παρόλο που δεν είναι ένα κανονικό μεγάλο κόμμα με ρίζες στην αυτοδιοίκηση, στον συνδικαλισμό, στους παραγωγικούς φορείς.
Δεν είναι με τον Τσιτσιπά και με τη Σάκκαρη. Είναι με τον Αντετοκούνμπο. Και παρακολουθούν πολύ προσεκτικά τις αναρτήσεις του Αντώναρου, παρόλο που έχει πέσει έξω στις προβλέψεις του για τον χρόνο των εκλογών.
Τρελαίνονται με την υποκρισία της κυβέρνησης: Δεν τους αφήνει ο Σαμαράς να κουνηθούν στα ελληνοτουρκικά και παριστάνει ο Δένδιας τον τουρκοφάγο. Δεν φέρνουν τα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία στη Βουλή, αλλά στηρίζουν την ενταξιακή της πορεία. Ηρωες οι γιατροί και οι νοσηλευτές του ΕΣΥ, αλλά τους κόβουν τον μισθό αν δεν εμβολιαστούν. Μεταρρυθμιστές υποτίθεται, αλλά μεταρρύθμιση λένε τη βάση εισαγωγής για να στέλνουν τα παιδιά του κοσμάκη στα κολέγια. Και αύξησαν τον κατώτατο μισθό μισό ευρώ τη μέρα, γιατί τα δικά τους παιδιά θα δουλέψουν στην επιχείρηση του μπαμπά, οπότε δεν τους νοιάζει. Αυτά λένε οι συριζαίοι φίλοι μου.
Είναι σίγουροι ότι έρχεται κοινωνικό ολοκαύτωμα. Βλέπουν μπροστά μεγάλη φτώχεια και ανησυχούν για την ανθεκτικότητα της δημοκρατίας μας. Θεωρούν τον Μητσοτάκη νεοφιλελεύθερο και λίγο Ορμπαν. Εντάξει, λόγω πανδημίας παραδέχονται ότι δεν εφάρμοσε την κρυφή ατζέντα του, αλλά όταν του το επιτρέψει η συγκυρία, και δημόσιους υπαλλήλους θα απολύσει και όλα θα τα ιδιωτικοποιήσει. Καλά, την ακροδεξιά στροφή την κάνει από τώρα, με τα pushbacks για τα οποία δεν μιλούν οι «πετσωμένοι»
Κάποιοι είναι θυμωμένοι. Τους εκνευρίζει η απήχηση που (διαφημίζεται πως) έχει ο Μητσοτάκης στο Κέντρο, τους εξοργίζει το ΚΙΝΑΛ που δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να προσδεθεί στο άρμα του Αλέξη.
Για τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ καταλαβαίνουν ότι ήταν λάθος. Είχε τους λόγους του ο Τσίπρας που αγκαλιάστηκε με τον Καμμένο, για να πολεμήσουν το μνημόνιο, αλλά μετά χάλασε η φάση. Και βέβαια, καλό θα ήταν να γίνει αυτοκριτική, αλλά μήπως έκανε αυτοκριτική η Ν.Δ. για τη χρεοκοπία ή για τις Πρέσπες;
Οχι, δεν είναι με την «Ομπρέλα» Τους αρέσει ο Τσακαλώτος, σέβονται τον Βούτση, καλά τα λέει και ο Φίλης, θέλουν αριστερή στροφή, αλλά αριστερή στροφή προς το Κέντρο, όπως το ‘πε ο Αλέξης. Δεν είναι σαφές πώς γίνεται αυτό, αλλά θα ξέρει ο πρόεδρος. Πήγε το κόμμα από το 3% στην κορυφή του Ολύμπου, δεν γίνεται να μην ξέρει.
Κάποιοι άλλοι συριζαίοι φίλοι μου, όμως, είναι λυπημένοι. Δεν φωνάζουν, δεν βρίζουν, δεν κάνουν οργισμένες αναρτήσεις, δεν βρίσκονται σε πόλεμο. Δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν έγινε ένας θαρραλέος απολογισμός των αιτίων της εκλογικής ήττας, από τον ερασιτεχνισμό της διακυβέρνησης μέχρι το ύφος εξουσίας, ούτε γιατί ασκείται μια αντιπολίτευση του «όχι σε όλα»χωρίς να αναγνωρίζονται τα θετικά και να αναδεικνύονται με αξιοπιστία τα αρνητικά. Δεν ελπίζουν στην ανανέωση γιατί πιστεύουν ότι οι «βαρόνοι»θα δώσουν μάχη για να διατηρήσουν την επιρροή τους στο κόμμα και πια έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους και στον Τσίπρα, γιατί θεωρούν ότι το 2012 τον σήκωσε το κύμα του αντιμνημονίου και δεν ξέρει –ούτε θέλει να μάθει–πώς να κερδίσει εκλογές χωρίς αναμπουμπούλα στις πλατείες. Το χάρισμά του στην επαφή με τον κόσμο τούς φαίνεται πια πολύ λίγο για να κάνει το κόμμα εναλλακτική δύναμη εξουσίας και αναρωτιούνται γιατί δεν έχει σοβαρό επιτελείο.
Εχουν κουραστεί δυο χρόνια να δέχονται ερωτήσεις από συνομιλητές τους για τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρκεί να λένε ότι κάνουν την τρίχα τριχιά οι αντι-ΣΥΡΙΖΑ και φουσκώνουν κάθε διαφωνία των «ομπρελαίων»για να υπονομεύσουν τον πρόεδρο. Ούτε βάζουν τελεία στη συζήτηση αν πουν ότι ο Πολάκης δεν εκφράζει την Κουμουνδούρου. Μια ο Φίλης, μια ο Τσακαλώτος, όλοι κάτι λένε που ρίχνει λάδι στην αντι-ΣΥΡΙΖΑ φωτιά και δίνει τροφή στους αντιπάλους να περιγράφουν το κόμμα σαν ασκέρι ατάκτων. Αλλά όταν η Γιαννάκου και η Κεφαλογιάννη καταψηφίζουν τον νόμο για τη συνεπιμέλεια, είναι Τρίτη. Και όταν ο Νικήτας τούς «τη λέει»για τους σημιτικούς στο Μαξίμου, είναι Τετάρτη.
Εχουν κουραστεί και με την ατολμία του αρχηγού. Μα τον Κοντονή βρήκε να διαγράψει; Τόσους άλλους που τον εκθέτουν κάθε τρεις και λίγο δεν τους βλέπει; Και πού είναι τα νέα πρόσωπα; Οι τεχνοκράτες; Οι άφθαρτοι; Ολο τους φέρνει και όλο στον δρόμο είναι.
Εννοείται ότι είναι φουλ αντιδεξιοί. Ούτε γοητεύονται από το ΚΙΝΑΛ. Αλλά νομίζουν ότι μια ώσμωση ανάμεσα στα δύο κόμματα θα είχε αμοιβαίο όφελος, γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε τεχνογνωσία και το ΚΙΝΑΛ φρεσκάδα.
Αυτοί οι συριζαίοι φίλοι μου έχουν κάνει το εμβόλιο και θέλουν την ησυχία τους. Ανησυχούν για τις ανατιμήσεις αλλά δεν θεωρούν πως φταίει η κυβέρνηση, γιατί βλέπουν τι γίνεται στις άλλες χώρες της Ε.Ε., θέλουν μείωση εξοπλισμών αλλά τους άρεσε η ελληνογαλλική συμφωνία. Και εύχονται να πέσουν τα κρούσματα και να αντέξει το ΕΣΥ, ακόμη και αν αυτό βγει σε καλό του Μητσοτάκη. Ετσι κι αλλιώς, καλύτερα να αργήσει η δεύτερη φορά. Αν έρθει.
* Η κ. Αγγελική Σπανού είναι δημοσιογράφος – συγγραφέας.
Πριν από περίπου δύο εβδομάδες ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον δήλωσε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ότι «όταν ο Κέρμιτ ο βάτραχος (στο Μάπετ Σόου) τραγουδούσε “Δεν είναι εύκολο να είσαι πράσινος”, έκανε λάθος» Ισως ουδέποτε άλλοτε στην Ιστορία μετά την επιστροφή στο Λονδίνο τού τότε Βρετανού πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν, από το Μόναχο τον Σεπτέμβριο του 1938, διακηρύσσοντας την ειρήνη, να μην έχει υπάρξει τόσο άκαιρη δήλωση. Τουλάχιστον τότε χρειάστηκε ένας χρόνος για να μπει στον πόλεμο με τους ναζί το Ηνωμένο Βασίλειο. Ελάχιστες ημέρες πέρασαν από τις δηλώσεις Τζόνσον για να εμφανιστούν προβλήματα με τις προμήθειες σε ενέργεια σε όλο τον κόσμο, ξεκινώντας από τις ελλείψεις φυσικού αερίου στην Ευρώπη έως τις διακοπές ρεύματος στην Κίνα.
Η παγκόσμια ενεργειακή κρίση αλλάζει τα πάντα, καθιστώντας περίπλοκη τη μετάβαση στην πράσινη εποχή. Εν τω μεταξύ, ακόμα και πριν από την πανδημία η παγκόσμια παραγωγή ενέργειας δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στη ζήτηση, ενώ η παραγωγή σχιστολιθικών στις ΗΠΑ, δηλαδή η βασική πηγή επιπλέον προσφοράς σε πετρέλαιο κατά την τελευταία δεκαετία, βρισκόταν σε κάμψη. Στη διάρκεια του εγκλεισμού λόγω πανδημίας η ζήτηση για ενέργεια μειώθηκε δραστικά. Το 2020 οι επενδύσεις των παραγωγών «μαύρου χρυσού»ελαττώθηκαν 30%, ενώ κορυφαίες εταιρείες σχιστολιθικών πτώχευσαν. Στην Πέρμια λεκάνη στο Τέξας ο αριθμός των πλατφορμών πετρελαίου μειώθηκε στο μισό σε σύγκριση με το 2019. Επιπλέον, η περιστολή των κεφαλαιακών δαπανών σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο επιταχύνθηκε χάρη στην άνοδο των επενδύσεων με κριτήρια οικολογικά, κοινωνικά και εταιρικής δια-κυβέρνησης.
Ο ΟΠΕΚ παραπονείται διότι έχει εξαπολυθεί μια παγκόσμια εκστρατεία κατά της πετρελαϊκής βιομηχανίας, εξοβελίζοντας τους επενδυτές από τον «μαύρο χρυσό» η Shell προβλέπει μείωση στην πετρελαϊκή παραγωγή 1%-2% τον χρόνο, ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή η ζήτηση για το πετρέλαιο ανακάμπτει ταχύτερα του αναμενομένου. Η κίνηση στους δρόμους των ΗΠΑ επανήλθε στα επίπεδα του 2019, ενώ η ζήτηση θα ενισχυθεί και από την επαναλειτουργία των αερομεταφορών. Ομως, η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου στα σχεδόν 200 δολάρια το βαρέλι θα μπορούσε να ανακόψει εντελώς την ανάκαμψη, όταν οι κεντρικές τράπεζες είναι ανίσχυρες ενώπιον μιας ενεργειακής κρίσης –η υψηλότερη τιμή ενέργειας θα αυξήσει το κόστος διατροφής. Ο συγγραφέας Χάουαρντ Οντουμ έχει γράψει ότι λίγοι συνειδητοποιούν πως ο φθηνός ρουχισμός, η φθηνή στέγη και τροφή στην πραγματικότητα φτιάχνονται από φθηνή ενέργεια. Κατά την εκτίμησή του, σύμπασα η οικονομική δραστηριότητα εμπεριέχει τη μεταφορά ενέργειας. Κάποια μέρα η ανανεώσιμη ενέργεια ίσως αντικαταστήσει τη φθηνή παροχή από τους υδρογονάνθρακες, αλλά δεν θα είναι εύκολο. Η παγκόσμια οικονομία πρέπει να ανασχεδιαστεί, οι προμηθευτικές αλυσίδες να συρρικνωθούν, ενώ πολλές επιχειρήσεις εδραιωμένες στη φθηνή ενέργεια δεν θα επιβιώσουν.
Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αργυρόκαστρου αποφάσισε να κλείσει την έρευνα για τον 35χρονο Κωνσταντίνο Κατσίφα, ο οποίος έπεσε νεκρός πριν από 3 χρόνια στο Βουλιαράτι, με δύο σφαίρες από καλάσνικοφ.
Το αίτημα παραπέμφθηκε στο δικαστήριο του Αργυρόκαστρου από τον εισαγγελέα Τζούλιαν Τσάφκα.
Οι συγγενείς του θύματος ζήτησαν να τους γίνουν γνωστές οι ανακριτικές πράξεις που περιέχονται στον φάκελο, καθώς και η ιατροδικαστική εξέταση και η βαλλιστική εξέταση του αυτόματου όπλου, που είχε ο νεκρός μαζί του την ημέρα του γεγονότος.
Ωστόσο, το πόρισμα αυτών των ερευνών δείχνει ότι ο Κατσίφας αυτοκτόνησε με το όπλο του, ενώ βρισκόταν περικυκλωμένος από αστυνομικές δυνάμεις της RENEA, στο βουνό πάνω από το χωριό, σύμφωνα με τα αλβανικά μέσα.
Το σοβαρό περιστατικό σημειώθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2018. Ο 35χρονος είχε ανταλλάξει πυροβολισμούς με τις Ειδικές Δυνάμεις RENEA, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και στη συνέχεια να πεθάνει.
Σημειώνεται πάντως πως η οικογένεια του θύματος έχει δικαίωμα να ζητήσει επανεξέταση των ισχυρισμών της εισαγγελίας.
Τι ανέφερε η έκθεση
Όπως αναφερόταν άλλωστε στην έκθεση, οι κάλυκες που βρέθηκαν κοντά στο σώμα του, προέρχονται από το καλάσνικοφ που είχε μαζί του και όχι από τα όπλα των αστυνομικών.
Μάλιστα επειδή το θύμα έφερε δυο τραύματα, ένα στο σαγόνι κι ένα στο στήθος, οι εισαγγελικές αρχές υποστήριξαν πως ο Κατσίφας έκανε την αυτοκτονία του να μοιάζει με δολοφονία, αφού όπως αναφέρεται το πρώτο χτύπημα στο σαγόνι ήταν ξώφαλτσο, η δεύτερη βολή ήταν η μοιραία.
Στημένη ενέργεια
Η οικογένεια και οι φίλοι είχαν καταγγείλει ότι ο Κωνσταντίνος Κατσίφας έπεσε θύμα «στημένης ενέργειας» από την αλβανική αστυνομία. Λένε μάλιστα ότι ο θάνατός του μπορεί να ήταν «εκτέλεση», καθώς, σύμφωνα με τους ίδιους, υπάρχουν κάποια στοιχεία ότι ίσως ήταν ζωντανός την ώρα που έπεσε στα χέρια των αστυνομικών.
«Πάνω [στο βουνό] βρήκαμε τον τρόπο με τον οποίο εκτελέστηκε -γιατί περί εκτελέσεως πρόκειται. Αφού τραυματίστηκε βαριά, θα πρέπει να σβαρνίστηκε για 60 με 70 μέτρα πάνω στο χώμα, γιατί φαίνονται τα ίχνη από αίμα σε διάφορες πέτρες και, όπως μετέδωσαν τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης, λίγο πριν εκτελεστεί, και φώναξε «ζήτω η Ελλάς, ζήτω ο ελληνισμός», κάπου εκεί εκτελέστηκε κιόλας. Του δόθηκε η χαριστική βολή» είχε υποστηρίξει ο γιατρός Παντελής Πάπιστας, μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνα.
Σημείωσε, δε, ότι ο Κωνσταντίνος Κατσίφας «δεν είχε τίποτα ψυχικά, ήταν απολύτως ισορροπημένος… Το μόνο, ας το πούμε έτσι σε παρένθεση, είχε τρέλα για τα εθνικά θέματα. Συνεργαστήκαμε μαζί και στα συλλαλητήρια της Μακεδονίας και τα λοιπά. Παντού ήταν πρώτος για να τρέχει για θέματα εθνικά».
‘Οπως προκύπτει από έρευνα της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η πλειοψηφία των αναγνωστών, και συγκεκριμένα το 70% εξ αυτών, προτίθεται να πληρώσει 10% περισσότερο από τη σημερινή τιμή πώλησης της εφημερίδας που προτιμά προκειμένου να διασφαλιστεί η διατήρηση της ποιότητάς της.
Το συμπέρασμα, ωστόσο, έτσι όπως παρατίθεται από την παρουσίαση της έρευνας είναι μάλλον παραπλανητικό. Κι αυτά διότι αυτοί που δεν θα είχαν αντίρρηση για μια λελογισμένη άυξηση της τιμής των εφημερίδων προκειμένου να στηριχθούν οικονομικά είναι μόλις 6 στους 100. Τόσοι διαβάζουν καθημερινά ή σχεδόν καθημερινά εφημερίδες. Και προφανώς ακόμα κι αυτοί δεν λαμβάνουν υπόψιν τους πως ένας μεγάλος αριθμός εφημερίδων μάλλον δεν χρειάζονται στήριξη καθώς ανήκουν σε επιχειρηματικά συμφέροντα που δεν προσδοκούν κέρδη ή έστω “break event” από τη συγκεκριμένη επιχειρηματική δραστηριότητά τους.
Όπως επισημαίνει το iefimerida.gr, η μεταστροφή προς τον ψηφιακό τύπο και οι εν γένει αλλαγές στον τομέα της ενημέρωσης, ιδιαίτερα στον έντυπο τύπο ως το πλέον παραδοσιακό μέσο ενημέρωσης, αποτυπώνονται στην έρευνα. Ειδικότερα, το 73,3% των ερωτώμενων υποστήριξε ότι δεν διαβάζει καθόλου εφημερίδες πολιτικού ή/και οικονομικού περιεχομένου ενώ το υπόλοιπο 26,7%, που αποκρίθηκε θετικά εμφανίζει διακυμάνσεις ως προς τη συχνότητα ανάγνωσης εφημερίδων με το 8,9% να απαντάει ότι διαβάζει εφημερίδα περίπου μία φορά το μήνα ή αραιότερα, το 12,1% μία φορά την εβδομάδα ενώ μόλις 5,7% δηλώνει ότι διαβάζει κάποια εφημερίδα κάθε μέρα ή σχεδόν κάθε μέρα. Ενδεικτικό εξάλλου της τάσης για την μελλοντική εξέλιξη του κλάδου είναι και το γεγονός ότι το ποσοστό του αναγνωστικού κοινού ανά ηλικιακή ομάδα είναι χαμηλότερο στις μικρότερες ηλικίες (18-24 και 25-34) και αυξάνεται καθώς αυξάνεται η ηλικία των ερωτώμενων, ιδιαίτερα μετά τα 45 έτη.
Συγκεκριμένα, μόλις το 21% των ερωτώμενων που ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 18-24 διαβάζει κάποια εφημερίδα πολιτικού/οικονομικού ενδιαφέροντος ενώ το ποσοστό αυτό διαμορφώνεται σε ελαφρώς χαμηλότερα επίπεδα (19,38%) για την ομάδα 25-34. Στις επόμενες ηλικιακές ομάδες, ήτοι 35-44, 45-54, 55-64 και 65-74, το ποσοστό των αναγνωστών ακολουθεί διαρκώς αυξανόμενη πορεία, ήτοι 22,50%, 29,50%, 31,67% και 33,75% αντίστοιχα.
“Εναλλαξιμότητα” (μεταξύ εφημερίδων) και πολιτικές τάσεις
Εξειδικεύοντας περαιτέρω την ανάλυση ανά τίτλο, φαίνεται να υπάρχει διασπορά ως προς τις επιλογές του αναγνωστικού κοινού. Ωστόσο, την προτίμηση των αναγνωστών κερδίζει η εφημερίδα Καθημερινή, την οποία το 21,72% των αναγνωστών ανέφερε ως την εφημερίδα που διαβάζει συχνότερα ή/και προτιμάει περισσότερο. Ακολουθεί στις προτιμήσεις των αναγνωστών η εφημερίδα Τα Νέα με ποσοστό 10,11% και έπεται η Εφημερίδα των Συντακτών με ποσοστό 8,99%. Ψηλά στις προτιμήσεις των αναγνωστών βρίσκονται επίσης οι εφημερίδες Πρώτο Θέμα (7,49%), Το Βήμα της Κυριακής (7,12%), Real News (4,87%) και Έθνος (4,87%).
Ωστόσο, μία σημαντική μερίδα αναγνωστών (10,86%) ανέφερε ότι προτιμά εφημερίδες πέρα από αυτές που συμπεριλαμβάνονται στο δείγμα της έρευνας δηλαδή Καθημερινή, Τα Νέα, Εφημερίδα Των Συντακτών, Πρώτο Θέμα, Το Βήμα Της Κυριακής, Real News, Έθνος, Ριζοσπάστης, Ελεύθερος Τύπος/Τύπος Κυριακής, Documento, Αυγή, Ελευθερία, Παραπολιτικά, Δημοκρατία, Ναυτεμπορική, Εστία, Εποχή, Μακελειό, Στο Καρφί Του Σαββατοκύριακου, Το Ποντίκι, Deal News.
Επιπλέον, φαίνεται να υπάρχουν ροές αναγνωστών μεταξύ εφημερίδων, οι οποίες αντιμετωπίζονται από τους ίδιους ως εναλλάξιμες. Οι αναγνώστες εφημερίδων που συμμετείχαν στην έρευνα κλήθηκαν να δηλώσουν εναλλακτικές εφημερίδες που θα επέλεγαν σε περίπτωση μη διαθεσιμότητας της εφημερίδας προτίμησής τους. Από τις απαντήσεις τους προκύπτουν μετακινήσεις αναγνωστών μεταξύ των εφημερίδων Καθημερινή, Τα Νέα και το Βήμα. Ειδικότερα, στις επιλογές των αναγνωστών της εφημερίδας Καθημερινή σε περίπτωση που δεν είναι διαθέσιμη η εν λόγω εφημερίδα. Ως πρώτη εναλλακτική επιλογή εμφανίζεται η εφημερίδα Το Βήμα με ποσοστό 23% και ακολουθούν Τα Νέα με ποσοστό 20%. Αντίστοιχα, οι αναγνώστες του Βήματος της Κυριακής θα προτιμήσουν με ποσοστό 31% είτε την Καθημερινή είτε τα Νέα. Συνεπώς, προκύπτει ότι οι αναγνώστες της εφημερίδας Τα Νέα θα κατευθυνθούν κατά κύριο λόγο προς την Καθημερινή (25%) και ακολούθως προς την εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής με ποσοστό 10%.
Με το ίδιο ποσοστό (10%) οι αναγνώστες της εφημερίδας Τα Νέα θα κινηθούν επίσης και προς την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος/ Τύπος της Κυριακής, την Εφημερίδα των Συντακτών και τη Real News
Τι συμβαίνει εις την Εσπερίαν…
Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο είχε γράψει σχετικά πρόσφατα στην “Εφημερίδα των Συντακτών” ο Άρης Χατζηστεφάνου, περιγράφοντας τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη στον χώρο των εφημερίδων: Oι μέτοχοι της εκδοτικής εταιρείας Tribune Publishing κάθισαν πριν από ένα μήνα στην αίθουσα συνεδριάσεων στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας για να λάβουν μια απόφαση, την οποία απέφευγαν για καιρό. Πρόσφεραν όλους τους ιστορικούς τίτλους εφημερίδων, όπως η «Chicago Tribune» και η «New York Daily News», στην εταιρεία κερδοσκοπικών επενδυτικών κεφαλαίων (hedge fund) Alden Global έναντι 630 εκατομμυρίων δολαρίων.
Οι δημοσιογράφοι και το προσωπικό άλλων 200 τοπικών εφημερίδων στις ΗΠΑ είχαν ενημερωθεί τα τελευταία χρόνια ότι το νέο τους αφεντικό δεν θα θυμίζει τον «Πολίτη Κέιν» του Ορσον Γουέλς, αλλά τον χρηματιστή από την ταινία «Pretty Woman» που αγοράζει καταρρέουσες επιχειρήσεις για να τις «εξυγιάνει» ή να τις διαλύσει.
Για εκατοντάδες εφημερίδες η άνευ όρων παράδοση στα αρπακτικά της Wall Street αποτελούσε μονόδρομο για να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Μόνο κατά τη διάρκεια της πανδημίας έκλεισαν περίπου 70 τοπικές εφημερίδες στις ΗΠΑ, ενώ από το 2005 έχουν κατεβάσει τα μολύβια χιλιάδες δημοσιογράφοι σε περίπου 2.100 αμερικανικές εφημερίδες. Το παράδοξο των τελευταίων μηνών είναι ότι, ενώ τα μεγάλα δημοσιογραφικά θέματα που αφορούν την πανδημία αυξάνονταν και μαζί τους ενισχύεται το ενδιαφέρον του κοινού, τα διαφημιστικά έσοδα μειώνονταν δραματικά καθώς η αγορά μετακινούνταν προς το ίντερνετ. Η οικονομία της αγοράς δηλαδή δεν κατάφερε να σώσει τις τοπικές εφημερίδες ακριβώς τη στιγμή που οι πολίτες της είχαν περισσότερο ανάγκη.
Τα πρώτα θύματα στη νέα εποχή των εκδοτικών hedge funds είναι οι εργαζόμενοι, που βλέπουν την πόρτα της εξόδου ή αναγκάζονται να αυξήσουν την παραγωγή τους για τα ίδια ή λιγότερα χρήματα. Η Alden κατηγορήθηκε επίσης ότι προσέθεσε τα χρήματα από τα συνταξιοδοτικά ταμεία των δημοσιογράφων στο δικό της μετοχικό κεφάλαιο – κίνηση που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, έγινε με παράνομο τρόπο αλλά είναι ενδεικτική των επιχειρηματικών προθέσεων των νέων αφεντικών της ενημέρωσης.
Η κυριαρχία όμως των hedge funds στην αγορά των μέσων ενημέρωσης θέτει καίρια ερωτήματα και για την ελευθερία του Τύπου – αν και με εντελώς διαφορετικούς τρόπους από αυτούς που θα περίμενε κανείς. Θεωρητικά ο έλεγχος ενός μέσου από ένα απρόσωπο ταμείο θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία ή ανεξαρτησία στη συντακτική ομάδα. Η «γραμμή» του μέσου δεν βγαίνει πλέον από έναν επιχειρηματία (είτε ονομάζεται Μαρινάκης, Αλαφούζος είτε Τζεφ Μπέζος), ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιεί το μέσο για την προώθηση άλλων επιχειρηματικών και πολιτικών επιδιώξεων. Υπό μια έννοια (πάντα θεωρητικά) ακόμη και εάν ένα θέμα ενοχλεί την κυβέρνηση, μπορεί να φτάσει στο τυπογραφείο αν προσφέρει αναγνωσιμότητα και κατ’ επέκταση πωλήσεις και διαφημιστικά έσοδα.
Στην πραγματικότητα βέβαια το νέο αφεντικό, που τώρα ονομάζεται κέρδος, μπορεί συχνά να αποδειχτεί πιο απαιτητικό και από τον πιο παρεμβατικό εκδότη. Ηδη σε αμερικανικές τοπικές εφημερίδες που πέρασαν υπό τον έλεγχο hedge funds παρατηρείται εμφανής πτώση της ποιότητας, αλλά και αλλαγή θεματολογίας. Οι πολιτικοί συντάκτες και οι δημοσιογράφοι-ερευνητές συχνά δίνουν τη θέση τους σε αθλητικογράφους ή συντάκτες πολιτιστικών θεμάτων, οι οποίοι εργάζονται στα όρια της αντοχής τους για να καλύψουν τεράστιο όγκο δουλειάς.
Την ίδια στιγμή προωθούνται μέθοδοι συγγραφής και αναπαραγωγής ειδήσεων που απαιτούν όλο και λιγότερη ανθρώπινη παρέμβαση. Ηδη εφημερίδες δείχνουν ενδιαφέρον για συστήματα τεχνητής νοημοσύνης (AI) που μπορούν να συντάξουν απλά κείμενα αφήνοντας σε αρχισυντάκτες και επιμελητές το έργο της διόρθωσης των άρθρων. Για την ιστορία, η εφημερίδα «Guardian» πραγματοποίησε σχετικό πείραμα το 2020 αναθέτοντας στο λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης GPT-3 να συντάξει ένα κείμενο, το οποίο θα εξηγούσε στους αναγνώστες ότι δεν απειλούνται από… τα ρομπότ.
Αρκετά πιο προσγειωμένες στην τεχνολογική πραγματικότητα της εποχής μας, ορισμένες εταιρείες στις ΗΠΑ έχουν στήσει πρακτορεία ειδήσεων «φασόν» τα οποία προμηθεύουν εφημερίδες σε όλη την Αμερική με «τοπικά» ρεπορτάζ. Τα κείμενα υποτίθεται ότι γράφονταν από τοπικούς δημοσιογράφους κάθε πόλης, αλλά στην πραγματικότητα συντάσσονται από μετανάστες από τις Φιλιππίνες και άλλες χώρες που εργάζονται για μισθούς πείνας και πληρώνονται με τη λέξη.
Θα καταφέρει άραγε ο καπιταλισμός να οδηγήσει τμήματα της έντυπης δημοσιογραφίας σε τόσο χαμηλό επίπεδο, ώστε να αναπολούμε την παλαιού τύπου διαπλοκή των «νταβατζήδων» της ενημέρωσης; Του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Σειρά ρυθμίσεων που αφορούν τις ενεργειακές κοινότητες περιλαμβάνει το νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας «σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 2012/27/ΕΕ για την ενεργειακή απόδοση».
Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων:
· Επιλύονται ερμηνευτικά ζητήματα ως προς τον χρόνο κατά τον οποίο έπρεπε να συντρέχει η προϋπόθεση του ελάχιστου αριθμού μελών, όσον αφορά στη δυνατότητα διανομής των πλεονασμάτων. Ορίζεται, συγκεκριμένα, ότι το όριο για «τουλάχιστον δεκαπέντε (15) μέλη ή δέκα (10) προκειμένου για Ε.Κοιν. με έδρα σε νησιωτικό δήμο με πληθυσμό κάτω από τρεις χιλιάδες εκατό (3.100) κατοίκους σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, και το 50% συν ένα εξ αυτών είναι φυσικά πρόσωπα» έτσι ώστε να μπορούν να διανέμουν στα μέλη τους τα πλεονάσματα της χρήσης, αναφέρεται στο χρόνο διανομής των πλεονασμάτων και όχι στο χρόνο δημιουργίας της Ενεργειακής Κοινότητας.
· Αφαιρείται από τους λόγους λύσης μιας Ενεργειακής Κοινότητας η μη τήρηση των προϋποθέσεων διανομής πλεονασμάτων χρήσης. Έτσι δεν διαλύεται μια κοινότητα εάν ένα μέλος της αποχωρήσει.
· Προβλέπεται η διαδικασία μετασχηματισμού μιας Ενεργειακής Κοινότητας σε εταιρεία, αλλά και μεταβίβασης μιας Κοινότητας σε εταιρεία. Ο μετασχηματισμός και η μεταβίβαση επιτρέπονται, αλλά σε αυτή την περίπτωση χάνονται τυχόν επιπλέον δικαιώματα είχε η Κοινότητα, όπως για παράδειγμα οι επιπλέον ταρίφες απορρόφησης του παραγόμενου ρεύματος.
· Καταργείται η προτεραιότητα που είχαν τα ομαδοποιημένα αιτήματα ομάδας αποτελούμενης αποκλειστικά από Ενεργειακές Κοινότητες, σε ότι αφορά το χρόνο εξέτασης του αιτήματος για Όρους Σύνδεσης από τον ΑΔΜΗΕ. Το μέτρο ισχύει για αιτήματα του 2021 αλλά δεν επηρεάζεται η προτεραιότητα των αιτημάτων που έχουν υποβληθεί το 2020.
Επιπλέον, με άλλες ρυθμίσεις του νομοσχεδίου, αυξάνεται το όριο ισχύος σταθμών εικονικού ενεργειακού συμψηφισμού από Ε.Κοιν σε τρία (3) μεγαβάτ(MW), με σκοπό την περαιτέρω αξιοποίηση αυτής της δυνατότητας προς όφελος των τοπικών κοινωνιών και την ανάπτυξη των ΑΠΕ.
Επίσης δίνεται η δυνατότητα αυτοπαραγωγής σε ιδιώτες και βιομηχανίες, με εγκατάσταση σταθμών ΑΠΕ σε γήπεδα απομακρυσμένα, υπό την προϋπόθεση ότι θα οι σταθμοί ΑΠΕ θα συνδεόνται με το σημείο κατανάλωσης απευθείας με καλώδιο σύνδεσης.
Είναι τα εθνικά θέματα υπεράνω κριτικής και πολιτικής αντιπαράθεσης; Το ερώτημα επανέκαμψε με αφορμή την τελευταία συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής σχετικά με την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία και επ΄ αυτού διαμορφώνονται δύο “σχολές” προσέγγισης. Θα έλεγε κανείς πως πρόκειται περισσότερο για “σημαίες ευκαιρίας” με πυροτεχνήματα και ευφυολογήματα τηλεοπτικής κατανάλωσης και δεν διαθέτουν θεωρητικό υπόβαθρο και επεξεργασία.
Αυτό είναι αρκετά επικίνδυνο επειδή “εκπαιδεύει” κοινά που τοποθετούνται μέσα στην οχλοβοή του “άσπρου-μαύρου” που εναλάσσονται ανάλογα με το ποιά είναι η κυβέρνηση και ποιές κομματικές σκοπιμότητες εξυπηρετούνται. Τα πράγματα είναι σαφώς πιο σύνθετα και πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν κάθε φορά η γεωπολιτική πραγματικότητα (που δεν είναι σταθερή αλλά εναλλασσόμενη), οι συσχετισμοί ισχύος και η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας.
Οι χειραγωγούμενοι πολίτες –τους οποίους τα κόμματα αντιλαμβάνονται ως εκλογικά ακροατήρια και όχι ως συνδιαμορφωτές των πολιτικών– παρασύρονται εύκολα από την άποψη πως η επίλυση, για παράδειγμα, του ονοματολογικού (Μακεδονικό) συνιστά “ξεπούλημα” και “προδοσία” στο ότι η προσέγγιση με την Τουρκία ακόμα και μέσω “αμοιβαίων υποχωρήσεων” (…) αποτελεί εθνική στάση και τούμπαλιν. Αυτός ο μανιχαϊσμός τροφοδοτεί πολιτικές του “αντί” και πόρρω απέχει από τεκμηριωμένες στρατηγικές που πρέπει να έχει κάθε σοβαρό κράτος που αντιλαμβάνεται ολιστικά τον ρόλο του στις διεθνείς εξελίξεις.
Πρέπει να γυρίζει κανείς στα βάθη του πολιτικού χρόνου για να αναζητήσει τις ευθύνες σχετικά με το ποιος/ποιοι ξεκίνησαν αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι της διαστροφής και της σύγχυσης. Ανεύθυνος ουδείς, ωστόσο ο μηχανισμός επίρριψης ευθυνών θα συνεχίσει να κατατρώει την ουσία της εξωτερικής μας πολιτικής. Πρέπει κάποια στιγμή να μπει ένα τέλος σε όλα αυτά.
Συνηθίζουμε, για παράδειγμα, να επισημαίνουμε το γεγονός ότι ο μεγάλος γεωπολιτικός αντίπαλος μας, η Τουρκία, διέπεται εδώ και πολλές δεκαετίες από την προσήλωση στην οικοδόμηση των διεκδικήσεών της και ασχέτως κυβερνήσεων επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Και το επισημαίνουμε, μάλιστα, επιβραβεύοντας έμμεσα την στραθερότητα στην στρατηγική της. Εμείς, όμως, δεν κάνουμε το ίδιο. Επικαλούμαστε δήθεν “πάγιες” θέσεις, τις οποίες βαφτίζουμε εθνικές, αν και πολύ συχνά τις καταστρατηγούμε.
Βεβαίως, ακόμα και στα εθνικά θέματα καμία θέση δεν μπορεί να είναι πάγια. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε εμμονή και τύλφωση. Ο κόσμος αλλάζει και τα γεωπολιτικά και επιχειρησιακά δεδομένα τροποποιούνται στο διάβα του χρόνου. Τα συμφέροντα, δε,πρέπει να είναι αυτά που να καθοδηγούν τον τρόπο με τον οποίο και η δική μας πατρίδα θα στέκεται απέναντι στις προκλήσεις.
Για να συμβεί αυτό είναι αυτονόητο πως απαιτούνται:
–Να μην καλλιεργούνται πολιτικοί και κοινωνικοί διαχωρισμοί. Καμία κυβέρνηση δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται έμμσα ή άμεσα λιγότερο πατριωτική από μία άλλη.Δεν υπάρχει τίποτε πιο ευάλωτο σε μια διπλωματική -πολλω δε μάλλον σε μια στρατιωτική- αντιπαράθεση από τις κοινωνίες όπου φωλιάζει ο διχασμός και η εχθροπάθεια,
-Η όποια τροποποίηση της (εθνικής) στρατηγικής να στηρίζεται στη συνεννόηση -ενδεχομένως και στη συναίνεση- των παραγωγών της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Να είναι αποτέλεσμα ανάλυσης, τεκμηρίωσης και συμφωνίας των θεσμικών και πολιτικών οργάνων και δυνάμεων.
Στην περίπτωση, για παράδειγμα, της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας το ζητούμενο δεν έπρεπε να είναι οι αμυντικοί εξοπλισμοί αυτοί καθ’ αυτοί. Το γεγονός ότι οι ένοπλες δυνάμεις χρειάζονται ενίσχυση και ανανέωση είναι κάτι δεδομένο, αφενός λόγω της κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας, αφετέρου λόγω της θέσης της χώρας στον διεθνή καταμερισμό ισχύος (ΝΑΤΟ,Ε.Ε). Κανένα από τα κόμματα εξουσίας -παρά τις κατά καιρούς αμφισημίες και τους βερμπαλισμούς- δεν αμφισβητεί τα παραπάνω. Τουλάχιστον στην επίσημη έκφρασή τους.
Ούτε επισήμως ο ΣΥΡΙΖΑ που καταψήφισε τη συγκεκριμένη συμφωνία έχει διαφορετική στάση ως προς τα παραπάνω. Οι ενστάσεις του αφορούσαν το κόστος των εξοπλισμών και δύο συγκεκριμένα άρθρα της συμφωνίας.
Εκείνο, ωστόσο, που δεν συζητήθηκε ευρέως επειδή κυρίαρχησε η αντιπαράθεση των “εκλογικών ακροατηρίων”, είναι εάν το άρθρο 18 (ι) συνιστά ή όχι αλλαγή του στρατηγικού δόγματος της χώρας. Καμία κυβέρνηση κατά το παρελθόν δεν δοκίμασε την επιχειρησιακή (στρατιωτική) εμπλοκή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων σε θέατρα επιχειρήσεων στο εξωτερικό που δεν εφάπτονται με το δόγμα της αποτροπής (σταθερά προσανατολισμένο προς την Τουρκία) και δεν σχετίζονται με τα ελληνικά ζωτικά συμφέροντα.
Φαίνεται πως η “ειδική” αναφορά στο Σαχέλ μπορεί δυνητικά να ανατρέψει αυτή την “πάγια” θέση. Η ελληνική παρουσία στο Αφγανιστάν, για παράδειγμα, αφορούσε κυρίως ελληνικά τμήματα Μηχανικού και Υγειονομικού και όχι “συνοδεία σε μάχες” και οφειλόταν στις υποχρεώσεις της χώρας ως μέλος του ΝΑΤΟ. Τώρα ίσως μιλάμε για κάτι πολύ σοβαρότερο.
Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, η συζήτηση σχετικά με το εάν πρέπει ή όχι να συμβεί κάτι τέτοιο δεν γίνεται με όρους στρατηγικής και κυρίως ως απότοκο συνεννόησης.
Υπάρχουν αρκετοί αναλυτές που επισημαίνουν ότι η αναβάθμιση της συμμετοχής της Ελλάδας στο διεθνές παιχνίδι ισχύος και κατ’ επέκταση της διαπραγματευτικής της θέσης πρέπει να περάσει μέσα από την αμοιβαιότητα. Ακούγεται λογικό το επιχείρημα πως, για να έχεις στο πλευρό σου στο Αιγαίο ή την νοτιανατολική Μεσόγειο -σε μια διόλου απίθανη στρατιωτική εμπλοκή μικρής ή μεγαλύτερης κλίμακας με την Τουρκία- τα γαλλικά πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη, πρέπει να ανταποκριθείς και να σταθείς στο πλευρό του Γάλλου στρατιώτη στην υποσαχάρια Αφρική.
Ιδιαίτερα, δε, εάν με την πιθανή ανάπτυξη ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης κάτι τέτοιο ενδυθεί με μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας.
Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει δίκιο όταν επισημαίνει πως αυτό συνιστά αλλαγή δόγματος. Πιθανώς, όμως, να μην έχει δίκιο ότι αυτό μπορούμε να το αποφεύγουμε εσαεί. Ή ότι δεν πρέπει να το επιδιώξουμε.
Ο έμπειρος καθηγητής Κωνσταντίνος Φίλης (Ινστιτούτου Διεθνών Ερευνών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) υποστηρίζει σχετικά στο ieidisis.gr :
“…η Ελλάδα (με την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία) για πρώτη φορά «ανοίγεται» και αποφασίζει να επεκτείνει τον ρόλο της εκτός της άμεσης περιφέρειάς της. Δέχομαι χωρίς να συμμερίζομαι το επιχείρημα ότι έτσι θα εκτεθούμε σε κινδύνους και μπορούμε να μπούμε στο στόχαστρο της διεθνούς τζιχαντιστικής τρομοκρατίας, την οποία όμως θέλουμε να εξουδετερώσουμε και να συνδράμουμε σε αυτή την επιδίωξη. Εντούτοις, αν θέλουμε την αφοσίωση των Γάλλων στο άρθρο 2, πρέπει και εμείς να δείξουμε ανάλογη δέσμευση σε προτεραιότητες της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής. Και μάλιστα βγαίνοντας από το καβούκι μας, γινόμαστε πάροχοι και όχι μόνο καταναλωτές ασφάλειας.”
Και εξηγεί πως “η Τουρκία ενοχλείται εξίσου από το ενδεχόμενο παρουσίας της Ελλάδας σε μέτωπα, διότι διατηρώντας επί δεκαετίες την πρωτοκαθεδρία σε αποστολές του ΝΑΤΟ αλλά και παγιώνοντας την επιρροή της στην Αφρική, είχε εξασφαλισμένη θέση, ισχυρό λόγο και λαμβάνονταν υπόψη οι απόψεις της. Η Αθήνα δεν πρόκειται να ανταγωνιστεί κατά μόνας την Άγκυρα στην Αφρική αλλά μέσα από ένα πλέγμα συνεργειών με άλλα κράτη μπορεί να καλυφθεί καλύτερα το κενό που αφήνει η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ.“
Εάν ξεπεράσουμε την ανεδαφική άποψη περί δήθεν “απομονωμένου Ερντογάν” (η οποία στρεβλώνει και παραπλανεί εγκλωβίζοντάς μας σε μια “μικρομεγαλιστική” θεώρηση των πραγμάτων και δεν λαμβάνει υπόψιν της πως ίδια ή και χειρότερη θα είναι η στάση της γείτονος και μετά τον Ερντογάν, όπως ήταν και πριν απ΄ αυτόν), το ερώτημα που θέτει ο κ. Φίλης -και άλλοι- είναι υπαρκτό.
Η κυβέρνηση διολισθαίνει, λοιπόν, σε μια αλλαγή του στρατηγικού δόγματος της χώρας χωρίς να παραθέτει οφέλη και κινδύνους, η δε αξιωματική αντιπολίτευση επισημαίνει τους δεύτερους δίχως να μπαίνει στην ουσία των νέων συσχετισμών που διαμορφώνονται διεθνώς.
Που και πως, όμως, αποφασίζονται τέτοιες “τεκτονικές” αλλαγές στην εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας; Ιδιαίτερα όταν αυτές υπερβαίνουν κατά πολύ το πολιτικό “προσδόκιμο” μιας κυβέρνησης; Προφανώς όχι εν κρυπτώ και επ΄ ουδενί μέσα από δημόσιες αντιπαραθέσεις με διχαστικά συνθήματα.
Η χώρα διαθέτει εκείνους τους θεσμούς όπου πρέπει να συζητηθεί μια τόσο σοβαρή αναδιατύπωση της εξωτερικής της πολιτικής. Το Συμβούλιο Εξωτερικών (με την εκπροσώπηση όλων των κομμάτων), η Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής και, σε κάθε περίπτωση, το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών είναι κάποια απ΄ αυτά. Καθυστερεί ανεπίτρεπτα, δε, η ίδρυση και οργάνωσης ενός Συμβουλίου Ασφαλείας (επιστημονικά καταρτισμένου και διακομματικού) που θα μπορεί να επεξεργάζεται τέτοιες αποφάσεις.
Ακόμα περισσότερο όλα αυτά απαιτούν και μια “χημεία” συνεννόησης των προσώπων, τουλάχιστον όσον αφορά τα κόμματα εξουσίας και διακυβέρνησης.
Εν κατακλείδι και απαντώντας στο εισαγωγικό ερώτημα: όχι, τα εθνικά θέματα δεν είναι υπεράνω κριτικής, οι τελικές αποφάσεις, όμως, πρέπει να λαμβάνονται από την εκάστοτε κυβέρνηση ως απόρροια συνεννόησης. Ο,τιδήποτε άλλο μας κρατά καθηλωμένους στην ευτέλεια του “αντί” και συνεχίζει να δηλητηριάζει το κοινωνικό σώμα.
Ειδικά, τέλος, όσον αφορά την εκρηκτική σχέση μας με την Τουρκία τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται με περισσότερες φρεγάτες αλλά με μια εθνική συμφωνία για το πως συνολικά θα πορευτούμε τα επόμενα πολλά χρόνια. Επιχειρησιακά και διπλωματικά. Με ποιες συμμαχίες και με ποια “δούναι και λαβείν”…
Σφοδρή επίθεση στο Μαξίμουεξαπολύει με ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την παραίτηση του Σεμπάστιαν Κουρτςαπό την καγκελαρία της Αυστρίας.
«Ο ακροδεξιός και προσωπικός φίλος του κ. Μητσοτάκη, Σεμπάστιαν Κουρτς αναγκάστηκε να παραιτηθεί από Καγκελάριος επειδή έδωσε 1 εκατ. κρατικό χρήμα σε στημένες δημοσκοπήσεις και δημοσιεύματα», αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή του και κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη για διαμοιρασμό «πάνω από 50 εκατ. ευρώ από κρατικό χρήμα» και «μπλοκάρισμα ελέγχων».
Απαντώντας η Νέα Δημοκρατία εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατηγορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για στημένες δημοσκοπήσεις όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε, ενώ σημειώνει ότι τότε «προσπάθησε με στημένους διαγωνισμούς να φτιάξει ελεγχόμενο από τον ίδιο, σύστημα στα ΜΜΕ».
Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ
«Ο ακροδεξιός και προσωπικός φίλος του κ. Μητσοτάκη, Σεμπάστιαν Κουρτς αναγκάστηκε να παραιτηθεί από Καγκελάριος επειδή έδωσε 1 εκατ. κρατικό χρήμα σε στημένες δημοσκοπήσεις και δημοσιεύματα. Στην Ελλάδα ο κ. Μητσοτάκης έχει μοιράσει πάνω από 50 εκατ. κρατικό χρήμα με τις γνωστές λίστες και απευθείας αναθέσεις και μπλοκάρει τον όποιο έλεγχο», αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη καταγγέλλοντας ότι ο πρωθυπουργός: «Δεν επιτρέπει ακόμα και την σύγκληση της Επιτροπής Διαφάνειας της Βουλής να εξετάσει τα στοιχεία που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, παραβιάζοντας τον νόμο».
Παράλληλα, Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι ο πρωθυπουργός καλύπτει την Opinion Poll. «Σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν, ο ιδιοκτήτης της Opinion Poll, μέσω άλλης εταιρίας του συνδεδεμένης με τη δημοσκοπική, έλαβε με απευθείας ανάθεση 270.000 ευρώ από το Δημόσιο για έργο αμφιβόλου σκοπιμότητας. Και η περίπτωση αυτή δεν είναι η μοναδική».
«Ό,τι και να κάνει ο κ.Μητσοτακης δεν θα καταφέρει να αποφύγει τον έλεγχο από τις αρμόδιες Αρχές. Όπως δεν τα κατάφερε και ο επιστήθιος φίλος του, κ. Κουρτς» καταλήγει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.
Νέα Δημοκρατία: Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει όσα έκανε όταν κυβερνούσε
Η Νέα Δημοκρατία απάντησε στον ΣΥΡΙΖΑ ότι το μόνο που κάνει για την υπόθεση Κουρτς είναι να θυμίζει τι έκανε όταν κυβερνούσε και κατηγορεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι προσπάθησε με «στημένους διαγωνισμούς να φτιάξει ελεγχόμενο από τον ίδιο, σύστημα στα ΜΜΕ» και ότι δημοσίευσε «δημοσκοπήσεις μαϊμού». Αναλυτικά η ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας
«Το μόνο που κάνει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την υπόθεση Κουρτς είναι να θυμίζει σε όλους τα έργα και τις ημέρες του την εποχή που κυβερνούσε. Τότε που προσπαθούσε με στημένους διαγωνισμούς να φτιάξει ελεγχόμενο από τον ίδιο, σύστημα στα ΜΜΕ και δημοσίευε κατά κόρον «δημοσκοπήσεις μαϊμού».
Ποιός δεν θυμάται μετρήσεις από ανύπαρκτες εταιρείες, που δημοσιεύονταν στα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ που εμφάνιζαν τη διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από τον ΣΥΡΙΖΑ στις 2-2,5 μονάδες και το ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής στο 8-10% μέχρι και λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές. Κι ύστερα ήρθαν τα αποτελέσματα! Αποτελέσματα που επιβεβαίωσαν τα ευρήματα όλων των αναγνωρισμένων εταιρειών. Αλλά ακόμη και σήμερα συνεχίζει το ίδιο βιολί. Αλήθεια πώς γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ να αμφισβητεί τα αποτελέσματα και των τωρινών δημοσκοπήσεων, όταν ακόμη και στις μετρήσεις που δημοσιεύει στην Αυγή, δεν εμφανίζει ποτέ την πρόθεση ψήφου;
Και δεν ήταν μόνο οι δημοσκοπήσεις “μαϊμού”. Πρόσφατα στη Βουλή αποκαλύφθηκαν όλες οι μεθοδεύσεις για τους στημένους διαγωνισμούς με τα βοσκοτόπια, προκειμένου να φτιαχτεί ελεγχόμενο συστημα από τον ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ και για τα 3 εκατομμύρια που μέσα από “υπόγειες” διαδρομές δόθηκαν για να εκδοθεί το “Documento”.
Χρειάζεται μεγάλο θράσος λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, να προσπαθεί να βγει και τιμητής», καταλήγει η ανακοίνωση της ΝΔ.
«Τιμάμε την αυτοθυσία των χριστιανικών στρατευμάτων και τον ηρωισμό των Ελλήνων, που με την συμμετοχή τους στην ναυμαχία της Ναυπάκτου απέδειξαν την σταθερή προσήλωσή τους στην ιδέα της ελευθερίας».
Αυτά τόνισε, μεταξύ άλλων, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, σε δηλώσεις που έκανε σήμερα στην Ναύπακτο, με αφορμή την παρουσία της στις εκδηλώσεις για τα 450 χρόνια από την ναυμαχία της Ναυπάκτου.
Ειδικότερα, μετά την τέλεση επιμνημόσυνης δέησης και την ρίψη στεφάνου στο ενετικό λιμάνι της Ναυπάκτου, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε ότι «η ναυμαχία της Ναυπάκτου συγκαταλέγεται στις μεγάλες στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας» και πρόσθεσε: «Η συντριβή τής μέχρι τότε ανίκητης τουρκικής αρμάδας από τον συμμαχικό στόλο των χριστιανικών κρατών της Ευρώπης, 450 χρόνια πριν, ανέκοψε την διείσδυση των Οθωμανών στο Ιόνιο και την δυτική Μεσόγειο, γεγονός καθοριστικό για την Δύση, αλλά και με μεγάλη συμβολική σημασία για το υπόδουλο Γένος».
Παράλληλα, συνέχισε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «η ναυμαχία ανέδειξε την ελληνική ναυτοσύνη, καθώς στα περισσότερα πληρώματα περιλαμβάνονταν και Έλληνες και αποτέλεσε την αφετηρία για την μεγάλη ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας».
Νωρίτερα, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέστη στην δοξολογία που τελέστηκε στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Δημητρίου, ενώ, σύμφωνα με το πρόγραμμα, πρόκειται να επισκεφθεί το δημαρχείο, όπου κατά την διάρκεια ειδικής εκδήλωσης θα ανακηρυχθεί σε επίτιμη δημότης του Δήμου Ναυπακτίας.
Ακόμη, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, αναμένεται να επισκεφθεί την έκθεση φωτογραφίας του Χοσέ Μανουέλ Νάβια «Μιγκέλ ντε Θερβάντες ή η λαχτάρα για ζωή», η οποία φιλοξενείται στο Φετιχιέ Τζαμί και την παρουσιάζει το ινστιτούτο Θερβάντες.
Επίσης, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα επισκεφθεί το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων, ανθρώπων με αναπηρίες, «Αλκυόνη», όπως και βιβλιοπωλείο, το οποίο λειτουργεί ως λέσχη βιβλιόφιλων και χώρος παρουσίασης νέων εκδόσεων.
Ο καθηγητής Γεωλογίας και πρόεδρος του ΟΑΣΠ επισημαίνει ότι είναι σε λάθος κατεύθυνση ο κυβερνητικός σχεδιασμός για τα καμένα της Βόρειας Εύβοιας.
Ο Ευθύμης Λέκκας εκθέτει τον κυβερνητικό σχεδιασμό και χαρακτηρίζει λάθος τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα για την προστασία των πυρόπληκτων κατοίκων της Βόρειας Εύβοιας.
Με σαφείς αιχμές προς την κυβέρνηση καταγγέλλει ότι δεν έγιναν οι απαραίτητες παρεμβάσεις προκειμένου να αποφευχθούν οι καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν τη νύχτα τις περιοχές της Βόρειας Εύβοιας, μετά τις τραγικές φωτιές το καλοκαίρι.
Ο καθηγητής Γεωλογίας και πρόεδρος του ΟΑΣΠ, επεσήμανε ότι δεν έγιναν στοχευμένες παρεμβάσεις στα καμένα παρά το γεγονός ότι είχαν επισημανθεί στην κυβέρνηση συγκεκριμένα σημεία, συγκεκριμένες λεκάνες που θα έπρεπε να γίνουν παρεμβάσεις κατά μήκος της κοίτης.
Ο Ευθύμης Λέκκας, μιλώντας στο Open, υπογράμμισε ότι είναι λάθος ο κυβερνητικός σχεδιασμός για τις παρεμβάσεις στα καμένα της Βόρειας Εύβοιας αφού επιλέχθηκε η ολιστική παρέμβαση χωρίς να έχουν προηγηθεί στοιχευμένες παρεμβάσεις.
«Δυστυχώς πήγαμε σε μια ολιστική κατάσταση, που προέβλεπε παρεμβάσεις σε όλη την περιοχή. Δεν μπορούμε να προλάβουμε, δεν έχουμε δυνατότητες να παρέμβουμε σε όλη την περιοχή, πρέπει να παρέμβουμε σε συγκεκριμένα σημεία», προειδοποίησε.
Όπως επεσήμανε θα έπρεπε να γίνουν καινοτόμα έργα, σε πολύ επιλεγμένα σημεία, «εκεί που το δυναμικό διάβρωσης και η βροχή και η μορφολογία και η γεωλογία παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των πλημμυρικών φαινομένων», σημείωσε.
Πέθανε το πρωί σε ηλικία 73 χρονών, ύστερα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, ο πρώην βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης.
Ήταν αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και είχε γίνει γνωστός για τη συμμετοχή του σε συνδικαλιστικά και κοινωνικά κινήματα, όπως και σε ακτιβιστικές ενέργειες για το παλαιστινιακό.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής και το 2015 ανέλαβε τη θέση του αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
