10 Ιαν 2026

Μήνας: Οκτώβριος 2021

  • Τα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν μπορούν να αγνοήσουν την Τουρκία

    Τα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν μπορούν να αγνοήσουν την Τουρκία

    Εάν κρίνει κανείς από την επίσημη ανακοίνωση του Λευκού Οίκου για την συνάντηση Μπάϊντεν-Ερντογάν αντιλαμβάνεται πως οι προσδοκίες ορισμένων πως οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να κρατούν κλειστή την πόρτα στην Τουρκία διαψεύσθηκαν με ηχηρό τρόπο.

    Όπως και ο εγχώριος “αστικός μύθος” του…”απομονωμένου Ερντογάν”. Η Τουρκία είναι “too big to fail”, ή αλλιώς μια χώρα σε γεωπολιτική θέση τέτοια που δεν μπορούν να την αγνοήσουν τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Προφανώς ο Τζο Μπάϊντεν -και το Στέϊτ Ντιπαρτμεντ που κινείται εδώ και καιρό σε ηπιότερους τόνους απέναντι στην Άγκυρα απ΄ ότι ο Λευκός Οίκος- γνωρίζει πως η Τουρκία του αλλοπρόσαλλού Ταγίπ Ερντογάν είναι καλύτερο να είναι προσδεδεμένη στο ΝΑΤΟϊκό άρμα, έστω και με τις εξάρσεις της, από το να παραμείνει ένας αδέσποτος και ανεξέλεγκτος παράγοντας σε μια περιοχή στην οποία η Ουάσιγκτον θέλει να ελέγχει.

    Τα τουρκικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για μια συμφωνία που περιλαμβάνει έναν μηχανισμό απορρόφησης κραδασμών και πιθανότατα ο Τούρκος πρόεδρος υποσχέθηκε πως θα ανακρούσει πρύμναν σχετικά με τους S-400 και τα “παιχνίδια” με τη Ρωσία. Υπό την έννοια αυτή ο Ερντογάν είναι πιθανό να υποχώρησε και θα το αποδείξει μάλλον σύντομα. Όπως έκανε άλλωστε και με το θέμα των δέκα πρέσβεων, στο οποίο αναδιπλώθηκε in extremis κατόπιν και των πατροτρύνσεων του Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είδε γρηγορότερα το “παγόβουνο”.

    Στα καθ΄ημάς, ωστόσο, πρέπει να επισημάνουμε πως διαψεύσθηκαν όσοι προέβλεπαν πως ο Τζο Μπάϊντεν θα αρνιόταν να συναντήσει τον Ταγίπ Ερντογάν στη Ρώμη ή την Γλασκώβη. Μάλλον έκαναν προβολή των επιθυμιών τους αδιαφορώντας για βασικές αρχές της γεωπολιτικής και της διπλωματίας.

    Ακόμα κι αν η Ελλάδα προσφερόταν ολόκληρη ως μία αμερικανική βάση (από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη), οι Αμερικανοί θα ήθελαν πάλι να διατηρούν άριστες σχέσεις με μια “πιο υπάκουη” Τουρκία. Ως εκ τούτου είναι σαφές πως δεν αντέχει στην πραγματικότητα το αφήγημα πως οι διμερείς σχέσεις μας με τις ΗΠΑ μπορούν να αποκλείσουν την επέκταση της συνεργασίας της ΟΥάσιγκτον με την Άγκυρα.

    Η συνάντηση

    Περίπου 65 λεπτά, σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ, κράτησε τελικά η συνάντηση Μπάιντεν – Ερντογάν όπου ο πρόεδρος των ΗΠΑ προειδοποίησε τον Τούρκο ομόλογό του πως οι σπασμωδικές κινήσεις δεν ωφελούν τη διμερή σχέση και ότι οι κρίσεις πρέπει να αποφεύγονται.

    Λίγο πριν μπουν στην αίθουσα Τζο Μπάιντεν είχε διάλογο με Αμερικανό δημοσιογράφο σχετικά με τα F-16, σύμφωνα με την trthaber. «Σχεδιάζει η Αμερική να δώσει F-16 στην Τουρκία;», ρώτησε ο δημοσιογράφος τον Αμερικανό πρόεδρο, με τον Μπάιντεν να αποφεύγει να απαντήσει με τη διπλωματική απάντηση, «σχεδιάζουμε να έχουμε μία καλή συνάντηση (σ.σ. με τον Ερντογάν».

    Στην ανακοίνωση του Λευκού Οίκου αναφέρονται τα εξής:

    Ο Πρόεδρος Τζόζεφ Ρ. Μπάιντεν, Τζούνιορ, συναντήθηκε σήμερα με τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της G20.

    Ο Πρόεδρος Μπάιντεν υπογράμμισε την επιθυμία του να διατηρήσει εποικοδομητικές σχέσεις, να επεκτείνει τους τομείς συνεργασίας και να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις διαφωνίες μας (με την Τουρκία). Εξέφρασε την εκτίμηση για τις σχεδόν δύο δεκαετίες συνεισφοράς της Τουρκίας στην αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν.

    Οι δύο ηγέτες συζήτησαν την πολιτική διαδικασία στη Συρία, την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε Αφγανούς που έχουν ανάγκη, τις εκλογές στη Λιβύη, την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και τις διπλωματικές προσπάθειες στον Νότιο Καύκασο.

    Ο Πρόεδρος Μπάιντεν επιβεβαίωσε την αμυντική μας συνεργασία και τη σημασία της Τουρκίας ως Σύμμαχου του ΝΑΤΟ, αλλά σημείωσε τις ανησυχίες των ΗΠΑ για την κατοχή από την Τουρκία του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400.

    Τόνισε επίσης τη σημασία των ισχυρών δημοκρατικών θεσμών, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου για την ειρήνη και την ευημερία.

    Oι αντιδράσεις

    Αμερικανοί κοινοβουλευτικοί αντιδρούν στην ενδεχόμενη πώληση των F-16 και των κιτ εκσυγχρονισμού και απειλούν να την εμποδίσουν, επικαλούμενοι την αγορά από την Άγκυρα του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400 και το ότι η Τουρκία «συμπεριφέρεται σαν αντίπαλος» των ΗΠΑ. Η αγορά αυτή οδήγησε στην ακύρωση της σύμβασης για την αγορά των αμερικανικών μαχητικών stealth F-35 τεχνολογίας αιχμής από την Άγκυρα και την αποπομπή της από το πρόγραμμα συμπαραγωγής τους.

    Σύμφωνα με έναν ανώτερο τούρκο αξιωματούχο, η συνάντηση των δύο ηγετών διεξήχθη σε “πολύ θετικό κλίμα” και σύμφωνα με τα τουρκικά κρατικά μέσα ενημέρωσης οι δυό τους συμφώνησαν στη δημιουργία ενός μηχανισμού για τη βελτίωση των διμερών τους σχέσεων.

    Σύμφωνα με τουρκικές πηγές, ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Τζο Μπάιντεν συζήτησαν για τις διμερείς σχέσεις τους.

    Τουρκικές πηγές επισήμαναν ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να αυξηθούν οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ τους, ενώ συζήτησαν και για το πεδίο της συμμαχίας του ΝΑΤΟ.

    Σύμφωνα με την τουρκική προεδρία, εκφράστηκε ικανοποίηση για τα αμοιβαία βήματα που πραγματοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

    Μπάιντεν: “Οι σπασμωδικές κινήσεις δεν ωφελούν τη διμερή σχέση”

    Σύμφωνα με διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, λίγο πριν από την κατ’ ιδίαν συνάντηση που είχαν οι δύο ηγέτες και διήρκεσε συνολικά 65 λεπτά, ο αμερικανός πρόεδρος απηύθυνε σαφή προειδοποίηση στον τούρκο ομόλογό του, λέγοντάς του: «Οι σπασμωδικές κινήσεις δεν ωφελούν τη διμερή σχέση. Οι κρίσεις πρέπει να αποφεύγονται»

    Παρών στη συζήτηση ήταν και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

  • Μπερδέψανε το λόμπινγκ με τον παραγοντισμό εκεί στην Αμερική;

    Μπερδέψανε το λόμπινγκ με τον παραγοντισμό εκεί στην Αμερική;

    Κάποιοι έχουν μπερδέψει τον παραγοντισμό με τη συνηγορία, λόμπινγκ στα ελληνικά για όσους δεν καταλαβαίνουν τις «ξένες» λέξεις.

    Το πρώτο, ο παραγοντισμός, σαφώς μειωτικός χαρακτηρισμός, εκφράζει τη νοοτροπία ή την τάση κατά την οποία επικρατούν οι παράγοντες σε βάρος των θεσμών.

    Στο λόμπινγκ, ένα άτομο ή μια ομάδα έχει στόχο να επηρεάσει τις αποφάσεις εντός πολιτικών, οικονομικών ή κοινωνικών συστημάτων ή ιδρυμάτων.

    Αυτά έτσι για να ξεχωρίσουμε τις ιδιότητες των δυο δράσεων.

    Προφανώς εκεί στην Αμερική, μερίδα ομογενών, της παλιάς φρουράς, έχει μπερδέψει την βούρτσα με την σκούπα και τον παραγοντισμό με το λόμπινγκ.

    Τα δείγματα για το λόμπινγκ που ασκεί η ελληνική κοινότητα στις ΗΠΑ, μια από τις πιο ισχυρές όπως τουλάχιστον λένε ότι είναι, δεν έχει δώσει και ιδιαίτερα αποτελέσματα στην μακραίωνη ιστορία της.

    Αποσπασματικές κινήσεις, αντιφατικές δράσεις και μείωση της αξιοπιστίας της είναι ένα μέρος της δράσης της ελληνικής κοινότητας, που κοιτάζει πιο πολύ στην Ελλάδα και τα πολιτικά κόμματα, παρά στην ενίσχυση της φωνής της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

    Αν και στο λόμπινγκ δεν διαπρέπουν, στο παραγοντισμό όμως είναι μεγάλες μανούλες.

    Πεδίο δόξης λαμπρό για παραγοντισμό, η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, που χρόνια τώρα έχει γίνει κέντρο διαγωνισμού επιρροής για διάφορους σοβαρούς και ασόβαρους, παράγοντες και παραγοντίσκους.

    Βέβαια εδώ υπάρχει μεγάλη ευθύνη και από την ίδια την Αρχιεπισκοπή, η οποία έχοντας ανάγκη από οικονομική ενίσχυση για να «επιβιώσει» δεν λέει όχι σε παράγοντες αμφιβόλου προέλευσης που την ενισχύουν, πάντα με ανταλλάγματα.

    Τα όσα συζητιούνται μεταξύ τύρου και αχλαδιού, στη Νέα Υόρκη δεν γράφονται. Πολλές φορές είναι και κακίες που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν δια ίδιον όφελος, όμως δεν παύουν να είναι ζητήματα προς διερεύνηση.

    Δεν είναι αμελητέα περίπτωση ο Ναός του Αγίου Νικολάου στο σημείο «Μηδέν» όπου έγινε η τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμου Πύργους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Όσα ακούστηκαν ή γράφτηκαν αλλά για κάποιο λόγο δεν ερευνήθηκαν όσο έπρεπε, μπορούν να αφήσουν την φαντασία να συμπληρώσει τα υπόλοιπα.

    Ήταν εξάλλου κι ένας από τους λόγους της αλλαγής στο θρόνο της Αρχιεπισκοπής του Δημήτριου από τον Ελπιδοφόρο.

    Ως είθισται σε κάθε αλλαγή υπάρχουν οι χαμένοι, που όμως ήταν οι κερδισμένοι με την προηγούμενη κατάσταση. Κι αυτό φέρνει αντιδράσεις, όπως είναι λογικό, στον παραλογισμό του παραγοντισμού.

    Και στο στόχαστρο βρέθηκε όπως ήταν φυσικό ο νέος ένοικος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, από το κατεστημένο που είδε να χάνει τα πρωτεία.

    Ευτυχώς η επίσκεψη του Πατριάρχη, για το κύρος της Αρχιεπισκοπής και του Επισκόπου, έδωσε τέλος, ελπίζω, στον παραγοντισμό όσων θα ήθελαν να απομακρύνεται ο Ελπιδοφόρος από την θέση του ή να εγκαλείται.

    Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ήταν ξεκάθαρος για τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής καθώς χτες δήλωσε ότι «από το Πατριαρχείο έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του κ. Ελπιδοφόρου, γι’ αυτό άλλωστε και τον εκλέξαμε ομόφωνα και το στείλαμε για να ηγηθεί όσα χρόνια το επιτρέψει ο Κύριος. Τον εκλέξαμε γιατί υπό τας παρούσα συνθήκας δεν μπορούσαμε να βρούμε άλλον καλύτερο και καταλληλότερο γι΄ αυτή την περίπτωση».

    Πιο ισχυρή στήριξη δεν θα μπορούσε να λάβει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, έχοντας έτσι την δυνατότητα να ξεκαθαρίσει την αυλή και τους αυλικούς που μόνο κακό κάνουν με τον παραγοντισμό τους στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

    Το χείριστο βέβαια όλων όσων έλαβαν χώρα γύρω από τον κ. Ελπιδοφόρο τον τελευταίο μήνα, ήταν η συμμετοχή της Ελληνίδας Πρέσβειρας στα μαγειρέματα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αμερικής. Άραγε τα γνωρίζει αυτά το ΥΠΕΞ και το Μαξίμου, που την είχε επιλέξει ως Διπλωματική Σύμβουλο του Πρωθυπουργού;  

  • Ώρα της αυτοκριτικής-Εκκρεμότητες προς την “προοδευτική διακυβέρνηση”

    Ώρα της αυτοκριτικής-Εκκρεμότητες προς την “προοδευτική διακυβέρνηση”

    Ο (διόλου) “αστικός μύθος” αναφέρει πως κάποια στιγμή επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού χώρου, που είχαν αρχίσει να μετακινούνται προς την Κουμουνδούρου στο πλαίσιο της συγκρότησης της Προοδευτικής Συμμαχίας, επισκέφθηκαν τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου για να του θέσουν –μεταξύ άλλων– το αίτημα για ένα μορατόριουμ ως προς τις επιθετικές δηλώσεις που γίνονταν τότε κατά του Κώστα Σημίτη. Θεωρούσαν πως ήταν μια πληγή που έπρεπε να κλείσει για να σταθεί εφικτή η διεύρυνση που επιδίωκε ο τότε πρωθυπουργός. Το αίτημα βρήκε ευήκοα ώτα, κι αυτό παρά το γεγονός πως ο πρώην πρωθυπουργός δεν εφείσθη ποτέ αρνητικών τοποθετήσεων για την τότε κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά ακόμα κι αν συμφωνούσε σιωπηρά με κεντρικές πολιτικές όπως η Συμφωνία των Πρεσπών.

    Έκτοτε οι λεγόμενοι “σημιτικοί” έχουν διαλέξει στρατόπεδα. Η πλειονότητά τους δεν κρύβουν την συμπάθεια και την ταύτισή τους με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αρκετά, όμως, προβεβλημένα στελέχη (Μπίστης, Λιάκος, Βαλντέν κ.ά) συμμετέχουν πλέον οργανωτικά στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, κάποιοι εξ αυτών μάλιστα σε κεντρικούς ρόλους.

    Η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα για “προοδευτική διακυβέρνηση”, ωστόσο, περνάει πια αναγκαστικά μέσα από τις εξελίξεις στο ΚΙΝ.ΑΛ. Οι πέντε εκ των έξι υποψηφίων στις εσωκομματικές εκλογές της 5ης και της 12ης Δεκεμβρίου δεν πρόκειται να ανοίξουν τα χαρτιά του μέχρι τότε σχετικά με το εάν θα συναινέσουν ή όχι σε μία σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά την πρώτη κάλπη της απλής αναλογικής. Λογικό. Θα ήταν σαν να πυροβολούσαν τα πόδια τους και δη για κάτι που προβάλλει μεν ως ενδεχόμενο αλλά δεν είναι της ώρας. Όποιος κι αν είναι ο επόμενος πρόεδρος στο ΚΙΝ.ΑΛ θα κληθεί να διαπραγματευθεί κάτι τέτοιο υπό συνθήκες που δεν είναι αυτή τη στιγμή ορατές.

    Άλλο πράγμα είναι η διαχείριση ενός μικρού ποσοστού πέριξ του 8% που συγκέντρωσε το κόμμα υπό την Φώφη Γεννηματά στις εκλογές του 2019, κι άλλο εφόσον ο νέος πρόεδρος κατορθώσει να αυξήσει έστω και κατάτι αυτό το ποσοστό-πολύ περισσότερο εάν το εκλογικό κοντέρ γράψει διψήφιο ποσοστό.

    Μόνο ο Ανδρέας Λοβέρδος έχει ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται ποτέ να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και περιχαρακώνει το θνήσκον αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Οι υπόλοιποι, όμως, θα έχουν λόγο την επόμενη μέρα, όποιος εξ αυτών κι αν είναι τελικά ο νικητής. Οι πρώτες μετρήσεις δείχνουν πως τις περισσότερες πιθανότητες έχουν οι Νίκος Ανδρουλάκης και Γιώργος Παπανδρέου. Ο πρώτος έχει δηλώσει πως μπορεί να συνεργαστεί και με τη Ν.Δ (άρα προσδοκά και ψήφους που μπορεί να κατευθύνονταν στον Ανδρέα Λοβέρδο) και με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ο δε δεύτερος εικάζεται(…) πως μπορεί να συνομιλήσει εύκολα και άνετα με τον Αλέξη Τσίπρα. Αλλά και οι Χάρης Καστανίδης, Παύλος Γερουλάνος και Παύλος Χρηστίδης είναι βέβαιο πως ακόμα κι αν δεν φτάσουν στον δεύτερο γύρο θα έχουν άποψη και ρόλο στις αποφάσεις που θα ληφθούν σχετικά με την πολιτική ταυτότητα του κόμματος στην μετά την Φώφη Γεννηματά εποχή.

    Υπάρχουν, όμως, εκκρεμότητες που πρέπει να διευθετηθούν μέχρι τότε, κι αυτό μόνο εφόσον η Ν.Δ δεν κατορθώσει να επιτύχει μία άνετη νίκη που θα οδηγήσει περίπου νομοτελειακά τα πράγματα στην δεύτερη κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής (νέος εκλογικός νόμος με κλιμακωτό μπόνους) και πιθανώς στην επικράτησή της για ακόμα μία φορά. Τολμηρότερος, όλων των υποψηφίων, ο Χάρης Καστανίδης θέτει ήδη μία ενδιαφέρουσα παράμετρο: δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση, λέει, συνεργασίας με τη Ν.Δ, απουσιάζει, όμως, προσώρας, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ εκείνη η αναθεώρηση και αυτοκριτική σχετικά με την στάση που τήρησε έναντι του ΠΑΣΟΚ.

    Αν και δεν το διευκρινίζει απολύτως, ο Καστανίδης φαίνεται πως αναφέρεται στην επιθετική ρητορική του μικρού ακόμα τότε ΣΥΡΙΖΑ έναντι του ΠΑΣΟΚ και της διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου από το 2009 μέχρι το 2011. Με δεδομένο πως ο υποψήφιος για την ηγεσία βουλευτής Θεσσαλονίκης απείχε από τη συγκυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά (2012-15) και την θεωρία “λυδία λίθο” της ιστορικής συρρίκνωσης και απαξίωσης του ΠΑΣΟΚ, είναι περίπου προφανές σε τι αναφέρεται.

    Το δίκαιο, βεβαίως, θα ήταν αυτή η αυτοκριτική που εμμέσως πλην σαφώς ζητείται -και όχι μόνο από τον Καστανίδη- από τον Αλέξη Τσίπρα, να περιλαμβάνει και την αυτοκριτική του ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου.

    Μπορεί, για παράδειγμα, να παρέλαβε ένα έλλειμμα χρεοκοπίας και μια αξεπέραστη δαμόκλειο σπάθη, οι χειρισμοί που έγιναν, ωστόσο, μέχρι την υπαγωγή στο πρώτο μνημόνιο αλλά και αμέσως μετά (όταν, όπως έχει πλέον ομολογηθεί η Ελλάδα υπέκυψε σε ένα σχέδιο διάσωσης που γράφτηκε “στο πόδι” και με κύριο στόχο την διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών) ήταν καταστροφικοί. Όπως αρνητική για το ΠΑΣΟΚ ήταν και η προσχώρηση στη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, στην οποία συμμετείχαν αρκετά στελέχη που σήμερα στοιχίζονται πίσω από τους υποψήφιους για την ηγεσία.

    Όμως, η Ιστορία είναι συνήθως πολύ πιο απαιτητική από τους έχοντες την πρωτοβουλία των κινήσεων. Και εν προκειμένω, μπροστά στην πιθανότητα μιας σύγκλισης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με το ΚΙΝ.ΑΛ (και πιθανότατα και τρίτο κόμμα), την πρωτοβουλία πρέπει να έχει ο Αλέξης Τσίπρας.

    Θα ήταν, ως εκ τούτου, χρήσιμο και αναγκαίο να προβεί κάποια στιγμή (σύντομα) σε έναν απολογισμό σχετικά με όσα ειπώθηκαν εκείνη την εκρηκτική πρώϊμη μνημονιακή περίοδο. Λιγότερο είναι αλήθεια από τον ίδιο και περισσότερο από ορισμένα κεντρικά στελέχη. Θεωρητικά κάτι τέτοιο δεν πρέπει να είναι δύσκολο διότι έχουν παρέλθει οι χρόνοι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διεκδικεί πια την αθωότητα του αντιπολιτευτικού ακτιβισμού ενός σχετικά μικρού ακόμα κόμματος, έχει υπογράψει και υλοποιήσει το δικό του μνημόνιο και, εν τέλει, η ίδια η στρατηγική της διεύρυνσης που υλοποιεί τα τελευταία χρόνια εμπεριέχει αυτή την αναθεώρηση.

    Όταν στους κόλπους του και σε προβεβλημένους ρόλους έχει πια τον Γιάννη Ραγκούση, την Μαριλίζα Ξενογιανακοπούλου, τον Θάνο Μωραϊτη, τον Νίκο Μπίστη κ.ά, κι όταν έχει “αναγκαστικά” συνεργαστεί με τον Πάνο Καμμένο, η επανατοποθέτηση σχετικά με όσα ελέχθησαν εκείνη την περίοδο μόνο συμβολική αξία θα είχαν. Ακόμα κι έτσι, όμως, η αλλαγή σελίδας προϋποθέτει την υπακοή σε τέτοιους συμβολισμούς, ακόμα και σε μικρές υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.

    Αρκετά, άλλωστε, από τα σκληρά αντι-ΣΥΡΙΖΑ στελέχη του ΠΑΣΟΚ και των μετεξελίξεών του δεν βρίσκονται πια στο ΚΙΝ.ΑΛ (Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου, Φλωρίδης κ.ά). Από την άλλη, το νέο ΚΙΝ.ΑΛ είναι σαφές πως πρέπει να βρει κι εκείνο τους τρόπους για να αναιρέσει όσα ακραία έχουν ειπωθεί εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην ξεχνούν, επίσης, οι αιτούντες την αυτοκριτική του Αλέξη Τσίπρα πως μεταξύ των υποψηφίων για την ηγεσία είναι και κάποιος που απείλησε να… τον δείρει σε δημόσια θέα.

    Είπαμε, όμως, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνος που πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία ώστε να επιβεβαιώσει τον ηγεμονικό του ρόλο στον ευρύτατο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς και “να κρεμάσει τα άρματα”. Όταν -ευτυχώς ή δυστυχώς- η ίδια η κοινωνία ξεχνά κι αφήνει πίσω της τις διαχωριστικές γραμμές, όσοι διεκδικούν το αλάθητο, και δεν ζουν μέσα στις μικρές ή μεγάλες “αμαρτίες” τους, καταλήγουν στο μουσείο των θιγμένων αυθεντιών…

  • Σύνοδος της G20 στη Ρώμη – Η κλιματική αλλαγή αναμένεται να βρεθεί στο επίκεντρο των συζητήσεων

    Σύνοδος της G20 στη Ρώμη – Η κλιματική αλλαγή αναμένεται να βρεθεί στο επίκεντρο των συζητήσεων

    Θα συζητήσουν την αντιμετώπιση της covid-19, την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας και κυρίως το κλίμα: οι ηγέτες της G20, των 20 μεγαλύτερων οικονομιών παγκοσμίως που συναντώνται από σήμερα στη Ρώμη θα καταφέρουν να στείλουν ένα θετικό μήνυμα πριν την COP26;

    «Έχουμε δρόμο να διανύσουμε και πρέπει να επιταχύνουμε το βήμα προς όλους τους κλιματικούς μας στόχους», επανέλαβε για μία ακόμη φορά χθες ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, ο οποίος δεν σταματά να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τον ενδεχόμενο «μιας κλιματικής καταστροφής», ενώ θεωρεί ότι οι χώρες της G20 φέρουν «ιδιαίτερη ευθύνη».

    Οι χώρες της G20, στην οποία συμμετέχουν η Βραζιλία, η Κίνα, η Ινδία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ, αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 80% του παγκόσμιου ΑΕΠ, το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού και εκλύουν περίπου το 80% του διοξειδίου του άνθρακα.

    «Έχουμε ακόμη τον χρόνο για να βάλουμε τα πράγματα στον σωστό δρόμο και αυτή η σύνοδος της G20 είναι μια ευκαιρία να το πράξουμε», υπογράμμισε ο Γκουτέρες.

    Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι είχε ζητήσει στις αρχές Οκτωβρίου «μια δέσμευση από τη G20 σχετικά με την ανάγκη να περιοριστεί η άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας στον 1,5 βαθμό Κελσίου», τον πιο φιλόδοξο στόχο της Συμφωνίας του Παρισιού.

    «Δεν θα σταματήσουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη στη Ρώμη ούτε σε αυτή την COP», παραδέχθηκε από την πλευρά του ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον από το αεροπλάνο που τον μετέφερε στην ιταλική πρωτεύουσα. «Το περισσότερο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να καθυστερήσει η αύξηση της θερμοκρασίας».

    Σε αυτό το πλαίσιο, ως ποιο σημείο οι ηγέτες των μεγαλύτερων οικονομικών παγκοσμίως είναι έτοιμοι να δεσμευθούν για να εγκαταλείψουν τον άνθρακα;

    Ο Τζόνσον πρόσθεσε ότι επέμεινε «στη δυνατότητα να εξέλθουμε από τον άνθρακα» στη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε χθες με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος, όπως και ο ομόλογός του της Ρωσίας, θα συμμετάσχουν στη G20 μέσω βιντεοσύνδεσης.

    Το Πεκίνο φάνηκε να υποχωρεί λίγο όταν τον Σεπτέμβριο δεσμεύθηκε να σταματήσει να κατασκευάζει στο εξωτερικό εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με άνθρακα. Όμως η Κίνα, όπως και πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, εξαρτάται πολύ από τον άνθρακα, που εκλύει μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, για να μπορέσει να γυρίσει σελίδα, ιδίως στον τρέχον πλαίσιο της ενεργειακής κρίσης.

    Σίγουρη πρόοδος στα δημοσιονομικά

    Οι ελλείψεις και τα προβλήματα που αυξάνονται στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα και απειλούν να εκτροχιάσουν τον ρυθμό της οικονομικής ανάπτυξης αναμένεται να συζητηθούν στη Ρώμη αυτό το Σαββατοκύριακο, όπως και το χρέος των πιο φτωχών χωρών αλλά και οι προσπάθειες αντιμετώπισης της covid-19.

    Ωστόσο μοναδικό σημείο στο οποίο αναμένεται ότι θα σημειωθεί πρόοδος σε αυτή τη σύνοδο της G20 με τις περιορισμένες φιλοδοξίες είναι τα δημοσιονομικά. Αναμένεται να επικυρωθεί στο πιο υψηλό πολιτικό επίπεδο ο παγκόσμιος ελάχιστος φορολογικός συντελεστής του 15% για τις πολυεθνικές από το 2023, ένα μέτρο που αναμένεται να αποφέρει 150 δισεκ. ευρώ επιπλέον.

    Πολλές διαδηλώσεις είναι προγραμματισμένες για σήμερα στη Ρώμη από συνδικάτα, την ακροαριστερά και το κίνημα Παρασκευές για το Μέλλον, με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων.

    Περισσότεροι από 5.000 αστυνομικοί και στρατιωτικοί έχουν αναπτυχθεί στην ιταλική πρωτεύουσα, στον ουρανό της πόλης θα πετούν συνεχώς ελικόπτερα και drones, ενώ η συνοικία όπου θα διεξαχθεί η σύνοδος έχει αποκλειστεί.

    Η G20 θα αποτελέσει και μια ευκαιρία για τους ηγέτες να πραγματοποιήσουν πολλές διμερείς συναντήσεις, καθώς βρίσκονται για πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα της πανδημίας πρόσωπο με πρόσωπο σε ένα διεθνές γεγονός.

    Σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και ο Γάλλος ομόλογός του Εμανουέλ Μακρόν, όπως και η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον θέλουν να συμφωνήσουν στην επανάληψη των διαπραγματεύσεων με το Ιράν.

  • Eπίσκεψη Μέρκελ στην Ελλάδα: Πέρασε και δεν ακούμπησε…

    Eπίσκεψη Μέρκελ στην Ελλάδα: Πέρασε και δεν ακούμπησε…

    Η αποχαιρετιστήρια επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα πέρασε και δεν ακούμπησε, όπως λένε στο χωριό μου.

    Απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης πριν έρθει, περιμένοντας ότι θα υπάρξει μια παρέμβαση υπέρ Μητσοτάκη και Ελλάδας σε σχέση με την Τουρκία και τον Ερντογάν, αλλά τίποτε απ’ όσα είχαν διαρρεύσει δεν πραγματοποιήθηκε.

    Για τον λόγο αυτό δεν «παίζει» και τόσο στα πρωτοσέλιδα των φιλοκυβερνητικών ιστότοπων η επίσκεψη της Μέρκελ που ολοκληρώθηκε, πριν λίγες ώρες.

    Αν τα πράγματα είχαν έρθει αλλιώς κι ακούγαμε καμιά επίθεση από τα χείλη της για τον Ερντογάν, θα τις λουζόμασταν για μέρες. Αλλά πήγαν κουβά μαζί με το Μαξίμου, που δεν του βγήκε τελικά η «επιθυμία».

    Πάντως η αλήθεια είναι ότι κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν πίστευε ότι η επίσκεψη Μέρκελ θα είχε κάποιο πολιτικό αποτέλεσμα.

    Όμως στις δηλώσεις της η απερχόμενη καγκελάριος ήταν ξεκάθαρη και πρέπει να στεναχώρησε αρκετά τον Πρωθυπουργό και το επιτελείο του.

    «Είναι απαραίτητο να προσπαθούμε τα πιο δύσκολα ζητήματα να τα λύνουμε με διάλογο» δήλωσε η Καγκελάριος σε ότι αφορά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα από την Τουρκία.  

    Συνεχίζοντας σημείωσε ότι «θα πρέπει να την μεταχειριζόμαστε με τέτοιον τρόπο (την Τουρκία) ώστε να καθίσταται σαφές ότι είναι προς το συμφέρον μας να έχουμε λογικές σχέσεις με την Τουρκία, ακόμα και όταν διαφωνούμε σε κάποια θέματα» για τις ευρωτουρκικές σχέσεις καταλήγοντας στο ότι «η Τουρκία και οι σχέσεις με την Τουρκία είναι σημαντικό θέμα» σε ότι αφορά τις γερμανο-τουρκικές σχέσεις.

    Απλά και κατανοητά η Μέρκελ έδωσε το περίγραμμα και το πλαίσιο της πολιτικής που θα ακολουθηθεί και από την επόμενη γερμανική κυβέρνηση, ώστε να κρατάμε μικρό καλάθι.

    Η αλήθεια είναι ότι οι σχέσεις της απερχόμενης Καγκελαρίου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι κυβερνητικοί και δημοσιογράφοι να μας πείσουν για το αντίθετο.

    Η αντιπολίτευση που άσκησε ο Μητσοτάκης στον Τσίπρα σε σειρά θεμάτων, Συμφωνία Πρεσπών, οικονομικές μεταρρυθμίσεις κλπ, δεν ήταν αποδεκτή από την Μέρκελ. Το είχε θέσει ξεκάθαρα στις συναντήσεις που κατά διαστήματα είχαν είτε ως αρχηγός της αντιπολίτευσης ο Μητσοτάκης, είτε ως Πρωθυπουργός.

    Επιπρόσθετα έχει κουράσει, όχι μόνο την Τουρκία, αλλά και την ΕΕ και ιδιαίτερα τη Γερμανία η συνεχιζόμενη επιθετική ρητορική που εξαπολύεται από τον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια ενάντια στην Τουρκία, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί.

    Όσα είπε χτες ο Τσαβούσογλου στη συνέντευξη του δεν είναι κάτι νέο. Έχουμε γράψει στο An εδώ και καιρό την άποψη που έχουν για τον Δένδια τόσο στην Τουρκία όσο και στην ΕΕ. Κι αυτά που είπε ο Τούρκος ΥΠΕΞ στην συνέντευξη είναι λίγα. Έχω ακούσει πολλά περισσότερα τόσο από τον ίδιο για τον Δένδια όσο και από ομολόγους του στην ΕΕ.

    Το κακό είναι ότι αυτή η άποψη είναι όλο και πιο έντονη στις συζητήσεις που γίνονται χωρίς τον Δένδια, γι΄ αυτόν. Ακόμα κι από στελέχη και διπλωμάτες του Ελληνικού ΥΠΕΞ, που έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.

  • Η ”selfie κουλτούρα” έχει προκαλέσει εκατοντάδες θανάτους από το 2008

    Η ”selfie κουλτούρα” έχει προκαλέσει εκατοντάδες θανάτους από το 2008

    Μια ισπανική επιδημιολογική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Travel Medicine, αποκαλύπτει πως η 379 άτομα έχουν σκοτωθεί από το 2008 μέχρι σήμερα ενώ έβγαζαν selfies. Ένας στους τρεις ήταν ταξιδιώτης. Μάλιστα η μελέτη δείχνει πως από τις αρχές του 2021 έχουν σημειωθεί 31 θανατηφόρα ατυχήματα αυτού του τύπου, σημειώνοντας έτσι μία σαφή ανοδική τάση του φαινομένου.

    Η πλειονότητα αυτών των θανάτων (216) οφείλεται σε πτώσεις, ενώ άλλες κύριες αιτίες θανάτου είναι τα μεταφορικά μέσα (δυστύχημα με αυτοκίνητο, με τρένο) και οι πνιγμοί. Πιο ασυνήθιστα είναι τα ατυχήματα με πυροβόλα όπλα (24), ηλεκτροπληξίες ή περιστατικά που σχετίζονται με επιθέσεις από άγρια ζώα (17).

    Η Ινδία έχει τα πρωτεία στους θανάτους φτάνοντας τους 100 στον αριθμό και ακολουθούν οι ΗΠΑ με 39 και η Ρωσία με 33.

    Τα στοιχεία για την Ινδία εξηγούνται εν μέρει από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι στη χώρα βγάζουν selfies, βγάζοντας το σώμα τους έξω από το παράθυρο ή την πόρτα τρένων. – Cristina Juesas

    Οι νέοι είναι αυτοί που είναι πιο επιρρεπείς στις ριψοκίνδυνες selfies, με τη μέση ηλικία των θυμάτων να είναι μόλις 24 ετών, ενώ το 41% του συνόλου είναι νέοι κάτω των 19 ετών.

    Πηγή: Unboxholics

  • Το “τελευταίο” μίλι της Μέρκελ στην Αθήνα…

    Το “τελευταίο” μίλι της Μέρκελ στην Αθήνα…

    Από το Ινστιτούτο Γκαίτε στην οδό Ομήρου έως το Προεδρικό Μέγαρο, κι από εκεί απέναντι στο Μέγαρο Μαξίμου η απόσταση είναι περίπου ένα μίλι. Είναι, υπό μία έννοια, το τελευταίο μίλι που διανύει η Άγκελα Μέρκελ στην Αθήνα. Μεταφορικά είναι όντως το τελευταίο της, καθώς με αυτή την αποχαιρετιστήρια επίσκεψη, ούσα, πλέον, υπηρεσιακή Καγκελάριος, κλείνει τον πολιτικό της κύκλο σχετικά με τα ελληνικά πράγματα.

    Μπορεί να επαίρεται πως έσπασε το ρεκόρ του Κόνραντ Αντενάουερ και παρέμεινε επί 16 έτη στην κορυφή της γερμανικής και ευρωπαϊκής πολιτικής πυραμίδας, η αποχώρησή της, όμως, δεν σημαίνει πως θα οδηγηθεί στην σαρκοφάγο των πολιτικών-Φαραώ. Η κληρονομιά της θα παραμείνει ισχυρή τόσο στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών, όσο και στο Ράϊχσταγκ, όπως ισχυροί θα παραμείνουν και οι επίγονοί της που επηρεάζουν τις πολιτικές αρκετών κρατών του ευρωπαϊκού βορρά και βαθαίνουν τον διχασμό με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

    Στα χρόνια που κυβέρνησε την ισχυρότερη χώρα και την ισχυρότερη οικονομία της Ε.Ε, και ειδικότερα την περίπου 10αετή περίοδο της οικονομικής κρίσης το ερώτημα που ίπτατο πάνω από την μνημονιακή Αθήνα ήταν “φταίει η Μέρκελ, ή είναι ο Σόϊμπλε που επιβάλει τους κανόνες;”. Αφελές και άχρηστο. Η Άνγκελα Μέρκελ φέρει ακέραια την ευθύνη για το γερμανικό imperium και για την τιμωρητική πολιτική που ασκήθηκε. Εκ των υστέρων, αρκετοί πρωταγωνιστές (Ντάϊσελμπλουμ,Θαπατέρο,Λαγκάρντ κ.ά) εκείνης της εποχής ομολόγησαν πως βασικό στοιχείο αυτής της πολιτικής με την υπαγωγή της Ελλάδας στο πρώτο μνημόνιο ήταν η διάσωση των γερμανικών (και των γαλλικών) τραπεζών.

    Για την γερμανική πολιτική σκηνή και για τους γερμανούς πολίτες η Μέρκελ ήταν μία πολύ επιτυχημένη Καγκελάριος. Στο βιβλίο της υστεροφημίας της θα εγγραφεί το γεγονός ότι υπερασπίστηκε τα συμφέροντα της πατρίδας της κατά τον καλύτερο τρόπο. Οι κηλίδες της οικονομικής και κοινωνικής αιμοραγίας των χωρών του νότου -και ειδικά της Ελλάδας- δεν θα λερώσουν τις σελίδες του. Η μομφή που ίσως υπάρξει αφορά μόνο τον τρόπο που χειρίστηκε το προσφυγικό το 2015, όταν η σκληρή πτέρυγα των χριστιανοκοινωνιστών της χρέωσε την πολιτική των “ανοικτών συνόρων”.

    Για τη χώρα μας, όμως, αλλά και για τις θεμελιακές ευρωπαϊκές αξίες η Άνγκελα Μέρκελ υπήρξε μοιραίος άνθρωπος. Ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε ήταν αναμφίβολα ο πολιτικός για την “βρώμικη δουλειά”, είναι, όμως, παραπλανητικό να αποδίδεται στην καλβινιστική του φύση και στην σχεδόν αντικοινωνική του συμπεριφορά ολόκληρο το άγος.

    Η Μέρκελ άφησε πίσω της την τοξικότητα του ευρωπαϊκού διχασμού, τις εκλεκτικές της συγγένειες με τα λόμπι της ευρωοικονομικής ελίτ που σχεδίασαν και επέβαλαν τους κανόνες, τις σφαίρες επιρροής που συγκρότησε στην ανατολική Ευρώπη, την υπόθαλψη για πολλά χρόνια του αντιευρωπαϊκού και ακροδεξιού θύλακα του Βίζεγκραντ, τις ιδιότυπες σχέσεις της με τη Ρωσία ως προς τα ενεργειακά, και, φυσικά, την προκλητική ανοχή της απέναντι στην Τουρκία.

    Η τακτική της έναντι της Ελλάδας εξέθρεψε στη χώρα μας τον “αντιγερμανισμό”, βοηθούντος, βεβαίως, και σχεδόν του συνόλου του εγχώριου πολιτικού προσωπικού που βρήκε στο πρόσωπό της -πέραν των άλλων- ένα βολικό άλλοθι για να μην ανοίξει ποτέ και ουσιαστικό το κεφάλαιο των ευθυνών για την οικονομική χρεοκοπία του 2009.

    Δεν υπερασπίστηκε ποτέ τους Έλληνες -φτωχό και δραματικά καθυστερημένο το “mea culpa” που διατύπωσε προ καρού- όταν το γερμανικό μιντιακό σύμπαν και οι υπουργοί της πρόσβαλλαν τον ελληνικό λαό. Πότε με το “δάκτυλο” του Focus και πότε με τους λιβέλλους της Bild και άλλων γερμανικών ΜΜΕ για τους τεμπέληδες του ευρωπαϊκού νότου. Αλλά και με την ακραία αντιθεσμική παρέμβασή της, όταν με δική της ευθύνη (συνεργούντος και του σε κατ’ οίκον περιορισμό πλέον Σαρκοζί) αποκαθηλώθηκε ένας Έλληνας πρωθυπουργός και διορίστηκε ένας άλλος.

    Το τελευταίο μίλι της Μέρκελ στην Αθήνα διανύθηκε με δόξα και τιμή. Κανείς δεν βγήκε στους δρόμους για να της θυμίσει το έγκλημα που συντελέστηκε τα προηγούμενα χρόνια. Οι ενθουσιώδεις διαδηλωτές των κατά καιρούς συλλαλητηρίων δεν την ενόχλησαν, το αποκλεισμένο αθηναϊκό κέντρο αδιαφόρησε και το πολιτικό σύμπαν στάθηκε αμήχανο απέναντί της καθώς οι περισσότεροι έχουν πια κυβερνήσει και συνεργαστεί μαζί της κατά την τελευταία δεκαετία.

    Ούτε καν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν βρήκε λέξεις για έναν ύστατο αποχαιρετισμό δικαίωσης την επομένη, μάλιστα, της 28ης Οκτωβρίου (διαβάστε εδώ τους διαλόγους Σακελαροπούλου-Μέρκελ κατά την επίσκεψη της Γερμανίδας Καγκελαρίου στο Προεδρικό Μέγαρο). Μια αναφορά, έστω, στο “βάσιμο νομικά και ενεργό” ελληνικό αίτημα για τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο (όπως έκαναν οι προκάτοχοί της Προκόπης Παυλόπουλος, Κάρολος Παπούλιας και Κωστής Στεφανόπουλος). Η Κατερίνα Σακελαροπούλου προτίμησε να μην διαταρράξει τη νιρβάνα της τελευταίας επίσκεψης, να μην βάλει το παραμικρό “εμπόδιο” στο τελευταίο μίλι της Άνγκελα Μέρκελ…

  • Η ασυδοσία του λόγου, ο βαθύτερος διχασμός

    Η ασυδοσία του λόγου, ο βαθύτερος διχασμός

    Δεν είναι τελικά η οξεία και συχνά δηλητηριώδης αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων. Πορευτήκαμε με αυτά και με άλλα χειρότερα επί δεκαετίες. Προοδεύαμε κατά κάποιον τρόπο μέσα στην πολιτική λάσπη, χτίζαμε γέφυρες, αυτοκινητόδρομους και προσδοκίες ισχύος την ώρα που η ύβρις γινόταν κοινοβουλευτική δεξιοτεχνία και τηλεοπτική καθημερινότητα.

    Είναι κάτι περισσότερο και βαθύτερο. Είναι που αυτός ο λόγος έγινε διάπλατα δημόσιος και ασύδοτος, διαπέρασε το κοινωνικό δέρμα και κυλάει τοξικός στις φλέβες. Μετατρέπει ανθρώπους από πολίτες σε ζόμπι που διψούν για αίμα και αρένα.

    Είναι που μοιάζει αυτονόητος και λογικός ο διχασμός μας. Αυτό είναι το πραγματικά τρομακτικό που πολύ δύσκολα ανατάσσεται.

    Είναι που οι θεσμοί γίνονται κοστούμια tailor made για τις σκοτεινές σκοπιμότητες σε μια δυστοπία σχεδόν ψυχοπαθολογική. Δολοφονίες χαρακτήρα πριν τις πραγματικές δολοφονίες και ύστερα ένα απέραντο “λαϊκό” δικαστήριο που σπεύδει να απαλλάξει τους δολοφόνους. Κι όταν η Δ(δ)ικαιοσύνη δικαιώνει αναγορεύεται ως περιούσια, βαφτίζεται “ανεξάρτητη”. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, την προσπερνούμε.

    Σκοτώνουμε την κριτική και τους κριτικούς. Δηλητηριάζουμε την κρίση μας.

    Είναι πολύ δύσκολοι καιροί, βουβοί και νοσηροί περισσότερο από τις πανδημίες. Ίσως διότι γίναμε δήμιοι των εαυτών μας.

    Και, τελικά, στην αρένα οι μονομάχοι περιμένουν τις επευφημίες της αδηφάγου κερκίδας και να πάρει θέση προς το έδαφος ο αντίχειρας του αυτοκράτορα για να προβούν στην τελευταία θηριωδία. Αυτή που θα φέρει τους πιο ξέφρενους αλλαλαγμούς. Αλληλοτροφοδοτούνται, άλλωστε, κερκίδες και μονομάχοι…

    Καληνύχτα…

  • Έξι στους δέκα Ευρωπαίους θεωρούν σίγουρη την αποτυχία των κρατών στην κλιματική πρόκληση

    Έξι στους δέκα Ευρωπαίους θεωρούν σίγουρη την αποτυχία των κρατών στην κλιματική πρόκληση

    Έντονη δυσπιστία και αυξημένη αμφισβήτηση απέναντι στην ικανότητα των ευρωπαϊκών κρατών να αντιμετωπίσουν τη σημαντικότερη και δυσκολότερη πρόκληση της εποχής, την κλιματική αλλαγή, εκφράζουν οι κάτοικοι της Ευρώπης, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύτηκε από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

    Από τους 27.700 ανθρώπους που ερωτήθηκαν στις 27 χώρες της ΕΕ, το 58% απάντησε ότι πιστεύει πως η χώρα του θα αποτύχει να μειώσει δραστικά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ως το 2050.

    Την ίδια ώρα το 70% των ερωτηθέντων απάντησε ότι στηρίζει τη λήψη πιο αυστηρών μέτρων που προϋποθέτουν αλλαγές στη συμπεριφορά των πολιτών προκειμένου να περιοριστεί η έκλυση διοξειδίου του άνθρακα.

    Η μεγάλη πλειοψηφία των ερωτηθέντων, το 87%, συμφώνησε «εντελώς» ή «εν μέρει» με την πρόταση να αντικατασταθούν οι πτήσεις μικρών αποστάσεων με ταξίδια με τραίνο, ενώ το 69% τάχθηκε υπέρ της υιοθέτησης φόρου στα πιο ρυπογόνα προϊόντα.

    «Λίγο πριν τη διεξαγωγή της COP26 τα αιτήματα αυτά από τους πολίτες αποτελούν ξεκάθαρη εντολή προς εμάς να εντείνουμε τις προσπάθειές μας και να επιταχύνουμε την πράσινη μετάβαση», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων Αμπρουάζ Φαγιόλ.

    Στο μεταξύ το 81% των πολιτών της ΕΕ συμφωνεί ότι η κλιματική αλλαγή είναι η σημαντικότερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα αυτό τον αιώνα, ενώ το 75% απάντησε ότι ανησυχεί περισσότερο για την κλιματική κρίση απ’ όσο οι κυβερνήσεις.

    Η δημοσκόπηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο.

    Οι κλιματικοί στόχοι της ΕΕ είναι μεταξύ των πιο φιλόδοξων που έχουν αναλάβει οι μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου. Το μπλοκ έχει δεσμευθεί να πετύχει την ουδετερότητα του άνθρακα ως το 2050 και να μειώσει δραστικά ήδη από αυτή τη δεκαετία τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

  • Στέφανος Τζουμάκας / Το αρνητικό φορτίο της Α. Μέρκελ και η επίσκεψή της στη χώρα μας

    Στέφανος Τζουμάκας / Το αρνητικό φορτίο της Α. Μέρκελ και η επίσκεψή της στη χώρα μας

    Αρνητικό το φορτίο της A. Μέρκελ με την επίσκεψη στη χώρα μας εν όψει της αποχώρησής της από το αξίωμα της Καγκελάριου.

    Του Στέφανου Τζουμάκα

    Η Α. Μέρκελ ήλθε πρώτη φορά στην Αθήνα πριν 43 χρόνια, το 1978.

    Ήταν στη νεολαία και ενταγμένη στη πολιτική ομάδα του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ανατολική Γερμανία.

    Ήλθε στην Ελλάδα με πρόσκληση και φιλοξενία από την Επιτροπή Ειρήνης, κίνηση στελεχωμένη από το ΚΚΕ. Πήγε στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο και στο σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με την αντιπροσωπεία. Κατέθεσαν στεφάνια στη μνήμη των σφαγιασθέντων και των εκτελεσθέντων από τους Ναζί.

    Τότε η χώρα της ήταν διαιρεμένη και στο Βερολίνο ελεγκτές των συνόρων ήταν στρατιωτικά αγήματα από τους νικητές των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασίλειου, της Γαλλίας και της Σοβιετικής ένωσης.

    Η διαίρεση επιτεύχθηκε στη Γιάλτα με πρόσκληση του Στάλιν και τη συμμετοχή του Τσώρτσιλ από την Μ. Βρετανία και του Αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ στις 4/2/1945.

    Η χώρα της ξαναενώθηκε το 1989 που έπεσε το τείχος μετά τη προσέγγιση των ηγετών των τότε δύο υπερδυνάμεων και την απαρχή της διάλυσης της Σοβιετικής ένωσης. Όσοι συμμετείχαμε σε συνέδρια και εκδηλώσεις βιώσαμε αυτή τη διαίρεση τόσο στην Δυτική -Ανατολική Ευρώπη όσο και τα δύο Γερμανικά κράτη. Τα κινήματα και οι προοδευτικές κυβερνήσεις δώσαμε τη μάχη -σε κάθε χώρα -απέναντι στην -διαχρονικά – απειλούμενη σύρραξη των δύο υπερδυνάμεων ΗΠΑ και ΕΣΣΔ.

    Η Ελλάδα πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος από τους συμπατριώτες της Μέρκελ, τους ΝΑΖΙ και ως κατακτητές αλλά και με αντίποινα για την εθνική αντίσταση των Ελλήνων εναντίον του Κατακτητή.

    Και μετά τη διαίρεση της Γιάλτας, η πρώτη χώρα που ξεκίνησε ο εμφύλιος ήταν η Ελλάδα και κατόπιν ακολούθησε η δικτατορία των συνταγματαρχών και η προδοσία στη Κύπρο.

    Ήταν τα θλιβερά κατορθώματα υπό τη καθοδήγηση των νικητών του Δεύτερου Πολέμου.

    Η Γερμανία ανέκαμψε. Η Ελλάδα ορθοπόδησε μέχρι που επέβαλαν τη κρίση του 2008 και γονάτισαν χώρες και λαούς.

    Η Α. Μέρκελ ήταν από τη ρεβανσιστική πλευρά της Ιστορίας στη κρίση. Με αυτή την ταυτότητα αποσύρεται από την επίσημη πολιτική.

    Τώρα που απέρχεται η ανθρωπότητα προετοιμάζεται για ένα «δεύτερο γύρο» με μια νέα Γιάλτα που οργανώνουν οι Αγγλοσαξονικές χώρες των ΗΠΑ, της Αυστραλίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Η Μ. Βρετανία αποχώρησε πρόσφατα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού επί πενήντα χρόνια ήταν το μακρύ χέρι της Αμερικής στις Βρυξέλλες. Ήδη όλο το δίκτυο του συστήματος της «Νέας Γιάλτας» θέτει το ερώτημα ότι κάθε χώρα πρέπει να επιλέξει σε ποιο στρατόπεδο θα ανήκει. Με τις ΗΠΑ ή με τη Κίνα;

    Τις προπαρασκευαστικές πράξεις της νέας διαίρεσης του κόσμου τις γνωρίζαμε από καιρό. Για αυτό πολλοί επιμέναμε στην επίσπευση της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, με ομόσπονδη κυβέρνηση, κοινή πολιτική εξωτερικών και άμυνας κ.ο.κ.
    Το ευρώ και η οικονομική άνοδος της Κίνας θεωρήθηκαν ως αντίπαλα μεγέθη από την Αγγλοσαξονική συμμαχία.
    Μια ενωμένη Ευρώπη μπορεί να αποτελέσει δύναμη ειρήνης, αποτροπής της έντασης και της διαίρεσης του κόσμου.

    Η Γερμανική ηγεσία -κατώτερη των ιστορικών εξελίξεων- αντί να αντιληφθεί την εν λόγω αρνητική εξέλιξη, απαιτεί τη Γερμανική Ευρώπη. Η πολιτική αυτή της Γερμανίας με τη λογική της ρεβάνς και της επιβολής έναντι άλλων Ευρωπαϊκών χωρών θα ηττηθεί.

    Θα υποχρεωθεί να διαλέξει στρατόπεδο καθότι είναι η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα εξαγωγών στη Κίνα.

    Η νέα δεύτερη Γιάλτα ξεκίνησε πάλι από την Ελλάδα τόσο με τη προβληματική συμφωνία Ελλάδας- Γαλλίας, όσο και με την νέα υποτέλεια της Ελλάδας στις ΗΠΑ με σκοπό όχι την αντιμετώπιση της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας, αλλά στραμμένη εναντίον της Μόσχας, ως εν δυνάμει εταίρου της Κίνας.

    Τι θέλουν οι ηγεσίες της Γερμανίας στην Ανατολική Μεσόγειο; Τι θέλει επίσης η Γαλλική ηγεσία;;Μα προφανώς αποδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ως εκ τούτου στενά εθνικές και κρατικές επιδιώξεις όπως επιρροή, επεμβάσεις και ενίσχυση των εταιριών εξόρυξης γαιανθράκων στα μεγάλα κοιτάσματα. Δεν υπάρχουν φιλίες παρά μόνο βραχυπρόθεσμα συμφέροντα.

    Η Α. Μέρκελ ήλθε στη χώρα μας από την Ανατολική Γερμανία και τώρα από τη λογική της Γερμανικής Ευρώπης που όλο το σύστημα εξουσίας στο Βερολίνο επιδιώκει τη συνέχιση του από τον επόμενο καγκελάριο Σολτς σε μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού.

    Δεν έχει μέλλον αυτή η πολιτική.

    Όσον αφορά τις σχέσεις της Ελλάδας και της Γερμανίας:

    Η απερχόμενη Καγκελάριος αντί να κάνει αυτοκριτική για τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις του επιτελείου της σε βάρος των Ελληνικών κυβερνήσεων, μίλησε λες και ήταν σε εκδρομή με φίλους.

    Λόγω των συμφερόντων που έχει η χώρα της στη Τουρκία με πάνω από τρείς χιλιάδες Γερμανικές εταιρίες και επιχειρήσεις, λόγω των ενεργειακών της επιδιώξεων αλλά και λόγω της ενσωμάτωσης εκατομμυρίων τούρκων μεταναστών στη Γερμανία. Την δε αδιαφορία της για τη κατοχή της Κύπρου από τουρκικά στρατεύματα, τη συνοδεύουν τα ίδια συμφέροντα, πέραν από τις συμφωνίες για εξοπλισμό του Τουρκικού ναυτικού με Γερμανικής κατασκευής υποβρύχια.

    Η Α. Μέρκελ δεν αναγνώρισε ποτέ ούτε τα δάνεια κατοχής, ούτε τις αποζημιώσεις καταστροφής από τους ΝΑΖΙ.
    Απέρχεται ενώ όσον ούπω θα ανακληθεί η χαλάρωση του συμφώνου της δημοσιονομικής σταθερότητας που είχε θεσμοθετηθεί λόγω πανδημίας και θα επανέλθει η λιτότητα ως συνέπεια.

    Με τη ρητορική του ελλείμματος και του χρέους η Ελλάδα έχει υποστεί οικονομική και κοινωνική διάλυση και θα υφίσταται τις συνέπειες του χαρακτηρισμού της από τη Γερμανική Ευρώπη, ως υπερχρεωμένη χώρα.

    Εκτός από τις συνέπειες της υπαγόρευσης και επιβολής της νέας λιτότητας, θα απαιτήσουν και μέτρα νέου μνημονίου.


    Θα απαιτήσουν νέες εγγυήσεις για τα κρατικά ομόλογα που εκδίδει η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατίας και λαμβάνει ενισχύσεις από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που έχουν εκδοθεί και κατατεθεί στην ΕΚΤ θα είναι ένας ακόμα βρόγχος στην ελληνική οικονομία με τη σαφή έμπρακτη λήψη μέτρων σε καθεστώς ομηρίας.

    Στην πραγματική οικονομία βρήκαν υποτελείς κυβερνήσεις και οδήγησαν και τη χώρα μας στο να μην παράγει αλλά να εισάγει προϊόντα από τη Γερμανία, την Ολλανδία , τη Γαλλία κ.ο.κ. με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Ναι επιδοτούν τις εξαγωγές τους στις λεγόμενες υπερχρεωμένες χώρες της Ε.Ε. με πόρους τόσο από το ταμείο ανάκαμψης όσο και από τις πάγιες κοινοτικές ενισχύσεις. Και οφείλουμε να μην αγνοούμε την εξαγορά επιχειρήσεων του Ελληνικού δημοσίου και τη δορυφοροποίηση πολλών δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων προς όφελος γερμανικών συμφερόντων.

    Οι συνέπειες θα συνεχίζουν να είναι βλαπτικές. Και για τα νέα προγράμματα λιτότητας και ομηρίας θα υπάρχει απαίτηση να αρχίσει η εφαρμογή τους το αργότερο μέχρι το 2023, λαμβάνοντας υπόψη και την εξέλιξη της πανδημίας.

    Η Α. Μέρκελ απέτυχε στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ευρώπης. Ωστόσο, εδραίωσε για μια περίοδο τα γερμανικά συμφέροντα των εχόντων και κατεχόντων ενώ ταυτόχρονα το 35% των Γερμανών συνεχίζουν να διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, πέρα από τη καχεξία και σε άλλους δείκτες που αφορούν στην ανθρώπινη ανάπτυξη.

    Πρώτη δημοσίευση στο Facebook

  • Κοινωνία της Επιτήρησης: Έντεκα χώρες -και η Ελλάδα- χρησιμοποιούν ήδη βιομετρική αναγνώριση πολιτών

    Κοινωνία της Επιτήρησης: Έντεκα χώρες -και η Ελλάδα- χρησιμοποιούν ήδη βιομετρική αναγνώριση πολιτών

    Βιομετρική αναγνώριση χρησιμοποιεί η αστυνομία σε Αυστρία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Λετονία, Λιθουανία, Σλοβενία, Ολλανδία, Ουγγαρία αλλά και Ελλάδα, σύμφωνα με νέα μελέτη που επικαλείται το Εuractiv και συμπληρώνει πως οι Κύπρος, Κροατία, Τσεχία, Εσθονία, Ρουμανία, Πορτογαλία, Ισπανία και Σουηδία αναμένεται να ακολουθήσουν σύντομα το παράδειγμά τους.

    Το δημοσίευμα γράφει πως, σύμφωνα με τις αρχές, η χρήση της συγκεκριμένης τεχνολογίας αναγνώριση γίνεται για «ταυτοποίηση εκ των υστέρων» σε ποινικές έρευνες, όταν δηλαδή το υλικό ελέγχεται μετά από ένα περιστατικό, και όχι σε πραγματικό χρόνο. Όμως, αυτή η διάκριση δεν έχει καμία σχέση με τον αντίκτυπο αυτών των τεχνολογιών στα θεμελιώδη δικαιώματα.

    «Η εκ των υστέρων ταυτοποίηση φέρει στην πραγματικότητα μεγαλύτερη πιθανότητα βλάβης, καθώς περισσότερα δεδομένα μπορούν να συγκεντρωθούν από διαφορετικές πηγές για την ταυτοποίηση», δήλωσε ο Francesco Ragazzi, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Leiden και συγγραφέας της μελέτης, που δημοσιεύτηκε προχθές μετά από παραγγελία της Ομάδα των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η οποία υποστηρίζει την πλήρη απαγόρευση των συστημάτων βιομετρικής αναγνώρισης σε δημόσιους χώρους.

    Η πιο ανεπτυγμένη μορφή βιομετρικής αναγνώρισης είναι το λογισμικό αναγνώρισης προσώπου, που αντιστοιχίζει μια εικόνα που τραβήχτηκε με μια άλλη εικόνα που είναι αποθηκευμένη σε βάση δεδομένων. Ως εκ τούτου οι συντάκτες της έκθεσης προειδοποιούν τις πιθανές επιπτώσεις ενός τόσο ευρέος φάσματος εφαρμογών, που μπορεί να παραβιάσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των Ευρωπαίων.

    Η μελέτη εστιάζει στις αναζητήσεις κατά τις οποίες το σύστημα προσπαθεί να εντοπίσει ένα άτομο χωρίς τη συγκατάθεσή του σημειώνοντας πάντως πως η ανάπτυξη αυτών των τεχνολογιών εξακολουθεί να είναι περιορισμένη σε εύρος και κλίμακα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό μπορεί να αλλάξει εάν τροποποιηθεί το νομικό πλαίσιο, την ώρα που αυτά τα συστήματα έχουν συσσωρεύσει τεράστιες ποσότητες προσωπικών δεδομένων.

    Επισημαίνονται επίσης δύο εξελίξεις αναφορικά με τον κίνδυνο μαζικής επιτήρησης: την επέκταση των βιομετρικών βάσεων δεδομένων και την πιλοτική εφαρμογή πολλών συστημάτων που συνδέονται με λογισμικό βιομετρικής αναγνώρισης.

    «Αυτό που βλέπουμε με αυτά τα έργα είναι ότι ακολουθούν όλο και περισσότερο μια στρατηγική “τετελεσμένου γεγονότος”. Γενικά παρουσιάζονται ως πιλοτικό έργο απαιτώντας ορισμένες ειδικές συνθήκες σχετικά με την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Ζητούν άδεια αργότερα», πρόσθεσε ο Ragazzi. Σε κάθε περίπτωση, στις περισσότερες περιπτώσεις, υποδομές όπως κάμερες και μικρόφωνα έχουν απενεργοποιηθεί, αλλά παραμένουν στη θέση τους.

    «Πιλοτικά έργα» ομαλοποιούν την επιτήρηση;

    Για παράδειγμα, το αεροδρόμιο των Βρυξελλών ανέπτυξε το 2017 τέσσερις κάμερες αναγνώρισης προσώπου χωρίς να ενημερώσει την αρμόδια εποπτική αρχή. Μια γειτονιά στο Ρότερνταμ ξεκίνησε ένα άλλο έργο για τον εντοπισμό ύποπτης συμπεριφοράς χρησιμοποιώντας έξυπνους λαμπτήρες δρόμου.

    Στη Νίκαια της Γαλλίας ξεκίνησε παρακολούθησε με τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου στους δρόμους. Η χρήση βιομετρικών εργαλείων δοκιμάστηκε επίσης στα λύκεια αλλά κρίθηκε παράνομη. Αντίθετα, χρησιμοποιούνται σε σχολικές καντίνες του Ηνωμένο Βασιλείου για την αναγνώριση μαθητών. 

    Στη Γερμανία, Βερολίνο, Αμβούργο και Μάνχαϊμ έχουν αναπτύξει λογισμικό αναγνώρισης προσώπου για να εξετάσουν την ικανότητα να εντοπίζουν ύποπτες συμπεριφορές. Η αιτιολογία περί δοκιμαστικής προσέγγισης χρησιμοποιείται συχνά στη συγκεκριμένη χώρα λόγω της απόκλισης από τους υφιστάμενους κανόνες αλλά και τις προσδοκίες της κοινωνίας, σύμφωνα με τη μελέτη.

    Στην έκθεση σημειώνεται πως τα πιλοτικά έργα τείνουν να ξεκινούν σε μια «νόμιμη γκρίζα ζώνη» και, εάν αφεθούν ανεξέλεγκτα, μπορεί να έχουν μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα καθιστώντας «ομαλή» την επιτήρηση. Ειδικά, η παρακολούθηση για ύποπτες συμπεριφορές μπορεί να φέρει ανατριχιαστικά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στις ατομικές ελευθερίες. 

    Κόντρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 

    Νωρίτερα αυτό το μήνα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα για αυστηρούς κανόνες σχετικά με τη χρήση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης στο πλαίσιο επιβολής του νόμου, πιέζοντας κυρίως για απαγόρευση της βιομετρικής αναγνώρισης σε δημόσιους χώρους.

    Η έκθεση είχε ισχυρή υποστήριξη από τις φιλελεύθερες, σοσιαλδημοκράτες, αριστερές και πράσινες ομάδες, ενώ σχεδόν «χώρισε» τα κόμματα της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Αντίθετα, οι χριστιανοδημοκράτες καταψήφισαν σχεδόν ομόφωνα την απαγόρευση. 

    «Αν και πρέπει να υπάρχουν αυστηρές διασφαλίσεις και ορισμένες απαγορεύσεις, η πλήρης απαγόρευση της αναγνώρισης προσώπου αγνοεί τα οφέλη που μπορεί να έχει μια τέτοια τεχνολογία, για παράδειγμα κατά τον εντοπισμό εγκληματιών ή ακόμη και ως μέρος άλλων περιπτώσεων χρήσης, όπως η εκπαίδευση αυτόνομων οχημάτων για την αναγνώριση ανθρώπων» ισχυρίστηκε ο ευρωβουλευτής Άξελ Βος.

    Η απαγόρευση ενδέχεται να ενσωματωθεί στον νόμο περί τεχνητής νοημοσύνης, τον οποίο ζήτησε ο Μπράντο Μπενιφέι, εισηγητής στην Επιτροπή Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών (IMCO). Ωστόσο, άλλες κοινοβουλευτικές επιτροπές αμφισβήτησαν την ηγεσία της IMCO, ανοίγοντας μια διαμάχη για τις αρμοδιότητες.

    Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Διάσκεψης των Προέδρων των Επιτροπών και Χριστιανοδημοκράτης, Αντόνιο Ταγιάνι, συνέστησε μια κοινή ηγεσία μεταξύ της IMCO και της επιτροπής νομικών υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου (JURI). Σε αυτήν αναμένεται να τεθεί επικεφαλής ένα από τα μέλη του κόμματος του Ταγιάνι η πλήρης απαγόρευση να μοιάζει λιγότερο πιθανή.
     
    Η τελική απόφαση θα παρθεί στη Διάσκεψη των Προέδρων, η οποία θα συζητήσει το θέμα στις 18 Νοεμβρίου.

  • Πώς θα μπορούσαν να διατραφούν δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι στο μέλλον;

    Πώς θα μπορούσαν να διατραφούν δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι στο μέλλον;

    Τι θα μπορούσε να γίνει για να χρησιμοποιηθούν οι πόροι της γης με βιώσιμο τρόπο, ώστε να επαρκούν για όλους χωρίς να βλάπτουν το κλίμα και το περιβάλλον;

    Γιώργος Κολέμπας*

    Σύμφωνα με μια πρόβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αυξηθεί κατά δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους μέχρι το 2050 και θα ζουν στον πλανήτη περίπου δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι που θα πρέπει να τρέφονται.

    Σύμφωνα με έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), του ΟΗΕ, σχεδόν ένας στους δέκα ανθρώπους υποσιτίζονταν το 2019. Ο αριθμός των πεινασμένων ανθρώπων αυξάνεται από το 2014, με μία από τις αιτίες να είναι η κλιματική αλλαγή, αλλά η πανδημία Corona θα έχει επίσης περαιτέρω επιπτώσεις

    Στο παρόν, το 38% της παγκόσμιας έκτασης της γης (πέντε δισεκατομμύρια εκτάρια) χρησιμοποιείται για γεωργία, εκ των οποίων το ένα τρίτο είναι καλλιέργειες και τα δύο τρίτα βοσκότοποι.

    Υπολογίζεται ότι περίπου το 70% των τροφίμων παράγονται παγκοσμίως από μικροκαλλιεργητές-τριες που έχουν στη διάθεσή τους λιγότερο από δύο εκτάρια γης. Έτσι, οι αγρότες αυτοί δεν μπορούν να δημιουργήσουν αποθέματα και είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και άλλων κρίσεων και συγκρούσεων.

    Συνέπειες από την παραγωγή τροφίμων

    Σύμφωνα με την έκθεση “Living Planet Report 2020” του WWF, η σημερινή μορφή παραγωγής τροφίμων ευθύνεται για το 80% της αποψίλωσης των δασών, το 70% της απώλειας της βιοποικιλότητας και περίπου το 33% των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου1.

    Το 2020, καταστράφηκαν περισσότερες δασικές εκτάσεις παγκοσμίως από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτό είναι ιδιαίτερα πικρό όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγονται παγκοσμίως χάνεται, είτε λόγω ανύπαρκτων αποθηκευτικών εγκαταστάσεων στην αρχή της αλυσίδας ή λόγω ντάμπιγκ τιμών του εμπορικού συστήματος (χωματερές), είτε λόγω της απόρριψης στα σκουπίδια των ακόμα βρώσιμων τροφίμων (ημερομηνία λήξης) στο τέλος της αλυσίδας εφοδιασμού. Σύμφωνα με τον FAO 1,3 δισεκατομμύρια τόνοι βρώσιμων τροφίμων πετιούνται σήμερα χωρίς λόγο. Αυτό αντιστοιχεί σχεδόν στο ένα τρίτο της σημερινής κατανάλωσης τροφίμων. Για πεταμένη τροφή καλλιεργούνται κάθε χρόνο 14 δισεκ. στρέμματα, δηλαδή το 28% των συνολικών καλλιεργούμενων εδαφών.

    Ευκαιρία για την αγροοικολογία

    Ο όρος αγροοικολογία αναφέρεται σε μια συνολική προσέγγιση που ενσωματώνει όχι μόνο οικονομικές, αλλά και οικολογικές και κοινωνικές αρχές στο σχεδιασμό και την εφαρμογή των γεωργικών και διατροφικών συστημάτων. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ φυτών, ζώων, ανθρώπων και περιβάλλοντος πρέπει να αξιοποιηθούν και να βελτιστοποιηθούν.

    Μια τέτοια προσέγγιση ωφελεί ιδιαίτερα τις οικονομικά και κλιματικά μειονεκτούσες περιοχές. Ο στόχος δεν είναι οι υψηλότερες δυνατές αποδόσεις μιας μόνο καλλιέργειας, όπως το σιτάρι ή το καλαμπόκι ανά έκταση, αλλά η μεγαλύτερη δυνατή ποικιλομορφία διαφορετικών καλλιεργειών, φυτών, ζώων, καθώς και δέντρων ή φρακτών που επηρεάζουν θετικά το ένα το άλλο. Αυτή η ποικιλομορφία μπορεί ακόμη και να αυξήσει την παραγωγικότητα, ενώ παράλληλα προάγει τη βιοποικιλότητα και προστατεύει το κλίμα. Εξασφαλίζει επίσης μακροπρόθεσμη ασφάλεια για τους-τις γεωργούς, καθιστώντας τα συστήματα αυτά πιο ανθεκτικά στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

    Ένα παράδειγμα είναι τα συστήματα αγροδασοπονίας, τα οποία συνδυάζουν την καλλιέργεια και την παραγωγή ξυλείας. Εκεί είναι ήδη προφανές ότι αυτό όχι μόνο αυξάνει την παραγωγικότητα της γης, αλλά και διαφοροποιεί το εισόδημα.

    Φιλική προς τη φύση παραγωγή

    Τα γεωργικά συστήματα είναι βιώσιμα μόνο εάν προστατεύουν ταυτόχρονα τα οικοσυστήματα και διατηρούν ή ενισχύουν τη βιοποικιλότητα. Επομένως, η πρόκληση είναι να βελτιώσουμε την παραγωγή τροφίμων έτσι ώστε να μην υπερβαίνει τη φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων μας και του πλανήτη.

    Γι’ αυτό πρέπει να απομακρυνθούμε από τη λογική της μεγιστοποίησης της παραγωγής και του κέρδους σε βάρος της φύσης. Να στραφούμε προς τη φιλική προς τη φύση παραγωγή που δεν έρχεται σε αντίθεση με τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και την προστασία του κλίματος. Είναι επίσης σημαντικό να διατηρηθεί ή να αποκατασταθεί η φυσική γονιμότητα του εδάφους και να βελτιωθούν οι κύκλοι των θρεπτικών συστατικών με αναζωογόνηση των εδαφών (το 52% της καλλιεργήσιμης γης της ΕΕ, για παράδειγμα, θεωρείται ήδη υποβαθμισμένη).

    Ιδιαίτερα οι μικρότερες εκμεταλλεύσεις των μικροαγροτών ή της οικογενειακής γεωργίας μπορούν να επωφεληθούν από τις αγροοικολογικές προσεγγίσεις. Πολλά επιτυχημένα παραδείγματα από μειονεκτικές περιφέρειες το δείχνουν ήδη αυτό. Αλλά η μετάβαση προς την αγροοικολογία είναι επίσης χρήσιμη και απαραίτητη και για τις μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

     Μετάβαση στην αγροοικολογία με τη βοήθεια πέντε μοχλών

    • Ο πρώτος μοχλός είναι η καλύτερη χρήση των πόρων,
    • Ο δεύτερος οδηγεί σε μείωση των αρνητικών περιβαλλοντικών επιπτώσεων με τη χρήση ωφέλιμων εντόμων αντί φυτοφαρμάκων ή τη χρησιμοποίηση ισχυρών, ανθεκτικών στο στρες σπόρων.
    • Ο τρίτος μοχλός αντιπροσωπεύει μια νέα αντίληψη των μεθόδων καλλιέργειας και επομένως είναι το κατώφλι για τη μετατροπή σε αγροοικολογικό σύστημα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τοπικούς πόρους και οικονομικούς κύκλους των μικρών αποστάσεων, με ενθάρρυνση των μικτών καλλιεργειών ή με συνδυασμό γεωργίας και ζωοεκτροφής.
    • Τον τέταρτο μοχλό συνιστά, η κοινωνική συνιστώσα που μπαίνει στο παιχνίδι με την αποκατάσταση των δεσμών μεταξύ παραγωγών και πληθυσμού.
    • Σαν τελευταίο βήμα, θα χρειασθεί μια παγκόσμια αλλαγή στο σύστημα τροφίμων που να έχει ως στόχο να διασφαλίσει ότι όλοι οι άνθρωποι-και όχι μόνο οι λίγοι του σήμερα- θα έχουν πρόσβαση σε υγιεινά, δίκαια και βιώσιμα παραγόμενα τρόφιμα χωρίς τελικά να καταλήγουν στα σκουπίδια. Στην Ευρώπη, μισό δισεκατομμύριο άνθρωποι θα μπορούσαν να τραφούν το 2050, χωρίς να χρησιμοποιούνται συνθετικά χημικά φυτοφάρμακα και λιπάσματα.

    Ο απαραίτητος μετασχηματισμός και οι αγροτικές κοινότητες

    Για να ξεφύγουμε από αυτό το αυτοκαταστροφικό σύστημα, οι αγρότες και οι αγρότισσες και οι κοινότητές τους σε όλο τον κόσμο πρέπει να μπορούν να παράγουν με υψηλότερα περιβαλλοντικά και κοινωνικά πρότυπα και να αμείβονται ανάλογα καλύτερα. Άλλωστε, όχι μόνο θα παράγουν τρόφιμα, αλλά θα βοηθούν και στην προστασία των οικοσυστημάτων που τελικά ωφελούν το κοινωνικό σύνολο.

    Η προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη γενικά στις οικονομικές δραστηριότητες των ανθρώπων και ειδικά των αγροτικών κοινοτήτων. Τα συστήματα φορολογίας και επιδοτήσεων που ισχύουν σήμερα στα πλαίσια των υπαρχόντων κρατών, πρέπει να προσαρμοστούν έτσι ώστε οι φιλικές προς το περιβάλλον και το κλίμα πρακτικές στην παραγωγή τροφίμων σε όλο τον κόσμο να προσφέρουν οικονομικό πλεονέκτημα και να είναι ελκυστικές για τους παραγωγούς, σε όλη την περίοδο μετάβασης προς την αγροοικολογία και την κοινοτική οργάνωση της κοινωνίας.

    Για μια τέτοια ριζική αλλαγή των μεθόδων καλλιέργειας και εκτροφής καθώς και του τρόπου διατροφής μας θα απαιτηθούν σαφώς θεμελιώδεις αλλαγές.  Οι τρέχουσες πολιτικές κατά των αγροτογεωργών, όπως οι νόμοι που ευνοούν την ιδιωτικοποίηση και την μονοπώληση των σπόρων και οι κανονισμοί για την προστασία των εταιρειών, οι οποίοι έχουν εξοντώσει τα παραδοσιακά συστήματα τροφίμων, θα έπρεπε να καταργηθούν. Οι υπάρχουσες τάσεις για αυξημένη συγκέντρωση της γης και για επέκταση της βιομηχανικής γεωργίας θα πρέπει να αντιστραφούν. Θα χρειασθεί:

    • Εκατομμύρια γεωργών -αγροτικών κοινοτήτων θα πρέπει να αποκτήσουν τη δυνατότητα να κάνουν τις απαραίτητες αμειψισπορές, να οργανώνουν την αγρανάπαυση και να δημιουργούν βοσκότοπους, ώστε να μπορούν να επιστρέφουν στο έδαφος πάνω από 7 δισεκατομμύρια τόνους οργανικής ουσίας κάθε χρόνο.
    • Προώθηση υγιούς και βιώσιμης ενεργειακής πολιτικής. Αυτό περιλαμβάνει κατανάλωση λιγότερης ενέργειας, παραγωγή βιοαερίου και ηλιακής ενέργειας στα αγροκτήματα – και όχι σε μεγάλο βαθμό προώθηση της παραγωγής βιοντίζελ, όπως συμβαίνει σήμερα.
    • Εφαρμογή γεωργικών και εμπορικών πολιτικών σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο για την υποστήριξη της τοπικής παραγωγής- διανομής-αγοράς-κατανάλωσης τροφίμων με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτοδυναμία –αυτάρκεια των περιοχών
    • «Από-ανάπτυξη» στη παραγωγή κρέατος για μια ζωοεκτροφή στα πλαίσια ολοκληρωμένων αγροκτημάτων. Αποανάπτυξη στις ιχθυοκαλλιέργειες -υδατο καλλιέργειες 

    Με τον οικολογικά και κοινωνικά συμβατό σχεδιασμό της γεωργίας και της παραγωγής τροφίμων, προστατεύονται τα οικοσυστήματα και συνεπώς και η βιοποικιλότητα. Έτσι καθίστανται δυνατές οι προσαρμογές στην κλιματική αλλαγή και βελτιώνεται η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των αγροτών και των αγροτικών κοινοτήτων. Προστατεύοντας το κλίμα και το περιβάλλον θα μπορούν να εξασφαλίσουν τρόφιμα για δέκα δισεκατομμύρια ανθρώπους.

    Εάν τρώγαμε λιγότερο κρέας και αντ’ αυτού περισσότερα τρόφιμα φυτικής προέλευσης, θα γινόταν ένα πρώτο σημαντικό βήμα για τη διασφάλιση της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας και, ταυτόχρονα, για την προστασία του περιβάλλοντος και του κλίματος.

    Ειδικότερα για τον Ελληνικό αγροδιατροφικό τομέα

    Για μια αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης που έρχεται, αλλά και για μια απασχόληση μεγαλύτερου ποσοστού του πληθυσμού, η παραγωγή ποιοτικών διατροφικών αγαθών από τις εναλλακτικές καλλιέργειες των ντόπιων «χρυσοφόρων» φυτών, αλλά και γεωργικών αγαθών για δευτερογενή μεταποίηση και κλωστουφαντουργία, θα ικανοποιούσε βασικές ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού και θα εξασφάλιζε βιώσιμο εισόδημα για τους εργαζόμενους στον τομέα. Η μετάβαση που πρέπει να γίνει από τους Έλληνες αγρότες δεν έχει να κάνει με τη στροφή σε εξεζητημένα ανταγωνιστικά προϊόντα-που προτείνουν οι κάθε λογής τεχνοκράτες σήμερα- αλλά σε καλλιέργειες που θα εξασφαλίσουν την διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού και την όσο γίνεται μεγαλύτερη αυτάρκεια για τις τοπικές κοινωνίες, καθώς και την προστασία του περιβάλλοντος-τοπικών οικοσυστημάτων και φυσικά του κλίματος.

     Για να γίνει βέβαια αυτή η στροφή χρειάζεται  να αναπτυχθεί και ένα κίνημα νέων αγροτών-οικογεωργών στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.

    *Συγγραφέας


    1. Το συνολικό παγκόσμιο αγροτοδιατροφικό σύστημα, δηλαδή αν στην παραγωγή προσθέσουμε τη συντήρηση, τη συσκευασία, την ψύξη, τις μεταφορές γεωργ. προϊόντων, τη διανομή τους στα σουπερμάρκετς κ.λπ., είναι υπεύθυνο σχεδόν για το 50% του φαινομένου του «θερμοκηπίου».  

    Πρώτη δημοσίευση efsyn.gr

  • Ατένμπορο: Η μάχη για το περιβάλλον είναι μια μάχη με το χρόνο

    Ατένμπορο: Η μάχη για το περιβάλλον είναι μια μάχη με το χρόνο

    Ο Βρετανός φυσιοδίφης και σχολιαστής περιβαλλοντικών ντοκιμαντέρ, όπως το «Our Planet» Ρίτσαρντ Ατένμπορο προειδοποίησε σήμερα τους παγκόσμιους ηγέτες ότι αν δεν έχει θετική κατάληξη με συγκεκριμένες προτάσεις η σύνοδος του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP26) που ξεκινά στη Γλασκώβη την Κυριακή, θα είναι πολύ αργά να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή.

    Ο 95χρονος Ατένμπορο δήλωσε στο BBC ότι θα ήταν «πραγματικά καταστροφικό» αν τα πιο πλούσια κράτη αποτύχουν να στηρίξουν τα πιο φτωχά, τονίζοντας ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

    «Κάθε ημέρα που περνά στη διάρκεια της οποίας δεν κάνουμε κάτι, είναι μία χαμένη ημέρα», τόνισε. «Αν δεν δράσουμε τώρα, θα είναι πολύ αργά».

  • «Η Ελλάδα μετά την Επανάσταση – Καλλιτεχνικοί θησαυροί από τη Συλλογή Κρασάκη»

    «Η Ελλάδα μετά την Επανάσταση – Καλλιτεχνικοί θησαυροί από τη Συλλογή Κρασάκη»

    Σε ένα μουσείο γεμάτο κειμήλια -έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, υδατογραφίες και σχέδια, χρηστικά αντικείμενα, ρολόγια και φορεσιές, όπλα και εκδόσεις- μετατρέπεται η Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων, καθώς φιλοξενεί την έκθεση «Η Ελλάδα μετά την Επανάσταση – Καλλιτεχνικοί θησαυροί από τη Συλλογή Κρασάκη», που διοργανώνεται από τον Δήμο Χανίων. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, η οποία και θα την εγκαινιάσει στις 30 Οκτωβρίου.

    Πίνακες ζωγραφικής με υπογραφές όπως των Ιβάν Αϊβαζόφσκι, Βασίλι Πολένοφ, Πέτερ φον Ες και Χανς Κρίστιαν Χάνσεν, του Νικηφόρου Λύτρα, του Θεόδωρου Ράλλη και του Θεόδωρου Βρυζάκη, το μοναδικό γνωστό μπρούντζινο γλυπτό του γιου του Γύζη, Τηλέμαχου, και οι πρωτότυπες υδατογραφίες του ζωγράφου Λούντβιχ Κόλνμπεργκερ του 1834 γίνονται οδηγοί σε ένα ταξίδι που ξεκινά από την Ελλάδα της παλιγγενεσίας και του φιλελληνισμού, συνεχίζεται στα χρόνια του αγώνα και της ανεξαρτησίας, «παρακολουθεί» τον σκλαβωμένο από τους Οθωμανούς ελληνικό λαό μέσα από το πρίσμα των περιηγητών, για να φτάσει στα απτά κεντήματα, τα περίτεχνα κοσμήματα, τα σφυρήλατα όπλα και να καταλήξει στις πολύτιμες εκδόσεις από κάθε γωνιά της Ευρώπης.

    Τα 167 εκθέματα προέρχονται από τα συνολικά 1.500 αντικείμενα της Συλλογής Τίνας και Μιχάλη Κρασάκη, η οποία έχει την έδρα της στην Κολονία της Γερμανίας και για πρώτη φορά στις πέντε και πλέον δεκαετίες από τη σύστασή της παρουσιάζεται δημοσίως και μάλιστα στη γενέτειρα του συλλέκτη και δημοσιογράφου της Deutsche Welle, Μιχάλη Κρασάκη, την Κρήτη.

    Την έκθεση επιμελείται ο ζωγράφος, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης και αντιπρόεδρος της Πινακοθήκης Χανίων, Δημήτρης Ανδρεαδάκης.

    Συνοδεύεται από πλούσια εικονογραφημένο κατάλογο 380 σελίδων (σε τρεις διαφορετικές εκδόσεις, στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά) με κείμενα του ιστορικού τέχνης και επιμελητή των συλλογών του Ελληνικού Κοινοβουλίου Θοδωρή Κουτσογιάννη, της συγγραφέως Κατερίνας Σχινά, του συγγραφέα και δημοσιογράφου Νίκου Ψιλάκη, του ιστορικού-ερευνητή Ευτύχη Τζιρτζιλάκη και του Δημήτρη Ανδρεαδάκη.

    Παράλληλα, σε συνεργασία με την ερευνητική ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης θα δημιουργηθεί τρισδιάστατο μοντέλο εικονικής πραγματικότητας του εκθεσιακού χώρου, που θα επιτρέπει την ψηφιακή ανάγνωση πληροφορίας για κάθε έργο. Τμήμα της έκθεσης, που θα διαρκέσει έως τις 30 Μαρτίου, φιλοξενείται και στις αίθουσες του Φιλολογικού Συλλόγου «Ο Χρυσόστομος», που ιδρύθηκε το 1899.

  • Εφτασε και στην Ελλάδα η Μετάλλαξη Δελτα plus

    Εφτασε και στην Ελλάδα η Μετάλλαξη Δελτα plus

    Ολοκληρώθηκε από το Eθνικό Δίκτυο Γονιδιωματικής Επιτήρησης του ιού SARS-CoV-2, που λειτουργεί υπό το συντονισμό του ΕΟΔΥ, η γονιδιωματική ανάλυση σε 387 δείγματα που έχουν επιλεγεί τυχαιοποιημένα ή στοχευμένα και αφορούν στην περίοδο 29 Σεπτεμβρίου 2021 έως 18 Οκτωβρίου 2021. Από τον έλεγχο των 387 δειγμάτων, αναδείχθηκαν συνολικά 384 δείγματα με στελέχη ειδικού ενδιαφέροντος (Variants Of Concern – VOC) και όλα αφορούν στο στέλεχος Delta.

    Δύο εκ των στελεχών Delta αφορούν στο στέλεχος ΑΥ.4.2, το οποίο έχει βάλει στο μικροσκόπιο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγειας. Εντοπίστηκαν σε δείγματα κρουσμάτων στις Περιφερειακές Ενότητες του Κεντρικού και Νότιου Τομέα Αθηνών.

    Από την έναρξη λειτουργίας του Εθνικού Δικτύου Γονιδιωματικής Επιτήρησης του ιού SARS-CoV-2 μέχρι σήμερα έχουν ελεγχθεί στην επικράτεια συνολικά 34.883 δείγματα από εγχώρια κρούσματα. Εξ αυτών 30.814 προέρχονται από τυχαία επιλογή δειγμάτων, 3.328 προέρχονται από στοχευμένη λήψη ή επιλογή δειγμάτων και για 741 δείγματα δεν είναι διαθέσιμος ο τρόπος επιλογής. Μεταξύ των 30.814 τυχαία επιλεγμένων δειγμάτων στην επικράτεια, τα τέσσερα πιο συχνά στελέχη ειδικού ενδιαφέροντος ή υπό παρακολούθηση που έχουν απομονωθεί είναι το Alpha, με ποσοστό 50,51%, ακολουθούμενο από το Delta με ποσοστό 33,82%, το B.1.1.318 (Variant E484K) με ποσοστό 7,60%, και το Beta με ποσοστό 1,08%.

    Από τα 3.328 δείγματα που έχουν ληφθεί ή επιλεγεί στοχευμένα, έχουν βρεθεί 3.164 στελέχη ειδικού ενδιαφέροντος ή υπό παρακολούθηση. Από τα δείγματα αυτά, 39,36% αφορούν στο B.1.1.318 (Variant E484K), 33,05% στο Delta, 16,20% στο Alpha, 6,07% στο Beta, 0,12% στο C.36, 0,09% στο Gamma, 0,09% στο Eta και 0,09% στο A.28. Επιπλέον, έχουν απομονωθεί συνολικά 377 στελέχη ειδικού ενδιαφέροντος ή υπό παρακολούθηση ή ενδιαφέροντος από δείγματα εισαγόμενων κρουσμάτων, εκ των οποίων 243 αφορούν στο Delta, 113 στο Alpha, 7 στο Mu, 6 στο Beta, 4 στο B.1.1.318 (Variant E484K), 1 στο Eta, 1 στο C.36, 1 στο Kappa και 1 στο B.1.1 (Variant E484K).

  • Τα φαντάσματα των Μιλόσεβιτς και Τούτζμαν επιστρέφουν στην Βοσνία

    Τα φαντάσματα των Μιλόσεβιτς και Τούτζμαν επιστρέφουν στην Βοσνία

    Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, είχε ήδη αρχίσει η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, με τις εθνοτικές διαφορές να οξύνουν ακόμα περισσότερο τα πνεύματα.

    Στη Βοσνία με την ιδιόμορφη δημογραφική της διάρθρωση, καθώς ο πληθυσμό της αποτελείται στην πλειονότητα του από Βόσνιους αλλά και με ισχυρές μειονότητες Σέρβων και Κροατών, αμφισβητήθηκε η κυριότητα μεγάλων περιοχών της Βοσνίας.

    Εκείνη την εποχή ένα κόκκινο τηλέφωνο, χρησίμευε ως μέσο επικοινωνίας μεταξύ του Κροάτη Προέδρου Φράνιου Τούτζμαν και του Σέρβου Προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

    Σκοπός της επικοινωνίας, όπως λέγεται, ήταν οι διαπραγματεύσεις για τον διαμελισμό της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, σε Κροατική και Σερβική διοικητικές περιφέρειες για να αποτρέψουν την σύρραξη μεταξύ Βόσνιων Κροατών και Σέρβων.

    Την ίδια στιγμή ο ηγέτης του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος, της μεγαλύτερης παράταξης των Σέρβων στο Κοινοβούλιο, Ράντοβαν Κάρατζιτς, απέστειλε άμεση και σοβαρή προειδοποίηση στο κοινοβούλιο της Βοσνίας να μην αποσχισθεί. Τα επακόλουθα είναι γνωστά σε όλους, με το Διεθνές Δικαστήριο ακόμα να ασχολείται με τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στην ευρύτερη περιοχή.

    Αυτές οι μνήμες ξύπνησαν το τελευταίο διάστημα για τους Βόσνιους πολιτικούς, που είδαν τον Σέρβο, μέλος της Προεδρίας της Β-Ε, Μίλοραντ Ντόντικ να συναντάται με τον Κροάτη Πρόεδρο και τον Κροάτη, μέλος της Προεδρίας της Β-Ε, Ντάγκαν Τσόβιτς με τον Σέρβο Πρόεδρο Αλεκσάντερ Βούτσιτς.

    Έχουμε επανειλημμένα γράψει για τα έργα και τις ημέρες του Ντόντικ στη Σερβική Δημοκρατία. Απαξίωση των θεσμών της κεντρικής ομοσπονδιακής διοίκησης, αποσχιστικές τάσεις, αμφισβήτηση των Συμφωνιών του Ντέιτον και δημιουργία μιας νέας συμφωνίας με την επίβλεψη της εφαρμογής της από την Σερβία, την Κροατία και την Τουρκία.

    Από την άλλη, ο Κροάτης μέλος της Προεδρίας Τσόβιτς, όπως και το κόμμα του έχουν τηρήσει μακρά σιωπή για τις ενέργειες και την ρητορική του Ντόντικ. Όμως η συνάντηση του με τον Βούτσιτς προκάλεσε έκπληξη ακόμα και στους Σέρβους, καθώς δεν ήταν από τους συχνούς συνομιλητές του Σέρβου Προέδρου.

    Για την συνάντηση τους ο Τσόβιτς έγραψε στο twitter ότι μίλησαν με τον Βούτσιτς για τις ενταξιακές συνομιλίες με την ΕΕ, καθώς και για τις αλλαγές στο Σύνταγμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

    Αυτές οι επαφές όπως ήταν φυσικό προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και εκνευρισμό στους Βόσνιους πολιτικούς καθώς θεωρούν ότι παίζεται ένα παιχνίδι πίσω από την πλάτη τους για το διαμελισμό της Β-Ε.

    Η αλήθεια είναι ότι κυοφορείται μια ζύμωση για το μέλλον της Β-Ε. Αν και φαντάζει πάρα πολύ δύσκολο να υπάρξει διαμελισμός της χώρας, δεν αποκλείεται μια νέα συμφωνία τύπου Ντέιτον που θα δώσει περισσότερη αυτονομία στη Σερβική Δημοκρατία και ένα νέο είδος σύνθεσης και λειτουργίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.   

    Ο Κροάτης Πρόεδρος πάντως για να αποφύγει τις παρερμηνείες στην ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο του για τη συνάντηση αναφέρει: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ζόραν Μιλάνοβιτς συναντήθηκε σήμερα με τον Μίλοραντ Ντόντικ, τον εκπρόσωπο του σερβικού λαού στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στο γραφείο του Προέδρου.

    Η συνάντηση με τον κ. Ντόντικ αποτελεί συνέχεια των δραστηριοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας με στόχο την επίτευξη της σταθερότητας και της λειτουργίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, καθώς και τη νόμιμη εκπροσώπηση και των τριών συνιστώντων λαών σύμφωνα με την ειρηνευτική συμφωνία του Ντέιτον. Για το σκοπό αυτό, ο Πρόεδρος Μιλάνοβιτς συναντήθηκε ήδη με τον Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς, τον εκπρόσωπο του βοσνιακού λαού, και με τον Ντράγαν Τσόβιτς τον εκπρόσωπο του κροατικού λαού στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη».

    Ο χρόνος θα δείξει για το τι μέλλει γενέσθαι.

  • Τελικά υπάρχει “εθνική απειλή” ή να πάμε για ψάρεμα;

    Τελικά υπάρχει “εθνική απειλή” ή να πάμε για ψάρεμα;

    “Χαμένοι στη μετάφραση” ή… χαμένοι στο διάστημα μεταξύ διπλωματίας, επικοινωνίας και πραγματικότητας;

    Διότι, όπως όλα δείχνουν κάποιοι βάλθηκαν να μας τρελάνουν νομίζοντας ότι πάσχουμε με βαρύτατη αμνησία. Πως αλλιώς κανείς να βάλει σε μία λογική σειρά, εξηγώντας ποιος λέει την αλήθεια και ποιος όχι:

    «Και είναι ώρα να σοβαρευτούμε, διότι η χώρα αντιμετωπίζει εθνική απειλή. Και όσο εκπροσωπώ εγώ την κυβέρνηση εδώ, δεν θα ξαναγίνει ανεκτή στην αίθουσα τέτοια προσπάθεια. Για να είμαστε συνεννοημένοι όλοι. Δεν κάνουμε αποτίμηση του παρελθόντος».

    Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας – 5 Οκτωβρίου 2021 (στην ελληνική Βουλή με αφορμή το επεισόδιο με Κ. Μπογδάνο)

    «Τα προβλήματα ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, ο υβριδικός χαρακτήρας των απειλών και η γενικότερη γεωπολιτική ρευστότητα δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό. Οι ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή μας μεταβάλλονται σε καθημερινή βάση και απαιτούν διαρκή επαγρύπνηση. Για την κυβέρνηση, καθώς και για το υπουργείο Εθνικής ‘Αμυνας»

    Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος – 27 Οκτωβρίου 2021 (στη δήλωσή του για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου)

    Στον αντίποδα αυτών των δηλώσεων, των κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης, διαβάζουμε αυτό:

    «Είμαστε ασφαλείς. Δεν νομίζω ότι υπάρχει γεωπολιτική απειλή. Στο τέλος της ημέρας νομίζω ότι (η Τουρκία) θα συνειδητοποιήσει ότι αυτή η επιθετική στάση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν πρόκειται να την οδηγήσει πουθενά. Νομίζω ότι έχουμε δημιουργήσει τις συμμαχίες μας. Έχουμε χαράξει τις γραμμές μας πολύ ξεκάθαρα, και ελπίζω ότι κάποια στιγμή, η Τουρκία θα συνεργαστεί εποικοδομητικά μαζί μας για να επιλύσουμε το ένα βασικό ζήτημα που εκκρεμεί, που είναι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών».

    Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης – 26 Οκτωβρίου 2021 (κατά την επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία).

    Ολα μαζί δεν μπορεί να συμβαίνουν.

    Είτε αντιμετωπίζουμε σοβαρή απειλή είτε δεν την αντιμετωπίζουμε και μπορούμε να ζούμε ανέμελα και αμέριμνα. Διγλωσσία και μάλιστα σε κορυφαίο επίπεδο δεν μπορεί να υπάρχει καθώς όπως πολύ σωστά τονίζει ο Υπουργός Αμυνας, δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός.

    Εάν κάποιος -και πολύ περισσότερο ο πρωθυπουργός- “δεν νομίζει ότι υπάρχει απειλή” τότε είτε δεν επικοινωνεί με το ΥΠΕΞ και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων είτε απλώς δεν τους πιστεύει. Και τα δύο ενδεχόμενα οδηγούν προς μία και μόνη κατεύθυνση: την καταστροφή! Οπως ΚΑΘΕ φορά που δεν υπάρχει ενιαίο εθνικό μέτωπο. Πολύ περισσότερο όταν αυτό δεν υπάρχει ΕΝΤΟΣ της κυβέρνησης.

  • Κάτω τα χέρια από την 28η Οκτωβρίου

    Κάτω τα χέρια από την 28η Οκτωβρίου

    Δεν εορτάζουμε την έναρξη του πολέμου, αλλά την πρώτη αντιφασιστική νίκη στον συμμαχικό αγώνα.

    Του Τάσου Χατζηαναστασίου

    Μας ζάλισαν τις τελευταίες μέρες τα ΜΜΕ, αλλά και κάποιοι φίλοι και γνωστοί: «Γιατί είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που, αντί για τη λήξη του πολέμου, γιορτάζει την έναρξή του;». Κοντολογίς ζητούν να αντικατασταθεί η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου με αυτήν της 12ης Οκτωβρίου όταν, δηλαδή, για όσους δικαίως δεν το γνωρίζουν, απελευθερώθηκε η Αθήνα.

    Το ερώτημα έτσι όπως τίθεται είναι εσκεμμένα εσφαλμένο: Στις 12 Οκτωβρίου δεν έληξαν ούτε ο πόλεμος ούτε η Κατοχή. Η πρώτη περιοχή που απελευθερώνεται στην Ελλάδα ήταν το Άγιο Όρος και στη συνέχεια ο Έβρος στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1944, ενώ ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης θ’ αποχωρήσει από την Κρήτη τον Μάιο του 1945. Ελλάδα, βλέπετε, δεν είναι μόνο η Αθήνα.

    Έλληνες στρατιώτες κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940) εφορμούν. Πίνακας του Αλέξανδρου Αλεξανδράκη.
    Έλληνες στρατιώτες κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940) εφορμούν. Πίνακας του Αλέξανδρου Αλεξανδράκη.

    Όσον αφορά το γιατί δεν εορτάζεται από τις άλλες χώρες η αρχή της συμμετοχής τους στον πόλεμο, τι να γιορτάσουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες; Το ότι παραδόθηκαν στους Γερμανούς μέσα σε ελάχιστες μέρες ή και ώρες, ή το ότι δεν αντιστάθηκαν καθόλου;

    Και πάλι όμως δεν είμαστε «η μοναδική χώρα της Ευρώπης που γιορτάζει την έναρξη του πολέμου».

    Στη «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» της πρώην Γιουγκοσλαβίας είχε καθιερωθεί ο εορτασμός της 11ης Οκτωβρίου 1941 ως της μέρας έναρξης του αντιφασιστικού αγώνα.

    Η γιορτή και η συνεπακόλουθη αργία ισχύουν μέχρι σήμερα στο γειτονικό μας κράτος. Οι Έλληνες της Κύπρου εορτάζουν την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ, την 1η Απριλίου του 1955, κι όχι το τέλος του, που αντί για την Ένωση έφερε στους Κύπριους μία ψευδεπίγραφη ανεξαρτησία.

    Η εθνική γιορτή της Αλβανίας είναι η 28η Νοεμβρίου γιατί την ίδια μέρα το 1443 ο Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης) ύψωσε τη σημαία της αντίστασης των αλβανικών φυλών (τη βυζαντινή με τον δικέφαλο αετό) εναντίον των Τούρκων στο φρούριο της Κρόιας. Δεν γιορτάζουν το τέλος αυτού του αγώνα, δηλαδή την υποδούλωσή τους στους Οθωμανούς!

    Η εθνική γιορτή της Σερβίας αφορά την πρώτη σερβική εξέγερση του 1804 εναντίον των Οθωμανών. (Τι σύμπτωση, οι Βαλκάνιοι να έχουμε εθνικές γιορτές τους αγώνες μας εναντίον των Τούρκων!).

    Να, λοιπόν, που υπάρχουν κι άλλα κράτη που εορτάζουν την απαρχή των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιστασιακών τους αγώνων.

    Δεν είναι δικό μας πρόβλημα ή «κουσούρι» το ότι δεν συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτά κράτη που υπήρξαν αποικιοκρατικά ή που δεν αντιστάθηκαν στους ναζί!

    Ουδείς εξάλλου εκ των εισηγητών του… δόγματος του εορτασμού της λήξης πολέμων και κατοχών δεν διανοείται να εισηγηθεί την αντικατάστασή του εορτασμού της 17ης Νοεμβρίου από την ημέρα αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στις 24 Ιουλίου 1974!

    Διαδήλωση του λαού της Αθήνας το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Αθήνα. Πολεμικό Μουσείο.
    Διαδήλωση του λαού της Αθήνας το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Αθήνα. Πολεμικό Μουσείο.

    Τέλος, στις 28 Οκτωβρίου φυσικά και ΔΕΝ εορτάζουμε την έναρξη του πολέμου, αλλά την απόφαση των Ελλήνων –όλων των Ελλήνων– ν’ αντισταθούν στον εισβολέα και να προσφέρουν την ΠΡΩΤΗ αντιφασιστική νίκη στον συμμαχικό αγώνα. Κι αυτό δεν το ξεχνάμε, δεν το απεμπολούμε, αλλά αντίθετα καμαρώνουμε γι’ αυτό. 

    Η 28η Οκτωβρίου ενοχλεί γιατί είναι μία πραγματικά εθνική γιορτή, καθώς υπήρξε μια ευτυχής συγκυρία κατά την οποία όλοι οι Έλληνες συμμετείχαν ολόψυχα. Παρά τους διωγμούς που υπέστη από τη δικτατορία Μεταξά, το ΚΚΕ, μέσω του Γενικού του Γραμματέα, Νίκου Ζαχαριάδη, κάλεσε σε συστράτευση όλους τους κομουνιστές ενώ το ΕΑΜ, λίγο μετά την ίδρυσή του, πρωτοστατούσε στους εορτασμούς της πρώτης επετείου του «Όχι» το 1941 μέσα στην Κατοχή! Η επέτειος μάλιστα καθιερώθηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, στην οποία συμμετείχε και το ΕΑΜ, στις 24 Οκτωβρίου 1944, ανταποκρινόμενη στο λαϊκό αίσθημα.

    Να λοιπόν τι γιορτάζουμε και γιατί ταιριάζει σε μας τους Έλληνες που και αγαπάμε και θέλουμε να τιμάμε την 28η Οκτωβρίου 1940. 

    Κάτω, λοιπόν, τα χέρια από την 28η Οκτωβρίου!

    Γιατί το συλλογικό μας θυμικό, η ταυτότητά μας, ό,τι καλύτερο έχουμε να προσφέρουμε στον κόσμο, είναι αυτό που έγραψε κι ο Ρίτσος στο λιανοτράγουδό του «Μικρός λαός»:

    Μικρός λαός που πολεμά

    δίχως σπαθιά και βόλια

    για όλου του κόσμου το κρασί

    το φως και το τραγούδι!

    *δρ. Ιστορίας, εκπαιδευτικός

    Πηγή: https://ardin-rixi.gr/

  • Η ενεργειακή κρίση θα πυροδοτήσει κοινωνική αναταραχή

    Η ενεργειακή κρίση θα πυροδοτήσει κοινωνική αναταραχή

    Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Blackstone στη Νέα Υόρκη Στίβεν Σβάρτσμαν προειδοποίησε την Τρίτη ότι οι υψηλές τιμές της ενέργειας πιθανότατα θα πυροδοτήσουν κοινωνική αναταραχή σε όλο τον κόσμο.

    «Θα καταλήξουμε με πραγματική έλλειψη ενέργειας. Και όταν υπάρχει έλλειψη, το κόστος θα είναι μεγαλύτερο. Και πιθανότατα θα κοστίσει πολύ περισσότερο», είπε ο δισεκατομμυριούχος ιδιωτικών κεφαλαίων στο CNN International.

    Οι τιμές του πετρελαίου στις ΗΠΑ ανέβηκαν πάνω από τα 85 δολάρια το βαρέλι τη Δευτέρα για πρώτη φορά εδώ και επτά χρόνια. Οι τιμές του φυσικού αερίου συνεχίζουν να αυξάνονται σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ασία, προκαλώντας το κλείσιμο εργοστασίων.

    «Θα δούμε πολύ δυστυχισμένους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο στις αναδυόμενες αγορές ιδιαίτερα, αλλά και στον ανεπτυγμένο κόσμο», δήλωσε ο Σβάρτσμαν και πρόσθεσε ότι αυτό που θα συμβεί τότε «πραγματική αναταραχή»

    Μέρος του προβλήματος, είπε ο δισεκατομμυριούχος της Blackstone , είναι ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τις εταιρείες ορυκτών καυσίμων να δανείζονται χρήματα για να χρηματοδοτήσουν τις ακριβές παραγωγικές τους δραστηριότητες, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και χωρίς νέα παραγωγή, η προσφορά δεν θα συνεχιστεί.

    «Αν προσπαθήσετε να συγκεντρώσετε χρήματα για να ανοίξετε τρύπες, είναι σχεδόν αδύνατο να αποκτήσετε αυτά τα χρήματα», είπε, προσθέτοντας ότι αυτό συμβαίνει σε «εξαιρετικά ευρεία κλίμακα».

    Κάλεσε μάλιστα τις κυβερνήσεις να συμφωνήσουν σε νέους κανόνες, ώστε η κοινωνία να μπορέσει να περάσει με επιτυχία την ενεργειακή μετάβαση.

  • Το Δικαστήριο της ΕΕ επέβαλε στην Πολωνία ημερήσιο πρόστιμο 1 εκατ. ευρώ

    Το Δικαστήριο της ΕΕ επέβαλε στην Πολωνία ημερήσιο πρόστιμο 1 εκατ. ευρώ

    Το Δικαστήριο της ΕΕ καταδίκασε σήμερα την Πολωνία να καταβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ημερήσιο πρόστιμο 1.000.000 ευρώ, για την παράλειψη αναστολής των διατάξεων της εθνικής νομοθεσίας που αφορούν τους τομείς δικαιοδοσίας του Πειθαρχικού Τμήματος του Ανώτατου Δικαστηρίου.

    «Η συμμόρφωση με τα προσωρινά μέτρα που διατάχθηκαν στις 14 Ιουλίου 2021 είναι απαραίτητη προκειμένου να αποφευχθεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη βλάβη στην έννομη τάξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις αξίες στις οποίες βασίζεται η Ένωση, ιδίως σε αυτήν του κράτους δικαίου», τονίζει στην ανακοίνωσή του το Δικαστήριο της ΕΕ.

    Υπό το πρίσμα των συνθηκών της υπόθεσης και της ικανότητας πληρωμής της Πολωνίας, ο Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου της ΕΕ, διέταξε την Πολωνία να καταβάλει στην Επιτροπή περιοδική χρηματική ποινή ύψους 1.000.000 ευρώ την ημέρα, από την ημερομηνία κατά την οποία η σημερινή διαταγή κοινοποιήθηκε σε αυτήν και έως ότου το εν λόγω κράτος μέλος συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη διάταξη της 14ης Ιουλίου 2021 ή, εάν δεν το πράξει, μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της τελεσίδικης απόφασης.

    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ