Μήνας: Σεπτέμβριος 2021

Rick and Morty: Η live-action εκδοχή είναι εδώ και είναι όσο αλλόκοτη την περιμένετε

Ύστερα από ένα μήνα διακοπών το Rick and Morty επέστρεψε χθες στις οθόνες μας -στην Ελλάδα μέσω του Netflix- για το μεγάλο διπλό φινάλε μιας ώρας της 5ης σεζόν. Ωστόσο όλες αυτές τις μέρες και ακόμα και μετά την προβολή του φινάλε, το Adult Swim έκανε ίσως το καλύτερο δυνατό προμοτάρισμα, καθώς για πρώτη φορά μας έδειξε πώς θα ήταν μια live-action βερσιόν του Rick & Morty!

Και μάλιστα βγαλμένη από τα ονειρεμένα castings του internet και των social media καθώς ο εμβληματικός Christopher Lloyd, γνωστός ως Doc Brown των Back To The Future, υποδύεται τον Rick και ο Jaeden Martell του “It” τον Morty. Όπως καταλαβαίνετε σε αυτό το σύμπαν δεν μπορούμε να έχουμε καλύτερο casting.

Άλλωστε, για όσους δε γνωρίζουν, τα γεννοφάσκια του Rick & Morty προέρχονται από ένα short film παρωδία του Back to the Future που δημιούργησε ο Justin Roiland και χρηματοδότησε ο Dan Harmon.

Τα live-action trailers του Rick & Morty

C-137 #rickandmorty pic.twitter.com/9c9sDbRLaD
— adult swim (@adultswim) September 6, 2021

C-1.21 #rickandmorty pic.twitter.com/wQAjqnXO5T
— adult swim (@adultswim) September 5, 2021

Συνολικά κυκλοφόρησαν τρία promos με σκηνές που αναπαριστούν το θρυλικό επεισόδιο με τον “Pickle Rick” από την 3η σεζόν. Αρκετοί fans του όμως παραξενεύτηκαν από τις λεζάντες των βίντεο που επέλεξε να τα συνοδεύσει το Adult Swim, υποθέτοντας πως… κάτι μεγαλύτερο κρύβεται πίσω από αυτά.

Το πρώτο έχει την ένδειξη C-132 που είναι η ονομασία του σύμπαντος που προέρχεται και φαίνεται να είναι πλησίον του C-137 που είναι το βασικό του σόου. Ωστόσο, δεν υφίσταται σύμπαν/πραγματικότητα με την ονομασία “C-1.21” και κάποιοι νομίζουν πως πρόκειται για ένα teaser ανακοίνωσης στις 21 Ιανουαρίου 2022.

Μήπως ετοιμάζεται στα κρυφά μια live-action σειρά του Rick & Morty; Μήπως θα ακολουθήσουν κι άλλα τέτοια σποτάκια με τους ηθοποιούς να αναπαριστούν διάφορες σκηνές από το καρτούν; Ίσως τότε να κυκλοφορεί μια νέα σεζόν του σόου ή λέτε να ψήνεται κάποια ταινία για τους κινηματογράφους; Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε εάν πράγματι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο στα σκαριά.

https://youtube.com/watch?v=b57Weqj13e0

Πηγή: Unboxholics
09 Σεπ 2021
Η πετυχημένη μεταγραφή Στυλιανίδη ως προοίμιο εξελίξεων στο κυπριακό

Ο Χρήστος Στυλιανίδης είναι μια εξαιρετική επιλογή για το Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας όπως θα ήταν μία εξαιρετική επιλογή και για οποιοδήποτε άλλο υπουργείο ενός υπουργικού σχήματος που μετράει, ζωή να ‘χουν- καμιά 60αριά στελέχη από τα οποία με το ζόρι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού κάποια που να είναι αποτελεσματικά.

Για ένα κόμμα εξουσίας που δεν διαθέτει, όπως αποδεικνύεται, “πάγκο”, παρά το πολυδιαφημισμένο “Μητρώο Στελεχών”, αλλά και με μία ομάδα είτε βετεράνων είτε “άμπαλων”, ο Στυλιανίδης είναι σαν να πήγε ο Μέσι στον Αστέρα Τρίπολης.

Ως Επίτροπος διαχειρίστηκε, από κοινού με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τις ΜΚΟ τις οποίες ενίσχυσε με άνω των 250-300 εκατομμυρίων ευρώ, το μεγάλο προσφυγικό κύμα. Επίσης στήριξε όσο ελάχιστοι τη Συμφωνία των Πρεσπών και την επίλυση του “Μακεδονικού”. Δύο πολύ σημαντικοί “πόντοι” υπέρ του.

Το ότι δεν είναι πολιτογραφημένος ως Ελληνας πολίτης είναι ένα άστοχο επιχείρημα από όπου κι αν προέρχεται. Μακάρι, δεδομένου του χαμηλού ποσοστού άξιων στελεχών στο πολιτικό μας σύστημα, να μπορούσαμε να κάναμε μεταγραφές και από την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Εσθονία και βέβαια την Πορτογαλία. Μπας και μάθουν σύγχρονη μπαλίτσα και οι δικοί μας ημι-ερασιτέχνες.

Αυτά όλα καλά και άγια και μια χαρά θα τα πάει στο πόστο του ο Στυλιανίδης, αν δεν του βάλει τρικλοποδιά το “βαθύ κράτος” και οι “βαρόνοι” της Πυροσβεστικής ή άλλων τομέων που θα πρέπει να συνεργαστούν μαζί του.

Αν υπάρχει κάποιο “προβληματάκι” αυτό βρίσκεται στο “Κυπριακό” καθώς ο νέος υπουργός είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ του σχεδίου Ανάν θεωρώντας ως ρεαλιστική λύση αυτή των “δύο κρατών”. Λύση που επιδιώκει και ο Ερντογάν αλλά και αρκετοί έλληνες εκσυγχρονιστές. Η επιλογή του λοιπόν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη δείχνει και προς τα που γέρνει πλέον και επίσημα η ζυγαριά της εξωτερικής μας πολιτικής ως προς την Κύπρο!

Μία λύση που θα μπορούσε να επισφραγιστεί και με την ανέλιξή του στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου ως Προέδρου της (ελληνοκυπριακής;) Δημοκρατίας.

Οπως και να έχει το πράγμα, η μεταγραφή Στυλιανίδη προοιωνίζει εξελίξεις τόσο στην κυβερνητική παράταξη, με την ολοκληρωτική παράδοση της Νέας Δημοκρατίας στους “εκσυγχρονιστές” όσο και στην Κύπρο…

Το θέμα βέβαια είναι πάντα το πως θα αντιδράσει ο… Κωνσταντίνος Μπογδάνος σε όλα αυτά!
09 Σεπ 2021
Νίκος Μαραντζίδης/ Στην αναζήτηση της χαμένης συναίνεσης
Ο ανασχηματισμός δεν είχε το επιθυμητό για τον πρωθυπουργό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, (επι)τελικώς, μια τρύπα στο νερό, ένα φιάσκο, όπως χαρακτηρίστηκε δικαίως η όλη εξέλιξη. Προκάλεσε όμως ενδιαφέρουσες συζητήσεις, όπως αυτή που θα μπορούσαμε να τιτλοφορήσουμε: στην αναζήτηση της χαμένης συναίνεσης.

Αναμφίβολα, η χώρα μας χαρακτηρίζεται από το σύνδρομο της «αντιπολίτευσης χωρίς έλεος». Από ένα, δηλαδή, μονότονο «όχι σε όλα» (και κυρίως σε αυτά που έχουν πολιτικό κόστος ή που ξεβολεύουν) που είναι βαθιά ζημιογόνο. Πρόκειται για τον φαύλο κύκλο της πόλωσης. Δεκαετίες τώρα, κάθε αντιπολίτευση επιτίθεται λυσσαλέα στην κυβέρνηση, ιδιαίτερα στα θέματα εκείνα όπου αισθάνεται πως έχει μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης με το μέρος της ή έστω μπορεί να βρει ευήκοα ακροατήρια. Μετά, όταν έρχεται στη διακυβέρνηση, «ανακαλύπτει» τον πολύπλοκο χαρακτήρα των προβλημάτων. Μόνο τότε, υποκριτικά, επικαλείται τη συναίνεση και την ανάγκη σοβαρού διαλόγου χωρίς δημαγωγίες.

Οι δασικές πυρκαγιές είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Σήμερα επιτίθεται ο ΣΥΡΙΖΑ στη Ν.Δ., αλλά προηγουμένως ήταν η Ν.Δ. που έκανε τα ίδια και χειρότερα. Παρομοίως στην εξωτερική πολιτική, στην οικονομία ή στην παιδεία. Ο κατάλογος έχει αρχή, αλλά δυστυχώς δεν έχει τέλος.

Η ακατανόητη και αχρείαστη ένταση που παράγει η πολιτική σκηνή ωθεί πολλούς προς μια εξήγηση του φαινομένου γεμάτη από εύπεπτα στερεότυπα: έτσι είμαστε οι Ελληνες, αυτός είναι ο χαρακτήρας μας. Η πόλωση θεωρείται εθνικό γονίδιο, που μεταδίδεται από τη μια φουρνιά πολιτικών στην άλλη.

Η εξήγηση αυτή εκτός του ότι είναι ανεπαρκής εμφορείται από μια ανατολίτικη μοιρολατρία. Αφού έτσι είμαστε, έτσι θα ζούμε πάντα. Οχι μόνο μεγεθύνει τη σημασία της κουλτούρας, αλλά επιπλέον βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Με άλλα λόγια, ούτε κατανοούμε γιατί διαμορφώθηκε αυτή η κουλτούρα της μη συναίνεσης, ούτε αναζητούμε τι πρέπει να γίνει για να αλλάξουν τα πράγματα εκτός από ένα γενικό ευχολόγιο.

Το πόσο προβληματική είναι αυτή η προσέγγιση αποδεικνύεται εύκολα. Η Ελλάδα στον 20ό αιώνα βίωσε πολώσεις, δικτατορίες και εμφυλίους. Τα μισά τουλάχιστον, από τα πρώτα 75 χρόνια του προηγούμενου αιώνα, ήταν χρόνια όπου η βία, η αιματοχυσία, το μίσος και ο φόβος αποτελούσαν την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Ο αυταρχισμός, ο ακραίος διχασμός, η εμφύλια βία και το μίσος διαμόρφωσαν, λοιπόν, τη χώρα για δεκαετίες ολόκληρες. Κι όμως, στο τελευταίο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα τα πάντα άλλαξαν ριζικά. Από το 1974 μέχρι σήμερα, δύο γενιές δεν έζησαν τίποτε από τα προηγούμενα δράματα. Ευτυχώς! Η Μεταπολίτευση χαρακτηρίστηκε από τη σταθερότητα των δημοκρατικών θεσμών και την απουσία βίας στη διαχείριση των πολιτικών διαφορών. Αλλοι κόσμοι!

Αλλαξε η κουλτούρα μας απότομα; Προφανώς όχι! Αλλαξαν όμως οι θεσμοί. Παράδειγμα: η κατάργηση της Μοναρχίας τερμάτισε τον φαύλο κύκλο της εξωθεσμικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή και τον πολωτικό ρόλο του Στέμματος. Δεν είναι κυρίως θέμα κουλτούρας λοιπόν (όχι ότι δεν παίζει τον ρόλο της), είναι θέμα θεσμών.
Σε ποιους θεσμούς όμως αναφέρομαι; Εδώ με ενδιαφέρει ένας βασικός: ο μηχανισμός μετασχηματισμού της λαϊκής βούλησης σε κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση, ο εκλογικός νόμος.

Τα κάθε λογής πλειοψηφικά συστήματα που διαχρονικά εφαρμόστηκαν παγίωσαν μια κατάσταση του τύπου: ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος είναι (σχεδόν) τίποτε. Ως εκ τούτου, το πρώτο κόμμα δεν «καίγεται» για συναινέσεις γιατί δεν τις χρειάζεται πραγματικά, αφού έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μια (συνήθως) πειθαρχημένη κοινοβουλευτική ομάδα. Ο δεύτερος δεν έχει κανένα λόγο να συναινεί, ειδικά στα δύσκολα, γιατί έτσι βοηθάει τον πρώτο και υπονομεύει τη δική του εκλογική αναρρίχηση.

Είναι καιρός, λοιπόν, να αντιληφθούμε πως ένας αναλογικός νόμος (όπως αυτός που θα ισχύσει μόνο, δυστυχώς, για τις επόμενες εκλογές ή κάποιος άλλος παρόμοιας φιλοσοφίας) δεν δυσχεραίνει τη διακυβέρνηση, αλλά αντίθετα συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση συγκλίσεων. Επιτρέπει συνεργασίες μεταξύ συγγενών κομμάτων ή και μεγάλους συνασπισμούς αν χρειαστεί. Δίνει ρόλο στα μικρότερα κόμματα πέρα από το πετροβόλημα της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως γίνεται σήμερα.

Χρειάζεται, άραγε, να ξαναζήσουμε καταστροφικές κρίσεις και αδιέξοδα για να αντιληφθούμε την αναγκαιότητα αλλαγών στην εκλογική νομοθεσία προς την κατεύθυνση του αναλογικού συστήματος; Η συνετή απάντηση προφανώς είναι: όχι βέβαια!

Εχουμε, λοιπόν, άμεση ανάγκη να αποδραματοποιήσουμε τις εκλογές. Μερικές μονάδες πάνω ή κάτω στις εκλογές ή ακόμη χειρότερα στις δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να αποτελούν διαρκώς το μείζον ζήτημα της χώρας.
- Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Αναδημοσίευση από την Καθημερινή
09 Σεπ 2021
Όταν τα ψάρια έτρωγαν φάλαινες

Μία επίθεση μεγαλόδοντα καρχαρία σε μία φάλαινα φυσητήρα πριν εκατομμύρια χρόνια, αποκαλύφθηκε από τη μελέτη ενός πολύ καλά διατηρημένου δοντιού της φάλαινας και αποτελεί την πρώτη απόδειξη πως οι μεγαλόδοντες κυνηγούσαν ακόμα και φάλαινες αυτού του μεγέθους.

Φαίνεται πως αυτοί οι τεράστιοι καρχαρίες θεωρούσαν θήραμα τα πάντα και κανένα θαλάσσιο ζώο δεν ήταν ασφαλές από τις επιθέσεις τους. – Stephen Godfrey, έφορος παλαιοντολογίας στο Calvert Marine Museum, Maryland ΗΠΑ

Το δόντι είναι το μόνο που απέμεινε από την τεράστια φάλαινα και ανακαλύφθηκε σε ένα ορυχείο της Βόρειας Καρολίνας τη δεκαετία του ’70. Εξαιτίας της δραστηριότητας του ορυχείου, ήταν δύσκολος ο προσδιορισμός της χρονικής περιόδου του συμβάντος, επειδή τα διαφορετικών στρωμάτων πετρώματα αναμίχθηκαν μεταξύ τους. Εκτιμούν όμως πως προέρχεται μεταξύ 5 εκατομμυρίων και 14 εκατομμυρίων ετών πριν.

Το κυρτό δόντι μήκους 11.6 εκατοστών υποδεικνύει πως η συγκεκριμένη φάλαινα ήταν ακόμα μικρή σε ηλικία και έφτανε μόλις τα 4 μέτρα σε μήκος. Τρία διακριτά σημάδια στο δόντι δείχνουν πως το δάγκωμα στο κεφάλι της φάλαινας προέρχεται από κάτι με ίδιας απόστασης αιχμηρά δόντια. Βασισμένοι στο μέγεθος και στην απόσταση των σημαδιών, οι μόνοι ύποπτοι είναι ο καρχαρίας O. Chubutensis (28-13 εκατομμύρια χρόνια πριν) και ο απόγονός του O. megalodon (20-3.5 εκατομμύρια χρόνια πριν).

Έως τώρα, δείγματα δαγκώματος από τεράστιους καρχαρίες με μήκος άνω των 18 μέτρων έχουν βρεθεί σε οστά φαλαινών και δελφινιών, αλλά ποτέ στο κεφάλι ή σε άλλα οστά φυσητήρων. Είναι μάλλον απίθανο ένας μεγάλος καρχαρίας να στοχεύσει το κεφάλι μίας νεκρής φάλαινας που επιπλέει στην επιφάνεια. Θα υπήρχε ελάχιστο κρέας. Τα σημάδια δείχνουν πως η επίθεση στο κεφάλι έγινε με στόχο να προκληθεί ένα θανάσιμο πλήγμα. Με άλλα λόγια, αν ένας τεράστιος καρχαρίας δαγκώνει το κεφάλι σου, προσπαθεί να σε σκοτώσει.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Acta Palaeontologica Polonica.

Πηγή: Unboxholics
09 Σεπ 2021
Υπηρεσία κρυπτογράφησης δίνει στην αστυνομία τα στοιχεία Γάλλου ακτιβιστή

Η ProtonMail βρίσκεται στο στόχαστρο σφοδρής κριτικής από τους χρήστες της, αφού παρείχε στην αστυνομία την IP διεύθυνση ενός Γάλλου ακτιβιστή, οδηγώντας στη σύλληψή του.

Τα δεδομένα ζητήθηκαν με δικαστική εντολή, ως μέρος μίας ευρύτερης έρευνας μίας ομάδας ακτιβιστών του κλίματος οι οποίοι προχωρούσαν σε καταλήψεις εμπορικών χώρων στο Παρίσι. Τα μέλη της ομάδας ήταν ανώνυμα, αλλά ένας είχε χρησιμοποιήσει το “[email protected]” σε δημόσιες αναρτήσεις του, τραβώντας την προσοχή της γαλλικής αστυνομίας.

Επειδή η ProtonMail έχει έδρα στην Ελβετία, δεν είναι υποχρεωμένη να απαντά στα αιτήματα των Γάλλων ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εντολή ήρθε από τα ελβετικά δικαστήρια μετά από αίτημα της Europol και η ProtonMail ξεκίνησε να καταγράφει την IP του στόχου, την οποία έδωσε στη γαλλική αστυνομία, οδηγώντας στον εντοπισμό και σύλληψή του.

Η σύλληψη ταρακούνησε τη βάση χρηστών της υπηρεσίας, οι οποίοι περίμεναν μεγαλύτερο βαθμό προστασίας. Ο CEO, Andy Yen, έσπευσε να μοιραστεί περισσότερες πληροφορίες για το περιστατικό.

Η Proton έλαβε μία δεσμευτική εντολή από τις ελβετικές αρχές στην οποία είμασταν υποχρεωμένοι να υπακούσουμε. Δεν υπήρχε τρόπος να την αγνοήσουμε. Η δίωξη στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν πολύ επιθετική. Δυστυχώς αυτό είναι κάτι που βλέπουμε να αυξάνεται τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο.

Η ProtonMail έδωσε μόνο την IP του χρήστη, καθώς τα emails του ήταν κρυπτογραφημένα και η εταιρία δεν έχει πρόσβαση. Η ίδια η αναφορά διαφάνειας της Proton δείχνει πως το 2020, η εταιρία συμμορφώθηκε με πάνω από 3.000 αιτήσεις από τα ελβετικά δικαστήρια, σημειώνοντας διπλάσια αύξηση σε σχέση με το 2019.

Πηγή: Unboxholics
09 Σεπ 2021
Η “ισπανική υποχώρηση” της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας

Την προανήγγειλαν μαζί οι υπουργοί Προστασίας Πολίτη και Παιδείας, τη διαφήμισαν, της ετοίμασαν στολές, χτύπησαν τις πανεκπαιδευτικές διαδηλώσεις εναντίον της, ξεκίνησαν προσλήψεις, αλλά εντέλει το νέο ακαδημαϊκό έτος θα ξεκινήσει χωρίς την πολυσυζητημένη Πανεπιστημιακή Αστυνομία, η είσοδος της οποίας στα ΑΕΙ φαίνεται πως “παγώνει” και μετατίθεται για το ερχόμενο έτος -και βλέπουμε. Ουσιαστικά αποκαθηλώνεται όπως και ο εμπνευστής της, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Είναι ενδεικτικό ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ουσιαστικά επιβεβαίωσε σήμερα κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης, ρεπορτάζ της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ ότι η Πανεπιστημιακή Αστυνομία οδεύει για μια ακόμα φορά στις καλένδες:

Ερωτηθείς σχετικά, ο κ. Οικονόμου είπε ότι όταν ολοκληρωθεί η εκπαίδευση που απαιτείται και η στελέχωση αφού υπάρχει ιδιαιτερότητα στον τομέα αυτό, θα κάνει την δουλειά για την οποία ιδρύθηκε.

“Αντιλαμβάνονται όλοι την ιδιαιτερότητα που υπάρχει και την πολύ καλή εκπαίδευση που πρέπει να έχουν σε διάφορες πτυχές όσοι άνθρωποι κληθούν να εκτελέσουν αυτό το ρόλο”, είπε χαρακτηριστικά.

Να σημειωθεί ότι ο ίδιος άνθρωπος τον περασμένο Μάϊο, όταν είχαν πρωτοκυκλοφορήσει οι πληροφορίες περί παγώματος της Π.Α, το είχε διαψεύψει: «Οι διαδικασίες τρέχουν κανονικά και τη Δευτέρα βγαίνει η προκήρυξη», ανέφερε και τόνισε ότι δεν προβλέπεται καμία αναστολή στη διαδικασία για τη φύλαξη των πανεπιστημίων”, είχε πει τότε.

Προφανώς στην κυβέρνηση δεν έχουν κανένα πρόβλημα να λένε άλλα πράγματα το Μάϊο κι άλλα τον Σεπτέμβριο.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που κυκλοφορούν, ο λόγος για το “πάγωμα” της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας επισήμως έχει να κάνει με τις διαδικασίες των ενστάσεων προσώπων που δεν επελέγησαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με τις προσφυγές που έχουν κατατεθεί, με την εκπαίδευσή τους και την ανεπαρκή υλοποίηση των απαραίτητων υποδομών στα πανεπιστημιακά ιδρύματα μέχρι σήμερα. Επισήμως αυτά, γιατί στην πραγματικότητα η απόφαση έχει περισσότερο να κάνει με την πολιτική συγκυρία, κατά την οποία η κυβέρνηση στριμωγμένη από όλες τις πλευρές, θέλει πάσει θυσία να αποφύγει να ανοίξει και νέο μέτωπο στην Παιδεία, αφού ήδη θα έχει να απολογείται για τις αναμενόμενες περιπέτειες με τον κορονοϊό στα σχολεία και τις ακατανόητες αποφάσεις της κ.Κεραμέως (η οποία μάλιστα σήμερα απείλησε με απουσίες όσους γονείς φοβηθούν να στείλουν τα παιδιά σχολείο λόγω κρουσμάτων!) να μην κλείνουν τμήματα αν δεν εκδηλωθούν κρούσματα στο 50%+1 των μαθητών…

Τα αποτελέσματα

Να σημειωθεί ότι μετά από την προηγούμενη πληροφορία για “πάγωμα”, η κυβέρνηση είχε τρέξει το διαγωνισμό πρόσληψης και τα ονόματα όσων πληρούν τα προσόντα της προκήρυξης για την πρόσληψη των 400 ειδικών φρουρών που θα κληθούν να στελεχώσουν το σώμα της Πανεπιστημιακής αστυνομίας στα ΑΕΙ είχαν ανακοινωθεί τον Ιούλιο. Στα αποτελέσματα περιλαμβάνονται όλα τα ονόματα όσων πληρούν τα προσόντα πρόσληψης κατά φθίνουσα σειρά βάσει των μορίων που συγκεντρώνουν. Με τον πίνακα που θα αναρτηθεί μετά τις ενστάσεις οι 400 πρώτοι είναι αυτοί που θα διοριστούν στο σώμα της Πανεπιστημιακής αστυνομίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ενδιαφέρον τους για την συγκεκριμένη προκήρυξη και τις 400 θέσεις ειδικών φρουρών εκδήλωσαν συνολικά 4.697 άτομα.

Υπενθυμίζουμε ακόμα ότι, σύμφωνα με την προκήρυξη, υπάρχει η δυνατότητα πρόσληψης επιπλέον εξακοσίων (600) από τη λίστα επιλαχόντων, αν και όταν παραστεί ανάγκη εντός εννέα (9) μηνών από την πρόσληψη των αρχικώς επιτυχόντων.

Μετά την δημοσιοποίηση των πινάκων υποβλήθηκε μεγάλος αριθμός ενστάσεων, οι αποφάσεις επί των οποίων ακόμη εκκρεμούν οι αποφάσεις στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Στην περίπτωση που αποφανθεί το ΣτΕ, οι προσληφθέντες θα μπουν στις αστυνομικές σχολές για την βασική τους εκπαίδευση, η διάρκεια της οποίας συμπτύχθηκε στους τέσσερις από τους έξι μήνες.

Έτσι το νέο πιθανό χρονοδιάγραμμα εγκατάστασης της Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, αναφορικά με το χρονικό διάστημα, τοποθετείται στην Άνοιξη του 2022 καθώς δεν είναι εύκολο να ειπωθεί ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.

Πηγή: Alfavita.gr

09 Σεπ 2021
Με τον Πολάκη τελειώσαμε. Και τώρα;

Στο μικρό “μανιφέστο υπέρ του εμβολιασμού” του Πολιτικού Κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ -πριν λίγο καιρό- η (συν)υπογραφή του Παύλου Πολάκη μπήκε φαρδιά πλατιά. Οι ενστάσεις του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας και γιατρού υποχώρησαν και πρυτάνευσε ο ορθολογισμός και η ανάγκη ενιαίας έκφρασης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αλλά επικράτησε και η ανάγκη επικοινωνιακής επιβίωσης, σε ένα θέμα που εδώ και καιρό είχε γίνει σημαία για την κυβέρνηση, η οποία ταύτιζε τον ΣΥΡΙΖΑ με το αντιεμβολιαστικό κίνημα παρά τις καθαρές θέσεις του Αλέξη Τσίπρα και όλων των ηγετικών στελεχών του. Ο Πολάκης, λοιπόν, εμβολιάστηκε -ως ο 87ος εκ των βουλευτών του κόμματος- και το επικοινωνιακό επιχείρημα της κυβέρνησης δεν υφίσταται πια.

Ταυτόχρονα, ο Αλέξης Τσίπρας -ο οποίος ανέλαβε να κάνει τη σχετική ανακοίνωση από την συνέντευξή του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Open- έκανε μία ακόμα μικρή επίδειξη ισχύος. Μετά την άρνηση Αποστολάκη (κατόπιν υποδείξεως) να προσφερθεί στο εγχείρημα διεύρυνσης/ ή διεμβολιασμού του πρωθυπουργού, και ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας υιοθετεί την ενιαία, πλέον, κομματική γραμμή.

Η κυβέρνηση, από την άλλη, χάνει το δυναμικό “αφήγημα Πολάκη” και πρέπει να αναμετρηθεί με το εγχείρημα του εμβολιασμού, το οποίο μέχρι τώρα δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την οικοδόμηση τείχους ανοσίας. Κι από την άλλη, οφείλει τώρα να απαντήσει -και να αποδείξει- πως όλοι οι βουλευτές και οι βουλεύτριες της Ν.Δ έχουν εμβολιαστεί. Συμβαίνει αυτό, ή υπάρχουν σκεπτικιστές ή και αντιεμβολιαστές στην κοινοβουλευτική της ομάδα;

Πολάκης: Γι’ αυτό το λόγο έκανα το εμβόλιο (vid)

09 Σεπ 2021
TAZ: Τι δεν πάει καλά στις γερμανοελληνικές σχέσεις

Η αριστερή εφημερίδα TAZ του Βερολίνου επιχειρεί σύντομη ανασκόπηση των διμερών σχέσεων με βάση πρόσφατα γεγονότα που επιβαρύνουν το κλίμα μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας.

Ανάμεσα σε αυτά αναφέρει την ανοιχτή διπλωματική διαφωνία ανάμεσα στα υπουργεία Εξωτερικών Βερολίνου – Αθήνας, επειδή η Ελλάδα δεν προσκλήθηκε στη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, ενώ ήταν παρούσα η Τουρκία ή ακόμη και η Δημοκρατία του Κονγκό. Η εφημερίδα κάνει ιδιαίτερη μνεία σε δήλωση του Μπάμπη Παπαδημητρίου, βουλευτή της ΝΔ, ο οποίος όταν έγιναν οι καταστροφικές πλημμύρες στη Γερμανία παρατήρησε ότι επρόκειτο για “τιμωρία από τον Θεό σε κάποιους, οι οποίοι μας κούναγαν το δάχτυλο και μας έδειχναν σαν τριτοκοσμική χώρα”.

“Δασκαλίστικο σηκωμένο δάχτυλο”

Γράφει ο Γερμανός αρθρογράφος:

“Η δήλωση του Παπαδημητρίου, εκτός από ανόητη και προσβλητική, αντικατοπτρίζει τις γερμανοελληνικές σχέσεις, που από το καλοκαίρι του 2021 χαρακτηρίζονται από παρανοήσεις, κατηγορίες και λάθη που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Για άλλη μια φορά παρατηρεί κανείς πώς Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν μπορούν να αποφύγουν τον πειρασμό της αναίτιας πόλωσης. Από την άλλη είναι απαραίτητο να διατηρεί κανείς ένα νηφάλιο βλέμμα στις διμερείς σχέσεις. Εάν το κάνει, θα διαπιστώσει ότι οι πρόσφατες διαφωνίες έχουν βαθύτερα αίτια (…) Το `δασκαλίστικο σηκωμένο δάχτυλο` και η κατηγοριοποίηση ως `τριτοκοσμική χώρα` παραπέμπουν στην ευρωπαϊκή πολιτική διάσωσης της Ελλάδας την προηγούμενη δεκαετία. Πολλοί ΄Έλληνες, ακόμη και σήμερα, θεωρούν ταπεινωτική την πολιτική αυτή που προωθήθηκε πρωτίστως, όπως θεωρούν, από το Βερολίνο και τη “χώρα της Μέρκελ”. Το σύγχρονο υπόβαθρο (διαφωνιών) αφορά στην ελληνοτουρκική διένεξη στο Αιγαίο, το Κυπριακό και τα ενεργειακά αποθέματα στην ανατολική Μεσόγειο. Η διάθεση του Βερολίνου να μεσολαβήσει σε αυτές τις διενέξεις ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα είναι περιορισμένη. Αντίθετα, Γαλλία και ΗΠΑ θεωρούνται πιο αξιόπιστοι νατοϊκοί εταίροι, που είναι σε θέση να αντιταχθούν στον Τούρκο αυταρχικό πρόεδρο Ερντογάν και να το αποδείξουν εμπράκτως με στρατιωτικά μέσα. Η γερμανική διπλωματία αντίθετα εκλαμβάνεται από την Αθήνα ως μια ελάχιστα αξιόπιστη προσπάθεια να ευχαριστήσει, όσο γίνεται, και τις δύο πλευρές. Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα θεωρεί τις εξαγωγές γερμανικών υποβρυχίων στην Τουρκία ως προσβολή. Συχνά Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι αναρωτιούνται, γιατί οι υπεύθυνοι στο Βερολίνο συμπεριφέρονται με τόσον οπορτουνισμό απέναντι στον Ερντογάν”.

Στο άρθρο του ο σχολιαστής κάνει αναφορά και στην καθυστέρηση με την οποία αντέδρασε το Βερολίνο στην αποστολή πυροσβεστών και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι “η άθροιση αυτών κι άλλων γεγονότων υπογραμμίζει πόσο εύθραυστες είναι οι γερμανοελληνικές σχέσεις και πόσο γρήγορα βελτιώσεις από τα προηγούμενα χρόνια μπορεί να γυρίσουν σε στερεότυπες απόψεις.Η ατμόσφαιρα το καλοκαίρι του 2021χαρακτηρίζεται από προστριβές και ανακλαστικές αντιδράσεις αλληλοκατηγοριών”.

Ειρήνη Αναστασοπούλου

Πηγή: Deutsche Welle

09 Σεπ 2021
Γρηγόρης Γεροτζιάφας/ Επείγουσα ανάγκη η αναθεώρηση της στρατηγικής αντιμετώπισης της πανδημίας

Καταλαβαίνουμε γιατί το στέλεχος Δ του SARS-CoV-2 που εμφανίστηκε στην έναρξη του εμβολιαστικού προγράμματος είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας το ιού να επιβιώσει.

Του Γρηγόρη Γεροτζιάφα

Καθώς το στέλεχος Δ έχει επικρατήσει μέσα από την διαδικασία της φυσικής επιλογής διαφεύγει κατά ένα μικρό ποσοστό από την ανοσολογική απάντηση (φυσική ή επαγόμενη από το εμβόλιο)ή τις στοχευμένες ανοσολογικές θεραπείες (μονοκλωνικά αντισώματα) καθώς αμφότερα αναπτύχθηκαν έναντι του μητρικού στελέχους της Whuan. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο εμβολιασμένοι ασθενείς νοσούν (με ήπια μορφή της νόσου) και τα μονοκλωνικά αντισώματα έχουν ελαττωμένη αποτελεσματικότητα σε ασθενείς που νοσούν μετά από λοίμωξη από το στέλεχος Δ.’

Σήμερα η αναθεώρηση της στρατηγικής αντιμετώπισης της πανδημίας είναι επείγουσα ανάγκη. Η αντιμετώπιση των επιδημικών κυμάτων πρέπει να στοχεύει ταυτόχρονα και υποχρεωτικά στην:
-ελάττωση της κυκλοφορία του ιού μέσα στην κοινότητα
-πρόληψη της λοίμωξης από τον SARS-CoV-2
-έγκαιρη θεραπεία των ασθενών που βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο επιδείνωσης της νόσου.

Η επίτευξη αυτού του στόχου θα προστατεύσει την υγεία των πολιτών και θα δώσει χρόνο στην αναδιοργάνωση και ενίσχυση του ΕΣΥ.

Εχοντας ξεκινήσει το 4ο κύμα (και προβλέποντας το 5ο) είναι επείγουσα ανάγκη και απόλυτη προτεραιότητα να επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Αυτό είναι δυνατόν να γίνει μονο με τον συνδυασμό

1. Μαζικού καθολικού εμβολιασμού. Οι μελέτες φάσης 4 και η ανάλυση των επιδημιολογικών δεδομένων που προκύπτουν από την παρακολούθηση 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν εμβολιαστεί μέχρι σήμερα δείχνουν ότι οι εμβολιασμένοι πολίτες έχουν περίπου 17 φορές μικρότερο κίνδυνο να νοσήσουν με σοβαρό COVID-19 σε σχέση με τους ανεμβολίαστους. Οι εμβολιασμένοι πολίτες μεταδίδουν μικρότερο ιικό φορτίο στο περιβάλλον τους. Αρα, ο εμβολιασμός ελαττώνει την πιθανότητα μετάδοσης και σοβαρής νόσησης τόσο των εμβολιασμένων πολιτών όσο και των ανεμβολίαστων που θα έρθουν σε επαφή με εμβολιασμένους φορείς του ιού.

2. Στοχευμένη και συστηματική επιδημιολογική επιτήρηση

3. Την ανάπτυξη δικτύου πρωτοβάθμιας φροντίδας εστιασμένης στο COVID-19 ώστε να γίνεται έγκαιρη διάγνωση του COVID-19, ανίχνευση των ασθενών που βρίσκονται σε κίνδυνο επιδείνωσης της νόσου, χορήγηση των συνιστομένων θεραπειών στο σπίτι και κατά προτεραιότητα νοσηλεία των ασθενών που παρουσιάζουν σημεία και συμπτώματα επιδείνωσης ώστε να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος και οι ασθενείς καταλήγουν στο νοσοκομείο με βαριά κλινική εικόνα.

Σύμφωνα με την διεθνή βιβλιογραφία η εφαρμογή αυτής της στρατηγικής έχει ως αποτέλεσμα την έως και 50% ελάττωση της θνητότητας στους ασθενείς με COVID-19. Η ένταξη στον εθνικό σχεδιασμό και η εκπαίδευση των ιδιωτών γιατρών και η χρησιμοποίηση των εργαλείων τηλεϊατρικής θα επιτρέψει την έγκαιρη και αποτελεσματική παροχή υψηλού επιπέδου δωρεάν ιατρικής φροντίδας στο σπίτι ξεπερνώντας τα γεωγραφικά και κοινωνικά/οικονομικά εμπόδια πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας που χαρακτηρίζουν το ελληνικό σύστημα υγείας

4. Ενημέρωση των πολιτών από τους ιατρικούς συλλόγους, τις ιατρικές σχολές και το υπουργείο Υγείας που να είναι συνεχής, απλοποιημένη και να απαντά στα βασικά ερωτήματα τους για την νόσο, τις επιπλοκές της, το εμβόλιο και τις θεραπείες.

5. Μακροπρόθεσμες και μεγάλες επενδύσεις για την προστασία της δημόσιας υγείας με την οργάνωση και καθοδήγηση τους κράτους

6. Ανοιγμα των πατεντών όλων των προϊόντων που σχετίζονται με την αντιμετώπισης της πανδημίας (εμβόλια, φάρμακα, διαγνωστικά τεστ)
09 Σεπ 2021
Γιατί ο Τσίπρας βλέπει εκλογές την Άνοιξη
Εάν είχε βγει ο αρχικός σχεδιασμός Θεοδωρικάκου, μία από τις επόμενες τέσσερις Κυριακές θα πηγαίναμε στις κάλπες. Θα ψηφίζαμε για το γνωστό «2+4» – για το σενάριο της εξαετίας Μητσοτάκη, με την απλή αναλογική να καίγεται ακαριαία και δια παντός και με τον Αλέξη Τσίπρα στο καναβάτσο μετά από μια νέα εκλογική ήττα. Στη ΝΔ θα έψαχναν για νέους υπουργούς από την εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά και, κατά την ιδανική εκδοχή του σεναρίου, στον ΣΥΡΙΖΑ θα έψαχναν ήδη για νέο αρχηγό.

Επειδή όμως η ζωή – και η πολιτική ακόμη περισσότερο – είναι αμείλικτη ακόμη και με τα πιο ευγενή σενάρια, τις επόμενες τέσσερις Κυριακές θα συνεχίσουμε απλώς να μετράμε νεκρούς από την πανδημία και αποκαϊδια από τις στάχτες της Εύβοιας και της Αττικής. Η κυβέρνηση θα ψάχνει εναγωνίως δημοσιονομικό χώρο για παροχές-αντίβαρα στο τσουνάμι των ανατιμήσεων, η μεσαία τάξη θα μετράει κιλοβατώρες με διψήφιες αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, και στο Μαξίμου θα αναζητούν νέες πιθανές ημερομηνίες εκλογών είτε τον επόμενο Απριλιο στην καλύτερη περίπτωση, ή τον επόμενο Σεπτέμβρη και Οκτώβρη στην χειρότερη.

Στον ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσουν να λοξοκοιτούν το Facebook του – εμβολιασμένου πια – Παύλου Πολάκη, αλλά για πρώτη φορά μπορεί και να κοιτούν τις δημοσκοπήσεις με ένα κάποιο χαμόγελο. Όχι γιατί επήλθε η ανατροπή αλλά διότι για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια το πρόβλημα – πολιτικό, δημοσκοπικό και στρατηγικό – βρίσκεται στην πλευρά του Μαξίμου και όχι της Κουμουνδούρου.

Οι πρώτες φθινοπωρινές δημοσκοπήσεις που έχουν στα χέρια τους τα κομματικά επιτελεία δεν δείχνουν μεν αλλαγή πολιτικού σκηνικού, δείχνουν όμως βαθιές ρωγμές στην παγιωμένη εικόνα της τελευταίας διετίας – βαθιές ρωγμές στην εικόνα της απόλυτης κυβερνητικής κυριαρχίας.

Και τα βασικά ευρήματα των μετρήσεων, όσο κι εάν αξιολογούνται διασταλτικά από κάθε πλευρά, συμπίπτουν σε πέντε σημεία:
- Στο βαρύ πολιτικό κόστος που καταβάλει η κυβέρνηση για τις πυρκαγιές. Εδώ, οι χειρισμοί του επιτελικού κράτους αποδοκιμάζονται από την συντριπτική πλειοψηφία αλλά και από υψηλό ποσοστό των ψηφοφόρων που το 2019 είχαν επιλέξει Νέα Δημοκρατία.
- Στην σημαντική φθορά της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά την διαχείριση της πανδημίας και του εμβολιαστικού εγχειρήματος.
- Στην φθορά του πολιτικού προφίλ του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη – γεγονός που αποτυπώνεται τόσο σε ποιοτικούς όσο και σε ποσοτικούς δείκτες πια.
- Στην αμφίπλευρη ενίσχυση μικρότερων κομμάτων τόσο εκ δεξιών όσο και εξ αριστερών
- Στην ανοδική τάση του ΚΙΝΑΛ – μια παράμετρο που, σύμφωνα με έμπειρους δημοσκόπους, αφορά τόσο την ΝΔ όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Όλα αυτά σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου συμπυκνώνονται σε μια διαφορά που, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές βρίσκεται «κοντά στο 10%» και σύμφωνα με στελέχη της αντιπολίτευσης έχει πέσει κάτω από το 8%.

Όλα αυτά επίσης τα είχε σίγουρα υπ’ όψιν του ο Αλέξης Τσίπρας όταν δήλωνε, στην χθεσινή συνέντευξή του στο Open, ότι «ο κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε βέρτιγκο» και « η κυβέρνηση σε αποδρομή».

Και η νέα δημοσκοπική εικόνα βρίσκεται , κατά το ήμισυ τουλάχιστον, και πίσω από την εκτίμησή του πως την άνοιξη του 2022 θα έχουμε εκλογές.

«Πιστεύω», είπε, «ότι οι εκλογές θα γίνουν πολύ σύντομα, ανεξάρτητα από τη στιγμή που εγώ θα τις ζητήσω. Δεν νομίζω ότι ο κ. Μητσοτάκης θα μπορέσει να φτάσει στο τέλος της τετραετίας. Φρονώ ότι από την άνοιξη του ‘22 ανοίγει παράθυρο για πρόωρες εκλογες, παρά την επιθυμία του κ. Μητσοτάκη, διότι δεν θα μπορεί να συγκρατήσει τη φθορά του, θα είναι επιταχυνόμενη. Όταν συνειδητοποιήσει ότι απειλείται με καταλυτική ήττα θα πάει σε εκλογές».

Το άλλο μισό της πρόβλεψης αυτής εκπορεύεται από την νέα τακτική συσπείρωσης και το νέο αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το αφήγημα λέει ότι η κυβέρνηση έχει πλέον περιορισμένη διάρκεια ζωής – είτε πρόκειται για έξι, είτε για δώδεκα μήνες -, ότι γέφυρες συναίνεσης και συνεννόησης δεν υφίστανται, ειδικά μετά το φιάσκο Αποστολάκη, και πως φθάνει η ώρα μιας ώριμης προοδευτικής διακυβέρνησης.

Ως προς το τελευταίο η χθεσινή υπενθύμιση από τον Αλέξη Τσίπρα ότι η συγκυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο ήταν «αναγκαίο κακό» θα μπορούσε να είναι κι ένα ακόμη μήνυμα προς το ΚΙΝΑΛ. Ως προς την βεβαιότητα όμως ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και θα είναι η ραχοκοκαλιά της επόμενης κυβέρνησης της χώρας», και ο ίδιος ο Αλεξης Τσίπρας μάλλον γνωρίζει ότι εμπεριέχει αρκετές ακόμη πολιτικές εκκρεμότητες. Οι οποίες δεν κλείνουν ούτε με τον… εμβολιασμό Πολάκη, ούτε με τα κυβερνητικά αυτογκόλ…
09 Σεπ 2021
Το ενεργειακό σοκ της Ευρώπης απειλεί με εκτροχιασμό τις οικονομίες των χωρών της Ε.Ε.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει ένα σοκ με τις τιμές της ενέργειας καθώς το κόστος του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας αυξάνονται σε επίπεδα ρεκόρ.

Σύμφωνα με το Bloomberg την ώρα που οι επιχειρήσεις ανοίγουν ξανά και οι εργαζόμενοι επιστρέφουν στο γραφείο αυξάνοντας τη ζήτηση, η κρίση στο φυσικό αέριο αυξάνει το κόστος παραγωγής ενέργειας από το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τη Γερμανία.

Οι τιμές που βαίνουν ανοδικά τροφοδοτούν τον πληθωρισμό και απειλούν να εκτροχιάσουν την οικονομική ανάκαμψη, καθώς οι βιομηχανίες εντάσεως ενέργειας- που παράγουν από λιπάσματα έως χάλυβα- μπορεί να χρειαστεί να περιορίσουν την παραγωγή τους.

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι τιμές αυξάνονται παρόλο που είναι ακόμα καλοκαίρι και άρα η ζήτηση να παραμένει συνήθως χαμηλή. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δημιουργεί τις βάσεις για έναν δύσκολο χειμώνα.

Τα δύσκολα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα

Ως αποτέλεσμα την ώρα που τα πάντα βρίσκονται σε πορεία ανατιμήσεων, από τα τρόφιμα έως το κόστος μεταφοράς, οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας αυξάνουν επίσης τις τιμές για τους καταναλωτές, δημιουργώντας πονοκέφαλο στους πολιτικούς που αναζητούν υποστήριξη για την ενεργειακή μετάβαση.

«Το πρόβλημα δεν έχει ακόμη ξεκινήσει», δήλωσε ο Julien Hoarau, επικεφαλής της EnergyScan, μονάδας της γαλλικής εταιρείας Engie. «Η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει έναν πολύ σφιχτό χειμώνα», είπε χαρακτηριστικά.

Ο ζεστός καιρός και οι χαμηλές ταχύτητες ανέμου περιορίζουν την παραγωγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ενισχύοντας τη χρήση ορυκτών καυσίμων και αυξάνοντας την τιμή του άνθρακα πάνω από 70% στην Ευρώπη φέτος. Όλα αυτά οδήγησαν το κόστος της ρύπανσης στην Ευρώπη στο υψηλότερο επίπεδο από ποτέ.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει την κρίση του φυσικού αερίου μετά τον «βαρύ» χειμώνα και τις δυσκολίες με τους χώρους αποθήκευσης. Η αύξηση των αποθεμάτων – ήδη στο χαμηλότερο επίπεδο σε περισσότερο από μια δεκαετία – δεν ήταν εύκολη, με τον κορυφαίο προμηθευτή, τη Ρωσία, να περιορίζει τις ροές σε μια εποχή που η Ασία συλλέγει φορτία υγροποιημένου φυσικού αερίου που διαφορετικά θα κατευθύνονταν προς την Ευρώπη.

Η Ευρώπη όμως δεν μπορεί να βασιστεί ούτε στη δική της παραγωγή, με αρκετά προβλήματα να διακόπτουν τις ροές από τη Βόρεια Θάλασσα. Η εγχώρια παραγωγή είναι επίσης σε πτώση, με το γιγαντιαίο Groningen στην Ολλανδία να κλείνει πιθανώς τρία χρόνια πριν από το χρονοδιάγραμμα.

Οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας έχουν ήδη οδηγήσει τον πληθωρισμό της Γερμανίας στο υψηλότερο επίπεδο από το 2008. Οι τιμές αυξήθηκαν 3,4% τον Αύγουστο, υψηλότερο από το ποσοστό 2% που στοχεύει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τη ζώνη του ευρώ. Τα πράγματα θα μπορούσαν να χειροτερέψουν και άλλο εάν επαναληφθεί ο κρύος καιρός του 2018.

Στελέχη του κλάδου από τον ιταλικό κολοσσό κοινωφελών υπηρεσιών Enel SpA και την αυστριακή εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου OMV AG έχουν ήδη προειδοποιήσει για έναν δύσκολο χειμώνα. Οι τιμές φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε αύξηση 20% του μέσου λογαριασμού κοινής ωφέλειας καυσίμων των Ευρωπαίων καταναλωτών λιανικής, σύμφωνα με την Citigroup.

Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας στο Ηνωμένο Βασίλειο από την Electricite de France SA μέχρι την EON έχουν ήδη αυξήσει τις εγχώριες τιμές. Μάλιστα η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο δείχνει ήδη σημάδια πίεσης χωρίς ακόμη να κάνει ακόμη κρύο.

Οι υψηλότερες τιμές του φυσικού αερίου καθιστούν την παραγωγή άνθρακα πιο κερδοφόρα, αυξάνοντας το κόστος των αδειών άνθρακα που απαιτούνται για την κάλυψη των εκπομπών.

Πηγή: Bloomberg
09 Σεπ 2021
Ο Παύλος Πολάκης επιβεβαίωσε ότι εμβολιάστηκε με μακροσκελές κείμενό του

Ο Παύλος Πολάκης επιβεβαίωσε ότι έκανε το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού, γεγονός το οποίο αποκάλυψε νωρίτερα σε συνέντευξή του στο OPEN, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Ο κ. Πολάκης με ανάρτησή του στο facebook που συνοδεύεται και από σχετικές φωτογραφίες, εξήγησε γιατί έκανε τώρα το εμβόλιο, ενώ ξεκαθάρισε ότι δεν δέχθηκε καμία πίεση για να το πράξει.

Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Πολάκη:

«Σήμερα ο Αλέξης ο Τσίπρας στη συνέντευξη του ανακοίνωσε ότι εμβολιάστηκα.

Ξεκαθαρίζω άπαξ και δια παντός πως δεν πρόκειται για αποτέλεσμα πίεσης ή εκβιασμών αλλά για προσωπική μου επιλογή την οποία έχω ανακοινώσει εδώ και καιρό οπως φαίνεται από τη πρώτη φωτογραφία .

Το έκανα γιατί:

-Είμαι στα 56-57 με κάποια προβλήματα υγειας τα τελευταία χρόνια .

-Είμαι ενεργος γιατρος και είμαστε μπροστά σε τέταρτο κύμα τους επομενους μηνες.

-Κανοντας το τώρα θα έχω ανοσία τους επομενους μηνες που θα είναι η όξυνση (δυστυχως πολλοί συνάδελφοι έχουν οπως φαίνεται από τις εξετασεις αντισωμάτων που κάνουν ,μηδενική προστασία μετά από 6-8 μηνες)

-Έκανα αυτό που φαίνεται να έχει την ψηλότερη προστασία από βαρειά νοσηση για την παραλλαγή δέλτα που τώρα είναι κυρίαρχη (Το Pfizer δηλαδή που προσφέρει μια κάλυψη της ταξης του 43% οπως φαίνεται από επιστημονικές ανακοινώσεις στο Ισραήλ στην Αγγλία και αλλού )

ΔΗΛΑΔΗ ΕΚΑΝΑ ,ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΑ ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΤΟΤΕ

Από την πρώτη στιγμή δέχομαι επιθέσεις ότι είμαι αντιεμβολιαστής, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι δέχομαι επιθέσεις γιατί ασκώ οξύτατη κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης και στον τρόπο που αντιμετωπίζει την πανδημίαμε τους 14.000 νεκρους,τους 9.000 εκτος ΜΕΘ,με τη μη ενίσχυση του ΕΣΥ ,την απουσία τεστ και πρωτοβαθμιας ,τα ΜΗ μέτρα σε μέσα μαζικης μεταφορας και εργασιακους χωρους ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ τη ΜΗ ΧΡΗΣΗ των Μονοκλωνικων αντισωμάτων που θα ΕΣΩΝΑΝ ΤΙΣ ΜΙΣΕΣ ΖΩΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ!!

Ουδέποτε ισχυρίστηκα ότι δεν θα κάνω το εμβόλιο. Ισχυρίστηκα ότι οι μεταλλάξεις μειώνουν την αποτελεσματικότητα του και ότι το εμβόλιο από μόνο του δεν είναι αρκετό για να αντιμετωπίσουμε την υγειονομική κρίση.,ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ,με την εξέλιξη της πανδημιας παγκοσμιως και στη χώρα μας!

Υπερασπίστηκα και υπερασπίζομαι ΣΘΕΝΑΡΑ την άποψη ότι μαζί με τα εμβόλια πρέπει να δώσουμε έμφαση στο φάρμακο, πρέπει να δώσουμε έμφαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα, πρέπει να δώσουμε έμφαση στην ενίσχυση του ΕΣΥ , που η κυβέρνηση ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ!

Αντίθετα με πρόσχημα την πανδημία και τον εμβολιασμό ανοίγει τις πόρτες των νοσοκομείων στα τρωκτικά του ιδιωτικού τομεα

Ισχυρίστηκα επίσης ότι η αναστολή εργασίας είναι μέτρα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΛΕΕΙΝΟ, που εξοντώνει τους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας και αποδυναμώνει τα νοσοκομεία της χώρας (και ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως)

ΤΩΡΑ, χωρίς τον κίνδυνο της σπέκουλας των πολιτικών αντιπάλων, ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ πως θα υπερασπίζομαι με μεγαλύτερο πάθος αυτές τις απόψεις.

…..ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΦΑΝΕΙ…..όσα λεφτά και αν ρίξετε για να πετάνε λάσπη τα ΜΜΕ σας….»
09 Σεπ 2021
Π. Παυλόπουλος: Το διαχρονικό μήνυμα της Εθνεγερσίας του 1821
Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος, μιλώντας στην Επετειακή Εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας για την συμπλήρωση 200 χρόνων από την Εθνεγερσία του 1821, με θέμα «Η δημιουργία του Νεότερου Ελληνικού Κράτους και οι διεθνείς επιπτώσεις της», επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Η «έκρηξη» της Επανάστασης των Ελλήνων, την 25^η Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, σηματοδότησε την αφετηρία του αγώνα τους για την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού -ύστερα από τέσσερις, σχεδόν, αιώνες σκλαβιάς- και για την ίδρυση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους. Ίδρυση, η οποία επισφραγίσθηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, που υπέγραψαν η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία την 3^η Φεβρουαρίου 1830. Η ιστορική αποτίμηση της Εθνεγερσίας των Ελλήνων, το 1821, δεν είναι επιτρεπτό, υπό όρους επιστημονικώς τεκμηριωμένης ιστορικής αλήθειας, να ερευνηθεί με μονοσήμαντο τρόπο. Συγκεκριμένα δε, πάντα με βάση τα επιστημονικά ιστορικά δεδομένα, πρέπει να εξετασθεί, τουλάχιστον, υπό την εξής διπλή έποψη:

Α. Παρά την εννιάχρονη καθυστέρηση, ως την τελική έκβαση της Εθνεγερσίας του 1821, ένα είναι γεγονός: Από την στιγμή που επαναστάτησαν, οι Έλληνες είχαν πάρει την αμετάκλητη απόφαση να φθάσουν, με οιοδήποτε κόστος, ως το τέλος.
1. Ήτοι ως την οριστική αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού και την ίδρυση ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, βασισμένου στις φιλελεύθερες δημοκρατικές αρχές και αξίες της Αμερικανικής Επανάστασης -σύμφωνα με την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της 4^ης Ιουλίου 1776- και ιδίως της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, με πρότυπο την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789.
2. Τούτο φάνηκε ήδη από το περιεχόμενο της πρωτόλειας Διακήρυξης της Μεσσηνιακής Συγκλήτου που, όπως ήδη αναφέρθηκε, συνήλθε στην Καλαμάτα την 23^η Μαρτίου 1821. Κυρίως όμως φάνηκε από τις διαδοχικές συνταγματικές πρωτοβουλίες των αγωνιζόμενων Ελλήνων, οι οποίες κατέληξαν, την 1η Μαΐου 1827 στην Τροιζήνα, στο «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος». Ένα Σύνταγμα το οποίο -ανεξάρτητα από την περιορισμένη, λόγω της συγκυρίας της εποχής, εφαρμογή του- θεωρείται, ακόμη και σήμερα, ως ένα από τα αρτιότερα, ιδίως από πλευράς θεσμικών χαρακτηριστικών, Συντάγματα της Ελλάδας. Και ένα Σύνταγμα το οποίο διακρίνεται για την πρωτοποριακή, ως προς τα θεσμικά στοιχεία της, καθιέρωση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας, για την άρτια διατύπωση της -«κομβικής», ως προς τα θεσμικά θεμέλια της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου- αρχής της Διάκρισης των Εξουσιών και για την πληρότητα της θεσμοθέτησης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Β. Η Εθνεγερσία των Ελλήνων, το 1821, και η τελική της έκβαση με την θεμελίωση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους, το 1830 κατά το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, πρέπει, για προφανείς λόγους ιστορικής ακρίβειας και πληρότητας, να εξετασθεί και υπό την έποψη του πώς και γιατί υπήρξε το πρόπλασμα και ο προπομπός του Έθνους-Κράτους, το οποίο στην συνέχεια επικράτησε στην Ευρώπη, ως γενικευμένο πρότυπο κρατικής οργάνωσης. Ήτοι κρατικής οντότητας, της οποίας η κυριαρχία διασφαλίζει και την αυτονομία της καθώς και την αυτοδιοίκησή της, με πυρήνα τα εθνικά της χαρακτηριστικά. Και η έρευνα αυτή είναι τόσο περισσότερο αναγκαία, όσο η επικρατούσα σήμερα στο πεδίο της ιστορικής έρευνας άποψη δέχεται πώς, υπό τα δεδομένα που προεκτέθηκαν, η γέννηση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους και η μετέπειτα ταχεία εξάπλωση του προτύπου του το καθιστά οιονεί θεμέλιο της Ευρώπης, όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Και μάλιστα της Ευρώπης, η οποία περιλαμβάνει τόσο τα Κράτη-Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και τα Κράτη που βρίσκονται ακόμη εκτός αυτής.

Γ. Οι σκέψεις που προηγήθηκαν επιτρέπουν, με πλήρη σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, την συναγωγή και των εξής δύο συμπερασμάτων:

1. Κατά πρώτο λόγο οι ίδιοι οι Έλληνες, μέσω της Εθνεγερσίας του 1821 και της πραγμάτωσης του οράματός τους να δημιουργήσουν ένα Έθνος-Κράτος βασισμένο στις αρχές της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με σημείο αναφοράς την Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1776 και ιδίως την Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789, δίνουν, ακόμη και σήμερα, αποστομωτική απάντηση σ’ εκείνους, οι οποίοι, καλυπτόμενοι πίσω από καταφανώς ανακριβείς «επιστημονικοφανείς» αναλύσεις, αμφισβητούν το ότι η Ελλάδα ανήκει, εκ καταγωγής, στην Δύση. Δηλαδή σ’ εκείνους, οι οποίοι υποστηρίζουν πως ναι μεν η Ελλάδα υπήρξε κοιτίδα και λίκνο του Κλασικού Πολιτισμού, ο οποίος είναι θεμελιώδης πυλώνας του Δυτικού Πολιτισμού, πλην όμως η Ελλάδα και οι Έλληνες ανήκουν, κατά βάση, στην Ανατολή. Όλως αντιθέτως, ουδείς δικαιούται σήμερα ν’ αμφισβητεί το ότι, ήδη από την ίδρυση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους το 1830, η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει μέρος της Δύσης. A fortiori δε πραγματική αντηρίδα της Δύσης και του Πολιτισμού της. Το πρώτο αυτό συμπέρασμα τεκμηριώνουν αμαχήτως και πιστοποιούν διαχρονικώς από την μια πλευρά η Ιστορία και, από την άλλη πλευρά, η γεωγραφική θέση της Ελλάδας. Πραγματικά, και πάντα τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, η Ελλάδα, ως Κράτος-Έθνος, αποτελεί το ακραίο όριο της Δύσης προς την Ανατολή. Ένα όριο το οποίο αρχικώς καθόρισαν οι Μηδικοί Πόλεμοι, μέσ’ από την νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών και, επέκεινα, κατά του ανατολικού δεσποτισμού, τόσο σ’ επίπεδο κρατικής οργάνωσης όσο και σ’ επίπεδο τρόπου σκέψης και υπεράσπισης του Ανθρώπου και της Δημοκρατίας. Τα ως άνω δεδομένα καθιστούν την Ελλάδα τόσο περισσότερο σημαντικό μέρος της Δύσης, όσο, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και, κυρίως, λόγω των πολιτισμικών καταβολών της, είναι σε θέση να «κοιτάζει» προς την Ανατολή, διευκολύνοντας ή και κατευθύνοντας τον Διάλογο των Πολιτισμών ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, διαψεύδοντας έτσι τις προβλέψεις περί, δήθεν, «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» και συμβάλλοντας, μέσω της γεφύρωσης και της ελεύθερης επικοινωνίας των Πολιτισμών, στην υπεράσπιση της Ειρήνης. Κάτι που αποκτά κεφαλαιώδη σημασία στους σύγχρονους ταραγμένους καιρούς μας.

2. Κατά δεύτερο λόγο, το πρότυπο του Έθνους-Κράτους των Ελλήνων του 1830, όπως επικράτησε ως γενικευμένο πρότυπο κρατικής οργάνωσης στην συνέχεια, είναι πάντα το σταθερό θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορεί και πρέπει να στηριχθεί το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα, στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την τελική της ενοποίηση. Με την έννοια ότι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί και πρέπει να οικοδομηθεί ως ομοσπονδιακού τύπου κρατική οντότητα, υπό όρους Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας που στηρίζεται στο Κράτος Δικαίου και στην υπεράσπιση των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, διαμορφώνοντας, παραλλήλως, μια γνήσια συνείδηση Ευρωπαίου Πολίτη. Σε αυτή, λοιπόν, την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία τα κεντρικά της όργανα θα έχουν τις γενικές αρμοδιότητες που αναλογούν στις ομοσπονδιακού τύπου κρατικές οντότητες, ιδίως δε τις αρμοδιότητες που θα επιτρέπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση να διαδραματίσει τον ιστορικό πλανητικό της ρόλο, δηλαδή τον ρόλο υπεράσπισης, σε παγκόσμια κλίμακα, των αρχών και αξιών του Ανθρώπου, της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, κατ’ εξοχήν δε της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Όμως κάθε Κράτος-Μέλος, ως Έθνος-Κράτος, θα διατηρεί ακέραια και απαράγραπτα τα εθνικά του χαρακτηριστικά, και σε ό,τι αφορά την αυτονομία του και την αυτοδιοίκησή του και σε ό,τι αφορά τις ιστορικές καταβολές και τις ιστορικές του προοπτικές. Και μέσ’ από αυτήν την ιστορική πορεία, κάθε Κράτος-Έθνος θα προσφέρει, ενσυνειδήτως και απλόχερα, τον «ευρωπαϊκό οβολό» του, προκειμένου να εμπλουτίζονται, αενάως και αδιαλείπτως, η Ευρωπαϊκή Δημοκρατία και ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός.

Αν αποδεχθούμε την εξέτασή της υπ’ αυτή την διπλή έποψη, η Εθνεγερσία των Ελλήνων του 1821, η οποία κατέληξε στην ίδρυση του Νεότερου Ελληνικού Κράτους ως Έθνους-Κράτους «παραδειγματικής» εμβέλειας για την εν γένει Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, όχι μόνο μπορεί να ερευνηθεί υπό όρους τεκμηριωμένης ιστορικής αλήθειας. Αλλά και, επιπλέον, μπορεί να συνεισφέρει πολλά τόσο στο πεδίο της τόνωσης του Διαλόγου των Πολιτισμών όσο και στην επιτάχυνση της πορείας του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος προς την, για πολλούς και αυτονόητους λόγους ευκταία, τελική του ολοκλήρωση.».
09 Σεπ 2021
Ε, ναι, θα γράψω για τη μουσική

Όταν εγώ ήμουν «μικρή» που λέει ο γιός μου, για να μην πει «νέα» και τον αφαλοκόψω, ο μόνος τρόπος ν’ ακούσεις μουσική ήταν η εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη. Εγώ καθόμουν με ένα ραδιόφωνο τα μεσημέρια και την άκουγα και ηχογραφούσα από το ραδιόφωνο (πολύ χάι φιντέλιτι κατάσταση) τα τραγούδια και τα έπαιζα σε κασέτες και μετά το κασετόφωνο τις μάσαγε και τις φτιάχναμε με ένα στιλό και σελοτέιπ, ΟΛΑ αυτά άγνωστες λέξεις για τα παιδιά.

Μια μέρα κατεβαίνουμε με τον μπαμπά μου στο γραφείο του, που ήταν στην πλατεία των Αγίων Θεοδώρων, κι απέναντι είχε ένα δισκάδικο.
Πετάγεται για λίγο έξω και επιστρέφοντας στο γραφείο, μου δίνει μια σακούλα.
Η οποία είχε μέσα δύο δίσκους.
Ο ένας ήταν Τζίμι Χέντριξ.
Ο άλλος ήταν Τζένεσις.
Κι αυτοί ήταν οι πρώτοι μου δίσκοι.
Και κοιτάω τον μπαμπά μου, που άκουγε Χιώτη και Τσιτσάνη και Μίκη (φυσικά) και Σινάτρα και Μπιτλς και Όπερα και του λέω εσύ που τα ξέρεις αυτά;
Και μου είπε -ήταν ίσως η μοναδική φορά που τον είδα να ντρέπεται- ότι τα μεσημέρια άκουγε κι εκείνος στο γραφείο του τον Πετρίδη, για να καταλάβει τι ακούει ο κόσμος σήμερα και να καταλάβει κυρίως τι άκουγα εγώ.
«Ρώτησα και στο δισκάδικο, για σιγουριά», συμπλήρωσε.
Λίγο αργότερα αγόρασα κι εγώ τον πρώτο μου δίσκο που ήταν η Πάτι Σμιθ.
Και μια φορά πήγαινα δύο μήνες στο σχολείο με τα πόδια, για να μαζέψω το 500άρικο να πάρω το Δε Γουόλ.
Και χτίστηκε κάπως έτσι η σχέση με τη μουσική που δεν θα φτάνανε εκατό χιλιάδες ζωές για να την περιγράψω.
Όλα ξεκίνησαν, όμως, από εκείνους τους πρώτους δύο δίσκους που πήρα δώρο από έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είχε ΙΔΕΑ τι στο κέρατο ήταν αυτά που άκουγε το παιδί του. Ούτε και την κατάλαβε ποτέ αυτήν τη μουσική, δεν πρόλαβε κιόλας.
Το πάλεψε όμως, και σε κάθε περίπτωση στο 50% έπεσε μέσα· δεν αγάπησα ποτέ ιδιαίτερα τον Χέντριξ, αλλά το προγκρέσιβ είναι μια άλλη ιστορία.
Η μουσική, κατά την άποψή μου, είναι θέμα γενικής θεώρησης της ζωής, της αισθητικής και των πραγμάτων.
Άλλος βάζει -καλή ώρα- τα βράδια στ’ ακουστικά Πινκ Φλόιντ και άλλος Νίκο Οικονομόπουλο…
Όχι ότι έχω κάτι προσωπικό με το Νίκο Οικονομόπουλο, απλώς δεν ξέρω απολύτως κανένα τραγούδι του και δεν επιθυμώ και να γνωριστούμε.
Δεν είναι σνομπισμός αυτό, εγώ που με βλέπετε τον έχω χτίσει με λουλούδια κάτι νύχτες, ντίρλα, τον Ρέμο.
Δεν θα βάλω, όμως, ποτέ ν’ ακούσω Ρέμο στο αυτοκίνητο ή στο σπίτι, επίσης δεν θα κάτσω ποτέ να αναλύσω τη μουσική του Ρέμου, δεν έχει και τίποτα ν’ αναλύσω, εκεί είναι το θέμα.
————————-
Πάμε στο σήμερα.
Οι εποχές άλλαξαν και η μουσική είναι παντού.
Δεν υπάρχει μουσική «για νέους» και μουσική «για γέρους».
Υπάρχει μουσική που σ’ αρέσει και μουσική που δεν σ’ αρέσει.
Όσοι ακούμε μουσική, ακούμε και καινούργια πράγματα.
Και τα παιδιά που ακούνε μουσική, ακούνε και παλιά.
Ο Άλεξ δεν ακούει τραπ, όπως και κανένα από τα -πολλά- εφηβάκια που μπαίνουν, βγαίνουν, τρώνε, κοιμούνται και γενικώς περιφέρονται στο δεδουσόσπιτο, όχι επειδή δεν τους το επιτρέπω (που θα ‘πρεπε), αλλά πολύ απλά επειδή δεν τους αρέσει.
Ο ίδιος αισθάνθηκε πολύ δυσάρεστα με όλην αυτήν την κουβέντα που θέλει την τραπ να είναι «η μουσική των νέων».
Πρώτον επειδή τσουβαλιάζει τους «νέους», λες και οι νέοι είναι ένα κοπάδι που κάνουν όλοι το ίδιο.
Δεύτερον επειδή αισθάνθηκε ότι η αντίληψη πως όλοι ακούνε τραπ τούς προσβάλει.
Πράγμα στο οποίο δεν διαφωνώ καθόλου.
«Είναι μουσική για τους δήθεν “μάγκες”, στις πλατείες», μου είπε, «μια “μόδα” που δεν έχει κανένα περιεχόμενο, είναι μόνο για να βγάζουν κάποιοι λεφτά».
Επίσης, είναι μια μουσική που δεν θα μπορουσαν να ακούνε τα παιδιά που βλέπουν τον κόσμο αλλιώς: Πιο ανοιχτά, λιγοτερο σεξιστικά, με ένα αληθινό όραμα.
Μην μπερδευόμαστε, η τραπ δεν είναι μουσική διαμαρτυρίας.
Έχουμε μουσική διαμαρτυρίας και πολύ καλή μάλιστα: Τον Λεξ, για παράδειγμα, που κάνει ένα θανατηφόρο χιπ-χοπ με αρχή, τέλος και πολύ ενδιάμεσο.
Και όλη τη σκηνή της Θσσαλονίκης. Και δεν είναι καθόλου απαραίτητο να προέρχεσαι από τα γκέτο για να τους ακούς.
Η μουσική είναι ένα πράγμα με το οποίο ταυτίζεσαι, γίνεται δεύτερο δέρμα σου.
Ταυτίζεσαι με τις μελωδίες, τους στίχους, είναι ένα τεράστιο, θεμελιώδες μέρος της κουλτούρας σου, του ποιος είσαι.
Τα παιδιά έχουν κουλτούρα, δεν είναι πρόβατα.
Ναι, υπό διαμόρφωση κουλτούρα, κάπου θα καταλήξει και μπορεί να μην είναι το Νταρκ Σάιντ οφ δε Μουν, μπορεί να είναι κάτι τελειώς διαφορετικό, δικό τους.
Και θα εξελίσσεται διαρκώς, αλλά κάπου θα έχει τις βάσεις του.
Και, όποιος ακούει πραγματικά μουσική, θα περάσει απαραιτήτως από το Νταρκ Σάιντ οφ δε Μουν, θα περάσει και από το Μίκη, θα περάσει -αργά ή γρήγορα- από τη τζαζ, θ’ ακούσει και 80’ς, θ’ ακούσει και ρεμπέτικα, θα ακουμπήσει στάνταρ την κλασική, θ’ ανακαλύψει κάποια στιγμή και τους Μπιτλς και τους Στόουνς, όταν ο Τζάγκερ θα μας έχει θάψει όλους και θα κάνει ακόμη συναυλίες…
Και θα ψάχνει μέσα απ΄όλα αυτά, και μέσα από τα καινούργια της κάθε εποχής, το δικό του στίγμα.
Από την τραπ δεν είναι απαραίτητο να περάσει. Ούτε από το Νίκο Οικονομόπουλο.
Εξάλλου, κανείς δεν θα τους θυμάται αυτούς σε λίγα χρόνια.
Ουτε η Βικιπέδια.
Όλα μου τα λεφτά σ’ αυτό.
09 Σεπ 2021
Πέθανε στα 88 του ο Ζαν Πολ Μπελμοντό

Πέθανε σήμερα στα 88 του χρόνια ο διάσημος Γάλλος ηθοποιός Ζαν Πολ Μπελμοντό.

Ο πιο ωραίος άσχημος του Γαλλικού σινεμά, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός όχι μόνο στη χώρα του αλλά διεθνώς. Έχοντας υποστεί εγκεφαλικό το 2001, ο Μπελμοντό είχε απομακρυνθεί εντελώς από τα κινηματογραφικά πλατό και πήγαινε μόνο σε αθλητικά γεγονότα που αγαπούσε τόσο πολύ να παρακολουθεί.

Πάντα συνοδευόμενος από τον πιστό φίλο του Charles Gérard, συνέχισε να χαμογελά πλατιά, κάτι που συνέβαλε στην επιτυχία του. Η αύρα του δεν έπαψε ποτέ να λάμπει, ιδίως χάρη στις πολλαπλές εκπομπές των κλασικών ταινιών του στην τηλεόραση και στους ηθοποιούς της νέας γενιάς που τον λατρεύουν και εμπνέονται από τις παραστάσεις του.
09 Σεπ 2021
Ακρίτας Καϊδατζής: H ΠτΔ θα παραβιάσει το Σύνταγμα αν διορίσει υπουργό τον Στυλιανίδη

Μία σημαντική παρατήρηση αναφορικά με την υπουργοποίηση Χρήστου Στυλιανίδη προχώρησε ο διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου και δικηγόρος Θεσσαλονίκης Ακρίτας Καϊδατζής.

Πιο συγκεκριμένα, σε ανάρτησή του ο επίκουρος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου επισημαίνει ότι ο πρωθυπουργός προτείνει του υπουργούς αλλά η Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι που έχει τυπικά και σύμφωνα με το Σύνταγμα την αρμοδιότητα.

Ο ίδιος εξηγεί πως αν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίσει υπουργό πρόσωπο που πολιτογραφήθηκε Έλληνας επί τούτου, δηλαδή με αποκλειστικό σκοπό να γίνει υπουργός, τότε παραβιάζεται το άρθρο 81 του Συντάγματος.

Ειδικότερα ο Ακρίτας Καϊδατζής αναφέρει στο twitter «Τους υπουργούς τους προτείνει ο πρωθυπουργός, αλλά τους διορίζει η ΠτΔ, που τυπικά έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα.

Αν η ΠτΔ διορίσει υπουργό πρόσωπο που πολιτογραφήθηκε Έλληνας επί τούτου, δηλαδή με αποκλειστικό σκοπό να γίνει υπουργός, παραβιάζει το άρθρο 81 του Συντάγματος».

Τους υπουργούς τους προτείνει ο πρωθυπουργός, αλλά τους διορίζει η ΠτΔ, που τυπικά έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα.
Αν η ΠτΔ διορίσει υπουργό πρόσωπο που πολιτογραφήθηκε Έλληνας επί τούτου, δλδ με αποκλειστικό σκοπό να γίνει υπουργός, παραβιάζει το άρθρο 81 του Συντάγματος
— Akritas Kaidatzis (@AkritasKaidatz1) September 6, 2021
09 Σεπ 2021
Ο Ολαφ Σολτς και οι φίλοι του στο τιμόνι της Γερμανίας

Λίγους μήνες πριν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες εμφανίζονταν πολιτικά «νεκροί», με τα ποσοστά τους να μην ξεπερνούν το 13%. Σήμερα όμως, τρεις εβδομάδες πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου, ο υποψήφιός τους για την καγκελαρία , Ολαφ Σολτς, εμφανίζεται ως ο επικρατέστερος διάδοχος της Ανγκελα Μέρκελ.

Ερευνα του ινστιτούτου Insa που δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Bild, δείχνει ότι οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) προηγούνται πλέον με 25% στην πρόθεση ψήφου ,έναντι 20% για τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU), που έχουν υποχωρήσει στο 20%. Ένα ποσοστό που αποτελεί ιστορικό χαμηλό για το κόμμα της απερχόμενης καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ. «Οι Σοσιαλδημοκράτες φαίνεται να ανασταίνονται εκ νεκρών, καθώς πλησιάζουν οι γενικές εκλογές», γράφει το Der Spiegel.

Είναι ενδεικτικό ότι από τα μέσα Ιουλίου, το SPD έχει αυξήσει στις δημοσκοπήσεις κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες τα ποσοστά του και η Ενωση CDU/CSU έχει υποχωρήσει κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες.

Στην τρίτη θέση βρίσκονται οι Πράσινοι με το ποσοστό της υποψήφιας καγκελαρίου τους , Ανναλένα Μπέρμποκ να υποχωρεί κατά μία ποσοστιαία μονάδα ,στο 16%. Ακολουθούν οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) ,με αμετάβλητο το ποσοστό τους στο 13% , το AfD με 12% και η Αριστερά με 7%.

Οι Χριστιανοδημοκράτες ενώ ήταν φαβορί, υπέστησαν μια θεαματική κατάρρευση στις δημοσκοπήσεις, γράφει η Die Welt . Αιτία; ο υποψήφιος τους και αρχηγός του κόμματος, Αρμιν Λάσετ έκανε μια σειρά γκάφες και στρατηγικά λάθη στην προεκλογική εκστρατεία ,με αποτέλεσμα το CDU να φαίνεται ότι χάνει περίπου το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του.

Ο Χέρμαν Μίνκερτ, επικεφαλής του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Insa δίνει τη δική του εξήγηση: «Επί 16 χρόνια στην καγκελαρία , η Μέρκελ κατάφερνε να κερδίζει τους ψηφοφόρους χωρίς κατ` ανάγκη να ασπάζονται πραγματικά την ιδεολογία του κόμματος. Αυτό το στοιχείο έχει εξαφανιστεί με αποτέλεσμα να μην αργήσει να προκληθεί αναστάτωση».

Υπουργός Οικονομικών στην απερχόμενη κυβέρνηση Μέρκελ ο 63χρονος Ολαφ Σολτς, εξελίσσεται στη μεγάλη έκπληξη της προεκλογικής εκστρατείας. Εκεί που όλοι τον είχαν χαμένο, ο Σολτς ,περιέργως πώς, θεωρείται σχεδόν όλους τους αναλυτές ως ο επικρατέστερος διάδοχος της Μέρκελ στην καγκελαρία. «Η μεγάλη άνοδος του Σολτς και του SPD θεωρείται περισσότερο αποτέλεσμα των λαθών των αντιπάλων τους ,παρά της δικής τους πολιτικής» , λέει η Ιζαμπέλ Μπορουσκί, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ζίγκεν. «Επιλέγω τον Σολτς, γιατί απλά δεν αντέχω τους άλλους δύο υποψήφιους καγκελάριους για τέσσερα χρόνια», είναι -σύμφωνα με την Die Zeit το κυρίαρχο συναίσθημα μεταξύ των ψηφοφόρων.

Εγγύηση σταθερότητας

«Σε μια εποχή αναταραχής σε όλο τον κόσμο, το SPD, το παλαιότερο κόμμα της Γερμανίας, δείχνει να παρέχει ασφάλεια για τους ψηφοφόρους, που εμφανίζονται πολύ σκεπτικοί στο να παραδώσουν τα ηνία της χώρας στον άχρωμο Λάσετ ή στην άπειρη υποψήφια των Πρασίνων, Ανναλένα Μπέρμποκ», εκτιμά η ιστοσελίδα Politico.

«Στον Όλαφ Σολτς, γράφει το Spiegel, το SPD βρήκε έναν υποψήφιο του οποίου το στυλ ηγεσίας θα μπορούσε να μοιάζει πολύ με αυτό της Άνγκελα Μέρκελ. Και παρόλο που προέρχονται από διαφορετικές πλευρές του πολιτικού φάσματος, είναι εύκολο για τον Σολτς να παρουσιάσει τον εαυτό του ως φυσικό διάδοχό της Μέρκελ, αφού η απερχόμενη καγκελάριος ουσιαστικά κυβερνούσε ως… Σοσιαλδημοκράτισσα. Ο Μεγάλος Συνασπισμός ,του οποίου ηγήθηκε η Μέρκελ, καθιέρωσε τον πρώτο κατώτατο μισθό στη Γερμανία – αυτόν που ο Σολτς θέλει τώρα να αυξήσει. Αυτό, λέει, θα είναι από τα πρώτα μέτρα που θα ανακοινώσει τις πρώτες 100 ημέρες, εάν εκλεγεί. Δεν θέλει βιασύνες ,βέβαια, θέλει να είναι πιο προσεκτικός, ακολουθώντας μια ρεαλιστική προσέγγιση. Όπως και η Μέρκελ», τονίζει το Spiegel.

Με ποιους θα κυβερνήσει

Εκτός από μια άλλη ,δραματική εξέλιξη ,η Γερμανία φαίνεται να οδεύει προς έναν τρικομματικό κυβερνητικό συνασπισμό, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1950 . Πιθανότερη κυβερνητική συμμαχία είναι ο λεγόμενος «Φωτεινός σηματοδότης» (με βάση τα χρώματα των κομμάτων) που θα αποτελείται από το SPD, τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (FDP).

Η Handelsblatt αποκάλυψε μάλιστα απόρρητο έγγραφο που περιγράφει την πιθανή κατανομή των Υπουργείων σε μία κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων-Φιλελευθέρων υπό την ηγεσία του Ολαφ Σολτς.

Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, με καγκελάριο τον Σολτς, το SPD θα ήταν διατεθειμένο να αφήσει το Υπουργείο Οικονομικών στο FDP και στον ηγέτη του Κρίστιαν Λίντνερ. Η επικεφαλής των Πρασίνων ,Ανναλένα Μπέρμποκ θα αναλάμβανε το υπουργείο Εξωτερικών .Σύμφωνα με την κατανομή των Υπουργείων που περιγράφεται στο έγγραφο, το SPD και οι Πράσινοι θα λάβουν το καθένα από πέντε υπουργεία. Το FDP θα λάβει τέσσερα Υπουργεία. Ο Πράσινος, Ρόμπερτ Χάμπεκ θα γίνει Υπουργός Προστασίας του Κλίματος επικεφαλής ενός Υπουργείου που θα επεκταθεί για να περιλάβει και τους τομείς της Ενέργειας και της Προστασίας του Κλίματος. Οι προερχόμενοι από την αριστερή πτέρυγα του SPD Σάσκια Εσκεν και Ρολφ Μίτζενιχ θα αναλάβουν τα υπουργεία Υγείας και Αναπτυξιακής Βοήθειας, αντίστοιχα. Η ειδική σε θέματα Άμυνας του FDP Μαρί Ανιες Στρακ- Τσίμερμαν θα γίνει Υπουργός Άμυνας. Ο επικεφαλής του FDP στην Νοτιοδυτική Γερμανία Μίκαελ Θέουρερ προαλείφεται για Υπουργός Παιδείας και Έρευνας. Ο Ουμπέρτους Χέιλ από το SPD θα παραμείνει Υπουργός Εργασίας, η Ρενάτε Κίναστ των Πρασίνων Υπουργός Δικαιοσύνης και ο επίσης Πράσινος Αντον Χοφρέιτερ θα γίνει Υπουργός Μεταφορών.

Και τα τρία αυτά κόμματα ,που ενδεχομένως θα σχηματίσουν τον νέο κυβερνητικό συνασπισμό στη Γερμανία δηλώνουν και είναι φιλοευρωπαϊκά. Αλλά, σε κάθε περίπτωση ,ένας τριμερής συνασπισμός στη μεγαλύτερη και σημαντικότερη χώρα της ΕΕ ,θα αποτελούσε επίσης, παρθένο έδαφος για τις Βρυξέλλες και την ευρωπαϊκή πολιτική.

Πρώτη δημοσίευση: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
09 Σεπ 2021
Ο Μίκης ανήκει στους “απεσταλμένους”

Ο Μίκης Θεοδωράκης ανήκει στους «απεσταλμένους». Είναι αυτοί που στη διαδρομή του ανθρώπου, από τα πρώτα ήδη βήματα των αρχέγονων εναποθέσεων, μιλάνε για λογαριασμό όλων, για όλους και για όλα. Εκφράζουν με το χάρισμα της τέχνης τους την ορατή και αόρατη, την ψηλαφητή και την αψηλάφητη, ομορφιά της ύπαρξης. Τους ονομάζουμε δημιουργούς, είναι εμπνευστές . Τους αποκαλούμε καλλιτέχνες, είναι δημιουργοί.

Ανάμεσά τους σε βάθρο υψηλό, οι μουσικοί δημιουργοί. Δεν γνωρίζω από μουσική, γνωρίζω τον συγκλονισμό της. Αν η ποίηση εξυψώνει , η μουσική μας μεταφέρει στο όριο του νοητού. Αν η ποίηση ανυψώνει τα πράγματα με τον λόγο, η μουσική τα μεταποιεί και τα μεταπλάθει με τους ήχους και την αρμονία της. Αν η ποίηση είναι ένα νεύμα, η μουσική είναι μια αγκαλιά. Στη μουσική η ποίηση γίνεται «ηχητική σάρκα». Απτή και ψηλαφητή.

Η μουσική εκφράζει το ανέκφραστο. Και ο δημιουργός βάζει τη σφραγίδα του στην ασύλληπτη και ακατάληπτη, περίπου σαν το θείο, φύση του ανέκφραστου. Το κατεβάζει στη γη από το ύψος του, το καθιστά ανθρώπινο, ικανό να βιωθεί και ανθρώπινα να υπάρξει.

Καθώς δεσμεύει ο δημιουργός το ασύλληπτο, αυτό δονείται στο χώρο, σαν να θέλει να απελευθερωθεί από τα «δεσμά» του εμπνευστή, παίρνει κάτι από την πνοή του και διαπερνά σώματα, ψυχές, χρόνο και χώρο. Έτσι σαν ασίγαστος συγκλονισμός, άφθαρτη θα ταξιδεύει στο σύμπαν η μουσική του.
Οι «απεσταλμένοι» μουσικόί δημιουργοί είναι οι υπηρέτες της εορτής. Του εορταστικού, πανηγυρικού γεγονότος της ύπαρξης. Όσο τίποτα η εορτή μας μιλάει για την κοινότητα, τους δεσμούς, την ιστορία της, την ευκταία ενότητά της. Αν η εορτή είναι η κοινωνία όλων με όλα, η μουσική είναι η ανώτερη έκφρασή της. Και αν είναι επαναλαμβανόμενη η δέηση στους ναούς «υπέρ της των πάντων ενότητας», η μουσική την υλοποιεί και την ενσαρκώνει, μέσα από την οικουμενική της γλώσσα και την πλανητική της ηχώ.
Οι δημιουργοί νικούν τον χρόνο. Χώρος του άφθαρτου η τέχνη, αυτός χάνεται μέσα στην ευρύτητά της. Χωρίς σύνορα και συμβατικές οριοθετήσεις. Οι «απεσταλμένοι» είναι απεσταλμένοι όλων. Πέρα από κράτη και έθνη. Είναι «απόστολοι των εθνών». Η οικουμενικότητα αυτή, μιλάει για την ενότητα του αγώνα για τον πολιτισμό πάντοτε και παντού στον κόσμο. Και τώρα και χθες και αύριο. Πέρα από την καθημερινή μέριμνα των πραγμάτων, η μουσική του θεοδωράκη θα ηχεί με την ένταση της ελευθερίας, σε ένα κλίμα άσβεστου και σφοδρού πάθους. Υπαγόμενα στο ήθος του δημιουργού, όπως σημειώνει σε σχετικό κείμενο ο Κ.Π.Μιχαηλίδης, χρόνος και χώρος κατακτούν μια άλλη διάσταση. Αυτή μόνο βιώνεται. Η μουσική υπερβαίνει τις λέξεις”.

Aναδημοσίευση από το ΒΗΜΑ
09 Σεπ 2021
Λευτέρης Κουσούλης/ Εντάσεις

Φεύγει και το φετινό καλοκαίρι. Ο πολιτικός Σεπτέμβρης έρχεται φορτωμένος ήδη με τα πυκνά γεγονότα που έχουν προηγηθεί και τα νέα που θα τον βαρύνουν. Οι πρόσφατες πυρκαγιές του Αυγούστου, η πανδημία που επίμονα διαρκεί και επιθετικά επιστρέφει, τα αναπόφευκτα μέτρα για τον έλεγχό της, η δυσφορία που γεννούν, η άρνηση που εκδηλώνεται. Μαζί όλη η κόπωση, πολιτική, κοινωνική και οικονομική, που τα δύο τελευταία χρόνια, σαν πυκνογραμμένη σελίδα πάνω σε σελίδα, έγινε δυσανάγνωστο βιβλίο.

Ο χρόνος μοιάζει να παρατείνει απαράλλακτα τον εαυτό του και παρά την τεχνοκρατικά επιμελημένη κυβερνητική διαχειριστική προσπάθεια, μοιάζει να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, σχεδόν στάσιμοι, σε μια στιγμή πολλών και μεγάλων αναγκών, που η αντιμετώπισή τους είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής ή θανάτου. Εχουμε αγγίξει το όριο.

Συνθήκες αυτού του είδους αντιμετωπίζονται πολιτικά. Δηλαδή, διαλογικά. Συμβαίνει το αντίθετο. Κερδίζει αυτό που με ορμή φυσικής κατάστασης επιβάλλεται, αν δεν ανακοπεί αποφασιστικά, στο πολιτικό μέτωπο. Η ένταση. Οι εντάσεις. Ο Σεπτέμβριος θα εγκαινιάσει μια περίοδο παρατεταμένης έντασης, η οποία για την αλήθεια των πραγμάτων οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι είναι ήδη εδώ.

Πρόκειται για την έκφραση της παγιωμένης πολιτικής μας αδυναμίας. Η ένταση έχει αναγορευθεί σε μέθοδο πολιτικής ύπαρξης. Την υιοθετεί η Κυβέρνηση, μέσα στις δύσκολες περιστάσεις που καλείται να αντιμετωπίσει, την αγκαλιάζει η αντιπολίτευση, μέσα στην ουσιαστική ανυπαρξία της στο μέτωπο του συγκεκριμένου, του εφικτού και του υλοποιήσιμου. Η σύμπτωση αυτή δεσμεύει τη χώρα σε μια στασιμότητα με χαρακτηριστικά παρελθόντος, την ώρα που η αποτίναξή του είναι προϋπόθεση για κάθε κίνηση και μεταβολή.

Ως πολιτική αντίληψη, η επιλογή της έντασης είναι βαθιά συντηρητική, υπηρετεί το παρελθόν, διασώζει συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων στο προσκήνιο, οι οποίοι έχουν ασκηθεί στην υπηρεσία της, παρακάμπτει κάθε πιθανή νέα πορεία, εμποδίζει τον διάλογο πάνω στην εμπειρία και μεταθέτει στο μέλλον, ως τη γνωστή υπόσχεση σωτηρίας, τις διακηρυσσόμενες – ορθές συχνά – λύσεις.

Μέσα στην ένταση «χαμηλώνει ο πήχυς». Ολα καθίστανται πιο μικρά και η αξία ανθρώπων και πραγμάτων χαμηλώνει και αυτή. Η παγίδα αιχμαλωτίζει τους πρωταγωνιστές, που δεν βρίσκουν το θάρρος να αρνηθούν την ασφάλεια της έντασης, καθώς αυτή τρέφει χωρίς κινδύνους τον εαυτό της.

Οι εντάσεις κλείνουν, χρόνια τώρα, τις μισάνοιχτες πόρτες της συνεννόησης. Η πολιτική λειτουργία εξελίσσεται σε μια στείρα και άγονη διαδικασία, όργανο εξουσίασης και ελέγχου από την εκάστοτε Κυβέρνηση, χωρίς την καλλιέργεια της διαλογικής επικοινωνίας. Κάθε φορά η ευθύνη ανήκει στην Κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση προτιμάει από τον ρόλο της την ένταση. Η Κυβέρνηση από τον δικό της θα όφειλε το αντίθετο. Εκεί που το αδιέξοδο κερδίζει, μεγαλώνει για τους κυβερνητικούς και η ευθύνη.

Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.

Πρώτη δημοσίευση: tovima.gr – ΤΟ ΒΗΜΑ
09 Σεπ 2021
H χορογράφος Χλόη Αλιγιάννη εξερευνά τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον και το ταξίδι του στο διάστημα

Η ομάδα «Third Planet» η χορογράφος Χλόη Αλιγιάννη, ο αστροφυσικός Θανάσης Ακύλας και η εκπαιδεύτρια τουριστών αστροναυτών Μίντι Χάουαρντ συνεργάστηκαν συνεισφέροντας ο καθένας από το δικό του πεδίο εξειδίκευσης για την παράσταση χορού «The Space Cadet» – ένα χορευτικό ταξίδι στο διάστημα, στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

«Η παράσταση αφηγείται με τρόπο ποιητικό το εσωτερικό ταξίδι ενός εξερευνητή, με όχημα την αστροναυτική περιπέτεια» τονίζει σε συνέντευξη στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η χορογράφος Χλόη Αλιγιάννη εξηγώντας πώς αποφάσισε να εντάξει την έννοια του διαστήματος στο χορευτικό project που παρουσιάζεται αύριο, 7 και μεθαύριο, 8 Σεπτεμβρίου στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών στο Λόφο Νυμφών, στο Θησείο.

«Με ενδιαφέρει πάρα πολύ η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον, στο οποίο υπάρχει και πώς αυτό τον διαμορφώνει και τον αλλάζει. Το διαστημικό ταξίδι είναι μια ακραία συνθήκη, αν σκεφτούμε ότι έχουμε εξελιχθεί για να είμαστε πλήρως προσαρμοσμένοι στον πλανήτη μας» αναφέρει η χορογράφος και προσθέτει: «Το σώμα – που μας δένει με την γη και φέρει την ταυτότητά μας – είναι και το κύριο μέσο έκφρασης που διαθέτουμε στον χορό, αλλά και στη ζωή. Θεωρώ λοιπόν την εξερεύνηση όλων αυτών, μέσα από την κίνηση και τη σημαντικότητα, απόλυτα σχετική».

Περιγράφοντας τα κοινά στοιχεία χορευτή και αστροναύτη η Χλόη Αλιγιάννη παρατηρεί ότι «και οι δύο παλεύουν με το σώμα, εκπαιδεύονται, έρχονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και τα όριά τους σε καθημερινή βάση, είναι σε έναν συνεχή διάλογο μαζί τους». «Όπως φυσικά σε λιγότερο ασυνήθιστες συνθήκες είναι και ο άνθρωπος εν γένει. Σαν ψάρι έξω από το νερό, ο γήινος που πλανάται στο διάστημα πασχίζει για μια προσαρμογή που είναι αδύνατη χωρίς τεχνογνωσία. Αναρωτιέμαι στο μέλλον πού θα μας οδηγήσει η εξέλιξη αυτών των δυνατοτήτων» συμπληρώνει.

Η παράσταση δημιουργήθηκε με λογική της pop-up performance, με τον αυτόνομο σκηνικό χώρο να στήνεται σε απρόσμενες τοποθεσίες και η πρεμιέρα της έγινε στον περίβολο του Αγίου Αθανασίου, στη Βωβούσα της Ηπείρου.
Ο ήρωας, όπως τονίζει η Χλόη Αλιγιάννη, δρα σε μια ειδικά διαμορφωμένη εγκατάσταση, η οποία άλλοτε φαντάζει σαν σπίτι, μέσο μεταφοράς, διαστημικό κατασκεύασμα του μέλλοντος και άλλοτε σαν φυλακή, παιχνίδι ή και ο κόσμος του ολόκληρος.

Το κοινό τον ακολουθεί καθώς διασχίζει τοπία, ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, βιώνει συναντήσεις και αναγεννήσεις.
«Έχουμε δημιουργήσει ένα σύμπαν γεμάτο ανοιχτές κινητικές εικόνες και ήχους στο οποίο ελπίζουμε ο θεατής να μπει μέσα και να ταξιδέψει, είτε προβάλλοντας το προσωπικό του βίωμα, είτε σκεπτόμενος την ύπαρξή μας σαν συλλογική οντότητα.

Η χορευτική παράσταση “ The Space Cadet” αναζητά το σημείο τομής δύο ταξιδιών: Του συλλογικού- με τη μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας να κοιτά στ’ άστρα και τη θέση της στο σύμπαν και του ατομικού που αφορά στην εσωτερική αναζήτηση του “ ανήκειν” και τη σχέση με το περιβάλλον, τη φύση, το “ σπίτι” μας, τη Γη» διευκρινίζει.

Το «πάντρεμα» χιπ χοπ κουλτούρας, σύγχρονου χορού, αρχιτεκτονικού φωτισμού και επιστημών διαστήματος είναι μια συνθήκη ιδιαίτερη εκτιμά η Χλόη Αλιγιάννη, προτιμά όμως το κοινό να εντοπίσει και να μιλήσει για τα πρωτοποριακά στοιχεία της παράστασης.

Όσον αφορά τον τίτλο «Space Cadet», η χορογράφος αποκαλύπτει ότι τον εμπνεύστηκε από ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας και ένα τραγούδι σχετικό με το διαστημικό ταξίδι.

«Πηγαίνοντας δύο χρόνια πίσω και πριν υπάρξει καν η ιδέα για το έργο, διάβαζα το καταπληκτικό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας “ Stranger in a Strange Land” του Robert Heinlein, το οποίο πραγματεύεται την επιστροφή ενός ανθρώπου γεννημένου στον πλανήτη Άρη, πίσω στη Γη. Εκείνη την περίοδο λοιπόν εμπνευσμένη από το βιβλίο άκουγα μουσικές σχετικές με το διαστημικό ταξίδι και έπεσα πάνω σε ένα αγαπημένο κομμάτι – Space Cadet από το αμερικανικό συγκρότημα Kyuss. Χρόνια ακροατής του συγκεκριμένου κομματιού, για πρώτη φορά μπήκα στην διαδικασία να ψάξω τι στα αλήθεια σημαίνει Space Cadet – στα αγγλικά ο εκπαιδευόμενος αστροναύτης αλλά και ο τρελός, ονειροπαρμένος. Το κομμάτι περιγράφει την κατάσταση ενός ανθρώπου σε απομόνωση και τη σχέση του με τόπο και χρόνο. Από εκεί γεννήθηκε και η επιθυμία να ξεκινήσω το έργο» σημειώνει.
Φυσικές Συνθήκες στο Διάστημα και Εμπειρία του Αστροναύτη
Στο ταξίδι για την υλοποίηση της παράστασης οι συντελεστές της είχαν συμβούλους σε διάφορα στάδια τον αστροφυσικό Θανάση Ακύλα από το Αστεροσκοπείο Αθηνών και τη Μίντι Χάουαρντ (Mindy Howard), εκπαιδεύτρια τουριστών αστροναυτών από την Inner Space Training.

«Είχαμε ξεκινήσει συζητήσεις πολύ πριν μπούμε στο στούντιο πάνω σε ένα θέμα που μας ενδιέφερε από κοινού: το διαστημικό ταξίδι, οι συνθήκες και η μελλοντική μας σχέση με αυτό. Ο ρόλος τους ήταν να μας δώσουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των συνθηκών του διαστήματος και της εμπειρίας του αστροναύτη» σημειώνει η χορογράφος.

Από την πλευρά του αστροφυσικού, ο Θανάσης Ακύλας έλυσε αρκετές τεχνικές απορίες σχετικά με τις φυσικές συνθήκες στο διάστημα, τον χώρο, τον χρόνο, τις αποστάσεις, το πού τελειώνει η γνώση μας και αρχίζει το άγνωστο.

Η Μίντι Χάουαρντ βοήθησε όσον αφορά τη σωματική εμπειρία του αστροναύτη, τα στάδια προετοιμασίας, την ψυχολογία του ταξιδιώτη.

«Με ενδιέφεραν πολύ και οι προσωπικές απόψεις τους ως άτομα που δουλεύουν πάνω στο αντικείμενο. Έτσι, και με τους δύο κάναμε πάρα πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις για το πώς βλέπουν την σχέση μας με την γη και το περιβάλλον, τους λόγους για τους οποίους κοιτάμε προς τα αστέρια, την ηθική γύρω από την εξερεύνηση του διαστήματος και πως εικάζουν ότι θα μοιάζει το μέλλον μας» τονίζει, αποσαφηνίζει όμως ότι στο έργο δεν έχει επιχειρηθεί να γίνει αναπαράσταση επιστημονικών δεδομένων. «Θέλαμε όσο γίνεται να εμπνευστούμε από ρεαλιστικές συνθήκες και να μεταπηδήσουμε σε μια πιο ποιητική κατάσταση. Για μένα είναι σημαντικό να ξέρω ότι στοιχεία που έχουν συμπεριληφθεί πατάνε κάπου, ακόμα και αν για τον θεατή αυτό δεν είναι ορατό ή είναι αμελητέα λεπτομέρεια» υπογραμμίζει.
Χορός και Θετικές Επιστήμες
Η άντληση γνώσης είναι για τη χορογράφο-ερευνήτρια πολύ σημαντικός παράγοντας για το τι επιλέγει να κάνει, άρα, η συνδιαλλαγή με άλλους τομείς είναι αναπόφευκτη. «Για κάποιον λόγο οι θετικές επιστήμες μου κεντρίζουν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον, ίσως επειδή μιλούν μια άλλη γλώσσα, όπως και ο χορός, αφηρημένη αλλά πολύ συγκεκριμένη» αναφέρει. «Καταπιάνονται με τεράστια ερωτήματα, με τον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα. Υπάρχει πάντα μια υπαρξιακή χροιά μέσα σε ένα πολύ πρακτικό πλαίσιο, αυτή η αντίθεση, με γοητεύει πολύ. Θεωρώ πως η τέχνη ισορροπεί όμορφα μεταξύ της επιστημονικής διαδικασίας και της πνευματικής αναζήτησης. Κάπου εκεί, στη μέση, στην προσπάθεια σύζευξης τρόπων σκέψεων, υπάρχουν άπειρες δημιουργικές ευκαιρίες αλλά και δημιουργικά αδιέξοδα. Η έρευνα λοιπόν, μέσα σε καλλιτεχνικά πλαίσια, έχει αξία ως κάτι που με βάζει σε διαφορετικούς τρόπου σκέψης και αντίληψης, που με κάνει να αναθεωρώ και να αλλάζω γνώμη» διευκρινίζει.
Η συνθήκη του lockdown και οι πρακτικές δυσκολίες που αυτό επέφερε ήταν μια πραγματικότητα που όμως ευτυχώς δεν υπερνίκησε την επιθυμία να παραμείνουμε δημιουργικοί, σημειώνει η Χλόη Αλιγιάννη αναφερόμενη στις προκλήσεις του συγκεκριμένου πρότζεκτ και επισημαίνει ότι χωρίς την υποστήριξη τόσων ανθρώπων, της ομάδας και οργανισμών κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εφικτό. «Συνεπώς είμαι ευγνώμων που μέσα σε μια δύσκολη συγκυρία είχα την πολυτέλεια να δημιουργώ με εκπληκτικούς συνεργάτες συνοδοιπόρους».
H σύλληψη, η χορογραφία, η πρωτότυπη μουσική και ο σχεδιασμός της παράστασης χορού «The Space Cadet» είναι της Χλόης Αλιγιάννη, ερμηνευτής είναι ο Γιάν Άγγελος Αποστολίδης Ισαάκ (Fuerza Negra). Το project αποτελεί συνεργασία με το Flux Laboratory Athens, είναι επιχορηγούμενο από το υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού και υποστηρίζεται από το The Croft Residency.

09 Σεπ 2021