Η ελβετική Climeworks έθεσε σε λειτουργία το μεγαλύτερο έως τώρα εργοστάσιο συλλογής διοξειδίου του άνθρακα από τον αέρα στην νοτιοδυτική Ισλανδία.
Το Orca όπως ονομάστηκε (Ενέργεια στα Ισλανδικά), βρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία για να δοκιμάσει τη νέα αυτή τεχνολογία, καθώς τροφοδοτείται με ενέργεια από ένα κοντινό γεωθερμικό εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας.
Το Orca θα συλλέγει 4.000 τόνους CO2 το χρόνο, όσο οι ρύποι δηλαδή 790 επιβατικών αυτοκινήτων. Ένα μικρό ποσό αν λάβουμε υπόψη πως είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο αυτού του είδους, πρέπει να θυμόμαστε όμως πως πρόκειται για εγκαταστάσεις δοκιμών πριν την έλευση μεγαλύτερης κλίμακας εγκαταστάσεων.
Η Climeworks χρησιμοποιεί τη μέθοδο “solid direct air capture” για να συλλέξει το CO2 με τους ανεμιστήρες. Ο αέρας περνάει από φίλτρα τα οποία συλλαμβάνουν το CO2 και όταν τα φίλτρα γεμίσουν, θερμαίνονται σε θερμοκρασία 100 βαθμών Κελσίου που απελευθερώνει το CO2 από τα φίλτρα, οδηγώντας το σε αγωγούς για μόνιμη αποθήκευση σε ένα διπλανό κτίριο. Εκεί, αναμιγνύεται με νερό (27 τόνοι νερού για κάθε τόνο διοξειδίου) και οδηγείται βαθιά στο υπέδαφος. Το νερό αντιδρά με το βασαλτικό υπέδαφος μετατρέποντας το διοξείδιο σε ορυκτό. Με την πάροδο του χρόνου γίνεται στερεός βράχος.
Αυξήσεις φωτιά σε βασικά προϊόντα καταγράφουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον πληθωρισμό τον Αυγουστο. Ενδεικτικά οι ανατιμήσεις έναντι του 2020 φτάνουν το 91% στο φυσικό αέριο 28,9% στο πετρέλαιο θέρμανσης 21,5% στα νωπά λαχανικά 17,6% σε βρώσιμα έλαια και 7,1% στο ελαιόλαδο.
Καταγράφεται άνοδος 17,4% σε καύσιμα και λιπαντικά 12,2% σε αρνί και κατσίκι 11,4% σε ξενοδοχεία 8% στα ψάρια 4,2% στα φρούτα 4,5% στα πουλερικά 3,4% στα τυριά.
Συνολικά από τη σύγκριση του Γενικού ΔΤΚ του μηνός Αυγούστου 2021 με τον αντίστοιχο Δείκτη του Αυγούστου 2020 προέκυψε αύξηση 1,9% έναντι μείωσης 1,9% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2020 με το 2019, γνωστοποίησε σήμερα η ΕΛΣΤΑΤ. Πρόκειται για επίπεδο που είχε να δει η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Παράλληλα, ο μέσος ΔΤΚ του δωδεκαμήνου Σεπτεμβρίου 2020 – Αυγούστου 2021, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του δωδεκαμήνου Σεπτεμβρίου 2019 – Αυγούστου 2020, παρουσίασε μείωση 0,8% έναντι μείωσης 0,5% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του δωδεκαμήνου Σεπτεμβρίου 2019 – Αυγούστου 2020 με το δωδεκάμηνο Σεπτεμβρίου 2018 – Αυγούστου 2019.
Η εικόνα ανά κλάδο
Η αύξηση του Γενικού ΔΤΚ κατά 1,9% τον μήνα Αύγουστο 2021, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του Αυγούστου 2020, προήλθε κυρίως από τις μεταβολές στις ακόλουθες ομάδες αγαθών και υπηρεσιών:
Από τις αυξήσεις των δεικτών κατά:
3% στην ομάδα Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: άλλα προϊόντα αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής, αρνί και κατσίκι, πουλερικά, νωπά ψάρια, τυριά, ελαιόλαδο, άλλα βρώσιμα έλαια, νωπά φρούτα, νωπά λαχανικά. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: δημητριακά για πρωινό, μοσχάρι, χοιρινό, γιαούρτι.
4,4% στην ομάδα Στέγαση, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης.
6,7% στην ομάδα Μεταφορές, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: καύσιμα και λιπαντικά, καινούργια αυτοκίνητα, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο.
0,2% στην ομάδα Ξενοδοχεία-Καφέ-Εστιατόρια, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία, εστιατόρια-ζαχαροπλαστεία-καφενεία.
Από τις μειώσεις των δεικτών κατά:
0,4% στην ομάδα Αλκοολούχα ποτά και καπνός, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στα κρασιά.
2,6% στην ομάδα Ένδυση και υπόδηση, λόγω μείωσης των τιμών στα είδη ένδυσης και υπόδησης.
0,5% στην ομάδα Διαρκή αγαθά-Είδη νοικοκυριού και υπηρεσίες, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών σε: υφαντουργικά προϊόντα οικιακής χρήσης, οικιακές συσκευές και επισκευές.
0,5% στην ομάδα Υγεία, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στα φαρμακευτικά προϊόντα.
2,6% στην ομάδα Επικοινωνίες, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στις τηλεφωνικές υπηρεσίες.
0,7% στην ομάδα Αναψυχή-Πολιτιστικές δραστηριότητες, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στα διαρκή αγαθά αναψυχής.
1,1% στην ομάδα Άλλα αγαθά και υπηρεσίες, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών σε: άλλα είδη ατομικής φροντίδας, ασφάλιστρα οχημάτων.
Από ένα χρονικό σημείο κι ύστερα μέσα στο καλοκαίρι, οι φωτιές σε συνδυασμό με την υγειονομική κρίση και την επιχειρησιακή ανεπάρκεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει αυτά τα κακά, τροφοδοτούσαν μια πρωτοφανή απαξίωσή της σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, και δη της νεολαίας.
Η αγανάκτηση προς μια κυβέρνηση η οποία εκλέχθηκε με βασικό επιχείρημα την αποτελεσματικότητα και τον επαγγελματισμό των στελεχών της, (σε αντιδιαστολή με την προηγούμενη), είχε φτάσει σε πρωτοφανές επίπεδο καθώς η περίοδος χάριτος ύστερα από την πρώτη πετυχημένη φάση αντιμετώπισης της πανδημίας είχε περάσει ήδη εδώ κι ένα χρόνο, από το φθινόπωρο του 2020.
Από τα τέλη Ιουλίου σκεφτόμουν ότι – δεν γίνεται – κάποιοι σοβαροί ανθρώποι από αυτούς που κυβερνούνε θα σκέφτονται ότι η εμμονή να συγκροτηθεί η πανεπιστημιακή αστυνομία το φθινόπωρο, όπως είχε ανακοινωθεί, θα έριχνε κι άλλο λάδι στη φωτιά ενός ήδη φλεγόμενου περιβάλλοντος.
Από τότε λοιπόν θεωρούσα ότι κάπως θα έβρισκαν κάποιον τρόπο να παραπέμψουν στο μέλλον τη δημιουργία του σώματος αυτού που θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο την ακαδημαϊκή τάξη στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η αλλαγή φρουράς στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη έλυσε τα χέρια λοιπόν στο να μετατεθεί χρονικά η συγκρότηση του σώματος με το excuse της εκπαίδευσης των ειδικών φρουρών. Φυσικά, αν αυτός ήταν ο λόγος – που βλέπω θλιβερά να αναπαράγεται ακόμη κι από πανεπιστημιακούς δασκάλους – η σειρά των πραγμάτων δεν θα ήταν αυτή. Θα είχε προβλεφθεί από την αρχή η ειδική εκπαίδευση, θα υπήρχε εξουσιοδοτική διάταξη Προεδρικού Διατάγματος και τα λοιπά συνηθισμένα σε μια κανονική νομοθετική διαδικασία. Όμως, τίποτε από αυτά δεν έγινε, καθώς με κάθε τρόπο την άνοιξη έπρεπε να περάσει το μήνυμα που η κυβερνητική έπαρση ήθελε να στείλει: “νόμος και τάξη στα πανεπιστήμια”.
Μετά όμως την καλοκαιρινή εμπειρία, που μόνο ευχάριστη δεν την λες για τα κυβερνητικά αυτιά, τα αυτιά έπεσαν. Ταπεινώθηκαν. Και αναμενόμενα – ευτυχώς κιόλας – η κυβέρνηση με μεγαλύτερη σωφροσύνη παλεύει να μη δημιουργήσει κι άλλα προβλήματα απέναντι σε μια νεολαία που ενδημικά πλέον την αποστρέφεται. Όπως εξάλλου, λέει εν κατακλείδι και το ρεπορτάζ της Καθημερινής, “είναι σαφές πάντως πως την αναβολή ευνοεί και η συγκυρία, που δεν είναι η καταλληλότερη λόγω και της επιβάρυνσης από την πανδημία.”
Όποιος λοιπόν στοιχειωδώς έχει εικόνα του ελληνικού πανεπιστημίου, ξέρει ότι η τυχόν εμφάνιση ειδικών φρουρών σε αυτό με το που ανοίξει για μαθήματα θα είναι το πιο εκρηκτικό υλικό που θα μπορούσε κανείς να επινοήσει. Πραγματικό φουρνέλο!
Χαίρομαι λοιπόν που έστω και με προσχηματικά επιχειρήματα, η κυβέρνηση παραπέμπει στις καλένδες το σχέδιό της. Η δυσαρέσκεια μου – και πολλών άλλων συναδέλφων – είναι ότι το σχέδιο δεν εγκαταλείπεται. Ξέρω φυσικά ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολιτικός κόλαφος.
Για το λόγο αυτό, εντός ολίγων ημερών θα καταθέσουμε και την αίτηση ακύρωσης της προκήρυξης για τη συγκρότηση του σώματος των ειδικών φρουρών στα πανεπιστήμια με την ελπίδα ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θα τιμήσει το άρθρο 16 του Συντάγματος που παραβιάζεται σφόδρα με το νόμο αυτόν.
Οι ΗΠΑ τιμούν αύριο, Σάββατο, την επέτειο των 20 ετών από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου με τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν να έχει υποστεί πλήγμα λόγω της χαοτικής αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, η οποία τερμάτισε έναν πόλεμο που ξεκίνησε το 2001 σε αντίποινα για τις επιθέσεις της αλ Κάιντα.
Είκοσι χρόνια μετά την τραγωδία που συγκλόνισε τις ΗΠΑ και όλο τον κόσμο, ο πόνος και η θλίψη των επιζώντων και των οικογενειών των θυμάτων, όπως και όσων ήταν μάρτυρες των γεγονότων παραμένουν ζωντανοί. Όμως έπειτα από δύο δεκαετίες το γεγονός αυτό αποτελεί πλέον μέρος της Ιστορίας και οι νεαροί Αμερικάνοι του 2021 συχνά δεν μπορούν να κατανοήσουν τη βαρύτητα του γεγονότος, επισημαίνουν οι ειδικοί.
Ο Τζο Μπάιντεν και η σύζυγός του Τζιλ θα μεταβούν το Σάββατο το πρωί στη Νέα Υόρκη στο εντυπωσιακό μνημείο που ανεγέρθηκε στο σημείο όπου βρίσκονταν οι Δίδυμοι Πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου (WTC) οι οποίοι κατέρρευσαν την Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2001. Όπως κάθε χρόνο επί τρεις ώρες θα αναγνωστούν τα ονόματα των σχεδόν 3.000 ανθρώπων που σκοτώθηκαν εκεί. Τεράστιες, κάθετες δεσμίδες φωτός υψώνονται ήδη από αυτή την εβδομάδα από τις δύο τεχνητές λίμνες που κατασκευάστηκαν εκεί όπου βρισκόταν η βάση των Πύργων.
Το προεδρικό ζεύγος αναμένεται να μεταβεί στην Πενσιλβάνια όπου συνετρίβη το αεροσκάφος που είχαν καταλάβει τέσσερις από τους 19 αεροπειρατές και στη συνέχεια στο Πεντάγωνο, επίσης στόχο των τρομοκρατών.
Ο Μπάιντεν δεν θα εκφωνήσει πολλές ομιλίες, αντίθετα αναμένεται να δώσει στη δημοσιότητα ένα μήνυμα μέσω βίντεο, ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος.
Φιάσκο
Όμως ο Αμερικανός πρόεδρος έχει πληγεί από το φιάσκο της αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στο Αφγανιστάν και τον αιφνιδιασμό του Πενταγώνου από τη γρήγορη προέλαση των Ταλιμπάν.
Από το 2001 ως τις 31 Αυγούστου 2021 οι ΗΠΑ έχασαν στο Αφγανιστάν 2.500 στρατιώτες, ενώ δαπάνησαν περίπου 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Άφησαν τη χώρα στα χέρια των ακραίων ισλαμιστών, τους οποίους είχαν εκδιώξει από την Καμπούλ πριν 20 χρόνια κατηγορώντας τους ότι προσέφεραν καταφύγιο στον επικεφαλής της αλ Κάιντα Οσάμα μπιν Λάντεν, τον οποίο δολοφόνησαν τον Μάιο του 2011 στο Πακιστάν.
Η επίθεση της 26ης Αυγούστου, την ευθύνη για την οποία ανέλαβε το αφγανικό παρακλάδι του Ισλαμικού Κράτους και προκάλεσε τον θάνατο 13 Αμερικανών στρατιωτών στο αεροδρόμιο της Καμπούλ εν μέσω της επιχείρησης απομάκρυνσης, προκάλεσε σοκ στην κοινή γνώμη. Οι περισσότερες νέες γυναίκες και άνδρες που σκοτώθηκαν στην επίθεση είχαν γεννηθεί πριν την αμερικανική επέμβαση στο Αφγανιστάν.
Ο θάνατός τους υπενθύμισε ότι οι ΗΠΑ βρίσκεται στο μεταίχμιο: μεταξύ της πάντα ζωντανής μνήμης για δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς που έγιναν μάρτυρες των τρομοκρατικών επιθέσεων και την ιστορική μνήμη για τη νέα γενιά που δεν έζησε την 11η Σεπτεμβρίου και μαθαίνει για αυτή μέσα από την οικογένεια, τα μέσα ενημέρωσης και το σχολείο.
«Η εκατονταετηρίδα της 11ης Σεπτεμβρίου»
Ο Στίβεν Ουόλτ, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Χάρβαρντ, διερωτάται στο περιοδικό Foreign Policy «πώς θα τιμηθούν τα εκατό χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου», το 2101;
Οι επόμενες γενιές «θα τη θεωρούν μια εντυπωσιακή τραγωδία, αλλά τελικά μικρής σημασίας ή ως ένα σημείο καμπής θεμελιώδες για την πορεία των ΗΠΑ και της διεθνούς πολιτικής;», διερωτάται.
Ο ίδιος ο Ουόλτ απαντά ότι «η σημασία» ενός ιστορικού γεγονότος «εξαρτάται από αυτούς που το ερμηνεύουν (…) τους Αμερικανούς, τους Αφγανούς, τους Ιρακινούς, τους Σαουδάραβες ή τους Ευρωπαίους».
Το περιοδικό The New Yorker αναδημοσίευσε αυτή την εβδομάδα άρθρα που είχε δημοσιεύσει μερικές ημέρες μετά τις επιθέσεις, ανάμεσά τους και αυτό του Ρότζερ Άνγκελ, ενός τότε 80χρονου συγγραφέα, αρκετά μεγάλου σε ηλικία ώστε να μπορεί να συγκρίνει την 11η Σεπτεμβρίου με τις νεανικές μνήμες του από το Περλ Χάρμπορ, τη Χιροσίμα ή τη δολοφονία του Κένεντι.
«Η επίθεση εναντίον του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου είναι χωρίς προηγούμενο», είχε γράψει το 2001. «Η Ιστορία προχωρά με αδυσώπητους ρυθμούς και θα είμαστε πάντα αντιμέτωποι με νέες τραγωδίες», είχε προσθέσει.
Ο πόνος παραμένει πολύ έντονος για τις οικογένειες των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου, όπως για τη Μόνικα Άικεν- Μέρφι, χήρα ενός 37χρονου επενδυτή που εργαζόταν στον 84ο όροφο του νότιου πύργου.
Σε ό,τι αφορά τους νέους που γεννήθηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η ίδια εκτιμά ότι «είναι σημαντικό να γνωρίζουν τι συνέβη εκείνη την ημέρα, διότι μια ολόκληρη γενιά δεν το κατανοεί πραγματικά». Πρέπει «η μνήμη και η Ιστορία να παραμείνουν ζωντανές», τονίζει.
«Η ευρωκρίση, όταν ζήτησα τόσο πολλά από τους ανθρώπους της Ελλάδας». Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσε η Άνγκελα Μέρκελ στην ερώτηση “ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της πολιτικής διαδρομής της”, σε έναν απολογισμό μετά από 16 χρόνια στην Καγκελαρία. Οι (πρόθυμα) επιεικείς στην Αθήνα έσπευσαν να κάνουν λόγο για “αυτοκριτική Μέρκελ” και για αναθεώρηση της στάσης της απέναντι στην Ελλάδα στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης. Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι. Ουδείς εξ αυτών αναρωτήθηκε τι ακριβώς εννοεί η Καγκελάριος- λίγο πριν την αποχώρησή της από την γερμανική σκηνή.
Εννοεί το 2009-10, όταν εκβίασε την τότε κυβέρνηση για το πρώτο μνημόνιο προκειμένου να διασωθούν (και) οι γερμανικές τράπεζες; Εννοεί την αποικιοκρατικού τύπου παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας με την “απόλυση” ενός πρωθυπουργού (Παπανδρέου), το φθινόπωρο του 2011; Εννοεί όσα ακολούθησαν με το δεύτερο μνημόνιο; Εννοεί την αποδόμηση της κυβέρνησης Σαμαρά, μετά το καλοκαίρι του 2014, όταν ο τελευταίος -για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους- προσπάθησε να εξασφαλίσει ψήγματα ανοχής ενόψει του εκλογικού γύρου που άρχιζε; Εννοεί τον φαραωνικό εκβιασμό του καλοκαιριού του 2015 στην κυβέρνηση Τσίπρα;
Δεδομένου ότι η αναφορά της έγινε ως προς την ευρωκρίση και μόνο, είναι βέβαιο πως δεν εννοεί όσα ακολούθησαν, όπως π.χ η γερμανική στάση στα ελληνοτουρκικά, η ωμή και αμοράλ υποστήριξή της στην Τουρκία του Ερντογάν και άλλα παρεμφερή.
Καμία επιείκεια. Το κύκνειο άσμα της Μέρκελ όσον αφορά την Ελλάδα συνιστά μία ακόμα αιχμή της γερμανικής υποκρισίας εδώ και πολλά χρόνια. Το γερμανικό imperium, όπως ασκήθηκε στην ευρωζώνη κατά την προηγούμενη δεκαετία, φέρει ανεξίτηλα την υπογραφή της.
Είτε ήταν πρωτογενές, είτε κατόπιν πιέσεων του εμμονικού εσωτερικού της εταίρου Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε, ο οποίος -για να μην το ξεχνούμε- απαίτησε, τουλάχιστον σε τρεις ομολογημένες περιπτώσεις, την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Ακόμα και το καλοκαίρι του 2015 που απέρριψε την σχετική απαίτηση του “λύκου” του Βερολίνου το έπραξε, όχι από κάποια συμπάθεια προς τη χώρα μας, ούτε από κάποια λύπη για τους Έλληνες, από τους οποίους “απαίτησε πολλά”. Το έπραξε κατόπιν της αντίστασης του Φρανσουά Ολάντ και, κυρίως, λόγω της παρέμβασης του Μπάρακ Ομπάμα.
Χωρίς να μειώνει κανείς την συνεισφορά της σε άλλα ευρωπαϊκά θέματα, όσον αφορά την Ελλάδα η Μέρκελ αποχωρεί από την κεντρική πολιτική σκηνή της Γερμανίας ως η πολιτικός που υπέγραψε την ληξιαρχική πράξη θανάτου της χώρας μας– δίχως, φυσικά, να αγνοούμε πως η οικονομία είχε περιέλθει σε συνθήκες…ΜΕΘ και μη αναστρέψιμης κατάστασης εξαιτίας των πολιτικών που άσκησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι το 2010.
Υποκρινόμενη την θλιμένη, μας θυμίζει την “θλίψη” της Κριστίν Λαγκάρντ, όταν προήχθη από το ΔΝΤ στην ΕΚΤ, του Γερούν Ντάϊσελμπλουμ αφού αποχώρησε από την προεδρία του Eurogroup και άλλων πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου. Μόνο ο ίδιος ο Σόϊμπλε εξακολουθεί να μην…θλίβεται.
Η “αυτοκριτική” της αποκαλύπτεται, άλλωστε, στην παρακαταθήκη που αφήνει στην γερμανική πολιτική και οικονομική ελίτ. Η πίεση για γρήγορη άρση του πλαισίου δημοσιονομικής ευελιξίας λόγω της πανδημίας κυριαρχεί στο Βερολίνο, δυστυχώς ακόμα και στην ηγεσία του ανερχόμενου SPD (πρόσφατες σχετικές δηλώσεις του Όλαφ Σολτς). Κάτι που ίσως διασωθεί εάν προκύψει αναγκαστικά κάποια κυβέρνηση συνεργασίας με τους Πράσινους- ακόμα περισσότερο εάν προστεθεί και η Αριστερά.
Φωτό: Ανγκελα Μέρκελ από το 1991 έως τις ημέρες μας- |Herlinde Koelb]- Πηγή: Protagon.gr
Το βιβλίο (2013) του Σεραφείμ Κοτρώτσου (Εκδόσεις Λιβάνη) για τον ρόλο της Γερμανίας και των Μέρκελ-Σόϊμπλε στην πρώτη φάση της ελληνικής κρίσης
Ραγδαίες εξελίξεις αναμένονται στο θρίλερ που διαδραματίστηκε στα Γλυκά Νερά και τη δολοφονία της Καρολάιν.
Συγκεκριμένα, ένα βήμα πριν οι αστυνομικοί του περάσουν χειροπέδες βρίσκεται πλέον άνθρωπος από το πολύ στενό συγγενικό περιβάλλον του καθ’ ομολογίαν δολοφόνου πιλότου, Μπάμπη Αναγνωστόπουλου.
Τις τελευταίες ώρες, σύμφωνα με την εφημερίδα OnTime, υπάρχουν πληροφορίες ότι μέσα στις επόμενες ημέρες θα εκδοθεί εναντίον του ένταλμα σύλληψης, καθώς φαίνεται να προκύπτουν νέα στοιχεία αναφορικά με την εμπλοκή του στην υπόθεση των Γλυκών Νερών.
Το συγκεκριμένο άτομο που έχει στενές σχέσεις και με την οικογένεια της 20χρονης Καρολάιν Κράουτς δεν φαίνεται να εμπλέκεται στην εν ψυχρώ δολοφονία της από τον σύζυγό της αλλά στα όσα ακολούθησαν του άγριου φονικού, όταν ο 33χρονος Αναγνωστόπουλος προσπαθούσε να κρύψει τα ίχνη του και να πείσει το πανελλήνιο ότι η Καρολάιν ήταν το θύμα μιας αποτρόπαιης φονικής ληστείας.
Σύμφωνα με τους έμπειρους αστυνομικούς που χειρίζονται την υπόθεση, θεωρείται βέβαιο ότι ο 32χρονος πιλότος είχε συνεργό, όχι κατά την τέλεση του φρικτού εγκλήματος αλλά μετά… προκειμένου να «σβήσει» τα ίχνη που θα πρόδιδαν την φρικαλέα πράξη του.
Άλλωστε, όπως είχε αποκαλύψει η Realnews, στις αρχές Αυγούστου, τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τις απειλές στην σύμβουλο ψυχικής υγείας, ερευνά η ΕΛ.ΑΣ, έχοντας στη διάθεσή της σοβαρές ενδείξεις για συνεργό του 32χρονου πιλότου στο φρικτό έγκλημα στη μεζονέτα των Γλυκών Νερών.
Συγκεκριμένα, η σύμβουλος ψυχικής υγείας είχε δεχτεί τρία απειλητικά μηνύματα από άγνωστο αριθμό, μέσω των οποίων ένας άνδρας, την απειλούσε. «…Θα σε σκοτώσω εάν δεν κάνεις αυτό που πρέπει», της έλεγε ο άνδρας με αγριεμένο ύφος, στο τηλέφωνο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η χρονική στιγμή που δέχεται αυτά τα απειλητικά τηλεφωνήματα η κα. Μυλωνοπούλου, είναι όταν πια είχε γίνει γνωστό πως η ίδια είχε κληθεί από την Ασφάλεια και είχε δώσει πλήρη κατάθεση, για τις συνεδρίες που έκανε με την 20χρονη σύζυγο του καθ’ ομολογία δολοφόνου.
Πριν σχεδόν 15 χρόνια, μόνιμος κάτοικος Λονδίνου τότε, είχα συμμετάσχει σε μια συζήτηση με Εβραίους της διασποράς στο Ηνωμένο Βασίλειο, για το μέλλον του Παλαιστινιακού κράτους.
Η συζήτηση αναλώθηκε περισσότερο στα υπέρ και τα κατά της αναγνώρισης ενός Παλαιστινιακού κράτους από το Κράτος του Ισραήλ.
Η έκπληξη ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσα τον ρεαλισμό της προσέγγισης από το μεγαλύτερο μέρος των συνομιλητών.
Πολλοί δε από αυτούς που ήταν μόνιμοι κάτοικοι του Η.Β., επιστήμονες, επιτυχημένοι επιχειρηματίες κλπ, είχαν περάσει ένα μέρος της ζωής τους, σε ακραίες συνθήκες στο Ισραήλ, όπως τα κιμπούτς.
Το συμπέρασμα αλλά και η προσπάθεια τους τότε, ήταν ότι θα έπρεπε να αναγνωριστεί το Παλαιστινιακό κράτος για έναν απλό λόγο. Να υπάρχει δηλαδή εκείνη η αρχή, το Παλαιστινιακό Κράτος σ’ αυτή την περίπτωση, που θα λογοδοτεί για την τρομοκρατία, τις επιθέσεις εναντίον του Κράτους του Ισραήλ και όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων.
Στο σκεπτικό τους υπήρχε μια ρεαλιστική προσέγγιση. Στις επιθέσεις από τις οργανώσεις που ελέγχουν τα Παλαιστινιακά εδάφη, Χαμάς, Φατάχ κλπ, δεν μπορούσε να υπάρχει έλεγχος από την πλευρά των Ισραηλινών. Έτσι ο μόνος τρόπος να ελεγχθούν αυτές οι οργανώσεις θα ήταν να τις ελέγχει η Παλαιστινιακή Αρχή, μέσα από την ίδρυση ενός κράτους που θα ήταν υπεύθυνο αλλά και υπόλογο απέναντι στο Ισραήλ.
Μ’ αυτό τον τρόπο την προστασία από τις τρομοκρατικές επιθέσεις θα τις είχε το Παλαιστινιακό Κράτος και κάθε ένοπλη επέμβαση από το Ισραήλ θα είχε μια κάποια νομιμοποίηση, βάση του διεθνούς δικαίου.
Από τότε έχουν περάσει σχεδόν 15 χρόνια και δεν έγινε τίποτε απ’ αυτά που είχαν αποφασίσει να προωθήσουν στην Ισραηλινή κυβέρνηση. Ούτε άκουσα κάτι, παρότι ρώτησα για το θέμα κυβερνητικά στελέχη στα αρκετά ταξίδια που έκανα στην Ιερουσαλήμ.
Αυτή όμως η συζήτηση επανήλθε στη μνήμη μου, διαβάζοντας τις τελευταίες μέρες τις αποφάσεις από ΗΠΑ, ΗΒ, ΕΕ για την μη αναγνώριση της Κυβέρνησης των Ταλιμπάν που ανακοινώθηκε από την Καμπούλ.
Είναι αλήθεια ότι είτε αναγνωρίσουν είτε όχι την Κυβέρνηση των Ταλιμπάν, θα υπάρχει ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ τους.
Μπορεί όμως αυτό να βοηθήσει στην πραγματικότητα και με διαφάνεια την εναρμόνιση με το διεθνές δίκαιο του Αφγανικού καθεστώτος αλλά και την προστασία των ατομικών ελευθεριών των κατοίκων της χώρας; Μάλλον όχι γιατί αυτό που ενδιαφέρει αυτές τις κυβερνήσεις είναι μόνο το business as usual.
Το γερμανικό ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ζήτησε την Πέμπτη τη διπλωματική αναγνώριση της προσωρινής κυβέρνησης των Ταλιμπάν σε μια προσπάθεια να διευκολύνει τις απελάσεις στο Αφγανιστάν, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Ο Tino Chrupalla, ο συμπρόεδρος του AfD, σύμφωνα με το εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel, εξέφρασε την υποστήριξή του για την αναγνώριση της προσωρινής κυβέρνησης και την επαναλειτουργία της γερμανικής πρεσβείας στην Καμπούλ μετά την ανάληψη των καθηκόντων της νέας γερμανικής κυβέρνησης μετά τις γενικές εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου.
«Η νέα ομοσπονδιακή (γερμανική) κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει την αφγανική κυβέρνηση το συντομότερο δυνατό, ώστε να μπορέσουμε να απελάσουμε μετανάστες που πρέπει να φύγουν από τη χώρα στο Αφγανιστάν», δήλωσε ο Chrupalla.
Μπορεί το AfD να εκφράζει αυτή την άποψη για τους δικούς του ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς λόγους, ακροδεξιοί φασίστες είναι εξάλλου, όμως η πρόταση για αναγνώριση της κυβέρνησης των Ταλιμπάν ίσως είναι μια λύση.
Μια λύση για την αποφυγή ριζοσπαστικοποίησης ενός μεγαλύτερου αριθμού Αφγανών, επίβλεψης της εφαρμογής, στο πλαίσιο του δυνατού, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Κάθε μορφή απομόνωσης ενός καθεστώτος από την διεθνή κοινότητα το μόνο που καταφέρνει είναι να δυσκολεύει τη ζωή των πολιτών της χώρας κι όχι των κρατούντων την εξουσία. Τα παραδείγματα πολλά, Κούβα, Βόρεια Κορέα κ.α.
Μήπως τελικά να σκεφτεί η διεθνής κοινότητα την πρόταση του AfD, όχι βέβαια για την απέλαση των Αφγανών της Γερμανίας, αλλά για την ουσιαστική παροχή βοήθειας στους Αφγανούς με την αναγνώριση, άρα και παρέμβαση και έλεγχο της διακυβέρνησης των Ταλιμπάν προς όφελος των πολιτών;
Η προηγούμενη περίοδος είχε κόστος για την Κυβέρνηση σύμφωνα με δημοσκόπηση της Opinion Poll. Η Ν.Δ έχει απώλειες της τάξης του 2.1% στην πρόθεση ψήφου συγκριτικά με την έρευνα Ιουλίου, κάτι που σε συνδυασμό με την αδυναμία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να πείσει και να εισπράξει οφέλη όπως και όλων των άλλων κομμάτων της Αντιπολίτευσης, επιφέρει μείωση της διαφοράς στην πρόθεση ψήφου από 16.5% τον Ιούλιο σε 13.9% τώρα.
Τα αποτελέσματα επαληθεύουν σε κάθε περίπτωση το ισχυρό προβάδισμα και την ευρεία αποδοχή του Πρωθυπουργού, στέλνουν όμως ταυτόχρονα και μηνύματα, σημειώνει η εταιρεία.
Ορισμένες βασικές πολιτικές παρατηρήσεις:
Η αποδοχή του συνολικού έργου της Κυβέρνησης παρουσιάζει πτώση πέντε μονάδες σε σχέση με τον Ιούλιο (από 48.4% σε 43.4%) , αλλά ταυτόχρονα η αντιπολιτευτική τακτική όλων των κομμάτων αποδοκιμάζεται, αφού κανένα δεν συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής πάνω από το 11.8% που συγκεντρώνει το Κ.Κ.Ε. Είναι χαρακτηριστικό, ότι η αντιπολιτευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ επιδοκιμάζεται από το 11% και του ΚΙΝΑΛ από το 9.4%.
Αυτή η συγκριτική μεγάλη επικράτηση της Ν.Δ φαίνεται και σε δύο κορυφαία θέματα. Στο θέμα των πυρκαγιών το 48% δηλώνει πως η Κυβέρνηση έκανε ότι μπορούσε καλύτερο, με το 79% να επικροτεί την τακτική των εκκενώσεων και ταυτόχρονα με κριτική διάθεση το 75.3% να απαντά ότι ο Κρατικός Μηχανισμός θα μπορούσε να ελέγξει καλύτερα την κατάσταση και μόλις το 25.4% να θεωρεί ότι είχαν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα στη πρόληψη και καταστολή. Την ίδια στιγμή όμως μόνο το 19% θεωρεί σωστή την αντιπολιτευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (47.4% όσων έχουν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ) και το 17% κρίνει ότι αν είχαμε Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα υπήρχε καλύτερη αντιμετώπιση των πυρκαγιών ( 43.3% του ΣΥΡΙΖΑ).
Για την πανδημία το 48% δηλώνει ικανοποιημένο από την συνολική διαχείριση της πανδημίας από την Κυβέρνηση( – 1.4% σε σχέση με τον Ιούλιο) .Την ίδια στιγμή ικανοποιημένο από την στάση για το θέμα της αντιπολίτευσης εμφανίζεται μόνο το 15.8%, ενώ ένα ποσοστό της τάξης του 19.9% θεωρεί ότι αν είχαμε Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα είχαμε καλύτερη διαχείριση της πανδημίας .
Ενώ αιχμή της Αντιπολίτευσης είναι ότι η Κυβέρνηση έχει αποτύχει στην προώθηση του εμβολιαστικού προγράμματος , το 70.1% δηλώνει ικανοποιημένο από την οργάνωση και τους ρυθμούς εμβολιασμού. Ενώ γίνεται ολόκληρη συζήτηση για την εφαρμογή της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού στους νοσοκομειακούς ή και για την επέκτασή της σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων και συναντά την αντίδραση κομμάτων της Αντιπολίτευσης, το 62% δηλώνει υπέρ της εφαρμογής της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού σε νοσοκομειακούς και το 59.7% είναι υπέρ της επέκτασης της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού.
Τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος φαίνεται να έχουν επιφέρει φθορές στη δημοφιλία του Πρωθυπουργού και την αποδοχή του ως Πρωθυπουργού. Στην δημοφιλία παρουσιάζει πτώση έξι μονάδων σε σχέση με τον Μάιο , διατηρώντας όμως υψηλό ποσοστό της τάξης του 52.8%, την μακράν δηλαδή μεγαλύτερη δημοφιλία από όλους τους Πολιτικούς Αρχηγούς, ενώ είναι ο μόνος που εμφανίζει θετικό ισοζύγιο θετικών- αρνητικών απόψεων. Την ίδια στιγμή όμως απώλειες εμφανίζουν και ο Α.Τσίπρας κατά τρεις μονάδες, η Φ. Γεννηματά κατά 6.9% και ο κ. Κ. Βελόπουλος κατά 3.2%. Αύξηση της δημοφιλίας εμφανίζουν οι κ. Δ.Κουτσούμπας κατά δύο μονάδες και ο Γ. Βαρουφάκης κατά 1.9%. Έτσι οι δημοφιλίες των Πολιτικών Αρχηγών της Αντιπολίτευσης για τους Α.Τσίπρα, Φ. Γεννηματά, Δ. Κουτσούμπα, Κ.Βελόπουλοκαι Γ. Βαρουφάκη διαμορφώνονται αντίστοιχα : 25.%, 24.7%, 27.5%. , 12.5% και 19.6%.
Επίσης ενώ στην ικανοποίηση από το έργο και τις παρεμβάσεις του Πρωθυπουργού υπάρχει μια μείωση κατά 4.2% , συνεχίζει να συγκεντρώνει υψηλό ποσοστό της τάξης του 52.8%( 57% τον Ιούλιο) και στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός έχει ένα μεγάλο προβάδισμα απέναντι στον Α. Τσίπρα με 45.6% (-1.7% από τον Ιούλιο) έναντι 19.7%, με τον κανένα να διατηρεί τη δεύτερη θέση με 30.6%.
Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΠΟ, που συνεδρίασε σήμερα (9/9), ενέκρινε με ψήφους 11-5 την προκήρυξη του πρωταθλήματος της Super League για τη νέα περίοδο.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος διεξαγωγής της Λίγκας θα παραμείνει ως έχει, με μία ομάδα να υποβιβάζεται απευθείας (η 14η), μία να ανεβαίνει (η πρώτη από τη SL2) και να διεξάγεται αγώνας μπαράζ ανόδου/παραμονής μεταξύ του προτελευταίου (13ος) της SL και του δεύτερου της SL2.
Η Super League 2 είχε ζητήσει δύο υποβιβασμούς από την ανώτατη κατηγορία, καθώς από φέτος θα είναι περισσότερες (36) οι ομάδες που θα περιλαμβάνει στους κόλπους της, αλλά η πρότασή της μειοψήφησε.
Ο τρόπος με τον οποίο θα προκύψει ο πρώτος και ο δεύτερος της Super League 2, αφού το πρωτάθλημα θα διεξαχθεί σε δύο ομίλους, θα αποφασιστεί από το συνεταιρισμό.
Τέλος, ύστερα από εισήγηση της Επιτροπής Διοργανώσεων εγκρίθηκε η παράταση στην έναρξη του Πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής, που επαναπροσδιορίστηκε για τις 3 Οκτωβρίου.
Μία μάλλον άγνωστη, εξόχως πολιτική συνέντευξη-ποταμός στη Σουηδική Ραδιοφωνία από το μακρινό αλλά ταυτόχρονα και τόσο κοντινό 1986. Ο Μίκης μιλάει για της πληγές που άφησε ο εμφύλιος πόλεμος, τις κλεμμένες ψήφους της Αριστεράς από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τους εκλογικούς νταβαντζήδες και για ένα νέο μέτωπο δημοκρατίας, ελευθερίας, και προόδου. Μία βαθιά και ουσιαστική ανάλυση του πολιτικού Θεοδωράκη για την εποχή εκείνη αλλά και για το μέλλον…
Κείμενο, επιμέλεια, προσαρμογή: Άκης Έβενης
Όσο το Γελαστό Παιδί ταξιδεύει για τη γειτονιά των αγγέλων προκειμένου να συμφιλιώσει τους εκεί τσακωμένους, είναι ευκαιρία να δούμε μέσα από τα λεγόμενα του Μίκη Θεοδωράκη, τη δύναμητου πάθους του και το πείσμα για την πολυπόθητη «εθνική ενότητα» την οποία διακαώς προσπαθούσε να περάσει, έως την τελευταία πνοή του, τόσο στην αριστερά όσο και στους κομματικούς αντιπάλους του.
Η συνέντευξη που σας παραθέτουμε, δόθηκε σε ραδιοτηλεοπτικό φορέα του εξωτερικού την περίοδο διακυβέρνησης του ανατέλλοντος, τότε ακόμη, ΠΑΣΟΚ, καθώς οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν μιλούσαν πλέον μεταξύ τους αφού οι καφετζούδες αναποδογυρίζανε τα φλυτζάνια με τα σύμβολα των κομμάτων, στα χωρισμένα σε «πράσινα και «μπλε» καφενεία, των ’80ς.
Όμως, ο Μίκης, με τον χειμαρρώδη λεκτικό σαματά του προσπαθούσε μέσα από δηλώσεις και συνεντεύξεις να διατρανώσει σε όλη την οικουμένη και με όλη τη δύναμη του, το πώς χάθηκε η ευκαιρία για την μεγάλη «εθνική και πατριωτική ενότητα» των Ελλήνων.
Μια ιδέα την οποίαν ο Ανδρέας Παπανδρέου ουδέποτε στήριξε, όπως ισχυρίζεται ο Μίκης Θεοδωράκης στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιώργο Μαρκάκη, για λογαριασμό της Δημόσιας Σουηδικής Ραδιοφωνίας (S.R.), στις 20 Νοεμβρίου του 1986 και μεταδόθηκε στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα «ΣΗΜΕΡΑ» με την συμβολή του Βαγγέλη Βισβίκη, στην επιμέλεια και στην ραδιοφωνική αφήγηση.
Η συνέντευξη, υπό την στενή σκιά συνεργατών του Μίκη κι ενός μεταφραστή, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας συναυλίας που διοργανώθηκε στο «Olympen» της πόλης Lund. Εκεί, μαζί του, ήταν: η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιάννης Σπάθας, ο Αντώνης Τουρκογιώργης, ο Νίκος Αντύπας κ.ά.
Ο Μίκης, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη Σουηδία. Έντεκα μήνες πριν την διοργάνωση της συναυλίας του, στις 28 Φεβρουαρίου 1986, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, δολοφονείται ο Ούλοφ Πάλμε (Sven Olof Joachim Palme),από κάποιον που τον πλησίασε πισώπλατα και τον πυροβόλησε την ώρα που εξερχόταν από κινηματογραφική αίθουσα με την σύζυγο του. Ήταν οι δυο τους, μόνοι και κατευθύνονταν στη στάση του Μετρό δίχως τη συνοδεία προσωπικής φρουράς, όπως, άλλωστε, συνήθιζαν οι Σουηδοί πολιτικοί στις εξόδους τους.
Στην επίσημη τελετή της κηδείας με πρωτοβουλία της Lisbeth, συζύγου του εκλιπόντος Σουηδού πρωθυπουργού, τραγουδήθηκε από την Arja Saijonmaa, η σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη «Είναι μεγάλος ο καημός», με Σουηδικό στίχο. (Δείτε το Βίντεο στο τέλος της συνέντευξης)
Την ίδια χρονιά στο εσωτερικό μας, ένα μήνα πριν την συνέντευξη, διεξήχθησαν 12 και 19 Οκτωβρίου οι τέταρτες αυτοδιοικητικές εκλογές από τη μεταπολίτευση, σε μια τεταμένη ατμόσφαιρα αφού στελέχη της διασπασμένης αριστεράς μετακινήθηκαν σε διάφορους κομματικούς σχηματισμούς.
Η συνέντευξη
(Στη ραδιοφωνική μετάδοση δεν υπήρχαν ερωτήσεις).
«Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος στα τέλη του ’40 άφησε βαθιές πληγές στην ψυχή μας. Ήρθε η ώρα για εμάς σήμερα να γεφυρώσουμε το χάσμα …»
Μεσολαβεί μουσικό γεφύρωμα της σύνθεσης, του Μίκη, με τα πρώτα λόγια της συνέντευξης. Οι στίχοι είναι του Τάσου Λειβαδίτη:
«Δρόμοι που χάθηκα / γωνιές που στάθηκα / δάκρυα που πίστεψα / παιχνίδια στο νερό. / Πικρό το βράδυ φτάνει. // Νύχτες που έκλαψα / γέφυρες που έκαψα / άστρα π’ αγάπησα / που πάω και τι θα βρω. / Πικρό το βράδυ φτάνει. // Λόγια που ξέχασα / φίλοι που έχασα / καημέ μεγάλε μου / ας πάμε τώρα οι δυο. / Πικρό το βράδυ φτάνει». και συνεχίζει
Μ.Θ.: «…εγώ το έγραψα για τον Ανδρέα και τον Παύλο … κι από τότε προσπάθησα να ενώσω τους ανθρώπους οι οποίοι βρέθηκαν στον ανεμοστρόβιλο της ιστορίας σε αντίθετα στρατόπεδα, αδέλφια με αδέλφια. Εγώ στη Μακρόνησο δεν ήμουνα κι είδα αδελφό να κτυπάει αδελφό και να ουρλιάζουν μεταξύ τους.
Έπρεπε να τελειώσει αυτό το πράγμα και νομίζω ότι, τώρα, σε αυτές τις δημοτικές εκλογές έγινε το πρώτο βήμα. Και δεν εννοώ ότι έγιναν πλακάκια από πάνω, όπως λένε διάφοροι κ.λ.π. Ήταν εκείνοι που είχαν συμφέροντα να διατηρείται η ψύχωση του εμφυλίου πολέμου. Ήσαν αυτοί οι οποίοι είχαν ανακηρυχθεί σε εκλογικούς νταβαντζήδες των πτοημένων ψηφοφόρων της αριστεράς. Αυτοί ήτανε!
Δηλαδή, όσο ήταν παράνομο (από το 1947 έως το 1974) το Κομουνιστικό κόμμα, τι θα ψηφίζανε; Γεώργιο Παπανδρέου. Όσο υπάρχει ο κίνδυνος της δεξιάς, τι θα ψηφίσουν; Κουτσόγιωργα, «Αυριανή», για να μας σώσει από τον κίνδυνο της δεξιάς! Και η δεξιά, λοιπόν, έγινε ένας μπαμπούλας! Ξεχάσανε ότι το 1974 ήρθε ο Καραμανλής στην εξουσία. Δεν είχαμε στρατοδικεία, ούτε ασφάλεια (παρακολουθήσεις από αστυνομικούς), ούτε εξορίες! Και στο κάτω – κάτω, στον εμφύλιο πόλεμο, πρωθυπουργός ήταν ο Σοφούλης! Κι αν θέλεις, πριν τον εμφύλιο πόλεμο αυτός που τον ξεκίνησε στις 3 Δεκέμβρη (1944),ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου. Λοιπόν, μίση!
Εμείς, ξέραμε ότι στην Ελλάδα ουσιαστικά συγκρούονται δύο τεράστιες ιδεολογίες, δύο τεράστιοι κόσμοι. Είναι ο κόσμος του μέλλοντος και ο κόσμος του παρελθόντος. Ο κόσμος του παρελθόντος έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν μύθο: – Των Φιλελευθέρων και των Λαϊκών. – Της Ε.Ρ.Ε. και της Ένωσης Κέντρου. – Της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Είναι ο ίδιος κόσμος. Δεν μπορώ να πιστέψω ποτέ ότι το συγκρότημα Λαμπράκη (Δ.Ο.Λ) είναι σοσιαλιστικό.Ούτε το «Έθνος».Ούτε μπορώ να πιστέψω ότι οι Κρητικοί μέσα σε μια ημέρα έγιναν όλοι σοσιαλιστές. Είναι τα φαντάσματα του παρελθόντος. Είναι το παλιό Φιλελεύθερο κόμμα, το παλιό Λαϊκό κόμμα.
Η αντίθεση δεν είναι ανάμεσα στα δύο αυτά κόμματα. Η αντίθεση είναι ανάμεσα, στα δύο κόμματα μαζί και σε όλο τον άλλο κόσμο, τους εργαζομένους. Και σήμερα το ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε την εξουσία ενάντια στην Αριστερά, δεν ήρθε ποτέ σε συμμαχία με το Κομουνιστικό κόμμα.Τι έγινε; Έγινε ένα τσιράκι της εξουσίας».
Μεσολαβεί το τραγούδι «Στράτα τη στράτα» που κυκλοφόρησε το 1964 σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Νίκου Γκάτσου με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Τελειώνοντας το τραγούδι ο παρουσιαστής του προγράμματος Βαγγέλης Βισβίκης, λέει: «Η πολιτική του ανησυχία τον φέρνει συχνά αντιμέτωπο με όλους τους πολιτικούς φορείς δημιουργώντας του πικρίες που εκφράζονται τόσο στην καθημερινότητα του, όσο και στην Μουσική του».
Μ.Θ.:«…Μ’ αρέσουνε οι άνθρωποι που έχουν τις απόψεις τους και πολεμάνε. Γι αυτό εκτιμάω, εγώ, τους δεξιούς. Γιατί εγώ με τους δεξιούς πολέμησα! Οι δεξιοί ήταν παλικάρια! Εγώ τους είδα σε δύσκολες στιγμές στα Δεκεμβριανά, σε δύσκολες στιγμές στα βουνά. Και βέβαια μας βασάνισαν, αλλά κι εμείς κτυπήσαμε. Κάναμε πόλεμο. Αυτοί, τώρα, οι τραβεστί, τι παριστάνουνε;
Σε ερωτώ: Αυτοί οι άκαπνοι, αυτοί οι οποίοι δεν ήταν παρόντες σε αυτό το πράγμα, την γιγαντομαχία, που ήταν αλλού κι εμείς παιδάκια σκοτωνόμασταν και μας κόβανε τα νύχια, πηγαίνανε αυτά τα καθικάκια, ας πούμε, στους Αμερικανούς πεζοναύτες.
Πως είναι δυνατόν αυτοί να κρίνουν εμάς; Εμείς,οι άντρες,πολεμήσαμε κι εμείς οι άντρες δίνουμε τα χέρια,μεταξύ μας, γιατί πρέπει να περάσει ο εμφύλιος πόλεμος. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι μια αρρώστια! Αφού περάσει ο εμφύλιος πόλεμος, από εκεί και πέρα δεν υπάρχουν πάθη και φαντάσματα, εκεί επάνω θα οικοδομηθεί η πραγματική αλήθεια. Θα υπάρχουν αντιθέσεις.
Εγώ θέλω να συμφιλιωθώ με την Δεξιά σε ότι αφορά τον εμφύλιο πόλεμο και μετά να κονταροχτυπηθώ μαζί της επάνω σε ότι αφορά τις πολιτικές απόψεις μου και τα συμφέροντα μου. Εκεί θα ξαναβγάλω τους ανθρώπους μου στους δρόμους και μαζί τους θα πολεμήσω. Αν δε πεισθούνε θα σκοτωθούμε και πάλι, αλλά, σε άλλη βάση. Όχι στη βάση του παρελθόντος των φαντασμάτων, αλλά στη νέα βάση των πραγματικών συμφερόντων του λαού, της Ελλάδας κ.λ.π.
Αυτό έπρεπε να γίνει. Να τελειώσει ο εμφύλιος πόλεμος, να γίνει εθνική ενότητα, πατριωτική ενότητα, να πούμε ότι, είμαστε όλοι οι Έλληνες -αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί- είμαστε πατριώτες κι από εκεί και μετά να πούμε, εγώ είμαι δεξιός, εγώ είμαι κεντρώος, εγώ είμαι αριστερός και κονταροχτυπιόμαστε πολιτικά, ιδεολογικά και, εν ανάγκη, ένοπλα αν θες ξανά, όταν αυτή η μειονότητα με ένα τρόπο παράνομο θα υπερασπιστεί όπως παλιά τα συμφέροντα της.
Εγώ ήθελα αυτές τις δύο ενότητες: Ενότητα εθνική. Ενότητα προοδευτική. Αυτές τις δύο ενότητες έσπασε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την πολιτική του. Αμέσως μετά τη δικτατορία, είμασταν όλοι ενωμένοι. Κι εκεί που είμασταν όλοι μαζί, έσπασε την εθνική και την προοδευτική ενότητα διότι δεν έκανε συμμαχία με τους Κομουνιστές. Διέσπασε την συμμαχία και για πρώτη φορά στην ιστορία, είχαμε δύο Πρωτομαγιές».
(Σ.Σ.: Να παρενθέσουμε σε αυτό το σημείο της συνέντευξης του, ότι εξαιτίας της νέας κρίσης στο συνδικαλιστικό κίνημα έγιναν χωριστά οι εκδηλώσεις για την Πρωτομαγιά του 1986. Τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ προκάλεσαν απεργιακούς αγώνες. Αλλάζουν οι συσχετισμοί δύναμης στο εσωτερικό της ΓΣΕΕ και η πλειοψηφία περνά στην Αριστερά)
Μ.Θ.:«Για πρώτη φορά στην ιστορία, μπορεί να περνάει μια πολιτική των μονοπωλίων σε βάρος του λαού χωρίς να γίνονται απεργίες, διότι οι μισοί εργάτες ακολουθούν την κυβέρνηση η οποία κάνει μια πολιτική της δεξιάς. Θα μπορούσε ποτέ ο Μητσοτάκης, να περάσει μια πολιτική των μονοπωλίων που περνά σήμερα ο Παπανδρέου; Θα μπορούσε να κάνει τη συμφωνία για τις βάσεις; Θα μπορούσε, ο Γουάινμπεργκερ (Αμερικανός υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ 1982 – 87), να ‘ρθει στην Ελλάδα, να πιεί τον καφέ του στο Καστρί χωρίς να είναι ένα εκατομμύριο Έλληνες κάτω; Τα έκανε αυτός!
Αν ρωτήσεις του δεξιούς, αυτή τη στιγμή, δεν θέλουν την εξουσία. Αυτοί οι δεξιοί θέλουν, πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσει η οικονομία -το έχει γράψει και η Βλάχου. Λέει: «Θα ξεκαθαρίσει το ΠΑΣΟΚ την οικονομία, θα ξεκαθαρίσει τις βάσεις»-(γέλια)-«και μετά θα έρθουμε εμείς».
Τώρα, όταν πεις: Μεταξύ αφεντικών ποιο είναι καλύτερο; Ποιο είναι χειρότερο; Εμείς, ούτε τον έναν, ούτε τον άλλον θέλουμε αφεντικό. Εμείς είμαστε μόνοι μας. Κι εμείς θα προχωρήσουμε μόνοι μας. Έχουμε όλες τις δυνατότητες διότι αυτές τις ψήφους τις έκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου με ψεύτικα συνθήματα και με την διάσπαση της Αριστεράς. Αν ήμασταν ενωμένοι θα ήταν μια άλλη υπόθεση αυτή, αλλά, είμαστε διασπασμένοι. Είχε όλα τα τυχερά.
Τώρα, για πρώτη φορά όπως είδες στη Θεσσαλονίκη, τα δύο κόμματα, το ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού, ενώθηκαν! Μπορεί στην Αθήνα να μην ενώθηκαν, αλλά, ο λαός ενώνεται από κάτω. Και δεν ενώθηκαν μόνο οι Κομουνιστές μεταξύ τους κ.λ.π, ο Κατριβάνος, ας πούμε, ήταν στην ΕΔΑ. Ο Μαύρος κι ο Γλέζος πήγαν στο ΠΑΣΟΚ. Αλλά, και πολλοί προλετάριοι, αγρότες, εργάτες κ.λ.π, ψήφισαν Κομμουνιστές.
Επομένως σιγά – σιγά, μέσα από τη ζωή θα δημιουργηθεί ένα νέο μέτωπο. Αυτό το νέο μέτωπο θα είναι βαθιά για την δημοκρατία, την ελευθερία, για την πρόοδο. Θα είναι ξεκαθαρισμένο.
Δεν θα είναι πολύ εύκολο όμως. Διότι θα έχουμε τα εμπόδια. Θα είναι δύσκολο. Αλλά, είναι ο μόνος δρόμος. Δεν μας πειράζει, ας πούμε, αν μεθαύριο, αντί για τον κ. Κατσιφάρα, υπουργό θα έχουμε τον κ. Έβερτ. Τι διαφορά έχει ο ένας από τον άλλον; Ποια είναι η διαφορά; Ότι ο ένας ξέρει να χορεύει ζεϊμπέκικο κι ο άλλος τσιφτετέλι; Ποια είναι η διαφορά; Πες μου;».
____
Σημείωση 1: Η παρούσα συνέντευξη απομαγνητοφωνήθηκε από τον Άκη Έβενη κατόπιν αδείας του Γιώργου Μαρκάκη, Ραδιοφωνικού Παραγωγού και συνεργάτη του SverigeRadio, για αποκλειστική δημοσίευση της, σε μορφή κειμένου στο anatropinews.gr.
Ως εκ τούτου, η αναδημοσίευση της ανάρτησης από άλλο ΜΜΕ δεν επιτρέπεται.
Ηεγγραφή της συνέντευξης πραγματοποιήθηκε σε φορητό μαγνητόφωνο NAGRA-S4.H Ραδιοφωνική εκδοχή της, αναμεταδόθηκεαπό το Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΤ. Α.Ε.την ημέρα θανάτου, του μουσικοσυνθέτη, στις 23:00.
Σημείωση 2: Η Σουηδική Ραδιοφωνία (SverigesRadio), είναι μια μητρική εταιρεία η οποία έχει τέσσερις θυγατρικές εταιρείες:
LRAB: Τοπική ραδιοφωνία
RR: Εθνική Ραδιοφωνία
SVT: Σουηδική Τηλεόραση
UR: Εκπαιδευτική Ράδιο-Τηλεόραση
Η Σουηδική ραδιοφωνία SR είναι μια εταιρεία στην οποία το 60% των μετοχών της ανήκουν στα λαϊκά κινήματα (εργατικά σωματεία, ένωση καταναλωτών, λαϊκή επιμόρφωση, 20% στην ένωση εργοδοτών, γεωργικών συνεταιρισμών, επαγγελματικών ενώσεων και 20% στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο.
(Στοιχεία από Βασίλη Δεληγιάννη, συνεργάτη στο RadioMalmoe)
Κηδεία Ούλοφ Πάλμε: Η Φιλανδή τραγουδίστρια, Arja Enni Helena Saijonmaa πολιτική ακτιβίστρια και περιστασιακά ηθοποιός, συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Μίκη Θεοδωράκη στη διοργάνωση συναυλιών του. Στο βίντεο ερμηνεύει την σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη «Είναι μεγάλος ο καημός», με Σουηδικό στίχο.
Μέσα στην Μητρόπολη τα είπε όλα ο Δημήτρης Κουτσούμπας. «Πολέμησες τον Δεκέμβρη», είπε: «Πορεύτηκες κι εσύ μαζί με τους αδικημένους σε δρόμους που έκαιγαν… Στο φέρετρό σου σηκώνεται, υψώνει τη γροθιά της «κι αντριεύει και θεριεύει» η Ελλάδα». Και η Ελλάδα γονάτισε, συγκλονισμένη και ευγνωμονούσα.
Εξω από την Μητρόπολη μίλησαν τα συνθήματα. Μίλησε πιο πολύ, και ενόχλησε, κι εξόργισε και δίχασε, ένα από τα πιο αμείλικτα συνθήματα της ιστορίας, το σύνθημα των Ιουλιανών και της Αποστασίας.
Είναι το σύνθημα που γεννήθηκε το καλοκαίρι του ’65– τότε, που από τις 16 Ιουλίου εως τις 17 Αυγούστου, έγιναν στη χώρα 338 συγκεντρώσεις ενάντια στην Αποστασία με συμμετοχή εκατομμυρίων ανθρώπων. Τότε που το φώναζαν οι Λαμπράκηδες – οι Λαμπράκηδες του ίδιου του Μίκη, ναι – στους δρόμους της φλεγόμενης Αθήνας, και που έγινε κραυγή στην κηδεία του δολοφονημένου Σωτήρη Πέτρουλα. Όπως το έζησε και όπως το έγραψε ο Στρατής Τσίρκας στην «Χαμένη Άνοιξη»:
«Το πλήθος», έγραψε, «είχε καταλάβει όλο το πεζοδρόμιο, αντίκρυ δεξιά μας η Βουλή – άρχιζε η πολιορκία της. Φώναζα κι εγώ με τους άλλους, ώσπου έγδαρα το λαρύγγι μου: «Κάτω οι προδότες. Κάτω οι δούλοι της Αυλής. Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος Λαός». Αγόρια και κορίτσια έφταναν ομάδες –ομάδες, ξεχώριζαν μερικά πανώ των Λαμπράκηδων∙ παίρναν θέση στο πεζοδρόμιο, ύστερα πέρασαν και στ’ αντικρινό, η πολιορκία της Βουλής γινόταν πιο στενή.
Με το σούρουπο άρχισαν να φτάνουν οι εργαζόμενοι: υπάλληλοι καταστημάτων, εργάτες κι εργάτριες από τις βιομηχανίες γύρω στην Αθήνα και τον Πειραιά. Η πλατεία Συντάγματος γέμισε κι οι φωνές, σαν άγρια καταιγίδα, τάραζαν το πλήθος κύμα στο κύμα. Ο τόνος έγινε πιο τραχύς: «Μητσοτάκη, κάθαρμα»…»
Αυτή η ιστορία γράφτηκε και δεν ξεγράφει. Δεν αφορά όμως τον Κυριάκο Μητσοτάκη – ούτε στην ιστορία, ούτε στην πολιτική υφίσταται οικογενειακή ευθύνη. Οπότε, ενδεχομένως δικαίως ο πρωθυπουργός ενοχλήθηκε.
Τον αφορά όμως η αποδοκιμασία και η οργή του πλήθους – του «λαού», που θα έλεγε κι ο Μίκης. Οπότε αδίκως διαμαρτυρήθηκε στον γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσουμπα. Τον αφορά επίσης η κοινωνική πραγματικότητα, οπότε επίσης αδίκως ζήτησε προστασία. Δεν είναι αποστολή της αριστεράς, ούτε της Δημοκρατίας να παρέχει προστασία στις ηγεσίες. Αποστολή της Δημοκρατίας είναι να θέτει τις ηγεσίες στην λαϊκή κρίση και ενίοτε να τις εκθέτει και στην λαϊκή αγανάκτηση.
Είναι βολικό το αφήγημα των «εγκάθετων» είτε του ΚΚΕ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ που εφηύρε το κυβερνητικό στρατόπεδο για να υπερβεί τις αποδοκιμασίες κατά του πρωθυπουργού έξω από την Μητρόπολη. Είναι εξίσου βολική η επίκληση της «απρέπειας» προς τον Μίκη και του «διχασμού» που επιστράτευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να θωρακίσει το πρωθυπουργικό προφίλ.
Δεν είναι όμως αφήγημα για Μεγάλα Μεγέθη. Σαν αυτά στα οποία επέστεψε ο Μίκης στο τέλος. Και τα οποία δεν κατασκευάζονται από επικοινωνιολόγους, ούτε υπαγορεύονται με πρωθυπουργική εντολή. Είναι τα Μεγέθη εκείνα που χτίζονται και κερδίζονται, μέσα από την συμπόρευση με τον «λαό». Μέσα από την κατανόηση της αγωνίας και της οργής του. Και, ενίοτε, και μέσα από την ιστορική συναίσθηση και την προσωπική ενσυναίσθηση…
Έκκληση στους κατοίκους, στους επαγγελματίες και στους καταστηματάρχες του κέντρου της Θεσσαλονίκης να μην κατεβάζουν απορρίμματα κατά το επόμενο τριήμερο, απευθύνει ο κεντρικός δήμος.
Από αύριο το μεσημέρι, συνεργεία της υπηρεσίας Καθαριότητας θα αρχίσουν να απομακρύνουν κάδους απορριμμάτων από κεντρικά σημεία στην περιοχή που περικλείεται από την Εγνατία, τη Βενιζέλου, τη Λεωφόρο Νίκης και τη Γ’ Σεπτεμβρίου.
Η επανατοποθέτηση των κάδων απορριμμάτων θα αρχίσει και πάλι από το πρωί της Κυριακής 12 Σεπτεμβρίου.
Πρέπει να είναι άπειρες οι αστυνομικές ταινίες και σειρές που έχουμε δει, όπου ένα θολωμένο πλάνο μιας κάμερας ασφαλείας “καθαρίζεται” ως δια μαγείας αποκαλύπτοντας το πρόσωπο, την πινακίδα ή κάποιο αντικείμενο ενδιαφέροντος. Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο άνηκε μέχρι πρότινος στη σφαίρα της φαντασίας και του…Hollywood.
Η νέα τεχνητή νοημοσύνη της Google όμως το κατάφερε, προσθέτοντας λεπτομέρειες στην αρχική εικόνα οι οποίες δεν υπήρχαν, πρακτικά μαντεύοντας τι υπάρχει μεταξύ των κενών των pixels. Η τεχνική ονομάζεται φυσική σύνθεση εικόνας και στη συγκεκριμένη περίπτωση υπερ-ανάλυση εικόνας. Η AI ξεκινά με μία μικρή θολή εικόνα 64×64 pixels και καταλήγει σε μία καθαρή εικόνα ανάλυσης 1024×1024.
Πρακτικά η Google χρησιμοποιεί δύο AI εργαλεία. Το πρώτο είναι το SR3, το οποίο προσθέτει θόρυβο σε μία εικόνα και έπειτα αναστρέφει τη διαδικασία για να την καθαρίσει.
Τα diffusion μοντέλα λειτουργούν αλλοιώνοντας τα δεδομένα εκπαίδευσης προσθέτοντας σταδιακά θόρυβο Gaussian, εξαλείφοντας τις λεπτομέρειες στα δεδομένα μέχρι να γίνει όλο θόρυβος και τότε εκπαιδεύεται ένα νευρωνικό δίκτυο για να αναστρέψει τη διαδικασία αλλοίωσης. – Chitwan Saharia, software engineer, Google Research
Το δεύτερο εργαλείο είναι το CDM το οποίο αναβαθμίζει την ποιότητα των εικόνων που προέρχονται από diffusion μοντέλα όπως το SR3. Παίρνει δηλαδή τα βελτιωμένα μοντέλα και δημιουργεί μεγαλύτερης ανάλυσης εικόνες.
Στις δοκιμές έλαβαν μέρος 50 άνθρωποι οι οποίοι είδαν τις παραγόμενες εικόνες ανθρώπινων προσώπων από την AI και κλήθηκαν να πουν αν είναι αληθινές ή όχι. Έκαναν λάθος στο 50% των δοκιμών, κάτι που αναλογιζόμενοι ότι ο τέλειος αλγόριθμος θα είχε σκορ 50%, είναι εντυπωσιακό.
Αξίζει να σημειωθεί πως αυτές οι εικόνες δεν είναι ακριβή αντίγραφα των πρωτότυπων, αλλά μία προσεκτικά υπολογισμένη προσομοίωση βασισμένη σε υψηλού επιπέδου μαθηματικά πιθανοτήτων.
Ανοιχτά σύνορα ευαγγελίζονται όσοι εξιδανικεύουν την παγκοσμιοποίηση. Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική, λέει ο γερμανός κοινωνιολόγος Στέφεν Μάου.
Στο βιβλίο του “Επανεφεύρεση των συνόρων” ο Στέφεν Μάου, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, αμφισβητεί το παραδοσιακό δόγμα της παγκοσμιοποίησης. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF) “μέχρι σήμερα είχαμε το αφήγημα των ανοιχτών συνόρων, μας έλεγαν ότι με την παγκοσμιοποίηση τα εθνικά σύνορα αποκτούν όλο και λιγότερη σημασία. Η δική μου θέση- και αυτή πραγματεύομαι στο βιβλίο- είναι ότι, παράλληλα με το άνοιγμα των συνόρων που αδιαμφισβήτητα βλέπουμε σε κάποιον βαθμό, η παγκοσμιοποίηση πυροδοτεί και μία αντίθετη τάση. Κάποια σύνορα κλείνουν, νέα τείχη υψώνονται. Στην ουσία πρόκειται για μηχανισμούς επιλογής και διαχωρισμού ανάμεσα σε εκείνους που επιτρέπεται να περάσουν τα τείχη και σε εκείνους που μένουν πίσω”.
Και οι δύο αυτές αντίρροπες τάσεις -το άνοιγμα και το κλείσιμο των συνόρων- παρατηρούνται ταυτόχρονα, υποστηρίζει ο Στέφεν Μάου. Μόνο που η κοινή γνώμη, κυνηγώντας το ευγενές όραμα των ανοιχτών συνόρων και των ανοιχτών οριζόντων, μαθαίνει ελάχιστα για την άλλη, πιο σκοτεινή πλευρά της παγκοσμιοποίησης. Ίσως γιατί θεωρεί αυτονόητο ότι αυτό που συμβαίνει στον στενό κύκλο των προνομιούχων Ευρωπαίων πολιτών, στο “κλειστό κλαμπ” της ζώνης Σένγκεν, μπορεί να συμβεί εξίσου και αλλού.
Οι Αφρικανοί ταξίδευαν πιο ελεύθερα πριν 30 χρόνια
Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. “Θα έλεγα ότι η παγκοσμιοποίηση προκαλεί κινητικότητα, αλλά και ακινησία ταυτόχρονα”. Εκτιμά ο γερμανός κοινωνιολόγος. “Πάρτε για παράδειγμα την ελεύθερη μετακίνηση για τουριστικούς σκοπούς. Στη δεκαετία του ’70 οι πολίτες πολλών αφρικανικών, αλλά και ευρωπαϊκών χωρών μπορούσαν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό χωρίς βίζα, σε περισσότερες χώρες. Σήμερα δεν έχουν την ίδια ελευθερία. Οι περιορισμοί είναι περισσότεροι από εκείνους που προβλέπονταν πριν από 30, 40 χρόνια…”
Έτσι, κάποιοι προνομιούχοι μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα, ενώ την ίδια στιγμή οι λιγότερο προνομιούχοι, κυρίως οικονομικοί μετανάστες, μένουν “εκτός νυμφώνος”. Μάλιστα ο Στέφεν Μάου πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα, υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται για αντίφαση, αλλά για τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. “Θα έλεγα ότι υπάρχει μία αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα στην ελευθερία των προνομιούχων και τον αποκλεισμό των υπολοίπων”, εξηγεί. “Για να μπορούμε να ταξιδεύουμε εμείς, οι προνομιούχοι, οι ευπρόσδεκτοι, θα πρέπει να αποκλειστούν κάποιοι άλλοι και να μην μπορούν να ταξιδεύσουν. Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και η έννοια της συνοριακής γραμμής έχει αλλάξει. Δεν μιλάμε για την κλασική ‘μπάρα’ που βλέπαμε να ανοιγοκλείνει στα σύνορα, αλλά για ένα νοητό σύνορο, μακριά από την ίδια την επικράτεια της χώρας. Υπό αυτή την έννοια τα σύνορα της Ευρώπης αρχίζουν ήδη στην υποσαχάριο Αφρική”.
“Χρυσά διαβατήρια“ για τουςπρονομιούχους
Τα όσα διαδραματίζονται αυτές τις μέρες στο Αφγανιστάν είναι ενδεικτικά για τις νέες διαχωριστικές γραμμές ανά τον κόσμο. Αλλά ο Στέφεν Μάου θεωρεί ότι η “επανεφεύρεση των συνόρων” ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, γύρω στο 2000-2001. Σήμερα μπορεί να έχει πέσει το Τείχος του Βερολίνου, ωστόσο περισσότερες από 70 χώρες σε όλον τον κόσμο έχουν υψώσει νέα τείχη, άλλοτε στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, άλλοτε με δηλωμένο στόχο τον περιορισμό της οικονομικής μετανάστευσης. Αλλά πώς μπορεί κανείς να ενταχθεί στους “προνομιούχους”, που υπερβαίνουν τα σύνορα;.
“Ασφαλώς το ευρωπαϊκό διαβατήριο έχει μεγάλη αξία” λέει ο γερμανός κοινωνιολόγος. “Εξ ου και το ‘χρυσό διαβατήριο’ με το οποίο ένας πλούσιος αλλοδαπός μπορεί να πολιτογραφηθεί, δαπανώντας ένα σεβαστό ποσό. Αυτό γίνεται στην Κύπρο, στην Πορτογαλία, στην Αυστρία. Και γιατί θεωρείται ελκυστικό το μοντέλο; Όχι απαραίτητα γιατί οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν σε αυτές τις χώρες, αλλά γιατί αγοράζουν την ελευθερία διακίνησης, ελευθερία να δραστηριοποιηθούν οικονομικά στην ΕΕ. Συνοπτικά θα λέγαμε ότι ο Βορράς της παγκοσμιοποίησης απολαμβάνει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα, στον Νότο η ίδια ελευθερία προβλέπεται μόνο για συγκεκριμένες ομάδες κρατών, για παράδειγμα στις πλούσιες χώρες του Περσικού Κόλπου, ενώ η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική στις υπόλοιπες χώρες, ιδιαίτερα σε εκείνες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και πολιτική αστάθεια”.
Περισσότερες από τρεις εβδομάδες αφού κατέλαβαν την εξουσία στο Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν παρουσίασαν την Τρίτη το βράδυ την προσωρινή τους κυβέρνηση, αλλά το πολιτικό τους πρόγραμμα ακόμη δεν είναι ξεκάθαρο.
Ο ανώτατος ηγέτης Χαϊμπιτουλάχ Αχουντζάντα σε μια σπάνια δημόσια εμφάνισή του την Τρίτη επέμεινε ότι η κυβέρνηση των Ταλιμπάν θα επιβάλουν τη σαρία, τον ισλαμικό νόμο.
Δικαιώματα γυναικών
Πρόκειται για το ζήτημα που παρακολουθεί περισσότερο η διεθνής κοινότητα, η αντιμετώπιση του οποίου ενδέχεται να αποτελέσει προϋπόθεση για την αναγνώριση της κυβέρνησης των Ταλιμπάν από τη διεθνή κοινότητα και τη συνέχιση της παροχής οικονομικής βοήθειας στο Αφγανιστάν.
Στη διάρκεια της πρώτης διακυβέρνησης του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν (1996-2001) οι γυναίκες είχαν εξαφανιστεί από τον δημόσιο χώρο.
Όμως αυτή τη φορά οι ισλαμιστές επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι τα δικαιώματα των γυναικών θα γίνονται σεβαστά βάσει της σαρίας.
Ανακοίνωσαν εξάλλου ότι οι Αφγανές θα μπορούν να σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο, αλλά σε αίθουσες όπου δεν θα υπάρχουν άνδρες και με την προϋπόθεση ότι θα φορούν αμπάγια (τη μακριά, παραδοσιακή φορεσιά) και νικάμπ (το μαύρο μαντίλι που καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια). Επίσης θα μπορούν να εργάζονται όμως «σεβόμενες τις αρχές του ισλάμ».
Υπό το προηγούμενο καθεστώς οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να εργάζονται ή να σπουδάζουν με σπάνιες εξαιρέσεις.
Η απουσία γυναικών στην προσωρινή κυβέρνηση αποτελεί ωστόσο κακό σημάδι.
Άγνωστο εξάλλου είναι αν θα επιτρέπεται στις γυναίκες να βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς τη συνοδεία ενός άνδρα, κάτι που απαγορευόταν από το πρώτο καθεστώς των Ταλιμπάν, ή αν θα είναι υποχρεωμένες να φορούν μπούρκα.
Τύπος
Οι Ταλιμπάν έχουν διαβεβαιώσει τους δημοσιογράφους, περιλαμβανομένων των γυναικών, ότι θα μπορέσουν να εξακολουθήσουν να εργάζονται ελεύθερα και ότι δεν θα τους παρενοχλούν.
«Σεβόμαστε την ελευθερία του Τύπου διότι η ενημέρωση θα είναι χρήσιμη στην κοινωνία και παράλληλα θα επιτρέψει στους αξιωματούχους να διορθώνουν τα λάθη τους», διαβεβαίωσε ο εκπρόσωπος των Ταλιμπάν Ζαμπιχουλάχ Μουτζαχίντ τους Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα (RSF).
Προς το παρόν μένει να κάνουν πράξη τα λόγια τους. Πολλοί δημοσιογράφοι έχουν ήδη φύγει από το Αφγανιστάν, ενώ άλλοι παραμένουν κρυμμένοι στα σπίτια τους φοβούμενοι τα αντίποινα.
Κάποιοι συνελήφθησαν για λίγο στο περιθώριο των πρόσφατων διαδηλώσεων κατά των Ταλιμπάν.
Ο Μουτζαχίντ ζήτησε από τα μέσα ενημέρωσης «να μην καλύπτουν» τις διαδηλώσεις, τις οποίες χαρακτήρισε «παράνομες».
Πολιτισμός
Το πρώτο καθεστώς των Ταλιμπάν τη δεκαετία του 1990 είχε επιβάλει μια αυστηρή εκδοχή της σαρίας, βάσει της οποίας απαγορευόταν το θέατρο, η τηλεόραση, η μουσική και η φωτογραφία.
«Η μουσική απαγορεύεται βάσει του ισλάμ, όμως ελπίζουμε να πείσουμε τους Αφγανούς να μην κάνουν κάποια πράγματα, αντί να τους αναγκάζουμε», σχολίασε ο Μουτζαχίντ μιλώντας στους New York Times.
Κάτοικοι και μέλη της έκπτωτης κυβέρνησης κατηγόρησαν ωστόσο τους Ταλιμπάν ότι στα τέλη Αυγούστου δολοφόνησαν έναν τραγουδιστή παραδοσιακής μουσικής στην Ανταράμπ, μια πληροφορία που δεν έχει επιβεβαιωθεί.
Σε ό,τι αφορά την πολιτιστική κληρονομιά του Αφγανιστάν, πηγή ανησυχίας μετά την καταστροφή των αγαλμάτων του Βούδα στο Μπαμιγιάν το 2001, το ισλαμιστικό κίνημα δεν έχει κάνει καμία ανακοίνωση από τον Φεβρουάριο, όταν είχε δηλώσει ότι θα τη διατηρήσει.
Οικονομία
Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες και πιο άμεσες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το νέο καθεστώς. Η οικονομία του Αφγανιστάν έχει καταρρεύσει λόγω των δεκαετιών πολέμου και η αναστολή της διεθνούς βοήθειας απειλεί να βυθίσει τη χώρα σε μια οικονομική και κοινωνική καταστροφή.
Το πρόγραμμα των Ταλιμπάν παραμένει προς το παρόν πολύ ασαφές. «Οι επαφές με τη διεθνή κοινότητα και τις άλλες χώρες θα συνεχιστούν», τόνισε ο εκπρόσωπός του.
«Θα εργαστούμε για την ανάπτυξη των φυσικών μας πόρων για να προωθήσουμε την οικονομία μας, για την ανοικοδόμησή μας, για την ευημερία μας», πρόσθεσε, χωρίς να δώσει άλλες διευκρινίσεις.
Μέχρι στιγμής δεν είναι γνωστό αν οι Ταλιμπάν έχουν εξασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους για να καταβάλουν τους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων και να διατηρήσουν σε λειτουργία τις βασικές υποδομές (υδροδότηση, ηλεκτροδότηση, τηλεπικοινωνίες).
Τα τρέχοντα έσοδα των Ταλιμπάν προέρχονται κυρίως από εγκληματικές δραστηριότητες, με τον ΟΗΕ να εκτιμά το ποσό αυτό να διαμορφώνεται από τα 300 εκατομμύρια έως περισσότερο από 1,5 δισεκ. δολάρια ετησίως.
Ασφάλεια/ ναρκωτικά
Οι Ταλιμπάν έχουν προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε εξέγερση θα κατασταλεί «πολύ βίαια», ένα μήνυμα που απηύθυναν στις δυνάμεις αντίστασης στην επαρχία Πανσίρ. Επίσης διαβεβαίωσαν ότι θα εξαρθρώσουν το τοπικό παρακλάδι του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο αποτελεί μεγάλη απειλή, χωρίς να δώσουν διευκρινίσεις.
Σε ό,τι αφορά τα ναρκωτικά ο Μουτζαχίντ δήλωσε ότι οι νέες αρχές του Αφγανιστάν δεν θα μετατρέψουν τη μεγαλύτερη παραγωγό οπίου στον κόσμο σε ναρκο-κράτος.
«Διαβεβαιώνουμε τους συμπατριώτες μας και τη διεθνή κοινότητα ότι δεν θα παράγουμε ναρκωτικά», τόνισε.
Αθλητισμός
Η προηγούμενη κυβέρνηση των Ταλιμπάν είχε επιτρέψει κάποια αθλήματα, όμως υπό αυστηρούς κανόνες: μόνο οι άνδρες μπορούσαν να συμμετάσχουν σε αυτά ή να παρακολουθήσουν αγώνες.
Σε συνέντευξή του στο αυστραλιανό τηλεοπτικό δίκτυο SBS ο Αφγανός αξιωματούχος Αχμαντουλάχ Ουασίκ δήλωσε ότι οι γυναίκες δεν θα επιτρέπεται να αθλούνται διότι «δεν είναι απαραίτητο» και επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να εκτεθούν τα σώματά τους.
«Ενδέχεται να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση στην οποία δεν θα είναι καλυμμένα τα σώματά τους και το πρόσωπό τους», επεσήμανε. «Το ισλάμ δεν επιτρέπει στις γυναίκες να φαίνονται με αυτό τον τρόπο».
Το Witcher είναι μια σειρά παιχνιδιών ρόλων φαντασίας δράσης που αναπτύχθηκαν από την CD Projekt Red και δημοσιεύθηκαν από το CD Projekt. Βασίζεται στη σειρά βιβλίων με το ίδιο όνομα από τον Πολωνό συγγραφέα Andrzej Sapkowski, ενεργώντας ως συνέχεια της ιστορίας των βιβλίων.
Το 2015 βγήκε το τρίτο παιχνίδι με το όνομα ”Witcher 3 Wild Hunt” και όπως ήταν αναμενόμενο έκανε πάταγο, σε αντίθεση με τα προηγούμενα δύο παιχνίδια τα οποία επισκίασε.
Το Witcher 3 ήταν τομή στην δημιουργία ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Το ίδιο το παιχνίδι, από μόνο του, αποτελεί την πλέον αποκορύφωση πολλών επαναστάσεων οι οποίες συνέβησαν στον χώρο. Από τον ρόλο που παίζει η μουσική στα παιχνίδια, η ελεύθερη περιπλάνηση, η τεχνολογία εντοπισμού κίνησης, η πλοκή (βασισμένη στα μυθιστορήματα), ο διάλογος, η ελεύθερη επιλογή του παίκτη να διαμορφώνει την ροή της ιστορίας μέσω των επιλογών του, τα γραφικά και πάρα πολλά άλλα. Tο Witcher 3 αποτελεί την πλέον αποκορύφωση σε πολλούς τομείς του χώρου του gaming developing και γι’ αυτό ακριβώς μετά από μισή δεκαετία ακόμη συζητιέται και θα συζητιέται για πολύ καιρό ακόμα.
Λίγα πράγματα για την ιστορία: Το δυνατότερο σημείο του παιχνιδιού
Το Witcher 3 παρόλο, όπως προαναφέρθηκε, είναι βασισμένο στα βιβλία του πολωνού συγγραφέα Andrzej Sapkowski και έχει ήδη κάποιες χτισμένες βάσεις στην ιστορία του, το παιχνίδι αφήνει τον παίκτη να επιλέξει που θα καταλήγει πάντα η ιστορία. Αυτό γίνεται μέσω της επιλογής ανάμεσα σε διαλόγους, προτάσεις, λέξεις, αποφάσεις, διλλήματα, συμπεριφορές. Μέσα στον κόσμο του Witcher το φιλοσοφικό θέμα το οποίο κυριαρχεί τόσο στα βιβλία όσο και στα παιχνίδια, είναι η επιλογή ανάμεσα στο κακό και στο λιγότερο κακό και ο παίκτης καλείται συνεχώς και κάθε φορά να επιλέξει ανάμεσα σε αμφιλεγόμενες αποφάσεις ελπίζοντας πως τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα δεν θα το μετανιώσει.
Το Witcher επίσης χωρίζεται σε δύο διαστάσεις διήγησης. Η μια είναι η ειδική που έχει να κάνει με τους χαρακτήρες και τους προσωπικούς τους αγώνες, δράματα και περιπέτειες με επίκεντρο κανέναν άλλον παρά τον witcher, Gerald of Rivia και με δευτερεύοντες προσωπικότητες την κόρη του Ciri και την μάγισσα εραστή του Yennefer και ανταγωνιστές το Wild Hunt την στοιχειωμένη μπάντα υπερδιαστατικών καβαλάρηδων. Από την άλλη υπάρχει και η γενική διάσταση ως κομμάτι της ευρύτερης ιστορίας του Witcher και έχει να κάνει περισσότερο με την κατάσταση του κόσμου όπως πόλεμοι, πανδημίες, ρατσισμός, διαφθορά, πολιτική, στρατηγική, παγετός, τέρατα, φτώχια κλπ.
Επέλεξα να τονίσω ένα κομμάτι της ιστορίας το οποίο έχει να κάνει με το ειδικό και αυτό είναι ο χειρότερος επίλογος για τον πρωταγωνιστή μας, στον οποίο μπορεί κάποιος παίκτης να καταλήξει μέσω κάποιων λάθος επιλογών που έκανε στο παιχνίδι. Όσο περίεργο και αν ακούγεται θεωρώ τον χειρότερο επίλογο και τον πιο καλογραμμένο αν και σε μεγάλο βαθμό αυτό εξαρτάται και από τις επιλογές του παίκτη όσο αφορά τις τελευταιές επιλογές που θα κάνει στο παιχνίδι στα πλαίσια αυτού.
Σε αυτόν τον επίλογο λοιπόν ο Gerald έχοντας χάσει για πάντα την κόρη του, καταρρακωμένος επιστρέφει σε έναν τόπο τον οποίο επισκέφτηκε νωρίτερα στο παιχνίδι για να ανακτήσει από μια τερατόμορφη μάγισσα το μοναδικό πράγμα που του έχει απομείνει από την Ciri. Εκεί συναντάει έναν λυκάνθρωπο ο οποίος του εξηγεί πως δεν αποτελεί απειλή καθώς δεν έχει πια την δύναμη να κυνηγάει ανθρώπους και τον ικετεύει να μην τον σκοτώσει. Εκεί ο παίκτης έχει την επιλογή να σκοτώσει τον λυκάνθρωπο έτσι κ’ αλλιώς ή να τον βάλει να μας βοηθήσει στο να βρούμε την τερατόμορφη μάγισσα. Αν ο παίκτης επιλέξει να αφήσει το λυκάνθρωπο να τον βοηθήσει, στον δρόμο προς το σπίτι της ο λύκος παρακαλεί τον Gerald να σώσει μια λύκαινα και τα κουτάβια της από κάποιους κυνηγούς οι οποίοι έστησαν παγίδες για να προστατεύσουν την τοπική κτηνοτροφία. Εκεί ξανά ο παίκτης έχει να επιλέξει ανάμεσα στο αν θα σώσει τους λύκους σκοτώνοντας τους κυνηγούς σε μάχη ή θα τα αφήσει στην μοίρα τους. Αν ο παίκτης επιλέξει να βοηθήσει τα λυκάκια, ο Gerald και ο λυκάνθρωπος θα φτάσουν στο σπίτι της μάγισσας και παρόλο που ο λυκάνθρωπος είναι πρόθυμος να σε βοηθήσει στο να τα βάλεις με την μάγισσα, ο Gerald θα τον αποθαρρύνει και θα του πει να φύγει. Σε εκείνο το σημείο ο Gerald μόνος του προσεγγίζει το σπίτι και αρχίζει την μάχη με την μάγισσα για το μενταγιόν. Έχοντας αποτελειώσει την μάγισσα ο Gerald ψάχνει απεγνωσμένα και οργισμένα το μενταγιόν της πλέον νεκρής κόρης του στο σπίτι της. Αφού το βρίσκει τελικά, κάθεται και αρχίζει να κλαίει, καθώς η κάμερα απομακρύνεται από αυτόν και αποκαλύπτεται πως έξω από το σπίτι μαζεύονται δεκάδες τέρατα τα οποία προσεγγίζουν το σημείο του. Εκεί τελειώνει και το παιχνίδι αφήνοντας το υπονοούμενο πως ο Gerald σκοτώθηκε. Το τέλος αυτό ομολογουμένως να μην είναι και το πιο ευχάριστο αλλά μέσω της τραγωδίας γεννιούνται τα πιο δυνατά αισθήματα. Ο Gerald σε αυτόν τον επίλογο έδειξε συναισθήματα τα οποία είναι ρεαλιστικά και ανθρώπινα, όπως η απόγνωση, η θλίψη, η οργή και η εξαθλίωση. Αυτή ακριβώς η έκφραση τέτοιων ακραίων συναισθημάτων καθιστά τον συγκεκριμένο επίλογο από τεχνικής άποψης και τον καλύτερο.
Ο Χάρης Καστανίδης, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για την Προεδρία του Κινήματος Αλλαγής στις προσεχείς εσωκομματικές εκλογές. Σε αυτό το πλαίσιο, παραχώρησε συνέντευξη στον Δημοσιογράφο, Άγγελο Γαβρή για το THE SOCIALIST.
Το THE SOCIALIST, ξεκινά τις συνεντεύξεις στους Υποψηφίους για την Προεδρία του Κινήματος Αλλαγής, παρουσιάζοντας ισότιμα τις θέσεις τους, το όραμά τους για την “επόμενη ημέρα” δίνοντας έμφαση στην ουσιαστική παρουσίαση των υποψηφιοτήτων, όλων των υποψηφιοτήτων.
Ο Χάρης Καστανίδης, παρουσιάζει τους λόγους που τον οδήγησαν να είναι υποψήφιος, ασκεί δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ,τον ίδιο τον Πρωθυπουργό μα και το σημερινό “δίπολο εξουσίας”.
Δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση για την “υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών” δίνοντας έμφαση στην εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας.
Σε ότι αφορά την υποψηφιότητά του, ο κύριος Καστανίδης, δίνει προτεραιότητα στον ιδεολογικό επανακαθορισμό της παράταξης ενώ ξεκαθαρίζει: “Δεν μας ενδιαφέρουν οι συνεννοήσεις κορυφής, μας ενδιαφέρει μια συνολική αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών, που θα στηρίζεται σε μια νέα πλειοψηφική συμμαχία των πιο δημιουργικών κοινωνικών δυνάμεων”
Αναλυτικά η Συνέντευξη του Χάρη Καστανίδη
Παρακολουθήσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον την συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στη Βουλή με θέμα τις πυρκαγιές που κατέκαψαν την χώρα. Πώς κρίνετε τη στάση του Πρωθυπουργού; Υπάρχουν ξεκάθαρες πολιτικές ευθύνες;
Τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης τις αναγνώρισε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Άλλωστε, απομάκρυνε τους αρμόδιους υπουργούς στον πρόσφατο ανασχηματισμό.
Ευθύνες, όμως, βαρύνουν και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Η διαχειριστική επάρκεια των κυβερνητικών και κρατικών μηχανισμών αποδείχθηκε ελάχιστη, με αποτέλεσμα το μέγεθος της οικολογικής καταστροφής να είναι τεράστιο.
Ο κύριος Μητσοτάκης διαφήμισε τις αποφάσεις του περί επιτελικού κράτους, οι οποίες δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την ενίσχυση της προσωπικής του εξουσίας.
Μου έκανε, επίσης, εντύπωση ότι, την ώρα που αφανίζονταν αμέτρητες δασικές εκτάσεις και περιουσίες πολιτών, ο ίδιος επαιρόταν για την ικανότητα της κυβέρνησής του στις εκκενώσεις, μια μάλλον μελαγχολική και αμήχανη στάση για υπεύθυνο κυβερνήτη.
Σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για την κοινωνία και την αγορά, η κυβέρνηση εξήγγειλε μέτρα που από πολλούς χαρακτηρίζονται ως “τιμωρητικά” για τους ανεμβολίαστους πολίτες, ποια η γνώμη σας;
Το θέμα που θίγετε αποτελεί άσκηση ισορροπίας μεταξύ δύο συνταγματικά προστατευομένων εννόμων αγαθών.
Της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου και της δημόσιας υγείας.
Οι ανεμβολίαστοι επικαλούνται το πρώτο αγαθό και η οργανωμένη πολιτεία το δεύτερο.
Η λύση βρίσκεται στην αρχή της αναλογικότητας. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η επαγγελματική ιδιότητα συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων τις φέρνει σε καθημερινή επαφή με ένα πλήθος πολιτών, τότε η αρχή της προστασίας της προσωπικότητας του ατόμου πρέπει να κάμπτεται υπέρ της δημόσιας υγείας και έτσι να καθίσταται υποχρεωτικός ο εμβολιασμός.
Το αντίστροφο μπορεί να συμβαίνει, όταν δεν τίθεται θέμα διακινδύνευσης της δημόσιας υγείας.
Κύριε Καστανίδη, ανακοινώσατε την υποψηφιότητα σας για την Προεδρία του Κινήματος Αλλαγής. Ποιοι λόγοι σας οδήγησαν σε αυτή την απόφαση; Τι μπορεί να προσφέρει στην παράταξη η δική σας υποψηφιότητα;
Έχω ζήσει από μικρό παιδί όλη την ιστορική πορεία του ΠΑΣΟΚ, τις ανατάσεις του και την πτώση του, τις στιγμές των απελευθερωμένων ελπίδων και τα τελευταία στενόχωρα χρόνια.
Αισθάνομαι προσωπικό το χρέος απέναντι σε αυτή την παράταξη, που άλλαξε προς το καλύτερο τη μοίρα της Ελλάδας και των Ελλήνων, να καταβάλλω κάθε προσπάθεια για να γίνει και πάλι μεγάλη.
Μαζί με χιλιάδες πολίτες που δεν αρκούνται στη σιωπή της απογοήτευσης ή στη μελαγχολία μιας εποχής χαμηλών προσδοκιών.
Θα ξανακάνουμε πρωταγωνίστρια τη δημοκρατική παράταξη, γιατί κάθε πρόοδος της χώρας και των πολιτών της συνδέθηκε με αυτήν.
Γιατί και τώρα και στο μέλλον κάθε προσδοκία που αφορά στη δημιουργία μιας καλύτερης πατρίδας μπορεί να οργανωθεί μόνο από αυτήν.
Η επόμενη μέρα, για την παράταξη, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα “restart” για τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς; Υπό ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο;
Το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι μια νέα και σύγχρονη ιδεολογική, πολιτική και προγραμματική ταυτότητα.
Να γνωρίζει ο πολίτης με καθαρότητα και βεβαιότητα τι σημαίνει ένας πολιτικός φορέας να εκπροσωπεί τις ιδέες του δημοκρατικού σοσιαλισμού στον 21ο αιώνα. Να γνωρίζει με ακρίβεια τα σύνορα που οριοθετούν τον δικό μας κόσμο ιδεών και αξιών από τον κόσμο της Δεξιάς και της αμήχανης Αριστεράς.
Έτσι, θα είναι βέβαιοι οι πολίτες τι πρέπει να περιμένουν από εμάς. Πως θα αλλάξει η ζωή τους για να γίνει πιο αξιοπρεπής και πιο δίκαια.
Με δυο λόγια, χρειάζεται να αφηγηθούμε με έναν συναρπαστικό τρόπο και πάλι μια ελπιδοφόρα στρατηγική για το έθνος και τους πολίτες, για τις πιο δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας, για τη νέα γενιά που δεν αρκείται σε όσα επιβάλλει η ανάγκη, αλλά απαιτεί όσα σημαντικά μπορούν να χωρούν σε μεγάλους ορίζοντες.
Η επιδίωξη μας είναι να οργανώσουμε μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα στηρίξει με επιμονή και σθένος τις επιλογές μιας αυθεντικής προοδευτικής διακυβέρνησης. Δεν μας ενδιαφέρουν οι συνεννοήσεις κορυφής, μας ενδιαφέρει μια συνολική αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών, που θα στηρίζεται σε μια νέα πλειοψηφική συμμαχία των πιο δημιουργικών κοινωνικών δυνάμεων.
Οι μεγάλες πολιτικές του Παπανδρέου, του Πάλμε, του Μιττεράν στηρίχθηκαν στον αναγεννητικό λόγο υπέρ της Δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής αξιοπρέπειας και άνοιξαν δρόμους στους λαούς τους για να ορίσουν μια καλύτερη μοίρα.
Με αντίπαλο πάντα τη συντήρηση, με σεβασμό στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά ποτέ με μικροδιευθετήσεις κορυφής και μικροσυνεννοήσεις του παρασκηνίου.
Θα χρειαστεί, ακόμη, να αναδιατάξουμε οργανωτικά την παράταξη και να αξιοποιήσουμε τους καλύτερους και όχι τους «κολλητούς».
Δεν είναι προσωπικό το στοίχημα, είναι το στοίχημα όλων των δημοκρατικών ανθρώπων που πιστεύουν ότι η μόνη χαμένη μάχη είναι αυτή που δε δόθηκε ποτέ.
Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το διακύβευμα των εσωκομματικών εκλογών;
Μπορούμε να αποδειχθούμε άξιοι της ιστορίας;
Μπορούμε να αποδειχθούμε άξιοι ενός νέου σχεδίου για τη ζωή μας, που βήμα-βήμα θα καθορίσουμε μαζί ΠΑΣΟΚ και πολίτες, χωρίς σάλπιγγες και μεγαλοστομίες, αλλά με βαθιά αίσθηση του καθήκοντος και της ηθικής της ευθύνης;
Κύριε Καστανίδη, παρατηρούμε μια “επικίνδυνη” πόλωση στην κοινωνία: “Ανθρωποφάγα” Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, “αμφισβητούμενα” ΜΜΕ και μια “κόντρα” ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ που στερείται σοβαρότητας. Φοβάστε μήπως ζήσουμε ξανά εποχές “Μνημονίων-Αντιμνημονίων” με το υπάρχον τοξικό δίπολο “Εμβόλιο – Αντιεμβόλιο” στο επίκεντρο αυτή τη φορά;
Κάθε διχασμός είναι αχρείαστος και επικίνδυνος. Έχουμε ανάγκη από ήρεμο και πειστικό δημοκρατικό διάλογο.
Έχουμε ανάγκη από νέο ήθος στη δημόσια ζωή και από μια νέα μορφωτική προσπάθεια.
Η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτική, αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με ύβρεις, εχθροπάθεια και μύθους. Αρκετά δεινά πέρασε η χώρα μας την τελευταία δεκαετία. Φτάνει.
Την οικονομική κρίση θα την αντιμετωπίσουμε πιο γρήγορα από την ηθικοπνευματική καταρράκωση του τόπου που επέφεραν οι ψίθυροι, οι μύθοι, οι σκιές και το δημοκοπικό μίσος.
Ένα νέο κίνημα διαφωτισμού πρέπει να διατρέξει όλη τη χώρα. Και σε αυτή την προσπάθεια πρέπει να προσφέρει το καλύτερο πολιτικό δυναμικό της χώρας, οι διανοούμενοι, οι άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης.
Σε διεθνές επίπεδο, η κατάσταση στο Αφγανιστάν, μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Πώς κρίνετε την μέχρι στιγμής στάση των χωρών του λεγόμενου “Δυτικού πολιτισμού” απέναντι σε όσα συμβαίνουν;
Καλό θα ήταν οι μεγάλες δυνάμεις να αντιλαμβάνονται τον κόσμο και ειδικότερα τις φτωχές και δυστυχείς χώρες όπως πρέπει να είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.
Το Αφγανιστάν είναι ένα νέο κλασσικό παράδειγμα της αποτυχίας των πολιτικών της Δύσης.
Αφού δημιούργησαν επί δεκαετίες σοβαρές περιπλοκές στο Αφγανιστάν, υποχρεούνται τώρα να μην κάνουν τον ανήξερο και τον ουδέτερο στη δυστυχία των καραβανιών της προσφυγιάς. Η Δύση και η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να έχουν ένα οργανωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της φτώχειας στον πλανήτη, με γενναία ανακατανομή των πόρων υπέρ των χωρών που έχουν ανάγκη και με προγράμματα για την ανάπτυξή τους και την κοινωνική συνοχή τους.
Αλλιώς ο κύκλος των επαναλαμβανομένων τραγωδιών θα είναι αέναος.
«Βροντάνε στράτες κι αγορές» μετά την είδηση του χαμού σου, αγαπημένε μας Μίκη.
Πλήθος ανθρώπων από όλες τις ηλικίες, απ’ όλες τις γενιές βρίσκονται τις τρεις αυτές μέρες εδώ για να σε αποχαιρετήσουν. Σεμνά, μα όχι βουβά. Με τα τραγούδια σου σε αποχαιρετάμε, όπως αξίζει σε εκείνους που λεβέντικα ροβόλισαν τον κόσμο. Και ένας ψίθυρος περνά από στόμα σε στόμα: «Χωρίς τον Μίκη θα ήμασταν αλλιώς». Και έτσι είναι. Χωρίς εσένα θα ήμασταν αλλιώς. Φράγμα μεγαλόπρεπο στη λήθη, ένα δοξαστικό στην εποποιία του λαού μας τον 20ο αιώνα, είναι το έργο σου. Αποστόμωσε όσους προσπαθούν να μαυρίσουν τη μνήμη της, διόρθωσε τα ψέματα, έκανε έναν ολόκληρο λαό να νιώθει περηφάνια για την κληρονομιά του και θαυμασμό για εκείνους που με τον αγώνα τους την τιμούν και προσπαθούν να τη μεγαλώσουν. Ορμητική, επαναστατική, φλογισμένη από το πάθος, μια κατάφαση είναι η μουσική σου ότι ο κόσμος μας χρειάζεται και μπορεί ν’ αλλάξει. Με το αστραφτερό σπαθί της, εκτοπίζοντας τον φόβο, την ηττοπάθεια, την αδιαφορία, σαλπίζει νέο ξεκίνημα, πυρπολεί τα όνειρα, «πολιορκεί το “κοίταζε τη δουλειά σου”», γεμίζει με ήλιο τις καρδιές. Μας έδειξες τη δύναμη του ελληνικού λαού, τη δύναμη των λαών του κόσμου. Χωρίς αμφιβολία ήξερες καλά να εδραιώνεις την πίστη πως το δίκιο, η ειρήνη, η ευτυχία, είναι πράγματα κατορθωτά. Όσο ρωμαλέα και στιβαρά αναμετριέται η τέχνη σου με την αδικία, τόσο τρυφερά και απαλά ξέρει να θωπεύει τα όμορφα και τα καλά στη ζωή και τον κόσμο. Έσμιξες «τους τρανούς αητούς με τους χρυσούς αγγέλους», μαθαίνοντάς μας πως για να είσαι δυνατός, πρέπει να είσαι ευαίσθητος. Με ιερή αφοσίωση καλλιέργησες αυτή την ευαισθησία μας, μάς έμαθες, πως μέσα στις καταιγίδες, μπορούμε να κρατηθούμε από ένα λουλούδι. Είχες εμπιστοσύνη στο λαό. Πίστευες, κι όχι άδικα, πως μόνο ο λαός μπορεί να κατανοήσει και να κατακτήσει τα ανώτερα δημιουργήματα του ανθρώπου, τέτοια όπως η τέχνη, η ποίηση, η μουσική. Αρκεί να του δώσει κάποιος τα κλειδιά. Γι’ αυτό δεν μελοποίησες μόνο έξοχα τον ποιητικό λόγο, χωρίς να τον προδίδεις. Τον αναδημιούργησες και τον παρέδωσες με εκείνη τη μορφή που μπαίνει κατ’ ευθείαν στη λαϊκή ψυχή. «Έφερες την ποίηση στο τραπέζι του λαού, πλάι στο ποτήρι και το ψωμί του», όπως έγραφε για σένα ο Γιάννης Ρίτσος. Δεν είναι μόνο ο «Επιτάφιος», η ανεπανάληπτη αυτή συνομιλία της μουσικής σου με την ποίηση του Ρίτσου, που μέσα και από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Μπιθικώτση και του Χιώτη, έγινε ένας διαχρονικός λαϊκός θρήνος και ύμνος μαζί στον θάνατο που γονιμοποιεί το μέλλον. Πέτυχες να μιλήσεις με την υψιπετή ποίηση στη λαϊκή ψυχή, ακόμα και μέσα από απαιτητικές και ασυνήθιστες στο λαϊκό αυτί μουσικές φόρμες, όπως αυτές -στο «Άξιον Εστί» του Ελύτη, -στο «Επιφάνεια – Αβέρωφ» του Σεφέρη, -στο «Πνευματικό Εμβατήριο» του Άγγελου Σικελιανού, -στο «Κάντο Χενεράλ» του Πάβλο Νερούδα κ.ά. Δίχως άλλο, χωρίς εσένα οδηγητή και πρωτεργάτη αυτής της νέας τέχνης, η μουσική θα ήταν αλλιώς. Βαθύς ποταμός, ακόμα ανεξερεύνητος είναι το έργο σου. Σ’ αυτό συνυπάρχουν όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής: Από τους λαϊκούς δρόμους και το δημοτικό τραγούδι ως την αρχαία τραγωδία, το βυζαντινό μέλος, τη συμφωνική μουσική, το κλασσικό τραγούδι, τα ορατόρια. Σου το χρωστάμε λοιπόν, να φροντίσουμε να ανοιχτούν διάπλατα στον κόσμο όλοι οι θησαυροί της μουσικής σου. Σου το χρωστάμε να συνεχίσουμε να διεκδικούμε το μεγάλο όνειρό σου να φτάσουν στο λαό οι θησαυροί σε όλη την ιστορία της μουσικής, μέχρι αυτό ατόφιο να εκπληρωθεί σε μια ανώτερη μορφή κοινωνίας, όπου όλα τα μέλη της θα μπορούν να κατανοούν και να απολαμβάνουν την τέχνη. Ακόμα και το πιο δύσκολο και αφηρημένο είδος της, τη μουσική, αυτή την τέχνη που από μικρό παιδί, από τότε που πρωτοάκουσες την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν, σου πήρε το μυαλό και σ’ έκανε να βλέπεις με τα μάτια της τον κόσμο. «Οι αγώνες και η μουσική είναι τόσο δεμένα πια μέσα μου, ώστε δεν μπορώ να φανταστώ ούτε αγώνες χωρίς τραγούδι, ούτε τραγούδι χωρίς αγώνα» έλεγες. Σ’ όλη τη ζωή σου με το ένα χέρι κρατούσες το τουφέκι και με το άλλο τις παρτιτούρες σου. Και αυτό δεν είναι αλληγορία. Μέχρι και στη Μακρόνησο, σ’ αυτό τον εφιαλτικό τόπο των μαρτυρίων, εσύ έγραφες μουσική. Εκεί έγραψες και το πρώτο συμφωνικό έργο σου, τη Συμφωνία για τη Μακρόνησο. Εκεί κατάλαβες πόσο ευεργετική είναι η δημιουργία, όταν πρέπει να αντέξεις τον πόνο και την κτηνωδία, πόσο ευγενική γίνεται για τους γενναίους, αυτούς που μένουν όρθιοι και δε χαμηλώνουν το βλέμμα τους. Στο ερώτημα για ποιόν δημιουργείς, πάντα απαντούσες: Για το λαό. «Και όταν ακόμα συνθέτω συμφωνικά έργα πάντοτε έχω στο νου μου το λαό. Φιλοδοξώ να γίνω κατανοητός από τους απλούς εργαζόμενους ανθρώπους, γιατί έχω πίστη ότι αυτοί αποτελούν τη βασική δύναμη που σπρώχνει μπροστά την ιστορία», είχες δηλώσει όταν σου απονεμήθηκε το βραβείο Λένιν. Κι έπειτα πάλι συνήθιζες συχνά να επαναλαμβάνεις πως «Ό,τι φτιάξαμε το πήραμε από το λαό και στο λαό το επιστρέφουμε». Και δεν ήταν σεμνοτυφία. Είχες βαθιά συνείδηση ότι για το προσωπικό καλλιτεχνικό σου επίτευγμα, σπουδαίο ρόλο έπαιξε η εποχή σου, ότι στον ιδιαίτερο τρόπο της τέχνης σου, αντανακλούσαν οι πράξεις του λαού. Αυτό άλλωστε είναι το μυστικό της μεγάλης, της αληθινής τέχνης, της τέχνης που συλλαμβάνει τον σφυγμό της εποχής και αφουγκράζεται το επερχόμενο. Να αντλεί τη δύναμή της από την ανθρωπιά, από τα βάσανα, τους καημούς, τις μνήμες και τις ελπίδες του λαού, και αυτή την ανθρωπιά να την επιστρέφει πάλι στους δημιουργούς της. Μια βαθύτερη όμως συνείδηση της ανθρωπιάς: Τη συνείδηση της δύναμης, που μόνο ο άνθρωπος μέσα σε όλα τα πλάσματα διαθέτει, να υποτάσσει τον κόσμο γύρω του, στην ανάγκη του για δίκιο και ευτυχία, να τον μετασχηματίζει στα μέτρα του. Έτσι, γράφοντας για τον δικό σου λαό, είδες τη μουσική σου να σπάει τα σύνορα της χώρας, καθώς η γλώσσα της έχει την οικουμενικότητα από τα κοινά βάσανα, τις ελπίδες, τα οράματα «όλων των τίμιων ανθρώπων της Γης που αγωνίζονται ενάντια στην τυραννία, τη βία και την εκμετάλλευση», αγγίζει τις καρδιές όλων των λαϊκών ανθρώπων ανεξάρτητα από εθνικότητα, γλώσσα, θρησκεία, φυλή. Γι’ αυτό δεκάδες συλλυπητήρια μηνύματα καταφτάνουν αυτές τις μέρες από όλες της γωνιές της Γης από Κομμουνιστικά, από Εργατικά Κόμματα, από πολλές άλλες προοδευτικές οργανώσεις από όλες τις ηπείρους. Από κείνους που νοιώθουν σαν να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο. «Ο καλλιτέχνης, που ζει και δημιουργεί μέσα στην πάλη, εξασφαλίζει ξεχωριστή θέση για το έργο του» δήλωνες. Και πράγματι το έργο σου έκανε θρύψαλα τον μύθο, ότι η δέσμευση καταστρέφει την τέχνη. Το έργο σου είναι τρανή απόδειξη ότι η μεγάλη τέχνη είναι πάντα πολιτική, είτε το γνωρίζει είτε δεν το γνωρίζει ο δημιουργός της. Πίστευες ακλόνητα πως η συμμετοχή σου στη λαϊκή δράση, ήταν αυτή που “έδινε ρεύμα”, που “έβαζε φωτιά” στη δημιουργία σου, πως δεν αρκεί ο καλλιτέχνης μόνο με το έργο του να είναι κοντά στο λαό, αλλά και με την ίδια του τη ζωή. «Να μην ξεχωρίζει τη ζωή του από τη ζωή του εργαζόμενου, από τη ζωή του πρωτοπόρου λαϊκού αγωνιστή», «να είναι ένας απλός στρατιώτης στην ακατάβλητη στρατιά των λαϊκών ανθρώπων» που μάχονται για τη ζωή. Δικά σου τα λόγια. Έτσι, πορεύτηκες κι εσύ μαζί με τους αδικημένους σε δρόμους που έκαιγαν. Από νωρίς, «πήρες του ήλιου το δρόμο, κρεμώντας τη λύρα τη δίκαιη στον ώμο», για το λαό μας, για όλους τους λαούς, ως άλλος Σολωμός, ως άλλος βάρδος της ελευθερίας, με όλα τα προτάγματα της δικής μας εποχής. Από 17 κιόλας χρονών οργανώθηκες στο ΕΑΜ και λίγο μετά στο ΚΚΕ παίρνοντας μέρος στην Εθνική μας Αντίσταση. Τον Δεκέμβρη του ΄44 πολέμησες στη μάχη της Αθήνας, με τον 1ο Λόχο του 1ου Τάγματος του Εφεδρικού ΕΛΑΣ. Και ήταν τόση η περηφάνια σου για τη συμμετοχή σου σ’ αυτή την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα μας, που πολλά χρόνια αργότερα θα πεις πως «αν υπήρχε επιτύμβιο επίγραμμα που θα επιθυμούσες να χαραχτεί στον τάφο σου, θα ήταν: Πολέμησε τον Δεκέμβρη». Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, μοιράστηκες με τους συντρόφους σου τις άγριες διώξεις του αστικού κράτους εξόριστος στην Ικαρία και έπειτα στη Μακρόνησο όπου βασανίστηκες φρικτά. Εκεί είναι, με τα δικά σου λόγια, που έσπασε το «εγώ» και έγινε τελεσίδικα «εμείς». Στη συνέχεια αγωνίστηκες μέσα από την ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες για την κοινωνική και πολιτιστική αναγέννηση, ενώ «πλήρωσες» με νέες δοκιμασίες, φυλακές και εξορίες, την παράνομη δράση σου ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967. Με τις αμέτρητες συναυλίες σου στο εξωτερικό μέχρι την πτώση της δικτατορίας μετέφερες σε όλο τον κόσμο το μήνυμα της αντίστασης και της λευτεριάς, και έπειτα σε όλη την Ελλάδα. Τα τραγούδια σου, που τα λέγαμε μυστικά όλα τα μαύρα εκείνα χρόνια, κατέκλυσαν τα πάντα, τις ταβέρνες, τα γιαπιά, τα σχολειά, τα πανεπιστήμια, τις εκδρομές, τις συντροφιές, τις διαδηλώσεις. Στις συγκλονιστικές συναυλίες σου και στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ, μέσα σε μια μέθεξη της μουσικής σου με τον κόσμο, αποθεωνόταν η πίστη πως με τους αγώνες μας θα αλλάξουμε τον κόσμο για να ξημερώσει ένα καλύτερο αύριο. Τα χρόνια αυτά έδωσες τη μάχη ως υποψήφιος του ΚΚΕ για το δήμο της Αθήνας, ενώ το 1981 και το 1985 ως βουλευτής του Κόμματος υπερασπίστηκες τα δικαιώματα των εργαζόμενων, του λαού. Από κάθε μετερίζι στη σκέψη σου πρυτάνευε ο αγώνας για την “ενότητα των Ελλήνων”. Πολύπλευρος και πολυτάλαντος, διανοούμενος καθώς ήσουν, δεν περιορίστηκες στη μουσική, αλλά με το χαρισματικό λόγο σου έγραψες ένα σωρό βιβλία εκείνα τα χρόνια. Το ξεχωριστό, όμως, στην περίπτωσή σου είναι ότι η καλλιτεχνική ιδιοφυΐα σου συναντήθηκε με μια προσωπικότητα ανήσυχη και άγρυπνη, που ένοιωθε πάντα την ανάγκη να ξεπερνά τον εαυτό της. Έτσι συνέχιζες μέχρι το τέλος να το δίνεις το «παρών» σε όλες τις κρίσιμες στιγμές που ακολούθησαν, παίρνοντας το μέρος της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού και τη νίκη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, δεν λύγισες. «Κι όμως σταθήκαμε όρθιοι κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, πως το οφείλουμε στα δάκρυα και τις θυσίες αυτών των χιλιάδων και χιλιάδων πρωτοπόρων αγωνιστών, που έπεσαν ακολουθώντας τις σημαίες και τα λάβαρα με το κόκκινο αίμα, που φλόγιζαν, εξακολουθούν να φλογίζουν, τις καρδιές όσων πάλευαν και παλεύουν για την ελευθερία, την ειρήνη, το δίκαιο, τα δικαιώματα του λαού μας και όλων των λαών της γης», είχες πει τότε. Σταθερά στις επάλξεις του διεθνισμού, ασταμάτητα υποστήριζες την αδερφική φιλία του ελληνικού με τον τούρκικο λαό και το δίκαιο αγώνα του Παλαιστινιακού λαού. Πολεμώντας «τους λύκους που διψούν για αίμα και σεργιανούν στην περιοχή μας» διοργάνωσες το 1999 την ιστορική συναυλία με τη συμμετοχή όλων των μεγάλων Ελλήνων τραγουδιστών ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση και τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, και καταδίκασες, με τις ξεκάθαρες δημόσια εκφρασμένες θέσεις σου τις κρίσιμες στιγμές, τα «τσακάλια του αντικομμουνισμού», όπως τα ονόμασες, τα αντικομμουνιστικά μνημόνια του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ανιστόρητη εξομοίωση «των θυμάτων με τους θύτες, των εγκληματιών με τους ήρωες, των κατακτητών με τους απελευθερωτές και των ναζιστών με τους κομμουνιστές». Παρών δήλωσες και στη δίκη της εγκληματικής, ναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής. Παρών και στο δίκαιο αγώνα του λαού μας για την κατάργηση των μνημονίων και όλων των αντεργατικών εφαρμοστικών νόμων τους. Η αλήθεια είναι, όπως και γνωστό σε όλους, πως δεν συμφωνούσαμε πάντα με τις πολιτικές πρωτοβουλίες σου, όμως αυτό που μένει, το υστερόγραφο της δόξας, είναι η τεράστια παρακαταθήκη του έργου σου και η πολιτική διαθήκη που μας άφησες, “σβήνοντας τις λεπτομέρειες” και κρατώντας τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Το ότι “τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά, τα ώριμα χρόνια σου τα πέρασες κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ”. Δεν σε αποχαιρετούμε σύντροφε Μίκη, γιατί εσύ δεν έφυγες. Μέσα στις φλέβες μας είσαι. Θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά πολέμησες, θα ‘σαι για πάντα σ’ όλους τους ποταμούς του κόσμου. Κι όταν “θα πάρουν τα όνειρα εκδίκηση” και γύρω μας θα λάμπει η λιόλουστη ζωή θα είσαι κι εσύ, τρανός, όπως πάντα, στις μεγάλες στιγμές, παρών. Γιατί το έργο σου έγινε ελπιδοφόρος αναγεννητικός «ανάκουστος κελαηδισμός» για τον ελληνικό λαό, για όλους τους λαούς, στη σύγχρονη ιστορική εποχή της ανατολής της νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για την Ελευθερία σε όλες της τις μορφές: Πνευματική, ηθική, πολιτική, κοινωνική, για την πλήρη, αληθινή ελευθερία. το φέρετρό σου σηκώνεται, υψώνει τη γροθιά της «κι αντριεύει και θεριεύει» η Ελλάδα! Σύντροφε Μίκη, Είσαι «φως που πατεί χαρούμενο τον Άδη»! Φως επαναστατικό «στην κορφή του Ολύμπου αριστερά»… Φως που «ολούθε λαμπυρίζει», όπως έγραψαν αυτές τις μέρες γερμανικές εφημερίδες. Ένα «φως που καίει». «Τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής»! Όπως ήθελες θα γίνει, όπως το προδιέγραψες με την πολιτική διαθήκη σου «στους μεγάλους δρόμους κάτω από τις αφίσσες», με τα αθάνατα τραγούδια σου. Θα τον «σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα». Θα τον «σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο». Όταν απόψε το πλοίο θα σαλπάρει από τον Πειραιά, για να διασχίσει τα γαλάζια νερά της ελληνικής θάλασσας για να σε οδηγήσει στην τελευταία σου κατοικία, στον τόπο καταγωγής σου, στο Γαλατά Χανίων, στην αγαπημένη σου Κρήτη, σύμφωνα με την επιθυμία σου, όλη η Ελλάδα θα σε συνοδεύει με τα τραγούδια σου. Γιατί για σένα, για να δανειστούμε στίχους από το μεγαλείο του Σολωμού, «ο ουρανός καμάρωνε κι η γη χειροκροτούσε»… Αθάνατος Μίκη!
Το 2001, ο απόλυτος εχθρός της Δύσης ονομάζεται Αλ-Κάιντα και κρύβεται πίσω από τη φιγούρα του αρχηγού της, του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Είκοσι χρόνια πολέμου μετά, η αποτυχία είναι αναμφισβήτητη: ο τζιχαντισμός έχει κάνει μεταστάσεις, οι τζιχαντιστικές οργανώσεις είναι περισσότερες και διαθέτουν καλύτερη γεωγραφική κατανομή.
Οι στάχτες των Δίδυμων Πύργων κάπνιζαν ακόμη όταν ο αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Ουόκερ Μπους κήρυττε την έναρξη αυτού που κατά καιρούς αποκάλεσε «σταυροφορία» ή «πόλεμο» εναντίον της τρομοκρατίας. Στο στόχαστρο ήταν το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, ένοχο ότι άφησε την Αλ-Κάιντα να προετοιμάσει την πιο φονική επίθεση που πραγματοποιήθηκε ποτέ εναντίον δυτικής χώρας.
Δύο χρόνια και μία στρατιωτική νίκη αργότερα, ο Μπους ισχυριζόταν τον Ιανουάριο του 2003, στην παραδοσιακή ομιλία του για την κατάσταση του Έθνους: «στο Αφγανιστάν, συμβάλαμε στην απελευθέρωση ενός καταπιεσμένου λαού και θα συνεχίσουμε να τον βοηθάμε να κάνει τη χώρα του ασφαλή, να ανοικοδομήσει την κοινωνία του και να μορφώσει όλα τα παιδιά του, αγόρια και κορίτσια».
Όμως η ιστορία δεν τον άκουσε. Οι Ταλιμπάν ανακατέλαβαν την Καμπούλ και επιβάλλουν τη σαρία. Είτε οι κατευναστικές δηλώσεις τους κρίνονται αξιόπιστες είτε όχι, τη χώρα κυβερνούν πράγματι υπερ-ριζοσπαστικοί ισλαμιστές, οι οποίοι βρίσκονται πολύ κοντά στην Αλ-Κάιντα.
Ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας έχει άραγε συνεπώς αποτύχει; «Κατάφεραν να σκοτώσουν τον Μπιν Λάντεν, όμως αν ο στόχος ήταν να βάλουν τέλος στον διεθνιστικό τζιχαντισμό, πρόκειται για μια πλήρη αποτυχία», απαντά χωρίς περιστροφές ο Αμπντούλ Σάγεντ, πολιτειολόγος στο πανεπιστήμιο του Λουντ, στη Σουηδία.
– Καταστροφικός απολογισμός –
Βεβαίως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έγιναν στόχος τέτοιας επίθεσης μετά το 2001. Όμως οι στόχοι που καθορίστηκαν «ήταν ανέφικτοι», λέει ο Ασάφ Μογαντάμ, ερευνητής του Διεθνούς Ινστιτουτου για την Αντιτρομοκρατία (ICT) στο Ισραήλ. «Η τρομοκρατία δεν μπορεί να ηττηθεί. Η απειλή διαρκώς εξελίσσεται».
Το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) της Ουάσινγκτον ανακοίνωσε το 2018 ότι ο αριθμός των ενεργών τρομοκρατικών οργανώσεων (67) ήταν ο υψηλότερος από το 1980. Όσο για τον αριθμό των μαχητών, κυμαινόταν τότε, σύμφωνα με τις πηγές του CSIS, ανάμεσα σε 100.000 και 230.000. Επρόκειτο για αύξηση 270% σε σχέση με τις εκτιμήσεις του 2001. Ακόμη κι αν παραδεχτεί κανείς πως αυτοί οι αριθμοί είναι συζητήσιμοι, η τάση είναι αναντίρρητη.
Με δεδομένες τις δαπάνες που έγιναν -μόνο οι Αμερικανοί ξόδεψαν αναμφίβολα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια στο Αφγανιστάν- ο απολογισμός είναι καταστροφικός και παραπέμπει σε πρόδηλα λάθη, σύμφωνα με τους αναλυτές.
Η ανατροπή του ιρακινού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσέιν το 2003 αναφέρεται έτσι τακτικά ως ένα μείζον σφάλμα. «Επέτρεψε στην Αλ-Κάιντα να αναστηθεί, κάτι που έθεσε τις βάσεις της δημιουργίας της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος», εκτιμά ο Σεθ Τζόουνς, ειδικός για την τρομοκρατία στο CSIS.
– Ένας τζιχαντισμός με δύο κεφάλια –
Πέραν αυτών, οι παρατηρητές περιγράφουν μια στρατηγική που προκρίνει τη σύγκρουση, χωρίς να λαμβάνει επαρκώς υπόψη τις συνθήκες στις οποίες αναπτύσσεται ο τζιχαντισμός: τον πόλεμο, το χάος, την κακή διακυβέρνηση, τη διαφθορά.
«Συγκρούσεις, όπως αυτή της Συρίας, μπορούν να κινητοποιήσουν και να ριζοσπαστικοποιήσουν μέσα σε λίγο χρόνο χιλιάδες μαχητές», υπογραμμίζει ο Τόρε Χάμινγκ, ερευνητής στο Τμήμα Πολεμικών Σπουδών στο King’s College του Λονδίνου. «Το μείζον πρόβλημα δεν είναι στρατιωτικό», προσθέτει. «Ένας από τους πιο ισχυρούς μηχανισμούς για να προληφθεί η στρατολόγηση μαχητικών ισλαμιστών είναι να προσφερθούν στους ανθρώπους καλύτερες εναλλακτικές επιλογές. Τα όπλα δεν τις προσφέρουν».
Είκοσι χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το τοπίο είναι συνεπώς εντελώς διαφορετικό. Ο τζιχαντισμός ήταν μονοκέφαλος, ενσαρκωνόταν από την Αλ-Κάιντα: πλέον έχει δύο κεφάλια μετά τη δημιουργία του Ισλαμικού Κράτους και την ανακήρυξη του «χαλιφάτου» στο Ιράκ και τη Συρία, ενώ ακολούθησαν πέντε χρόνια (2014-2019) φρικαλεοτήτων που αναμεταδίδονταν απ’ ευθείας από τα μέσα κοινωνικής δικτυώσης.
Το γεωγραφικό εύρος της τζιχαντιστικής απειλής έχει κι αυτό αλλάξει. Οι οργανώσεις περιορίζονταν στη Μέση Ανατολή, ενώ πλέον ομάδες τζιχαντιστών δρουν επίσης στις τέσσερις γωνιές της Αφρικής, στο μεγαλύτερο μέρος του αραβικού κόσμου, καθώς και στη νότια και τη νοτιοανατολική Ασία.
Οι δεσμοί ανάμεσα σ’ αυτές τις τζιχαντιστικές ομάδες είναι χαλαροί, οι σχέσεις τους με τις κεντρικές οργανώσεις συχνά ασθενείς. Και οι τοπικές διεκδικήσεις τους υπερτερούν των διεθνών φιλοδοξιών. Όμως ορισμένες απ’ αυτές «έχουν γίνει σοβαροί πολιτικοί πρωταγωνιστές», διαπιστώνει ο Ασάφ Μογαντάμ. «Δεν μιλάμε πια για ένα μικρό αριθμό ανθρώπων, τους οποίους πρέπει να βάλουμε σ’ ένα κατάλογο παρακολουθήσεων. Η απειλή έχει κάνει μεταστάσεις. Υπάρχει ένας μεγαλύτερος αριθμός καθεστώτων, σε διασκορπισμένες περιοχές, τα οποία αντιμετωπίζουν τον βίαιο εξτρεμισμό».
– Νέα παγκόσμια τάξη –
Η Αφρική έγινε έτσι το νέο σύνορο του τζιχαντισμού ανάμεσα στο Σαχέλ και το Μαγκρέμπ, τη Σομαλία και τη Λιβύη, τη Μοζαμβίκη και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Πρόκειται για μια επέκταση που ηχεί κι εδώ σαν μια αποτυχία.
Το μέτωπο του τζιχάντ «μετακινήθηκε από τη Μέση Ανατολή προς την Αφρική και δεν πιστεύω πως αυτό είχε προβλεφθεί», λέει η Μπρέντα Γκιτίνγκου, αναλύτρια της αντιτρομοκρατίας με έδρα το Γιοχάνεσμπουργκ, και αναφέρει την ανικανότητα των Δυτικών «να προβλέψουν την ανάδυση ενός νέου πεδίου μάχης και να λάβουν υπόψη το δυναμικό της Αφρικής σε όρους νέου τζιχάντ».
Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει και στην πλευρά της Δύσης. Η παγκοσμια τάξη έχει μεταμορφωθεί. Η 11η Σεπτεμβρίου είχε, από τη μια μέρα στην άλλη, αναγάγει την ισλαμιστική τρομοκρατία σε «υπ’ αριθμό ένα εχθρό» των Ηνωμένων Πολιτειων και των συμμάχων τους. Έκτοτε οι εντάσεις έχουν αυξηθεί, ιδιαίτερα με το Ιράν, τη Ρωσία και κυρίως την Κίνα.
Ο Σεθ Τζόουνς το παραδέχεται, «οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αλλάξει τις προτεραιότητές τους» και ανησυχούν, όπως και άλλες δυτικές πρωτεύουσες, για την κινεζική απειλή. «Υπάρχει μια τεράστια συζήτηση στους κόλπους της κοινότητας των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών για το αν πρέπει ή όχι να συνεχισουμε να απομακρυνόμαστε από την αντιτρομοκρατία».
Όμως άλλες απειλές κάνουν την εμφάνισή τους. «Ασφαλώς ούτε η Αλ-Κάιντα ούτε το Ισλαμικό Κράτος δεν φαίνεται να έχουν τα μέσα για να πλήξουν άμεσα στη Δύση με μια μαζική επίθεση, όπως είχε γίνει με τις επιθέσεις του Παρισιού στις 13 Νοεμβρίου 2015. Όμως οι αστυνομικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν ξεπεραστεί από τους «μοναχικούς λύκους» και άλλους απομονωμένους μαχητές, που μερικές φορές έχουν γεννηθεί στη χώρα την οποία πλήττουν, συχνά έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί στο Ίντερνετ και σκοτώνουν στα τυφλά, στο όνομα του ενός ή του άλλου, με ένα μαχαίρι, ένα πυροβόλο όπλο, ένα φορτηγό.
Είκοσι χρόνια μετά, η τζιχαντιστική απειλή δεν έχει συνεπώς ουδόλως ηττηθεί, αλλά έχει μεταλλαχθεί. Η αποτελεσματικότητά της βρήκε μάλιστα μιμητές στους χώρους των υποστηρικτών της «λευκής υπεροχής» και του δεξιού εξτρεμισμού.
Πρόκειται ασφαλώς για την πρόκληση των ερχόμενων ετών, φοβάται ο Ασάφ Μογαντάμ. «Υπάρχει ένας βαθμός ανοχής και συμπάθειας στη Δύση για τις ιδέες της άκρας δεξιάς», διαπιστώνει. «Αυτές αντλούν πολύ από τον εθνικισμό, ο οποίος είναι μια ισχυρή ιδεολογία εδώ και ενάμιση αιώνα».
Στον αποχαιρετισμό του Μίκη χώρεσαν πάρα πολλά. Ο λυγμός της “Λαμπράκισσας” που ακούμπησε στο φέρετρο τους νεανικούς αγώνες της, η αναπόληση μιας εποχής “που όλα είχαν νόημα και όραμα”, η ανάγκη επιβίωσης του προδομένου ονείρου, η μονήρης επαναστατικότητα που έβρισκε συντρόφους και γινόταν ποτάμι, οι πολλοί νέοι που αισθάνονται την απουσία των συμβόλων, οι μουσικές και τα τραγούδια που μας ανατριχιάζουν ακόμα και αναιρούν στιγμιαία την “βόλεψη”.
Τα “Μεγάλα Μεγέθη” ήταν εκεί, όπως το ήθελε κι΄όπως το ζήτησε ο ίδιος. Όπως το επέβαλε το δικό του τεράστιο μέγεθος. Δεν συμβαίνει συχνά στην ιστορία να υποτάσσονται και να συμπυκνώνονται οι μνήμες σε ένα και μόνο συναίσθημα: της πραγματικής απώλειας.
Εκείνο που μένει, ωστόσο, είναι μια αιχμάλωτη απορία, ένα ψιθύρισμα που πάει από το αυτί στην καρδιά. Μετά; Θα βιώσουμε τον μεγάλο συμβιβασμό με το κενό; Θα αποδεχθούμε την ήττα της απουσίας όλων αυτών που πυκνά πέρασαν από το μυαλό και τα χείλη μας αυτές τις μέρες;
Θα είναι η σιωπή μια πορεία που θα αναιρεί την παράλυση, ή θα κυριαρχήσει μετέωρη ως εντολή (του νεκρού) για μια επανεκκίνηση; Ο Μίκης θα είναι εδώ στα τραγούδια του, το ερώτημα είναι πόσο εμείς θα κάνουμε κτήμα της κληρονομιά του. Ήταν αυτή η τελευταία κηδεία ως ρωγμή στον χρόνο, και μετά απ΄ αυτή θα νικήσει η απόγνωση πως τίποτε σπουδαίο και κανείς σπουδαίος δεν ακολουθούν;
