Τέλος δεν έχουν τα «φάουλ» στην ΕΡΤ καθώς μετά την μη μετάδοση της προσπάθειας του Λευτέρη Πετρούνια, του Παναγιώτη Γκιώνη, το on air κατσάδιασμα στην παρουσιάστρια που θέλησε να επισημάνει τι είχε συμβεί στους Ολυμπιακούς του Ρίο με την Κατερίνα Στεφανίδη, αλλά και το ρατσιστικό σχόλιο αθλητικογράφου για σχιστά μάτια, η δημόσια τηλεόραση αυτήν την φορά άλλαξε το «πινγκ πονγκ» σε «πιγκ πογκ» και «βάπτισε» τον άσο του αθλήματος, Παναγιώτη Γκιώνη ως Γιώργο.
Πιο αναλυτικά, όπως κατέγραψε το iEidiseis, δυο λάθη σε ένα «σούπερ» κατάφεραν, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να κάνουν στην ΕΡΤ. Αντί για «πινγκ πονγκ» έγραψαν «πιγκ πογκ» και άλλαξαν και το όνομα του Παναγιώτη Γκιώνη, τον οποίο «βάπτισαν» ως Γιώργο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό κατά τη διάρκεια πρωινής εκπομπής της ΕΡΤ και κατά τον σχολιασμό της ήττας του Παναγιώτη Γκιώνη από τον Νοτιοκορεάτη Ζεούνγκ, ο εκ των παρουσιαστών, αθλητικογράφος, Δημοσθένης Καρμοίρης, αφού πρώτα εξήρε την ικανότητα των Νοτιοκορεατών στο πινγκ πονγκ λέγοντας ότι «δεν παίζονται στο πινγκ πονγκ», στη συνέχεια θέλησε (αποτυχημένα) να αστειευτεί.
«Όταν είναι σχιστά τα μάτια πώς παρακολουθούν το μπαλάκι που πάει και έρχεται;» είπε. Ωστόσο δεν πρόκειται για αστεϊσμό αλλά για ρατσιστικό σχόλιο, το οποίο ιδίως στην δημόσια τηλεόραση θα έπρεπε να είναι απαγορευτικό.
Ο ίδιος δημοσιογράφος λίγες ημέρες πριν είχε πει ότι η Άννα Κορακάκη, η οποία αναδείχθηκε έκτη στους Ολυμπιακούς αγώνες, «τα θαλάσσωσε», προκαλώντας πάλι αντιδράσεις.
Μία νέα έρευνα η οποία δημοσιεύτηκε στον preprint server του arXiv και αποτελεί μία συνεργασία αστροφυσικών και κοσμολόγων από τα Ulm University και University of Lyon, μελετάει το φως που έμεινε από το Big Bang ή αλλιώς την Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου (CMB).
Καταλήγει στο συμπέρασμα λοιπόν πως το σύμπαν δεν είναι ένα επίπεδο στοιχείο όπως πολλοί πιστεύουν και έχει στην πραγματικότητα ένα three-torus σχήμα ή πιο απλά, είναι ένα τρισδιάστατο donut. Το paper δεν έχει περάσει ακόμα από peer-review και ο Thomas Buchert του Πανεπιστημίου της Λυών, είπε πως το παρέδωσε σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά για να συζητηθεί.
Η ιδέα του σύμπαντος-donut δεν είναι νέα και προέρχεται από τη δεκαετία του ’80, ωστόσο νέα δεδομένα άνοιξαν ξανά τη συζήτηση το 2003. Στα τελευταία 18 χρόνια υπάρχει επιστημονική συναίνεση πως το σύμπαν είναι γεωμετρικά επίπεδο, δηλαδή οι παράλληλες γραμμές στη δομή του χωροχρόνου παραμένουν παράλληλες και επεκτείνονται στο άπειρο χωρίς να συγκλίνουν. Ωστόσο ο Buchert και οι συνάδελφοί του θεωρούν πως υπάρχει κάτι στο CMB που δεν ταιριάζει με αυτό το μοντέλο.
Το φάσμα του CMB δεν είναι μόνο ελάχιστα διακριτό αλλά έχει και τεράστια κενά, δημιουργώντας ενδιαφέρουσες ανισορροπίες μεταξύ των προβλέψεων του στάνταρ μοντέλου και των παρατηρήσεων CMB.
Με απλά λόγια, λείπουν κομμάτια από το CMB που θα ήταν εκεί αν το σύμπαν ήταν όντως άπειρο όπως προτείνει το στάνταρ μοντέλο. Τα κομμάτια που λείπουν μπορεί να σημαίνουν πως η τοπολογία του είναι κυρτή με τέτοιο τρόπο που συνδέεται ξανά με τον εαυτό του, όπως ένα donut.
Με τον ίδιο τρόπο που διπλώνεις ένα κομμάτι επίπεδου χαρτιού σε ένα κυρτό σχήμα χωρίς να χάνει τις παράλληλες ιδιότητές του, η λύση που προτείνουν μπορεί να σημαίνει πως το σύμπαν μπορεί να είναι και επίπεδο και σε σχήμα donut ταυτόχρονα. Αν κάτι τέτοιο είναι αλήθεια όμως θα σημαίνει πως το σύμπαν δεν είναι άπειρο.
Ένα πεπερασμένο σύμπαν μπορεί να είναι τρομακτικό για πολλούς, αλλά δε θα βιώσουμε ποτέ κάποιο όριο. Άρα ζεις σε ένα σύμπαν χωρίς όρια παρόλο που έχει πεπερασμένο όγκο. Το φως μπορεί να ταξιδέψει σε όλο το πεπερασμένο σύμπαν, αλλά θα ήταν δύσκολο κάτι τέτοιο για ένα διαστημικό ταξιδιώτη. Σίγουρα αν μελλοντικές τεχνολογίες επιτρέψουν τη δημιουργία σκουληκότρυπων στο χωροχρόνο ή αν έχουμε τεχνολογίες που δεν περιορίζονται από την ταχύτητα του φωτός, τότε θα μπορούσαμε να το εξερευνήσουμε όλο.
Ένα τέτοιο πολλαπλά συνδεδεμένο σύμπαν θα έπρεπε να είναι τρεις με τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το παρατηρήσιμο σύμπαν σύμφωνα με τα δεδομένα του CMB. Τεχνικά, αυτό σημαίνει πως θα μπορούσε κανείς να ταξιδέψει προς μία κατεύθυνση και να καταλήξει εκεί που ξεκίνησε. Ωστόσο στην πραγματικότητα δε θα μπορούσε να το κάνει αυτό αφού ζούμε σε ένα σύμπαν που επεκτείνεται με μεγαλύτερο ρυθμό από την ταχύτητα του φωτός, οπότε χωρίς ανεπτυγμένες τεχνολογίες, ένας ταξιδιώτης δε θα μπορούσε ποτέ να φτάσει ξανά το σημείο αφετηρίας του.
Το 1984 μια υπόθεση συντάραξε τις ΗΠΑ: ο Gregory Lee Johnson, διαμαρτυρόμενος για την πολίτικη Ρίγκαν, έκαψε την αμερικάνικη σημαία προκαλώντας θύελλες αντιδράσεων όχι μονό στην ultra συντηρητική πολιτεία του Τέξας άλλα σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Καταδικάστηκε στο δικαστήριο της Πολιτείας άλλα το Ανώτατο Δικαστήριο (θεσμός και ουσιαστικός έλεγχος του κράτους) τον αθώωσε με το σκεπτικό ότι (η καύση της σημαίας) αποτελεί “συμβολική ομιλία” (δηλαδή πράξη) που προστατεύεται από το Σύνταγμα.
Με αυτό το σκεπτικό το πιο θεσμικά αδέκαστο δικαστήριο του κόσμου αναγνώρισε το δικαίωμα σε έναν πολίτη να εκφράζει, ίσως με το πιο ακραίο συμβολικό τρόπο που δεν περιέχει ίχνος βιας, την αντίθεση του με την πολίτικη της κυβέρνησης του. Άλλωστε ο πατριωτισμός δεν είναι η τυφλή υπακοή στο κράτος και τους θεσμούς- το αντίθετο: πραγματικός πατριωτισμός είναι η συνεχής επίβλεψη των θεσμών και η προσπάθεια διατήρησης της άξιας ενός λαού και ενός κράτους.
Η περίπτωση του κ. Ιάσονα Αποστολοπουλου αποτελεί μια μικρογραφία της υπόθεσης του κ. Johnson. Ξεπερνώντας φυσικά της γελοίες κατηγορίες που κυκλοφορούν στα social media ότι είναι πράκτορας ξένων κτλ., από μια μικρή έρευνα προκύπτει ότι πρόκειται περί ενός ακτιβιστή ανθρώπου, βραβευμένου από ξένες χώρες που αποδεδειγμένα έχει σώσει ζωές και δη μικρών παιδιών. Από την άλλη πλευρά έχει εκφραστεί με ενδεχομένως απρεπή τρόπο για τις αρχές του κράτους.
Ο ίδιος όμως ο κ. Πρωθυπουργός από το Βήμα της Βουλής έχει αιτιολογήσει παρόμοια συμπεριφορά συνεργάτιδας του προς πρώην Πρωθυπουργό. Άλλωστε το κράτος οφείλει να δείχνει επιείκεια σε συμπεριφορές εξετάζοντας πάντα τις προθέσεις.
Τι είναι λοιπόν πιο σημαντικό; Να σώζεις ζωές προσφύγων ή να κατηγορείς το κράτος σου (ενδεχομένως ακόμα και αδίκως); Ας μην λησμονούμε την ιστορία μας και τις αληθινές άξιες του Ελληνισμού. Είμαστε ένας λαός με τεράστια ιστορία και έχουμε υποστεί πολλά δείνα: ένα μεγάλο τμήμα του ελληνισμού αναγκάστηκε να γίνει πρόσφυγας και είχε υποστεί ρατσιστικές προσβολές- πρέπει λοιπόν, με σεβασμό προς αυτούς τους πρόγονους μας άλλα και σύμφωνα με τις άξιες μας, να έχουμε μια ανάλογη στάση για τους πραγματικούς πρόσφυγες (καμμια κυβέρνηση δυστυχώς δεν το έχει πετύχει άλλα αυτό είναι ένα άλλο θέμα).
Ο Ιάσων λοιπόν θα πρέπει να αποτελέσει δόρυ όχι μονό κατά κάθε μορφής μικρού ή μεγάλου ρατσιστή που μπορεί να κρύβει ή να φανερώνει κανείς άλλα κυρίως κατά του ψευδοπρατιωτισμου που επικρατεί σε ορισμένους και το οποίο λοξοκοιτάει ή ακόμα και υιοθετεί το “κενό” της Χρυσής Αυγής.
Δεν γνωρίζω εάν ο Ιάσων θα πρέπει να βραβευθεί (όπως και οι περισσότεροι από εμάς καθώς δεν έχουμε τα πλήρη στοιχεία). Αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας όμως είναι ότι κάκιστοι χειρισμοί του κράτους επέτρεψαν να δημιουργηθεί μια απαράδεκτη κατάσταση: ένας πολίτης να διασύρεται δημοσίως (διότι αποτελεί διασυρμό να του αφαιρείς μια μεγίστη τιμή όταν ανακοινώνεις ότι θα του την δώσεις) άλλα και δυο θεσμοί του κράτους , η Προεδρία της Δημοκρατίας και το Υπουργείο Εξωτερικών να μαλώνουν δημοσίως σαν παιδιά σε παιδική χαρά.
Άλλα ας γίνει αυτό αφορμή για μια διαφάνεια στην μέθοδο απόδοσης παράσημων στους πολίτες- λόγια πρώην Υπουργού Εξωτερικών ότι “μου ασκήθηκε πίεση από συγκεκριμένο υφυπουργό για να πάρει ο ίδιος παράσημο” δεν πρέπει πλέον να επαναληφθούν.
Και σίγουρα αποτελεί δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη να ασκεί κριτική στο κράτος και τους θεσμούς- ακόμα ενδεχομένως και να κάψει την σημαία μας ένα αυτό πρόκειται να επαναφέρει τις άξιες μας.
Όταν δεν έχεις διάθεση ή δεν μπορείς να παράγεις πολιτική, παράγεις «εχθρούς». Είναι η εύκολη λύση για την απεμπόληση ευθυνών κατασκευάζοντας αποδιοπομπαίους τράγους που θα επωμισθούν το βάρος λαθών, παραλείψεων και εσκεμμένων, αλλά τελικά κατακριτέων, επιλογών.
Το πολιτικό κόστος είναι ισχυρότερο από την πολιτική ευθύνη και η μεταβίβαση ευθυνών προτιμότερη από την ανάληψη τους. Γιατί στην τελική, αξία έχει η εξουσία κι όχι η ουσία.
Δυστυχώς γι’ άλλη μια φορά και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία, η κυβέρνηση αποδεικνύεται ελλειμματική απέναντι στην διαχείριση της υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία του νέου κορωνοϊού. Και δεν είναι η μόνη καθώς οι επιλογές της είναι πολλές φορές σε συνάρτηση με τις επιλογές της «μητέρας» μπορεί και «μητριάς» Ευρώπης.
Για περισσότερο από ενάμιση χρόνο και δεν έμαθε από τα λάθη της επαναλαμβάνοντας μέτρα που έχουν αποδειχτεί στο πεδίο αναποτελεσματικά και πολλές φορές επικίνδυνα.
Όπως σημείωσε ο επικεφαλής της Συμβουλευτικής Επιστημονικής Επιτροπής της Κύπρου, Dr. Κωνσταντίνος Τσιούτης σε άρθρο του «φαίνεται να μη θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η πανδημία έχει απρόοπτα, ότι δεν μπορείς να προβλέψεις, παρά μόνο να προσπαθείς και να προετοιμάζεσαι».
Αλήθεια πόσο προετοιμάστηκε και προσπάθησε μετά το πρώτο κύμα η κυβέρνηση Μητσοτάκη για την αντιμετώπιση της πανδημίας; Εκ του αποτελέσματος καθόλου.
Συνεχίζοντας ο Dr. Τσιούτης σημειώνει ότι «εκείνο που βλέπουμε είναι να μην μαθαίνουμε απ’ τα λάθη μας και να τα επαναλαμβάνουμε. Τρία lockdown, τρεις φάσεις χαλάρωσης που έφεραν ανεξέλεγκτη έξαρση, χώροι συναθροίσεων να βάζουν το κέρδος πάνω από την προστασία του συνόλου, κόσμος να αγνοεί τα βασικά ατομικά μέτρα προστασίας επειδή «κουράστηκε». Να μην θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η πανδημία έχει απρόοπτα, ότι δεν μπορείς να προβλέψεις, παρά μόνο να προσπαθείς και να προετοιμάζεσαι: πάντα γνωρίζαμε για τον κίνδυνο των μεταλλάξεων, τα εμβόλια έχουν καλύτερη αποτελεσματικότητα από αυτήν που περιμέναμε κι ας παρατηρούμε έκπτωση της αποτελεσματικότητας μετά από κάποιο διάστημα και έναντι μεταλλάξεων. Να μην καταλαβαίνουμε ότι όλα γίνονται για να μην πεθαίνει ο κόσμος και να μην φορτώνεται το σύστημα υγείας σε σημείο που να μην μπορεί να εξυπηρετεί ούτε τα επείγοντα (όχι μόνο COVID-19 αλλά και άλλα)».
Συνεχίζοντας ο επικεφαλής της Συμβουλευτικής Επιστημονικής Επιτροπής της Κύπρου σημειώνει ότι αντί «να έχουμε μία ασφαλή και λειτουργική καθημερινότητα, αυτό που βλέπουμε είναι να συνεχίζεται ο κοινωνικός ρατσισμός και να βρίσκουμε αποδιοπομπαίους τράγους. Στις αρχές ήταν οι Κινέζοι, μετά έγιναν τα «κρούσματα», μετά έγιναν οι τουρίστες, μετά έγιναν οι Λεμεσιανοί, μετά έγιναν τα σχολεία, μετά έγιναν οι νέοι, τώρα έγιναν οι ανεμβολίαστοι».
«Η πόλωση, η ένταση, οι χαρακτηρισμοί, η κουλτούρα μίσους, σίγουρα δεν βοηθάνε. Αν θέλεις να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου, πρώτα να φερθείς ώριμα και υπεύθυνα και να συμβάλεις στο δικαίωμα της υγείας για όλους», συνεχίζει ο Τσιούτης.
Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι, από τις επιλογές και τις πράξεις μας, όμως πρώτιστα η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στην Κυβέρνηση. Την κάθε κυβέρνηση, που προσπαθώντας να μεταθέσει τις δικές της ευθύνες, αποζητά αποδιοπομπαίους τράγους, απλά και μόνο για να σώσει το τομάρι της.
«Ο περιορισμός και το κλείσιμο χώρων δεν φέρνουν ουσιαστικό αποτέλεσμα αν δεν καταλάβουμε τις συνέπειες των επιλογών και πράξεων μας, ώστε να κρατούμε την επανεκκίνηση ασφαλή» καταλήγει στο άρθρο του ο επικεφαλής της Συμβουλευτικής Επιστημονικής Επιτροπής της Κύπρου Dr. Κωνσταντίνος Τσιούτης.
O Νίκος Ζήκος, παρουσιάζει την τρίτη κατά σειρά έκθεση του, με τίτλο Behind the Flame. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό φωτογραφικό ντοκιμαντέρ που φέρνει στο φως στιγμιότυπα κορυφαίων εν ενεργεία Ελλήνων αθλητών και απεικονίζει τον πόνο, την προσπάθεια, τις δυσκολίες και τα συναισθήματα που συνοδεύουν την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Με τη στήριξη της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και τη βοήθεια της πρωταθλήτριας της ενόργανης γυμναστικής Βασιλικής Μιλλούση, ο Νίκος Ζήκος φωτογράφισε πάνω από 25 αθλητές, ανάμεσα τους τον χρυσό Ολυμπιονίκη στους κρίκους Λευτέρη Πετρούνια, τη χρυσή Ολυμπιονίκη στο άλμα επί κοντώ Κατερίνα Στεφανίδη, τον κορυφαίο Έλληνα ποδηλάτη Χρήστο Βολικάκη, τον Παναγιώτη Γκιώνη, αθλητή της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, τη Βούλα Παπαχρήστου, αθλήτρια του άλματος εις τριπλούν αλλά και την Αιμιλία Τσουλφά, χρυσή Ολυμπιονίκη το 2004 που μαζί με την 20χρονη Αριάδνη Σπανάκη θα εκπροσωπήσουν στο Τόκυο την Ελληνική ιστιοπλοΐα.
Τα έργα θα εκτεθούν από τις 27 έως τις 29 Ιουλίου στην αίθουσα Δεξαμενές Καθαρισμούστην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων από τις 11.00 έως τις 21.00 ενώ στη συνέχεια η έκθεση θα συνεχίσει το ταξίδι της και τα έργα θα φιλοξενηθούν στο Ολυμπιακό Μουσείο της Αθήνας, στο Golden Hall.
Οι φωτογραφίες θα είναι διαθέσιμες σε όλους μέσα από το ομώνυμο λεύκωμα, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν υπό τη μορφή υποτροφίας, σε αθλητές που συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο και δεν υποστηρίζονται από οποιαδήποτε χορηγία ή χαίρουν άλλου τύπου οικονομικής ενίσχυσης.
Το λεύκωμα Behind the Flame πωλείται ηλεκτρονικά μέσα από το επίσημο e-shop της διοργάνωσης http://behindtheflame.gr/
Η είσοδος στην έκθεση είναι δωρεάν. Πληροφορίες 27-29 Ιουλίου 2021 Ώρες: 11.00-21.00 Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα Δεξαμενές Καθαρισμού
Μετά τις πρόσφατες εξελίξεις αναφορικά με το άνοιγμα ενός, μικρού έστω, μέρους της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου, νομίζω ότι ουδείς από όσους ασχολούνται με την πορεία, ή καλύτερα την καθήλωση, τα τελευταία χρόνια του Κυπριακού δεν ξαφνιάστηκε.
Της Μαρίας Γιαννακάκη
Πώς φτάσαμε ως εδώ, όταν το ξημέρωμα της 7ης Ιουλίου 2017 στο Κρανς Μοντανά η επιστροφή στο Βαρώσι θεωρούταν εφικτή και η τελική διχοτόμηση «απομακρυσμένο» ενδεχόμενο; Η Τουρκία απλώς εκμεταλλεύτηκε την απραξία και τη στασιμότητα, αφού μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κρανς Μοντανά δεν έχει υπάρξει καμία πρωτοβουλία, διανύουμε το μεγαλύτερο διάστημα χωρίς συνομιλίες από το 1974, και προχώρησε στην μονομερή αλλαγή του καθεστώτος προκειμένου να πετύχει το διαχρονικό της στόχο, που είναι η διχοτόμηση του νησιού, η οποία ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά όσο σήμερα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μεταβίβασε αυτή την περιοχή στο ψευδοκράτος: προσπαθεί να αποενοχοποιηθεί ότι δεν είναι αυτή που το κάνει αλλά το ψευδοκράτος, διότι η περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου θεωρείτο στρατιωτική ζώνη και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών στην Τουρκία απευθύνονται και την καλούν να την επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες του. Η Τουρκία προχωρά αργά, αλλά σταθερά προσπαθώντας να μετρήσει τόσο τις αντιδράσεις της Διεθνούς Κοινότητας, όσο και τα αντοχές των Ε/κυπρίων. Εξάλλου, το άνοιγμα μιας περίκλειστης πόλης, τόσο σε οικονομικό όσο και σε τεχνικό επίπεδο δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει άμεσα. Οι κινήσεις του Τούρκου Προέδρου στην Κύπρο αποσκοπούν κυρίως στη συσπείρωση των εθνικιστών συμμάχων του για τους οποίους η Κύπρος είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι εθνικιστές του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο οποίος συνόδευσε τον Ταγίπ Ερντοάν στην επίσκεψη στα κατεχόμενα, θέλουν να αναδείξουν την Κύπρο ως ένα από τα βασικά μέτωπα νομιμοποίησής τους, ενώ παράλληλα φοβούνται την όποια προσέγγιση της Άγκυρας με τις ΗΠΑ και την ΕΕ και θέλουν να την αποτρέψουν.
Ο Ερντοάν μέσω Τατάρ προσπαθεί να καταργήσει την Αμμόχωστο ως σύμβολο της βίας του πολέμου και να την εντάξει σε ένα πλαίσιο κανονικότητας. Είναι πασιφανές ότι η Κύπρος πληρώνει τα επίχειρα της αντιφατικής πολιτικής που εφήρμοσε τα τελευταία χρόνια στο Κυπριακό.
Οι θιασώτες της Νέας Στρατηγικής, του «Δόγματος Δούντα» και η ε/κυπριακή ελίτ, η οποία επιθυμούσε ένα μικρό, έστω, αλλά ελληνικό κράτος οφείλουν να είναι ευχαριστημένοι: Ο απορριπτισμός, η πολιτική της άρνησης και του όχι σε όλα, η πολιτική που ακολουθήθηκε όλα αυτά τα χρόνια οδήγησε στο αδιέξοδο.
Το “όχι σε όλα”, η απόρριψη των ιδεών και όλων των σχεδίων των Ηνωμένων Εθνών, με χαρακτηριστικότερη αυτή τον Ιούλιο του 1978, όταν ο Ντενκτάς πρότεινε επιστροφή των Βαρωσίων με μόνο αντάλλαγμα την επανέναρξη των συνομιλιών και το Αμερικανοβρετανοκαναδικό Σχέδιο (Σχέδιο ABC) εφτά μήνες αργότερα, που προέβλεπε ότι η επανεγκατάσταση των Βαρωσίων θα μονογραφείτο «ταυτόχρονα με την επανάληψη διακοινοτικών διαπραγματεύσεων», το οποίο και πάλι ο Σπύρος Κυπριανού απέρριψε.
Αποκορύφωμα το τραγικό “όχι” στο Σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών το 2004 που υπήρξε η ταφόπετρα όλων των προσπαθειών για την επίτευξη μιας λύσης του Κυπριακού που θα επανένωνε την Κύπρο.
Ο μεγάλος νικητής ήταν το απορριπτικό μέτωπο, τα κόμματα και τις δυνάμεις που διαχρονικά απέρριπταν τη λύση, υποστηρίζοντας τη διαιώνιση του προβλήματος, τη διαιώνιση του status quo, της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων, της «δεύτερης» καλύτερης λύσης, που γι’ αυτούς ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη καλύτερη λύση.
Χάθηκε η ευκαιρία συνεννόησης με τον διαλλακτικό Μουσταφά Ακκιντζί και αναρριχήθηκε, με τη βοήθεια του Ερντοάν στην εξουσία ο Ερσίν Τατάρ του οποίου οι απόψεις ταυτίζονται με το απορριπτικό μέτωπο στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Η μόνη ρεαλιστική και ελπιδοφόρα απάντηση για απελευθέρωση και επανένωση του νησιού είναι η άμεση επανέναρξη των συνομιλιών με στόχο τη Διζωνική, Δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα όπως καθορίζεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας ΟΗΕ, μία λύση που μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη και την ασφάλεια της Κύπρου. Και μία απάντηση σε αυτούς που ρωτούν, κάποιοι με ειλικρινή αγωνία, κάποιοι εκ του πονηρού «Μα με τον Ερντοάν θα κάνουμε διάλογο» να θυμίσω ότι στην πολιτική δεν έχουμε την πολυτέλεια της επιλογής ούτε των γειτόνων ούτε των συνομιλητών μας και επίσης ότι μια πολιτική αλλαγή στην Τουρκία δεν θα σήμαινε αυτομάτως ευνοϊκότερη στάση, καθώς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει, για ιστορικούς λόγους, πολύ σκληρή στάση στο Κυπριακό.
Από το 1974 έχουμε συνομολογήσει ότι το Κυπριακό θα λυθεί με συνομιλίες, όσοι δημιουργούν κωλύματα ή κωλυσιεργούν, μιλούν για συζητήσεις από μηδενική βάση, ή μιλούν για άλλες λύσεις πέραν της ΔΔΟ στη βάση των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ, των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου, του διεθνούς δικαίου και του κοινοτικού κεκτημένου ας μην τρέφουν αυταπάτες ότι ο χρόνος είναι σύμμαχός τους. Καθημερινά αποδεικνύεται εχθρός. Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Αμμόχωστο δείχνουν ότι είναι αφέλεια να πιστεύουν ότι θα διατηρηθεί επ’ αόριστο το σημερινό status quo: η οριστική διχοτόμηση έρχεται ολοένα και πιο κοντά με ό,τι αυτό σημαίνει: Η Κυπριακή Δημοκρατία θα αποκτήσει 185 χλμ. κοινά σύνορα με την Τουρκία, θα της «χαρίσει» το μισό νησί και θα της επιτρέψει να μεταφέρει στο νησί όσο στρατό και εποίκους θέλει και να θέτει μελλοντικά ζητήματα «ζωτικού χώρου», τύπου Αλεξανδρέττα.
Η Μαρία Γιαννακάκη είναι Πρόεδρος της Πρωτοβουλίας Ειρήνης και Αλληλεγγύης με την Κύπρο-Έτος Κύπρου
Καλοκαιρινό βραδάκι στο μπαλκόνι. Τα γέλια ρέουν στα τριγύρω μπαλκόνια κι εγώ προσπαθώ να βρω προορισμούς για τα μπάνια του λαού γιορτάζοντας το 2% αύξηση στον κατώτατο μισθό.
Κάνω λίστες από πακτωλό δυνατοτήτων που μου προσφέρουν αυτά τα 50 λεπτά την ημέρα στην τσέπη μου. Και δεν ξέρω τι να πρωτοξοδέψω σε μια νυχτερινή έξοδο στο θέρετρο που θα πάω. Νιώθω δε ως άλλος Νας που βλέπει συναρτήσεις να ίπτανται μπροστά στα μάτια του ως παραίσθηση, με συνιστώσες τα 150 ευρώ του freepass, το 2% αύξηση και το zwan κονσέρβα που έχει πάει κι αυτό στα ύψη και θα μασουλάω κάτω από το δέντρο στην παραλία. Κατάχαμα.
Στο βάθος, εκεί δίπλα στις σημαδούρες ένα ταχύπλοο θα σέρνει από πίσω -βζιιιιν- την Ανάπτυξη που θα με χαιρετάει με κλαυσίγελο σαν τη Βλαχοπούλου στη γνωστή ελληνική ταινία.
Με έναν τρόμο στο βλέμμα καθώς όχι μόνο η αύξηση μισθού κατά 50 ολόκληρα λεπτά είναι για γέλια, αλλά και με δάκρυα καθώς φέρνει πιο κοντά στο όριο του αφορολόγητου τον μέσο χαμηλόμισθο εργαζόμενο.
Μέγας ιδρώς με περιλούζει αναλογιζόμενος τις αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης στο σούπερ μάρκετ και το ρεύμα που η τιμή του θα ίσα με το φεγγαράκι που δειλά εμφανίζεται πίως από την απέναντι πολυκατοικία.
Ευτυχώς το δικό μου “πόθεν έσχες” μπορεί εύκολα να το υπολογίσει κανείς. Αυτό του Πρωθυπουργού πιθανόν ούτε ο Νομπελίστας θα μπορούσε να το ορίσει.
Αναλογίζομαι μήπως το 2% τελικά ήταν παραφθορά του μεγαλύτερου διαμετρήματος 3. Που θα άρμοζε περισσότερο στην περίσταση.
Λίγη ώρα μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στον τελικό των συγχρονισμένων καταδύσεων με τον Ματ Λι, ο Βρετανός Τόμας Ντάλεϊ γιόρτασε την πρώτη του νίκη στη διοργάνωση, παρέχοντας ένα θερμό μήνυμα υποστήριξης στους νέους της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ.
«Όταν ήμουν νεότερος, πάντα ένιωθα πως ήμουν εκείνος που ήταν μονάχος και διαφορετικός και ‘δεν ταίριαζε’, και πως υπήρχε κάτι σχετικά με μένα, που δεν θα γινόταν ποτέ τόσο καλό, όσο η κοινωνία θα ήθελε εμένα να είμαι.
Ελπίζω ότι οποιοσδήποτε νέος ανήκει στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ εκεί έξω, μπορεί να δει πως όσο μόνος και αν νιώθεις αυτή τη στιγμή, δεν είσαι μόνος», είπε ο 27χρονος αθλητής και συνέχισε: «Μπορείς να πετύχεις οτιδήποτε θέλεις και υπάρχει πολύς κόσμος εκτός από την επιλεγμένη σου οικογένεια εκεί έξω, έτοιμος να σε στηρίξει».
Ο Ντάλει έστειλε το μήνυμά πλαισιωμένος απ’ τους Κινέζους και Ρώσους αντιπάλους του, οι οποίοι κατέκτησαν τα ασημένια και χάλκινα μετάλλια αντίστοιχα, πράγμα που σήμαινε ότι τα μέσα ενημέρωσης και στις δύο χώρες – καμία από τις οποίες δεν επιτρέπει τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου – μετέδωσαν τα λόγια του.
Εξήγησε προηγουμένως, ότι απέφυγε να συμμετάσχει σε διοργάνωση στη Ρωσία λίγο μετά την «αποκάλυψή» του, επειδή ένιωθε ανασφαλής, δεδομένης της ομοφοβίας και μιας σειράς αντι-ΛΟΑΤΚ νομοθετικών διατάξεων στη χώρα.
«Αισθάνομαι απίστευτα περήφανος που λέω ότι είμαι ομοφυλόφιλος και επίσης Ολυμπιονίκης», δήλωσε ο Ντάλεϊ, ο οποίος έκανε το ολυμπιακό ντεμπούτο του όταν ήταν μόλις 14 ετών: «Όταν ήμουν νεότερος, δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα πετύχαινα κάτι, εξαιτίας αυτού που ήμουν. Το να είμαι Ολυμπιονίκης τώρα, δείχνει απλά ότι μπορείς να πετύχεις τα πάντα».
Ο Ντάλεϊ ανακοίνωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος το 2013 και είναι ένας από τους τουλάχιστον 142 αθλητές ΛΟΑΤΚΙ που αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο – αριθμός ρεκόρ σύμφωνα με την ΜΚΟ GLAAD.
Το 2017 παντρεύτηκε τον Ντάστιν Λανς Μπλακ, έναν Αμερικανό σεναριογράφο και σκηνοθέτη που κέρδισε το βραβείο της Ακαδημίας το 2008 για το αρχικό σενάριο του «Milk», μιας βιογραφίας του πολιτικού και ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, Χάρβεϊ Μιλκ. Το πρώτο παιδί του ζευγαριού γεννήθηκε το 2018.
Ο Ντάλεϊ και ο συναθλητής του στις καταδύσεις, Μάτι Λι, συγκέντρωσαν 471.81 βαθμούς στον τελικό της συγχρονισμένης κατάδυσης από βατήρα 10 μέτρων, επικρατώντας των Κινέζων, Τσάο Γιουάν/Τσεν Αϊσεν (470.58 βαθμούς) και των Ρώσων, Αλεκσάντρ Μπόνταρ και Βίκτορ Μινμπάεφ, που πήραν την 3η θέση με 439.92 βαθμούς.
Η νίκη της ομάδας της Μεγάλης Βρετανίας σηματοδοτεί την πρώτη ήττα για την Κίνα στο αγώνισμα, από το 2004. Ο Ντάλεϊ έχει πλέον αγωνιστεί σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες, ξεκινώντας από το Πεκίνο το 2008.
Το 2009 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο ατομικό από βατήρα 10 μέτρων στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατάδυσης. Κέρδισε επίσης χάλκινα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και του 2016, αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που έφτασε στην κορυφή του βάθρου στους Αγώνες.
Ισχυρό και παρατεταμένο κύμα καύσωνα αναμένεται να επηρεάσει την Ελλάδα, σύμφωνα με τα προγνωστικά στοιχεία του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.
Η αρχή αναμένεται να ξεκινήσει από σήμερα Τρίτη με κορύφωση το τριήμερο Σάββατο 31/07 – Δευτέρα 02/08.
Σύμφωνα με το meteo.gr, πολύ θερμές αέριες μάζες από την Αφρική θα κυριαρχήσουν στην Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο, στην Ιταλία, στα Βαλκάνια, στην Κύπρο και στην Τουρκία, ενώ η χώρα μας θα επηρεάζεται στο σύνολό της καθ όλη τη διάρκεια του θερμού κύματος.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία πολλές περιοχές της χώρας, τόσο ηπειρωτικές όσο και νησιωτικές, θα έχουν μέγιστες θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών, ενώ τοπικά στα ηπειρωτικά οι μέγιστες θα κινηθούν στα επίπεδα των 43-44 βαθμών Κελσίου.
Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζεται πρόγνωση πολλαπλού δείγματος για τη θερμοκρασία σε υψόμετρο 1500 μέτρων πάνω από την Αθήνα για το διάστημα 26 Ιουλίου – 2 Αυγούστου. Λέγοντας πρόγνωση πολλαπλού δείγματος εννοούμε το σύνολο διαφορετικών προγνωστικών σεναρίων.
Όπως φαίνεται στο βίντεο όλα τα σενάρια συμφωνούν με τη βασική εκτίμηση για την εκδήλωση ισχυρού και παρατεταμένου καύσωνα, με θερμοκρασίες πολύ υψηλότερες από τα κανονικά για την εποχή επίπεδα. Το ύψος των 1500 μέτρων χρησιμοποιείται στη μετεωρολογία για την παρακολούθηση της κίνησης θερμών και ψυχρών αερίων μαζών.
Παρακολουθείστε το καιρικό φαινόμενο μέσω του δορυφόρου
Σύμφωνα με την ΕΜΥ, οι θερμές αέριες μάζες που κινούνται από τη βόρεια Αφρική προς την Ελλάδα θα προκαλέσουν αισθητή άνοδο της θερμοκρασίας από αύριο Τρίτη (27-7-2021).
Επισημαίνεται πως από την Πέμπτη (29-7-2021) έως και την Τρίτη (3-8-2021) η θερμοκρασία θα είναι ιδιαίτερα υψηλή σε όλη την Ελλάδα.
Πιο συγκεκριμένα:
Την Τρίτη (27-7-2021) υψηλές θερμοκρασίες θα επικρατήσουν στη δυτική, την κεντρική και τη βόρεια χώρα. Οι υψηλότερες τιμές προβλέπεται να σημειωθούν:
α. Ηπειρωτική Ελλάδα: Στη δυτική Στερεά, το εσωτερικό της Ηπείρου και τη Θεσσαλία (έως 39 με 40 βαθμούς Κελσίου) και στην κεντρική Μακεδονία (έως 38 με 39 βαθμούς Κελσίου)
β. Νησιωτική Ελλάδα: Στα νησιά του Ιονίου (έως 35 με 36 βαθμούς Κελσίου).
Την Τετάρτη (28-7-2021) υψηλές θερμοκρασίες θα επικρατήσουν σε όλη σχεδόν τη χώρα. Οι υψηλότερες τιμές θα σημειωθούν:
α. Ηπειρωτική Ελλάδα: Στη δυτική Στερεά και τη Θεσσαλία (έως 40 με 41 βαθμούς Κελσίου) και στην κεντρική Μακεδονία και το εσωτερικό της Ηπείρου (έως 39 με 40 βαθμούς Κελσίου)
β. Νησιωτική Ελλάδα: Στα νησιά του Ιονίου, του ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα (έως 37 βαθμούς Κελσίου).
Την Πέμπτη (29-7-2021) υψηλές θερμοκρασίες θα επικρατήσουν σε όλη τη χώρα. Οι υψηλότερες τιμές προβλέπεται να σημειωθούν:
α. Ηπειρωτική Ελλάδα: Στη δυτική Στερεά και τη Θεσσαλία (έως 41 με 42 βαθμούς Κελσίου) και στην κεντρική Μακεδονία και το εσωτερικό της Ηπείρου (έως 40 με 41 βαθμούς Κελσίου)
β. Νησιωτική Ελλάδα: Στα νησιά του Ιονίου (έως 38 με 40 βαθμούς Κελσίου) και στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα (έως 37 με 38 βαθμούς Κελσίου).
Απο την Παρασκευή (30-7-2021) μέχρι και την Τρίτη (3-8-2021) η θερμοκρασία θα κυμανθεί σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και οι μέγιστες τιμές της, στο εσωτερικό της ηπειρωτικής χώρας, θα φθάσουν περί τους 43 βαθμούς Κελσίου, ενώ υψηλές θα παραμείνουν οι θερμοκρασίες και κατά τη διάρκεια της νύχτας, με τις ελάχιστες τιμές πάνω από τους 25 με 26 βαθμούς Κελσίου.
Σύμφωνα με την εφημερίδα La Repubblica, τα καινούργια μέτρα θα συζητηθούν στο επόμενο κυβερνητικό συμβούλιο πριν από τις θερινές διακοπές, οι οποίες αρχίζουν στις 5 Αυγούστου.
Βάσει των μέχρι τώρα πληροφοριών, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός για τους εκπαιδευτικούς αναμένεται να αποφασιστεί, ουσιαστικά σχεδόν κατά περίπτωση, ανάλογα με την υγειονομική κατάσταση της κάθε περιφέρειας. Στις περιοχές, στις οποίες τα ποσοστά των μολύνσεων είναι υψηλότερα, όλα δείχνουν ότι οι μη εμβολιασμένοι δάσκαλοι και καθηγητές θα τεθούν σε διαθεσιμότητα. Και το ίδιο πρόκειται να ισχύσει, όπως φαίνεται, και για το διοικητικό προσωπικό.
Παράλληλα, σύμφωνα πάντα με την La Repubblica, στην κυβέρνηση Ντράγκι υπερισχύει η άποψη ότι πρέπει να εμβολιαστούν και όσοι εργάζονται σε γυμναστήρια, καφέ, εστιατόρια, πισίνες, στάδια και θέατρα. Ο στόχος είναι να μπορέσουν να ξαναρχίσουν να λειτουργούν κανονικά οι τομείς του πολιτισμού και του αθλητισμού, που τόσο υπέφεραν τους περασμένους μήνες.
Οι κυβερνητικές ισορροπίες
Όλα θα εξαρτηθούν βέβαια και από το “μπρα ντε φερ”, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη μέσα στην κυβέρνηση: από τη μία ο υπουργός Υγείας Ρομπέρτο Σπεράντσα τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ της αυστηρής γραμμής, για να μπορέσουν να ανοίξουν κανονικά τα σχολεία. Από την άλλη, η Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι – η οποία μετέχει στην κυβέρνηση – κάνει ό,τι μπορεί, για να αποφευχθεί ο υποχρεωτικός εμβολιασμός. Ο Μάριο Ντράγκι όμως που είναι και ο καθοριστικός παράγοντας, κλίνει σίγουρα προς τη στρατηγική εμβολιασμού.
Στο μεταξύ, έως τώρα έχει λάβει διπλή δόση των σκευασμάτων κατά του κορωνοϊού, το 55% των Ιταλών. Μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου ο στόχος παραμένει η κάλυψη του 80% των πολιτών.
Για να μπορέσει να επιτραπεί τέλος στους μη εμβολιασμένους να μπαίνουν σε κλειστούς χώρους εστιατορίων, πολιτιστικών κέντρων και γυμναστηρίων, η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε ότι σύντομα θα εγκριθεί μείωση της τιμής των “γρήγορων διαγνωστικών τεστ”, τα οποία θα αποτελούν ένα είδος “προσωρινού πάσου”.
Πριν μερικές ημέρες, η υφυπουργός Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου έκανε λόγο για απολύσεις δια της…υποχρεωτικότητας, σε συνέντευξη που παραχώρησε σε πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή τηλεοπτικού σταθμού (Open). Δικαίως προκάλεσε αντιδράσεις και εξαναγκάστηκε σε μια κάποια διόρθωση των δηλώσεών της, λίγες ώρες μετά, κι αφού προηγήθηκε ο πολιτικός της προϊστάμενος (Κωστής Χατζηδάκης) που την διέψευσε ηχηρά.
Χθες, η κ. Μιχαηλίδου, από άλλη τηλεοπτική εκπομπή (Σκάϊ), εξήγγειλε νομοσχέδιο που θα απαγορεύει να εργάζονται σε δημόσιες και ιδιωτικές δομές ανηλίκων άτομα που δεν έχουν λευκό ποινικό μητρώο! Μάθαμε, έτσι, πως σε αυτές τις δομές μπορούν έως σήμερα να εργάζονται ακόμα και κάποιοι που βαρύνονται με αδικήματα σχετικά με την κακοποίηση. Έως τώρα δεν υπήρχε η προϋπόθεση του λευκού ποινικού μητρώου για εργασία σε δομές με παιδιά με αποτέλεσμα να μπορούν να εργάζονται άτομα που μπορεί να έχουν καταδικαστεί.
Η υφυπουργός, μάλιστα, παραδέχτηκε ότι υπάρχουν περιστατικά κακοποίησης παιδιών σε δομές και επεσήμανε ότι ακόμα πιο δύσκολες είναι οι περιπτώσεις που αφορούν άτομα με αναπηρία, «γιατί πολλές φορές δεν μπορούν να επικοινωνήσουν και την κακοποίηση στην οποία είναι θύματα».
Τρομακτικό! Η αρμόδια υφυπουργός ανακοινώνει σε τηλεοπτική εκπομπή πως έχουν περιέλθει σε γνώση της περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών σε δομές φιλοξενίας. Δεν συγκρότησε, ωστόσο, φάκελο με τις σχετικές καταγγελίες και τα στοιχεία αυτών των φρικτών πράξεων για να τον παραδώσει στις εισαγγελικές αρχές, ώστε να διενεργηθούν τα δέοντα και να οδηγηθούν οι κακοποιητές ενώπιον της Δικαιοσύνης, αλλά προτίμησε να υπαινιχθεί όλα τα παραπάνω σε μια τηλεοπτική εκπομπή.
Η κ. Μιχαηλίδου δεν διορίστηκε χθες στην συγκεκριμένη θέση. Είναι κυβερνητικό στέλεχος εδώ και δύο χρόνια. Πότε έμαθε για όλα αυτά που υποστηρίζει πως συμβαίνουν στις δομές ανηλίκων; Τι έπραξε έως σήμερα; Ουδείς γνωρίζει.
Πρόκειται για ένα ακόμα περιστατικό εξωφρενικής επιπολαιότητας και επικοινωνιακής ελαφρότητας. Κακοποιήσεις παιδιών σε δημόσιες -και ιδιωτικές- δομές δεν ανακοινώνονται από τηλεοπτικές εκπομπές με χαριεντισμούς και χαμόγελα. Αυτή δεν είναι συμπεριφορά δημόσιου λειτουργού που είναι επιφορτισμένη, μεταξύ άλλων, με την προστασία ανηλίκων.
Με εξαίρεση, πάντως, την εκπρόσωπο Τύπου του ΚΙΝ.ΑΛ κ. Ζέφη Δημαδάμα, τα άλλα κόμματα μάλλον δεν αντιλήφθηκαν τι συμβαίνει. Το προσπέρασαν.
Το να εισαι 2 χρόνια Υφυπουργός Εργασιας & Κοινωνικών Υποθέσεων υπεύθυνη για τις δομές φιλοξενιας παιδιών και να παραδέχεσαι ότι κακοποιούνται παιδιά εντός αυτών, είναι τουλάχιστον απαράδεκτο, αν όχι προκλητικό #Μιχαηλιδου#κυβερνηση_ΝΔ https://t.co/ECyUbiAm1i
Μεγάλο ενδιαφέρον, σε ό,τι αφορά τις ελληνικές συμμετοχές, έχει και το αυριανό πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Ξεχωρίζουν τα παιχνίδια των Στέφανου Τσιτσιπά και Μαρία Σάκκαρη αλλά και η προσπάθεια που θα κάνει ο Παναγιώτης Γκιώνης για να προκριθεί για πρώτη φορά στους «16», στο απλό της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Ο Παναγιώτης Γκιώνης (04.00) θα είναι ο πρώτος από ελληνικής πλευράς που θα αγωνιστεί αύριο στη διοργάνωση της Ιαπωνίας. Το εμπόδιο του για την πρόκριση στους «16» ακούει στο όνομα Τζεούνγκ Γιουκ Σικ, είναι Κορεάτης και στην 13η θέση του κόσμου. «Θα προσπαθήσω να κάνω καλό ξεκίνημα και να πάρω προβάδισμα επειδή για τον Κορεάτη θα είναι πρώτο ματς και ίσως μπει λίγο μουδιασμένος. Στο κοντινό παρελθόν είχα φτάσει πολύ κοντά στο να κερδίσω τον Λι Σανγκ Σου, συμπαίκτη του στην εθνική ομάδα, ωστόσο δεν νομίζω ότι θα μοιάζει το αυριανό ματς. Ο Τζεούνγκ είναι πολύ σταθερός, παίζει μεγάλα ράλι και θα κοιτάξει να με κουράσει. Θεωρώ ότι θα πρέπει να κάνω τρομερή υπέρβαση για να φτάσω στη νίκη και να μπω στους «16». Θα παλέψω, όπως έμαθα να κάνω πάντα», δήλωσε ο πρωταθλητής μας.
Στο τένις (05.00), ο Στέφανος Τσιτσιπάς θα αντιμετωπίσει στον δεύτερο γύρο τον Φράνσις Τιαφόε (ΗΠΑ) και η Μαρία Σάκκαρη στον 3ο γύρο την Αλίνα Σβιτόλινα (Ουκρανία).
Την ίδια ώρα θα αρχίσουν και οι αγώνες στο τζούντο. Ο Αλέξης Ντανατσίδης αντιμετωπίζει στον προκριματικό γύρο των 81κ. τον Αντουάν Βαλουά Φορτιέ από τον Καναδά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, η αναμέτρηση του θα είναι η 13η. Εφόσον προκριθεί θα συνεχίσει.
Στις 09.30, η εθνική ανδρών στο πόλο θα βρει απέναντί της άλλο ένα μεγαθήριο του παγκοσμίου πόλο, την παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία.
Στην Ενοσίμα συνεχίζονται οι ιστιοπλοϊκές κούρσες. Η Βασιλεία Καραχάλιου (06.05) θα προσπαθήσει να συνεχίσει την, μέχρι τώρα, εντυπωσιακή παρουσία της. Βρίσκεται στη 2η θέση των Λέιζερ Ράντιαλ αλλά απομένουν ακόμη έξι κούρσες. Στα Φινν (07.05), θα κάνει «πρεμιέρα» ο Γιάννης Μιτάκης, ο οποίος, παρά την περιπέτεια με την πανδημία, είναι έτοιμος να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από αυτά που έχει πετύχει σε προηγούμενες διοργανώσεις.
Ο Απόστολος Χρήστου θα κολυμπήσει (13.16) στους προκριματικούς των 100μ. ελευθ. Λίγη ώρα αργότερα, οι Δημήτρης Μάρκος (14.21) και Κωνσταντίνος Εγγλεζάκης (14.31) θα «πέσουν» στις προκριματικές σειρές στα 800μ. ελευθ.
Συνεχίζεται η ειδικά σχεδιασμένη στα δεδομένα της συγκυρίας τουριστική καμπάνια της Περιφέρειας Κρήτης, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε διεθνείς τουριστικές διαδικτυακές πύλες
Κεντρική ιδέα της καμπάνιας είναι η μοναδικότητα, την οποία η Κρήτη προσφέρει ως προορισμός στον επισκέπτη της. Η καμπάνια επικεντρώνεται στη βιωμένη γνησιότητα, αλλά και στον πλούτο των εμπειριών του νησιού, που απλώνονται στις τέσσερις εποχές του χρόνου σε όλους τους τομείς της τουριστικής δραστηριότητας, πάντα με το ίδιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: την αυθεντικότητα.
Η διαφημιστικήκαμπάνια στα Διεθνή Μ.Μ.Ε. ξεκίνησε το Μάιο και θα διαρκέσει μέχρι τον Σεπτέμβριο. Περιλαμβάνει προβολή στην τηλεόραση και συγκεκριμένα στο TravelChannel,το μοναδικό τηλεοπτικό δίκτυο που αφιερώνεται αποκλειστικά στην ταξιδιωτική ψυχαγωγία, σε 74 χώρες, αλλά και σε digital πλατφόρμες. Παράλληλα, η καμπάνια αξιοποιεί το programmaticadvertising για στοχευμένη και αποτελεσματική προβολή στις αγορές που αποτελούν προτεραιότητα για την Κρήτη. Ειδικότερα, η onlineδιαφημιστική προβολή θα πραγματοποιηθεί στις πλατφόρμες της VerizonMedia,συνδυάζοντας καινοτόμα ad formats και αποκλειστικά ad placements, στο GoogleDisplay Νetworkκαι με programmaticbannersγια στοχευμένο κοινό, σε δημοφιλείς ιστοσελίδες με θέμα ταξίδια, ιστιοπλοΐα, διακοπές, τρόπο ζωής (lifestyle)κλπ.
Η καμπάνια «Crete, Sense the Authentic» απευθύνεται στους επισκέπτες πολλών ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και σε αναδυόμενες τουριστικές αγορές.
Τα τρία θεματικά διαφημιστικά σποταφορούν τους θεματικούς άξονες «Περιπέτεια-Δραστηριότητες», «Ήλιος-Θάλασσα»,«Γαστρονομία» και προβάλλουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Κρήτης και τις μοναδικές εμπειρίες που μπορεί να ζήσει ο επισκέπτης, αυτή την περίοδο.
Τα διαφημιστικά σποτ που προβάλλονται στα Διεθνή ΜΜΕ αποτελούν παραγωγή της Indigo View,σε συνεργασία με την Choose Strategic Communications Partners και φέρουν την υπογραφή του πολυβραβευμένου Κρητικού σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη (Είναι διαθέσιμα στο επίσημο κανάλι της Περιφέρειας Κρήτης Youtube&Vimeo σε 3 διαφορετικές χρονικές διάρκειες, σε ελληνικά και αγγλικά).
Ο Περιφερειάρχης Κρήτης, Σταύρος Αρναουτάκης, σημειώνει: «Στην καρδιά της φετινής ιδιαίτερης τουριστικής περιόδου, ως Περιφέρεια Κρήτης, συνεχίζουμε την υλοποίηση της καμπάνιας τουριστικής προβολής του νησιού μας. Με τη γνώση και την εμπειρία της προηγούμενης χρονιάς, αναδεικνύουμε την αυθεντικότητα της Κρήτης. Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια όλων των επισκεπτών και στην τήρηση των οδηγιών της πολιτείας και των ειδικών».
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κατέκτησε τη κορυφή του ΝΒΑ πριν λίγες ημέρες και διάφοροι πολιτικοί θέλησαν να τον συγχαρούν, προσχηματικά από ότι αποδείχθηκε βέβαια αφού παλαιότερα δεν μιλούσαν και με τα καλύτερα λόγια για εκείνον, ενώ σε ψηφοφορίες για την ιθαγένεια μεταναστών δεν είχαν δώσει θετική απάντηση.
Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά στη χώρα μας που παρουσιάζεται αυτός ο νέος “κουτσαβακισμός” όπου πολιτικοί τη μία αδιαφορούν για κάποιους και τους αποθεώνουν μόνο όταν πετυχαίνουν και αυτό βέβαια δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς, αλλά και σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού μας.
Για κάποιους ο Γιάννης κάποτε ήταν ένας… μαύρος και τώρα Γιάνναρος, ο Πύρρος “Αλβανός” και μετά τα τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια ήρωας της Ελλάδας και το ίδιο συνέβη με τον Κάχι, με την Μιρέλα, με τον Σοφοκλή και κάθε λογής διαφορετικό αλλά πετυχημένο Έλληνα αθλητή.
Τις τελευταίες ημέρες τον γύρο των σόσιαλ μίντια κάνει ένα βίντεο προ 2-3 χρόνων όπου ο Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και σημερινός Υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης λέει τον Γιάννη Αντετοκούνμπο “Ακενοτούμπο” με ειρωνικό τρόπο σε τηλεοπτική εκπομπή.
Ο κύριος Γεωργιάδης απάντησε ουσιαστικά ότι τον κατηγορούν οι πολιτικοί του αντίπαλοι για ένα απλό σαρδάμ, όμως όποιος θυμάται χαρακτηριστικά το συγκεκριμένο βίντεο δεν αφορούσε μόνο το σαρδάμ αλλά και τη στάση του σώματος και της γλώσσας του κυρίου Γεωργιάδη η οποία ήταν απόλυτα ειρωνική προς τον διεθνή Έλληνα σταρ του παγκοσμίου αθλητισμού.
Για την ακρίβεια ο Υπουργός Ανάπτυξης απάντησε για το θέμα: “Να ζητήσω συγγνώμη επειδή έκανα σαρδάμ; Τώρα μιλάτε σοβαρά; Από την πρώτη μέρα είπα οτι έκανα σαρδάμ. Δεν έχετε κάνει σαρδάμ στην ζωή σας; Συγγνώμη πρέπει να μου ζητήσουν όλοι από το ΣΥΡΙΖΑ που με βρίζουν εδώ και δύο χρόνια για ένα σαρδάμ που το είπα στην ίδια εκπομπή «συγγνώμη έκανα σαρδάμ». Αλλά τέτοιοι είστε. Όχι εσείς προσωπικά, οι ΣΥΡΙΖΑΟΙ… Φαρισαίοι, υποκριτές και ψεύτες. Λες και δεν έχει κάνει σαρδάμ ο Τσίπρας στην ζωή του.”
Ουσιαστικά και λόγω του σαρδάμ ο κύριος Γεωργιάδης τόνισε πως δεν χρειάζεται να ζητήσει συγνώμη δημόσια από τον αθλητή μας και κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα για μία ακόμα φορά, παρότι πολύς κόσμος ακόμα και ψηφοφόροι του κόμματος του θα έβλεπαν με θετικό μάτι μία “κυβίστηση” σε αυτό το θέμα.
Είναι προσωπικό ζήτημα του Άδωνι Γεωργιάδη αν θέλει να ζητήσει συγνώμη ή όχι και αν νιώθει άσχημα ή όχι για αυτό που είπε πριν κάποια χρόνια και επίσης δικαίωμα του είναι να έχει μετανιώσει και πλέον να δίνει συγχαρητήρια στο Γιάννη για τα κατορθώματα του.
Βέβαια δικαίωμα του καθενός είναι να θεωρεί και λάθος τη συγκεκριμένη δήλωση η οποία κατά τη γνώμη μου γίνεται χειρότερη με τον τρόπο που τοποθετείται ο κύριος Υπουργός για το θέμα.
Επειδή όμως αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση λόγω της πανδημίας και των συνεπειών της στην οικονομία και στην υγεία, ας κλείσει το θέμα εδώ. Άλλωστε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν έχει ανάγκες από συγνώμες και οτιδήποτε.
Είναι ένας από τους κορυφαίους αθλητές του κόσμου, με ήθος, με εργατικότητα και αγάπη για τη χώρα του την Ελλάδα. Τίποτα από όλα αυτά δεν τον αγγίζει και δεν τον επηρεάζει…
Την απάντησή του σε όλα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την παρέμβαση κυβερνητικών “κύκλων” για ανάκληση της παρασημοφόρησής του από την ΠτΔ, έδωσε ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, την ώρα που βρίσκεται στο καράβι διάσωσης προσφύγων και μεταναστών στη Μεσόγειο.
Με ανάρτησή του στο facebook, o 37χρονος διασώστης, ευχαριστεί για τα χιλιάδες μηνυματα συμπαράστασης που λαμβάνει και διευρκρινίζει πως «σε μια περίοδο που η διάσωση προσφύγων έχει καταστεί ποινικοποιημένη πράξη με βαριές συνέπειες (δεκάδες καράβια κατασχεμένα και αλληλέγγυοι υπό δίωξη), είναι απόλυτα λογικό ένας διασώστης να αντιμετωπίζεται ως πολιτικός αντίπαλος»
Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος την ώρα που βρίσκεται σε καράβι διάσωσης προσφύγων και μεταναστών, δηλώνει για την υπόθεση της παρασημοφόρησης πως «υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αυταπόδεικτο ότι η ελληνική πολιτεία δεν μπορεί ποτέ να είναι αντικείμενο βράβευσης, πόσο μάλλον το υποκείμενο. Όσο για μας. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι τα χαμόγελα και οι αγκαλιές στο κατάστρωμα όταν η ζωή νικάει τον θάνατο, όταν η αλληλεγγύη νικάει την βαρβαρότητα».
Διαβάστε ολόκληρη την ανάρτησή του:
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια τεράστια αγκαλιά σε όλους και όλες για τα μηνύματα υποστήριξης. Τα λόγια από τον έξω κόσμο είναι ανάσα δύναμης όταν είμαστε στο καράβι, όπως τώρα.
Εν προκειμένω, χαίρομαι που το κράτος μας επιδεικνύει ειλικρίνεια.
Σε μια περίοδο που η διάσωση προσφύγων έχει καταστεί ποινικοποιημένη πράξη με βαριές συνέπειες (δεκάδες καράβια κατασχεμένα και αλληλέγγυοι υπό δίωξη), είναι απόλυτα λογικό ένας διασώστης να αντιμετωπίζεται ως πολιτικός αντίπαλος.
Σε μια περίοδο που τα ευρωπαϊκά κράτη κάνουν ότι μπορούν για να εξαφανίσουν τους μάρτυρες από τα σύνορα της Ευρώπης, ώστε να εφαρμόζουν ανενόχλητα τις δολοφονικές πρακτικές τους, είναι απόλυτα λογικό η αλληλεγγύη να αντιμετωπίζεται ως αδίκημα.
Μόνο τους τελευταίους 15 μήνες, οι ελληνικές αρχές έχουν πετάξει χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά στη θάλασσα του Αιγαίου, εγκαταλείποντας τους ακυβέρνητους μέσα σε πλωτές σκηνές (liferaft).
Η μόνη απάντηση στα συνεχή βίντεο που βγαίνουν, είναι η έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για τους ανθρώπους που τα δημοσιοποιούν.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αυταπόδεικτο ότι η ελληνική πολιτεία δεν μπορεί ποτέ να είναι αντικείμενο βράβευσης, πόσο μάλλον το υποκείμενο.
Όσο για μας.
Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι τα χαμόγελα και οι αγκαλιές στο κατάστρωμα όταν η ζωή νικάει τον θάνατο, όταν η αλληλεγγύη νικάει την βαρβαρότητα.
Και αυτά τα κουβαλάμε πάντα μαζί μας.
Αυτά τα παράσημα αξίζουν όλες τις προσπάθειες του κόσμου.
Δεν θυμάμαι να έχει ζητηθεί και σταθμιστεί η γνώμη των πολιτών για το θεσμό του “πόθεν έσχες” μέσα από κάποια δημοσκόπηση, τουλάχιστον πρόσφατα. Μπορεί όμως κανείς να βγάλει, έμμεσα, κάποια συμπεράσματα από τα “τάρταρα” στα οποία βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια η αξιοπιστία των πολιτικών, των ΜΜΕ, των δημοσιογράφων και των δικαστικών (όλων υπόχρεων στην υποβολή της σχετικής δήλωσης, κάθε χρόνο) σε ανάλογες έρευνες.
Του Αντρέα Παναγόπουλου
Ισως πάλι, να μην χρειάζεται κάποια έρευνα για να επιβεβαιωθεί αυτό που είναι κοινός τόπος σε ολόκληρη την κοινωνία εδώ και πολλές δεκαετίες: η αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας του θεσμού του “πόθεν έσχες” και κυρίως της ειλικρίνειας των υπόχρεων, κυρίως των πολιτικών. Βασικό επιχείρημα το ότι αυτοί δεν δηλώνουν το «πόθεν;», αλλά το «τι;» έσχον και ακόμα ότι ο έλεγχος της ακρίβειας των δηλούμενων περιουσιακών στοιχείων τους δεν είναι παρά μια τυπική διαδικασία χωρίς ποτέ να έχει γίνει ουσιαστική έρευνα στοιχείων και πολύ περισσότερο χωρίς ποτέ, από το 1964 μέχρι σήμερα να έχει βρεθεί κάποιος που να έχει υποβάλει ψευδή στοιχεία, πράγμα στατιστικά αδύνατο αν σκεφτεί κανείς πόσες εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, πολιτικοί ήταν υπόχρεοι δήλωσης όλα αυτά τα χρόνια.
Πέρα όμως από αυτά τα ουσιαστικά επιχειρήματα, σκιές στο θεσμό δημιουργεί και η με μικροπολιτικούς όρους δημοσίευση στοιχείων των εχόντων και κατεχόντων και ιδιαίτερα εκείνων με ασύλληπτα μεγάλες περιουσίες, πλήθος ακίνητα, μετοχές και ομόλογα. “Πως στην ευχή τα απόκτησαν όλα αυτά όταν δεν έχουν δουλέψει ποτέ;” είναι ένα από τα ερωτήματα που εκφράζονται άλλοτε με ειρωνεία και άλλοτε με οργή.
“Που βρέθηκε αυτός με τόσες χιλιάδες στρέμματα χωράφια και βοσκοτόπια;”. “Πως απόκτησε ο άλλος τόσα ακίνητα εντός και εκτός Ελλάδας;”. “Γιατί ο δείνα έχει τόσες καταθέσεις χιλιάδων δολαρίων ή λιρών Αγγλίας;”. Τσουβάλιασμα;
Τσουβάλιασμα, ναι, αφού δεν είναι ορατό το “πόθεν”, δηλαδή αν πρόκειται για κληρονομιές, γονικές δωρεές, καταπιστεύματα ή οτιδήποτε άλλο δεν αφορά την πολιτική αλλά προηγούμενη επαγγελματική δραστηριότητα. Κι έτσι, μαζί με τα “ξερά” καίγονται και “χλωρά” στη συνείδηση των πολιτών.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και μία άλλη, όχι ευκαταφρόνητη μερίδα πολιτών που σκέφτεται, αν δεν το λέει και φωναχτά πως “μαγκιά τους! Ελεύθερη οικονομία έχουμε, καλά έκαναν και τα έβγαλαν! Κλεμμένα τα έχουν; Κεχαγιάδες στα οικονομικά τους θα γίνουμε; Ή στην επιτυχία τους;“. Σκέψη, ομολογουμένως, έντιμη για όποιους πιστεύουν σε ένα συγκεκριμένο σύστημα αξιών, όπως αυτό που σήμερα κυριαρχεί στο σύγχρονο δυτικό κόσμο.
Βεβαίως, πρόθεση αυτών που αρχικά εμπνεύστηκαν, μετά τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου, την καθιέρωση του «πόθεν έσχες» – ο Μεσσήνιος βουλευτής Φώτης Μοσχούλας και ο Κρητικός Ρούσος Κούνδουρος– δεν είχαν στο μυαλό τους ούτε τις σημερινές συνθήκες ούτε και την… επενδυτική δεινότητα των επιγόνων τους, πολιτικών.
Ο Φώτης Μοσχούλας υποβάλλοντας στη Βουλή τη 2α Δεκεμβρίου 1927 πρόταση για τη θέσπιση νόμου περί του «Πόθεν έσχες» των δημόσιων λειτουργών τόνιζε: «Δυστυχώς δεν ελήφθη ακόμη πρόνοια περί καθαρμού και κολασμού όλων των ασεβησάντων κατά της ιδέας του κράτους και κατά του δημοσίου χρήματος. Τον καθαρμόν και τον κολασμόν τούτων έχει ως σκοπόν η πρότασίς μου περί του πόθεν έσχες».
Ο Ρούσος Κούνδουρος, βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρων, παίρνοντας στη συνέχεια το λόγο δήλωσε ότι συνεργάστηκε με τον Φ. Μοσχούλα στην κατάρτιση της πρότασης για το «πόθεν έσχες», γιατί πίστευε ότι ο νόμος αυτός ψηφίστηκε ήδη στην κοινή συνείδηση και ότι από αυτόν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η μελλοντική εξέλιξη της Ελλάδας. Μάλιστα υποστήριξε ότι θα έπρεπε να εξεταστεί η περιουσιακή κατάσταση όλων αυτών που πολιτεύτηκαν και ανέλαβαν λειτουργήματα στην Ελλάδα από το 1914 και εξής (εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο της 3ης Δεκεμβρίου 1927).
Τελικά στην πλειονότητά τους οι βουλευτές αρνήθηκαν να ψηφίσουν την υποβληθείσα πρόταση νόμου. Και με τα σημερινά δεδομένα ίσως θα ήταν καλύτερα -για κάποιους- τα πράγματα να έμεναν εκεί.
Στη συνέχεια η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου (1928 – 1932) προσπάθησε να καθιερώσει το 1931 το νόμο, ο οποίος θα προστάτευε την τιμή του πολιτικού κόσμου της χώρας, αλλά και οι δικές της προσπάθειες απέτυχαν. Κι όχι μόνο αυτό, την επόμενη χρονιά, ο Βενιζέλος έχασε και τις εκλογές!
Έτσι, από τότε, εδραιώθηκε στην ελληνική κοινωνία η αντίληψη ότι οι πολιτικοί πλούτιζαν με αθέμιτα μέσα και γι’ αυτό τάσσονταν κατά του «πόθεν έσχες».
Η τρίτη προσπάθεια γίνεται το 1960 όταν τόσο η κυβερνητική παράταξη της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης όσο και κόμματα της Αντιπολίτευσης τόνιζαν την αναγκαιότητα καθιέρωσης του «πόθεν έσχες» εξαιτίας των πολιτικών σκανδάλων που αποδίδονταν τότε σε κυβερνητικά στελέχη.
Με αφορμή τις διακηρύξεις τους αυτές ο αρθρογράφος της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (φύλλο της8ης Νοεμβρίου 1960) στο κύριο άρθρο εξέφραζε την απαισιοδοξία του για την υλοποίησή τους: «Δεν γίνεται τώρα διά πρώτην φοράν λόγος περί της αρχής αυτής. Πλειστάκις κατά την τελευταία τεσσαρακονταετία υπεσχέθησαν την εφαρμογήν της διάφοροι πολιτικοί. Αι υποσχέσεις των όμως ουδέποτε επραγματοποιήθησαν». Ακολούθως υπογράμμιζε την αναγκαιότητα καθιέρωσης της δημοκρατικής αυτής αρχής, η οποία θα εξασφάλιζε τη διαφάνεια στη δημόσια ζωή. Μάλιστα έκανε αναφορά σε ανάλογους θεσμούς που ίσχυαν στην Αρχαία Αθήνα, όπου γινόταν καταγραφή των περιουσιακών στοιχείων των αιρετών και κληρωτών αρχόντων, όταν αναλάμβαναν την εξουσία τους, ώστε να αποτραπεί κάθε διάθεσή τους για παράνομο πλουτισμό. Και ολοκλήρωνε το άρθρο του καθορίζοντας το περιεχόμενο του «πόθεν έσχες»:
« Η αρχή του «πόθεν έσχες» πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα του αθέμιτου πλουτισμού από την ευρύτερη πλευρά της απιστίας προς το Δημόσιον. Διότι αι περισσότεραι παράνομοι περιουσίαι δεν σχηματίζονται διά κλοπής του δημοσίου χρήματος. Σχηματίζονται διά πλαγίας εκμεταλλεύσεως της εξουσίας, δηλαδή διά προμηθειών, κερδοσκοπικής χρησιμοποιήσεως κρατικών μυστικών, δωροδοκιών και παντοίων άλλων μεθόδων».
Η απαισιοδοξία του αρθρογράφου της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βγήκε αληθινή. Η κυβέρνηση της Ε.Ρ.Ε. το 1960 – 1963 δεν είχε τη δύναμη να καθιερώσει το νόμο για το «πόθεν έσχες» των πολιτικών λόγω αντιδράσεων που εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό της. Έτσι η ψήφιση του νόμου θα καθυστερήσει για μερικά ακόμη χρόνια.
Τον Φεβρουάριο του 1964 ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, σε λόγο που απεύθυνε προς τον ελληνικό λαό από το κρατικό ραδιόφωνο, ανήγγειλε την πρόθεση της κυβέρνησής του να καθιερώσει την αρχή του «πόθεν έσχες» ως θεσμό στο δημόσιο βίο της χώρας. Παράλληλα ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι καταρτιζόταν ήδη σχετικό νομοσχέδιο, με το οποίο προβλεπόταν η σύσταση Ανώτατης Δικαστικής Επιτροπής Ελέγχου που θα λειτουργούσε μόνιμα ως ιδιαίτερο τμήμα του Αρείου Πάγου. Η Δικαστική αυτή Επιτροπή θα προέβαινε σε πλήρη έρευνα των διάφορων καταγγελιών ή κατηγοριών για αθέμιτο πλουτισμό πολιτικών με την εκ του νόμου υποχρέωση να περατώνει τον έλεγχο σε διάστημα ενός χρόνου (εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, φύλλο της 1ης Μαρτίου 1964).
Τελικά το νομοσχέδιο υποβλήθηκε στη Βουλή για ψήφιση στις αρχές Ιουλίου 1964. Με αυτό καθοριζόταν ότι ήταν υποχρεωτική η υποβολή κατ’ έτος δήλωσης για την περιουσιακή κατάσταση του εκάστοτε πρωθυπουργού, των αρχηγών και των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων, των υπουργών, των υφυπουργών, των βουλευτών καθώς και των στενών συγγενών των. Οι δηλώσεις θα υποβάλλονταν στη Βουλή το μήνα Απρίλιο.
Σ’ αυτές θα αναφέρονταν επακριβώς και λεπτομερώς η ακίνητη περιουσία των πολιτικών προσώπων και των στενών συγγενών τους, οι καταθέσεις τους σε τράπεζες του εσωτερικού και του εξωτερικού, οι μετοχές και τα χρεόγραφα που είχαν στην κατοχή τους καθώς και ο χρόνος κτήσης τους. Επιπλέον θα περιέχονταν αναλυτικά όλα τα εισοδήματά τους πέραν του υπουργικού μισθού ή της βουλευτικής αποζημίωσης.
Με το 5ο άρθρο του νόμου 4351/1964 «περί προστασίας της τιμής του πολιτικού κόσμου της χώρας» καθορίζονταν ως ποινικά αδικήματα:
«η αθέμιτος κτήσις περιουσιακού οφέλους», δηλαδή η απόκτηση από μέρους των πολιτικών (κατά τη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων τους) περιουσιακών στοιχείων, των οποίων δεν μπορούσαν να αποδείξουν τη νόμιμη και αδιάβλητη προέλευση,
«η παράλειψις υποβολής δηλώσεως» και
«η υποβολή εν γνώσει ανακριβούς δηλώσεως» (εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλο της13ης Μαρτίου 1965).
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις προβλέπονταν βαριές ποινές, όπως φυλάκιση, δήμευση περιουσιών, έκπτωση από το αξίωμά τους, χρηματικές ποινές, στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων κ.ά.. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο νόμο είχε περιληφθεί διάταξη που πρόβλεπε ότι, εφόσον υφίσταντο στοιχεία πως υπήρχαν καταθέσεις σε Τράπεζες του εξωτερικού ή χρεόγραφα ή τιμαλφή κ.λπ. ελεγχόμενου πολιτικού, τα οποία δεν είχαν δηλωθεί στο «πόθεν έσχες», αυτά μετά το θάνατό του δεν τα κληρονομούσαν οι συγγενείς του, αλλά περιέρχονταν στο ελληνικό Δημόσιο (εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλο της 12ης Ιουλίου 1964).
Ο νόμος αυτός αντικαταστάθηκε από τον υπ’ αριθ. 3213/2003 «Δήλωση και έλεγχος περιουσιακής κατάστασης βουλευτών, δημόσιων λειτουργών, ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε. και άλλων κατηγοριών προσώπων». Οι διαφορές του νέου νόμου από τον παλιότερο είναι μικρές. Σήμερα προβλέπεται, όσον αφορά τους πολιτικούς, η υποβολή δήλωσης και από τους ευρωβουλευτές και από όσους διαχειρίζονται τα οικονομικά των κομμάτων και από άλλες κατηγορίες προσώπων εμπλεκόμενων με την πολιτική ( οι γενικοί και οι ειδικοί γραμματείς υπουργείων και της Βουλής, ο γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου κ. ά.). Ακόμα με απόφαση του Προέδρου της Βουλής, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ρυθμίζεται κάθε θέμα που αφορά στη διαδικασία ελέγχου καθώς και στην οργάνωση και τη λειτουργία της Επιτροπής για την εξέλεγξη των υποβληθεισών δηλώσεων.
Παρ’ όλα αυτά η εμπιστοσύνη των πολιτών ουδέποτε αποκαταστάθηκε ως προς τον θεσμό, πλέον, του “πόθεν έσχες”. Ισα-ίσα ένα νέο κύμα αμφισβήτησης ήλθε να προστεθεί με τη μάχη που έδωσαν οι δικαστές, αρχικά για να μην συμπεριλαμβάνονται στους υπόχρεους για δήλωση -πράγμα που έγινε πριν 25 χρόνια- αλλά και στις πρόσφατες αντιρρήσεις τους για την ηλεκτρονική υποβολή της δήλωσης. Αντιρρήσεις που το 2019 απέρριψε το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Να τις θυμηθούμε;
Οι δικαστικές Ενώσεις της χώρας υποστήριζαν σε ανακοίνωσή τους το 2018 ότι υπάρχει:
Παραβίαση των αρχών της διάκρισης των λειτουργιών και της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών και εισαγγελέων, λόγω της συγκρότησης της επιτροπής ελέγχου. Και αυτό γιατί οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί δεν διορίζονται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, αλλά με αποφάσεις των προέδρων των δικαστηρίων,
Αντισυνταγματική η προβλεπόμενη υποχρέωση δήλωσης των μετρητών χρημάτων και των κινητών πραγμάτων μεγάλης αξίας που υπάρχουν στην κατοχή τους,
Παραβίαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της αρχής της καλής νομοθέτησης λόγω των αντιφατικών ρυθμίσεων μεταξύ του νόμου και του παραρτήματός του ως προς την υποχρέωση δήλωσης των κινητών πραγμάτων,
Παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου και της αρχής της καλής προστατευόμενης εμπιστοσύνης, καθώς προβλέπεται η διατήρηση των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για διάστημα άνω των 5 ετών και με δυνατότητα έλεγχου και μάλιστα με δυνατότητα επανελέγχου σε περίπτωση αρχειοθέτησης μετά την παρέλευση 5 ετών,
Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας από την νομοθετική υποχρέωση εκτίμησης της αξίας των κινητών πραγμάτων από πιστοποιημένο εκτιμητή του υπουργείου Οικονομικών,
Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, του δικαιώματος προηγούμενης ακροάσεως και του δικαιώματος δικαστικής προστασίας από την ρύθμιση με την οποία η υποβολή Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης (ΔΠΚ) και Οικονομικών Συμφερόντων (ΔΟΣ) μετά την πάροδο της οριζόμενης προθεσμίας εξαρτάται από την προηγούμενη πληρωμή ηλεκτρονικού παραβόλου,
Παραβίαση σειράς άρθρων του Συντάγματος όπως είναι 2, 5, 9Α και 25 από τη διάταξη που θεσπίζει υποχρέωση Δήλωσης Περιουσιακής Κατάστασης και Οικονομικών Συμφερόντων του εν διαστάσει συζύγου, καθώς και την πρόβλεψη περί έγκρισης της δήλωσης του υπόχρεου να υποβάλει δήλωση από τον εν διαστάσει σύζυγό του.
Παραβίαση του άρθρου 25 του Συντάγματος λόγω της προβλεπόμενης υποχρέωσης προσδιορισμού των ποσών που αντιστοιχούν σε κάθε πηγή προέλευσης για την απόκτηση περιουσιακού στοιχείου, καθώς αφενός υπερβαίνει το σκοπό του νόμου και αφετέρου καθιστά δυσχερή τη συμπλήρωση της Δήλωσης Περιουσιακής Κατάστασης και
Παραβίαση της αρχής αναλογικότητας καθώς περιορίζεται υπέρμετρα χωρίς δικαιολογητικό λόγο το δικαίωμα τροποποίησης ή συμπλήρωσης της Δήλωσης Περιουσιακής Κατάστασης σε ένα μήνα μετά την λήξη της προθεσμίας υποβολής της δήλωσης.
Τέλος, οι δικαστικές ενώσεις επικαλούνται ότι από την εφαρμογή του επίμαχου νόμου θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη σε περίπτωση εφαρμογής του.
Παρά το ότι όλα τα παραπάνω έχουν απορριφθεί πλέον από το ΣτΕ, ίσως θα έπρεπε, να τα ξαναδούμε ψύχραιμα και… ορθολογικά:
Εχει νόημα να επιμένουμε σε έναν θεσμό απαξιωμένο από την κοινωνία ήδη από το 1927;
Εχει νόημα να επιμένουμε σε έναν νόμο που μόνο κατά το ήμισυ τηρείται ακόμη και ως προς την ονομασία του (“πόθεν έσχες”);
Μήπως αυτός ο “δεινόσαυρος” έχει γίνει πλέον εμπόδιο για όσους είναι επιτυχημένοι;
Μήπως παραβιάζει -όπως έλεγαν οι Ενώσεις δικαστικών- την αρχή της ασφάλειας δικαίου και την αρχή της καλής προστατευόμενης εμπιστοσύνης;
Μήπως δηλαδή, πρέπει επιτέλους να εμπιστευτούμε τους πολιτικούς μας, τους διοικητές οργανισμών, τους δικαστές και να τους αφήσουμε ήσυχους να κάνουν τις δουλειές τους;
Μήπως ήλθε η ώρα, στην “Ελλάδα 2.0.” –μετά το ΑΣΕΠ και άλλους περιττούς θεσμούς όπως ο ΣΕΠΕ– να καταργηθεί το ΚΑΙ το “πόθεν έσχες”;
Υ.Γ.: Εναλλακτικά, αντί της κατάργησης του νόμου, μήπως να αρχίσουμε να τον εφαρμόζουμε και ως προς το “τι” και ως προς το “πόθεν”, όπως γίνεται σε άλλα -“αντιδραστικά”- κράτη;
Ο στρατός της Τυνησίας έχει αναπτυχθεί γύρω από το πρωθυπουργικό μέγαρο στην παλιά πόλη της Τύνιδας και εμποδίζει τους εργαζόμενους να εισέλθουν σε αυτό, αφού ο πρόεδρος της χώρας Κάις Σάγεντ ανέστειλε τη λειτουργία του κοινοβουλίου και έπαψε την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Χισάμ Μασίσι.
Στο μεταξύ, όπως δήλωσε πηγή που πρόσκειται στον Μασίσι και δύο πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας, ο Τυνήσιος πρωθυπουργός βρίσκεται στο σπίτι του και δεν έχει συλληφθεί.
Εξάλλου ο Σάγεντ διόρισε τον Χάλεντ Γιαχιάουι, γενικό διευθυντή της προεδρικής φρουράς, επικεφαλής του υπουργείου Εσωτερικών.
Συγκρούσεις ξέσπασαν σήμερα το πρωί μπροστά από το κοινοβούλιο της Τυνησίας, μία ημέρα μετά την αιφνιδιαστική απόφαση του Σάγεντ.
Υποστηρικτές του Τυνήσιου προέδρου πετώντας μπουκάλια και πέτρες μπόδισαν υποστηρικτές του μεγαλύτερου κόμματος του κοινοβουλίου, του ισλαμιστικού Ενάχντα, να πλησιάσουν τον επικεφαλής του και πρόεδρο της βουλής Ρασίντ Γανούσι, ο οποίος πραγματοποιεί καθιστική διαμαρτυρία έξω από το κτίριο του κοινοβουλίου.
Ο Γανούσι παρέμεινε επί ώρες στο αυτοκίνητό του, αφού στρατιώτες τον εμπόδισαν να εισέλθει στο κοινοβούλιο.
Με ανακοίνωσή της που αναρτήθηκε στον λογαριασμό της στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook η προεδρία ανακοίνωσε χθες Κυριακή ότι αναστέλλεται η λειτουργία του τυνησιακού κοινοβουλίου για 30 ημέρες.
Ο πρόεδρος «θα ασκεί την εκτελεστική εξουσία με τη βοήθεια μιας κυβέρνησης ο επικεφαλής της οποίας θα οριστεί από τον αρχηγό του κράτους», πρόσθεσε.
«Το Σύνταγμα δεν επιτρέπει τη διάλυση του κοινοβουλίου, επιτρέπει όμως την αναστολή των δραστηριοτήτων του», εξήγησε ο Σάγεντ, επικαλούμενος το Άρθρο 80 του θεμελιώδους νόμου, που προβλέπει τη λήψη τέτοιου μέτρου σε περίπτωση «άμεσου κινδύνου» για τη χώρα.
Από την πλευρά του, το Ενάχντα κατήγγειλε ένα «πραξικόπημα εναντίον της επανάστασης και του Συντάγματος», με ανακοίνωσή του που αναρτήθηκε στον ίδιο ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης. Στο πλευρό το Ενάχντα έχουν σταθεί και δύο άλλα κόμματα του συνασπισμού του, το Καλμπ Τούνες και το εθνικιστικό, ισλαμιστικό κίνημα Καράμα, τα οποία καταδίκασαν την απόφαση του Σάγεντ.
Το Δημοκρατικό Ρεύμα, ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που έχει στηρίξει επανειλημμένα τον Τυνήσιο πρόεδρο, επέκρινε τη χθεσινή του κίνηση, όμως απέδωσε την ευθύνη «για τη λαϊκή ένταση και την κοινωνική, οικονομική και υγειονομική κρίση (…) στην κυβέρνηση υπό το Ενάχντα».
Οι ραγδαίες εξελίξεις ακολούθησαν τις μαζικές κινητοποιήσεις σε αρκετές πόλεις της Τυνησίας χθες παρά την ανάπτυξη μεγάλων δυνάμεων της αστυνομίας για να περιοριστούν οι μετακινήσεις και οι συναθροίσεις.
Χιλιάδες διαδηλωτές απαίτησαν κυρίως τη «διάλυση του κοινοβουλίου».
Ο ίδιος ο πρόεδρος κατέβηκε στον δρόμο για να συναντηθεί με διαδηλωτές, εν μέσω κλίματος αγαλλίασης, στους ίδιους δρόμους όπου γίνονταν οι διαδηλώσεις του 2011.
Εδώ και έξι μήνες υπάρχει έντονη αντιπαράθεση μεταξύ του Γανούσι και του Σάγεντ, η οποία έχει παραλύσει την κυβέρνηση και έχει αποδιοργανώσει τον κρατικό μηχανισμό, την ώρα που η Τυνησία είναι αντιμέτωπη από τις αρχές Ιουλίου με ένα σφοδρό κύμα της επιδημίας του κοροναϊού.
Η επανάσταση του 2011, η πρώτη της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης, είχε οδηγήσει στον διωγμό από την εξουσία του Ζιν ελ Αμπιντίν Μπεν Αλί, βάζοντας την Τυνησία στον δρόμο του εκδημοκρατισμού, που συνέχισε να ακολουθεί παρά τις πολλές προκλήσεις, κοινωνικές, αλλά και ως προς την ασφάλεια.
Όμως, μετά την ανάδειξη το 2019 ενός κοινοβουλίου με την ισχύ κατακερματισμένη κι ενός παθιασμένα ακκομάτιστου προέδρου, που εκλέχθηκε εξαιτίας της δυσαρέσκειας έναντι της πολιτικής τάξης που βρέθηκε στην εξουσία από το 2011 κι έπειτα, η χώρα βυθίστηκε σε εξαιρετικά δυσεπίλυτη πολιτική κρίση.
Η αστυνομία εισέβαλε στα γραφεία του al Jazeera
Το τηλεοπτικό δίκτυο al Jazeera, που έχει την έδρα του στο Κατάρ, ανακοίνωσε σήμερα ότι η αστυνομία της Τυνησίας εισέβαλε στα γραφεία του στην Τύνιδα και έδιωξε το προσωπικό του.
Χθες Κυριακή ο Τυνήσιος πρόεδρος Κάις Σάγεντ έπαψε την κυβέρνηση της χώρας και ανέστειλε τη λειτουργία του κοινοβουλίου, σε μια κίνηση την οποία αντίπαλοί του χαρακτήρισαν πραξικόπημα.
Οι απλοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα δεν είναι ικανοποιημένοι σε ποσοστό 83% από τον κατώτατο μισθό των 650 ευρώ μεικτά, αφού είναι απαγορευτικός για την αξιοπρεπή κάλυψη των αναγκών τους
Του Κωνσταντίνου Βαλσαμάκη
Στον τρίτο κύκλο της γνωστής σειράς του Netflix «House Of Cards», ο Frank Underwood ως πρόεδρος των ΗΠΑ, προσπαθεί να προωθήσει το περίφημο πρόγραμμά του «America Works», δίνοντας δουλειά σε δέκα εκατομμύρια άνεργους Αμερικανούς. Αυτό που ο Frank δεν έλεγε όμως, είναι ότι αυτές οι δουλειές θα ήταν «minimumwage», δηλαδή δουλειές με το βασικό μισθό που στις ΗΠΑ κυμαίνονταν την εποχή που γυρίστηκε η σειρά στα 8 δολάρια την ώρα. Για καλή τύχη των Αμερικανών, ο Frank είναι μόνο ένας χαρακτήρας σε μια online streaming σειρά και σήμερα έχουν πρόεδρο τον Joe Biden που, σε πλήρη αντίθεση με τον τηλεοπτικό Frank, διπλασίασε αυτό το ωρομίσθιο.
Τι συμβαίνει όμως με τους κατώτατους μισθούς στην ΕΕ και στην Ελλάδα; Είναι ο μισθός «απλά» ένα βιοποριστικό μέσο ή μήπως τελικά είναι αρκετά περισσότερα;
1. Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα
Στη χώρα μας, το ύψος του κατώτατου μισθού καθορίζεται μέσω διαβούλευσης με τη διαδικασία που περιγράφεται στον ν. 4172/2013 (ΦΕΚ Α΄/167).Τον Φεβρουάριο του 2019, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση, έχοντας βγάλει τη χώρα από τους περιορισμούς των μνημονίων, νομοθέτησε για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια την αύξηση του κατώτατου μισθού, αυτός αυξήθηκε στα 650 ευρώ/μήνα μεικτά για 14 πληρωμές ετησίως1 , από τα 586,08 ευρώ που ήταν από το 2012. Ταυτόχρονα καταργήθηκε ο υποκατώτατος μισθός των 510,95 ευρώ για τους νέους κάτω των 25 ετών που θεσμοθετήθηκε με το Ν. 4093/12 με πρόσχημα τότε, τη μείωση της πολύ υψηλής ανεργίας ειδικά των νέων που σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ εκείνη την περίοδο άγγιζε και ξεπερνούσε το 50%.
Η αύξηση αυτή του κατώτατου μισθού (αλλά και η κατάργηση του υποκατώτατου) ήταν αναγκαία, τόσο σε όρους οικονομίας, προκειμένου να αναθερμανθεί εκ νέου η αγορά αλλά και να εκκινήσει μια διαδικασία αύξησης των μισθών – αφού ο κατώτατος συμπαρασύρει έμμεσα και τους υπόλοιπους –μετά από σχεδόν μια δεκαετία, όσο και σε όρους ψυχολογίας αφού «η αγορά είναι σε σημαντικό βαθμό και ψυχολογία» όπως πολύ εύστοχα διδάσκονται οι φοιτητές των οικονομικών σχολών.
Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης ήταν, ακολουθώντας και τα οριζόμενα στο άρ. 103 του ν. 4172/2013, ο κατώτατος μισθός να αυξηθεί σταδιακά στα 751 ευρώ/μήνα(σε βάθος τριετίας).Οι εξελίξεις όμως (εκλογές του Ιουλίου 2019, νέα κυβέρνηση, πανδημία Covid19) έχουν καθυστερήσει, αν όχι ακυρώσει πλήρως, την έναρξη της διαδικασίας για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού που όμως σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις πρόκειται να μείνει αμετάβλητος ή ν’ αυξηθεί «συμβολικά» στο επίπεδο του πληθωρισμού. Άλλωστε ο ΣΕΒ, το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών και άλλοι φορείς έσπευσαν το αμέσως προηγούμενο διάστημα να πάρουν θέση κατά της αύξησης του κατώτατου μισθού, αφήνοντας μόνη τη ΓΣΕΕ να ζητά την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ. Το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, ενόψει της νέας προγραμματικής περιόδου 2021-2027, πήγε και ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας ότι «…η χρήση ενωσιακών πόρων για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών, όπως οι δαπάνες μισθοδοσίας, είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να επιφέρει πολλαπλασιαστικά οφέλη για την ελληνική οικονομία» και αυτή η άποψη μάλλον βγάζει εντελώς από το πλάνο το Ταμείο Ανάπτυξης και δείχνει και είναι ενδεικτική των προθέσεων του σημερινού οικονομικού επιτελείου.
Σημαντική σημείωση είναι ότι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, αναμενόμενα βέβαια, οι απλοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα δεν είναι ικανοποιημένοι σε ποσοστό 83% από τον κατώτατο μισθό των 650 ευρώ μεικτά, αφού είναι απαγορευτικός για την αξιοπρεπή κάλυψη των αναγκών τους (βλ. και έρευνα της ΓΣΕΕ /Alco). Ίσως εδώ μάλιστα να εντοπίζεται και ένας ακόμα παράγοντας ενός άλλου μεγάλου προβλήματος της ελληνικής κοινωνίας, της υπογεννητικότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, αλλά και γενικότερα αν αναλογιστούμε ότι σχεδόν όλες οι χώρες τις ΕΕ εκτός της Ελλάδας έχουν αυξήσει τον κατώτατο μισθό σε σχέση με το 2011, οι πρόσφατες προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης για αύξηση του βασικού μισθού στα 800 ευρώ, η θεσμοθέτηση (σταδιακά και πιλοτικά στην αρχή) του 35ωρου χωρίς μείωση αποδοχών και η αύξηση κατά 20% του ύψους του ωρομίσθιου, κρίνονται όχι μόνο προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά και απαραίτητες για μια κοινωνία που πρέπει να εκκινήσει πάλι μετά από τη μεγάλη περιπέτεια της πανδημίας.
2. Ο κατώτατος μισθός στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Σήμερα, 21 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ έχουν εθνικό κατώτατο μισθό με τις Δανία, Ιταλία, Κύπρο, Αυστρία, Φινλανδία και Σουηδία να μην έχουν μέχρι στιγμής νομοθετημένο εθνικό κατώτατο μισθό. Οι μηνιαίοι κατώτατοι μισθοί ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό στα κράτη μέλη, από 332 ευρώ στη Βουλγαρία έως 2.202 ευρώ στο Λουξεμβούργο, δίνοντας μια ακόμα εικόνα των ανισοτήτων εντός της ΕΕ και του πόσο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, είναι να παρθούν συνολικές αποφάσεις εντός των οργάνων της ΕΕ.
Μια πρώτη ανάγνωση του ανωτέρω διαγράμματος δείχνει ότι οι οικονομικά πιο εύρωστες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά έχουν και μεγαλύτερο κατώτατο μισθό, αλλά δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι αυτές οι χώρες έχουν και ιδιαίτερα υψηλό κόστος ζωής ή πολύ ειδικές συνθήκες εργασίας (πχ Λουξεμβούργο).
Ένα μεγάλο γκρουπ χωρών που αποτελείται από τις βαλκανικές χώρες και τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ έχουν τους χαμηλότερους κατώτατους μισθούς με σαφή όμως αυξητική τάση.
Οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αποτελούν μια ομάδα ειδικού ενδιαφέροντος. Ιταλία και Κύπρος δεν έχουν θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό, η Ελλάδα και η Πορτογαλία κινούνται στα ίδια χαμηλά επίπεδα (600€ – 700 ευρώ) και η Ισπανία ξεπερνά οριακά τα 1.000 ευρώ μηνιαίως. Σε αυτές τις αρκετά διαφορετικές χώρες, που αποτελούν ξεχωριστό κοινωνικό-οικονομικό γκρουπ2 , η σημασία της οικογένειας ως δίχτυ ασφαλείας είναι ιδιαιτέρως σημαντική και ατελώς αναπληρώνει μερικώς αλλά και ανεπαρκώς τους εξαιρετικά χαμηλούς βασικούς (και γενικότερα χαμηλούς) μισθούς σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία. Σημειώνεται ότι η άνισα ανεπτυγμένη Ιταλία (με το βιομηχανοποιημένο βορρά και τον λιγότερο ανεπτυγμένο νότο) και η μάλλον μονόπλευρα ανεπτυγμένη Κύπρος, με την έμφαση στον χρηματοπιστωτικό τομέα, δεν έχουν μέχρι σήμερα θεσμοθετημένο βασικό μισθό.
Συνοπτικά, όσο υψηλότερο είναι το οικονομικό επίπεδο κάθε χώρας, τόσο υψηλότερο είναι και το επίπεδο του κατώτατου μισθού, γεγονός που εξηγείται από πληθώρα παραγόντων (οικονομική ανάπτυξη, εκβιομηχάνιση, χρηματοπιστωτικός τομέας, κοινωνικές κατακτήσεις και κοινωνικό κράτος, ανεργία, λειτουργία ευρωπαϊκών οργάνων, σταθερό φορολογικό και ασφαλιστικό πλαίσιο, προνοιακό κράτος, κόστος ζωής κλπ). Στο διάγραμμα που ακολουθεί φαίνεται καθαρά η σχέση μεταξύ του κατώτατου μισθού (οριζόντιος άξονας) και του κατά κεφαλήν ΑΕΠ (κάθετος άξονας) των χωρών μελών της ΕΕ που έχουν θεσμοθετημένο βασικό μισθό.
3. Οφέλη και προβληματισμοί
Η θεσμοθετημένη ύπαρξη κατώτατου μισθού μπορεί να λειτουργήσει ενισχυτικά στην οικονομία αλλά μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα, κυρίως σε επίπεδο ψυχολογίας.
Σε όρους ζήτησης και κοινωνίας ένας (αξιοπρεπής)κατώτατος μισθός λειτουργεί ενισχυτικά, αφού ένα μέρος του πληθυσμού θα αποκτήσει ένα εγγυημένο εισόδημα για την εργασία του(που πριν δεν είχε),για κατανάλωση και κάλυψη των βασικών αναγκών του και κατ’ επέκταση κάποια χρήματα θα εισρεύσουν στην πραγματική οικονομία με σταθερό ρυθμό.
Παράλληλα, παρέχεται ένα «ελάχιστο δίχτυ προστασίας» κατά της ακραίας φτώχειας, προστατεύονται οι εργαζόμενοι από τυχόν εργοδοτικές αυθαιρεσίες και τέλος ωφελούνται και τα ασφαλιστικά ταμεία. Παράλληλα, συνδεδεμένα με τον κατώτατο μισθό είναι (στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ) και πολλά προνοιακά επιδόματα όπως αυτό της ανεργίας, της παροχής προστασίας μητρότητας κλπ. που αφενός εμπειρικά δεν αποταμιεύονται αλλά επιστρέφουν απευθείας στην αγορά (και ιδίως στις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις) μέσω της κατανάλωσης και αφετέρου μπορεί σε κάποια στιγμή της ζωής μας να αφορούν τον κάθε ένα.
Σε όρους οικονομίας, καθώς η κατανάλωση είναι ένα σημαντικό κομμάτι στο μείγμα του ΑΕΠ και της ανάπτυξης μιας οικονομίας (ειδικά στη χώρα μας που η κατανάλωση αντιπροσωπεύει περίπου το 70%) η εξασφάλιση ενός αυξημένου διαθέσιμου εισοδήματος και μιας εκ τούτου «σταθερής» ελάχιστης κατανάλωσης μέσα από τη θεσμοθέτηση ενός αξιοπρεπούς κατώτατου μισθού είναι ουσιώδης για τη σταθεροποίηση της οικονομίας και τη βιώσιμη ανάπτυξή της.
Το ζητούμενο εδώ είναι η εμπιστοσύνη που πρέπει να κερδηθεί στη βάση ενός ολοκληρωμένου, συνεκτικού και βιώσιμου αναπτυξιακού σχεδίου, εμπιστοσύνη που πρέπει οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να δείξουν στο κράτος αλλά και εμπιστοσύνη που πρέπει το κράτος να κερδίσει με την «ορθή» λειτουργία του π.χ. με την υιοθέτηση ενός δίκαιου, αναλογικού και σταθερού φορολογικού συστήματος, ενός σύγχρονου πλαισίου εργασιακής ασφάλειας και ενός μακροχρόνια βιώσιμου – επαρκώς αναδιανεμητικού και αλληλέγγυου και εύλογα ανταποδοτικού –ασφαλιστικού συστήματος, που θα βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να προγραμματίσουν τις δραστηριότητές τους και τους εργαζόμενους να εξασφαλίσουν τη διαβίωσή τους. Προφανώς και αυτό αποτελεί εκτίμηση, αλλά οι ακροβασίες σχετικά με την εγκαινίαση ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος επικουρικής σύνταξης που προωθείται σήμερα στην Ελλάδα, θα οδηγήσουν στην απαξίωση του ήδη ανεπαρκούς κατώτατου μισθού, αφήνοντας παράλληλα μια ολόκληρη γενιά, τους σημερινούς 40άρηδες, δίχως πλάνο και στο έλεος των αβεβαιοτήτων των αγορών και των ρίσκων των hedge funds.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ΕΕ πρέπει με θάρρος να υποστηρίξει και να προτείνει μια ελάχιστη μισθολογική πολιτική σε όλα τα κράτη μέλη της, ως το όχημα που θα εγγυάται ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες μειώνοντας τις ανισότητες αλλά και κάνοντας ένα γενναίο βήμα προς της Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Άλλωστε και στην 6η Αρχή του Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων ορίζεται ξεκάθαρα ότι «Οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα σε δίκαιους μισθούς που επιτρέπουν αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης», και μάλιστα η συζήτηση περιστρέφεται όχι πλέον αποκλειστικά γύρω από την εξασφάλιση ενός ελάχιστου μισθού που θα καλύπτει το όριο της φτώχειας3 , αλλά για έναν ελάχιστο μισθό που θα συνδέεται με ένα καλάθι συγκεκριμένων αγαθών για κάθε χώρα και επομένως με τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών της Ευρώπης. Επιπλέον, ο ανταγωνισμός ως στρατηγική επιλογή της ΕΕ, πρέπει να διεξάγεται δίκαια με την υποστήριξη και έλεγχο του ευρωπαϊκού δικτύου ανεξάρτητων αρχών ανταγωνισμού και με στόχο την εκμετάλλευση των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων των χωρών – μελών της ΕΕκαι όχι την εσωτερική υποτίμηση όπως σε μεγάλο βαθμό έγινε μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων. Σημαντικό είναι να επενδύσει τόσο ο ιδιωτικός όσο και ο δημόσιος τομέας στην τεχνολογική ανάπτυξη και την καινοτομία, που μπορούν με σχέδιο και προϋποθέσεις να δημιουργήσουν νέες ποιοτικές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας που δεν υπήρχαν πριν από μερικά χρόνια, οι οποίες με την προστιθέμενη αξία που θα φέρουν, θα οδηγήσουν σε αύξηση μισθών.
Σε κάθε περίπτωση, μια απόφαση για μισθολογικές αυξήσεις χρειάζεται προσεκτικό σχεδιασμό, ακόμα και αν μιλάμε για αύξηση του έτσι κι αλλιώς χαμηλού κατώτατου μισθού.
Άλλωστε, ένας άνεργος είναι πρόθυμος να εργαστεί και με πολύ χαμηλότερο μισθό από αυτόν που υπό «φυσιολογικές» συνθήκες θα αμειβόταν και αυτό είναι κάτι που μια δίκαιη κοινωνία δεν πρέπει να το επιτρέψει. Δεν πρέπει με άλλα λόγια να γίνει η ανάγκη για εργασία αντικείμενο εκμετάλλευσης (όπως συχνά γίνεται), αλλά εφαλτήριο προς μια καλύτερη κανονικότητα που δεν θα έχει ανάγκη από προγράμματα σαν αυτό που ο Frank Underwood προσπάθησε να δημιουργήσει.
1) Ή 758 ευρώ/μήνα μεικτά για 12 πληρωμές ετησίως
2) Βλ. καιEsping – Andersen, Gøsta (1990). The three worlds of welfare capitalism. Princeton, New Jersey: Princeton University Press
3) Δηλαδή το 60% του διαμέσου μισθού για κάθε χώρα
* Κωνσταντίνος Βαλσαμάκης, ΜΒΑ, MSc, Απόφοιτος Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, μέλος του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ
Το νέο έργο του Ανέστη Αζά, με τίτλο «H Δημοκρατία του Μπακλαβά», που εντάσσεται στον Κύκλο 1821, διαδραματίζεται στη σημερινή Ελλάδα και αποτελεί μία απρόσμενη, ξεκαρδιστική παράσταση, την οποία θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, από τις 26 έως τις 29 Ιουλίου, στις 9 το βράδυ, στον Χώρο Ε της Πειραιώς 260 [Ταύρος].
Στην παράσταση, ο έρωτας του Έλληνα Γιώργου Παπαδάκη και της Τουρκάλας Ναζλί Ντεμίρ, έρχεται αντιμέτωπος με τα στερεότυπα εχθρότητας ανάμεσα στους δύο λαούς. Οι δύο νέοι, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τις πιέσεις, αποφασίζουν να ιδρύσουν ένα νέο κράτος, στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, με δική του κυβέρνηση, νόμισμα, καταστήματα και υπηρεσίες.
Ακροβατώντας στο μεταίχμιο μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, παρότι η πλοκή είναι φανταστική, η παράσταση σχολιάζει με ευφάνταστο τρόπο τις συγκρούσεις που παραμένουν ενεργές από την εποχή της Επανάστασης ως σήμερα. Μέσα από απολαυστικές κωμικές καταστάσεις, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τις αντιφάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας, την προβληματική της εθνικής ταυτότητας, αλλά και την ουτοπική πραγματικότητα ενός μελλοντικού, οικουμενικού ψηφιακού κράτους.
Στη «Δημοκρατία του μπακλαβά», μια ομάδα «ερευνητών» καλείται επί σκηνής να αναδομήσει την ιστορία αυτού του μικροσκοπικού έθνους, τη γέννηση, τις συγκρούσεις και την κληρονομιά του, σχολιάζοντας έτσι την ιστορία της Ελλάδας. Όπως λέει ο σκηνοθέτης: «Με άξονα μια σειρά από φανταστικές, σουρεαλιστικές και κωμικές καταστάσεις, η παράσταση εξερευνά ζητήματα ταυτότητας και πολιτικής οργάνωσης, μέσα από το φίλτρο του σήμερα».
Ο ανήσυχος πειραματιστής του ελληνικού θεάτρου Ανέστης Αζάς διοχετεύει στην παράσταση την πολυετή εμπειρία του από το θέατρο ντοκουμέντο. Έχοντας στο επίκεντρο της προβληματικής του συγκρούσεις που παραμένουν ενεργές από την εποχή της Επανάστασης ως σήμερα, επιχειρεί να πραγματευτεί με κωμικό τρόπο τις αντιφάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας και την προβληματική της εθνικής ταυτότητας, έχοντας στη διάθεσή του μία πολυπολιτισμική ερμηνευτική ομάδα.
«Την πρώτη μέρα της πιο σκληρής απαγόρευσης που έχει επιβληθεί μεταπολιτευτικά ο Λουδοβίκος διαπλο-Κούλης #μητσοτάκη_κάθαρμα επιλέγει να πετάξει στη μούρη των υπηκόων του, συλλλογικό φαγοπότι με 50 άτομα όταν όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός βιώνει πρόστιμα, καραντίνα και κατάθλιψη».
Αυτό έγραφε στα social media, στις 6 Φεβρουαρίου, ο Ιάσων Αποστολόπουλος, διεθνώς βραβευμένος διασώστης προσφύγων, και έως την περασμένη Παρασκευή υποψήφιος για παράσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Εχει γράψει κι άλλα, μπορεί και πιο σκληρά. Στις 8 Ιουνίου του 2020, για παράδειγμα, έγραφε: «Ακόμα ένα βίντεο από τις δολοφονικές ενέργειες του ελληνικού λιμενικού στην Λέσβο. Επιβεβαιώνονται οι δεκάδες μαρτυρίες προσφύγων ότι το ελληνικό λιμενικό καθημερινά αιχμαλωτίζει βάρκες, τους αφαιρεί τη μηχανή και τους παρατάει ακυβέρνητους στα τουρκικά ύδατα. Από Aegean Boat Report».
Στις 5 Μαρτίου του 2020 επίσης, εν μέσω του έπους του Εβρου, ο Ιάσων Αποστολόπουλος έκανε ανάρτηση και καταγγελία στα social media για δολοφονία σύριου πρόσφυγα: «Και επίσημα δολοφόνοι. Ο ελληνικός στρατός σκότωσε με σφαίρα στον λαιμό τον Σύριο πρόσφυγα Muhammad al-Arab στον Εβρο. Τρεις μέρες μας ζαλίζανε ότι είναι fake news. Τώρα δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Τώρα κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε. Να τσακίσουμε τον κρατικό και παρακρατικό φασισμό».
Όπως έγραφε και ότι «αυτή τη στιγμή το ελληνικό λιμενικό είναι με διαφορά το πιο βάρβαρο στον πλανήτη. Μέσα σε δέκα μήνες έχει πετάξει στη θάλασσα πάνω από 8.000 ανθρώπους. Σε ένα από αυτά τα περιστατικά οι επιζώντες αναφέρουν ότι 3 άνθρωποι πνίγηκαν».
Επί της ουσίας, μάλλον δεν έγραφε και πολλά περισσότερα απ’ όσα έχουν γράψει κατά καιρούς και κατ΄ επανάληψη – σε πιο politically correct εκδοχή έστω – ο Guardian, η Deutsche Welle και το BBC για μαζικά push backs προσφύγων από το ελληνικό λιμενικό και για παράνομες επαναπροωθήσεις από την συνοριοφυλακή στον Εβρο.
Εκ του αποτελέσματος έγραφε πολλά περισσότερα απ’ όσα χρειάζονταν για να κηρυχθεί «σεσημασμένος ανθέλληνας αναρχικός» απ’ όσους σήμαναν εθνικό συναγερμό για να κοπεί η παρασημοφόρησή του.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το πέτυχαν. Ένα παράσημο λιγότερο, ένα περισσότερο ελάχιστα μετράει όταν έχεις σώσει έστω και μία ανθρώπινη ζωή. Το πρόβλημα είναι ότι το πέτυχαν στο όνομα των πολιτικών φρονημάτων:
Η παρασημοφόρηση Αποστολόπουλου προτάθηκε για την δράση του και «κόπηκε» για την πολιτική και ιδεολογική του τοποθέτηση.
Κοινώς, εν έτει 2021, η Ελληνική Δημοκρατία – είτε δια της Προεδρίας της, είτε δια της Κυβέρνησης – επιστρέφει στα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Και στο βαθύ σκοτάδι μαζί.
Είναι επίσης πρόβλημα, πολιτικό και θεσμικό, ότι και το παράσημο και το κόψιμο παραμένουν ορφανά. Δεν γνωρίζουμε ούτε ποιος πρότεινε να παρασημοφορηθεί ο Ιάσων Αποστολόπουλος, ούτε ποιος αποφάσισε να «κοπεί». Κύκλοι της Προεδρίας της Δημοκρατίας δείχνουν με το δάχτυλο, ως υπεύθυνο και για την πρόταση και για το κόψιμο, το υπουργείο Εξωτερικών. Ο υπουργός Εξωτερικών διαρρέει δυσαρέσκεια και φέρεται να διαμηνύει πως δεν είχε ιδέα. Και για να το κάνει ακόμη πιο σαφές δεν πάει στην δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο και πάει εκδρομή εκτός Αθηνών.
Κύκλοι της κυβέρνησης επίσης διαρρέουν ότι υπήρξε απ’ ευθείας τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Μεγάρου Μαξίμου και της Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Ο βουλευτής Μπογδάνος – με άγνωστο ποια ακριβώς θεσμική αρμοδιότητα – πανηγυρίζει στα social media ότι «έγιναν τα δέοντα» και απετράπη το εθνικά μοιραίο παράσημο. Ουδείς όμως έχει ενημερώσει από ποιον «έγιναν τα δέοντα» – ούτε εάν τηρήθηκε, ως είθισται, το πρωτόκολλο που λέει πως και για την πρόταση, και για την ανάκληση παρασημοφορήσεων πρέπει να υπάρχει γνωμοδότηση του Συμβουλίου Ταγμάτων Αριστείας και τελική εισήγηση του υπουργού Εξωτερικών.
Ως εκ τούτων έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να η ερώτηση που καταθέτει σήμερα στην Βουλή ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος. Και με την οποία ζητά « να κατατεθεί, βάσει του άρθρου 133 του Κανονισμού, η πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών για την ανάκληση της πρότασης παρασημοφόρησης και η σχετική γνωμοδότηση του Συμβουλίου Ταγμάτων Αριστείας».
Διότι εάν ζούμε και επισήμως πλέον στην Δημοκρατία του Μπογδάνου, καλό είναι να μάθουμε και ποιος την εγκαθίδρυσε…
