Φωτογράφος: Urim Hong
“City Soleil : a Melody of Hope” by Urim Hong (United States). First Place – Professional Editorial / Press

“City Soleil : a Melody of Hope” by Urim Hong (United States). First Place – Professional Editorial / Press

Ας γυρίσουμε το χρόνο λίγο πίσω στο Μάιο του 2012. Τότε ήταν οι πρώτες Εκλογές μετά την υπογραφή δύο μνημονίων στη χώρα μας και όπως όλοι θυμούνται ανατράπηκε ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό με τη Χρυσή Αυγή που οι περισσότεροι τη θεωρούσαν μία ακροδεξιά περιθωριακή οργάνωση να καταλαμβάνει σχεδόν 7% των ψήφων.
Το ποσοστό της έμεινε σχεδόν αναλλοίωτο και στις Εκλογές του Ιουνίου και η είσοδος της στη Βουλή προκάλεσε αμηχανία στα περισσότερα κόμματα και στο δημοκρατικό κόσμο, καθώς κανείς δεν ήξερε περί τίνος ακριβώς πρόκειται και ποια θα είναι η στάση της μέσα στο κοινοβούλιο.
Τελικά ο Μιχαλολιάκος και οι λοιποί καταδικασμένοι ναζιστές εγκληματίες συμπεριφέρθηκαν με αυτό ακριβώς το τρόπο σαν ναζί, φασίστες ακροδεξιοί και όπως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί στις μέρες μας ένας τραμπούκους που επιτίθεται σε κάθε τι που ξεφεύγει από τα δικά τους -φαινομενικά- χριστιανικά και πατριωτικά ήθη.
Από το 2012 μέχρι και το 2019 η Χρυσή Αυγή παρέμεινε στη Βουλή και μάλιστα στις Ευρωεκλογές του 2014 κατέγραψε παρά τη δολοφονία Φύσσα και τις επιθέσεις στα μέλη του ΠΑΜΕ και στους Αιγύπτιους αλλιεργάτες ποσοστό του 9% και φάνταζε η τρίτη δύναμη του πολιτικού σκηνικού πίσω από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.
Όσο τρομακτικό και αν ακούγεται αυτό το 2021, ήταν μία πραγματικότητα και προσβολή για το πολίτευμα, καθώς χιλιάδες ανθρώπων ψήφιζαν εγκληματίες ναζί με τη λογική ότι δεν εμπιστεύονται τα παραδοσιακά κόμματα και πως τουλάχιστον οι χρυσαυγήτες δεν ήθελαν τους ξένους που έχουν “κατακλύσει” το Κέντρο των Αθηνών.
Σε μία χώρα που έχει πονέσει από τους ναζί και τους φασίστες η κοινωνία μας για επτά ολόκληρα χρόνια τους ανεχόταν και τους ψήφιζε και τους έδινε φωνή να βρίζουν και να απειλούν πολιτικούς, πολίτες και κυρίως το πολίτευμα μέσα από τη Βουλή.
Φυσικά όλα αυτά σε συνδυασμό με την ψήφιση νομοσχεδίων υπέρ των εφοπλιστών, αφού μην ξεχνάμε ότι η ιστορία έχει αποδείξει πως οι “φασίστες είναι τα σκυλιά του κεφαλαίου”.
Τελικά στις 7 Ιουλίου του 2019 η Χρυσή Αυγή οριακά έμεινε εκτός Βουλής, ο δημοκρατικός κόσμος της χώρας πανηγύρισε, όμως αυτό δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της σταμάτησε να είναι υπερσυντηρητική και να ψηφίζει με ακροδεξιά κριτήρια, απλά άλλαξαν κόμμα.
Για την ακρίβεια οι φευγάτοι ψηφοφόροι της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης έβαλαν τον Κυριάκο Βελόπουλο και την Ελληνική Λύση στη Βουλή και στην Ευρωβουλή, ενώ έδωσαν και ψήφο ανοχής στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη να φέρει τη χώρα ξανά στο “σωστό δεξιό” δρόμο.
Αυτά τα 7 χρόνια της κοινοβουλευτικής παρουσίας των Ναζί στη χώρα μας έγιναν πολλά και μπορούν να ειπωθούν ακόμα περισσότερα, όμως ας κρατήσουμε το εξής τουλάχιστον πλέον που η δικαιοσύνη τους έστειλε εκεί που ανήκουν στη φυλακή δεν θα τους αφήσουμε ξανά να λερώσουν τη δημοκρατία μας.
Εκτός και αν ο ελληνικός κυρίαρχος λαός κρύβει και άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις…

Ο συγγραφέας Κωστής Αλεβίζος περιγράφει, μέσα από το νοσοκομείο, τις τραγικές στιγμές που έζησε πεσμένος στο πεζοδρόμιο και περιμένοντας βοήθεια.
“αν έχεις τύχη διάβαινε δεν λένε….
Ε εγώ σήμερα δεν είχα, βρέθηκα στα καλά καθούμενα σφαγμένος με κουζινομάχαιρο στον πνεύμονα και στο χέρι.
Ήμουν το τελευταίο θύμα ίσως ενός άλλου θύματος, ενός ψυχικά πάσχοντα που από ότι μαθαίνω, το είχε σκάσει από το Δαφνί πριν αρκετό καιρό.
Μου κάνει εντύπωση ότι δεν με προειδοποίησε κάνεις από τον παρευρισκόμενο κόσμο έτσι ώστε να προστατευτώ, όπως και το ότι ενώ είχα ακατάσχετη αιμορραγία, ο κόσμος άργησε να έρθει κοντά μου, σε μια γειτονιά που έχω ζήσει 33 χρόνια.
Μέσα στην ατυχία μου στάθηκα τυχερός, καθώς έτυχε να βρίσκεται στο σημείο ένας πνευμονολόγος όπου έσπευσε να με βοηθήσει και ήταν έτοιμος να με τρυπήσει με μια μεγάλη βελόνα, αν η αναπνοή μου δυσκόλευε και άλλο αυτή τη μιάμιση ώρα που περίμενα το ασθενοφόρο, αλλά και γιατί μου έδινε κουράγιο, όπως και μια κοπέλα και ένα αγόρι από την ομάδα Δίας.
Οι γιατροί στο λαϊκό και μετά το χειρουργείο στον Ευαγγελισμό πέσανε πάνω μου αμέσως και τους ευχαριστώ
Ευχαριστώ όλους για την στήριξη” έγραψε στο Facebook.


Όπως παρατηρεί «σύμφωνα με αναφορές οργανώσεων αρωγής, οι αιτούντες άσυλο, που έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, δεν έχουν καλύτερη τύχη από τους διαμένοντες στα νησιά (…) Ως αποτέλεσμα πολλοί αναγνωρισμένοι πρόσφυγες μετακινούνται προς τη Γερμανία και μάλιστα σε αυξανόμενο αριθμό». Σύμφωνα με την Welt «ο αυξανόμενος αριθμός δευτερογενών αιτήσεων ασύλου προκαλεί την οργή της γερμανικής κυβέρνησης. Κι αυτό διότι βάσει του γερμανικού δικαίου δεν προβλέπεται δεύτερη υποβολή αίτησης ασύλου. Σύμφωνα με τον σχετικό νόμο, η αίτηση ασύλου είναι “απαράδεκτη εάν ένα άλλο κράτος-μέλος της ΕΕ έχει ήδη χορηγήσει διεθνή προστασία σε αλλοδαπό”, αναφέρει το γερμανικό υπ. Εσωτερικών.»
Σε άλλο σημείο το ρεπορτάζ παρατηρεί: «Στη Γερμανία και σε άλλες χώρες τίθεται το δίλημμα: Σε αντίθεση με τους μετανάστες, που εξακολουθούν να βρίσκονται σε διαδικασία αιτήματος ασύλου, οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες επίσημα απολαμβάνουν πολλές ελευθερίες (…) Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αποτρέψει μια αναχώρησή τους. Μόλις φτάσουν στη Γερμανία, η απέλασή τους αποδεικνύεται δύσκολη λόγω των καταστροφικών συνθηκών στην Ελλάδα». Αυτό προκύπτει, όπως υπενθυμίζει το ρεπορτάζ, από σειρά γερμανικών δικαστικών αποφάσεων, ενώ στη συνέχεια σημειώνει ότι και «στη γερμανική βουλή η πίεση για το θέμα αυτό αυξάνεται».
Πηγή: DW – Δήμητρα Κυρανούδη

Έχουν συμβεί και συμβαίνουν παρόμοιες «διευκολύνσεις» κατά κόρον σε «γνωστούς» στις συνοριακές διελεύσεις. Ο έχων μπάρμπα στην Κορώνη δεν περνάει κανέναν έλεγχο.
Αυτό εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί αρκεί να γίνει διασταύρωση των εισόδων των ονομάτων που εμφανίζονται πολλές φορές σε μια συνοριακή διέλευση και το πόσες φορές καταγράφηκε το όνομα του από το κλιμάκιο του ΕΟΔΥ. Απλά πράγματα που δεν χρειάζεται να είσαι Πουαρό για να τα ανακαλύψεις.
Αυτό που μ’ ανησύχησε όμως ιδιαίτερα είναι η χρήση «πακιστανικών» τηλεφώνων από υπηρεσιακούς, όπως φάνηκε από τους διαλόγους που δημοσιεύθηκαν.
Εδώ δυο είναι τα τινά που μπορεί να συμβαίνουν, όπου και τα δυο είναι πάρα πολύ σοβαρά συμβάντα, που ενδεχομένως να χρήζουν εισαγγελικής παρέμβασης.
Τα «πακιστανικά» τηλέφωνα είναι ουσιαστικά καρτοκινητά που έχουν ενεργοποιηθεί στο όνομα κάποιου αλλοδαπού, συνήθως χωρίς τα πραγματικά του στοιχεία, αλλά σχεδόν απαραίτητα αγνώστου διαμονής. Είθισται, αν όχι πάντα, να χρησιμοποιούνται από εγκληματίες για να μην γίνεται ταυτοποίηση των χρηστών από τις διωκτικές αρχές.
Έτσι τα «πακιστανικά» τηλέφωνα που αναφέρονται στις συνομιλίες είτε τα έχουν προμηθευτεί οι ίδιοι οι υπηρεσιακοί με ή χωρίς την συγκατάθεση της υπηρεσίας τους, είτε τους τα προμήθευσαν υπηρεσιακά.
Αν τα προμηθεύτηκαν μόνοι τους, με ή χωρίς τη συγκατάθεση της υπηρεσίας, για ποιο λόγο το έκαναν; Τι προσπαθούν να αποφύγουν; Μήπως την επίσημη καταγραφή που λογικά πρέπει να υπάρχει σε ένα υπηρεσιακό τηλέφωνο από την υπηρεσία, για να διασφαλίσουν ότι δεν θα διωχθούν σε περίπτωση παρατυπίας; Ή υπάρχει κάποιο κύκλωμα που χρειάζεται ανεξέλεγκτη και αταυτοποίητη επικοινωνία για ιδίων όφελος;
Αν πάλι τα παραχώρησε η υπηρεσία επίσημα ή «ανεπίσημα», για ποιο λόγο το έκανε; Χρειάζεται παράλληλη καταγραφή των δράσεων της υπηρεσίας, όπως εκείνες οι καταγραφές με τα κρούσματα από τον ΕΟΔΥ; Μήπως τα χρησιμοποιούν για παρατυπίες και παρανομίες; Και στην τελική μόνο η Πολιτική Προστασία είναι που έχει «πακιστανικά» τηλέφωνα ή και άλλες υπηρεσίες τα χρησιμοποιούν;
Αυτές οι πρακτικές κάθε άλλο παρά σύννομες μοιάζουν. Κι αν αποδειχθεί ότι τα κινητά αυτά έχουν δοθεί υπηρεσιακά, τότε δεν μιλάμε για επιτελικό κράτος, αλλά για παρακράτος και είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.

«Έχω 140 σφαίρες πιστολιού περίσσευμα» είπε «Καλύτερα να τις μπουμπουνίσω, παρά τις εμφανίσω σε κάποια κατάσταση» Τον κοίταξα περίεργα, επειδή τα έλεγε αυτά γελαστός.
Πίσω από τον όρχο υπήρχε κάτι σαν άτυπο σκοπευτήριο. Είχα δει αξιωματικούς να πηγαίνουν και να ρίχνουν. Ο δόκιμος είχε ένα πιστόλι, υπηρεσιακό, έριξε έξι σφαίρες, οι μισές πήγαν στο κέντρο του ταλαιπωρημένου μεταλλικού στόχου.
«Σειρά σου» είπε.
Η πρώτη σφήνωσε στο όριο του κέντρου. Διόρθωσα και οι άλλες πέντε πήγαν κέντρο.
«Τι κάνεις εκεί, ρε; Πλάκα κάνεις τώρα;»
Δε μπορούσε να το πιστέψει.
«Πάμε, πάλι! Μακρύτερα!»
Η απόσταση δεν άλλαξε την κατάταξη: ήταν πολύ καλός, αλλά ήμουν λίγο καλύτερος.
«Που έμαθες να ρίχνεις, ρε μαύρε;»
Από τότε με φώναζε Μαύρο, επειδή ήμουν σκουρόχρωμος, αλλά και γιατί το επίθετό μου είναι Μαυρίδης.
«Στη στάνη» μουρμούρισα. Έβαλε τα γέλια.
«Μη γελάς, κύριε δόκιμε. Ο παππούς μου είχε ολόκληρο οπλοστάσιο, από τα αντάρτικα. Και σφαίρες, πολλές. Έμαθα να ρίχνω πριν πάω σχολείο»
«Ρίχνεις έτσι καλά και με G3;»
Έγνεψα ναι.
«Και με αυτόματα και με οπλοπολυβόλο και με πολυβόλο. Μόνο με κανόνι δεν έχω ρίξει»
«Γιατί δεν έγινες πολυβολητής, σκοπευτής;»
«Για το δίπλωμα του οδηγού. Πρέπει να κάνω μια δουλειά για να ζήσω, όταν φύγω από δω»
*
Κάθε Τρίτη βράδυ ο Στρατός έχει νυχτερινή άσκηση στην οποία έρχονται όλοι, αξιωματικοί και φαντάροι. Τις ώρες της νυχτερινής από το Τάγμα μείναμε στο στρατόπεδο όσοι είχαμε σκοπιά εκείνες τις ώρες, ο δόκιμος που ήταν βοηθός επόπτη στρατοπέδου και μία υπολοχαγός, η οποία παρέμεινε στη διοίκηση γιατί παραπονέθηκε στον Διοικητή ότι αισθανόταν ζαλάδες. “Μπορεί να είμαι έγκυος” πρόσθεσε και ο Διοικητής έσπευσε να την απαλλάξει και της είπε να περιμένει να λήξει η νυχτερινή, για να επιστρέψουν στο σπίτι μαζί με τον άντρα της, λοχαγό, ο οποίος υπηρετούσε σε κάποιο διπλανό Τάγμα, που είχε κιόλας ξεκινήσει.
O δόκιμος με φώναξε και εμένα στο παιγνίδι με την κυρία. “Κι αν γίνει καμιά έφοδος…” ξεκίνησα να λέω, αλλά σταμάτησα γιατί όταν γίνονται νυχτερινές τις εφόδους τις κάνει ο βοηθός επόπτης στρατοπέδου.
Όταν ακούστηκε από μακριά η φασαρία της νυχτερινής που επέστρεφε, βρισκόμουν ξανά στη σκοπιά και κάναμε τσιγαράκι με τον δόκιμο.
“Ευχαριστώ…” είπα.
“Μη γίνεσαι μαλάκας!” απάντησε γελαστός, έσβησε το τσιγάρο στον κορμό του δέντρου και τράβηξε προς την Πύλη, για να υποδεχθεί τα νυχτερινά στρατεύματα.
Γίναμε κολλητοί με τη μία. Δεν ξέρω γιατί, όποιος μας έβλεπε θα έλεγε ότι δεν ταιριάζουμε καθόλου. Εγώ κοντός, μαυριδερός, τυπική ποντιακή φάτσα, σκαντζόχοιρος, τα λόγια μου δύσκολα, το χαμόγελο ακόμα πιο δύσκολο. Αυτός ψηλός, ξανθός, ομορφόπαιδο, κοινωνικός, με λέγειν, με τρόπους, με τα όλα του. Αλλά το έλεγε η καρδιά του.
*
Έμεναν σαράντα μέρες για να απολυθούμε. Κατά σύμπτωση, θα απολυόμαστε μαζί. Ήταν πάλι βοηθός επόπτης, ήρθε και με βρήκε στη σκοπιά, στο γερμανικό.
“Τον ξέρεις τον Ευγενίδη;”
Τον ήξερα, ταγματάρχης, μεγάλη σκατόφατσα. Έριχνε φυλακές αβέρτα.
“Είναι υπεύθυνος υλικού”
“Και τι μας νοιάζει εμάς;” σκέφτηκα, αλλά δεν μίλησα.
“Είναι υπεύθυνος και για τα λεφτά που διακινεί το Τάγμα και τις πληρωμές που κάνει, από τους μανάβηδες και τους εμπόρους μέχρι τα ανταλλακτικά στον όρχο και κάθε τι πού αγοράζει το Τάγμα”
Περίμενα να δω που το πάει.
“Ο τύπος παίζει χαρτιά. Πηγαίνει και στο καζίνο, όποτε μπορεί. Βάζει χέρι στα λεφτά της Υπηρεσίας. Μέχρι τώρα έχει άνοιγμα τέσσερα εκατομμύρια δραχμές. Τον έχουν πάρει είδηση, φυσικά”
Ανάψαμε τσιγάρα.
“Έχει δυο κουνιάδους. Ο ένας είναι υποστράτηγος. Ο άλλος, ακόμα καλύτερα, είναι υπουργός. Πάνε να τον καλύψουν και να τον σώσουν. Το θέμα είναι ότι αύριο μεσημέρι πηγαίνει στην Εθνική Τράπεζα και σηκώνει λεφτά, για να κάνει μεθαύριο τις πληρωμές του μήνα. Κάπου εννέα εκατομμύρια”
“Που τα ξέρεις αυτά;”
Ο δόκιμος χαμογέλασε.
“Είναι από τα βασικά θέματα συζήτησης στη Λέσχη Αξιωματικών της Αλεξανδρούπολης. Σε έναν κύκλο, εννοείται. Απ’ αυτούς πήρα μια γενική εικόνα, κάποιες λεπτομέρειες τις έμαθα από τις γυναίκες τους και τα υπόλοιπα που έπρεπε να μάθω, τα φρόντισα ο ίδιος. Λοιπόν, αύριο το βράδυ ο Ευγενίδης θα έχει 9 εκατομμύρια δραχμές στο χρηματοκιβώτιο που βρίσκεται στο γραφείο δίπλα στο γραφείο του διοικητή. Για λόγους ασφαλείας μπαίνει επόπτης στρατοπέδου, ώστε να έχει το νου του στα λεφτά ο ίδιος. Εγώ δεν έχω υπηρεσία, αλλά…”
“…”
“Γνωρίζω τους αριθμούς που ανοίγουν το χρηματοκιβώτιο”
Τινάχτηκα.
“Πώς;”
“Πριν δυο βδομάδες, όταν άρχισα να στήνω το σχέδιο στο μυαλό μου, έβαλα μια κάμερα και είχα εικόνα στον υπολογιστή που έχουν οι αξιωματικοί υπηρεσίας για να παίζουν πασιέντζα και να βλέπουν τσόντες από DVD”
“Είπες, σχέδιο;”
“Μαύρε, απολυόμαστε σε λίγο… Θα σε πείραζε να μην είμαστε απένταροι, μόλις φύγουμε από δω και η ζημιά να χρεωθεί στο χαρτόμουτρο;”
Δε θα με πείραζε καθόλου.
*
Εκείνο το βράδυ ο Δόκιμος το πέρασε στη Λέσχη, μαζί με τους μισούς αξιωματικούς της Φρουράς Αλεξανδρούπολης. Εγώ είχα σκοπιά, 10-12 και περίμενα την έφοδο. Ο Ευγενίδης ήρθε στην ώρα του, περί τις 10.20’ και έφυγε από μένα ένα λεπτό αργότερα, για την επόμενη σκοπιά.
Τροχάδην μέσα από τις σκιές ως το διοικητήριο, έξι λεπτά. Πλαϊνή πόρτα, αντικλείδι, είσοδος. Γραφείο διοικητή, αντικλείδι, είσοδος. Διπλανό γραφείο, αντικλείδι, είσοδος. Το χρηματοκιβώτιο ήταν στη θέση του, καλυμμένο άτσαλα με μια κουβέρτα. Τρεις αριθμοί, κλικ, άνοιξε. Γεμάτο. Πήρα ακριβώς 3.700.000, όσα είχε πει ο δόκιμος. Και 6-7 δεκαχίλιαρα από την επόμενη στοίβα, για πάρτη μου. Δεν ήταν κακό, νομίζω. Αντίστροφη πορεία, τα αντικλείδια ήταν πάνω στις πόρτες, κλείδωνα, τα έπαιρνα. Έμπα έβγα κράτησε λιγότερο από τέσσερα λεπτά. Κι άλλα έξι η επιστροφή. Σύνολο 16 λεπτά απουσία από τη σκοπιά. Ούτε οι κουκουβάγιες στο απέναντι δέντρο με πήραν είδηση.
Όπως είχε προβλέψει ο Δόκιμος, κανένας δεν πίστεψε τον Ευγενίδη ότι του έκλεψαν 3.770.000 δραχμές και άφησαν απείραχτα άλλα πέντε και εκατομμύρια. Εξάλλου, διάρρηξη δεν υπήρχε, σε καμιά από τις τρεις πόρτες. Το κυριότερο, το συνδυασμό του χρηματοκιβωτίου τον ήξεραν μόνο δύο άτομα: ο ίδιος και ο διοικητής. Ο οποίος, παραλίγο να πνίξει τον ταγματάρχη με τα χέρια του, όταν αρνιόταν πεισματικά ότι είχε βουτήξει τα λεφτά, για να πληρώσει τα χρέη του στο τζόγο.
Τελικά το κουκούλωσαν και δεν τον έδιωξαν καν από το Στρατό. Οι κουνιάδοι του φρόντισαν να τον κρατάνε σε υπηρεσίες όπου δεν υπήρχε η παραμικρή σχέση με δραχμές ή, λίγο αργότερα, με ευρώ. Απλά δεν έγινε στρατηγός. Αποστρατεύτηκε ταξίαρχος.
*
Από την πρώτη στιγμή ξέραμε με τι θα ασχοληθούμε: με τον τζόγο. Ο Δόκιμος έλεγε ότι μόνο ο τζόγος δίνει σίγουρα λεφτά. Κι αν σου κλείσουν ένα μαγαζί, μπορείς εύκολα να ανοίξεις ένα άλλο, παραδίπλα.
Σκεφτήκαμε αν έπρεπε να κατέβουμε Αθήνα ή να πιάσουμε τη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη είχε ένα κακό και ένα καλό. Ήταν μικρή, αλλά ήταν πολύ κοντά στα σύνορα.
“Θα δουλέψουμε με Βούλγαρους και Σκοπιανούς” έλεγε ο Δόκιμος “και κάποια στιγμή θα έχουμε μαγαζιά σε τρεις χώρες”
Δεν μίλαγε στον αέρα: όλα αυτά είχαν γίνει, σε λιγότερο από 3 χρόνια.
Τα φρουτάκια είχαν τρελή ζήτηση. Όχι μόνο από τους τζογαδόρους, αλλά και από όσους ήθελαν να γίνουν επιχειρηματίες. Δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, φιλόδοξοι φλώροι, ακόμα και νοικοκυρές. Αυτοί συνεταιρίζονταν με μια εταιρεία που τους έδινε τα μηχανήματα και την ειδική γνώση, πώς πρέπει να στήνεται ένα μαγαζί με φρουτάκια, τους σύστηνε 2-3 παιδιά τα οποία θα φρόντιζαν για την ασφάλεια και την ησυχία και αυτό ήταν όλο. Τα έξοδα, δηλαδή ενοίκιο, προσωπικό και αβαρίες ήταν όλα του συνεταίρου. Τα κέρδη, μοιράζονταν, ανάλογα. Δεν θυμάμαι καμία περίπτωση που η εταιρεία να πήρε λιγότερο από 35%.
Κάθε τόσο, φροντίζαμε να κάνουμε ανανέωση στα μηχανήματα, για να κρατάμε το ενδιαφέρον των παικτών. Τώρα βάζεις 30 – 40 laptop στη σειρά και κάνεις τη δουλειά σου. Την εποχή που μιλάμε, λίγο πριν το 2000, κάθε ανανέωση υλικού χρειαζόταν φορτηγό.
*
Είμαστε εμείς, αλλά ήταν και άλλοι που δοκίμαζαν. Ένας-ένας έσπαγε τα μούτρα του. Οι περισσότεροι, δεν τους έκοβε να στήσουν τέτοιες δουλειές και στο δεύτερο τρίτο μαγαζί που άνοιγαν, η κατάστασή τους ξέφευγε. Δεν είχαν το ταλέντο του Δόκιμου. Κι αν κάποιος το είχε, την πάταγε στην πρώτη δυσκολία, γιατί δεν είχε το σιδερένιο χέρι του Μαύρου, να κρατάει την τάξη.
“Για να βγάλεις πολλά, θα δώσεις πολλά. Πρώτα-πρώτα στους συνεταίρους. Και όταν έρθει η ώρα να την πατήσουν, κάτι που θα συμβεί εννέα στις δέκα φορές, θα είσαι κύριος μαζί τους. Ούτε ζόρια, ούτε απαιτήσεις. Ό,τι έβγαλες, έβγαλες. Αν κάποιος σου χρωστάει ένα εκατομμύριο δραχμές και δεν έχει, άστο να πάει στο διάολο. Γιατί αν το πάμε αλλιώς, γίναμε μαφία, Μαύρε. Και οι μαφιόζοι έχουν πάντα κακό τέλος”
Περισσότερο και από τους συνεταίρους προσέχαμε τους παίκτες. Υπήρχαν πάντα καφέδες, χυμοί, ποτά και σνακ στη διάθεσή τους. Ειδικά το δικό μας μαγαζί, που το κρατούσαμε εγώ και ο Δόκιμος, στην περιοχή του Γαλλικού Ινστιτούτου, ήταν ένα μικρό παλάτι στην πολυτέλεια και στην εξυπηρέτηση των παικτών. Απέξω, δηλαδή, ήταν μία απλή καφετέρια. Μία κρυφή πόρτα, που ελεγχόταν ηλεκτρονικά, οδηγούσε τους μυημένους παίκτες στη σάλα με τα φρουτάκια και τις δύο ρουλέτες. Μπορούσαν να παίζουν ταυτόχρονα μέχρι 50 άτομα, χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα.
Φυσικά δανείζαμε τους καλούς παίκτες που είχαν μια ατυχία. Συνήθως τα έφερναν την άλλη μέρα, plus 20%.
*
Οι σερβιτόρες μας, κορίτσια από τα Βαλκάνια, την Ουκρανία και τη Ρωσία ήταν διαλεγμένες μία και μία. Χρειαζόταν δύο επιπλέον προσόντα, να χαμογελάνε και να ξέρουν να φτιάχνουν καφέ. Δηλαδή φραπέ, τότε όλοι έπιναν φραπέ με το καλαμάκι. Ως εκεί, όμως. Δεν απαγορευόταν το φλερτ, απαγορεύονταν το κόλλημα και η πίεση. Τα παιδιά πού βρισκόταν μέσα στη σάλα, ήταν πάντα το νου τους, να τις προσέχουν.
“Σε μας έρχεται και παίζει όλη η θεοσεβούμενη Θεσσαλονίκη, γυναίκες και άντρες. Τίποτα δεν πρέπει να τους αναστατώνει, έξω από το παιχνίδι”
Τα παιδιά, πάλι, ήταν όλοι νεαροί, σχεδόν όλοι Έλληνες από Ρωσία ή μετανάστες από τα Βαλκάνια. Όλοι είχαν στο πρόγραμμα ώρες για μάθημα σε μια σχολή Πολεμικών Τεχνών, που συντηρούσε ένας πατριώτης μου στον Εύοσμο. Ακόμα και ο Δόκιμος ερχόταν τακτικά, γιατί είχε πάντα τη λογική ότι οποιοδήποτε πρόβλημα είναι καλύτερο να λύνεται με τα χέρια, παρά με πυροβολισμούς.
*
Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 είχαμε 36 μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη κι άλλα 12 σε Κατερίνη, Σέρρας, Καβάλα, Αλεξανδρούπολη. Ετοιμάζαμε και 2 καζίνο πολυτελείας, στα σύνορα με Βουλγαρία και Σκόπια, για τους παίκτες της Μακεδονίας και της Θράκης. Αλλά αυτό που φαινόταν ότι θα έχει μεγάλο μέλλον, ήταν ο ηλεκτρονικός τζόγος. Ήμασταν από τους πρώτους και καλύτερους που επένδυσαν σ’ αυτή την αγορά. Η οποία ήταν πια διεθνής, λόγω του ευρώ. Ο Δόκιμος έφερε τους καλύτερους κομπιουτεράδες από Μόσχα, Βρυξέλες, Βυρηττό και Αθήνα. Πράγματι, από τον ηλεκτρονικό τζόγο βγάλαμε πολλά περισσότερα και μάλιστα ξεκούραστα. Ισχύει και σήμερα που μιλάμε.
*
Η ΕΛΑΣ ήταν πρόβλημα, αλλά όχι το σοβαρότερο από όσα είχαμε. Ξέραμε ότι όταν έχεις τριάντα μαγαζιά, η αστυνομία θα χτυπήσει μερικά. Κανένα πρόβλημα. Μπορεί να έκλειναν δέκα σε ένα χρόνο, θα άνοιγαν περισσότερα. Το μόνο που δεν έπρεπε να συμβεί ποτέ ήταν να κλείσει το μαγαζί στο Γαλλικό Ινστιτούτο και να πιαστούμε ο Δόκιμος και ο Μαύρος. Πάντα υπήρχαν οι αυτοφοράκηδες, που τους περνούσαν χειροπέδες αντί για εμάς. Και ένας πολύ καλός δικηγόρος. Καλός, με την έννοια ότι ήξερε ποιοι δικαστές και μπάτσοι τα παίρνουν. Αυτό δηλαδή που μας ενδιέφερε.
Το μεγάλο μαγαζί χτυπήθηκε τρεις φορές, κι άλλη μία το γκρεμίσαμε μόνοι μας, θα σου πω πώς έγινε, αλλά ακόμα και σήμερα είναι το καλύτερο φρουτάδικο της Θεσσαλονίκης. Έχει μια τρομερή διακόσμηση, τύπου Λας Βέγκας, καμιά εκατοστή laptop και τις δύο κλασικές ρουλέτες. Για τους ρομαντικούς κρατήσαμε και έξι φρουτάκια από τα παλιά, αυτά που μοιάζουν με τζουκ μποξ. Μη νομίζεις, είναι ολόκληρη επιστήμη να στήνεις το σκηνικό. Σ’ αυτά ο Δόκιμος δεν είχε το ταίρι του.
Η ΕΛΑΣ, βασικά δεν ενδιαφέρεται. Δεν μιλάμε για απλά μπατσόνια, αλλά για τους αξιωματικούς. Δεν τους νοιάζει. Αν ήθελαν να μας ξηλώσουν μία και καλή, θα μας γαμούσαν χωρίς έλεος, σε τρεις βδομάδες μέσα. Φτάνει να έβαζαν υπεύθυνους τους σωστούς ανθρώπους και όχι τα μοσχάρια που μόλις πήραν προαγωγή και έγιναν βόδια. Ούτε εκείνους που φοβούνται τον ίσκιο τους και ενδιαφέρονται μόνο για το μισθό τους. Ούτε τους άλλους, ακόμα καλύτερα, που τα παίρνουν. Αυτοί είναι τα αστέρια της υπηρεσίας, γιατί φαίνονται ότι έχουν αποτελέσματα. Σε συνεννόηση μαζί μας.
Με τούτα και με κείνα, πάμε τρίτη δεκαετία και δεν τρέχει μία με την Αστυνομία. Δουλειά τους και δουλειά μας και που σε είδα πού σε ξέρω.
*
Ο γάμος του Δόκιμου ήταν έκπληξη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το έκανε. Ο πεθερός του ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο και πελάτης στο μαγαζί του Γαλλικού Ινστιτούτου. Όχι άρρωστος παίκτης. Τέλος πάντων, γνωρίστηκαν και έκαναν μεγάλες συζητήσεις. Κάποτε ο καθηγητής τον κάλεσε στο εξοχικό του, στον Πλαταμώνα, για το σαββατοκύριακο. Εκεί ο Δόκιμος γνώρισε τη Δωροθέα, που τη φώναζαν Ντορίτα. Πριν τελειώσει το καλοκαίρι η Ντορίτα ήταν έγκυος και ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, που ο Δόκιμος γιόρταζε, έγινε και ο γάμος. Στο γλέντι ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ 2.400 άτομα. Οι δικοί μας, της εταιρείας, ήταν λιγότεροι από 10 κι άλλοι 20 συνεταίροι με μαγαζιά.
“Γιατί γκρινιάζεις;” ρώτησε ο Δόκιμος. “Σχεδόν δύο εκατομμύρια ευρώ ήταν τα δώρα! Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ανοίξαμε δρόμους και γνωριμίες με την αφρόκρεμα της Θεσσαλονίκης”
Η αφρόκρεμα δεν ήταν για μένα. Αλλά είχα κι εγώ ένα δώρο απ’ αυτό το γάμο. Τη Ζίβκα.
*
Ζίβκα θα πει Ζωή. Ήταν τότε εικοσιπέντε χρονών, χορεύτρια του κλασικού, όταν ήταν μικρότερη. Την είδε ένα βράδυ στο καζίνο ο Δόκιμος, συνόδευε έναν παππού. Την έφερε στη Θεσσαλονίκη, την έβαλε μπαργούμαν στο μαγαζί του Γαλλικού Ινστιτούτου. Ήταν το ίδιο καλοκαίρι που τα έφτιαξε με τη Ντορίτα. Λίγο πριν το γάμο, έκοψε επαφή με τη Ζίβκα. Λίγο μετά το γάμο, την πλησίασα.
Δεν είχα καψουρευτεί ποτέ ως τότε. Από τον καιρό της υπολοχαγίνας στον Έβρο οι γυναίκες δεν έλειψαν ποτέ. Είχα όσες ήθελα ή μάλλον όσες προλάβαινα, γιατί είχαμε και δουλειές. Τα πρώτα χρόνια, πολλές τις παίρναμε μαζί με τον Δόκιμο. Οι καλές έμεναν, πότε στον έναν πότε στον άλλον. Ποτέ δεν μαλώσαμε για γυναίκα.
Με τη Ζίβκα ήταν αλλιώς. Την κοιτούσα και το μάτι μου θόλωνε, ο σβέρκος μου πιανόταν. Ζήλευα. Όχι τους παλιούς εραστές της στη Βουλγαρία, αλλά το Δόκιμο που την είχε τόσους μήνες δική του.
Ένα βράδυ είμαστε στο κρεβάτι, όταν άκουσα το κλειδί να γυρίζει στην πόρτα. Πετάχτηκα και όταν μπήκε του είχα καρφώσει το περίστροφο στην πλάτη. Το κατέβασα όταν είδα ποιος ήταν.
Αυτός με είδε γυμνό και έβαλε τα γέλια.
“Έλα” είπε “βλέπω είσαι έτοιμος, ευκαιρία να πάρουμε μαζί τη Ζίβκα!”
“Όχι!” απάντησα.
Ο Δόκιμος ξαφνιάστηκε. Δεν περίμενε κάτι τέτοιο.
“Τη γουστάρω”
“Πας καλά; Δεν πάει μήνας που παντρεύτηκες!”
“Τι σημασία έχει αυτό;”
Ο Δόκιμος έφυγε βροντώντας πίσω του την πόρτα.
Εκείνη την στιγμή η ξακουστή φιλία του Μαύρου και του Δόκιμου έπεσε στο γκρεμό.
*
Υποτίθεται ότι σε όλα είμαστε πενήντα-πενήντα. Αποφασίσαμε λοιπόν να τα μοιράσουμε. Δεν ήταν δύσκολο, γιατί κανένας δεν ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτά. Η μοιρασιά είχε τελειώσει σε 10 λεπτά. Κρατούσα τα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, έπαιρνε τα καζίνο στα σύνορα και τα μαγαζιά της επαρχίας. Στο μαγαζί – χρυσωρυχείο του Γαλλικού Ινστιστούτου ο Δόκιμος κράτησε 30%, «με λόγο τιμής”. Της δικής μου τιμής, δηλαδή. Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν η Ζίβκα, αλλά πώς να τη μοιράσεις;
Η Ζίβκα μας φοβόταν και τους δύο. Δηλαδή φοβόταν να βρίσκεται ανάμεσα. Ο Δόκιμος πρότεινε να την αφήσουμε για ένα διάστημα ήσυχη, να αποφασίσει η ίδια. Δέχτηκα.
Δέχτηκα και κάηκα. Ο Μαύρος έγινε κατάμαυρος, για μια γυναίκα. Τότε έκανα την πρώτη αμαρτία της ζωής μου. Αν όχι την πρώτη, σίγουρα τη μόνη σημαντική: αθέτησα το λόγο μου και την ξαναπήρα, μόλις δυο μέρες μετά. Στη ζούλα, στο αποθηκάκι του μαγαζιού.
Η διάθεσή της είχε γυρίσει προς εμένα, όταν έμαθε αυτό που δεν ήξερε, ότι ο Δόκιμος ήταν νιόπαντρος.
Ήταν νιόπαντρος, αλλά δεν ήταν χαζός. Ρώτησε στο τηλέφωνο αν η συμφωνία για τη Ζίβκα ισχύει. Είπα ναι. “Ένα μήνα, το πολύ, θα περιμένουμε. Να θυμάσαι, Μαύρε, έδωσες το λόγο σου!”
*
Έσπαγα το κεφάλι μου, γιατί ο Δόκιμος κόλλησε στη Ζίβκα. Ήμουν σίγουρος ότι δεν ήταν καψούρης. Η μόνη λογική εξήγηση ήταν πως βρήκε αφορμή να τα σπάσει μαζί μου και να χωρίσουμε από συνέταιροι. Ο Μαύρος δεν του έκανε πια, του χάλαγε την εικόνα του επιτυχημένου επιχειρηματία. Σκέφτηκα τότε ότι αυτός ήταν και ο λόγος που παντρεύτηκε την Ντορίτα. Ψυχρός υπολογισμός. Ο Δόκιμος ήθελε να αλλάξει γήπεδο, ήταν προφανές. Όλο αυτό με τη Ζίβκα ήταν παραμύθι, που τον βόλευε.
Αυτή η σκέψη με ηρέμησε κάπως. Αν ήθελε να σπάσουμε την εταιρεία, βλακεία του, αλλά το δεχόμουν. Θα συνέχιζα χωρίς αυτόν και θα πήγαινα μια χαρά. Αν ήθελε να αλλάξει παρέες, πάλι κανένα πρόβλημα. Ας βλεπόμαστε σπανίως. Με πείραζε και μάλιστα με πείραζε πολύ, αλλά δεν ήταν κάτι να πεθάνει κανείς.
Ίσως έπρεπε να περιμένω ένα μήνα, χωρίς να βλέπω τη Ζίβκα. Αλλά ο τρόπος που εξήγησα τα γεγονότα με χαλάρωσε. Στο μεταξύ, η καψούρα μου δεν περιγραφόταν. Προσπάθησα λοιπόν να κρατήσω και την πίτα αφάγωτη και το σκύλο χορτάτο.
Ήμουν σίγουρος ότι ο Δόκιμος είχε μάτια στο μαγαζί και ότι παρακολουθούσε, με κάποιον τρόπο, το σπίτι που έμενε η Ζίβκα. Ήξερα έναν Βεροιώτη που πούλαγε το αυτοκινούμενο τροχόσπιτό του, γιατί είχε χάσει πολλά στα φρουτάκια. Πήγα και το πήρα, χωρίς παζάρια.
Το έφερνα γύρω στη Θεσσαλονίκη. Πότε Χαριλάου, στο πάρκιν του γηπέδου. Πότε Τούμπα, σε μια έξοδο του Περιφερειακού. Πότε σε μια μάντρα στα Σφαγεία και ούτω καθεξής. Η Ζίβκα έφευγε με ταξί κι εγώ πήγαινα το τροχόσπιτο στη νέα του θέση, όπου είχα ήδη παρκάρει το αμάξι μου. Πρέπει να άλλαξα στέκι δώδεκα φορές, σε λιγότερο από ένα μήνα.
*
Στο μεταξύ δεν μιλάγαμε με τον Δόκιμο, δεν είχαμε επαφή. Δεν ήξερα ούτε αν βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Περίμενα να τελειώσει ο μήνας, να τελειώσουν και τα καραγκιοζιλίκια.
Ώσπου, μια Παρασκευή βράδυ, πολύ αργά, όταν ο κόσμος είχε φύγει, έντεκα παιδιά, με ματσούκια στα χέρια μπούκαραν στο μαγαζί, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, και άρχισαν να σπάνε και να δέρνουν τους εφτά δικούς μου που ήταν εκεί. Λόγω αριθμού, τους έκαναν τ’ αλατιού. Και το μαγαζί, κομμάτια και θρύψαλα. Φεύγοντας, πήραν μαζί τους τη Ζίβκα.
Την άλλη μέρα δικοί μου άνθρωποι έκαναν το ίδιο στο μαγαζί στα Σέρρας. Οι τέσσερις που ήταν εκεί πήγαν νοσοκομείο, ο ένας σοβαρά.
Τις επόμενες μέρες χαλάστηκαν ακόμα δυο μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη και δύο στην επαρχία. Με αλύπητο ξύλο να πέφτει ανάμεσα στους δικούς του και τους δικούς μου.
Τότε μας έπιασαν από τα μούτρα οι συνεταίροι, που μας γνώριζαν και τους δύο. “Τι είναι αυτά, θα μας καταστρέψετε, να βρεθείτε και να τα βρείτε!”
Δεν είχα αντίρρηση, έβαζα μόνο έναν απαράβατο όρο: να επιστρέψει τη Ζίβκα.
*
Συναντηθήκαμε στο ρημαγμένο μαγαζί του Γαλλικού Ινστιτούτου. Τρεις δικοί του και τρεις δικοί μου απέξω. Είχαν μπει συνεργεία και έβγαλαν τα σπασμένα, άλλαξαν ό,τι ήταν ν’ αλλάξει και διόρθωσαν ό,τι ήταν να διορθωθεί. Αύριο πρωί θα φέρναμε τα νέα φρουτάκια, το βράδυ θα δουλεύαμε κανονικά.
Προς το παρόν η σάλα ήταν εντελώς άδεια. Άναψα τα φώτα και περίμενα, όρθιος.
Μπήκε, άνετος αλλά σοβαρός. Στάθηκε μακριά. Για λίγη ώρα κοιταζόμαστε χωρίς να μιλάμε.
“Με τη Ζίβκα, εντάξει. Τη γουστάρω πολύ, αλλά μπορούσαμε να την έχουμε μαζί…”
“Που είναι;”
“Στην πατρίδα της. Εκεί θα μείνει, προς το παρόν”
Τα μάτια μου γέμισαν αίμα. Κρατήθηκα.
“Γιατί, ρε Δημήτρη; Γιατί μου το κάνεις αυτό;”
Δεν απάντησε αμέσως.
“Γιατί πάντα έκανες αυτό που ήθελα, χωρίς καμιά συζήτηση. Αυτή η καψούρα σου θα τα χάλαγε όλα. Δεν θα είχα πια το Μαύρο, αλλά κάποιον που ένα μουνί τον κάνει ό,τι θέλει. Μέχρι γυρολόγο, με τροχόσπιτο”
“Γαμιέσαι, Δόκιμε! Αν δεν ήμουν εγώ θα ήσουν ακόμα ένας λιμοκοντόρος με ιδέες, χωρίς τίποτα δικό σου!”
“Αν δεν ήμουν εγώ, θα έφτανες μέχρι μπράβος στα κωλάδικα της Κοζάνης!”
Η άδεια σάλα αντηχούσε από τις φωνές μας. Λόγω της ηχομόνωσης, έξω δεν ακουγόταν τίποτα.
“Και τώρα; Θα χαλάσουμε μόνοι μας ό,τι φτιάξαμε τόσα χρόνια για μια γυναίκα;”
“Κοίταξε” είπα ήρεμα “δεν θα σταματήσω αν δεν την πάρω πίσω. Ό,τι και να λες, ό,τι και να κάνεις. Κι αν θέλεις να συνεχίσουμε στο ζόρικο, εσύ θα χάσεις!»
Καθώς μιλάγαμε, είχαμε πλησιάσει ο ένας τον άλλον. Δεν ξέρω ποιος έκανε την πρώτη κίνηση. Ίσως και οι δύο μαζί. Χτυπιόμαστε στα ίσα. Μέχρι που μια κοφτή με την παλάμη τον βρήκε στο λαιμό.
*
Αν θέλεις το πιστεύεις, γιατρέ. Δεν είχα κλάψει στη ζωή μου. Ποτέ, ούτε παιδάκι. Το Δόκιμο τον έκλαψα, όσο δε μπορείς να φανταστείς. Είκοσι χρόνια φιλία, νόμιζα δε θα χάλαγε με τίποτα. Φιλία μιλάμε, όχι σαχλαμαρίτσες… Να έχει παίξει ο ένας το κεφάλι του κορώνα γράμματα για τον άλλον… Να έχουμε μεταξύ μας τυφλή εμπιστοσύνη και στις περιπτώσεις τις αμφίβολες να συναγωνιζόμαστε ποιος θα υποχωρήσει πρώτος για να μην αδικηθεί ο συνέταιρος, ο φίλος. Ο αδερφός.
Μετά, το χάος. Με πιάσανε, για δολοφονία. Δεν υπήρχε όπλο, πήρα ελαφρυντικά, σε άμυνα και τέτοια, έκανα αγροτικές φυλακές, υπολόγιζα γύρω στα οχτώ χρόνια. Άλλα δύο, δηλαδή. Οι δουλειές έξω πάνε καλά, ο τζόγος δεν πεθαίνει ποτέ… Μέχρι εδώ μέσα έχω στήσει παιγνίδι, παίζουν όλοι οι κρατούμενοι και οι μισοί φύλακες… Κι έρχεσαι εσύ και μου λες ότι δεν θα προλάβω να βγω έξω… Άσε τις παρηγοριές, δε χρειάζονται.
Τη Ζίβκα; Όχι, δεν την είδα ξανά. Ούτε ρώτησα ποτέ.
Πρώτη δημοσίευση: panosz.wordpress.com/

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, το σχόλιο του Τραμπ «ξάφνιασε» τον στρατηγό εν αποστρατεία των πεζοναυτών, την ώρα που ο τελευταίος παρέδιδε ένα μικρό μάθημα ιστορίας στον πρόεδρο των ΗΠΑ, εξηγώντας του από ποιες χώρες αποτελείτο η Αντάντ και οι Κεντρικές Δυνάμεις και συμπληρώνοντας το ιστορικό παζλ που συνδέει τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Μεσοπόλεμο και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεπώς με τα εγκλήματα του Αδόλφου Χίτλερ και του Τρίτου Ράιχ.
Κατά τη διάρκεια λοιπόν αυτής της ιστορικής συζήτησης, σύμφωνα με ανώνυμες πηγές που επικαλείται ο δημοσιογράφος, ο Αμερικανός πρόεδρος αναφέρθηκε στα «καλά» της διακυβέρνησης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, εστιάζοντας στη μεγάλη οικονομική ανάκαμψη και ανάπτυξη της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Τραμπ ήταν ανυποχώρητος στη θέση του, παρότι ο Κέλι του είπε πως η θέση του είναι λάθος και πως ο γερμανικός λαός θα ήταν καλύτερα φτωχός παρά κάτω από τη σκληρή εξουσία των Ναζί.
Από την πλευρά του πρώην Αμερικανού προέδρου, η εκπρόσωπος του, Λιζ Χάριγκτον, χαρακτήρισε τελείως αναληθείς τους ισχυρισμούς του Μπέντερ, κάνοντας λόγο για ψευδείς ειδήσεις και για έναν… ανίκανο στρατηγό. «Αυτό είναι τελείως λάθος. Ο πρόεδρος Τραμπ ποτέ δεν είπε κάτι τέτοιο. Είναι φτιαχτές ψευδείς ειδήσεις, πιθανώς από έναν στρατηγό που ήταν ανίκανος και απολύθηκε».
Υπενθυμίζεται ότι δεν είναι λίγες οι φορές που ο τέως Αμερικανός πρόεδρος έχει εκφραστεί με σχετικά φιλική διάθεση προς τον πολιτικό χώρο της Ακροδεξιάς και τους οπαδούς της «Λευκής Υπεροχής». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η προεκλογική τηλεμαχία του με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, κατά τη διάρκεια της οποίας αρνήθηκε να καταδικάσει την ακροδεξιά βία, τονίζοντας ότι «η βία στις ΗΠΑ δεν είναι πρόβλημα της Δεξιάς, αλλά της Αριστεράς». Λίγο νωρίτερα, είχε «κλείσει το μάτι» στο ακροδεξιό γκρουπ των Proud Boys, το οποίο έχει πρωταγωνιστήσει ουκ ολίγες φορές σε βίαια επεισόδια, ζητώντας από τα μέλη του «να κάνουν πίσω άλλα να είναι έτοιμοι (stand back and stand by)».
Με πληροφορίες από Guardian

Ο 33χρονος πιλότος ομολόγησε ότι δολοφόνησε την άτυχη 20χρονη μετά από 37 μέρες θεάτρου, κατά τη διάρκεια των οποίων «σκηνοθέτησε» με κάθε λεπτομέρεια την διάρρηξη στο σπίτι που έμενε στα Γλυκά Νερά, όπου σύμφωνα με τα λεγόμενά του ένας εκ των δραστών σκότωσε τη γυναίκα του.
Όσο προχωρούσαν οι έρευνες των αρχών το σενάριο της διάρρηξης είχε αρχίσει να ξεθωριάζει, μέχρι που τελικά απορρίφθηκε εντελώς με την ομολογία του συζυγοκτόνου.
Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες φαίνεται πως 33χρονος προσπαθεί να… επαναφέρει το σενάριο της εισβολής στο σπίτι του, το μοιραίο βράδυ.
Σύμφωνα με πληροφορίες που μετάδωσε ο Βασίλης Λαμπρόπουλος στο MEGA, ο υπαινιγμός που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες είναι ότι άγνωστοι δράστες μπήκαν στο σπίτι της 20χρονης Καρολάιν και την σκότωσαν γιατί υπήρχαν οικονομικές διαφορές και εκκρεμότητες με τον 33χρονο πιλότο από κάποια παράνομη πράξη, με τους δράστες να λειτουργούν εκδικητικά στο πρόσωπο της Καρολάιν.
Μάλιστα, αυτό προκύπτει, σύμφωνα με συγκροτημένες πληροφορίες από τις φυλακές Κορυδαλλού, είναι πως ο ίδιος ο πιλότος έχει υποστηρίξει το ενδεχόμενο αυτό σε ορισμένες συζητήσεις του με συγκρατούμενούς του.
Ωστόσο, η μέχρι τώρα έρευνα δεν έχει δείξει στοιχείο εισβολής στο σπίτι του δράματος, με τις Αρχές να εξετάζουν προσεκτικά όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που προκύπτουν συνεχώς.
Πλέον, το ερώτημα είναι για ποιο λόγο ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος επιχειρεί να ξαναβάλει στο κάδρο της υπόθεσης «άγνωστους δράστες» τη στιγμή που ο ίδιος έχει ήδη ομολογήσει την αποτρόπαια πράξη του.
Φαίνεται ότι ο 33χρονος είχε επαφές με άγνωστη προς το παρόν γυναίκα, από το ευρύτερο επαγγελματικό του περιβάλλον, κάτι που όλα δείχνουν πως ενδεχομένως είχε μάθει η 20χρονη και γι’ αυτό θέλησε να φύγει από τη μεζονέτα στα Γλυκά Νερά.
Για την εν λόγω γυναίκα, η οποία είναι περίπου 40 ετών, υπάρχουν συγκροτημένες πληροφορίες για τον τρόπο επαφής της με τον πιλότο και σειρά λεπτομερειών οι οποίες ερευνώνται, ενώ εξετάζεται και το κατά πόσο μπορεί να έχει σχέση με τη ρήξη στις σχέσεις του πιλότου με την Καρολάιν.
Το MEGA προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί της, ωστόσο πήρε απάντηση από δικηγόρο της Αθήνας, ο οποίος ξεκαθάρισε πως η οποιαδήποτε γνωριμία της με τον συζυγοκτόνο δεν έχει καμία σχέση με τη δολοφονία της Καρολάιν.
Σημειώνεται πως από την έρευνα προκύπτει ότι το τελευταίο διάστημα, που η αστυνομία ερεύνησε το κινητό και τις τηλεφωνικές επαφές επαφές του 33χρονου, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία επαφή του πιλότου με το κινητό της γυναίκας αυτής.
Σε κάθε περίπτωση από τις αρχές επισημαίνεται ότι η 40χρονη γυναίκα δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση της ανθρωποκτονίας.
Από την άλλη πλευρά, ο πιλότος, που έπαιζε το ρόλο του «καλού οικογενειάρχη», τώρα θα κληθεί να απαντήσει και για το αν δεν ήταν τελικά τόσο… εν βρασμώ η δολοφονία της 20χρονης, κι αν είχε σκεφτεί από καιρό αυτό το σενάριο. 
Το δεύτερο στοιχείο το οποίο ερευνάται, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να επαληθεύεται, είναι το ενδεχόμενο εισβολής ληστών στο σπίτι στα Γλυκά Νερά.
Ο υπαινιγμός που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες είναι ότι άγνωστοι δράστες μπήκαν στο σπίτι της 20χρονης Καρολάιν και την σκότωσαν γιατί υπήρχαν οικονομικές διαφορές και εκκρεμότητες με τον 33χρονο πιλότο από κάποια παράνομη πράξη, με τους δράστες να λειτουργούν εκδικητικά στο πρόσωπο της Καρολάιν.
Αυτό που έχει προκύψει, είναι ότι σύμφωνα με συγκροτημένες πληροφορίες από τις φυλακές Κορυδαλλού, ο ίδιος ο πιλότος έχει υποστηρίξει το ενδεχόμενο αυτό σε ορισμένες συζητήσεις του με συγκρατούμενούς του.
Ωστόσο, η μέχρι τώρα έρευνα δεν έχει δείξει στοιχείο εισβολής στο σπίτι του δράματος, με τις Αρχές να εξετάζουν προσεκτικά όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που προκύπτουν συνεχώς. https://www.megatv.com/embed/?p=2020424121
Οι παραπάνω αποκαλύψεις από τον Βασίλη Λαμπρόπουλο έρχονται να ενισχύσουν τις πληροφορίες που ήθελαν την οικογένεια της άτυχης Καρολάιν να ξέρει πολλά περισσότερα για το πραγματικό κίνητρο του δράστη, αλλά και για ένα «μυστικό» που ενδεχομένως να γνώριζε η 20χρονη.
«Ενδεχομένως να υπάρχουν εξελίξεις που θα μας κάνουν να πέσουμε από τα σύννεφα» είχε πει χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος, Πέτρος Κουσουλός, χθες στο Star και είχε προκαλέσει αναταράξεις.
Όλα αυτά, τη στιγμή που ερωτήματα προκαλεί και το θέμα της αγοράς του οικοπέδου, το οποίο γράφτηκε στο όνομα του πιλότου, παρόλο που τα χρήματα φέρεται να δόθηκαν από την οικογένεια της Καρολάιν.
Για τα στοιχεία που δείχνουν ότι ο καθ’ομολογίαν δράστης προσπαθούσε να χειραγωγήσει την 20χρονη και την είχε «αποκόψει» από τα πάντα, ο Πέτρος Κουσουλός σημείωσε ότι είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι οι συνεδρίες του ζευγαριού με τη σύμβουλο ψυχικής υγείας δε σταμάτησαν με πρωτοβουλία της Καρολάιν.
«Από το ρεπορτάζ το δικό μου προκύπτει ότι τον τελευταίο καιρό η Καρολάιν άρχιζε κι άνοιγε την ψυχή της. Εκμυστηρευόταν στη σύμβουλο πολλά πράγματα αλλά και τους φόβους που τη διακατείχαν εκείνη την περίοδο. Τότε ο καθ΄ ομολογίαν δράστης άρχισε να νιώθει άβολα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πήρε το κινητό της συζύγου του κι έστειλε μήνυμα στη σύμβουλο ψυχικής υγείας. Στη συνέχεια, η σύμβουλος επικοινώνησε με τον πιλότο, με τον ίδιο να λέει ότι συμφωνούσε να συνεχιστούν οι συνεδρίες, αλλά μετά εξαφανίστηκε» κατέληξε ο δημοσιογράφος.
Όπως προκύπτει, η οικογένεια της άτυχης κοπέλας το τελευταίο διάστημα μαζί με τους νομικούς της εκπροσώπους, ερευνούσε φήμες για σχέση, επαφή ή γνωριμία του 33χρονου με γυναίκα από το ευρύτερο επαγγελματικό περιβάλλον.
Σύμφωνα με την εκπομπή Live News, τα στοιχεία της εν λόγω γυναίκας, που είναι γύρω στα 40, είναι στη διάθεση των Αρχών ενώ αυτή την ώρα εξετάζεται το κατά πόσο είχε κάποια σχέση με τη δολοφονία. Ωστόσο, η ίδια, μέσω του νομικού της εκπροσώπου, υπογραμμίζει ότι η επαφή της με τον πιλότο «ουδεμία σχέση έχει με την ερευνώμενη υπόθεση της Καρολάιν».
Οι Αρχές συμπεραίνουν πως δεν προκύπτει από το κινητό και τα ψηφιακά ίχνη του 33χρονου κανένα στοιχείο επαφής με τη 40χρονη. Ωστόσο, ερευνούν περαιτέρω τη συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των δύο, εξετάζοντας επιπλέον ψηφιακά πειστήρια.
Τα σενάρια που θέλουν τον συζυγοκτόνο Μπάμπη Αναγνωστόπουλο να εμπλέκεται σε παράνομες δραστηριότητες σχολίασε πρόσφατα ο πατέρας της Καρολάιν σημειώνοντας πως ίσως η κόρη του σκόπευε να αποκαλύψει κάτι παράνομο. «Η κόρη μου ήταν πολύ έξυπνο κορίτσι και πολύ ειλικρινής. Δεν θα συμπαραστεκόταν σε τίποτα παράνομο. Εάν μάθαινε κάτι θα το είχε αναφέρει. Νομίζω ότι ίσως αυτό σκόπευε να κάνει» είπε ο πατέρας Καρολάιν μιλώντας στην εκπομπή Live News.
Μιλώντας για το βράδυ του εγκλήματος στη μεζονέτα των Γλυκών Νερών, ο Ντέιβιντς Κράουτς χαρακτήρισε «δειλό» τον 32χρονο δολοφόνο, καθώς σκότωσε την Καρολάιν στον ύπνο της. Όπως τόνισε, ο ίδιος πιστεύει πως ο 32χρονος είχε αποφασίσει από πριν να δολοφονήσει την Καρολάιν: «Αυτό που το κάνει χειρότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ήταν τόσο δειλός. Τη σκότωσε ενώ κοιμόταν. Σκότωσε ένα άτομο και νωρίτερα είχε βγάλει τις κάρτες μνήμης από τις κάμερες ασφαλείας, άρα ήξερε τι θα κάνει. Και περίμενε δύο ώρες μέχρι να κοιμηθεί και μετά τη σκότωσε».

Το Υπουργείο Παιδείας συμμορφώθηκε και εξέδωσε ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία: «….Ούτε η ελευθερία της έκφρασης ούτε η ελευθερία της καλλιτεχνικής δημιουργίας μπορεί, … να δικαιολογήσουν την προσβολή του δημόσιου αισθήματος και την προαγωγή μηνυμάτων που καλλιεργούν λογική περιφρόνησης ή και ενδεχομένως κλίμα μισαλλοδοξίας μέσα στην μαθητική κοινότητα».
Το θέμα έχει προκαλέσει και την αντίδραση του Ευρωκοινοβουλίου και η συζήτηση θα συνεχιστεί.
Επισυνάπτω μερικούς πίνακες του Γαβριήλ για να αντιληφθεί κανείς για πόσο σκοταδισμο συζητάμε στην Κύπρο και προτείνω στους αδελφούς Κυπρίους εφεξής να ζωγραφίζουν λιβάδια με αγελαδίτσες στο ηλιοβασίλεμα να μην ενοχλείται η Εκκλησία τους και να μην έρχεται σε δύσκολη θέση η πολιτεία τους μήπως τυχόν χαλάσει κανα χατήρι στους ιερωμένους.
Αλληλεγγύη στους διωκόμενους καλλιτέχνες παντού!
Κάτω η λογοκρισία!
Ζήτω η ελευθερία της τέχνης!
Απλά πράγματα. Βασικά για τη ζωή μας.



Το Γαλλο-αλγερινό μοντέλο Farida Khelfa, για χρόνια πολλά φίλη και μούσα των Azzedine Alaïa, Jean Paul Gaultier και Christian Louboutin, αλλά και φωτογράφων μόδας όπως οι Jean-Paul Goude και Pierre & Gilles, λέει για τη νέα ταινίας της ότι «θα ήθελα όλοι που θα παρακολουθήσουν αυτό να δουν και να καταλάβουν μια νέα οπτική».
«Με προσκάλεσαν στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας και γνώρισα όλες αυτές τις νεαρές γυναίκες που ήταν τόσο ταλαντούχες, τόσο παθιασμένες και καλά μορφωμένες», λέει η Khelfa στο AnOther. «Ο τρόπος με τον οποίο τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης απεικονίζουν τις γυναίκες σε αυτήν την περιοχή είναι παρωχημένος και ανακριβής και πραγματικά ήθελα να κάνω κάτι για αυτό».
Στόχος της Khelfa είναι να αποδομήσει τα στερεότυπα προκαταλήψεων και τις παρανοήσεις για τις γυναίκες της Μέσης Ανατολής. «Το πιο σημαντικό για μένα είναι να δείξω την πραγματικότητα. Οι γυναίκες είναι τόσο σημαντικές στη Μέση Ανατολή, πιστεύω ότι είναι το μέλλον και ότι σύντομα θα είναι οι ηγέτες της περιοχής. Τόσες πολλές από αυτές είναι ιδιοκτήτριες επιχειρήσεων και διευθύνουσες σύμβουλοι που έχουν αποφοιτήσει από το Χάρβαρντ, το Στάνφορντ και όλα τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν είναι θύματα όπως συνεχώς μας λένε. Είναι μαχήτριες που εκφράζονται με άνεση. Το να τις βλέπεις ως θύματα, είναι μια ματιά αποικιοκράτη» εξηγεί.
«Οι γυναίκες στη Μέση Ανατολή είναι ακριβώς σαν άλλες γυναίκες σε όλον τον κόσμο, όλες αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας» τονίζει η Farida Khelfa.
Η ταινία «From the Other Side of the Veil» θα είναι διαθέσιμη τον Ιούλιο στο YouTube.

«Πλησιάζει η ώρα να γεννήσει η Σκάρλετ. Και εκείνη και ο Κόλιν είναι ενθουσιασμένοι» δήλωσε πρόσωπο κοντά στο ζευγάρι.
«Η Σκάρλετ είναι έγκυος, αλλά θέλει να το κρατήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Επέλεξε να κρατήσει χαμηλό προφίλ» ανέφερε άλλη πηγή.
Η 36χρονη Σκάρλετ Τζοχάνσον βρέθηκε στο επίκεντρο δημοσιευμάτων στις αρχές Ιουνίου όταν δεν παρευρέθηκε στις εκδηλώσεις πρώτης προβολής της ταινίας «Black Widow». Έτσι, άρχισαν να δημιουργούνται φήμες για ενδεχόμενη εγκυμοσύνη.
Η Γιόχανσον επέλεξε να κάνει μόνο εμφανίσεις μέσω διαδικτυακής σύνδεσης δίνοντας και μια συνέντευξη στο «Tonight Show» με το πλάνο να είναι πάνω από τους ώμους της.
Απουσίαζε επίσης από την προβολή της ταινίας «Black Widow» στα Χάμπτονς, ενώ βρισκόταν ο συμπρωταγωνιστής της Ντέιβιντ Χάρμπουρ.
Πρόκειται για το δεύτερο παιδί της ηθοποιού. Η ηθοποιός Σκάρλετ Τζοχάνσον και ο σεναριογράφος του «Saturday Night Live» Κόλιν Τζοστ, παντρεύτηκαν υπό άκρα μυστικότητα τον Οκτώβριο του 2020. Το ζευγάρι αντάλλαξε όρκους αιώνιας αγάπης σε μια σεμνή τελετή με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ο γάμος αυτός είναι ο πρώτος για τον Τζοστ, ενώ η Σκάρλετ Τζοχάνσον έχει παντρευτεί άλλες δύο φορές: τον ηθοποιό Ράιαν Ρέινολντς, από τον Σεπτέμβριο του 2008 έως τον Δεκέμβριο του 2010, αλλά και τον Ρομάν Ντουριάκ, από το 2014 έως το 2017, με τον οποίο έχει αποκτήσει μία κόρη, τη Ρόουζ Ντόροθι Ντουριάκ.

«Δεν είναι απλώς ανίκανοι να προστατεύσουν τους πολίτες από την πανδημία, αποδεικνύεται ότι είναι και υπόλογοι για την παραβίαση κανόνων και συστάσεων, που οι ίδιοι έθεσαν» υπογραμμίζει ο τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία αναφερόμενος στο επιτελικό κράτος Μητσοτάκη.
«Το σύνθημα του Αλέξη Τσίπρα “Δικαιοσύνη” καθίσταται πιο επιτακτικό από ποτέ. Ζητάμε από την Ελληνική Δικαιοσύνη την πλήρη διερεύνηση των αποκαλύψεων της Εφημερίδας των Συντακτών. Κινούμε σε αυτή την κατεύθυνση τις απαραίτητες θεσμικές ενέργειες και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες προκειμένου να διερευνηθούν τόσο οι καταγγελίες για την υγεία του ελληνικού λαού όσο και για τη λειτουργία του κράτους και της δημόσιας διοίκησης ως παρακράτους» υπογραμμίζει ο Χρήστος Σπίρτζης.
Αναλυτικά η δήλωσή του:
«Σοκαριστική είναι η αποκάλυψη της Εφημερίδας των Συντακτών για σειρά γραπτών μηνυμάτων στελεχών της Πολιτικής Προστασίας και της Πυροσβεστικής σύμφωνα με την οποία, λίγες μέρες πριν ο κ. Μητσοτάκης θέσει τη χώρα στο δεύτερο lockdown, στις 22 Οκτωβρίου του 2020, επετράπη η είσοδος στη χώρα μελών της αποστολής της τούρκικης ομάδας μπάσκετ Φενερμπαχτσέ παρά το γεγονός ότι τέσσερα εξ αυτών ήταν σε εμπύρετη κατάσταση, εκτελώντας εντολές του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας, Νίκου Χαρδαλιά.
Η αποκάλυψη της ΕΦΣΥΝ είναι το αποδεικτικό στοιχείο είτε της ανεύθυνης διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη είτε ενός κράτους που λειτουργεί παρακρατικά με πακιστανικά τηλέφωνα, γνωρίζοντας τις πράξεις του και τις συνέπειες στη δημόσια υγεία είτε και τα δύο.
Είναι το αποδεικτικό στοιχείο του τρόπου λειτουργίας δύο χρόνων διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, μια μέρα μετά την ανακοίνωση των ΝΕΩΝ περιοριστικών μέτρων για το τέταρτο κύμα της πανδημίας. Δύο χρόνων επικίνδυνης ανευθυνότητας, δύο χρόνων επικοινωνιακής διαχείρισης, δύο χρόνων στοχοποίησης των πολιτών, δύο χρόνων υποκρισίας και ανικανότητας.
Η ξεκάθαρη αναφορά ότι με εντολή Χαρδαλιά επετράπη η είσοδος εμπύρετων ατόμων αποδεικνύει το μέγεθος της υποκρισίας και του τρόπου χρησιμοποίησης κρίσιμων υπηρεσιών από το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη. Δεν είναι απλώς ανίκανοι να προστατεύσουν τους πολίτες από την πανδημία, αποδεικνύεται ότι είναι και υπόλογοι για την παραβίαση κανόνων και συστάσεων, που οι ίδιοι έθεσαν.
Όπως αποδεικνύεται από τα αποκαλυπτικά μηνύματα που παρουσιάζονται στο δημοσίευμα, οι αξιωματικοί γνώριζαν καλά τις ενέργειες που είχαν διαταχθεί “από τον μεγάλο” να διαπράξουν, αφού γίνεται αναφορά ότι οι συνομιλίες πρέπει να συνεχιστούν σε τηλέφωνα με πακιστανικό αριθμό.
Η χρήση, δε, πακιστανικών τηλεφώνων από υπηρεσιακούς παράγοντες και αξιωματικούς προκαλεί περίεργους συνειρμούς και εγείρει εύλογα ερωτήματα στα οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη καλείται να δώσει άμεσα ξεκάθαρες απαντήσεις.
Τέτοιες πρακτικές που χρησιμοποιούν οι συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές στη λειτουργία μίας σύγχρονης, ευρωπαϊκής, δημοκρατικής χώρας.
Εδώ και δύο χρόνια, με θράσος κουνάνε το δάκτυλο στους Έλληνες για την ατομική ευθύνη που έχουν, χαρακτηρίζοντας τους ως ανεύθυνους, διχάζουν την κοινωνία με λήψη αλλοπρόσαλλων και αντισυνταγματικών μέτρων, δημιουργούν εικόνα αμφισβήτησης και αναξιοπιστίας ακόμη και για την επιστημονική κοινότητα, δημιουργούν κλίμα ανασφάλειας για τα εμβόλια, στοχοποιούν τη νεολαία και τους καταστηματάρχες, ενώ το τέταρτο κύμα της πανδημίας χτυπά την χώρα μας, με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που για δεύτερο διαδοχικό καλοκαίρι επέλεξε να θυσιάσει την υγεία των πολιτών προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων.
Kαλούμε τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του να πάρει άμεσα θέση για τα όσα καταγγέλλονται στο δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών.
Οι ιδιαιτέρως σοβαρές και σοκαριστικές αποκαλύψεις δεν επιτρέπουν τη γνωστή κυβερνητική τακτική της παράκαμψης δια των ΕΔΕ, που δεν καταλήγουν πουθενά, σε υπηρεσιακούς παράγοντες.
Ο αρμόδιος υπουργός, κύριος Χαρδαλιάς και το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη καλούνται να δώσουν ΔΗΜΟΣΙΕΣ εξηγήσεις στον ελληνικό λαό.
Είναι άμεση και επιτακτική η ανάγκη διερεύνησης τόσο σε θεσμικό όσο και σε δικαστικό επίπεδο της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης με πακιστανικά τηλέφωνα προκειμένου να αποκρυφθούν εγκληματικές πράξεις και των ηθικών ή φυσικών αυτουργών που δίνουν εντολές σε δημόσιους λειτουργούς και σε δημόσιους υπαλλήλους να ενεργούν παράνομα σε βάρος της υγείας του Έλληνα πολίτη και φορολογούμενου.
Το σύνθημα του Αλέξη Τσίπρα “Δικαιοσύνη” καθίσταται πιο επιτακτικό από ποτέ.
Ζητάμε από την Ελληνική Δικαιοσύνη την πλήρη διερεύνηση των αποκαλύψεων της Εφημερίδας των Συντακτών. Κινούμε σε αυτή την κατεύθυνση τις απαραίτητες θεσμικές ενέργειες και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες προκειμένου να διερευνηθούν τόσο οι καταγγελίες για την υγεία του ελληνικού λαού όσο και για τη λειτουργία του κράτους και της δημόσιας διοίκησης ως παρακράτους».

Ωστόσο, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, το συγκεκριμένο εμβόλιο εξακολουθεί να έχει πολύ υψηλή αποτελεσματικότητα στην αποτροπή βαριάς νόσησης και νοσηλείας – η οποία μετράται τώρα στο 93%, ελάχιστα μειωμένη σε σχέση με τον Μάιο, που ήταν στο 98,2%, πριν αρχίσει να καταγράφεται και στο Ισραήλ η μετάλλαξη Δέλτα.
Ο υπουργός Υγείας του Ισραήλ, Νίτζαν Χόροβιτς, ο οποίος έκανε τις σχετικές ανακοινώσεις , δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «ο κορωνοϊός δεν πρόκειται να εξαφανιστεί σύντομα και μία άλλη μετάλλαξη θα εμφανιστεί, στη θέση της Δέλτα», προσθέτοντας ότι «πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον ιό». Τόνισε δε ότι το Ισραήλ επιχειρεί να αντιμετωπίσει την επιδημία αποφεύγοντας τον πανικό και κρατώντας τους περιορισμούς στο μίνιμουμ, ώστε να γίνει δυνατή η συνέχιση μίας «σχεδόν κανονικής» κοινωνικής ζωής.

Το εν λόγω περιστατικό σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα σημειώθηκε πριν τον αγώνα του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ με την τουρκική ομάδα, στις 22 Οκτωβρίου 2020.
Η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προκειμένου να διερευνηθεί η βασιμότητα των καταγγελλομένων στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας, το οποίο διέψευσε ως «συκοφαντικό» ο κ. Χαρδαλιάς προαναγγέλλοντας μάλιστα την κατάθεση μηνύσεων και αγωγών.
Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του που αναρτήθηκε στον ιστότοπο της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας:
«Σε απάντηση σημερινού δημοσιεύματος στην Εφημερίδα των Συντακτών με τίτλο “Με εντολή Χαρδαλιά μπήκαν ασθενείς στη χώρα” και προς αποκατάσταση της αλήθειας, επισημαίνω τα εξής:
Πρόκειται για συκοφαντικό δημοσίευμα, το οποίο με μεθοδευμένο τρόπο κατασκευάζει αθλιότητες εις βάρος μου προσωπικά και με εμπλέκει σε ενέργειες για τις οποίες ουδεμία γνώση είχα ή έχω, τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου στην Πολιτική Προστασία. Ως εκ τούτου, άμεσα καταθέτω αφενός μεν αγωγή για τα όσα ψευδώς αναφέρονται για εμένα σε αυτό, αφετέρου δε μηνυτήρια αναφορά στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές προς άμεση διερεύνηση των καταγγελλομένων, ώστε η υπογράφουσα δημοσιογράφος και η σύνταξη της εφημερίδας να προσκομίσουν τα στοιχεία που διατείνονται ότι έχουν και να διερευνηθούν και να αποδοθούν τυχόν ευθύνες άλλων εμπλεκόμενων προσώπων.
Ως προς την ουσία του ζητήματος, επισημαίνω ότι ουδέποτε ενημερώθηκα προσωπικά ή ενημερώθηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτικής Προστασίας, της Πυροσβεστικής υπηρεσίας και του ΕΚΑΒ για περιστατικό άφιξης τεσσάρων ατόμων – συνοδών της ομάδας μπάσκετ Fenerbahce με πυρετό στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Η ομάδα Fenerbahce αφίχθη στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 2020 με ειδική πτήση charter και όλα τα μέλη της οδηγήθηκαν στον καθορισμένο χώρο υποδοχής του αεροδρομίου, όπου πραγματοποιήθηκε ο σχετικός έλεγχος των απαιτούμενων για την είσοδό τους στη χώρα εγγράφων κατά την προβλεπόμενη διαδικασία (PCR test 72 ωρών και PLF) και σύμφωνα με τα υγειονομικά πρωτόκολλα της Euroleague και της FIBA. Σημειωτέον ότι για όλες τις αφίξεις στη χώρα δεν προβλέπεται και δεν υπάρχει διαδικασία θερμομέτρησης.
Η μόνη εμπλοκή της Πολιτικής Προστασίας αφορά στην έγκριση του αιτήματος της ομάδας του Παναθηναϊκού και της αεροπορικής εταιρείας FreeBird για κατ’ εξαίρεση έγκριση της εισόδου της Fenerbahce στη χώρα που υπεβλήθη στις 8 Οκτωβρίου 2020, εξαιτίας της απαγόρευσης πτήσεων από Τουρκία προς Ελλάδα την περίοδο εκείνη και η οποία δόθηκε σύμφωνα με τα πρωτόκολλα και τις υποχρεώσεις προς Euroleague και της FIBA.
Τέλος, την αντιδεοντολογική, αντιδημοκρατική και στα όρια της εμμονικής ιδεοληψίας δημοσιογραφική συμπεριφορά της συντάκτου του εν λόγω δημοσιεύματος που δεν ζήτησε καν την άποψή μου και τη θέση μου για την κατάπτυστη και συκοφαντική προς το πρόσωπό μου εκ μέρους της έωλη και ανυπόστατη καταγγελία, την αφήνω στην κρίση των συναδέλφων της δημοσιογράφων, της ΕΣΗΕΑ, αλλά και όλων εκείνων που επικαλούνται κατά το δοκούν και ψευδεπίγραφα τη δημοκρατία, αλλά κλείνουν τα μάτια τους σε φασιστικής λογικής επιλογές στοχοποίησης προσώπων για λόγους μικροπολιτικού οφέλους».
Σειρά τηλεφωνικών μηνυμάτων που φέρεται να αντάλλαξαν ο αρμόδιος αξιωματικός Πολιτικής Προστασίας με τον επικεφαλής της υπηρεσίας του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος», σύμφωνα με τα οποία ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας, Νίκος Χαρδαλιάς, έδωσε εντολή να περάσει η ομάδα της Φενερμπαχτσέ, παρά το γεγονός ότι υπάρχαν στην ομάδα 4 εμπύρετα άτομα δημοσιεύει η Εφημερίδα των Συντακτών. Μάλιστα η εφημερίδα αποκαλύπτει από τους διαλόγους και την ύπαρξη πακιστανικών τηλεφώνων!
Το περιστατικό συνέβη πριν τον αγώνα του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ με την τουρκική ομάδα , στις 22 Οκτωβρίου του 2020.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας, που υπογράφει η δημοσιογράφος Άντα Ψαρρά, λίγο πριν ανακοινώσει η κυβέρνηση το σκληρό lockdown, τέσσερα μέλη της αποστολής της τουρκικής ομάδας, που είχαν πυρετό, πέρασαν από τον έλεγχο στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, με «εντολή Χαρδαλιά».
Η εφημερίδα δημοσιεύει σειρά τηλεφωνικών μηνυμάτων, τα οποία σύμφωνα με το δημοσίευμα γίνονται ανάμεσα στον αρμόδιο αξιωματικό Πολιτικής Προστασίας και τον επικεφαλής της υπηρεσίας στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Ο αξιωματικός φέρεται να μιλάει για την αποστολή της Φενέρμπαχτσε η οποία θα αγωνιζόταν με τον Παναθηναϊκό για τη Euroleague και του αποκαλύπτει πως τέσσερα άτομα της αποστολής έχουν πυρετό, με τον επικεφαλής να του απαντάει ότι η ομάδα μπορεί να περάσει, κατόπιν «εντολής του Νίκου Χαρδαλιά», σύμφωνα πάντα με τα μηνύματα που παρουσιάζει η εφημερίδα.
Αξιωματικός: Τέσσερα άτομα συνοδείας από τη Φενέρ έχουν πυρετό.
Επικεφαλής: Να περάσει η ομάδα.
Αξιωματικός: Σίγουρα;
Επικεφαλής: Εντολή Χαρδαλιά, τελειώνετε, στο πακιστανικό το τηλέφωνο.
Ένας δεύτερος διάλογος λαμβάνει χώρα μεταξύ του επικεφαλής και του αρμόδιο άντρα της Πυροσβεστικής που βρίσκεται στον έλεγχο. Σύμφωνα με την εφημερίδα των Συντακτών ο διάλογος αυτός έχει ως εξής:
Επικεφαλής: Να περάσει η VIP τις αφίξεις
Πυροσβέστης: Μην μπλέξουμε διοικητή, είναι και το ΕΚΑΒ εδώ.
Επικεφαλής: Σιγά μην μπλέξουμε. Οι άλλοι έκαψαν 100 άτομα και πήραν και βαθμό.
Πυροσβέστης: ΟΚ.
Επικεφαλής: Τελείωνε […] μόνο σε αυτό το κινητό γιατί στα δικά μας έχουμε στείλει πολλά.
Πυροσβέστης: ΟΚ.
Επικεφαλής: Πακιστάν ρε […].
Την ίδια ημέρα, ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ υποδέχτηκε τη Φενέρμπαχτσε στο ΟΑΚΑ και κέρδισε την τουρκική ομάδα με 82-68.
Πέντε ημέρες μετά εμφανίζεται το πρώτο κρούσμα στην ομάδα του ΠΑΟ, ενώ τη μεθεπόμενη ανακοινώνεται και δεύτερο επιβεβαιωμένα κρούσμα.
Πηγή: www.rosa.gr

Όπως φαίνεται στο βίντεο που κάνει τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και έχει προκαλέσει σάλο και οργή, ο κάμεραμαν του ΣΚΑΪ επιτέθηκε σε πολίτη. Αφού αφαίρεσε από πάνω του την κάμερα, την οποία έδωσε στον Γιώργο Τσελίκα να την κρατάει, στράφηκε κατά του πολίτη και τον κλώτσησε.
Όπως φαίνεται στο βίντεο και δημοσιεύει το newsbreak, το θύμα της επίθεσης δεν ανταπέδωσε και προσπάθησε να αποφύγει τον κάμεραμαν ο οποίος τον κυνηγούσε για να τον χτυπήσει! Ο τραμπούκος κάμεραμαν του καναλιού του Φαλήρου, ακούγεται μάλιστα να εξαπολύει λεκτική επίθεση και βρισιές σε βάρος του πολίτη: «Έλα εδώ μωρή κ@λ@τρ@πιδ@» του φωνάζει και τον κυνηγάει να του επιτεθεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πολιτών που του φωνάζουν να σταματήσει.
Την ίδια στιγμή αλγεινή εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο δημοσιογράφος που είναι μαζί του παρακολουθεί άπραγος χωρίς να προσπαθεί να ηρεμήσει τον συνάδερφο του.
https://twitter.com/If6Was9__/status/1412687274144374788?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1412687274144374788%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_c10&ref_url=https%3A%2F%2Fwww.rosa.gr%2Fkoinonia%2Fkameraman-tou-skai-epitithetai-se-politi-ton-klotsise-kai-ton-kinigise-video%2F