Ο τίτλος «έγραψε Ιστορία» δεν τον αντιπροσωπεύει πλέον. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι η Ιστορία του ποδοσφαίρου! Πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς το νέο, εξωπραγματικό του επίτευγμα, το οποίο τον «εκτοξεύει» σε επίπεδα που ούτε κι ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί πριν από μερικά χρόνια.
Ο CR7, ο GOAT του Παγκόσμιου Ποδοσφαίρου, είναι πλέον ο πρώτος σκόρερ του πλανήτη σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Κατέκτησε μια κορυφή όπου εδώ και 15 χρόνια ανήκε αποκλειστικά στον Ιρανό Αλί Νταεϊ με 109 γκολ. Όταν σκόραρε για τελευταία φορά, ο Ρονάλντο είχε όλα κι όλα δέκα γκολ με την Πορτογαλία! Σήμερα, εναντίον της Γαλλίας έφτασε κι εκείνος τα 109, αλλά η κορυφή του ανήκει δικαιωματικά, όχι μόνο επειδή είναι θέμα χρόνου να σημειώσει το 110ο, όσο γιατί ο βαθμός δυσκολίας επιτευγμάτων των δύο απέχει παρασάγγας.
Από τότε που ο 36χρονος Ρονάλντο «έσπασε το ρόδι» με την εθνική του ομάδα, στην πρεμιέρα του EURO 2004 και την ήττα 1-2 από την Ελλάδα, άρχισε η διαδικασία κατάκτησης της υφηλίου! Ο στράικερ της Γιουβέντους σκοράρει ασταμάτητα γράφοντας Ιστορία με αριθμούς που δεν τολμούσε κανείς να φανταστεί:
– 44: οι χώρες εναντίον των οποίων έχει σημειώσει γκολ – 61: τα γκολ που έχει πετύχει σε προκριματικές φάσεις EURO και Μουντιάλ. Βασικός λόγος για τον οποίο, επί των ημερών του, η Πορτογαλία δεν έχει απουσιάσει ποτέ από τελική φάση – 17: τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει ανάμεσα στο πρώτο και το πιο πρόσφατο τέρμα του – 14: έχει σημειώσει στην πιο παραγωγική χρονιά του, που ήταν το 2019 – 6: οι συνομοσπονδίες της FIFA από τις οποίες προέρχονται οι χώρες που δέχθηκαν δικά του γκολ: UEFA (Ευρώπη), CAF (Αφρική), CONCACAF (Βόρεια Κεντρική Αμερική & Καραϊβική), CONMEBOL (Νότια Αμερική), OFC (Ωκεανία), AFC (Ασία) – 4: το ρεκόρ τερμάτων σε ένα ματς, που το έχει πετύχει δις. Μία το 2016 στο 6-0 επί της Ανδόρας και μία το 2019 στο 7-0 επί της Λιθουανίας – 2: τα τρόπαια που έχει κατακτήσει με την Πορτογαλία (EURO 2016, Nations League 2019), η οποία στο παρελθόν δεν είχε κανένα.
Το γνωστό κόλπο που κάνει κάθε φορά που διαψεύδεται έκανε για ακόμα μία φορά ο Κυριάκος Βελόπουλος.
Αυτή τη φορά η αντίδραση του Κυριάκου Βελόπουλου μετά την καταγγελία της Μάγδας Φύσσα προς τον πρόεδρο της Βουλής ήταν να εξαφανίσει τα tweet αλλά και το βίντεο από την εκπομπή του που ξεστόμιζε αθλιότητες περί αποζημίωσης 800.000 ευρώ στη μάνα του Παύλου Φύσσα.
H ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter (29/4/2021)
Το απόσπασμα από την εκπομπή του
https://youtu.be/S3ffl-8LsDs
Σήμερα ο πρόεδρος της «Ελληνικής Λύσης» ισχυρίζεται σε ανάρτηση στο Twitter ότι «έγινε χρήση εκ παραδρομής του tweet από τον πρόεδρο Κυριάκο Βελόπουλο σε μια εκπομπή του προ μηνών, ο οποίος μάλιστα επεσήμανε ότι καλώς δόθηκε αποζημίωση, η αλήθεια όμως είναι ότι η Οικογένεια Φύσσα ουδέποτε αποζημιώθηκε από το δημόσιο».
Έγινε χρήση εκ παραδρομής του tweet από τον πρόεδρο Κυριάκο Βελόπουλο σε μια εκπομπή του προ μηνών, ο οποίος μάλιστα επεσήμανε ότι καλώς δόθηκε αποζημίωση, η αλήθεια όμως είναι ότι η Οικογένεια Φύσσα ουδέποτε αποζημιώθηκε από το δημόσιο.
H κ. Φύσσα στην επιστολή της που διαβιβάστηκε στον κ. Τασούλα, μέσω της δικηγόρου της Χρύσας Παπαδοπούλου, ζητούσε να μη διαδοθούν και στη Βουλή οι ψευδείς πληροφορίες.
Ο δημιουργός του γνωστού antivirus (λογισμικού προστασίας από τους ιούς) βρέθηκε νεκρός στο κελί του, σε φυλακή της Καταλονίας, λίγες ώρες αφότου η ισπανική δικαιοσύνη έδωσε το πράσινο φως για την έκδοσή του στις ΗΠΑ όπου καταζητείται για φορολογικές παραβάσεις που προβλέπουν ποινή φυλάκισης έως και 30 χρόνια.
Σύμφωνα με την εφημερίδα El Mundo το υπουργείο Δικαιοσύνης της Καταλονίας επιβεβαίωσε τον θάνατο του 75χρονου Αμερικανού μεγιστάνα Τζον ΜακΆφι. Σωφρονιστικοί υπάλληλοι και νοσηλευτικό προσωπικό της φυλακής προσπάθησαν να του κάνουν ανάνηψη, χωρίς επιτυχία. «Η δικαστική επιτροπή μετέβη στο σωφρονιστικό κέντρο και ερευνά τα αίτια του θανάτου. Όλα δείχνουν ότι ενδέχεται να πρόκειται για αυτοκτονία», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Ο επιχειρηματίας συνελήφθη τον περασμένο Οκτώβριο στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης και από τότε τέθηκε υπό κράτηση.
Ο Θεοφύλακτος Κόμβος, φέρεται να είναι σύμφωνα με πληροφορίες του orthodoxtimes.gr, ο ιερέας που έριξε το βιτριόλι προς τους συνοδικούς Μητροπολίτες.
Ο ιερέας φέρεται να ανήκει στη Μητρόπολη Βέροιας όπου κατείχε οργανική θέση, και είχε χειροτονηθεί από τον Μητροπολίτη Τριπόλεως στη Λιβύη.
Η υπόθεση του βρισκόταν στο δευτεροβάθμιο συνοδικό δικαστήριο όπου εξεταζόταν η οριστικοποίηση της ποινής καθαίρεσης του.
Ο δράστης έφερε μαζί του μεγάλη ποσότητα καυστικού υγρού, την οποία και έριξε προς τους Μητροπολίτες.
Ο 37χρονος ιερέας, έχει οδηγηθεί στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες από αστυνομικές πηγές τις οποίες επικαλείται το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο ιερέας δεν έχει πει λέξη έως αυτή την ώρα σε αστυνομικούς, σχετικά με το κίνητρο της επίθεσής του.
Πηγές της ΕΛΑΣ ανέφεραν ότι ο ιερέας, που ανήκει στην Μητρόπολη Βέροιας, φέρεται να εμπλεκόταν σε υπόθεση ναρκωτικών.
Στις 13.00 τοπική ώρα ξεκίνησε στο Βερολίνο η δεύτερη διάσκεψη για την ειρήνη στη Λιβύη υπό την αιγίδα στου ΟΗΕ. Οι συμμετέχοντες θα εξετάσουν τις εξελίξεις που διαδραματίστηκαν στη χώρα μετά την πρώτη διάσκεψη τον Ιανουάριο του 2020, καθώς και την τρέχουσα κατάσταση. Επίσης θα συζητηθούν τα επόμενα βήματα για μια βιώσιμη σταθεροποίηση.
Ποιοι συμμετέχουν
Στη διάσκεψη συμμετέχουν 16 κράτη και διεθνείς οργανισμοί που εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα δρώμενα στη Λιβύη. Οι ΗΠΑ και η Τουρκία εκπροσωπούνται από τους υπουργούς Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και Μεβλούτ Τσαβούσογλου, η Ρωσία από τον υφυπουργό Εξωτερικών και η Κίνα από τον πρέσβη της στο Βερολίνο. Στη διάσκεψη συμμετέχουν επίσης η Γαλλία, η Μ. Βρετανία, η Ιταλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αλγερία και η Τυνησία. Εκτός από τον ΟΗΕ, την ΕΕ, την Αφρικανική Ένωση και τον Αραβικό Σύνδεσμο, στη διάσκεψη θα συμμετέχει και η Λιβύη που θα την εκπροσωπήσουν ο πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης Άμπντελ Χαμίντ Ντμπεϊμπά και η υπουργός Εξωτερικών Νάιλα αλ Μανγκούς. Στην πρώτη διάσκεψη τις 19 Ιανουαρίου 2020 δεν είχε επιτραπεί η συμμετοχή στον τότε πρωθυπουργό της Λιβύης Φαγέζ αλ Σαράτζ και στον αντίπαλό του, στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ – αν και είχαν μεταβεί στο Βερολίνο.
Η Ελλάδα δεν έχει προσκληθεί. Όπως στην πρώτη διάσκεψη, η γερμανική κυβέρνηση απέρριψε σχετικό ελληνικό αίτημα. Αρχές Ιουνίου, εκπρόσωπος του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών αιτιολόγησε αυτή τη στάση με το επιχείρημα ότι στη δεύτερη διάσκεψη θα συμμετέχουν όσοι παραβρίσκονταν στην πρώτη αλλά και όσοι συμμετείχαν στη διαδικασία που ακολούθησε μετά. Κατά αυτό τον τρόπο αιτιολογείται η συμμετοχή της Τυνησίας η οποία δεν εκπροσωπούνταν στην πρώτη διάσκεψη, αλλά στη συνέχεια συμμετείχε στις προσπάθειες για την αποκατάσταση της ειρήνης στη Λιβύη.
Κατά την επίσκεψη του στο Βερολίνο τον περασμένο μήνα, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατέστησε σαφές ότι η Τουρία δεν προτίθεται να αποτραβήξει τις όποιες δυνάμεις της από τη Λιβύη. Ο ρόλος τους είναι η παροχή στρατιωτικής εκπαίδευσης και συμβουλών, υποστήριξε.«Δεν πρέπει να μπερδεύουμε τους μισθοφόρους με τις νόμιμες στρατιωτικές δυνάμεις», δήλωσε ενδεικτικά. Η παρουσία των τουρκικών δυνάμεων βασίζεται σε συμφωνία ανάμεσα στην Άγκυρα και την Τρίπολη. Εξέφρασε δε την άποψη, ότι η διακοπή αυτής της συνεργασίας δεν θα ήταν προς όφελος της Λιβύης. Άλλωστε, «δεν είναι σωστό τρίτες χώρες να παρεμβαίνουν σε μια συμφωνία» μεταξύ δύο κυρίαρχων κρατών.
Σαν σήμερα πριν 25 χρόνια, την 23-6-1996, πέθανε «ένας από τους πλέον σημαίνοντες πολιτικούς ηγέτες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μια εξέχουσα φυσιογνωμία – κλειδί για τη διασφάλιση του θριάμβου της δημοκρατίας στη χώρα, που γεννήθηκε» (Μπιλ Κλίντον, Πρόεδρος ΗΠΑ), «ένας μεγάλος πρωταγωνιστής της ζωής στη σύγχρονη Ελλάδα» (Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο, Πρόεδρος Ιταλίας), μια «από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της Ελλάδας» (Ζακ Σιράκ, Πρόεδρος Γαλλίας), που «συνέβαλε όσο σχεδόν κανείς άλλος στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ελλάδας» (Χέλμουτ Κολ, Καγκελάριος Γερμανίας), όπως χαρακτηρίσθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου από ορισμένους εκ των σημαντικότερων 100 διεθνών προσωπικοτήτων, που παρέστησαν στην κηδεία του μαζί με εκατομμύρια Έλληνες.
Του Γιάννη Μαντζουράνη
Υπήρξε ο πολιτικός ηγέτης με τη μεγαλύτερη επίδραση στη διαμόρφωση του σύγχρονου ελληνικού πολιτικού και κομματικού συστήματος, που προκάλεσε τα πιο έντονα συναισθήματα αγάπης στους απλούς ανθρώπους, που ο ίδιος αποκαλούσε «μη προνομιούχους», και μίσους στους εκπροσώπους και στα μέλη της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας, που ο ίδιος ονόμασε «κατεστημένο».
Γιάννης Μαντζουράνης & Ανδρέας Παπανδρέου
Στην διάρκεια της ζωής του αλλά και μετά θάνατον η συμβολή του στη διαμόρφωση και εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας είναι καταλυτική, αφού προχώρησε σε ριζικές αλλαγές του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού statusquo, που μεταμόρφωσαν την Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό δημοκρατικό κοινωνικό κράτος δικαίου. Και αυτό, γιατί:
δημιούργησε το πρώτο κόμμα εξουσίας στην ελληνική ιστορία με μαζική οργάνωση και πολιτική παρουσία σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου και σε κάθε γωνιά της χώρας
πάντρεψε το κοινωνικό πρόβλημα με το εθνικό ζήτημα της Ελλάδας και έφερε «εις γάμου κοινωνία» τις δημοκρατικές και σοσιαλιστικές ιδέες με τον πατριωτισμό των Ελλήνων, που συμπυκνώθηκαν στο τρίπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση» και γι’ αυτό συσπείρωσε στο ΠΑΣΟΚ εαμογενείς αριστερούς, μαρξιστές και μη σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, ριζοσπάστες δημοκράτες, κεντρώους πατριώτες και άλλους πολίτες, με σημεία αναφοράς το ΕΑΜ και την Εθνική Αντίσταση, τη γενιά του 114 και τη γενιά του Πολυτεχνείου, σε ένα γόνιμο ιδεολογικό – πολιτικό μείγμα και συμπαγή κομματικό οργανισμό με έντονα κινηματικά χαρακτηριστικά στοιχεία και έτσι συγκρότησε ένα ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα στη κοινωνία, που συντομότατα έγινε και πολιτική πλειοψηφία.
ανέτρεψε την – μέχρι το 1981 – πολιτικά κυρίαρχη διαίρεση των Ελλήνων σε Εθνικόφρονες και μη, και επέβαλε το δίπολο Δεξιά και Αντιδεξιά.
Στις τρεις πρωθυπουργικές θητείες του μετά τις ισάριθμες εκλογικές νίκες τον Οκτώβριο 1981, Ιούνιο 1985 και Οκτώβριο 1993 σημάδεψε την νεοελληνική ιστορία με την επούλωση των πληγών του εμφυλίου πολέμου και την εμβάθυνση και διεύρυνση της δημοκρατίας όχι μόνο λόγω της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης και της εμπέδωσης της ισονομίας, άλλα κυρίως με την είσοδο των μη προνομιούχων Ελλήνων στα ερμητικά περίκλειστα δώματα της εξουσίας. Και αυτό, γιατί δεν αρκέστηκε στη Κυβέρνηση, αλλά οδήγησε το αρχικά διωκόμενο και μετέπειτα παραγκωνισμένο τμήμα των Ελλήνων στα άδυτα της εξουσίας, ενώ παράλληλα κατήργησε κάθε άβατο για τον λαό εξουσιαστικό μηχανισμό.
Η απρόσμενη «εισβολή» των απλών πολιτών στα κέντρα λήψης αποφάσεων και ο «έλεγχος όλων των αρμών της εξουσίας» από τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μαζί με την δραστική αναδιανομή πλούτου και πολιτικής ισχύος υπέρ των αδυνάτων και καταφρονημένων, έπληξε καίρια τα συμφέροντα του κατεστημένου, άλλαξε ριζικά το συσχετισμό δυνάμεων και σημάδεψε ανεξίτηλα και θετικά τις πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα μας.
Όλα τα παραπάνω έγιναν ύστερα από σκληρή αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της συντηρητικής και αντιδραστικής Δεξιάς, που πολέμησαν λυσσαλέα τα μέτρα, όπως:
ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων,
η δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), που έσωσε τους πολίτες στη πρόσφατη πανδημία παρά την εγκατάλειψη και υπονόμευση του από τις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς,
η ίδρυση του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ),
η παγίωση του κοινοβουλευτισμού με τη Συνταγματική Αναθεώρηση του 1985-1986, ο οποίος λειτουργεί μέχρι σήμερα,
η μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου με την καθιέρωση της ισότητας των δύο φύλων, την κατάργηση του αναχρονιστικού θεσμού της προίκας, τη νομιμοποίηση του πολιτικού γάμου,
οι αλλαγές στη πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και ανώτατη εκπαίδευση με την κατάργηση της ομοιόμορφης σχολικής ενδυμασίας, την κατάργηση του επιθεωρητή εκπαίδευσης, τη συμμετοχή γονέων και δασκάλων στη διαμόρφωση της λειτουργίας και ενγένει δραστηριότητας στη σχολική και εξωσχολική ζωή των μαθητών, την εισαγωγή του μονοτονικού συστήματος, κλπ., καθώς και με την κατάργηση του θεσμού της έδρας στα ΑΕΙ, την θέσπιση 4 βαθμίδων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού, την εισαγωγή μορφώνσυνδιοίκησης από διδάσκοντες και διδασκόμενους κ.α.,
οι μεταβολές στην εκλογική νομοθεσία με την ψήφο στα 18 έτη,
οι μεταρρυθμίσεις στο Εργατικό Δίκαιο με την προστασία της συνδικαλιστικής ελευθερίας και δράσης, τηνθεσμοθέτηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων, την θέσπιση της υποχρεωτικής διαιτησίας, την αναγνώριση του εργατικού ατυχήματος,
οι δικαιοκρατικές παρεμβάσεις στο σωφρονιστικό σύστημα με εξανθρωπισμό των συνθηκών διαβίωσης των κρατουμένων,
η κατάργηση πολλών μεταξικών και μετεμφυλιοπολεμικών νόμων, όπως οι νόμοι περί κατασκοπείας και τεντιμποϊσμού, κ.α. καθώς και ποινικών διατάξεων, όπως η περιύβριση αρχής, κλπ.
Προς επίτευξη εθνικής συμφιλίωσης αναγνωρίσθηκε το ΕΑΜ ως οργάνωση Εθνικής Αντίστασης και οι αγωνιστές απέκτησαν δικαιώματα, όπως τα μέλη άλλων αντιστασιακών οργανώσεων, πολτοποιήθηκαν οι φάκελοι φρονημάτων, που διατηρούντο στις αρχές Ασφαλείας και την ΚΥΠ για πολλούς Έλληνες πολίτες, επετράπη ο επαναπατρισμός πολλών πολιτικών προσφύγων στις πρώην κομμουνιστικές χώρες από την εποχή του εμφυλίου πολέμου.
Με την ενοποίηση της Αστυνομίας Πόλεων και της Χωροφυλακής και τη δημιουργία της Ελληνικής Αστυνομίας καταργήθηκε η Χωροφυλακή, που ταυτιζόταν με αυταρχικές πρακτικές των Κυβερνήσεων της Δεξιάς και έτσι εξαφανίσθηκε ο διαδεδομένος «φόβος του χωροφύλακα», που κυριαρχούσε στην ύπαιθρο χώρα.
Η κεϊνσιανική οικονομική πολιτική ενίσχυσης της εσωτερικής ζήτησης και της εγχώριας παραγωγής με την δραστική αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των ασθενέστερων τάξεων δέχθηκε σφοδρή κριτική και συχνότατα αβάσιμη, άδικη, μονομερή και πάντοτε με ταξικά χαρακτηριστικά πολεμική. Μάλιστα ακόμα και σήμερα η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται από τα συστημικά ΜΜΕ με το εμμονικό μοτίβο ότι ο Α. Παπανδρέου είναι υπεύθυνος ακόμη και για την χρεοκοπία της Ελλάδας το 2009 και την συνακόλουθη επιβολή των Μνημονίων.
Αντίπαλοι εκτός ΠΑΣΟΚ και εχθροί εντός ΠΑΣΟΚ επικεντρώνουν τα δηλητηριώδη βέλη τους στην αύξηση του πληθωρισμού, των δημοσίων δαπανών και του δημόσιου χρέους, μολονότι οι περισσότεροι εξ αυτών άριστα γνωρίζουν ότι τα στοιχεία στις επίσημες στατιστικές του ΔΝΤ, της Eurostat και της ΕΛΣΤΑΤ διαψεύδουν τους ισχυρισμούς τους.
Ανδρέας Παπανδρέου & Μελίνα Μερκούρη
Χαρακτηριστικά αναφέρονται τα εξής:
α) Το ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο 1981 παρέλαβε πληθωρισμό στο 24,2% και τον Ιούνιο 1989 παρέδωσε πληθωρισμό το 13,1%, ο οποίος το 1990 επί συγκυβέρνησης ΝΔ και Συνασπισμού εκτινάχθηκε στο 20,4% και το 1991 ήταν 19,5%.
β) οι δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ το 1980 ήταν 30% και το 1990 γύρω στο 50%.
γ) το δημόσιο χρέος από 18-10-1981έως 23-11-1989 αυξήθηκε κατά 33,14% με μέση ετήσια αύξηση 4,14%, ενώ από 13-10-1993 έως 22-1-1996 αυξήθηκε συνολικά κατά 1,05% με μέση ετήσια αύξηση 0,34%. Αντίθετα την περίοδο 1989 – 1993, που στις δύο πρώτες συμμαχικές κυβερνήσεις κυριαρχούσε η ΝΔ, η οποία μετέπειτα σχημάτισε μονοκομματική Κυβέρνηση, δηλαδή σε λιγότερο από 4 χρόνια, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 40,47% με μέση ετήσια αύξηση 9,04% και εκτινάχθηκε στο 100,2% του ΑΕΠ.
Επίσης το δημόσιο χρέος αυξήθηκε συνολικά από την ένταξη στην Ευρωζώνη, ήτοι από το 2002 έως το 2009 κατά 21,89% με μέση ετήσια αύξηση 4,42% και από το 2008 μέχρι σήμερα κατά 49,89% με μέση ετήσια αύξηση 5%.
Κοντολογίς, στα 11 χρόνια με Πρωθυπουργό τον Α. Παπανδρέου το δημόσιο χρέος αυξήθηκε συνολικά κατά 33% και ετήσια 3,1% έναντι πολύ μεγαλύτερης αύξησης αυτού τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλα κράτη στην Ευρωζώνη σε άλλες χρονικές περιόδους (Βλέπε: https://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2019/01/weodata/index.aspx)
Όλα τα παραπάνω συνέβησαν σε ένα ελάχιστα ειδυλλιακό εσωτερικό και διεθνές οικονομικό περιβάλλον, αφού το 1981 η ελληνική οικονομία ήταν σε ύφεση λόγω της 2ης πετρελαϊκής κρίσης, που σε συνδυασμό με δυσβάστακτες δημόσιες κοινωνικές δαπάνες επέτεινε το στασιμοπληθωρισμό. Εξάλλου οι πληροφορίες και εκτιμήσεις, που περιέχονται στη περίφημη Έκθεσητου τότε Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Γ. Ράλλη, Ευάγγελου Αβέρωφ για την Ελληνική Οικονομία, ουδεμία αμφιβολία αφήνουν για την «καμένη γη», που παρέλαβε η Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο 1981.
Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο Α. Παπανδρέου προχώρησε σε αυξήσεις των κατώτερων μισθών και ημερομισθίων κατά 60% και σε διπλασιασμό των κατώτατων συντάξεων του Δημοσίου, ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΤΕΒΕ κλπ., με συνέπεια μια βίαιη ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των αδυνάτων μη προνομιούχων, που «έφαγαν για πρώτη φορά γλυκό ψωμί στη σκληρή ζωή τους», όπως επισημαίνεται από τον κάθε άλλο παρά φιλοπαπανδρεϊκό κορυφαίο οικονομικό αναλυτή Ν. Νικολάου. (Βλ. Ν. Νικολάου: «Πρόσωπα της Οικονομίας», Εκδ. Λιβάνη 2008, σελ. 121 επομ.)
Παράλληλα ελήφθησαν φιλεργατικά μέτρα, όπως πενθήμερη εργασία την εβδομάδα, 40 ώρες εργασία εβδομαδιαία, ετήσια άδεια 4 εβδομάδων, θεσπίσθηκαν φορολογικές ελαφρύνσεις για μισθωτούς, αυξήθηκαν τα οικογενειακά επιδόματα κατά 100%, τέθηκαν φραγμοί στις ομαδικές απολύσεις, κυρώθηκε η 135 Διεθνής Σύμβαση Εργασίας και ίσχυσαν κανόνες υγιεινής και ασφάλειας εργασίας.
Παρά το μεγάλο κόστος όλων αυτών των μέτρων η πορεία της οικονομίας δεν εκτροχιάσθηκε, ενώ ταυτόχρονα υψώθηκε ανάχωμα προστασίας για να μην επιστρέψει στη μιζέρια του κοινωνικού περιθωρίου η μεγάλη πλειοψηφία των μη προνομιούχων Ελλήνων.
Υπό αυτούς τους όρους, η αύξηση των δημοσίων δαπανών και των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα δικαιολογείται απόλυτα, γιατί ήταν όχι απλά χρήσιμη αλλά αναγκαία για την αποκατάσταση στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης με ευεργετικές συνέπειες για την οικονομική πρόοδο και την πολιτική ομαλότητα, αλλά και «όρος εκ των ων ουκ άνευ» για την οικοδόμηση ενός μέχρι τότε ανύπαρκτου κοινωνικού κράτους.
Άλλωστε σύμφωνα με επίσημα στοιχεία την περίοδο 1981 – 1989 το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων βελτιώθηκε, αφού το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα σε δολάρια ΗΠΑ από 13.443 το 1981 αυξήθηκε σε 14.148 το 1989, δηλαδή υπήρξε συνολική αύξηση 5,2%.
Με άλλες λέξεις, τη δεκαετία του ’80 η ελληνική κοινωνία άλλαξε ριζικά και οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου είχαν κορυφαίο ρόλο σε αυτόν τον μετασχηματισμό. Οι αλλαγές ήταν πιο έντονες και ριζοσπαστικές στην επαρχία και έτσι εξηγείται και η μακρόχρονη διείσδυση του ΠΑΣΟΚ στο εκεί εκλογικό σώμα. Σχεδόν αμέσως μετά το 1981, η επαρχία απαλλάχτηκε οριστικά και αμετάκλητα από τον «φόβο του χωροφύλακα», η θέση των γυναικών βελτιώθηκε σημαντικά, δημιουργήθηκαν αθλητικά και πολιτιστικά σωματεία σε όλη τη χώρα, το Εθνικό Σύστημα Υγείας έφερε για πρώτη φορά σύγχρονη ιατρική περίθαλψη σε πολλές απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, αυξήθηκαν δραστικά οι μισθοί και τα ημερομίσθια με αποτέλεσμα την εμφάνιση ενός ανάλογου με τα δυτικοευρωπαϊκά standards καταναλωτισμού, η ενδυνάμωση της τοπικής αυτοδιοίκησης οδήγησε σε ένα πρωτοφανές επίπεδο λαϊκής συμμετοχής σε κοινωνικο-πολιτικά θέματα, και οι κομματικές οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ πολέμησαν και συχνά διέλυσαν την ισχύ των παραδοσιακών μηχανισμών εξουσίας που στηρίζονταν συνήθως στα ισχυρά «τζάκια» του πολιτικού κοτζαμπασισμού σε κάθε περιοχή.
Στην εξωτερική πολιτική ο Α. Παπανδρέου χάραξε μια ανεξάρτητη πολυδιάστατη πορεία με οδηγό τη θεμελιώδη θέση ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε έναντι τόσο των ΗΠΑ όσο και της τότε ΕΟΚ, αλλά και στη προσέγγιση των κρατών του «αδέσμευτου κόσμου» και στον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων της Ελλάδας με τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού και των Βαλκανίων. Με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον επαναπροσδιόρισε τις προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με επίκεντρο την απειλή της Τουρκίας και όχι των βορείων γειτόνων. Μάλιστα τον Φεβρουάριο του 1982 πραγματοποιεί την πρώτη επίσημη επίσκεψη Έλληνα Πρωθυπουργού στη Κύπρο μετά την εισβολή του Αττίλα και την τουρκική κατοχή με εμφανή πρόθεση να δείξει στους Κύπριους, στους Τούρκους και στο διεθνή παράγοντα τη σταθερή απόφαση της Ελλάδας να συμπαραταχθεί με το Κυπριακό Ελληνισμό. Η μεταγενέστερη διαμόρφωση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Ελλάδας και Κύπρου επιβεβαιώνει την ελληνική αποφασιστικότητα προς κάθε κατεύθυνση.
Το 1987 κινητοποιεί της Ένοπλες Δυνάμεις για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων με μόνη την αναγγελία διενέργειας ερευνών στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου από το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Σισμίκ» με άμεση συνέπεια την ταχύτατη τουρκική αναδίπλωση.
Την 24-2-1994 με πρωτοβουλία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ αναγνωρίζεται από την Ελληνική Βουλή η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου παρά τις τουρκικές αντιδράσεις.
Η αταλάντευτη στάση στα εθνικά ζητήματα σε συνδυασμό με την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων με σύγχρονα οπλικά συστήματα είχε ευρεία απήχηση στο σώμα των Ελλήνων Αξιωματικών και Υπαξιωματικών, η οποία διευκόλυνε μέτρα εκδημοκρατισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, απογαλακτισμού τους από τα ακροδεξιά και χουντικά κατάλοιπα και διασφάλισης της προσήλωσης τους στη δημοκρατική νομιμότητα.
Στην τότε ΕΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου αγωνίσθηκε για «να γεφυρωθούν οι διαπεριφερειακές ανισότητες και να ενισχυθούν οι χώρες του Νότου», ενώ τον Ιανουάριο του 1985 δεν δίστασε να απειλήσει ευθέως τον τότε Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Ντελόρ, με άσκηση ελληνικού veto στην είσοδο Ισπανίας και Πορτογαλίας στην ΕΟΚ για να εξασφαλίσει την αποδοχή της πρότασης για τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ) από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το Μάρτιο 1985, τα οποία εγκαινίασαν την ευρωπαϊκή διαρθρωτική πολιτική, η οποία το 1988 αποκρυσταλλώθηκε στο πρώτο «Πακέτο Ντελόρ».
Η καλύτερη αποτίμηση της ευρωπαϊκής πολιτικής του Α. Παπανδρέου έγινε από την σκληρή πολέμια των σοσιαλιστικών ιδεών και των κοινοτικών παροχών στα κράτη του Νότου, Μ. Θάτσερ, η οποία είχε πει:
«Δεν τον συμπάθησα ποτέ, αλλά ποτέ δεν έφυγε από Διάσκεψη Κορυφής της ΕΟΚ, χωρίς να πάρει κάτι για τη χώρα του».
Επιπλέον δημιούργησε στέρεους δεσμούς με τον αραβικό κόσμο και τον ηγέτη της P.L.O., Γιασερ Αραφάτ, και υποστήριξε την ίδρυση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους.
Επίσης πρωτοστάτησε στην Πρωτοβουλία των 6 Ηγετών των 4 Ηπείρων για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό μαζί με τον ΟύλαφΠάλμε, την Ίντιρα Γκάντι, τον Ραούλ Αλφονσίν, Μιγκέλ Ντελαμαντρίτ και Τζούλιους Νιερέρε.
Όλα τα προαναφερθέντα επιτεύγματα του Α. Παπανδρέου παραβλέπονται ή παραποιούνται από τους μέχρι τότε ιδιοκτήτες του εθνικού πλούτου, τους νομείς πολιτικής εξουσίας και τους κληρονόμους τους, που αντάμα με κάποιους βαστάζους της αντιδραστικής και συντηρητικής Δεξιάς στα συστημικά ΜΜΕ επιχειρούν να αμαυρώσουν το ιστορικό αποτύπωμά του με το χιλιοειπωμένο παραμύθι του λαϊκισμού, αφού δόλια συγχέουν το λαϊκισμό με την λαϊκότητα.
Άλλωστε είναι τόσο μακριά από τις αγωνίες και ανάγκες των απλών ανθρώπων και γι’ αυτό αδυνατούν να εξηγήσουν και κατανοήσουν γιατί ο Α. Παπανδρέου 25 χρόνια μετά το θάνατό του παραμένει ο πιο δημοφιλής Πρωθυπουργός της Ελλάδας από το 1974 μέχρι σήμερα, όπως αποδεικνύεται από όλες τις μέχρι σήμερα διενεργηθείσες δημοσκοπήσεις (Βλέπε: Καθημερινή 12-12-2007, RealNews 3-1-2010 και ThePaper.gr 25-2-2013).
Προφανώς και η Ιστορία θα καταγράψει και λάθη, παραλείψεις, υποχωρήσεις, ατυχείς επιλογές προσώπων, ιδιαίτερα στο τέλος της ζωής του Ανδρέα, που κόστισαν στην προοδευτική παράταξη και στον ίδιο. Καμιά σχέση όμως όλων αυτών με τη μετά θάνατο επιχείρηση συκοφάντησής του, η οποία έχει να κάνει μάλλον με σημερινές επιδιώξεις, παρά με την ιστορική αλήθεια.
Στις σημερινές συνθήκες ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο ηγέτης και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η πολιτική δύναμη που επιδιώκουν να υπερασπιστούν και να διευρύνουν τις προοδευτικές κατακτήσεις του λαού μας. Επειδή η μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη είχε, έχει και θα έχει σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, η ζωντανή ιστορική μνήμη επιβάλλει υποχρεώσεις σε όσους επιδιώκουν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των προοδευτικών πολιτών και να εκφράσουν τις πατριωτικές και σοσιαλιστικές ιδέες. Το καθήκον βαρύτατο, η ευθύνη μεγάλη και το φορτίο πολύτιμο.
(Ο Γιάννης Μαντζουράνης είναι δικηγόρος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Από το 1981 έως το 1985 υπήρξε αρχικά Γενικός Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου και μετέπειτα Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβέρνησης)
Ο Paul Nicklen είναι Καναδός φωτογράφος και θαλάσσιος βιολόγος. Το έργο του τον έχει γυρίσει σε όλο τον κόσμο. Καταγράφει την ομορφιά του πλανήτη μας για πάνω από είκοσι χρόνια.
Κέρδισε βραβεία όπως τα BBC Wildlife Photographer of the Year και World Press Photo for Photojournalism.
Ο Paul κάνει επίσης TEDtalks και έχει επίτιμο διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Victoria. Η φωτογραφίες του έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.
Σε καταγγελία προχώρησε η ΠΕΝΕΝ με αφορμή την δολοφονία του συνδικαλιστή Αντίλ Μπελακχντίμ κατά την διάρκεια 24ωρης πανεθνικής απεργίας στην Ιταλία.
Ολόκληρη η καταγγελία την ΠΕΝΕΝ:
Με αίσθημα αποτροπιασμού πληροφορηθήκαμε την δολοφονία του συνδικαλιστή – εργαζόμενου Αντίλ Μπελακχντίμ, Μαροκινής καταγωγής, ο οποίος συμμετείχε στην περιφρούρηση της 24ωρης πανεθνικής απεργίας στον κλάδο των Logistics ο οποίος μαζί με άλλους είχαν βάλει μπλόκο στην πύλη εισόδου για τους προμηθευτές.
Ο Αντίλ ήταν εργαζόμενος και συντονιστής του συνδικάτου Si Cobas στην Novara της Ιταλίας, σκοτώθηκε μπροστά από τις αποθήκες της LIDL στην διάρκεια της απεργίας στον τομέα των Logistics στις 18 Ιούνη, χτυπημένος θανάσιμα από φορτηγό όχημα υπερασπίζοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων κόντρα στο στημένο εργοδοτικό – απεργοσπαστικό μηχανισμό.
Η επίθεση αυτή είναι η δεύτερη τις τελευταίες μέρες ενάντια στους εργαζομένους που παλεύουν και διεκδικούν τα πιο θεμελιώδη δικαιώματά τους στην Ιταλία σε τομείς οικονομικής δραστηριότητας που η κερδοφορία τους αυξήθηκε θεαματικά την περίοδο της πανδημίας.
Η δολοφονία αυτή αποδείχνει το μισητό δολοφονικό ταξικό πρόσωπο της εργοδοσίας η οποία εχθρεύεται τον οργανωμένο αγώνα των εργαζομένων για τα δικαιώματά τους φθάνοντας ακόμη και στην εν ψυχρώ δολοφονία.
Το τραγικό αυτό περιστατικό φέρνει στην επιφάνεια το βαθειά αντιδραστικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη το οποίο επιχειρεί την ποινικοποίηση της απεργίας και της περιφρούρησής της από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα.
Στην Ιταλία δολοφονούν, στην Ελλάδα βγάζουν τις απεργίες στην παρανομία. Το ταξικό κίνημα και η εργατική τάξη δεν θα παραδοθεί και δεν θα υποκύψει στο κοινό όραμα κυβέρνησης – κεφαλαίου για την επαναφορά του εργασιακού μεσαίωνα στα δικαιώματά της.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια για την δολοφονία του Αντίλ και απευθύνουμε κάλεσμα μαζικής καταδίκης της αποτρόπαιης δολοφονικής πράξης.
Το χθεσινό άρθρο …..κόλπο μπογδανος… (διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο του “AN”) σε συνδυασμό με το σημερινό πρωτοσέλιδο της Καθημερινής για το θέμα της Βόρειας Μακεδονίας θα πρέπει να μας προβληματίσει.
Οχι τόσο για το θέμα της φανέλας (βλ.τιμας τις Πρέσπες😉 – άλλωστε το Υπουργείο Εξωτερικών έχει πολλάκις στο παρελθόν έχει αποδείξει την ικανότητα του να σβήνει φωτιές προτού καν ανάψουν. Εάν τηρούνταν η ανάλογη πρακτική και συνδυαζόταν με τις αρμόζουσες πολίτικες κινήσεις η φανέλα θα ήταν διαφορετική. Οι εθνικιστικές προκλήσεις αποτρέπονται πριν βγουν στην δημοσιότητα και μετά, αναγκαστικά, δένουν τα χέρια ορισμένων.
Ο κύριος προβληματισμός είναι τι ακριβώς επιθυμεί ο Κυριάκος Μητσοτακης– Βόρεια Μακεδονία ή Γειτονική Χώρα; Προεκλογικά επέτρεψε τις μακεδόνικες περικεφαλαίες να περιφέρονται σε πλατείες και κανάλια, ο ίδιος όμως επέδειξε την αυτονόητη σοβαρότητα δηλώνοντας ότι οι συνθήκες είναι σεβαστές και ότι το κράτος έχει συνεχεία.
Δυο χρόνια κυβερνήτης της χώρας ο κ. Μητσοτακης δεν έχει ξετυλίξει ακριβώς ποια πολίτικη θέλει να ακολουθήσει αναφορικά με την Βόρειο Μακεδονία. Η υφισταμένη επιδεικνύει μια στάση αναμονής πετώντας το μπαλάκι για αργότερα. Εχουν συσταθεί οι αρμόδιες επιτροπές που προβλέπει η συμφωνία; Πόσο έχουν προχωρήσει τα εμπορικά και εκπαιδευτικά θέματα; Το ζήτημα της φανέλας μας επιδεικνύει μια στασιμότητα η οποία άλλωστε έχει διατυπωθεί περίτρανα και με την πολύμηνη καθυστέρηση της έλευσης μνημονίων στην Βουλή.
Το “κόλπο μπογδανου” έχει δυο αναγνώσεις: είτε γίνεται μια προσπάθεια ανατροπής της Συνθήκης των Πρεσπών διότι ο Πρωθυπουργός πιστεύει πως μπορεί να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία είτε διότι “φοβάται” την πλευρά της περικεφαλαίας που βρίσκεται στα έδρανα του κόμματος του. Εάν πιστεύει το πρώτο, έχει κάθε δικαίωμα να το δοκιμάσει υπό την προϋπόθεση ότι θα μας ενημερώσει, άλλωστε ο λαός αυτόν εμπιστεύθηκε. Εάν όμως το κάνει λόγω “φόβου” τότε σφάλει. Ο κύριος πολέμιος της Συνθήκης των Πρεσπών δεν έχει πια την δύναμη να ρίξει μια δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτακη ενώ οι κατά δημοσιεύματα συμπολεμιστές του δεν θα τολμήσουν να παραβούν μια κομματική πειθαρχεία και να βρεθούν έκτος ψηφοδελτίων.
Επιπλέον ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να σκεφτεί που πετάει το μπαλάκι. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις αυτός είναι που θα ηγηθεί και της επομένης κυβέρνησης. Γιατί να χάνει πολύτιμο χρόνο και να μην εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι είναι ο απολυτός κυρίαρχος του παιχνιδιού αυτή την στιγμή και σε συνεργασία με τον Ζαεφ να καταστήσουν την συμφωνία λειτουργική; Τα κέρδη θα είναι πολλά τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό: θα ενισχύσει το κύρος του ως περιφερειακός ηγέτης (ιδιαίτερα μετά την αποτυχία της Λιβύης) ενώ στο εσωτερικό θα κερδίσει μια ακόμα μάχη κατά του λαϊκισμού.
«Πρόκληση» χαρακτηρίζει το ΜέΡΑ25 «την πολιτική της κυβέρνησης “Μητσοτάκης Α.Ε.”, που αντί να στηρίξει το ΕΣΥ, τους πληττόμενους εργαζόμενους και τις χειμαζόμενες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, επέλεξε και επιλέγει να εργαλειοποιεί την πανδημία για να εξυπηρετήσει τα πιο αντιδραστικά, τα πιο κομπραδόρικα, τα πιο ταξικά συμφέροντα».
Ειδικότερα, το ΜέΡΑ25 τονίζει ότι οι επιπτώσεις της πανδημίας για τη χώρα μας είναι ιδιαίτερα οδυνηρές όσον αφορά το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο, λόγω της στρεβλής δομής της ελληνικής οικονομίας. Όπως λέει υπάρχει «υπερβολική εξάρτηση από τον τουρισμό, ρηχή παραγωγική βάση, περαιτέρω αδυνατισμένη μετά από μια δεκαετία μνημονίων που συνεχίζονται και χρεοκοπημένο τραπεζικό σύστημα». Προσθέτει ότι, «νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν υποστεί σημαντική οικονομική αφαίμαξη όλο αυτό το διάστημα, με ολοένα και περισσότερες να αντιμετωπίζουν υπαρκτό κίνδυνο φτωχοποίησης και λουκέτου».
Ωστόσο, σύμφωνα με το ΜέΡΑ25, η κυβέρνηση προχώρησε διαδοχικά:
α) Στη στήριξη της Αegean Airlines με 120 εκατ. ευρώ για τις «ζημίες που υπέστη λόγω της πανδημίας και των περιορισμών που επιβλήθηκαν από το ελληνικό και άλλα κράτη ως προς τις μετακινήσεις πολιτών»(sic).
β) Στην καταβολή 40,2 εκατ. ευρώ στους παραχωρησιούχους των αυτοκινητοδρόμων, στους εθνικούς εργολάβους δηλαδή, ως αποζημίωση για τις «ζημιές που υπέστησαν λόγω της μειωμένης κίνησης σαν συνέπεια των περιορισμών στις μετακινήσεις των πολιτών». Σημειώνεται ότι το ποσό αυτό αφορά στο πρώτο εξάμηνο του 2020, και αναμένεται να ακολουθήσει δεύτερος γύρος αποζημιώσεων για το δεύτερο εξάμηνο 2020 και το πρώτο τετράμηνο 2021.
γ) Στήριξε την Ενεργειακή Βορείου Αιγαίου Α.Ε., με παροχή εγγυήσεων συνολικού ύψους 100 εκατ. ευρώ, λόγω των «ζημιών που υπέστη εξαιτίας της πτώσης των τιμών του πετρελαίου που επέφερε η πανδημία» με την συνακόλουθη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας. Το ελληνικό Δημόσιο αναλαμβάνει την ευθύνη για την διεθνή πτώση των τιμών του πετρελαίου και αποζημιώνει την εξορυκτική εταιρεία να συνεχίσει να καταστρέφει το περιβάλλον.
δ) Στη στήριξη των παραχωρησιούχων των αεροδρομίων της χώρας – Fraport και Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, δηλαδή Fraport μαζί με Όμιλο Κοπελούζου, με συνολικά 308 εκατ. ευρώ, λόγω της «μείωσης εσόδων που είχαν από την καθίζηση των αεροπορικών μετακινήσεων λόγω πανδημίας», με το Δημόσιο να αποδέχεται ότι ουσιαστικά φέρει την ευθύνη για την πανδημία, κι άρα υποχρεούται, βάσει της σύμβασης που είχε υπογράψει η εταιρεία με την κυβέρνηση Τσίπρα και ασμένως εφαρμόζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, να εγγυηθεί τα κέρδη της. Σημειώνεται ότι και εδώ τα συγκεκριμένα ποσά αφορούν τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων για το 2020, ενώ θα υπάρξει και δεύτερος γύρος ενισχύσεων που θα αφορά στο τρέχον έτος 2021.
Το ΜέΡΑ25 επισημαίνει ότι «μέσα σε λιγότερο από ένα εξάμηνο η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάνει δωράκια 568 εκατ. ευρώ προς τις συγκεκριμένες μεγάλες επιχειρήσεις, εφαρμόζοντας μια ιδιότυπη κοινωνικοποίηση των ζημιών τους, στο πλαίσιο του δόγματος «τα κέρδη δικά σου, οι ζημιές στην κοινωνία», αποδεικνύοντας πως για την ολιγαρχία ισχύουν διαφορετικοί κανόνες δικαίου, ισχύει το δίκαιο του ισχυρού».
Με επιστολή προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Κωνσταντίνο Τασούλα απαντά η Μάγδα Φύσσα στις αθλιότητες του Κυριάκου Βελόπουλου, ο οποίος εδώ και μέρες διακινεί την ψευδή πληροφορία ότι το ελληνικό δημόσιο της έχει καταβάλει αποζημίωση 800.000 ευρώ για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Πρόκειται για μια εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη «είδηση», η οποία διοχετεύθηκε από υποστηρικτές της ναζιστικής οργάνωσης αμέσως μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης για τον ηγετικό της πυρήνα, το περασμένο φθινόπωρο.
Στην επιστολή της που διαβιβάστηκε στον κ. Τασούλα, μέσω της δικηγόρου της Χρύσας Παπαδοπούλου, η Μάγδα Φύσσα παραθέτει τα στοιχεία της αθλιότητας και ζητά να μη διαδοθούν και στη Βουλή οι ψευδείς αυτές πληροφορίες.
Η επιστολή της Μάγδας Φύσσα Προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Κερατσίνι, 23-6-2021 κ. Κωνσταντίνο Τασούλα
Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,
Απευθύνομαι σ’ εσάς και ζητώ την προστασία σας, γιατί ένα εκλεγμένο μέλος του Κοινοβουλίου, το οποίο μάλιστα έχει και τη θέση προέδρου κόμματος, διακινεί στον δημόσιο χώρο μια ψευδή πληροφορία που στρέφεται προσωπικά εναντίον μου και κατ’ επέκταση εναντίον της οικογένειάς μου.
Τις τελευταίες βδομάδες ο κ. Κυριάκος Βελόπουλος, πρόεδρος του κόμματος «Ελληνική Λύση» υποστηρίζει στις τηλεοπτικές του εκπομπές και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι δήθεν έχω λάβει «αποζημίωση» 800.000 ευρώ από το ελληνικό Δημόσιο για τη δολοφονία του γιου μου.
Πρόκειται, βέβαια, για ένα χοντροκομμένο ψέμα. Αν και είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ασκήσει μέχρι σήμερα αγωγή αποζημίωσης ούτε έχουμε λάβει οποιαδήποτε αποζημίωση από το ελληνικό Δημόσιο. Η «πληροφορία» αυτή διοχετεύθηκε σκοπίμως από υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής την ημέρα που εκδόθηκε η δικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων με την προφανή σκοπιμότητα να σκιαστεί αυτή η σημαντική δικαστική ετυμηγορία και να παρουσιαστώ εγώ ότι δήθεν πανηγυρίζω για την είσπραξη αυτού του ποσού και όχι για τη δικαίωση της θυσίας του Παύλου. Αλλά ακόμα και τότε, εκείνοι που διέπραξαν αυτή την αθλιότητα υποχρεώθηκαν σε αναδίπλωση και εξαφάνισαν από το διαδίκτυο τις σχετικές συκοφαντικές «πληροφορίες».
Και τώρα έρχεται ο αρχηγός ενός κόμματος της Βουλής να επαναλάβει τα ίδια. Ενδεικτικά, στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter στις 29.4.2021 ο κ. Βελόπουλος έγραψε τα ακόλουθα: «Το ότι είναι μισελληνικό το νεοελληνικό κράτος της ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ αποδεικνύεται εύκολα: Γρηγορόπουλος: Αποζημίωση 252.000 ευρώ (σωστά). Μάνα Φύσσα: Αποζημίωση 800.000 ευρώ (σωστά). Μυρτώ: Αποζημίωση 0 ευρώ (έγκλημα). Πείτε μου κάνουμε λάθος;»*
Από κάτω, οι ακόλουθοί του φέρονται να συμφωνούν κατά 96,2% ότι το κράτος είναι «μισελληνικό» γι’ αυτό τον λόγο. Την ανάρτηση αυτή αναπαρήγαγαν στη συνέχεια και οι βουλευτές του κόμματος στους δικούς τους λογαριασμούς.
Τα ίδια επαναλήφθηκαν από τον κ. Βελόπουλο και στην προσωπική του τηλεοπτική εκπομπή στις 17.5.2021 **
Θεωρούμε απαράδεκτο σαν οικογένεια του Παύλου να διακινούνται κατασκευασμένες πληροφορίες σε βάρος μας και δη από μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου. Σας καθιστούμε κοινωνό της αλήθειας και σας καλούμε να λάβετε κάθε δυνατό μέτρο προς αποτροπή περαιτέρω διάδοσης, εξασφαλίζοντας ότι οι ανωτέρω ψευδείς πληροφορίες σε βάρος μας, διακινούμενες από τον αρχηγό του κοινοβουλευτικού κόμματος «Ελληνική Λύση» δεν θα διαδοθούν εντός της Βουλής των Ελλήνων.
Το βράδυ της Πέμπτης 24 Ιουνίου θα συμβεί η τρίτη και τελευταία υπερπανσέληνος για φέτος. Είχαν προηγηθεί οι υπερπανσέληνοι της 27ης Απριλίου και της 26ης Μαΐου. Για μια ακόμη το φεγγάρι θα βρίσκεται πιο κοντά στη Γη και η πανσέληνος θα φαίνεται μεγαλύτερη από ό,τι συνήθως.
Η συγκεκριμένη πανσέληνος ήταν παραδοσιακά γνωστή και ως «Φεγγάρι της Φράουλας» στους Ινδιάνους της Αμερικής, επειδή πέφτει σε μια εποχή που μαζεύονται οι ώριμες πια φράουλες.
Καθώς η ελλειπτική τροχιά του φεγγαριού γύρω από τη Γη αυξομειώνει την απόσταση μεταξύ των σωμάτων, υπερ-πανσέληνος συμβαίνει όταν η πανσέληνος συμπίπτει χρονικά με μια πολύ κοντινή προσέγγιση της Σελήνης. Η απόσταση Γης-Σελήνης κυμαίνεται από 406.712 χιλιόμετρα (απόγειο) μέχρι 356.445 χιλιόμετρα (περίγειο). Όταν η πανσέληνος συμβαίνει κοντά στο περίγειο, τότε θεωρείται ότι υπάρχει υπερ-Σελήνη, σούπερ-Σελήνη ή υπερ-πανσέληνος, όροι που δεν είναι αστρονομικοί. Ο όρος, σύμφωνα με την Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA), εφευρέθηκε από τον αστρολόγο Richard Nolle το 1979.
Μια πανσέληνος στο περίγειο, καθώς είναι πιο κοντά σε μας, φαίνεται έως 14% μεγαλύτερη και 30% φωτεινότερη σε σχέση με μια πανσέληνο στο απόγειο. Επίσης μια υπερ-πανσέληνος είναι περίπου 7% μεγαλύτερη και 15% φωτεινότερη σε σχέση με μια μέση πανσέληνο.
Ανάμεσα στις εκατοντάδες ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις που έχουν περάσει στην ιστορία και μνημονεύονται χρόνια μετά τη διεξαγωγή τους, λίγες είναι αυτές που περιβάλλονται από την άχλη του μύθου.
Η μεγάλη χρονική απόσταση, τα περιορισμένα ιστορικά ντοκουμέντα, η ιδιάζουσα σημασία του, το απροσδόκητο του αποτελέσματος και -κάποιες φορές- αμφιλεγόμενα γεγονότα, είναι παράμετροι που ανάγουν έναν αγώνα στη σφαίρα του μυθικού και ελάχιστα είναι τα παιχνίδια που πληρούν όλες αυτές τις προϋποθέσεις.
Η αποψινή (22:00) αναμέτρηση της Γερμανίας με την Ουγγαρία στο Μόναχο, για τον ΣΤ΄ όμιλο του EURO 2020, συνιστά την πρώτη συνάντηση των δύο εθνικών ομάδων σε επίσημο αγώνα μετά από 67 ολόκληρα χρόνια. Για να βρει κανείς την προηγούμενη, πρέπει να γυρίσει το χρόνο στις 4 Ιουλίου του 1954, να ταξιδέψει νοερά ως τη Βέρνη και να μνημονεύσει ένα από εκείνα τα ελάχιστα ματς που έχει αποκτήσει μυθικές διαστάσεις με το πέρασμα του χρόνου.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 είχε εξελιχθεί σε μία… ραψωδία για μαγυάρικα βιολιά. Όχι πως περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό. Η φοβερή και τρομερή «αράντσιπατ» ήταν τέσσερα χρόνια αήττητη, είχε διαλύσει 6-3 σε φιλικό την Αγγλία μέσα στο Γουέμπλεϊ, πήγε στην Ελβετία ως το απόλυτο φαβορί και στην Α΄ φάση «κονιορτοποίησε» τη Δυτική Γερμανία με 8-3! Στα νοκ-άουτ οι Ούγγροι, χωρίς τον τραυματία Φέρεντς Πούσκας, δυσκολεύτηκαν απέναντι σε δύο νοτιοαμερικανικές ομάδες, που επιστράτευσαν υπερβολική δύναμη για να τους αντιμετωπίσουν, κατάφεραν όμως να ξεπεράσουν τα εμπόδια της Βραζιλίας (4-2) και της κατόχου του τίτλου Ουρουγουάης (επίσης 4-2, αλλά στην παράταση) και να περάσουν στον τελικό. Κι εκεί, ξαναβρήκαν μπροστά τους τη Δυτική Γερμανία.
Εννέα χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί προσπαθούσαν ακόμη να βγουν από το περιθώριο της ιστορίας και να αποτινάξουν το «στίγμα» του έθνους που είχε αιματοκυλήσει τον κόσμο. Στο πρώτο μεταπολεμικό Παγκόσμιο Κύπελλο (1950) δεν προσκλήθηκαν -όπως άλλωστε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948-, αλλά στο Μουντιάλ της Ελβετίας έδωσαν το «παρών» και κατάφεραν, αφού ξεπέρασαν τη συντριβή της πρώτης φάσης και εκμεταλλευόμενοι τα ευνοϊκά ζευγαρώματα, να φτάσουν ως τον τελικό. Εκεί, φυσικά, κανείς δεν τους έδινε τύχη.
Αυτό που πέρασε στη μυθολογία του ποδοσφαίρου ως «το θαύμα της Βέρνης», ξεκίνησε όπως περίπου αναμενόταν: ο Φέρεντς Πούσκας, που επέστρεψε στην ενδεκάδα, άνοιξε το σκορ μόλις στο 6ο λεπτό, και δύο λεπτά αργότερα ο Ζόλταν Τσίμπορ «έγραψε» το 2-0. Όμως οι Γερμανοί δεν τα παράτησαν (ένας… spin-off μύθος που ξεκίνησε από το ίδιο παιχνίδι και μένει ζωντανός ως τις μέρες μας), ο Μαξιμίλιαν Μόρλοκ μείωσε στο 10΄ και στο 18΄ ο Χέλμουτ Ραν ισοφάρισε. Η Ουγγαρία έχασε σωρεία ευκαιριών και στο 84΄ ο Ραν ξανά, με ένα μακρινό σουτ, διαμόρφωσε το τελικό 3-2. Για τους Γερμανούς ήταν μία ημέρα ανάκτησης της χαμένης περηφάνειας, για τους Μαγυάρους ένα δράμα που έμελλε να μείνει χωρίς λύτρωση. Μετά τα γεγονότα του 1956 και την εισβολή των Σοβιετικών στη Βουδαπέστη, η εθνική ομάδα διαλύθηκε, οι ποδοσφαιριστές διασκορπίστηκαν στην Ευρώπη και η θρυλική «αράντσιπατ» έμεινε στην ιστορία ως «βασίλισσα χωρίς στέμμα».
Το «θαύμα της Βέρνης» συνοδεύτηκε από πολλά ερωτηματικά, κάποια εκ των οποίων δεν έχουν απαντηθεί επαρκώς μέχρι σήμερα. Οι Ούγγροι διαμαρτυρήθηκαν για επιθετικό φάουλ πάνω στον τερματοφύλακα Γκρόσιτς στη φάση της ισοφάρισης, αλλά και την ακύρωση ενός γκολ του Πούσκας στο 87΄ που θα έστελνε τον τελικό στην παράταση. Ο Αγγλος διαιτητής έδειξε σέντρα, ο επόπτης γραμμών σήκωσε τη σημαία για οφσάιντ και τελικά το γκολ δεν μέτρησε ποτέ.
Οι καιρικές συνθήκες, με συνεχή βροχή, σαφώς δεν ευνόησαν τους απαράμιλλους τεχνίτες της ουγγρικής ομάδας, όμως περισσότερη κουβέντα «σηκώνει» η χρησιμοποίηση του Πούσκας. Ο «καλπάζων συνταγματάρχης» ήταν ανέτοιμος, αλλά -σύμφωνα με τον μύθο- απαίτησε να παίξει στον τελικό. Μετά από ένα-δυο σκληρά μαρκαρίσματα, έμεινε να παίζει ουσιαστικά με ένα πόδι, σε μία εποχή που ακόμη δεν επιτρέπονταν αλλαγές…
Ο μεγαλύτερος όμως θρύλος για το παιχνίδι αυτό, θέλει τους ποδοσφαιριστές της Δυτικής Γερμανίας να έχουν αγωνιστεί ντοπαρισμένοι. Η όλη συζήτηση ξεκίνησε αμέσως μετά τον τελικό, με επιχείρημα την εντυπωσιακή φυσική κατάσταση των παικτών του Σεπ Χερμπέργκερ, και εντάθηκε λίγους μήνες αργότερα, όταν έγινε γνωστό ότι αρκετοί Γερμανοί διεθνείς εμφάνισαν ίκτερο. Μέλη της ομάδας δήλωσαν ότι τους έγιναν ενέσεις γλυκόζης και πολλά χρόνια αργότερα ο γιατρός της ομάδας, Φραντς Λούγκεν, μίλησε για ενέσεις βιταμίνης C και δικαιολόγησε την εμφάνιση του ίκτερου, λέγοντας ότι ενδεχομένως να χρησιμοποιήθηκαν μολυσμένες βελόνες. Το 2010, μία έρευνα του Πανεπιστημίου της Λειψίας, για λογαριασμό της Ολυμπιακής Επιτροπής της Γερμανίας, υποστήριξε ότι είναι πολύ πιθανό να χορηγήθηκε στους ποδοσφαιριστές μεταμφεταμίνη σε ενέσιμη μορφή.
Από το 1954 μέχρι σήμερα, η Ουγγαρία αντιμετώπισε τη Δυτική Γερμανία και κατόπιν την ενιαία Γερμανία σε 14 φιλικούς αγώνες, αλλά ούτε μία φορά σε επίσημο ματς (αντιθέτως οι Μαγυάροι έπαιξαν επίσημα παιχνίδια με την παλιά Ανατολική Γερμανία)! Η αποψινή αναμέτρηση στην «Αλιάντς Αρένα» είναι απίθανο να καταγραφεί στην ιστορία του ποδοσφαίρου και δεν θα μπορούσε επ΄ουδενί να θεωρηθεί ρεβάνς εκείνου του τελικού, όμως αν ο Πούσκας και οι τότε συνοδοιπόροι του μπορούσαν, σίγουρα θα είχαν μερικές κουβέντες να πουν στους επιγόνους τους.
Με τις πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή φοιτητών/-τριών στα ΑΕΙ να οδεύουν προς την ολοκλήρωσή τους, είναι μια ευκαιρία να μοιραστούμε κάποιες σκέψεις. H φετινή χρονιά σηματοδοτήθηκε από δύο σημαντικά γεγονότα: την πανδημία και τις επιπτώσεις που είχε στην εκπαιδευτική διαδικασία η μακροχρόνια καραντίνα και η τηλεκπαίδευση, αλλά και τις αλλαγές που επιχείρησε το Υπουργείο Παιδείας στο σύστημα εξετάσεων.
του Θέμη Κοτσιφάκη, – εκπαιδευτικού, πρώην προέδρου της ΟΛΜΕ
Οι μαθητές και οι μαθήτριες που πρόσφατα ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στο λύκειοκατά το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών τους στη Γ΄ τάξη βρίσκονταν έγκλειστοι στο σπίτι. Η μακρόχρονη τηλεκπαίδευση, όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί, δημιούργησε νέα μεγάλα προβλήματα που είχαν εκπαιδευτικές, παιδαγωγικές, ψυχοσυναισθηματικές και κοινωνικές επιπτώσεις, ενώ ταυτόχρονα διεύρυναν κοινωνικές και μορφωτικές ανισότητες.
Ωστόσο, σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για μαθητές/-τριες, αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία, το Υπουργείο Παιδείας επέλεξε να προχωρήσει σε αιφνιδιαστικές και αρνητικές για τους υποψήφιους αλλαγές στις εξετάσεις.
Σημαντικότερη αλλαγή όλων είναι η θεσμοθέτηση της Ελάχιστης Βαθμολογικής Βάσης (ΕΒΕ)ως προϋπόθεση για τη διεκδίκηση μιας πολυπόθητης θέσης σε ΑΕΙ.Η ΕΒΕ αποτελεί ένα ισχυρό αρνητικό φίλτρο που μπορεί να αποκλείσει υποψηφίους ακόμη και αν υπάρχουν κενές θέσεις. Ενώ θεσμοθετήθηκε στο όνομα του να μην εισάγονται σε ΑΕΙ υποψήφιοι με πολύ χαμηλή βαθμολογία, η ΕΒΕ θα λειτουργεί ως «κόφτης» ακόμα και αν ο μέσος όρος των βαθμολογιών των υποψηφίων είναι υψηλός.
Είναι βέβαιο πως αυτό το γεγονός θα επιφέρει μια σειρά από αρνητικές συνέπειες και επιφυλάσσει καταστροφικά αποτελέσματα για τους υποψήφιους αλλά και τα πανεπιστήμια, ενώ ουσιαστικά ναρκοθετεί τις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας.
Με τη θεσμοθέτηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγήςαναμένεται ότι φέτος θα μείνουν εκτός ΑΕΙ 20.000 έως 30.000 υποψήφιοι σε σχέση με τη περσινή χρονιά, καθώς και ότι θα δημιουργηθούν χιλιάδες κενές θέσεις κυρίως σε περιφερειακά ΑΕΙ, τα οποία αναμένεται να βρεθούν σε διοικητικό και οικονομικό αδιέξοδο.
Η κυβερνητική πολιτική, περιορίζοντας τον αριθμό των εισακτέων στα δημόσια πανεπιστήμια, αναμφίβολα θα επιφέρει σημαντική αύξηση της πελατείας των πάσης φύσης ιδιωτικών κολλεγίων, για όσους μπορούν να ανταποκριθούν στα δίδακτρα, αλλά ταυτόχρονα και ραγδαία αύξηση των μορφωτικών ανισοτήτων. Φαίνεται, δηλαδή,ότι όποιος έχει να πληρώσει δεν περιορίζεται από την ταξική, εν τέλει, ΕΒΕ.
Επιπλέον να σημειώσουμε ότι οι προβλεπόμενοι κοινοί συντελεστές της ΕΒΕ για υποψηφίους από ΓΕΛ και ΕΠΑΛ θα οδηγήσουν στον αποκλεισμό των πιο αδύναμων.Η θεσμοθέτησηδε κοινής βάσης ανάμεσα σε υποψηφίους από ημερήσια και εσπερινά Λύκεια (ΓΕΛ και ΕΠΑΛ αντίστοιχα) θα αποκλείσει στην πράξη από τα ΑΕΙ τους αποφοίτους των εσπερινών,οι οποίοι συνήθως εργάζονταν παράλληλα με τις σπουδές τους.
Η καθιέρωση της βάσης για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, εκτός της μείωσης των θέσεων σε αυτά και της αύξησης της πελατείας των ιδιωτικών κολλεγίων, θα έχει και άλλες καταλυτικές αρνητικές επιπτώσεις και παρενέργειες, όπως:
αύξηση της «πελατείας» στα κάθε είδους φροντιστήρια, με αποτέλεσμα να καταστεί ακόμη πιο δυσβάσταχτο το οικονομικό βάρος των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών της ελληνικής κοινωνίας για την εκπαίδευση των παιδιών τους,
προσφυγή νέων για φοίτηση σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, με αποτέλεσμα να ενισχύεται η εξωτερική φοιτητική μετανάστευση, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα, κοινωνικά, πολιτισμικά και οικονομικά,συμβάλλονταςσημαντικά στο brain-drain,
άμεσος κίνδυνος να οδηγηθούν σε κλείσιμο αρκετές σχολές, που θα έχουν ελάχιστους πλέον εισακτέους,
δημιουργία περαιτέρωστρεβλώσεων στο ίδιο το εξεταστικό σύστημα (π.χ. επιλογή πολύ εύκολων θεμάτων για να μειωθεί η κοινωνική αντίδραση ή μεταφορά θέσεων από κεντρικά ΑΕΙ σε περιφερειακά),
ακόμα μεγαλύτερη αλλοίωση, σε συνδυασμό και με την καθιέρωση της τράπεζας θεμάτων, του όποιου μορφωτικού ρόλου έχει απομείνει στο λύκειο.
Είναι προφανές ότι το μέτρο αυτό έχει ταξικά χαρακτηριστικά, ενισχύει τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση, καθώς είναι βέβαιο ότι θα πλήξει κυρίως τις ασθενέστερες τάξεις. Κινείται στην κατεύθυνση της μείωσης των δαπανών για την παιδεία, αφού οδηγεί σε κλείσιμο πολλές σχολές, και στην κατεύθυνση του περιορισμού των διεξόδων για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, παρά την αντίθετη, καθολική απαίτηση για τη διεύρυνσή της.
Είναι σημαντικό να επισημάνουμεότι,παρά τη ρητορική που συστηματικά καλλιεργείται από τα περισσότερα μέσα μαζικής επικοινωνίας για υποψηφίους που εισάγονται με «λευκή κόλλα», μας λείπουν οι έρευνες που θα έδειχναν τόσο την έκταση του φαινομένου όσο και τη συσχέτιση ανάμεσα στις επιδόσεις των υποψηφίων και την περαιτέρω ακαδημαϊκή τους πορεία. Να σημειώσουμε ακόμα ότι όλοι οι υποψήφιοι για να συμμετάσχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις έχουν αποκτήσει απολυτήριο λυκείου, άρα έχουν ένα απαραίτητο επίπεδο γνώσεων που απαιτείται για τη συνέχιση των σπουδών τους.Επίσης είναι σε όλους γνωστό ότι οι βαθμοί κάθε εξεταστικής περιόδου, άρα και το επίπεδο των βάσεων εισαγωγής στις σχολές, εξαρτώνται και από τη δυσκολία των θεμάτων που κάθε χρονιά επιλέγονται.
Έχουν δοκιμαστεί πολλές παραλλαγές στο εξεταστικό σύστημα από τις ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας πριν το 2015. Όλες απέτυχαν, γιατί δεν συνδυάστηκαν με ουσιαστικές αλλαγές σε όλη τη δομή του εκπαιδευτικού συστήματος και κυρίως του λυκείου, αλλά και στις δομές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Δυστυχώς, οι θετικές αλλαγές που προωθήθηκαν το 2018-19 καταργήθηκαν από την τωρινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας χωρίς να εφαρμοστούν ούτε μια φορά! Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται το νέο πρόγραμμα σπουδών για την τρίτητάξη Γενικού Λυκείου,η καθιέρωση «πράσινων» σχολών με πρόσβαση μόνο με το απολυτήριο ΓΕΛ και η καθιέρωση των διετών επαγγελματικών σχολών εντός των ΑΕΙ για τους αποφοίτους των ΕΠΑΛ.
Το αίτημα όμως της διεύρυνσης της πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, η οποία δεν πρέπει να αποτελεί προνόμιο των λίγων, έρχεται από πολύ παλιά και απαντά στην αγωνία της ελληνικής κοινωνίας για ένα καλύτερο μέλλον για τους νέους και τις νέες.
Νομίζουμε πωςείναι ώριμο να προχωρήσουν βαθιές τομές στη δομή και στο περιεχόμενο της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά και στις διδακτικές πρακτικές με έμφαση στο λύκειο, αναγνωρίζοντας τη σημερινή παθογένεια και την ακύρωση του ρόλου του. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμά του πρέπει να στοχεύει στη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών του δημοκρατικού αυριανού πολίτη.
Στο πλαίσιο αυτό, αντί τηςδημιουργίας σκληρών εξεταστικών συστημάτων σε όλα τα επίπεδα που προωθεί η σημερινή κυβέρνηση, είναι ανάγκη να προωθηθεί η αναβάθμιση του μορφωτικού ρόλου του λυκείου και η ένταξη όλων των τύπων του στην υποχρεωτική εκπαίδευση, ώστε να αποκτήσει, όσο είναι εφικτό, την αυτοτέλειά του και το απολυτήριο να ανακτήσει το κύρος του.
Όσον αφορά την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση,θα πρέπει να ληφθούν μέτρα ώστε να οδηγηθούμε σταδιακά σε ένα σύστημα πρόσβασης με βάση το απολυτήριο λυκείου. Απαραίτητοι όροιγια να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, εκτός των παραπάνω,είναι η καθιέρωση διαδικασιών ενδυνάμωσης της αξιοπιστίας του απολυτηρίου, καθώς και η παραπέρα ενίσχυση και αναβάθμιση της επαγγελματικής εκπαίδευσηςκαι κατάρτισης και των διεξόδων της.
Λειψυδρία, εκτοπισμοί, υποσιτισμός, εξαφάνιση ειδών… η ζωή στη Γη όπως τη γνωρίζουμε θα αλλάξει αναπόφευκτα από την κλιματική απορρύθμιση, όταν τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2021 γίνουν 30 ετών ή και ακόμη νωρίτερα, προειδοποιούν σε έκθεσή τους ειδικοί του ΟΗΕ για το κλίμα.
Ανεξαρτήτως του ρυθμού μείωσης των αερίων του θερμοκηπίου, οι καταστροφικές επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στη φύση και την ανθρωπότητα θα επιταχυνθούν, τονίζουν ειδικοί της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (GIEC, IPCC).
«Τα χειρότερα έπονται», προειδοποιούν στο προσχέδιο της έκθεσής τους οι ειδικοί.
Ακολουθούν τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης, μιας από τις σημαντικότερες για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη φύση και την ανθρωπότητα, ένα κείμενο που αναμένεται να υιοθετηθεί στις αρχές του 2022, αφού υιοθετηθεί με συναίνεση από τις 195 χώρες μέλη.
Επιπτώσεις στην ευημερία
«Τα χειρότερα έρχονται, με τις επιπτώσεις στη ζωή των παιδιών μας και των εγγονών μας να είναι μεγαλύτερες», καταγγέλλει η Giec.
Το κλίμα έχει ήδη αλλάξει. Αν και η άνοδος των μέσων θερμοκρασιών από τα μέσα του 19ου αιώνα φτάνει τον 1,1 βαθμό Κελσίου, οι συνέπειες είναι ήδη σοβαρές και θα γίνουν ακόμη πιο βίαιες, ακόμη κι αν περιοριστεί η έκλυση των αερίων του θερμοκηπίου.
Σχεδόν 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα επηρεαστούν ως το 2050 από κλιματικούς κινδύνους, από καύσωνες ως πλημμύρες, ενώ οι επιπτώσεις θα είναι σοβαρές και για τη γεωργία.
Σε ό,τι αφορά την τροφή, από το 2015 ως το 2019 περίπου 166 εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στην Αφρική και την Κεντρική Αμερική, είχαν ήδη ανάγκη από διατροφική βοήθεια εξαιτίας φυσικών καταστροφών.
Ως το 2050, 8 με 80 εκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα είναι αντιμέτωποι με τον λιμό.
Η παραγωγή βασικών καλλιεργειών έχει ήδη μειωθεί κατά 4% με 10% τα τελευταία δέκα χρόνια και οι σοδειές ειδών που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες νερού, όπως το καλαμπόκι, ενδέχεται να μειωθούν κατά ένα πέμπτο έως ένα τρίτο ως τα μέσα του αιώνα.
Εξάλλου το ποσοστό των ψαριών που αλιεύονται στις τροπικές ζώνες της Αφρικής κινδυνεύει να μειωθεί κατά 40% με 70%.
Σε ό,τι αφορά την υγεία, αν η θερμοκρασία της Γης αυξηθεί κατά 1,5 με 2 βαθμούς Κελσίου, 1,7 δισεκατομμύριο άνθρωποι επιπλέον θα εκτεθούν σε ισχυρή ζέστη, 420 εκατομμύρια σε ακραία ζέστη και 65 εκατομμύρια σε ακραίους καύσωνες κάθε πέντε χρόνια.
Παράλληλα η μισή ανθρωπότητα ως το 2050 θα απειληθεί από τη μετακίνηση κουνουπιών που μεταφέρουν ασθένειες προς νέες περιοχές.
Στην περίπτωση ισχυρής έκλυσης αερίων του θερμοκηπίου, 2,25 δισεκατομμύρια άνθρωποι επιπλέον θα κινδυνεύσουν να μολυνθούν από δάγκειο πυρετό στην Ασία, την Ευρώπη και την Αφρική.
Επιπλέον πολλές οικογένειες θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Λόγω των πλημμύρων θα εκτοπιστούν κατά μέσο όρο 2,7 εκατομμύρια άνθρωποι στην Αφρική.
Ως το 2050, 31 με 143 εκατομμύρια άνθρωποι (ανάλογα με το επίπεδο των αερίων του θερμοκηπίου) στην Υποσαχάρια Αφρική, τη νότια Ασία και τη Λατινική Αμερική θα εκτοπιστούν εσωτερικά στη χώρα τους εξαιτίας της λειψυδρίας, των πιέσεων στη γεωργία και την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Η φύση χάνεται
Πολλά οικοσυστήματα στη γη, τη θάλασσα, τις παράκτιες περιοχές ακόμη και στις λίμνες και τα ποτάμια βρίσκονται ήδη «κοντά ή πέρα» από τα όρια προσαρμοστικότητάς τους.
Τα τροπικά και τα βόρεια δάση επηρεάζονται ιδιαίτερα λόγω της ανόδου της θερμοκρασίας, της ξηρασίας και των πυρκαγιών. Στο απαισιόδοξο σενάριο, ο Αμαζόνιος ενδέχεται να φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή και να μετατραπεί εν μέρει σε σαβάνα, στερώντας από τη Γη μια απαραίτητη αποθήκη διοξειδίου του άνθρακα για τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής.
Οι αιώνιοι πάγοι, όπου είναι παγιδευμένες τεράστιες ποσότητες μεθανίου, το οποίο είναι πιο ισχυρό αέριο του θερμοκηπίου από το διοξείδιο του άνθρακα, ενδέχεται να αρχίσουν να εξαφανίζονται. Αν η θερμοκρασία της Γης αυξηθεί κατά 2 βαθμούς Κελσίου, το 15% των αιώνιων πάγων ενδέχεται να λιώσει εκλύοντας στην ατμόσφαιρα μεθάνιο και επιδεινώνοντας την κλιματική αλλαγή.
Η εξαφάνιση ειδών ζώων και φυτών -όχι μόνο λόγω της κλιματικής αλλαγής-θα είναι 1.000 φορές πιο γρήγορη απ’ ό,τι στα μέσα του 19ου αιώνα.
Αν η θερμοκρασία του πλανήτη αυξηθεί κατά 2 με 3 βαθμούς Κελσίου, έως το 54% των θαλάσσιων και χερσαίων ειδών ενδέχεται να εξαφανιστεί μέχρι το τέλος του αιώνα.
Ακόμη και με αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2 βαθμούς Κελσίου, η πολική πανίδα (πιγκουίνοι, αρκούδες, φώκιες) θα απειληθούν. Και με αύξηση κατά 1,5 βαθμό, το 70% με 90% των κοραλλιογενών υφάλων θα βρίσκεται σε κίνδυνο.
Οικονομία
Τα ακραία κλιματικά φαινόμενα περιορίζουν και την οικονομική ανάπτυξη βραχυπρόθεσμα μετά από μια καταστροφή και έως και δέκα χρόνια μετά, κυρίως στις φτωχές χώρες.
Ακόμη και αν υιοθετηθούν μέτρα (αναχώματα, σύστημα αποστράγγισης υδάτων κτλ.), τα κόστη που συνδέονται με τις πλημμύρες ενδέχεται ως το 2050 να έχουν δεκαπλασιαστεί, φτάνοντας τα 60 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στις 136 μεγαλύτερες παράκτιες πόλεις.
Αν η θερμοκρασία του πλανήτη αυξηθεί κατά 4 βαθμούς Κελσίου, ένα καταστροφικό σενάριο, το παγκόσμιο ΑΕΠ ενδέχεται να μειωθεί κατά 10% με 23% σε σχέση με έναν κόσμο χωρίς κλιματική αλλαγή.
Οι βιομηχανικές υποδομές επίσης απειλούνται, με πρώτα τα λιμάνια λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, αλλά και οι πυρηνικές εγκαταστάσεις, το 40% των οποίων βρίσκεται σε παράκτιες περιοχές.
Ο τουρισμός επίσης θα πληρώσει μεγάλο τίμημα με την καταστροφή των παραλιών ή τον περιορισμό των χιονοπτώσεων.
Το κόστος των μέτρων προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή είναι τεράστιο. Στην Αφρική τα κόστη αυτά ενδέχεται να αυξάνονται κατά δεκάδες δισεκατομμύρια ετησίως, αν η θερμοκρασία της Γης αυξηθεί κατά περισσότερο από 2 βαθμούς Κελσίου.
Αν η αύξηση της θερμοκρασίας περιοριστεί στον 1,5 βαθμό, το ΑΕΠ στις περισσότερες χώρες της Αφρικής θα μπορέσει να αυξηθεί κατά 5% ως το 2050 και έως και 20% ως το 2100.
Μόνο μια ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής και κατανάλωσής μας θα μπορούσε να περιορίσει την κλιματική αλλαγή, η οποία επιδεινώνεται από την «υπερκατανάλωση και την καταχρηστική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων», καταλήγει το προσχέδιο της έκθεσης.
Ο στόχος να έχουμε έναν πλήρη και ολοκληρωμένο χάρτη του πυθμένα των ωκεανών της Γης έρχεται ένα βήμα πιο κοντά, αφού όπως ανακοίνωσε το Nippon Foundation – GEBCO Seabed 2030 Project, η χαρτογράφηση έχει καλύψει πλέον το 20.6% του βυθού. Το project αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα στην πρόοδό του λόγω της πανδημίας και από πέρυσι έχει προχωρήσει μόλις 1.6%. Ωστόσο αυτό το φαινομενικά αμελητέο 1.6%, αντιστοιχεί σε επιφάνεια με το μισό μέγεθος των ΗΠΑ.
Στο χάρτη που βλέπετε παραπάνω, ο χώρος που είναι με μαύρο χρώμα απαιτεί σύγχρονες μετρήσεις με μεγάλη ανάλυση. Η συγκέντρωση δεδομένων μπορεί να γίνει από τον οποιονδήποτε με το σωστό εξοπλισμό.about:blank
Δεν έχει σημασία αν χειρίζεστε ένα στόλο σύγχρονων πλοίων ή είστε απλά ο κάτοχος μίας βάρκας – κάθε κομμάτι δεδομένων μετράει σε αυτό το τεράστιο παζλ που φτιάχνουμε. Αν βγείτε στη θάλασσα για τον οποιοδήποτε λόγο, ανοίξτε το echosounder (είδος σόναρ). Ακόμα και αν έχετε ένα γιωτ ή ένα ιστιοφόρο, ο low-tech εξοπλισμός κοστίζει μόλις μερικές εκατοντάδες δολάρια και η τιμή πέφτει συνεχώς. Εγκαταστήστε το, συνδέστε το GPS και βοηθήστε μας να φτάσουμε στο 100% της κάλυψης μέχρι το 2030. – Jamie McMichael-Philips, επικεφαλής project
Όταν ξεκίνησε τη λειτουργία του το project το 2017, είχε χαρτογραφηθεί μόλις το 6% του πυθμένα. Ένα διαρκές αίτημα είναι η δημοσιοποίηση των δεδομένων που βρίσκονται σε ιδιωτικούς servers, από κυβερνήσεις, εταιρίες και ερευνητικούς οργανισμούς. Προτρέπονται να σκεφτούν το παγκόσμιο καλό και να παραδώσουν έστω αποχαρακτηρισμένες εκδόσεις των χαρτών τους.
Μερικές από τις σημαντικότερες συνεισφορές περιλαμβάνουν το DSSV Pressure Drop, του Τεξανού δισεκατομμυριούχου Victor Vescovo, του οποίου οι επιχειρήσεις έχουν χαρτογραφήσει μία περιοχή ίση με τη Γαλλία μέσα σε 10 μήνες. Επιπλέον, το αρκτικό σκάφος RRS Sir David Attenborough, είναι εξοπλισμένο για να χαρτογραφήσει εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα μέχρι να αποσυρθεί. Στη φωτογραφία παρακάτω διακρίνεται το κίτρινο συνθετικό υλικό μέσα από το οποίο θα εκπέμπει το ηχοσύστημα πολλαπλών βημάτων.
Καλύτερη γνώση του πυθμένα έχει πολλαπλά οφέλη για την ανθρωπότητα. Θα γνωρίζουμε πώς επηρεάζεται η συμπεριφορά των ωκεάνιων ρευμάτων, προσφέροντας καλύτερα μοντέλα πρόβλεψης καιρού και κλιματικής αλλαγής. Θα ωφελήσει την αλιεία, αφού η θαλάσσια ζωή τείνει να συγκεντρώνεται γύρω από υποθαλάσσια βουνά. Τέλος, θα βοηθήσει για την καλύτερη τοποθέτηση υποθαλάσσιων καλωδίων, ενώ είναι απαραίτητη και για τη ναυσιπλοΐα. Μεγάλες ελπίδες προσφέρουν πλέον και τα αυτόνομα σκάφη.
Η τεχνολογία κινείται πολύ γρήγορα. Είναι απίστευτο το τι μπορούμε να κάνουμε τώρα σε σχέση με 10 χρόνια πριν. Μπορούμε να χειριστούμε ένα USV στην Αυστραλία από το σταθμό μας στο Aberdeen της Σκωτίας. Έχουμε 26 επανδρωμένα σκάφη αυτή τη στιγμή και θέλουμε να τα αντικαταστήσουμε σύντομα. Εκεί όπου δε χρειαζόμαστε “χέρια” σε ένα υπεράκτιο περιβάλλον, θα επιλέξουμε μη επανδρωμένες λύσεις, για να μειώσουμε τους κινδύνους υγείας και ασφαλείας και να για να μειώσουμε το αποτύπωμα άνθρακα. – Ivar de Josselin de Jong, επικεφαλής επιθεωρήσεων Fugro
Η Ινδία ξεπέρασε σήμερα το όριο των 30 εκατομμυρίων καταγεγραμμένων κρουσμάτων του νέου κοροναϊού.
Το ομοσπονδιακό υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε ότι τις προηγούμενες 24 ώρες επιβεβαιώθηκαν 50.848 μολύνσεις από τον SARS-CoV-2, με το σύνολό τους να φθάνει τα 30,03 εκατ., ενώ το ίδιο διάστημα 1.358 ασθενείς με την COVID-19 υπέκυψαν, με τον απολογισμό των θυμάτων στο γιγαντιαίο ασιατικό κράτος να φθάνει μέχρι εδώ τους 390.660 νεκρούς.
Η Ινδία καταγράφει τον δεύτερο υψηλότερο αριθμό μολύνσεων στον πλανήτη, πίσω μόνο από αυτόν στις ΗΠΑ, και τον τρίτο βαρύτερο απολογισμό θυμάτων παγκοσμίως, πίσω από αυτούς των ΗΠΑ και της Βραζιλίας.
Ειδικοί χαρακτηρίζουν πολύ υποτιμημένα τα επίσημα δεδομένα.
Παρέμβαση με μπογιές στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει ο συνδικαλιστής της ΕΛΑΣ Σταύρος Μπαλάσκας στο Βύρωνα πραγματοποίησαν το βράδυ της Τρίτης μέλη του Ρουβίκωνα, με αφορμή τις δηλώσεις που έκανε πρόσφατα και εξηγούσαν πώς θα μπορούσε να κινηθεί ο γυναικοκτόνος των Γλυκών Νερών, για να πέσει στα μαλακά.
Προκλήθηκε σάλος για τις δηλώσεις, οι οποίες θεωρήθηκαν ουσιαστικά ένας οδηγός σε κάθε επίδοξο γυναικοκτόνο για το πώς να γλιτώσει την πολυετή φυλάκιση για το έγκλημά του.
Σε ανακοίνωσή του, ο Φεμινιστικός Τομέας του Ρουβίκωνα αναφέρει σχετικά:
“Στο άκουσμα του ονόματος “Μπαλάσκας” (και ας μας συγχωρήσουν οι συνονόματοί του), σε πιάνει μια σπάνια αηδία, μια αναγούλα δίχως τέλος.
Ενώ σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολλοί αξιοπρεπείς άνθρωποι και πολλά αξιοπρεπή επαγγέλματα, ο Μπαλάσκας αποτελεί πεισματικά μέσα στο χρόνο, μια σταθερή εξαίρεση. Το βασικό είναι να μη γίνεις ποτέ Μπαλάσκας, ένας περιφερόμενος μαϊντανός των μέσων μαζικής εξαπάτησης, που εκμεταλλεύεται την ιδιότητά του (“συνδικαλιστής αστυνομικός”), προκειμένου σε κάθε του εμφάνιση να ανοίγει τον εσωτερικό του βόθρο και να εκτοξεύει τις σιχαμένες απόψεις που έχει μέσα στο κεφάλι του, πάντα υπό την ανοχή των οικοδεσποτών/ριών δημοσιο-κάφρων.
Αν και ενίοτε ο ίδιος προκαλεί τον γέλωτα, κάνοντας διάφορες προβλέψεις και αναλύσεις που απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα (πρόσφατο παράδειγμα η “σίγουρη σύλληψη” του χρυσαυγίτη Παππά που μετατράπηκε σε πανηγυρική διαφυγή του και ακόμα πιο πρόσφατο, οι διθύραμβοι για την ΕΛ.ΑΣ. που “από την πρώτη στιγμή είχε καταλάβει ότι ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος είναι ο δολοφόνος των Γλυκών Νερών”, άσχετα αν στα χέρια της ΕΛ.ΑΣ. βασανίστηκε ένας Γεωργιανός υπήκοος επί τέσσερα μερόνυχτα προκειμένου να ομολογήσει τη δήθεν ενοχή του), τα όσα καγχάζει ο Μπαλάσκας μόνο ως οχετός μπορούν να χαρακτηριστούν.
Οι συμβουλές προς επίδοξους γυναικοκτόνους για το πώς θα πέσουν στα μαλακά του νόμου, με αφορμή την προαναφερθείσα υπόθεση, είναι η τελευταία προσθήκη σε αυτόν τον οχετό.
Την ώρα που τα περιστατικά έμφυλης βίας και οι γυναικοκτονίες δημιουργούν ένα ασφυκτικό στρώμα ανασφάλειας πάνω από τα γυναικεία σώματα, την ώρα που οι επιζώσες περιστατικών βίας με σεξουαλικά και έμφυλα κίνητρα χρειάζεται να ζήσουν και να ξαναζήσουν τις τραυματικές τους εμπειρίες, μέσα σε δωμάτια αστυνομικών τμημάτων και αίθουσες δικαστηρίων, καθώς η πατριαρχία βρίσκεται πάντα εκεί για να τους υπενθυμίσει ότι “κάτι θα έκαναν λάθος και αυτές” και “σε κάτι θα έφταιξαν”, ο Μπαλάσκας έχει το απύθμενο θράσος να καθοδηγεί τους κακοποιητές και τους γυναικοκτόνους, για να μην ησυχάσει ποτέ η ψυχή των κακοποιημένων και δολοφονημένων γυναικών.
ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΠΙΠΟΝΟ ΑΓΩΝΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΜΠΑΛΑΣΚΑ, ΚΑΜΙΑ ΕΔΕ (ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ) ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΞΕΠΛΥΝΕΙ”.
Τέσσερα από τα μέλη της ομάδας που σκότωσε και διαμέλισε τον σαουδάραβα δημοσιογράφο Τζαμάλ Κασόγκι το 2018 στο προξενείο του βασιλείου στην Κωνσταντινούπολη είχαν λάβει παραστρατιωτική εκπαίδευση στις ΗΠΑ με το πράσινο φως του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί κυβερνήσεων Μπαράκ Ομπάμα και Ντόναλντ Τραμπ, αποκάλυψε χθες Τρίτη η εφημερίδα The New York Times.
Επικριτής της σαουδαραβικής κυβέρνησης έπειτα από δεκαετίες που θεωρείτο απόλυτα πιστός και προσκείμενος στην μοναρχία, ο Τζαμάλ Κασόγκι, που είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ και αρθρογραφούσε στην εφημερίδα The Washington Post, δολοφονήθηκε τη 2η Οκτωβρίου στο προξενείο της πατρίδας του στην Κωνσταντινούπολη από ομάδα πρακτόρων που είχαν σταλεί ειδικά για τον σκοπό αυτό από το Ριάντ.
Μεταξύ αυτών των πρακτόρων, διαβεβαιώνει η νεοϋορκέζικη εφημερίδα, οι τέσσερις είχαν εκπαιδευτεί από την αμερικανική ιδιωτική εταιρεία Tier 1 Group, δυνάμει εξουσιοδότησης που είχε δοθεί αρχικά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί των ημερών του Μπαράκ Ομπάμα, το 2014. Η εκπαίδευση συνεχιζόταν τουλάχιστον στην αρχή της θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, κατά το ρεπορτάζ των Τάιμς.
Η εφημερίδα επικαλείται κυρίως έγγραφο προς την κυβέρνηση Τραμπ από ανώτερο στέλεχος της μητρικής εταιρείας της Tier 1 Group, του επενδυτικού ταμείου Cerberus, ενόψει ακρόασής του στο Κογκρέσο, καθώς είχε ονομαστεί από τον μεγιστάνα υποψήφιος για μια θέση στο υπουργείο Άμυνας.
Σε αυτό το έγγραφο, ο Λούι Μπρέμερ επιβεβαίωνε πως η Tier 1 Group όντως παρείχε εκπαίδευση στους σαουδάραβες πράκτορες αλλά επιμένει πως η εκπαίδευσή τους είχε «αμυντική φύση» και δεν είχε «καμία σύνδεση με τις μεταγενέστερες ειδεχθείς ενέργειές τους».
Ο κ. Μπρέμερ διευκρίνιζε, πάντα κατά τους Τάιμς, πως τα τέσσερα μέλη της ομάδας των εκτελεστών εκπαιδεύθηκαν το 2017 και ότι τα δύο είχαν ήδη λάβει μια πρώτη εκδοχή της εκπαίδευσης από τον Οκτώβριο του 2014 ως τον Ιανουάριο του 2015.
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με το οποίο επικοινώνησε το Γαλλικό Πρακτορείο, περιορίστηκε να αναφέρει ότι δεν είναι σε θέση να σχολιάσει τις πληροφορίες αυτές, επιμένοντας πάντως ότι η Ουάσινγκτον πάγια καλεί να γίνεται «υπεύθυνη χρήση» του «εξοπλισμού» καθώς και «της εκπαίδευσης» που προσφέρεται από τις ΗΠΑ.
Η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν «εξετάζει τις προσήκουσες αντιδράσεις όταν σημειώνονται παραβιάσεις», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Νεντ Πράις.
Σύμφωνα με αμερικανική έκθεση που δημοσιοποιήθηκε τον Φεβρουάριο, επτά μέλη επίλεκτης μονάδας επιφορτισμένης με την προστασία του σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου, του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ήταν μέλη της ομάδας που δολοφόνησε τον Τζαμάλ Κασόγκι. Οι Τάιμς δεν ξεκαθαρίζουν εάν οι τέσσερις πράκτορες που εκπαιδεύθηκαν στις ΗΠΑ ανήκαν στη συγκεκριμένη μονάδα.
Οι τέσσερις εκπαιδεύτηκαν στη σκοποβολή, στην αποτροπή επίθεσης, στην παρακολούθηση και στη μάχη εκ του συστάδην.
Το πτώμα του δημοσιογράφου, που διαμελίστηκε επί τόπου, δεν βρέθηκε ποτέ.
Ενώ αρχικά διέψευδε πως ενεχόταν στο έγκλημα, το Ριάντ άλλαξε εκδοχή και υποστήριξη πως ο φόνος διαπράχθηκε από σαουδάραβες πράκτορες που έδρασαν μόνοι, λόγω υπερβάλλοντος ζήλου. Έπειτα από μια αδιαφανή δίκη στη Σαουδική Αραβία, πέντε σαουδάραβες καταδικάστηκαν στην ποινή του θανάτου και άλλοι τρεις σε βαριές ποινές κάθειρξης. Οι θανατικές ποινές κατόπιν μετατράπηκαν.
Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ είχαν κρίνει πως η δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι τουλάχιστον εγκρίθηκε, αν δεν διατάχθηκε, από τον σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ δέχθηκε σφοδρές επικρίσεις διότι δεν επέβαλε καμία τιμωρία στο Ριάντ, όπως και ο Ρεπουμπλικάνος πρώην πρόεδρος προσωπικά διότι παραδέχθηκε δημόσια ότι δεν ήθελε να τεθούν εν αμφιβόλω διμερείς συμφωνίες για πωλήσεις όπλων αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Μεγάλη ατυχία, -άλλοι το λένε γκαντεμιά-, πρέπει να δέρνει τον Πρωθυπουργό που δεν μπορεί να σταυρώσει Διευθυντή στο διπλωματικό του Γραφείο.
Μέσα σε λιγότερο από δυο χρόνια από τη θέση αυτή πέρασαν δυο κυρίες, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και η Ελένη Σουρανή. Φίλες, οι δυο κυρίες, όπως λένε όσοι γνωρίζουν καλά τις κουμπαριές στο ΥΠΕΞ και πρόταση της Παπαδοπούλου η Σουρανή για να την αντικαταστήσει όταν ανέλαβε επικεφαλής της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον τον Γενάρη του 2020.
Παρόλο που η Παπαδοπούλου στελέχωσε, όπως λένε όλοι στη Βασιλίσσης Σοφίας, το Υπουργείο Εξωτερικών στα καίρια πόστα του, ζήτησε να την κάνει για τις ΗΠΑ στα εξάμηνα της κυβέρνησης. Προφανώς για να αναβαθμίσει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Έτσι κι αλλιώς είχε αφήσει πίσω στο ΥΠΕΞ δικούς της ανθρώπους, εμπιστοσύνης.
Η αντικαταστάτρια της, Ελένη Σουρανή έγινε ευρέως γνωστή από την μυστική συνάντηση του Βερολίνου τον Ιούλιο του 2020 με τον Προεδρικό Σύμβουλο του Erdogan, Ibrahim Kalin, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου στις σχέσεις Μητσοτάκη Δένδια, που είδε την αναβάθμιση της Διευθύντριας ως απειλή.
Η επιβεβαίωση για την αναβάθμιση της επισφραγίστηκε και από την παρουσία της μαζί με την Παπαδοπούλου στην τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη-Trump τον Αύγουστο του ιδίου έτους, απόντος του Δένδια. Οι πληροφορίες ότι αυτή έφερε την τηλεφωνική συσκευή για την υπερατλαντική συνομιλία από την Αμερικανική Πρεσβεία, δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα.
Πάντως το κερασάκι στην τούρτα της αναβάθμισης για την Διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, ήρθε με την συμμετοχή της στο τετ-α-τετ Μητσοτάκη Erdogan, όσο κι αν προσπάθησαν από την πλευρά Δένδια να μας πείσουν ότι αυτός δεν δέχτηκε να πάει.
Όλα καλά, όλα ανθηρά μέχρι εδώ, καθώς είναι δικαίωμα του Πρωθυπουργού να παίρνει μαζί του όποιον θέλει στις συναντήσεις του, ασχέτως αν υποβαθμίζει-υποβιβάζει τον Υπουργό του.
Εξάλλου οι δίαυλοι επικοινωνίας που έπρεπε να ανοίξουν αφορούσαν τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τον Τούρκο Πρόεδρο και η διευθύντρια του ήταν ότι έπρεπε γι’ αυτό τον ρόλο. Εξάλλου είναι σύνηθες φαινόμενο στις θέσεις αυτές να μην γίνονται αλλαγές για να υπάρχει μια συνέχεια στα πολύ σοβαρά ζητήματα που διαχειρίζεται ένας Πρωθυπουργός.
Αλλά αυτά πρέπει να είναι για τους άσχετους, που δεν ξέρουν πως λειτουργεί το επιτελικό κράτος, αλλιώς πως να εξηγήσεις ότι χτες Τρίτη, το όνομα της Ελένης Σουρανή έκανε την εμφάνιση του στη λίστα των μετακινούμενων διπλωματών του ΥΠΕΞ για την Πρεσβεία της Ρώμης;
Δηλαδή ο συνδετικός κρίκος Μητσοτάκη-Erdogan πάει στη Ρώμη. Αυτό το λες διπλωματική ντρίμπλα που μάλλον πρέπει να ζάλισε τον Erdogan μόλις το έμαθε, ο δε Kalin έβαλε μαύρες πλερέζες κι έστειλε λουλούδια στην αποχωρούσα συνάδελφο του.
Ίσως ο Πρωθυπουργός, ως άλλος Παλαιολόγος να στέλνει τη Σουρανή εκεί για να πείσει τον Πάπα για μια νέα Σταυροφορία και να ελευθερωθεί η Αγιά Σοφιά. Ίσως δεν εμπιστεύεται το ΥΠΕΞ και την διώχνει μακριά για να μην την υποκλέπτουν στην υψηλή διπλωματία που θα ασκεί.
Ίσως όμως στο ΥΠΕΞ να έρχονται αλλαγές και ο νέος ένοικος να θέλει να φτιάξει το δικό του τσαρδί που θα τον αναμένει μετά βαΐων και κλάδων όταν έρθει εκείνη η ώρα.
Η αλήθεια είναι ότι στον περιβάλλοντα χώρο του Μαξίμου δεν έχει ιδιαίτερες συμπάθειες η Σουρανή. Ούτε πλέον η Παπαδοπούλου που έστησε το ΥΠΕΞ του Δένδια. Αλλά ούτε ο ίδιος ο Δένδιας.
Η αποχώρηση του Πολιτικού Διευθυντή του ΥΠΕΞ που πάει Τελ-Αβίβ καθώς και η αντικατάσταση του Πρέσβη στην Άγκυρα μετά από μόλις δυο χρόνια θητείας, δείχνει ότι ξηλώνεται το πουλόβερ που πλέχτηκε δια χειρός Παπαδοπούλου και οι ισορροπίες στο Μαξίμου έχουν αλλάξει. Εκτός και αν είναι αναγκαίες κινήσεις για την εξασφάλιση της εχεμύθειας σε ότι πρόκειται να έρθει στο κοντινό μέλλον.
Ότι και να είναι αυτό που σκέφτονται και θέλουν στο Μαξίμου, οι κινήσεις που γίνονται έχουν αντίκτυπο στην ελληνική διπλωματία και στην ανταπόκριση της χώρας στη διεθνή σκηνή.
