Λίγες ώρες έμειναν για την έναρξη του EURO 2020 και οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι περιμένουν με μεγάλη αγωνία την διοργάνωση. Σε αντίθεση με ό,τι είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα, το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα θα διεξαχθεί σε πολλές χώρες.
Η δράση αρχίζει με την αποψινή (22:00) αναμέτρηση ανάμεσα στην Τουρκία και την Ιταλία που θα διεξαχθεί στο Ολυμπιακό στάδιο της Ρώμης.
Η Ιταλία αν και παίζει μέσα στο «σπίτι» της καλείται να σπάσει την αρνητική παράδοση που έχουν όσοι αγωνίζονται στην έδρα τους! Οι πρεμιέρες για τους… διοργανωτές συνήθως είναι… επώδυνες. Από το 1984 που καθιερώθηκε στο EURO, οι διοργανωτές να δίνουν το εναρκτήριο παιχνίδι, μόλις τρεις φορές έχουν καταφέρει να νικήσουν. Τις υπόλοιπες έξι, «έπεσαν θύμα» μικρών ή μεγάλων εκπλήξεων.
Η Ελλάδα έχει συμβάλει τα μέγιστα σ΄αυτήν την… παράδοση, καθώς τόσο το 2004, όσο και το 2012 δεν επέτρεψε στους γηπεδούχους (Πορτογαλία και Πολωνία) να στήσουν το δικό τους πάρτι!
Η Γαλλία και το Βέλγιο είναι οι μόνες χώρες που υπερηφανεύονται ότι δεν την έχουν «πατήσει» στην πρεμιέρα, με τους «πετεινούς», μάλιστα να έχουν δύο νίκες.
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA), ανακοίνωσε ότι αποφάσισε την αποστολή του σκάφους Envision στην Αφροδίτη. Η απόφαση ελήφθη περίπου μία εβδομάδα μετά την ανακοίνωση της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) ότι θα στείλει στον κοντινότερο στη Γη πλανήτη τις αποστολές Veritas και Davinci+.
Οι τρεις ρομποτικές αποστολές, που θεωρούνται συμπληρωματικές, θα υλοποιηθούν εντός της δεκαετίας του 2030, με την ευρωπαϊκή Envision να προγραμματίζεται να εκτοξευθεί με ευρωπαϊκό πύραυλο Ariane 6 μετά τις αμερικανικές, μεταξύ 2031-2033, και να φθάσει στην καυτή και πνιγηρή Αφροδίτη το 2034 ή 2035. Από κοινού οι τρεις αποστολές θα επιτρέψουν στους επιστήμονες να αποκτήσουν την πληρέστερη έως τώρα εικόνα για τη σχετικά αγνοημένη Αφροδίτη.
Το σκάφος Envision, που αναμένεται να κοστίσει γύρω στα 550 εκατομμύρια ευρώ, θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη (δεν θα επιχειρήσει προσεδάφιση) και θα μελετήσει τη γεωλογία του, από τον πυρήνα του έως την ανώτερη ατμόσφαιρα. Στόχος είναι να παράσχει μια ολιστική εικόνα, ώστε να πέσει περισσότερο φως στο γιατί η Αφροδίτη και η Γη, που κάποτε θεωρούνταν δίδυμες, έχοντας περίπου το ίδιο μέγεθος και σύνθεση, εξελίχθηκαν τόσο διαφορετικά.
Εκτιμάται ότι κάποια στιγμή η Αφροδίτη γνώρισε ένα εκτός ελέγχου «φαινόμενο του θερμοκηπίου» που οδήγησε σε μια δραματική κλιματική αλλαγή, η οποία την κατέστησε μια μη κατοικήσιμη «κόλαση» με θερμοκρασίες έως 450 βαθμών Κελσίου που λιώνουν ακόμη και μέταλλα, τοξική ατμόσφαιρα και τρομερές πιέσεις στην επιφάνεια της (90 φορές μεγαλύτερες από εκείνες στην Γη). Ερωτήματα που, μεταξύ άλλων, ζητούν απάντηση από την Envision, η οποία θα διαθέτει εξελιγμένο ραντάρ (κατασκευής της NASA), φασματόμετρα και άλλα ευρωπαϊκά επιστημονικά όργανα, είναι αν η Αφροδίτη παραμένει γεωλογικά ενεργή, καθώς επίσης αν κάποτε διέθετε ωκεανό ή και μορφές ζωής.
Στην Αφροδίτη είχαν προηγηθεί η ευρωπαϊκή αποστολή Venus Express (2005-2014) που εστίασε σε ατμοσφαιρική έρευνα, η ιαπωνική Akatsuki (μελετά ακόμη την ατμόσφαιρα από το 2015) και παλαιότερα η αμερικανική Magellan (χαρτογράφησε με παλαιά τεχνολογία τον πλανήτη μεταξύ 1989-1994).
Η σεξουαλική παρενόχληση έχει μετατραπεί σε “ κοινοτοπία” μεταξύ των μαθητών στη Βρετανία, με σχεδόν τα εννέα κορίτσια στα δέκα να καταγγέλλουν ότι έχουν υποστεί σεξιστικές προσβολές και ότι έχουν λάβει φωτογραφίες ή βίντεο σεξουαλικού χαρακτήρα, αποκαλύπτει έκθεση της κρατικής υπηρεσίας Παιδείας και Υπηρεσιών για τα Παιδιά (Ofsted) η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα χθες Πέμπτη.
Τον Απρίλιο, η βρετανική κυβέρνηση ζήτησε από την Ofsted να εξετάσει την κατάσταση στα σχολεία, έπειτα από σειρά μαρτυριών εφήβων, κυρίως κοριτσιών, στον ιστότοπο “ Everyone’s Invited”, που κατήγγειλαν σεξιστικές προσβολές και βία σεξουαλικής φύσης, φέροντας στο προσκήνιο μια “ κουλτούρα βιασμού” στα σχολεία.
Αφού επισκέφθηκε 32 δημόσια και ιδιωτικά σχολεία και συνομίλησε με 900 μαθητές, η υπηρεσία παρατήρησε ότι παιδιά και έφηβοι “ συχνά θεωρούν ότι δεν υπάρχει κανένα όφελος να καταγγείλουν ή να αντισταθούν σε κακοποιητικές συμπεριφορές, διότι θεωρούνται φυσιολογική εμπειρία”.
“ Πολλοί εκπαιδευτικοί και διευθυντές σχολείων υποτιμούν το εύρος του προβλήματος”, τονίζει η Ofsted.
Στη διάρκεια των συνεντεύξεων που πήραν οι επιθεωρητές της υπηρεσίες από τους μαθητές έμαθαν για παράδειγμα ότι τα αγόρια μοιράζονται μεταξύ τους “ γυμνές” φωτογραφίες, σαν να κάνουν “ συλλογή”, σε πλατφόρμες όπως το WhatsApp και το Snapchat. Ενώ κάποια κορίτσια μετατρέπονται σε θύματα “ ανεπιθύμητων αγγιγμάτων στους διαδρόμους των σχολείων”.
“ Η έκθεση αυτή με σόκαρε”, σχολίασε η Αμάντα Σπίλμαν, επικεφαλής επιθεωρήτρια της Ofsted, σε ανακοίνωσή της. “ Η σεξουαλική παρενόχληση δεν θα πρέπει ποτέ να θεωρείται κάτι φυσιολογικό και δεν πρέπει να έχει θέση στα σχολεία μας”, τόνισε.
Το εκπαιδευτικό προσωπικό πρέπει να ενημερωθεί καλύτερα και τα σχολεία πρέπει να βελτιώσουν τους μηχανισμούς καταγγελίας καθώς και να τιμωρούν τους δράστες, υποδεικνύει η Ofsted.
Η υπηρεσία ζήτησε επίσης από την κυβέρνηση να ασχοληθεί με το πρόβλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης στο διαδίκτυο, για παράδειγμα την ευκολία με την οποία τα παιδιά μπορούν να αποκτούν πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό.
Σε ανάρτησή του στο Twitter ο Βρετανός υπουργός Παιδείας Γκάβιν Ουίλιαμσον χαρακτήρισε τα ευρήματα της έρευνας της Ofsted “ πολύ ανησυχητικά”. Διαβεβαίωσε ότι η βρετανική κυβέρνηση θα προσφέρει “ επιπλέον στήριξη στο προσωπικό” που είναι αρμόδιο να προστατεύει τους μαθητές, θα κάνει “ έντονες συστάσεις” για θέματα υγείας και σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και θα χρηματοδοτήσει τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για τα παιδιά.
Το Netflix συνεχίζει την επέλασή του στον χώρο των anime και η 3η μέρα του Geeked Week επιφύλασσε πολλές και σημαντικές ανακοινώσεις και πρεμιέρες -πλην αυτής του Masters of the Universe: Revelation. Πάμε να δούμε τις ανακοινώσεις και τα teasers που επιφύλασσε το Netflix για τους anime fans.
Νέο trailer για το Mobile Suit Gundam: Hathaway
Η νέα sequel ταινία του Gundam συνεχίζει την ιστορία μετά το Mobile Suit Gundam: Char’s Counterattack και αποτελεί την πρώτη μιας επερχόμενης τριλογίας. Αυτή θα καλύψει το πρώτο novel της τριλογίας “Hathaway Flash”. Το θετικό στην υπόθεση είναι πως ο δημιουργός του Gundam, Yoshiyuki Tomino, επέστρεψε για να υπογράψει το σενάριο!
Ναι, το Shaman King επιστρέφει και αυτή τη φορά θα είναι μια πιστή μεταφορά του ομώνυμου manga -σε αντίθεση με αυτό που προβάλλονταν κάποτε στο Star το οποίο ξέφυγε από την πορεία του. Στο trailer εμφανίζεται ο 13χρονος Yoh Asakura που εισέρχεται στο τουρνουά Shaman Fight, που γίνεται κάθε 500 χρόνια και οι σαμάνοι μάχονται σε αυτό για το ποιος θα κυριαρχίσει. Τα 11 επεισόδια της σειράς θα διατεθούν στο Netflix στις 9 Αυγούστου. Ακολουθεί το πρώτο trailer:
Πρώτη ματιά στο Exception
Για τους λάτρεις του διαστημικού τρόμου, ο Hirotaka Adachi (Otsuichi) δημιούργησε το “Exception”. Το εικαστικό της νέας anime σειράς του Netflix επιμελήθηκε ο Yoshitaka Amano των Final Fantasy.
Here's your first glimpse at Exception.
The new space horror anime series is based on a new story by Hirotaka Adachi (aka "Otsuichi"), with character designs by Final Fantasy's Yoshitaka Amano. #GeekedWeekpic.twitter.com/7CWhmNu9O6
Πρωταγωνιστεί μια Φιλιππινέζα κυνηγός τεράτων ονόματι Alexandra Trese, η οποία θα κυνηγήσει τα βαμπίρ στα σκοτεινά σοκάκια της Manila. Η σειρά βασίζεται στο βραβευμένο φιλιππινέζικο κόμικ των Budjette Tan και Kajo Baldisimo. Δείτε την εναρκτήρια σκηνή:
Edens Zero: Το sci-fi manga που έγινε anime!
Με ένα επίσημο trailer το Netflix έδωσε μια χορταστική ματιά στο manga επιστημονικής φαντασίας. Ένα μοναχικό αγόρι με την ικανότητα να ελέγχει τη βαρύτητα ξεκινά μια επική περιπέτεια για να συναντήσει τη φημισμένη θεά του διαστήματος ονόματι “Mother”. Πρεμιέρα στις 26 Αυγούστου.
Το “Bright” με τον Will Smith γίνεται anime ταινία
Μια από τις πρώτες μεγάλες πρωτότυπες κινηματογραφικές παραγωγές του Netflix ήταν το Bright με τον Will Smith. Τώρα το Netflix επιστρέφει σε αυτόν τον κόσμο με το Bright: Samurai Soul, μια νέα anime ταινία σε σκηνοθεσία Kyohei Ishiguro. Σε αυτή θα δούμε τον Izo, έναν Ronin, και τον Raiden ένα Orc σε μια αποστολή να συνοδεύσουν ένα νεαρό Elf κορίτσι και το ραβδί της στον κόσμο των Elves στον Βορρά.
Announcing Bright: Samurai Soul.
Izo, a Ronin, and Raiden, an orc, work to bring a young elf girl and the wand she carries to the land of the elves in the north.
Make My Day: Ή αλλιώς αν τo “The Thing” γινόταν anime
Εμπνευσμένο από τον κλασικό ’80s τρόμο, όπως αυτόν του The Thing, το Netflix ανακοίνωσε το Make My Day. Η νέα horror anime ταινία θα λαμβάνει χώρα σε έναν παγωμένο και χιονισμένο πλανήτη, όπου ξαφνικά κάτι μυστηριώδη τέρατα εμφανίζονται από τα έγκατά της και επιτίθενται στους αποίκους.
Introducing Make My Day, a new anime film coming to Netflix.
On a cold planet of ice and snow, mysterious creatures suddenly have appeared from the dark underground and have begun to attack the inhabitants. Can humanity survive the terror lurking beyond the horizon? #GeekedWeekpic.twitter.com/lep9gLOexk
Η πανδημία ανέδειξε τα προβλήματα που ήδη γνωρίζαμε και προσπαθούσαμε διαχρονικά να πείσουμε την πολιτεία να επιλύσει…
Του Αθανάσιου Εξαδάκτυλου, προέδρου ΠΙΣ
Είναι παραπάνω από σαφές πια ότι η εξωνοσοκομειακή φροντίδα θα είχε βοηθήσει πολύ τους μήνες της μεγάλης υγειονομικής κρίσης, αν διαθέταμε ένα καλά οργανωμένο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Η Ελλάδα προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να δημιουργήσει ένα επαρκές και λειτουργικό δίκτυο ΠΦΥ αλλά χωρίς επιτυχία, καθώς κάθε προσπάθεια που έχει γίνει, αγνοεί τις προτάσεις των ειδικών. Τελευταίο παράδειγμα αυτής της αδιέξοδης πρακτικής είναι οι προτάσεις του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου (ΠΙΣ) που διατυπώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2020 αλλά δεν ελήφθησαν υπόψην.
Κατά τον 1,5 χρόνο που διαρκεί η πανδημία εξάλλου, δεν προχώρησε μια άλλη πρόταση του ΠΙΣ που θα μπορούσε να έχει αλλάξει κυριολεκτικά το τοπίο και να δώσει ανάσα στα νοσοκομεία… Η σύμπραξη, η αγαστή συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού συστήματος υγείας είχε προταθεί αλλά δέχτηκε επιθέσεις χωρίς σαφή επιχειρήματα. Εμείς ζητήσαμε τα δύο αυτά συστήματα να μην λειτουργούν παράλληλα αλλά σε συνεργασία ώστε να ωφεληθούν οι ασθενείς και να μην πιέζονται τα νοσοκομεία κάθε φορά που υπάρχει μια κρίση.
Πρόκειται για ένα όραμα που μάς βάζει στον 21ο αιώνα και αξιοποιεί όλες τις ιατρικές δυνάμεις της χώρας για έναν κοινό, εθνικό σκοπό. Κάποιοι βέβαια επιλέγουν να αναδεικνύουν αυτήν την σύγχρονη και λογική πρόταση σε θέμα πολιτικό και συνδικαλιστικό. Ενώ πρόκειται για την επόμενη ημέρα στα συστήματα υγείας και ισχύει ήδη σε άλλες δυτικές χώρες. Γι’ αυτό και τα «επιχειρήματα» από αντιρρησίες είναι κραυγές και μανιφέστα κι όχι αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων.
Η πανδημία λοιπόν ήρθε να αναδείξει το έλλειμα στην ΠΦΥ και το έλλειμα στη διάθεση της χώρας να περάσει στο μέλλον. Να εκσυγχρονίσει το σύστημα υγείας σε όλες τις βαθμίδες του, να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, να δώσει στους γιατρούς ηθική και οικονομική ανταμοιβή που τους αρμόζει. Υπό αυτήν την έννοια ίσως και να αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να συνεργαστούμε περισσότερο, να μιλήσουμε ειλικρινά, να σπάσουμε τα δεσμά ιδεοληψιών του παρελθόντος και να δημιουργήσουμε κάτι φρέσκο και λειτουργικό που να καλύπτει τις ανάγκες όλων.
Το όραμα του Προέδρου του Ελ Σαλβαδόρ, Nayib Bukele, γίνεται πραγματικότητα και το Bitcoin είναι πλέον η πρώτη χώρα στον κόσμο στην οποία το συγκεκριμένο κρυπτονόμισμα γίνεται το επίσημο νόμισμα της χώρας. Το νομοσχέδιο πέρασε από την Βουλή με 62 από τις 84 ψήφους.
Πλέον, οι πολίτες θα μπορούν να χρησιμοποιούν το Bitcoin για να πληρώνουν φόρους, να αγοράζουν αγαθά και να πληρώνουν για υπηρεσίες. Η κίνηση αναμένεται να βοηθήσει αρκετές περιοχές οι οποίες δεν έχουν πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα, αλλά κυρίως τον απόδημο πληθυσμό ο οποίος στέλνει χρήματα πίσω στις οικογένειές του στη χώρα.
Το Bitcoin λοιπόν, θα γίνει το επίσημο νόμισμα του Ελ Σαλβαδόρ μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, αλλά δε θα είναι το μόνο, καθώς η χώρα θα συνεχίσει να έχει και το αμερικανικό δολάριο. Ωστόσο ο Bukele θέλει οι πολίτες της χώρας να σκέφτονται τα χρήματα μόνο με όρους Bitcoin και όχι δολαρίων. Οι πολίτες θα μπορούν να μετατρέπουν την αξία των δύο νομισμάτων ανά πάσα στιγμή, ενώ τα δολάρια θα χρησιμοποιηθούν ως “νόμισμα αναφοράς” στα λογιστικά.
Ο Bukele θέλει να βάλει το Ελ Σαλβαδόρ και στο χάρτη της εξόρυξης κρυπτονομισμάτων και προς αυτό το σκοπό έδωσε εντολή στην κρατική εταιρία παραγωγής ηλεκτρισμού, να εκμεταλλευτεί την καθαρή γεωθερμική ενέργεια της χώρας για να παράγει φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα για mining.
I’ve just instructed the president of @LaGeoSV (our state-owned geothermal electric company), to put up a plan to offer facilities for #Bitcoin mining with very cheap, 100% clean, 100% renewable, 0 emissions energy from our volcanos 🌋
Τριάντα τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του, μυθικού πλέον, δίσκου Μαμά Γερνάω (1988), η Τάνια Τσανακλίδου και η Λίνα Νικολακοπούλου συμπράττουν ξανά φέτος το καλοκαίρι για λίγες, ξεχωριστές, μουσικές παραστάσεις με τίτλο «Τα σχήματα των αστεριών».
Με αφορμή την επέτειο των 40 χρόνων (1981-2021) διαδρομής της Λίνας Νικολακοπούλου στη δισκογραφία, η στιχουργός κάλεσε την Τάνια Τσανακλίδου για να γιορτάσουν μαζί αυτή τη σημαντική στιγμή της ζωής της. Συγκινήθηκαν, θυμήθηκαν, διαλέγοντας παρέα, η Τάνια με την Λίνα, τα τραγούδια της παράστασης και εμπιστεύτηκαν στον Φωκά Ευαγγελινό, την σκηνοθεσία αυτής της δίωρης, πολύχρωμης, μουσικής αφήγησης.
Νέα στοιχεία έρχονται στην δημοσιότητα για την καταγγελία 32χρονου ότι βιάστηκε στον Στρατό πριν από δέκα χρόνια.
Υπενθυμίζεται ότι ο άντρας στη μήνυση που υπέβαλλε στον εισαγγελέα της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης στα τέλη του περασμένου Μαρτίου όταν φούντωναν οι αποκαλύψεις του ελληνικού #Metoo, ισχυρίζεται ότι όταν ήταν στρατιώτης στο Μεγάλο Πεύκο, μετά από διαπληκτισμό που είχε με τον λοχαγό του, ο αξιωματικός έδωσε εντολή σε τρεις στρατιώτες να τον οδηγήσουν στον ιατρείο, όπου έπεσε θύμα βιασμού.
Ο μηνυτής δεν γνωρίζει τα στοιχεία των φερόμενων ως δραστών αλλά στην κατάθεσή του, στο πλαίσιο της προκαταρκτικής έρευνας που διενεργείται, εμφανίζεται να έχει δώσει πληροφορίες από τις οποίες μπορεί να διαπιστωθεί η ταυτότητα των φερόμενων δραστών.
Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει στο OnAlert ο δικηγόρος του 32χρονου, οι τρεις στρατιώτες, οι οποίοι στις 21 Μάιου του 2009 συνέργησαν στον βιασμό του καταγγέλλοντος, είχαν καταγωγή από την Κρήτη. Επίσης, δύο ημέρες μετά το συμβάν τόσο το θύμα όσο και οι τρεις στρατιώτες έλαβαν αναβολή των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων.
Ο δικηγόρος του φερόμενου θύματος φέρνει στο «φως» νέες σοκαριστικές αποκαλύψεις.
Όπως ανέφερε ο Χρήστος Πλάτσκος που εκπροσωπεί τον 32χρονο, στην σεξουαλική κακοποίηση πήραν μέρος 3 στρατιώτες οι οποίοι προηγουμένως τον είχαν ναρκώσει ενώ μάρτυρες ήταν δύο ψυχολόγοι της μονάδας που δεν απέτρεψαν τον βιασμό αν και μπορούσαν, όπως ισχυρίζεται.
Ο νεαρός έσπασε τη σιωπή του στην κάμερα της ΕΡΤ, αποκαλύπτοντας πως το φρικτό συμβάν πήρε μέρος πριν από δέκα χρόνια όταν ξεκινούσε τη θητεία του. Ως τον υποκινητή της εγκληματικής πράξης, κατέδειξε λοχαγό του στρατοπέδου, ενώ διευκρίνισε ταυτόχρονα πως τα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται δεν εκπροσωπούν τον στρατό οι υπηρεσίες του οποίου τον βοήθησαν, όπως ξεκαθάρισε.
Ο 32χρονος υποστηρίζει ότι ένας λοχαγός ήθελε να τον εκδικηθεί γιατί τον έβρισε, διατάσσοντας στρατιώτες να τον κακοποιήσουν σεξουαλικά. «Μετά από προσβολές που δέχτηκα, απάντησα με ύβρεις, με αποτέλεσμα να οδηγηθώ στο ιατρείο χωρίς την θέλησή μου. Τον βιασμό τον εκτέλεσε ένας αδειούχος στο ιατρείο, κατ’ εντολή του λοχαγού που ήταν από πίσω», περιγράφει ο 32χρονος για τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε.
Οι ταυτότητες των ατόμων και η μήνυση
Σε ό,τι αφορά στη ταυτότητα του Λοχαγού υπάρχει το στοιχείο ότι η μητέρα του Λοχαγού, την οποία έβρισε ο 32χρονος εξοργίζοντας τον αξιωματικό, είχε αποβιώσει λίγες ημέρες νωρίτερα της ημέρας του περιστατικού. Βάσει αυτών τον πληροφοριών ο συνήγορος θεωρεί ότι μπορεί να ταυτοποιηθούν οι δράστες. Μάλιστα, όπως εκτιμά, η προκαταρκτική έρευνα της στρατιωτικής δικαιοσύνης εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς και ο εντολέας του εκλήθη για συμπληρωματική κατάθεση.
Η μήνυση στρέφεται συνολικά εναντίον 6 προσώπων:
του Λοχαγού (για ηθική αυτουργία στον βιασμό, καθώς αυτός ήταν που έδωσε την διαταγή) τριών στρατιωτών που πήραν μέρος στην σεξουαλική κακοποίηση (ένας φυσικός αυτουργός και οι άλλοι δύο συνεργοί) και δύο ψυχολόγων, οι οποίοι αν και μπορούσαν να αποτρέψουν τον βιασμό, δεν το έπραξαν. Σε εξέλιξη η προκαταρκτική έρευνα της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης Για τους δύο ψυχολόγους δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ταυτότητα τους. Μέχρι στιγμής στον εισαγγελέα έχουν καταθέσει μόνο ο άνδρας 32 ετών και η μητέρα του που φέρεται να στηρίζει το παιδί της το οποίο αποφάσισε να αποκαλύψει την προσωπική του ιστορία έπειτα από 12 χρόνια.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο καταγγέλλων επικαλείται ως μάρτυρες τη στιγμή του διαπληκτισμού δύο γυναίκες ΕΠΟΠ, οι οποίες όμως δεν έχουν εντοπιστεί καθώς και εκείνων τα στοιχεία δεν είναι γνωστά.
Η προκαταρκτική έρευνα της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης συνεχίζεται, ενώ ο συνήγορος του 32χρονου εκτιμά ότι σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις. Οι στρατιωτικές πηγές πάντως αναφέρουν ότι μέχρι στιγμής το Γενικό Επιτελείο δεν έχει καμία γνώση για την υπόθεση και πως το θέμα το χειρίζεται αποκλειστικά η Στρατιωτική Δικαιοσύνη, ενώ επίσης προσθέτουν ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποιο αίτημα συνδρομής από τη αυτή. Υπενθυμίζεται ότι όπως σημειώνουν οι ίδιες πηγές το 2009 δεν υπήρξε καμία καταγγελία για βιασμό και το περιστατικό έγινε γνωστό μετά την υποβολή μήνυσης και τη δημοσιότητα που ακολούθησε.
Το Ειδικό Διάταγμα για τα Δυτικά Βαλκάνια του Τζο Μπάιντεν, το οποίο δημοσιοποίησε πρώτο το AN με τις συνέπειες του για την Ελλάδα, δεν έτυχε σχολιασμού ούτε από το Μαξίμου, ούτε από το Υπουργείο Εξωτερικών.
Παρόλο που ζητήθηκε από το ΑΝ, τόσο από την Κυβερνητική Εκπρόσωπο Αριστοτελία Πελώνη, όσο και από τον Εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών Αλέξανδρο Παπαϊωάννου, να σχολιάσουν το Διάταγμα Biden, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν υπήρχε καμιά ανταπόκριση.
Ενδεχομένως αυτή η σιωπή να σήμαινε τον σεβασμό προς την απεργία των δημοσιογράφων που ίσχυε χτες, αν και δεν έλειψαν οι ενημερώσεις τόσο από το Μαξίμου όσο και από το ΥΠΕΞ κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Το Διάταγμα Μπάιντεν όπως γράψαμε πρώτοι στο ΑΝ, και που εκδόθηκε λίγες ώρες πριν πατήσει το πόδι του για πρώτη φορά στην Ευρώπη ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, αφορά άμεσα την Ελλάδα, καθώς προβλέπονται κυρώσεις σε όσους υπονομεύουν, μεταξύ άλλων και την Συμφωνία των Πρεσπών. Η Ελληνική Κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, φωτογραφίζονται ξεκάθαρα στις παραγράφους του διατάγματος όπως γράφτηκε στο προηγούμενο άρθρο.
Εκτός από την αρνητική στάση της Νέας Δημοκρατίας, ως αντιπολίτευση, στη Συμφωνία των Πρεσπών, συνεχίζει και ως Κυβέρνηση για εσωκομματικούς λόγους την καθυστέρηση της κύρωσης συμφωνιών που απορρέουν από τη συμφωνία, ενώ έχει απαξιώσει σημαντικά μέρη της εφαρμογής της συμφωνίας, με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα υλοποίησης της.
Ακόμα και η μη αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στο όνομα της χώρας του Πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας Zoran Zaev, σε ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα μετά τη συνάντησης τους στην Αθήνα, θεωρείτε επιλήψιμη για το διάταγμα Biden, που επισύρει σκληρές κυρώσεις, μέχρι και απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ αλλά και πάγωμα περιουσιακών στοιχείων.
Πηγές από την Κουμουνδούρου μιλώντας στο ΑΝ, κρατώντας την ανωνυμίας τους, θεωρούν ότι δεν αφορά τόσο την Ελλάδα αλλά την Βουλγαρία και πρώτιστα το αντιπολιτευόμενο κόμμα της Βόρειας Μακεδονίας VMRO-DPMNE που ακόμα και τώρα αντιτάσσεται στην Συμφωνία των Πρεσπών.
Αυτό όμως εν μέρη καταρρίπτεται καθώς στις συμφωνίες που αναφέρει το διάταγμα δεν συμπεριλαμβάνεται η Συμφωνία Καλής Γειτονίας μεταξύ Βουλγαρίας-Βόρειας Μακεδονίας, που έχει προκαλέσει και το βέτο της πρώτης για την ενταξιακή πορεία της δεύτερης, μαζί με την Αλβανία.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το ίδιο το διάταγμα που κάνει αναφορά στις συμφωνίες που βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ΗΠΑ και αφορά την Συμφωνία των Πρεσπών, την Συμφωνία της Οχρίδας που αφορά την ειρηνευτική συμφωνία από το 2001 μεταξύ των Αλβανών ανταρτών του UCK και των κυβερνητικών δυνάμεων της τότε ΠΓΔΜ, την Συμφωνία του Dayton, δηλαδή την ειρηνευτική συμφωνία από το 1995, με την οποία δόθηκε τέλος στις συγκρούσεις στη Βοσνία και του Ψηφίσματος 1244 του ΟΗΕ που αφορά το καθεστώς του Κοσόβου.
Το συγκεκριμένο διάταγμα όπως φαίνεται αφορά όλες τις χώρες των Βαλκανίων σε μια προσπάθεια των ΗΠΑ για να υπάρξει πρόοδος στις διμερείς σχέσεις πολλών χωρών που βρίσκονται σε ένταση μεταξύ τους, αλλά και να αποκλείσουν εξωτερικούς παράγοντες όπως Ρωσία και Κίνα που θέλουν να ενισχύσουν την επιρροή τους στην περιοχή, κάτι που απεύχονται οι ΗΠΑ.
Τα προβλήματα στην περιοχή των Βαλκανίων είναι πολλά με τεταμένες τις σχέσεις μεταξύ Σερβίας-Κοσσυφοπεδίου, Βουλγαρίας-Βόρειας Μακεδονίας, Βοσνίας με Σερβία και Κροατία, Μαυροβουνίου-Σερβίας, Ρουμανίας-Ουγγαρίας, αλλά και την εσωτερική κατάσταση σε πολλές χώρες που παρουσιάζουν προβλήματα δημοκρατίας, διαφθοράς και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεγάλα αγκάθια για το αμερικάνικο όραμα στην περιοχή των Βαλκανίων.
Η είδηση ότι η Δημήτρη Καλογιάννη, η «Δήμητρα της Λέσβου», πιθανώς να είναι νεκρή σκόρπισε θλίψη, αλλά και οργή για την ολιγωρία των Αρχών. Η λύση του μυστηρίου είναι πολύ πιθανό να βρίσκεται σε ένα τροχαίο που έγινε πριν δύο μήνες και ο ασυνείδητος οδηγός εγκατέλειψε το θύμα του στην άσφαλτο.
Δύο μήνες στα αζήτητα του νεκροτομείου ενός νοσοκομείου μέχρι επιτέλους η ΓΑΔΑ να μπορέσει να εξετάσει το πτώμα. Ήδη συγγενείς της έδωσαν DNA προκειμένου να γίνει ταυτοποίηση. Οι ελπίδες ωστόσο να μην πρόκειται για τη Δήμητρα είναι λιγοστές αφού οι συμπτώσεις είναι πάρα πολλές. Η ημερομηνία του τροχαίου ταιριάζει με την ημερομηνία εξαφάνισης.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, το πτώμα ανήκει σε άτομο ηλικίας 65 -70 ετών, θύμα τροχαίου που συνέβη λίγες ημέρες αφότου η Δημήτρη εγκατέλειψε το Δρομοκαϊτειο -όπου βρισκόταν σε ακούσιο εγκλεισμό- και παραδόθηκε στις Αρχές μόνο όταν, ενάμιση μήνα μετά την εξαφάνιση, επέτρεψε η ΓΑΔΑ να εκδοθεί σήμα από το Silver Alert.
Με τις πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί για τη τύχη της Δημήτρη, από τότε που κινητοποιήθηκε η υπηρεσία Silver Alert, να είναι συγκεχυμένες και να μην έχει υπάρξει τίποτα χειροπιαστό, πολλοί φίλοι που την αγαπούσαν για το ελεύθερο πνεύμα της, τις ιδέες της, την κοσμοθεωρία της και το σημαντικό ανθρωπιστικό έργο της, -ανεξαρτήτως αν της είχαν σφίξει το χέρι- ήδη εκφράζουν τη θλίψη τους για την θλιβερή αυτή είδηση με μηνύματα στα social media.
Με ανάρτησή της η Πάολα Ρεβενιώτη σχολιάζει την τραγική είδηση γράφοντας: «Δυστυχώς η κοινωνία μάλλον τα κατάφερε να εξοντώσει την Δήμητρα. Είμαι πολύ συντετριμμένη αν είναι αλήθεια αυτό που είπε ο διοικητής του Silver alert, σίγουρα πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες και από την οικογένεια και για την ολιγωρία της αστυνομίας για την τύχη αυτού του γλυκύτατου ανθρώπου. Δεν μπορώ να συνέλθω από την στεναχώρια μου».
Συγκλονιστικό ήταν δε το δεύτερο μήνυμά της, με αλήθειες που πονάνε για την νοοτροπία και τη συμπεριφορά της κοινωνίας στη διαφορετικότητα.
«Και έτσι μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών θα βάλει ο αδελφός της τα γυναικεία φορέματα που αγαπούσε η Δήμητρα και τα αγόραζε από ένα ιταλικό περιοδικό, θα ξεκολλήσει και τον γυμνό Ιησού από τον τοίχο του σπιτιού της που αγαπούσε πολύ, το χωριό θα βυθιστεί για λίγο στην ενοχή του, θα αναλογιστούν μερικοί πώς φέρθηκαν σε έναν συχωριανό τους που γνώριζαν από μικρό παιδί, σίγουρα θα πάνε στην κηδεία, και η σακούλα σκουπιδιών με τα ρούχα τα γυναικεία θα καταλήξει στην χωματερή, όπως και η ζωή της.
Και το σπίτι της που είναι στο κέντρο του χωριού από το άλλο καλοκαίρι θα δέχεται τουρίστες σαν ενοικιαζόμενα δωμάτια. Aλλά εμείς οι ξένοι θα την θυμόμαστε σαν τον πληγωμένο άγγελο που καθότανε κάτω από τον ήλιο στην εκκλησια της Παναγιας της Γοργόνας».
Οι σπουδαίες εμφανίσεις του Στέφανου Τσιτσιπά και της Μαρίας Σάκκαρη στο Roland Garros στο Παρίσι εκτός από αποθέωση στα σόσιαλ μίντια για τις επιδόσεις τους, έφεραν και πολιτική εργαλειοποίηση των επιτυχιών τους κυρίως από τον κυβερνητικό τύπο.
Παραδοσιακά στη χώρα μας οι εκάστοτε Κυβερνήσεις είτε δημοκρατικά εκλεγμένες είτε με την επιβολή της βίας και των τανκς προσπαθούσαν να επωφεληθούν σε ψήφους και στη στήριξη της κοινής γνώμης των επιτυχιών στο κομμάτι του αθλητισμού είτε συλλόγων είτε αθλητών.
Τα χρόνια της κρίσης και κυρίως με την άνοδο των σόσιαλ μίντια, της πολιτικής διαμάχης δεξιάς – αριστεράς (ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ) και των κομματικών στρατών στο διαδίκτυο η συγκεκριμένη συνθήκη έχει πραγματικά γιγαντωθεί.
Ένας από τους λόγους αυτούς παρακολουθώντας διαχρονικά τη σχέση των κομμάτων με τον αθλητισμό ήταν η προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας ως Κυβέρνηση αλλά και πριν ως Αντιπολίτευση να περάσει ένα μήνυμα στήριξης της περίφημης αριστείας σε όλα τα επίπεδα και φυσικά στον αθλητικό τομέα.
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι τον νυν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη τον έχουμε δει να παρακολουθεί τουρνουά του Στέφανου Τσιτσιπά στο εξωτερικό ή αγώνες του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο ΝΒΑ όταν επισκέφθηκε επίσημα τις ΗΠΑ.
Κανείς δεν αμφισβητεί την αγάπη του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας για τον αθλητισμό η οποία είναι διαχρονικά γνωστή, αλλά σε όλα υπάρχουν και όρια και κάπου ξεπεράστηκαν όχι με δική του ευθύνη απαραίτητα. Η ευθύνη αυτή βαραίνει το κόμμα του στο κομμάτι της οργάνωσης στα σόσιαλ μίντια.
Λίγα λεπτά μετά τους θριάμβους του Στέφανου και της Μαρίας στο Παρίσι θα βλέπατε από γνωστούς ή λιγότερο γνωστούς λογαριασμούς στο Twitterμε ξεκάθαρο φιλικό και οπαδικό τόνο προς την Κυβέρνηση να μην αποθεώνουν τους Έλληνες αθλητές, αλλά την νίκη της αριστείας απέναντι στην… μετριότητα του ΣΥΡΙΖΑ, την πατρίδα, την σημαία και έννοιες που δεν έχουν σχέση με μία ευρωπαϊκή χώρα το 2021 και έναν μετριοπαθή πολιτικό λόγο, αλλά μία εμφυλιοπολεμική λογική την οποία ευτυχώς η χώρα μας έχει αφήσει πίσω της εδώ και πολλές δεκαετίες.
Βέβαια και από την άλλη πλευρά στα σόσιαλ μίντια της αντιΚυβερνητικής άποψης είδαμε μία ειρωνική στάση προς τις επιτυχίες και την προσπάθεια της συντηρητικής παράταξης να τις αναδείξει ως δικές της στο “μάχη” υπέρ της αριστείας, την οποία βέβαια δεν την έχουμε δει ιδιαίτερα σε κυβερνητικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό επίπεδο…
Πρέπει να επισημάνουμε κάτι σε αυτό το σημείο ότι ρόλο σε αυτή τη προσπάθεια της Κυβέρνησης Μητσοτάκη να καρπωθεί τις επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών παίζουν και τα ΜΜΕ τα οποία την στηρίζουν σε συντριπτικό βαθμό, αφού καμία άλλη Κυβέρνηση στο παρελθόν δεν είχε τέτοια ασυλία και χείρα βοηθείας από καναλάρχες και δημοσιογράφους.
Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι στην ιστορική πρόκριση της Μαρίας Σάκκαρη ότι πολλά γνωστά σάιτ και κανάλια δεν στάθηκαν τόσο στην αγωνιστική της επιτυχία στο τουρνουά του Παρισιού, αλλά στη παρουσία εκεί του γιου του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου και στη προσωπική σχέση που διατηρεί με την Ελληνίδα τενίστρια.
Ας μιλήσουμε ειλικρινά, δεν γίνεται να καλύπτεται μία ατομική επιτυχία για πολιτικούς και ψηφοθηρικούς λόγους μόνο και μόνο επειδή η συγκεκριμένη αθλήτρια φέρεται να έχει σχέση με τον γιο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μειώνει την προσπάθεια της, αλλά παράλληλα παρουσιάζει ένα πιο φιλικό προφίλ της Κυβέρνησης και της οικογένειας του Πρωθυπουργού προς τη κοινωνία και φυσικά την τοποθετεί ακόμα περισσότερο στη lifestyle επικαιρότητα.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών των προσπαθειών είναι αντί οι πολίτες να ενωθούν και να χαρούν για μία αθλητική επιτυχία της χώρας μας να διχαστούν ακόμα περισσότερο και σε αυτό έχουν ευθύνη πολιτικοί, μέσα ενημέρωσης, αλλά άθελα ή ηθελημένα και οι ίδιοι οι αθλητές.
Σε αυτή τη χώρα έχουμε πολλές “πληγές” και αρκετά προβλήματα και ίσως ήρθε η ώρα οι ίδιοι οι αθλητές να κάνουν ένα βήμα μπροστά και να αποσυνδεθούν πλήρως από τη πολιτική. Αυτή είναι η δική τους ευθύνη αποφεύγοντας έστω και με τις δικές τους μικρές δυνατότητες την κομματικοποίηση του κόπου και του ιδρώτα που χύνουν στο παρκέ…
Κάθε τόσο η Ουγγαρία εξοργίζει τις Βρυξέλλες με το βέτο που προβάλλει σε επίκαιρα θέματα εξωτερικής πολιτικής, από τη Μέση Ανατολή μέχρι το Χονγκ Κονγκ. Οι αποφάσεις της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική προϋποθέτουν ομοφωνία. Αλλά για πόσο ακόμα; «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε όμηροι εκείνων που παραλύουν την εξωτερική πολιτική της ΕΕ, προβάλλοντας βέτο», προειδοποιεί ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας. «Το βέτο πρέπει να καταργηθεί, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα καταψηφιστούν και οι δικές μας θέσεις»,.
Εκ πρώτης ανάγγνωσης ακούγεται σωστό, ιδιαίτερα όταν ως παράδειγμα χρησιμοποιείται η Ουγγαρία του ακροδεξιού Βίκτορ Όρμπαν. Από την άλλη, όμως, μια Ε.Ε των “27” που λαμβάνει αποφάσεις με πλειοψηφία και όχι ομοφωνία, αφαιρεί το όπλο της απειλής βέτο ή του ίδιου του βέτο από μικρότερες χώρες με μικρή δυνατότητα να συνάπτουν συμμαχίες σε μείζονα θέμα που τις απασχολούν, όταν προέχουν τα συμφέροντα των μεγαλύτερων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια Ε.Ε τύπου…Eurovision, όπου χώρες του ίδιου “μπλοκ” ανταλάσσουν 12άρια και εκ των πραγμάτων γίνονται φαβορί για το βραβείο.
Στην δε περίπτωση των ελληνοτουρκικών, η Ελλάδα και η Κύπρος διεκδικούν συνεχώς κυρώσεις αδυνατώντας να το επιτύχουν. Στην περίπτωση, όμως, των αποφάσεων πλειοψηφίας η φιλοτουρκική στάση της Γερμανίας θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε αποτελέσματα -λόγω της επιρροής του Βερολίνου σε πολλές βόρειες και ανατολικές χώρες- κόντρα στα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα.
Η ΕΕ δεν διαθέτει δική της εξωτερική πολιτική, απλώς τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα επιχειρούν να συντονίσουν τις εθνικές πολιτικές των 27 κρατών-μελών σε έναν κοινό παρονομαστή. Οι Συνθήκες προβλέπουν ομοφωνία στη λήψη αποφάσεων. Υπάρχει βέβαια και η περίφημη «ρήτρα της πασαρέλας», που προβλέπει ότι κατ’ εξαίρεση, εφόσον κριθεί απαραίτητο, οι «27» συμφωνούν εκ των προτέρων ότι ένα συγκεκριμένο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής κρίνεται με πλειοψηφία και όχι με ομοφωνία. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και η ενεργοποίηση της ρήτρας απαιτεί ομοφωνία. «Συμφωνώ απολύτως με τον Χάικο Μάας» λέει στην DW η Ιράτσε Γκαρσία Πέρες, επικεφαλής της ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (S&D) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην οποία ανήκει και το γερμανικό SPD. Η ισπανίδα ευρωβουλευτής εκτιμά ότι «τα μεμονωμένα βέτο προκαλούν αδράνεια στην ΕΕ. Θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτό το στάδιο αν θέλουμε να εξελιχθεί η ΕΕ σε πραγματικό global player με ισχυρή φωνή. Εάν οι 26 από τις 17 κυβερνήσεις έχουν καταλήξει σε μία κοινή γραμμή για την Κίνα, τη Ρωσία ή το Ισραήλ, είναι απαράδεκτο να υπονομεύεται αυτή η κοινή γραμμή από μία και μοναδική κυβέρνηση».
«Αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία»
Θετική αντίδραση στην πρόταση Μάας και από τον ευρωβουλευτή και πρώην πρωθυπουργό του Βελγίου Γκυ Φερχόφσταντ, που ανήκει σήμερα στη φιλελεύθερη ομάδα Renew Europe: «Πολύ σωστή πρόταση» λεει ο Φερχόφσταντ. «Η επιβολή κυρώσεων στη Λευκορωσία καθυστερεί επί μήνες, η Ουγγαρία μπλοκάρει μία κοινή θέση για το Χονγκ Κονγκ, η Κύπρος βάζει φρένο στις φιλοδοξίες της ομάδας G7 για τη φορολόγηση των εταιρικών κερδών. Κάθε μέρα βλέπουμε και ένα διαφορετικό παράδειγμα που μας δείχνει ότι η ομοφωνία υποσκάπτει την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία της ΕΕ». Αλλά και ο Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) είχε ζητήσει την κατάργηση της ομοφωνίας από το 2019. Ήταν μάλιστα μία από τις κυρίες εξαγγελίες του στον προεκλογικό αγώνα ενόψει ευρωεκλογών.
«Πολύ νωρίς για να καταργηθεί το βέτο»
Ενώ αυτά επισημαίνουν οι ευρωβουλευτές, οι αντιρρήσεις στο Συμβούλιο παραμένουν. Δυτικός διπλωμάτης επισημαίνει στην DW ότι «είναι ακόμη πολύ νωρίς για να καταργηθεί το βέτο. Μπορείτε να φανταστείτε να περνάει μία απόφαση για την Τουρκία χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας ή για τη Ρωσία χωρίς τη συμμετοχή της Πολωνίας;» Επίσημες αντιδράσεις στην πρόταση Μάας δεν αναμένονται πάντως πριν από την επόμενη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιουνίου.
Σημειώνεται ότι το 2020, όταν είχε τεθεί το ζήτημα της παράτασης των κυρώσεων για το καθεστώς Λουκασένκο στη Λευκορωσία, Ελλάδα και Κύπρος είχαν αρχικά συνδέσει το θέμα αυτό με την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Παρότι για μία παράταση κυρώσεων προβλέπεται η δυνατότητα να ληφθούν αποφάσεις και με πλειοψηφία, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θέλησε να εφαρμόσει την αρχή της ομοφωνίας και σε αυτή την περίπτωση. Ακόμη και η Πολωνία, αλλά και η Λιθουανία, χώρες που ασκούσαν ιδιαίτερη πίεση για νέες κυρώσεις κατά του καθεστώτος Λουκασένκο, δεν θέλησαν να τορπιλίσουν τη συναίνεση για μία ομόφωνη απόφαση.
Γεωπολιτική αναγκαιότητα η κατάργηση της ομοφωνίας;
Περίπου τρεις μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία, ο Χάικο Μάας επαναφέρει και πάλι στη δημόσια συζήτηση το θέμα της κατάργησης του βέτο. Για τον Γκέοργκ Ρίκελες, συνεργάτη του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής στις Βρυξέλλες, η συζήτηση περί ομοφωνίας δεν συνδέεται άμεσα με τον γερμανικό προεκλογικό αγώνα, αλλά «ο κόσμος επιστρέφει στην εποχή των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων και η Ευρώπη θα πρέπει να ωριμάσει για να ανταποκριθεί στον ρόλο της. Η εμμονή στην ομοφωνία θα της προκαλέσει δυσκολίες». Ο Ρίκελες δεν θεωρεί ρεαλιστική μία τροποποίηση των Συνθηκών, ούτε μία άμεση ενεργοποίηση της «ρήτρας πασαρέλας», υποστηρίζει όμως ότι αυτό που τώρα προέχει είναι να γίνει μία όσο το δυνατόν πιο ανοιχτή συζήτηση για την κατάργηση του βέτο. Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτό είναι ακόμη ανέφικτο στον τομέα της αμυντικής πολιτικής, αλλά θα μπορούσε να δοκιμαστεί «για παράδειγμα σε αποφάσεις για την επιβολή κυρώσεων ή για μομφή που αφορά παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Από κει και πέρα, επισημαίνει ο Ρίκελες, θα πρέπει να δούμε πώς αντιμετωπίζεται μία κατάσταση όπως το επίμονο ουγγρικό βέτο για το Χονγκ Κονγκ και «εάν στο συγκεκριμένο ζήτημα θα μπορούσε η ΕΕ να προχωρήσει σε έκδοση κοινών συμπερασμάτων χωρίς την Ουγγαρία».
Την κατάργηση της ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων για την εξωτερική πολιτική είχε προτείνει και ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιούνκερ. Ο Χάικο Μάας εκτιμά ότι το θέμα αυτό πρέπει να συζητηθεί στη «Διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης», που φιλοδοξεί να αφουγκραστεί τις προτάσεις των πολιτών, με στόχο να προτείνει συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις μέχρι το 2022. Ο Γιάννης Εμανουηλίδης, συνεργάτης του EPC, περιγράφει την κατάσταση ως εξής: «Είναι πολύ πιθανό να περιληφθεί στις τελικές προτάσεις της Διάσκεψης η πρόταση να καταργηθεί η αρχή της ομοφωνίας στην εξωτερική πολιτική. Αλλά και πάλι ομολογώ ότι δεν θεωρώ ιδιαίτερα ρεαλιστικό το ενδεχόμενο να υλοποιηθεί…»
Το να κάνει κανείς συστάσεις για ψυχραιμία σε ένα τμήμα των social media, είναι σαν να ζητάς από τον Εωσφόρο να προσέλθει σεμνά στην κυριακάτικη Θεία λειτουργία. Ανέφικτο και αφελές. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η Μαρία Σάκκαρη είναι δύο σπουδαίοι αθλητές και στα κορτ του Rolland Garros δρέπουν τις δάφνες των δικών τους προσπαθειών. Ωραίο συναίσθημα για όσους “δεν προσκυνούν σώβρακα και φανέλες”, ούτε ασπάζονται την διαστροφή των θεωριών του Λαμάρκ, του Μέντελ, και του Δαρβίνου. Ένα παιχνίδι είναι, αθλητισμός είναι, και οι επιτυχίες θα έπρεπε να προκαλούν ευφορία. Αντ’ αυτού τοξικότητα και ανθρωποφαγία ένθεν κακείθεν.
Ίσως δεν υπάρχει άλλη περίπτωση ανά την υφήλιο που το διαδίκτυο να κατορθώνει τόσο ξεδιάντροπα να μεταφέρει μια μεγάλη αθλητική επιτυχία από τους στίβους, τα γήπεδα, τα κορτ, ή τις πισίνες, στο παραπολιτικό “κατιναριό”. Στην Ελλάδα συμβαίνει. Κάποιοι είναι απλώς αφελείς, άλλοι, πάλι, ανόητοι, ή αντιδρούν αντανακλαστικά σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ. Άλλοι, πάλι, δρουν συντεταγμένα, αναζητούν ευκαιρία να μετατρέψουν την μεγάλη τενίστρια που εκπλήσσει στο τουρνουά του Παρισιού σε αντικείμενο επιβεβαίωσης κάποιας θεωρίας περί εξέλιξης των ειδών ανάλογα με την επαφή που έχουν με συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.
Είναι σπουδαίος ο Τσιτσιπάς, είναι εκπληκτική η Σάκκαρη, επειδή οι ίδιοι, ή οι γονείς τους είναι Ολυμπιακοί ή Παναθηναϊκοί, επειδή ψηφίζουν το ένα ή το άλλο κόμμα, επειδή έχουν την τάδε ή δείνα σχέση; Κι’ όμως, αναδεικνύονται ως δείγματα “αριστείας”- ή οποία υποτίθεται πως είναι συνυφασμένη με συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη. Κι από την άλλη, λοιδωρούνται, από κάποιους άλλους, ακριβώς για τον ίδιο λόγο.
Είναι σπουδαιότεροι αθλητές ο Στέφανος και η Μαρία, από τον Τεντόγλου, τον Πετρούνια, την Ντουντουνάκη και άλλους; Καθόλου. Σχεδόν κανείς δεν ασχολήθηκε με τις πολύ μεγάλες πρόσφατες επιτυχίες των δεύτερων και οι θρίαμβοι έληξαν με τα σύντομα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα και τις σχετικές αναρτήσεις των πολιτικών αρχηγών. Ελάχιστοι (και σχετικοί με την Ομοσπονδία) περίμεναν τον Λευτέρη Πετρούνια που επέστρεψε με τον 5ο ευρωπαϊκό του τίτλο, παρότι κάποιοι τον είχαν ξεγράψει εξαιτίας της διετούς απουσίας του. Ας μην θυμίσουμε πόσοι περιμένουν κάθε φορά τους παίκτες του Survivor.
Ο Πετρούνιας -και κάθε Πετρούνιας- δεν “τρεντάρει” γιατί οι αφελείς, οι ανόητοι και οι τοξικοί θέλουν, για να ασχοληθούν, μια εσάνς γκλαμουριάς, μια ψευδαίσθηση πολυτέλειας, εκείνη την πασπαλιζέ ασημόσκονη που τους κάνει να πιστεύουν πως μετέχουν σε κάτι που ξεπερνάει την προσωπική τους μιζέρια. Που, επιπλέον, τους δίνει επιχειρήματα να αναδείξουν και να χειροκροτήσουν τις εμμονές τους, οι οποίες συνήθως ουδεμία σχέση έχουν με τον ίδιο τον αθλητή.
Δεν φταίνε, γι αυτό -και συγγνώμη εάν χαλάω την εικόνα- η Μαρία Σάκκαρη και ο Στέφανος Τσιτσιπάς. Ακόμα και οι κατά καιρούς ατυχείς δηλώσεις του δεύτερου μπορεί να αποκαλύπτουν επίπεδες απόψεις, δεν τον ακυρώνουν, όμως, ως μεγάλο αθλητή. Λίγοι αθλητές, άλλωστε, κατορθώνουν να υπερβούν την σπουδαιότητά τους εντός των παρκέ, των στίβων, και των γηπέδων και να γίνουν πρότυπα. Ο Γιάννης Αντετοκούμπο, για παράδειγμα, δείχνει πως κινείται προς μία τέτοια κατεύθυνση αλλά έχει δρόμο ακόμα. Ναι, ο Αντετοκούμπο που δεν μπορούσαμε να προφέρουμε το όνομά του…
Δεν επιδίωξε κάτι περισσότερο η Μαρία Σάκκαρη. Δεν ζήτησε να γίνει σύμβολο “αριστείας” για να εκπροσωπήσει την τοξικότητα όλων εκείνων που έως χθες δεν ήξεραν τι είναι “άσος” στο τένις και πίστευαν πως το Rolland Garros είναι το νέο άρωμα του Dior-της Ακροπόλεως βεβαίως βεβαίως…
Κι ας ελπίσουμε να μην το κάνει, παρά την “πολιορκία” που δέχεται.
Ούτε της αξίζει η χολή επειδή έχει, όπως λένε, δεσμό με τον γιό του πρωθυπουργού. Δηλαδή, εάν είχε μεγάλο γιό ο Τσίπρας και είχε σχέση με εκείνον, θα εισέπραττε τον χλευασμό εκείνων που τώρα την εκμεταλεύονται, ερήμην της, ως κομματικό πρότυπο;
Είναι αλήθεια πως το τένις είναι άθλημα φανταιζί που επί χρόνια συνηθιζόταν στην Εκάλη και την Πολιτεία, ενώ οι κρίκοι του Πετρούνια στη Νίκαια και το Περιστέρι. Ε και; Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, και τα άλλα παιδιά του ’87 γέμισαν με γήπεδα μπάσκετ την επικράτεια και τις καρδιές μας με ευφορία. Ολονών τις καρδιές. Δεν τόλμησε να ισχυριστεί κανείς πως ο Γκάλης ήταν “απολιτίκ” και ο Γιαννάκης ΠΑΣΟΚ. Η χαρά έχει έναν μαγικό τρόπο να υπερβαίνει την τοξικότητα.
Προς υπενθύμιση: τι συνέβη τους δύο τελευταίους μήνες δίχως να προκαλέσει το “ενδιαφέρον” όσων αλιεύουν “αρίστους” για να δικαιολογήσουν τις εμμονές τους
5 Μαρτίου 2021: Το πρώτο μετάλλιο της Ελλάδας στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλειστού στίβου κατάφερε να πάρει ο Μίλτος Τεντόγλου. Ο 23χρονος αλτης φτάνοντας τα 8.35 μέτρα κατέγραψε την κορυφαία επίδοση για φέτος στον κόσμο και βρέθηκε στην πρώτη θέση κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο. Έτσι, έγινε back to back πρωταθλητής, αφού και το 2019 είχε πάρει ξανά το χρυσό.
19 Μαϊου 2021: Η Άννα Ντουντουνάκη έγραψε ιστορία στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης, που διεξάγεται στη Βουδαπέστη, στην «Ντούνα Αρένα». Στον τελικό των 100 μ. πεταλούδας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 57.37. Αξίζει να αναφέρουμε ότι αυτή η επίδοση αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ.
24 Απριλίου 2021: Ο Ελληνας πρωταθλητής, παρουσίασε φανταστικό πρόγραμμα στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Βασιλείας και με 15.400β. κατέκτησε με άνεση το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα. Εκλεισε έτσι την παρένθεση των σχεδόν δύο ετών απουσίας. Παράλληλα, ο Ολυμπιονίκης των κρίκων έγραψε το όνομά του με ολόχρυσα γράμματα στην ιστορία του αθλήματος, αφού κατέκτησε τον πέμπτο ευρωπαϊκό του τίτλο, ξεπερνώντας τον θρύλο του αγωνίσματος, Γιούρι Κέκι.
5 Ιουνίου 2021: Άργυρο μετάλλιο για την Ειρήνη Κοντού στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καράτε
2 Μαϊου 2021: Ασημένιο μετάλλιο για την Αλεξάνδρα Εφραίμογλου στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ακροβατικού διαδρόμου νεανίδων
19 Μαϊου 2021: 2o Χρυσό μετάλλιο για τον Δημοσθένη Μιχαλεντζάκη στα 100μ. ελεύθερο
Δείτε μερικά δείγματα από το twitter:
Αφιερωμένη στους Συριζαιους. Αυτή είναι η Ελλάδα της αριστείας και της προόδου. pic.twitter.com/1Q38rG0YGT
Ο Τσιτσιπάς κ η Σάκκαρη είναι η αποδειξη πως παρά τα εμπόδια κ τη γκρίνια, μπορεί κάποιος να ξεκινήσει από την Ελλάδα κ να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Είναι η απόδειξη ότι η χώρα στην οποία έτυχε να γεννηθούμε δεν είναι σώνει και καλά καταδίκη. Διαβάστεhttps://t.co/jSskdEokob
— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 9, 2021
Τσιτσιπας και η Σακκαρη είναι πολύ καλοί αθλητές. Μπράβο τους. Από την άλλη είναι τουλάχιστον παράλογο αθλητές να πληρώνονται εκατομμύρια ενώ στον κόσμο υπάρχει ακραία φτώχεια.
Συμφωνώ. Η Σακκαρη δεν δίνει αξία υοαρξης σε κανέναν νεοδημοκρατη nolifer που πανηγυριζει επειδή τα έφτιαξε με τον γιο του αρχηγού του κόμματος που υποστηρίζουν φανατικά σαν οπαδοί. Μπράβο για αυτά που κατέκτησε, είναι δικά της. Ούτε δικά μας, ούτε του γκόμενου.
"Νίκησε η Σακκαρη και οι κακες γλώσσες λένε ότι επειδή εχει σχεση με τον γιο του Μητσοτάκη…το παιχνίδι ήταν πουλημένο!…"
Ακόμα και αυτό ακούστηκε στη χώρα των σοφών!😂
— Michael Sidiropoulos 🇬🇷 (@Sidiropoulos_gr) June 9, 2021
Η #Σακκαρη δεν τρένταρε όταν έφτασε στις 8 κορυφαίες τενίστριες του τουρνουά αλλά τρενταρει για τον Μητσοτάκη. Ωραίος σεβασμός στην προσπάθεια της αθλήτριας
— Η Ντοτορέσσα με τα Κόκκινα Μαλλιά 🍉 (@DotoressaTsan) June 8, 2021
Η #Σακκαρη είναι εξαιρετικό παράδειγμα νέου ανθρώπου που με μεθοδική,σκληρή δουλειά πλησιάζει την κορυφή στο άθλημά της, σ'ενα άθλημα που η 🇬🇷 δεν έχει παράδοση/επιτυχίες. Ας μεταφέρουμε αυτό το μήνυμα στις νέες γενιές που έχουν όνειρα κ όχι όλα τ'αλλα που κάποιοι γελοίοι γράφουν
Ότι ήταν ο Γκάλης και ο Γιαννάκης το '87 για το ελληνικό μπάσκετ, κάτι αντίστοιχο είναι και αυτά τα παιδιά το 2021 για το ελληνικό τένις. Βασικά αυτό που κάνουν ο Τσιτσιπας και η Σακκαρη ίσως είναι και σπουδαιότερο #RolandGarrospic.twitter.com/qUUo1tzijP
Η σημερινή απεργία κατά του νομοσχεδίου για τα εργασιακά, του “νόμου Χατζηδάκη” κάνει αναπόφευκτες τις συνδέσεις με την πρώτη παρόμοια απόπειρα της Νέας Δημοκρατίας αμέσως μετά το πρώτο ορμητικό απεργιακό κύμα της μεταπολίτευσης να ψηφίσει τον περιβοήτο αντιαπεργιακό «Νόμο 330» γνωστός και ως “νόμος Λάσκαρη”.
Ακριβώς 45 χρόνια πριν, στις 25 Μάη του 1976 η τότε κυβέρνησή της βρέθηκε αντιμέτωπη με μια 48ωρη γενική απεργία που κήρυξαν σωματεία και ομοσπονδίες, με δεκάδες χιλιάδες απεργούς να συγκρούονται με τα ΜΑΤ και τις αύρες της αστυνομίας που άφησαν μάλιστα πίσω τους μία νεκρή μικροπωλήτρια στην Ομόνοια.
Από το 1974, δυο είναι οι βασικοί νόμοι για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, που ο ένας αντικατέστησε τον άλλο. Πρόκειται για το νόμο 330/1976 της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας ή αλλιώς «νόμος Λάσκαρη» (ο υπουργός Εργασίας), ο οποίος έμεινε στην ιστορία για την περίφημη δήλωσή του στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου: «Δε θα επιτρέψω την πάλη των τάξεων», εκφράζοντας με απόλυτη σαφήνεια τους αντεργατικούς στόχους του νόμου.
Ο άλλος είναι ο νόμος 1264/82, που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ισχύει μέχρι σήμερα. Ακολούθησε το άρθρο 4 του νόμου 1365/83, που χαρακτηρίστηκε και «απεργοκτόνο». Με αυτό, για την κήρυξη απεργίας στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, απαιτούνταν μεταξύ άλλων το 50% συν 1 των εγγεγραμμένων μελών της οργάνωσης και όχι η πλειοψηφία των παρόντων στη συνέλευση.
Η πτώση της χούντας το καλοκαίρι του 1974, έναν χρόνο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια τεράστια νίκη του κινήματος που ήρθε από τα κάτω, βγάζοντας στο προσκήνιο των εξελίξεων την εργατική τάξη. Οπλισμένοι με την αυτοπεποίθηση που έδωσε το Πολυτεχνείο, οι εργαζόμενοι-ες μπήκαν στη μάχη για να διεκδικήσουν όλα εκείνα τα δικαιώματα που τους στέρησε η επταετία αλλά και την «αποχουντοποίηση» στον ίδιο τον χώρο δουλειάς τους και σε ολόκληρη κοινωνία.
Το ξεκίνημα έγινε με την απεργία της Νάσιοναλ Καν τον Οκτώβρη του 1974 με πρωτοβουλία της εργοστασιακής επιτροπής που είχε συγκροτηθεί (τα σωματεία στους χώρους ήταν ανύπαρκτα από την εποχή της χούντας, ενώ η ΓΣΕΕ, οι περισσότερες ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα ήταν κάτω από τον έλεγχο διορισμένων ή ‘εκλεγμένων’ με νοθεία δεξιών εργατοπατέρων. Στη Νάσιοναλ Καν απεργούν μαζί Πακιστανοί μετανάστες και ντόπιοι εργατες/τριες.
Τη Νάσιοναλ Καν ακολούθησαν οι τεχνικοί Τύπου, η ΗΒΗ, η Ολυμπιακή, η ΙΤΤ, η Πεσινέ, οι μεταλλωρύχοι του Μποδοσάκη, τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας, οι έκτακτοι του ΟΠΑΠ, οι γιατροί του ΚΑΤ.
Το 1975, στη μάχη μπαίνουν πλέον όλα τα μεγάλα εργοστάσια που γίνονται κάστρα του απεργιακού αγώνα: Βιαμάξ, Βιοχάλκο, όλα τα Ναυπηγεία, όλα τα Ορυχεία, Πίτσος, Εσκιμό, Ιζόλα, Τριαντέξ, Τρικοπί, Φούλγκορ, Βιοχρώμ, ΕΤΜΑ, Λαδόπουλος –ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.
Το κίνημα περνάει από το ένα εργοστάσιο στο άλλο αγκαλιάζοντας ολόκληρους τους κλάδους αιχμής: Κλωστοϋφαντουργία, ηλεκτρικές συσκευές, ναυπηγεία, αμαξώματα, οικοδομές. Τον Ιούλη του 1975, η πρώτη επέτειος από την πτώση της χούντας σημαδεύεται από την απεργία των οικοδόμων και την άγρια σύγκρουση με την αστυνομία στους δρόμους της Αθήνας. Οι μαίες και οι νοσοκόμες που δουλεύουν στις κλινικές (ΕΣΥ βέβαια δεν υπήρχε) κατεβαίνουν στους δρόμους, οι τηλεφωνήτριες του ΟΤΕ ξεκινάνε απεργίες.
Μαζικές απεργίες
Τα χαρακτηριστικά των απεργιών συμπυκνώνει η απεργία διαρκείας που ξεκινάει στα μέσα Αυγούστου του 1975 στην Χαρτοποιία ΜΕΛ, με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Οι εργάτες της ανακάλυψαν από την αρχή πώς οργανώνεις απεργία, κατάληψη, συμπαράσταση.
Δυο μήνες μετά το ξεκίνημα της απεργίας κατεβαίνουν στην Αθήνα. Ξενυχτάνε μπροστά στη Βουλή και κάνουν συνελεύσεις στα Προπύλαια. Η κυβέρνηση στέλνει αστυνομία να τους διώξει. Οι απεργοί υπερασπίζονται το χώρο μαζί με συμπαραστάτες. Αποφασίζουν τελικά να πάνε στο Πολυτεχνείο φωνάζοντας “Το δρόμο τον δείχνει ο Νοέμβρης” και το κάνουν κέντρο αγώνα. Έτσι κερδήθηκε το άσυλο.
Οι απεργοί εκδίδουν την “Φωνή των απεργών της ΜΕΛ” η οποία μετατρέπεται σε εργαλείο συμπαράστασης, με χιλιάδες φύλλα να πουλιούνται σε άλλα εργοστάσια όπου συγκεντρώνονται χρήματα για τους απεργούς. Η ΜΕΛ οργανώνει συναυλίες αλληλεγγύης και συγκεντρώσεις συμπαράστασης μέσα στο Πολυτεχνείο
Στην Πάτρα, όπου είχε ξεκινήσει νωρίτερα απεργία σε ένα άλλο εργοστάσιο του ίδιου ιδιοκτήτη, του Λαδόπουλου, η αλληλεγγύη ήταν συγκλονιστική. Οργανώθηκε συναυλία με τον Μικρούτσικο, τη Δημητριάδη και άλλους μέζεψε περίπου 100.000 δραχμές για τους απεργούς, ένα τεράστιο νούμερο για την εποχή.
Για ένα διάστημα οι εργάτες της Πάτρας ανέβηκαν και αυτοί στην Αθήνα, όπου ενώθηκαν με τη ΜΕΛ. Αυτό είναι μια ακόμη τακτική που γενικεύτηκε στις απεργίες του ’74-’76. Να απεργούν ταυτόχρονα σε πολλά μαγαζιά του ίδιου αφεντικού, για να αυξάνεται η πίεση. Τελικά ενώ πλησίαζε η επέτειος του Πολυτεχνείου και με πρόσχημα ότι “ο γιορτασμός του δεν προσφέρεται για οικονομικούς αγώνες”, η ΕΦΕΕ, απαιτεί από τους απεργούς να φύγουν. Οι εργάτες γύρισαν στο εργοστάσιο και έβαλαν μπρος τις μηχανές, κάτω από το δικό τους έλεγχο. Τελικά η εργοδοσία υποχώρησε, έδωσε αυξήσεις και πλήρωσε ακόμη και τις μέρες της απεργίας.
Το 1976, στο αποκορύφωμά αυτού του κινήματος γίνονται μαζικές απεργίες. Κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου ήταν οι απεργίες διαρκείας. Οι απεργοί οργανώνονται στις επιτροπές αγώνα, οργανώνουν απεργιακές φρουρές.
Μέσα από αυτήν την διαδικασία κάνουν την εμφάνισή τους καινούργια σωματεία σε όλους τους χώρους δουλειάς, που μαζικοποιούνται ραγδαία. Το αίτημα για συλλογικές συμβάσεις αγκαλιάζει όλο το εργατικό κίνημα. Πάνω απ’ όλα οι απεργίες αρχίζουν να στριμώχνουν τα αφεντικά που αναγκάζονται να δίνουν αυξήσεις και να κανουν παραχωρήσεις στα ωράρια και τις συνθήκες δουλειάς. Ανάμεσα στο 1974-80, οι αυξήσεις στις αποδοχές στους περισσότερους χώρους εργασίας ξεπερνάνε την αύξηση των τιμών (241%). Είναι 337% στους βιομηχανικούς εργάτες, 298% στις οικοδομές, 422 % στην ΔΕΗ.
Ταφόπλακα
Σε αυτό το κίνημα και τη μαζική στροφή προς το μαχητικό συνδικαλισμό στη βάση των χώρων δουλειάς και κύρια στα εργοστάσια, ήθελε να βάλει ταφόπλακα ο νόμος 330, καθώς η καταστολή της αστυνομίας και η απεργοσπασία δεν μπορούσε να το νικήσει.
Στις αρχές του Μάρτη του 1976 ο ΣΕΒ ζήτησε με συνέντευξη Τύπου τη λήψη μέτρων, και στο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έγινε τέσσερις μέρες μετά, αποφασίστηκε η κυβερνητική επίθεση που μεταφράστηκε στον 330 και άλλους νόμους μετά από αυτόν. Στα πρακτικά, που έχει δημοσιεύσει η ΕΦΣΥΝ, είναι χαρακτηριστική η πρώτη φράση του Καραμανλή:
«Οπως γνωρίζετε, Κύριοι, το θέμα το οποίον τελευταίως μας απασχολεί έντονα είναι το θέμα των απεργιών. Είναι ένα φαινόμενον δυσάρεστον, που ημπορεί να εξελιχθεί κατά τρόπον επικίνδυνον, εάν δεν εύρωμε τους καταλλήλους τρόπους να το αναχαιτίσωμεν …πρέπει να δαμάσωμεν τις απεργίες».
Ο νόμος 330 περιόριζε δραστικά το δικαίωμα στην απεργία, νομιμοποιούσε την ανταπεργία (λοκ άουτ) και τη συγκρότηση απεργοσπαστικών μηχανισμών. Απαγόρευε την «πολιτική απεργία», τις απεργίες αλληλεγγύης, αλλά και κάθε άλλη απεργιακή κινητοποίηση που δε στρέφεται κατά του συγκεκριμένου εργοδότη και δεν περιορίζεται σε καθαρά μισθολογικά αιτήματα.
Απαγορεύτηκαν οι απεργίες που δεν κηρύσσονταν «υπό του νομίμως συνεστημένου σωματείου» (αλλά από συνελεύσεις εργαζομένων) ή αποφασίζονταν με πλειοψηφία κάτω του 75%. Επιβλήθηκε υποχρεωτική οκταήμερη προειδοποίηση των απεργών προς τον εργοδότη, ποινικοποιήθηκε η «άσκησις επιρροής επί της συστάσεως σωματείου», αναζωογονήθηκε η μετεμφυλιακή νομοθεσία που επέτρεπε την απόλυση συνδικαλιστικών στελεχών για «απείθεια σε δικαιολογημένη εντολή του εργοδότη» ή «εξύβρισή» του.
Όλα τα συνδικάτα και η αντιπολίτευση στη Βουλή καταδίκαζαν αυτό το τερατούργημα. Έτσι κήρυξαν την 48ωρη γενική απεργία, στις 24 και 25 Μάη, όταν το νομοσχέδιο πήγε στη Βουλή. Ήταν ένας πανεργατικός σεισμός. Υπολογίζεται ότι απέργησαν περίπου μισό εκατομμύριο εργάτες και εργάτριες και στην Αθήνα δεκάδες χιλιάδες κατέβηκαν στις 24 Μάη πανικοβάλλοντας την κυβέρνηση που την επόμενη μέρα επιτέθηκε. Σε συνέντευξή του ο Νίκος Γεωργίου, οικοδόμος τότε, περιγράφει τι έγινε τη δεύτερη μέρα της απεργίας:
«Η απεργιακή συγκέντρωση ήταν έξω από το θέατρο Διάνα στην Ιπποκράτους. Είχε χιλιάδες κόσμο. Υπήρχε η κλασσική διαδικασία με συνδικαλιστές σαν κεντρικούς ομιλητές, βουλευτές της Αριστεράς που συμπαραστέκονταν κλπ. Από τα κάτω όμως γίνεται μεγάλη συζήτηση ότι δεν μπορούμε να περιοριστούμε σε αυτά, πρέπει να γίνει διαδήλωση. Από τα πάνω ανακοινώνεται η λήξη της συγκέντρωσης και τα συνήθη “βρισκόμαστε σε αγωνιστική ετοιμότητα” κλπ. Οι απεργοί όμως αρνήθηκαν να φύγουν και συγκρότησαν διαδήλωση στην Πανεπιστημίου με προορισμό το υπουργείο Εργασίας στην Πειραιώς. Δεν ήταν μόνο οι οικοδόμοι. Αμέτρητοι εργατικοί χώροι έβγαλαν απεργία και κατέβηκαν οργανωμένα με πορείες από τα εργοστάσια, αλλά και νεολαία, φοιτητές. Η αστυνομία δεν δίστασε να επιτεθεί άγρια στη διαδήλωση. Αύρες, χημικά, ξύλο. Εγώ, κνίτης ακόμα τότε, είχα φύγει με τα “συνάδελφοι διαλυόμαστε” που ήταν η γραμμή. Φτάνοντας όμως στο σπίτι ανοίγω το ράδιο, ακούω ότι γίνεται χαμός και παίρνω το δρόμο ξανά για το κέντρο της Αθήνας. Όταν έφτασα οι συγκρούσεις είχαν απλωθεί και οι μάχες με την αστυνομία κράτησαν μέχρι αργά το βράδυ».
Η επίθεση της αστυνομίας έγινε όταν οι απεργοί επιχείρησαν να ανέβουν απο την Πειραιώς πίσω στην Βουλή στη Σταδίου στο ύψος της Πεσμαζόγλου. Εκατοντάδες είναι οι τραυματίες και δεκάδες συλληφθέντες στις μάχες που δίνονται σώμα με σώμα. Σηκώνονται οδοφράγματα με αυτοκίνητα σε μια σειρά από δρόμους της Αθήνας, στην Πειραιώς φλεγόμενα, με μεγάλες μπάλες χαρτιού απο το τυπογραφείο της «Βραδυνής».
Οι αύρες οργιάζουν και στην Αιόλου, μια από αυτές σκοτώνει την μικροπωλήτρια Αναστασία Τσιβίκα, παρασύροντάς την πάνω στο πεζοδρόμιο. Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες μιλούσαν για δράση «ξένων στοιχείων» και «προβοκατόρων» .
Ο νόμος τελικά ψηφίστηκε. Η απόπειρα της ΝΔ να σταματήσει τις απεργίες ήταν σκληρή –χιλιάδες συνδικαλιστές που πρωτοστατούσαν στους χώρους τους απολύθηκαν τα επόμενα χρόνια.
Αλλά οι απεργίες κάθε άλλο παρά σταμάτησαν μετά το 1976. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι χαμένες ώρες εργασίας από απεργίες ακόμη και σε προεκλογική περίοδο το 1980 είναι 20.494.744, τριπλάσιες από τις 6.145.000 του 1976, καθώς δίπλα σε αρκετά από τα εργοστάσια που συνεχίζουν τους αγώνες (όπως η απεργία διαρκείας των λιθογράφων), έρχονται να προστεθούν οι νοσοκομειακοί γιατροί στο ιδιωτικό ακόμη σύστημα Υγείας, οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, οι εκπαιδευτικοί και άλλα κομμάτια του δημόσιου τομέα. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε τελικά να καταργήσει το ν.330 το 1982.
Οι απεργιακές κινητοποιήσεις κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν πολλές, με το συνδικαλιστικό κίνημα να επικεντρώνεται ωστόσο κυρίως στην αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας του, στην οποία μεταξύ άλλων εντάσσεται και το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και διαπραγματεύσεων. Επίσης εκείνη την περίοδο εμφανίζονται και τα πρώτα σπέρματα επιχειρησιακού συνδικαλισμού, ενώ την εμφάνισή τους σταδιακά κάνουν και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των κομμάτων. «Βασικό στοιχείο όμως εκείνης της περιόδου είναι η δημιουργία των πρώτων επιχειρησιακών σωματείων», τονίζει ο Σάββας Ρομπόλης.
Όπως εξηγεί με το νόμο του 1982 «δημιουργείται ένα πλαίσιο δημοκρατικής λειτουργίας των συνδικάτων και είναι γεγονός πως η άνοδος του ΠΑΣΟΚ βοηθάει στην ανάπτυξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Με το νόμο του ’82 τα συνδικάτα ισχυροποιούν τη θέση τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ενώ τα χρόνια που θα ακολουθήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα παίζει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις και συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση του πλαισίου». Από τις αρχές του ’80 το ΠΑΣΟΚ ισχυροποιείται στο συνδικαλιστικό κίνημα, όμως υπήρξαν και οι ρήξεις όπως την περίοδο επί υπουργίας Αρσένη με πολλά στελέχη της ΠΑΣΚΕ να εγκαταλείπουν το κυβερνητικό άρμα. Τις επόμενες δεκαετίας έχουμε την ανάπτυξη και ενίσχυση του κλαδικού συνδικαλισμού και της ΓΣΕΕ ως κεντρικού συνδικαλιστικού οργάνου.
Στη δεκαετία του ’80 ένα από τα βασικότερα ζητήματα είναι αυτό της εξυγίανσης των ‘προβληματικών επιχειρήσεων’. Πρόκειται για ισχυρές επιχειρήσεις της ελληνικής βιομηχανίας που κατέρρεαν οικονομικά υπό το βάρος των χρεών που είχαν συσσωρεύσει. «Εκείνη την περίοδο ενισχύεται περαιτέρω ο επιχειρησιακός συνδικαλισμός και μέσω αυτού διεκδικείται η συνέχιση της λειτουργίας των εταιρειών και η διατήρηση των θέσεων εργασίας. Πραγματοποιούνται μεγάλες απεργίες από επιχειρησιακά σωματεία αλλά και με την κάλυψη της ΓΣΕΕ και των ομοσπονδιών».
Ήταν τότε που το ΠΑΣΟΚ δημιουργεί και τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) για την «εξυγίανση» των «προβληματικών εταιρειών», πολλές εκ των οποίων αφού καθάρισαν από τα χρέη μέσω του ΟΑΕ πουλήθηκαν και τελικά οι περισσότερες έκλεισαν. «Βραχυχρόνια το κίνημα των επιχειρησιακών σωματείων στέφεται με επιτυχία, ωστόσο σε βάθος χρόνου οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες έκλεισαν», τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Ρομπόλης.
Η πτώση της Χούντας βρίσκει το συνδικαλιστικό κίνημα σε μια φάση αποδεκατισμού εξαιτίας φυλακίσεων πολλών συνδικαλιστών κατά τη διάρκεια της επταετίας, αλλά και των διορισμένων από τη δικτατορία διοικήσεων των συνδικάτων. «Η περίοδος από το 1974 έως το 1981 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ‘περίοδος αποκατάστασης της δημοκρατίας του συνδικαλιστικού κινήματος’. Αυτή η φάση ολοκληρώνεται με το νόμο του 1982» επί ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για το νόμο 1264/1982 «για τον εκδηµοκρατισµό του συνδικαλιστικού κινήµατος και την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζοµένων».
Η άνθηση του επιχειρησιακού συνδικαλισμού
Οι απεργιακές κινητοποιήσεις κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν πολλές, με το συνδικαλιστικό κίνημα να επικεντρώνεται ωστόσο κυρίως στην αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας του, στην οποία μεταξύ άλλων εντάσσεται και το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και διαπραγματεύσεων. Επίσης εκείνη την περίοδο εμφανίζονται και τα πρώτα σπέρματα επιχειρησιακού συνδικαλισμού, ενώ την εμφάνισή τους σταδιακά κάνουν και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των κομμάτων. «Βασικό στοιχείο όμως εκείνης της περιόδου είναι η δημιουργία των πρώτων επιχειρησιακών σωματείων», τονίζει ο Σάββας Ρομπόλης.
Όπως εξηγεί με το νόμο του 1982 «δημιουργείται ένα πλαίσιο δημοκρατικής λειτουργίας των συνδικάτων και είναι γεγονός πως η άνοδος του ΠΑΣΟΚ βοηθάει στην ανάπτυξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Με το νόμο του ’82 τα συνδικάτα ισχυροποιούν τη θέση τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ενώ τα χρόνια που θα ακολουθήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα παίζει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις και συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση του πλαισίου». Από τις αρχές του ’80 το ΠΑΣΟΚ ισχυροποιείται στο συνδικαλιστικό κίνημα, όμως υπήρξαν και οι ρήξεις όπως την περίοδο επί υπουργίας Αρσένη με πολλά στελέχη της ΠΑΣΚΕ να εγκαταλείπουν το κυβερνητικό άρμα. Τις επόμενες δεκαετίας έχουμε την ανάπτυξη και ενίσχυση του κλαδικού συνδικαλισμού και της ΓΣΕΕ ως κεντρικού συνδικαλιστικού οργάνου.
Στη δεκαετία του ’80 ένα από τα βασικότερα ζητήματα είναι αυτό της εξυγίανσης των ‘προβληματικών επιχειρήσεων’. Πρόκειται για ισχυρές επιχειρήσεις της ελληνικής βιομηχανίας που κατέρρεαν οικονομικά υπό το βάρος των χρεών που είχαν συσσωρεύσει. «Εκείνη την περίοδο ενισχύεται περαιτέρω ο επιχειρησιακός συνδικαλισμός και μέσω αυτού διεκδικείται η συνέχιση της λειτουργίας των εταιρειών και η διατήρηση των θέσεων εργασίας. Πραγματοποιούνται μεγάλες απεργίες από επιχειρησιακά σωματεία αλλά και με την κάλυψη της ΓΣΕΕ και των ομοσπονδιών».
Ήταν τότε που το ΠΑΣΟΚ δημιουργεί και τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) για την «εξυγίανση» των «προβληματικών εταιρειών», πολλές εκ των οποίων αφού καθάρισαν από τα χρέη μέσω του ΟΑΕ πουλήθηκαν και τελικά οι περισσότερες έκλεισαν. «Βραχυχρόνια το κίνημα των επιχειρησιακών σωματείων στέφεται με επιτυχία, ωστόσο σε βάθος χρόνου οι περισσότερες από αυτές τις εταιρείες έκλεισαν», τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Ρομπόλης.
Στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού
Ο διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ υπογραμμίζει και το διεθνές πλαίσιο που ορίζει την εφαρμοζόμενη πολιτική της περιόδου, επηρεάζοντας αναπόφευκτα και τις διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. «Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 με την κρίση του πετρελαίου και την αύξηση του πληθωρισμού διαμορφώνεται το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα. Η σχολή του Σικάγο δημιουργεί το τεχνικό υπόβαθρο για τη μετάβαση από το ‘φορντικό υπόδειγμα’ στο ‘νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα’. Βασική αρχή αυτού του υποδείγματος ήταν πως για την αντιμετώπιση της κρίσης του πετρελαίου, τις επιπτώσεις της στην παγκόσμια οικονομία και την αύξηση του πληθωρισμού θα πρέπει να υπάρξει πλήρης απελευθέρωση του κεφαλαίου και της αγοράς εργασίας με ατμομηχανή την παγκοσμιοποίηση. Εκεί εμφανίζεται και η πολιτική των Ρίγκαν και Θάτσερ. Μια πολιτική που εξαπλώνεται σταδιακά σε όλη την Ευρώπη στη συνέχεια».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η επιτυχία του 2001
Μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις ξεσπούν στα πρώτα χρόνια του ’90 επί κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το συνδικαλιστικό κίνημα δημιουργεί το μεγαλύτερο πρόβλημα στην τότε κυβέρνηση που επιχειρεί να προχωρήσει σε αυτή τη μετάβαση στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο με την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και του κεφαλαίου, μέσω ιδιωτικοποιήσεων και συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καταρρέει και το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στην εξουσία. Όμως και τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν μπει στη διαδικασία της «μετάβασης».
Το 2001 καταγράφεται η κορύφωση του συνδικαλιστικού κινήματος με το νομοσχέδιο Γιαννίτση για το ασφαλιστικό. «Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κινητοποίηση στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος της μεταπολίτευσης. Οι κινητοποιήσεις Γιαννίτση ήταν μια προίκα για το κίνημα», τονίζει ο κ. Ρομπόλης.
Σημαντικό στοιχείο εκείνων των κινητοποιήσεων ήταν η συμβολή του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, το οποίο έχει δημιουργηθεί από το 1990. «Για πρώτη φορά τεκμηριώνονται οι θέσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. Το 2001 το Ινστιτούτο Εργασίας είχε επεξεργαστεί το ασφαλιστικό σύστημα (στρεβλώσεις , κατακερματισμός, ανισότητα κ.α.) και είχε παρουσιάσει μια μεγάλη πρόταση με μελέτες, για το πως θα μπορούσαμε να περάσουμε σταδιακά από τα δεκάδες ταμεία στα τρία μέσα στα επόμενα χρόνια. Ο συνδυασμός της τεκμηριωμένης πρότασης και της ενημερωτικής δράσης από τους συνδικαλιστές οδήγησε στην ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Έτσι στους δρόμους κατέβηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Ήταν η πρώτη φορά που το συνδικαλιστικό κίνημα παρουσιάζει μια επιστημονική μελέτη ως αντιπρόταση», σημειώνει ο Σάββας Ρομπόλης.
Το φαινόμενο της «ατομικότητας»
Τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και την έλευση της τρόικας το συνδικαλιστικό κίνημα μπαίνει σε μια περίοδο ύφεσης με εξαίρεση ορισμένες δυναμικές κινητοποιήσεις σε επιμέρους κλάδους, όπως των ναυτεργατών και των αγροτών. Σημειώνεται πως οι πρώτοι το 2006 τερματίζουν την πολυήμερη κινητοποιησή τους υπό το βάρος της επιστράτευσης από την κυβέρνηση, ένα κατασταλτικό μέτρο που θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον τα επόμενα χρόνια. Μετά έρχεται η κρίση και μαζί της τα Μνημόνια. Το συνδικαλιστικό κίνημα φαίνεται να αδυνατεί να αντιδράσει σε βαθμό ώστε να εμποδίσει την επέλαση των αντεργατικών και αντικοινωνικών μέτρων. Πολλοί έκαναν λόγο για «αλλοτρίωση» του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ο κ. Ρομπόλης σχολιάζει: «Δεν συμφωνώ πως υπάρχει αλλοτρίωση. Το θέμα είναι πως οι δανειστές και οι ελληνικές κυβερνήσεις εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα με το οποίο η ανεργία εκτοξεύτηκε και το συνδικαλιστικό κίνημα βρέθηκε στα όριά του. Η ανεργία είναι το βασικό φαινόμενο που αποδυναμώνει το συνδικαλιστικό κίνημα. Βέβαια κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως υπάρχει ένα ζήτημα με την παραταξιοποίηση, καθώς εξαιτίας αυτής δεν υπάρχει πλήρης ανεξαρτησία. Ωστόσο αυτό το φαινόμενο αντιμετωπίζεται με το Ινστιτούτο Εργασίας μέσω του οποίου παράγεται πολιτική με βάση την τεκμηρίωση και τις αυτοτελείς αναλύσεις».
Την τελευταία δεκαετία οι εργαζόμενοι απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τα σωματεία, ενώ η συνδικαλιστική ηγεσία έχει κατηγορηθεί για τη στάση που κράτησε με το ξέσπασμα της κρίσης. «Είναι γεγονός πως ο δείκτης συνδικαλιστικής πυκνότητας είναι μειωμένος», αναφέρει ο κ. Ρομπόλης και συνεχίζει: «Αυτό νομίζω οφείλεται στην οπισθοδρόμηση του συνδικάτου, η οποία σημειώνεται όταν στο πλαίσιο της σύγκρουσης η απώλειά είναι οι θέσεις εργασίας. Το ερώτημα είναι τι θα μπορούσε το συνδικάτο να κάνει παραπάνω;».
Πολλοί κατηγορούν τη ΓΣΕΕ για τις μορφές δράσης που επέλεξε και διερωτώνται γιατί τα συνδικάτα δεν επανέλαβαν την επιτυχημένη κινητοποίηση του 2001. «Υπάρχουν πολλές μορφές συνδικαλιστικής δράσης και το συνδικάτο για να επιλέξει τη μία ή την άλλη μορφή θα πρέπει να έχει δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις μια επιτυχούς έκβασης. Αν για παράδειγμα προχωρήσει σε μια απεργία διαρκείας για να είναι επιτυχής η δράση απαιτείται υψηλή συμμετοχή. Εγώ προσωπικά αντιμετωπίζω θετικά την απεργία διαρκείας, όμως για την επιτυχία της χρειάζεται πολύ καλή προετοιμασία. Σίγουρα η επιτυχία της αντίδρασης στο νόμο Γιαννίτση αποτελεί ένα μάθημα. Ποιος είναι ο λόγος που το συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπήκε στη διαδικασία να επαναλάβει αυτή τη δράση; Δεν ξέρω. Είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί», τονίζει ο κ. Ρομπόλης και επαναλαμβάνει: «Είναι γεγονός πως έχει μείνει αναπάντητο το ερώτημα γιατί ενώ υπήρχε το επιτυχημένο παράδειγμα του 2001 δεν δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις συσπείρωσης και συμμετοχής;».
Συνεχίζοντας σημειώνει: «Η μαζικότητα του 2001 αποτελεί μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Από εκεί και μετά δεν επανέλαβε κάτι αντίστοιχο και δεν απέκτησε μια κουλτούρα της προετοιμασίας και των προϋποθέσεων για να δημιουργήσει μια μαζικότητα στις διεκδικήσεις του. Επίσης τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει ανανέωση στα μέλη. Τα συνδικάτα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι προηγούμενης γενιάς. Εγώ αποδίδω αυτή τη στασιμότητα σε αντικειμενικούς λόγους και όχι υποκειμενικούς. Νομίζω πως κυρίως οφείλεται στην οπισθοδρόμηση και την απαξίωση της εργασίας και των εργασιακών σχέσεων, μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη από το ‘90 και μετά, με αιχμή του δόρατος την ανεργία.
Οφείλεται δηλαδή σε αντικειμενικές συνθήκες, όπως αυτές ορίζονται στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, και λιγότερο στον υποκειμενικό παράγοντα που είναι το ίδιο το κίνημα και πως αντιδρά. Είναι ένα ευρωπαϊκό και όχι μόνο ελληνικό πρόβλημα. Μέσα από την συρρίκνωση των εισοδημάτων και των θέσεων εργασίας, συρρικνώνεται και η βούληση των εργαζομένων για ένταξη στο συνδικάτο. Ουσιαστικά ενισχύεται η ατομική συμπεριφορά έναντι της συλλογικής. Πρόκειται για το φαινόμενο της εξατομίκευσης που έχει ενισχυθεί και από την αποκαθήλωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Αυτή τη στιγμή κυρίαρχη μορφή εργασιακής σχέσης είναι η ατομική σχέση εργασίας και αυτή η ατομικότητα απομακρύνει τον εργαζόμενο από τη συλλογική δράση. Για μένα μπαίνουν πάντα τέτοιες μεταβλητές και διαστάσεις στην ανάλυση, περισσότερο αντικειμενικές και λιγότερο υποκειμενικές».
Πώς βλέπουν οι νεότερες γενιές την Επανάσταση του 1821; Τα σχέδια που φιλοτέχνησαν φοιτητές της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών δίνουν τουλάχιστον την πιο αναπαραστατική απάντηση. Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου αποτύπωσαν στα σχέδιά τους, με τη δική τους φαντασία, την ένταση της μάχης, την αγωνία της καταδίωξης, τη θλίψη του αποχωρισμού, την ηρεμία της ανάπαυλας.
Τα σχέδια αυτά, 24 τον αριθμό, κοσμούν πλέον τους εσωτερικούς χώρους του Κτιρίου Διοίκησης στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου. Το ΕΜΠ συμμετέχει εξάλλου στους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 αναδεικνύοντας την τεχνολογική διάσταση του αγώνα μέσα από τις δράσεις «Κάστρα και Γέφυρες στα Χρόνια της Επανάστασης», «Η Παλιγγενεσία της Αρχιτεκτονικής/Η Αρχιτεκτονική της Παλιγγενεσίας» και «Ο Ναυτικός Αγώνας των Ελλήνων».
Πώς γεννήθηκε όμως η ιδέα των ασπρόμαυρων σχεδίων; Εμπνευστής είναι ο αντιπρύτανης Έρευνας και δια Βίου Εκπαίδευσης του ΕΜΠ Ιωάννης Χατζηγεωργίου. «Σκεφτήκαμε να απευθυνθούμε σε φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών και να τους ζητήσουμε να σχεδιάσουν διάφορες παραστάσεις χωρίς να δώσουν έμφαση στις εμβληματικές προσωπικότητες της Επανάστασης αλλά στους “ άγνωστους” αγωνιστές και την καθημερινότητά τους» αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ.
Πηγή της έμπνευσης ήταν η δράση του ΕΜΠ σχετικά με τον ναυτικό αγώνα των επαναστατημένων Ελλήνων. Στο πλαίσιο αυτό αναπαράχθηκε ψηφιακά το θρυλικό μπρίκι «Άρης» του υδραίου αγωνιστή Αναστάσιου Τσαμαδού, ενώ η επόμενη σκέψη ήταν να απεικονιστεί η ζωή των ναυτών αγωνιστών πάνω στο πλοίο. Και ποιοι θα μπορούσαν να ήταν καταλληλότεροι γι’ αυτήν την απεικόνιση από τους καλλιτέχνες της ΑΣΚΤ;
«Στα σχέδια μου προσπάθησα να προσδώσω ένα πιο απλό και ανθρώπινο ύφος σε αντίθεση με το ηρωικό ύφος που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε σκηνές μάχης, σε αντίστοιχα σχέδια . Ήθελα να αποτυπώσω την καθημερινή ζωή αυτών των ανθρώπων, μέσα στις δύσκολες αυτές συνθήκες που βίωναν ,όπως εγώ την φαντάζομαι» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ελένη Καράκου, φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών. «Νομίζω πως σε οποιαδήποτε εποχή και να βρίσκεσαι, παραμένεις πάντα άνθρωπος με αδυναμίες, με ανάγκη για τροφή, με ανάγκη για έρωτα, με ανάγκη για ελευθερία. Τέλος, επέλεξα να δώσω μια παραπάνω έμφαση στη γυναικεία φιγούρα, καθώς λίγα είναι τα έργα αυτής της εποχής που εστιάζουν σε αυτήν» προσθέτει.
«Η πρόκληση ήταν να δημιουργήσουμε μια σειρά από έργα που θα διατηρούν την αισθητική της γκραβούρας εκείνης της εποχής , αλλά θα έχουν μια σύγχρονη προσέγγιση για την απόδοση της καθημερινότητας των αγωνιστών της επανάστασης και θα ξεφεύγουν από την συνηθισμένη ηρωική αναπαράσταση» σημειώνει από την πλευρά του μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Νίκος Γιαμπάνης, ο οποίος φοιτά επίσης στη Σχολή Καλών Τεχνών.
Ο ίδιος χώρισε το έργο του σε δυο σκέλη. Όπως αναφέρει, «το πρώτο είναι μια απόδοση της ζωής στο πλοίο, με πρωταγωνιστές τους ναυτικούς της επανάστασης και δίνει έμφαση στο ρόλο της γυναίκας πολεμίστριας, που ήταν ισάξιος με των ρόλο των ανδρών στις αρβανίτικες απελευθερωτικές δυνάμεις της εποχής. Το δεύτερο είναι μια ελεύθερη εικονογράφηση του ποιήματος του Δ. Σολωμού “ Ύμνος εις την Ελευθερία”, πάλι με γνώμωνα τον ψυχισμό των αγωνιστών και έμφαση στην φρικαλεότητα του πολέμου».
«Δεύτερη ευκαιρία» για τα κατασχεμένα βιβλία που βρίσκονται σε αποθήκες και απειλούνται με πολτοποίηση, ενώ μπορούν να εμπλουτίσουν βιβλιοθήκες πολλών περιοχών της χώρας μας, θέλει να δώσει το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ.
Τον δρόμο αυτής της «δεύτερης ευκαιρίας» αναλαμβάνει να ανοίξει το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, με πρωτοβουλία του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ακολουθεί η δήλωση της υπουργού Πολιτισμού, Λ. Μενδώνη, ως προς την ανάληψη της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας: «Το βιβλίο αποτελεί στοιχείο της ταυτότητας, του δείκτη πολιτισμού μιας κοινωνίας.
Αποτελεί προέκταση της μνήμης και της φαντασίας του ανθρώπου και ως πνευματικό έργο επιβάλλει τον σεβασμό μας προς τον δημιουργό, αλλά και τον ίδιο τον αναγνώστη. Η καταστροφή ενός βιβλίου αντιβαίνει σε κάθε προσπάθεια ανάδειξης, διαφύλαξης και διάσωσης των έργων του λόγου που αποτελούν κομμάτι της ανθρώπινης έκφρασης και πολιτισμικής δημιουργίας. Κάθε βιβλίο θα πρέπει να φθάνει στα χέρια του βιβλιόφιλου κοινού και να διασώζεται. Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, οργανισμός εποπτευόμενος από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, με απόφασή μας, ως ο αρμόδιος φορέας για την προαγωγή του βιβλίου και των ελληνικών γραμμάτων αναλαμβάνει να ανοίξει τον δρόμο της δεύτερης ευκαιρίας σε βιβλία που κινδυνεύουν με πολτοποίηση με στόχο να βρουν τη θέση τους σε μια βιβλιοθήκη και στα χέρια κάποιων αναγνωστών».
«Η βία τους παραλύει τη δημοκρατία: Οι Γκρίζοι Λύκοι -η ένοπλη πτέρυγα του Ερντογάν- στο μικροσκόπιο της Ευρώπης», γράφει το γαλλικό περιοδικό L`Express. «Οι Γκρίζοι Λύκοι, ένα υπερ-εθνικιστικό κίνημα, που υπόσχεται ότι θα εξαλείψει όλους τους «εχθρούς» της Τουρκίας – Αρμένιους, Κούρδους, Χριστιανούς ή Εβραίους. Στην τουρκική επικράτειά, αλλά και στην Ευρώπη», σημειώνει το Γαλλικό περιοδικό. Προσθέτει μάλιστα ότι μετά τις πρόσφατες επιθέσεις της ακροδεξιάς αυτής ομάδας εναντίον της Αρμενικής κοινότητας στη Γαλλία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνιστά να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων.
Μελέτη της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής στο Βερολίνο, έδειξε ότι οι Γκρίζοι Λύκοι διαθέτουν πάνω από 18.500 μέλη στη Γερμανία και αποτελεί « την μεγαλύτερη ακροδεξιά εξτρεμιστική ένωση στη χώρα». Μέσω των Γκρίζων Λύκων και άλλων ακροδεξιών ισλαμικών οργανώσεων, το καθεστώς Ερντογάν προσπαθεί να προσελκύσει και την τουρκική κοινότητα στη Γερμανία, τονίζει στην Die Welt ,ο ερευνητής και πολιτικός επιστήμονας του Έσσεν ,Μπουράκ Κοπούρ.
Η Εβραϊκή οργάνωση εκτιμά επίσης ότι και διάφορες τουρκικές ακροδεξιές ισλαμοσυντηρητικές οργανώσεις, όπως η Ditib ,η Milli Görüs ,η UID και η Atib στη Γερμανία «εποπτεύονται από στελέχη του AKP, που προσπαθούν να επηρεάσουν τη διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων στη Bundestag προς το συμφέρον του καθεστώτος Ερντογάν. «Πρέπει να φοβόμαστε», προειδοποιεί ο Μπουράκ Κοπούρ ,τονίζοντας ότι η Αγκυρα απεργάζεται σχέδια για το «πώς θα αντιμετωπίσει στο μέλλον τους επικριτές του Ερντογάν στη Γερμανία». Αλλωστε, η αναμενόμενη αποχώρηση της Αγκελα Μέρκελ από την καγκελαρία και η συμμετοχή των αντι-Ερντογανικών Πρασίνων στη νέα κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, θα αλλάξει σημαντικά το κλίμα σε βάρος της Αγκυρας.
Την ίδια ώρα, το καθεστώς Ερντογάν ,αναπτύσσει άλλο ένα φονικό όπλο: Τα «drones -δολοφόνους». Πρόκειται για τα διαβόητα μη επανδρωμένα αεροσκάφη «Kamguze Kargu-2», που κατασκευάζονται από την τουρκική κρατική εταιρεία STM και χρησιμοποιούνται για στοχευμένες δολοφονικές επιθέσεις στα διάφορα μέτωπα που έχει ανοίξει ο Τούρκος πρόεδρος , στη γύρω περιοχή. Σύμφωνα με την Τουρκική κατασκευάστρια εταιρεία, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της, λειτουργούν αυτόνομα και είναι προγραμματισμένα με αλγόριθμους μηχανικής μάθησης για τη βελτιστοποίηση της ταξινόμησης των στόχων, χωρίς την ανάγκη σύνδεσης με GPS. Ρομπότ που σκοτώνουν, δηλαδή.
Εκθεση της Ομάδας Εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για τη Λιβύη αποκαλύπτει ότι τα φονικά αυτά drones «πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν τον Μάρτιο του 2020 σε επιθέσεις της υποστηριζόμενης από την Αγκυρα κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας εναντίον του πολέμαρχου Χαλίφα Χαφτάρ». Όπως λέει ο εξόριστος Τούρκος δημοσιογράφος Μετίν Γκουρτσάν , «η παρουσία των τουρκικών drones στους λιβυκούς ουρανούς ,έχει αναζωπυρώσει τα ερωτήματα σχετικά με το πώς τα φονικά αυτά όπλα θα επηρεάσουν τις περιφερειακές γεωπολιτικές και κατά πόσον θα πρέπει να απαγορευτούν». Η Τουρκία υπερηφανεύεται άλλωστε ότι έχει ήδη κατασκευάσει 180 drones και εξήγαγε ήδη αρκετά σε έξι χώρες της περιοχής, μεταξύ των οποίων στο Αζερμπαϊτζάν, το Κατάρ και την Ουκρανία. Η αμερικανική Wall Street Journal,σε άρθρο στις 3ης Ιουνίου, προειδοποιεί μάλιστα ότι «Drones χαμηλού κόστους, κατασκευασμένα από την Τουρκία , αλλάζουν τα πεδία μάχης και τη γεωπολιτική». Η αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι η Τουρκία εφαρμόζει πλέον «μια νέα τακτική στο πεδίο της μάχης ,που αποδείχθηκε πολύ επιτυχημένη στις περιφερειακές συγκρούσεις στη Συρία, τη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν».
«Κράτος-δολοφόνος»
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο βουλευτής και ηγέτης του Τουρκικού Εργατικού Κόμματος (TIP), Αχμέτ Σικ, έκανε λόγο για «κράτος-δολοφόνο». Μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Medyascope την περασμένη Κυριακή, ο Αχμέτ Σικ , επικαλούμενος και τις καταγγελίες του αρχιμαφιόζου Σεντάτ Πέκερ, είπε ότι «το κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας έχει γίνει μαφία… Ναι, αυτό το κράτος είναι δολοφόνος ,που διαπράττει δολοφονίες κατ` εξακολούθηση. Δεν υπάρχει υπόθεση , που το κράτος να μην έχει βάψει με αίμα τα χέρια του», ισχυρίστηκε ο Τούρκος βουλευτής. «Αν το κυβερνών κόμμα AKP και το μπλοκ εξουσίας, είναι πατριωτικό , ενώ εμένα με κατηγορούν ως τρομοκράτη προτιμώ να με αποκαλούν έτσι , αντί να είμαι δήθεν πατριώτης σαν κι αυτούς…
Οποιαδήποτε πολιτική θα αποδυναμώσει αυτήν την κυβέρνηση, οτιδήποτε κατορθώσει να ξεδοντιάσει αυτή την κυβέρνησης, είναι νόμιμη», πρόσθεσε ο Αχμέτ Σικ. Η εισαγγελία της Αγκυρας διέταξε φυσικά, αυτεπάγγελτη έρευνα κατά του βουλευτή και έπεται συνέχεια. Αλλωστε, ο ακροδεξιός εταίρος του Ερντογάν και «σκιώδης ηγέτης» της Τουρκίας, Ντεβλέτ Μπαχτσελί , ζήτησε το κεφάλι του Αχμέτ Σικ επί πίνακι, ενώ ο εκπρόσωπος του ΑΚΡ, Ομέρ Τσελίκ τον κατηγόρησε ότι είναι μέλος «ένοπλης τρομοκρατικής ομάδας» και ζήτησε την αποπομπή του από την τουρκική Βουλή. Η απάντηση του Αχμέτ Σικ με ανάρτησή του στο twitter; «Είμαι στη βουλή για την καταπολέμηση μιας συμμορίας που έχει μεταμφιεστεί σε πολιτικό κόμμα»!
Πιο ευάλωτος ο Ερντογάν
Σε άλλες εποχές, η στάση αυτή του Τούρκου βουλευτή θα τον οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε δυσάρεστες «περιπέτειες», χωρίς «περιττές» δικαστικές και νομικές διαδικασίες. Μόνο που οι εξελίξεις είναι πλέον ραγδαίες στην Τουρκία , ιδιαίτερα μετά τις καταγγελίες του εξόριστου αρχιμαφιόζου Σεντάτ Πεκέρ για τις σχέσεις του καθεστώτος Ερντογάν με τη μαφία. Ο αρχιμαφιόζος έχει προκαλέσει μεγάλες αναταράξεις στο καθεστώς, καθιστώντας τον Τούρκο πρόεδρο όλο και πιο ευάλωτο. «Η κυβέρνηση Ερντογάν αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες για διαφθορά και δολοφονίες από το διαβόητο αφεντικό της μαφίας, Σεντάτ Πεκέρ , αλλά και συνεχείς καταγγελίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου» τονίζουν σε κοινό άρθρο τους ο Ερικ Εντελμαν, πρώην πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αγκυρα και η Μερβέ Ταχίρογλου, συντονίστρια του προγράμματος για την Τουρκία στο Αμερικανικό ίδρυμα «για τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή». «Ο Ερντογάν, ο οποίος κυβερνά συνεχώς την Τουρκία για σχεδόν δύο δεκαετίες, δεν ήταν ποτέ πιο ευάλωτος, λόγω και επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης στη χώρα» , τονίζουν χαρακτηριστικά ο Εντελμαν και η Ταχίρογλου.
Το γεγονός αυτό έχει αναγκάσει τον Ερντογάν να εμφανίζεται ως «περιστερά» για να επιβιώσει πολιτικά και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη πολιτικοί ηγέτες στην Ευρώπη-με πρώτη την καγκελάριο Μέρκελ – που ρίχνουν … σωσίβια στον Τούρκο πρόεδρο. Είτε λόγω αφέλειας και απόπειρας κατευνασμού ,είτε λόγω συμμόρφωσης προς τις γερμανικές υποδείξεις. Μια πολιτική επιζήμια σε κάθε περίπτωση ,καθώς δίνει πόντους σε ένα επικίνδυνο καθεστώς που τελεί υπό κατάρρευση.
Το πόσο ευάλωτος είναι ο Ερντογάν θα φανεί άλλωστε και στην επικείμενη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ. Ολες οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον λένε ότι ο Μπάιντεν θα καταστήσει σαφές στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πως μια αυταρχική Τουρκία αποτελεί απειλή όχι μόνο για τις βασικές αξίες των ΗΠΑ αλλά και για την ασφάλεια στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής
Τρεις συν μία αμερικανικές αξιώσεις
Αμερικανοί αναλυτές τονίζουν ότι τρία είναι τα επείγοντα ζητήματα που θα θέσει ο Μπάιντεν στη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο:
Το πρώτο ζήτημα είναι οι συλλήψεις με πολιτικά κίνητρα τριών Αμερικανών προξενικών υπαλλήλων στην Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά την προσπάθεια Ερντογάν να θέσει εκτός νόμου το φιλοκουρδικό HDP-το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο τουρκικό κοινοβούλιο. Με πρόσχημα την υποστήριξη του HDP στους αντάρτες του ΡΚΚ, το καθεστώς Ερντογάν έχει φυλακίσει αρκετούς βουλευτές του HDP και αποπέμψει δεκάδες εκλεγμένους δημάρχους στην νοτιο-ανατολική Τουρκία.
Το τρίτο ζήτημα που θα επιμείνει ο Μπάιντεν αφορά την ογκούμενη καταστολή ενάντια στην κοινωνία των πολιτών. Εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση Ερντογάν πλήττει ανηλεώς την ελευθερία της έκφρασης ,φυλακίζει δημοσιογράφους , δικαστικούς ,ακαδημαϊκούς και απλούς πολίτες ,με σαθρά προσχήματα. Η περίπτωση του φιλάνθρωπου επιχειρηματία Οσμάν Καβαλά που βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα για περισσότερες από 1.300 ημέρες, είναι κάτι που θα επισημάνει ονομαστικά ο Μπάιντεν.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν ,απαντώντας σε ερώτηση του Προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, Ρόμπερτ Μενέντεζ, κατέστησε επίσης σαφές ότι ο Μπάιντεν θα θέσει ευθέως στον Ερντογάν Τούρκο ομόλογο του και τις «ενέργειες στις οποίες προέβη στην Ανατολική Μεσόγειο, που ήταν βαθύτατα προβληματικές».Οπως είπε ο Μπλίνκεν, «οι διαφορές μας με την Τουρκία δεν είναι μυστικές και σε πολλούς τομείς η Άγκυρα δεν ενεργεί ως νατοϊκός σύμμαχος». Το καθεστώς Ερντογάν έσπευσε να απαντήσει στις κατηγορίες αυτές διά της ισλαμο-συντηρητικής Yeni Safak, η οποία σε κύριο άρθρο της διαμαρτύρεται ότι «το ΝΑΤΟ είναι σύμμαχος στα χαρτιά και ποτέ δεν ήταν στο πλευρό της Τουρκίας». Η τουρκική, φιλο-κυβερνητική εφημερίδα περισσότερο όμως …παράπονα εκφράζει, αποφεύγοντας να εξαπολύσει επίθεση, όπως θα έκανε παλιότερα. Η αιτία απλή: Ακόμη και οι πιο πιστοί στρατιώτες του Ερντογάν καταλαβαίνουν πλέον πως ο Σουλτάνος είναι …γυμνός.
Η “Δουλειά” είναι μια αμερικανική σιωπηλή ταινία του 1915 με πρωταγωνιστή τον Τσάρλι Τσάπλιν, και τον πρωταγωνιστή της Έντνα Παρβιόν, της Μάρτα Γκόλντον και του Τσαρλς Έσλι.
Από τον Ερντογάν το περίμεναν από τον Μπάιντεν τους ήρθε η κατραπακιά εκεί στα γραφεία της ΝΔ, Πειραιώς και «Μακεδονομάχων» γωνία στο Μοσχάτο, αλλά και στο Μαξίμου Ηρώδου Αττικού και «Παύλου Μελά», με το διάταγμα που εξέδωσε χτες ο Πρόεδρος των ΗΠΑ για τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ο φίλος, ο κολλητός, όποιος διαδίδουν κάποιοι εν Ελλάδι, Τζο Μπάιντεν εξέδωσε ένα διάταγμα άλλο πράγμα για τα Δυτικά Βαλκάνια.
Ο αθεόφοβος, λίγο πριν πετάξει για πρώτη φορά στην Ευρώπη ως Πρόεδρος, όπου θα συμμετάσχει στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και θα δει τον Ερντογάν, είπε να κάνει κι ένα δωράκι στην Ελλάδα.
Όχι ακριβώς για την Ελλάδα, για να λέμε του στραβού το δίκιο, αλλά το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, τους Υπουργούς του αλλά και σε κάποια άλλα κόμματα που δεν ήθελαν την Συμφωνία των Πρεσπών γιατί ξεπουλήθηκε το όνομα της Μακεδονίας από τους προδότες.
Αν κατάλαβα καλά από την απουσία της είδησης στα ανεξάρτητα και διερευνητικά ελληνικά μέσα ενημέρωσης, μάλλον δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν στην Ελλάδα το διάταγμα Biden για τα Δυτικά Βαλκάνια. Ούτε φυσικά την Κυβέρνηση ούτε και την κυβερνώσα ΝΔ.
Πως να τους απασχολεί άλλωστε αφού θα πρέπει να απασχολεί όσους ήταν υπεύθυνοι, ή ενεπλάκησαν άμεσα ή έμμεσα, σε παραβίαση, ή σε πράξη που παρεμπόδισε ή απείλησε στην εφαρμογή οποιουδήποτε περιφερειακού ζητήματος ασφαλείας, ειρήνης, συνεργασίας ή συμφωνίας ή πλαισίου αμοιβαίας αναγνώρισης ή μηχανισμό λογοδοσίας που σχετίζεται με τα Δυτικά Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένης της Συμφωνίας των Πρεσπών του 2018, της Οχρίδας, κλπ κλπ κλπ. Ουφ τα είπα. Σχεδόν όλα, γιατί η συνέχεια έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Όπως είδατε λογικό είναι να μην ενδιαφέρει κανέναν στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ούτε βέβαια και τον ίδιο, καθώς τίποτα από τα προαναφερθέντα δεν έπραξαν εκεί στη ΝΔ. Μήπως καταψήφισαν την Συμφωνία των Πρεσπών; Μήπως οργάνωσαν συλλαλητήρια και προκάλεσαν διχασμό στην κοινωνία με την ρητορική τους; Μήπως δεν ψηφίζουν κάτι έρμες συμφωνίες που έχουν κατατεθεί από τον Σεπτέμβρη του 2020 στη Βουλή παρεμποδίζοντας την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών; Ουχί φυσικά.
Οπότε γιατί να ανησυχούν εκεί στο Μαξίμου και στην Πειραιώς; Δεν τους αφορούν οι κυρώσεις που αναφέρονται στο διάταγμα και σε όσους συμπεριλαμβάνονται, χωρίς ονόματα ακόμα, σ’ αυτό;
Και σιγά τις κυρώσεις θα μου πεις. Πάγωμα περιουσιακών στοιχείων, απαγόρευση συνεργασίας με Αμερικανούς πολίτες, απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ και άλλα πολλά και τσουχτερά. Σιγά τα ωά.
Η πληροφορία ότι το Κολάμπια και το Χάρβαρντ δίνουν άδειες εισόδου στις ΗΠΑ, παραμένει ανεπιβεβαίωτη. ΥΓ: Το link που ακολουθεί αφορά μόνο τους ξενόγλωσσους, από Χάρβαρντ, Κολάμπια, ΜΙΤ (απο Ματσατσούτσες κι όχι τη τουρκική) και άνω. Ιδιαίτερη προσοχή στην Ενότητα 1, παράγραφο iii
Με διάταγμα που εξέδωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ λίγες ώρες πριν αναχωρήσει για το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη επεκτείνει το πεδίο των κυρώσεων σ’ εκείνα τα άτομα ή οντότητες που υπονομεύουν και απειλούν την σταθερότητα των Δυτικών Βαλκανίων.
Κάτι που ίσως φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και την κυβέρνηση Μητσοτάκη και απασχολεί ιδιαίτερα το ΥΠΕΞ καθώς εκκρεμεί η επικύρωση από την ελληνική Βουλή των επιμέρους συμφωνιών-μνημονίων με την… γειτονική χώρα.
Όπως αναφέρει το διάταγμα Μπάιντεν, στην πρώτη ενότητα και υπο-ενότητα και στην παράγραφο iii, στις κυρώσεις συμπεριλαμβάνονται άτομα ή οντότητες που είναι υπεύθυνα ή εμπλέκονται, ή έχουν εμπλακεί άμεσα ή έμμεσα, σε παραβίαση ή σε πράξη που παρεμπόδισε ή απείλησε στην εφαρμογή οποιουδήποτε περιφερειακού ζητήματος ασφάλειας, ειρήνης, συνεργασίας ή συμφωνίας ή πλαισίου αμοιβαίας αναγνώρισης ή μηχανισμό λογοδοσίας που σχετίζεται με τα Δυτικά Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένης της Συμφωνίας Πρεσπών του 2018, τη συμφωνία πλαίσιο της Οχρίδας του 2001, το ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, τις συμφωνίες του Dayton ή τα συμπεράσματα του Συμβουλίου της Διάσκεψης για την Εφαρμογή της Ειρήνης που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1995, συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων ή των συμπερασμάτων του Ύπατου Εκπροσώπου, του Συμβουλίου Εφαρμογής της Ειρήνης ή του Διοικητικού Συμβουλίου του ή το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία, ή, όσον αφορά την πρώην Γιουγκοσλαβία, τον Διεθνή Μηχανισμό Υπολειμμάτων για τα Ποινικά Δικαστήρια.
(Στα αγγλικά: “(iii) to be responsible for or complicit in, or to have directly or indirectly engaged in, a violation of, or an act that has obstructed or threatened the implementation of, any regional security, peace, cooperation, or mutual recognition agreement or framework or accountability mechanism related to the Western Balkans, including the Prespa Agreement of 2018; the Ohrid Framework Agreement of 2001; United Nations Security Council Resolution 1244; the Dayton Accords; or the Conclusions of the Peace Implementation Conference Council held in London in December 1995, including the decisions or conclusions of the High Representative, the Peace Implementation Council, or its Steering Board; or the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia, or, with respect to the former Yugoslavia, the International Residual Mechanism for Criminal Tribunals;)
Παρόλο που στο διάταγμα δεν αναφέρονται ονόματα προσώπων ή οντοτήτων για κυρώσεις, καθίσταται σαφές το περίγραμμα για το ποιος υπόκειται σε κυρώσεις, οι οποίες αφορούν μεταξύ άλλων πάγωμα περιουσιακών στοιχείων, δίωξη των Αμερικανών πολιτών που συνεργάζονται με τα ως άνω άτομα ή οντότητες καθώς και την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με το διάταγμα ο Τζο Μπάιντεν έλαβε την απόφαση για κυρώσεις εις βάρος προσώπων ή οντοτήτων που απειλούν τη σταθερότητα των Δυτικών Βαλκανίων και τη Συμφωνία των Πρεσπών, τη Συμφωνία της Οχρίδας, τη Συμφωνία του Dayton και το Ψήφισμα 1244 του ΟΗΕ επειδή:
«Η κατάσταση στο έδαφος της πρώην Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας (Δυτικά Βαλκάνια) τις τελευταίες δύο δεκαετίες- συμπεριλαμβανομένης της υπονόμευσης των μεταπολεμικών συνθηκών και θεσμών μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας-,καθώς και η εκτεταμένη διαφθορά στους κόλπους διαφόρων κυβερνήσεων και θεσμικών οργάνων των Δυτικών Βαλκανίων, εμποδίζουν την πρόοδο προς την αποτελεσματική και δημοκρατική διακυβέρνηση και την πλήρη ένταξη σε διατλαντικούς θεσμούς και ως εκ τούτου αποτελούν μια ασυνήθιστη και έκτακτη απειλή για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών».
Αυτή η εξέλιξη προφανώς θα προκαλέσει πονοκεφάλους στο Μαξίμου, το ΥΠΕΞ αλλά και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που πρωτοστάτησαν ενάντια στην Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ ακόμα και σήμερα παρεμποδίζουν στην εφαρμογή της Συμφωνίας με την κωλυσιεργία της ψήφισης των τριών συμφωνιών που απορρέουν από την διμερή συμφωνία με την Βόρεια Μακεδονία.
Φυσικά αφορά και την ηγεσία (αλλά και την αντιπολίτευση) της Βόρειας Μακεδονίας εάν κάνουν βήματα πίσω, αλλά και τη στάση της Βουλγαρίας που θέτει ζητήματα (γλωσσικό κ.ά.).
Και κάπου εδώ το “κρυφτούλι” και το παιχνίδι με τις λέξεις για να κρατηθούν εσωκομματικές ισορροπίες τελειώνει για κάποιους που θα ήθελαν να επισκεφθούν, έστω και ως τουρίστες. Πολύ περισσότερο αν έχουν περισσότερους λόγους να τα έχουν καλά με τις ΗΠΑ και σε ατομικό, ακόμη επίπεδο…
