Το 1920 ένα στάδιο στο κέντρο του Παρισιού, το οποίο φιλοξενεί το Διεθνές Τουρνουά Τένις της Γαλλίας, ονομάστηκε Στάδιο Ρολάν Γκαρός, όνομα το οποίο πέντε χρόνια αργότερα, δόθηκε και στο Τουρνουά το οποίο φιλοξενείται σ’ αυτό.
Η απίστευτη ιστορία του στο Car and Driver…
Οι ήρωες βέβαια έχουν εκλείψει στην πραγματική ζωή της “φαιδράς πορτοκαλέας”. Εμφανίζονται σπανίως σαν σε ντοκιμαντέρ εξωτικών πτηνών. Και βέβαια η σπανιότητά τους κάνει ακόμα πιο έντονη την ανάγκη αναζήτησής τους και εν τέλει εύρεσής τους. Εκτός κι αν βαπτιστούν έτσι από νέους “άριστους” Δαρβίνους αδιακρίτως..
Δεν είναι κακό το να κάνει ο καθένας τη δουλειά του και να προσβλέπει στην προσωπική του καριέρα και ανάπτυξη. Θεμιτό και άκρως επιθυμητό σε μια παγκόσμια κοινωνία. Βέβαια η προσωπική καριέρα δεν σημαίνει και βελτίωση της κοινωνίας, ενός κράτους που ήδη γογγύζει να ορθοποδήσει.
Ο Νηλ Άρμοστρονγκ ήταν ήρωας όχι γιατί έκανε καριέρα σαν αστροναύτης, πληρώθηκε και πήρε γαλόνια με την άφιξή του μετά στη Γη και όλα τα ευγενή που επακολούθησαν. Ο Νηλ ήταν ήρωας γιατί ήταν το εργαλείο, γηγενές των ΗΠΑ, ώστε η ανθρωπότητα να πατήσει στη Σελήνη. Να κάνει το πραγματικό άλμα για την ανθρωπότητα. Έκανε τη διαφορά, ρίσκαρε τη ζωή του και το κατάφερε. Ήρως.
Αν ο Νηλ έκανε δοκιμαστικές πτήσεις στο Γουαλαλκιβίρ, περνούσε το training του εκεί, με όσους χορηγούς ιδιώτες που θα τον υποστήριζαν για να διαφημιστούν και έφερε απλώς τη σημαία των ΗΠΑ ραμμένη στη στολή του, ποιανού επιτυχία θα ήταν η προσελήνωση; Βέβαια το παράδειγμα δεν είναι ιδιαίτερα αντίστοιχο, οπότε θα γίνω πιο σαφής.
Ο Στέφανος ο Ρότζερ και ο Νόβακ, είναι επαγγελματίες αθλητές, σε ένα πλήρως ατομικό άθλημα και ένα πλήρως αριστοκρατούμενο – αδίκως – σύστημα διαγωνισμών. Δεν κάνουν κανένα βήμα για την ανθρωπότητα και καλά κάνουν από τη στιγμή που πρόκειται για ένα άθλημα που προσφέρει θέαμα, χρήματα στις τσέπες τους και προσωπική δόξα για τις καριέρες τους. Ήρωες όμως δεν είναι.
Ήρωας γίνεσαι όταν αλλάζεις κάτι για την ανθρωπότητα. Όταν προσφέρεις το παράδειγμά σου αφειδώς δίχως σπόνσορες. Και το Εθνικό φρόνημα του κράτους σου ανυψώνεται όταν είναι ικανό να σε στηρίξει με τα γήπεδά του, τις εγκαταστάσεις του και υποστηρίζει το κάθε σου βήμα. Το άλμα σου γίνεται για την ανθρωπότητα και το ρεβέρ σου φέρνει έπαρση σε σημαίες και φρονήματα.
Εφόσον η ιθαγένεια του εκάστοτε παίκτη γίνεται όχημα συσπείρωσης μιας εκλογικής στάμνας από όπου πίνουν νερό ευκαιριακοί ιδεολογικά ορφανοί ταγοί με χλαμύδες και περικεφαλαίες, δεν πρόκειται για εθνική εξύψωση. Η περηφάνια ενός έθνους είναι συνυφασμένη με τις επιτυχίες του σε κοινωνικό, πολιτικό και παγκόσμιο επίπεδο ιδεών και αξιών. Όχι με προσωπικές καριέρες και καπνογόνα στα αεροδρόμια.
Εθνικά υπερήφανος θα μπορούσε να νιώθει κάποιος όταν η χώρα του δεν τον “διώχνει” αλλά τον προσκαλεί και τον δελεάζει να επιστρέψει, να μείνει. Όταν οι τέχνες και τα γράμματα, τα πανεπιστήμια και η έρευνα προσφέρουν πραγματικό έργο και προσθέτουν λιθαράκια στη βελτίωση της ανθρωπότητας.
Για τα ρεβέρ έπαρσης, αρκεί ένα “μπράβο” κι ένα κενό χειροκρότημα.
Κανένας δεν πήγε στη Σελήνη με ρακέτα.
Η περιοδεία Μπάιντεν ολοκληρώνεται με τη συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, την προσεχή Τετάρτη, στη Γενεύη.
«Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αμερικανός πρόεδρος επέλεξε να κάνει το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, καθώς θέλει να διακηρύξει ότι η Αμερική επέστρεψε στην παγκόσμια σκηνή ,μετά την καταστροφική τετραετία του Ντόναλντ Τραμπ», γράφει το γαλλικό περιοδικό Currier International
Η πρώτη κίνηση άλλωστε του Μπάιντεν πριν τη σύνοδο των G7 ήταν η εξαγγελία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παράσχουν 500 εκατομμύρια δόσεις Pfizer-BioNTech στις φτωχές χώρες του Νότου. Ο οικοδεσπότης της συνόδου των «Επτά», βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον τόνισε επίσης ότι η G7 θα δεσμευτεί να διανείμει ένα δισεκατομμύριο εμβόλια σε φτωχές χώρες.
Ο Μπάιντεν ήλθε επίσης στην Ευρώπη ως πρεσβευτής μιας νέας πολιτικής, που θα βάζει τέλος σε τέσσερις δεκαετίες νέο-φιλελεύθερων επιλογών ,που μόνο καταστροφικά αποτελέσματα είχαν να επιδείξουν.
«Η πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου είναι ένας σημαντικός στόχος του Αμερικανού Προέδρου ,η διοίκηση του οποίου κατέστησε εφικτό τον παγκόσμιο ελάχιστο φόρο», γράφει η Frankfurter Rundschau. «Με τα πακέτα βοήθειας αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Μπάιντεν όχι μόνο ενισχύει την οικονομία και προωθεί την καινοτομία, αλλά επίσης βοηθά τους απλούς πολίτες και τη μεσαία τάξη. Ο Μπάιντεν επενδύει στην κοινωνική ειρήνη και ελπίζει να ενώσει το διχασμένο έθνος του» ,τονίζει η γερμανική εφημερίδα και προσθέτει: «Αν το πετύχει, η δημοκρατία θα γίνει πιο ελκυστική και θα πλήξει τον δεξιό λαϊκισμό ».
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν φέρνει όμως μόνο δώρα στην Ευρώπη. Αναμένει από τις χώρες μέλη της ΕΕ, να συνεργαστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιταχθούν στην Κίνα πιο έντονα από ό, τι στο παρελθόν και να αναπτύξουν μια κοινή στρατηγική έναντι της Ρωσίας.
«Ο Μπάιντεν θέλει να δείξει ότι βασίζεται στους Ευρωπαίους συμμάχους για να αντιμετωπίσουν από κοινού την απειλή από τη Ρωσία και, κυρίως, να συγκρατήσουν τις φιλοδοξίες της Κίνας», τονίζει το Currier Internationall. Μπορεί άλλωστε το μενού των συναντήσεων του Αμερικανού προέδρου να είναι πλούσιο με κύριους άξονες την πολυμερή δράση για την αντιμετώπιση της πανδημίας Covid-19 , την παγκόσμια οικονομική κρίση και την κλιματική αλλαγή, αλλά στο βάθος υπάρχει μόνο μία λέξη: Κίνα.
Στόχος η Κίνα
“Θα διασφαλίσουμε ότι οι δημοκρατίες που βασίζονται στην αγορά και όχι η Κίνα ή οποιοσδήποτε άλλος, θα καθορίσει τους κανόνες του 21ου αιώνα για το εμπόριο και την τεχνολογία», τόνισε σε άρθρο του στην Washington Post ο Τζο Μπάιντεν, πριν την αναχώρησή του για την Ευρώπη. Με απλά λόγια : Η Αμερική θέλει να νικήσει την Κίνα με τα δικά της όπλα – ειδικά στη βιομηχανική πολιτική. «Ο κύριος αντίπαλος για τον Μπάιντεν είναι η Κίνα, που έχει μετατραπεί σε μια δικτατορία της υψηλής τεχνολογίας» γράφει η γερμανική Handelsblatt, προσθέτοντας ότι «ο σημαντικότερος στόχος του ταξιδιού του Αμερικανού προέδρου είναι επομένως η τοποθέτηση της Ευρώπης σε μια κοινή διατλαντική πολιτική έναντι της Κίνας».
Η Washington Post δίνει μια άλλη διάσταση , πιο ιδεολογική. Όπως τονίζει σε κύριο άρθρο της η αμερικανική εφημερίδα, «στόχος του Μπάιντεν είναι η οικοδόμηση μιας ισχυρής μεσαίας τάξης τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη. ,Στο πλαίσιο αυτό , ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να φέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ στην ίδια σελίδα για να αντιμετωπίσει τις κινεζικές εμπορικές πρακτικές, να προωθήσει τη μεταρρύθμιση στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, να θεσπίσει έναν παγκόσμιο ελάχιστο φόρο επί των κερδών των πολυεθνικών κολοσσών , να δημιουργήσει ασφαλείς αλυσίδες εφοδιασμού και να καταργήσει την παράνομη χρηματοδότηση και νομιμοποίηση εσόδων από έκνομες δραστηριότητες» ,τονίζει η Washington Post.
Πριν ξεκινήσει άλλωστε την περιοδεία του στην Ευρώπη ,ο Αμερικανός πρόεδρος φρόντισε να δείξει τις προθέσεις του : Ακύρωσε μεν την απαγόρευση των πολύ δημοφιλών κινεζικών κοινωνικών δικτύων TikTok και WeChat ,που είχε αποφασίσει ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά έκανε ακόμη πιο μακρύ τον κατάλογο των κινεζικών εταιρειών οι οποίες κατηγορούνται πως υποστηρίζουν στρατιωτικές ή κατασκοπευτικές δραστηριότητες του Πεκίνου και δεν μπορούν εφεξής να ωφελούνται από αμερικανικές επενδύσεις. Πλέον, στην αμερικανική «μαύρη λίστα» συμπεριλαμβάνονται 59 κινεζικές εταιρείες. Στις αμερικανικές εταιρείες που έχουν συμμετοχές ή άλλα οικονομικά συμφέροντα στις 59 κινεζικές εταιρείες δίνεται προθεσμία ως τις 2 Αυγούστου για να διακόψουν κάθε σχέση .
Δεν είναι μυστικό άλλωστε ,ότι ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ ,με το σύνθημα «Made in China 2025»,επιδιώκει από το 2015 ανοιχτά την παγκόσμια τεχνολογική ηγεμονία του Πεκίνου ,μέσω μαζικής κρατικής βοήθειας . Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να αντεπιτεθούν με ένα επενδυτικό πακέτο 250 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το κράτος ,για να υπερασπιστούν την ηγετική τους θέση έναντι του Πεκίνου σε βασικές τεχνολογίες όπως τα μικροτσίπ, η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική.
Πολιτική «αποσύνδεσης» από τον «Δράκο»
Ο επικείμενος «τεχνολογικός πόλεμος» συνδέεται όμως και με γεωπολιτικούς όρους. Οι Αμερικανοί κάνουν λόγο για μια πολιτική «αποσύνδεσης» από την Κίνα . Ο στόχος -λένε -είναι να αποφευχθεί οποιαδήποτε οικονομική εξάρτηση από την Κίνα την οποία το Πεκίνο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως πολιτικό μοχλό. «Ο Αμερικανός πρόεδρος βλέπει την Κίνα ως τη σημαντικότερη απειλή εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών» ,λέει ο Ιαν Μπρέμερ, πρόεδρος του ομίλου Eurasia Group, στη Νέα Υόρκη.
Στην πολιτική «αποσύνδεσης» από το Πεκίνο έχουν ευθυγραμμιστεί τους τελευταίους μήνες σημαντικοί παράγοντες στην Ευρώπη: το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει παγώσει τη διαδικασία επικύρωσης της επενδυτικής συμφωνίας ΕΕ-Κίνας (CAI), που είχε σπεύσει να προωθήσει η Γερμανία ,πριν αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του ο Μπάιντεν.
Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι επίσης, διατηρώντας στενές σχέσεις με τον Μπάιντεν, έχει αντιστρέψει την φιλο-κινεζική πολιτική που είχε ακολουθήσει η Ρώμη τα τελευταία χρόνια. Η Γαλλία βρίσκεται στην ίδια γραμμή ,αλλά και οι Γερμανοί Πράσινοι που αναμένεται να μετάσχουν στην επόμενη Γερμανική κυβέρνηση, διατηρούν μια πολύ καχύποπτη στάση έναντι του Πεκίνου. Πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης επίσης, οι οποίες στο παρελθόν μετείχαν περισσότερο σε κοινά έργα υποδομών με κινεζικές εταιρείες ,έχουν αρχίσει να παγώνουν τις σχέσεις τους με το Πεκίνο (με εξαίρεση την Ουγγαρία). Αλλά και η ΕΕ εμφανίζεται πρόθυμη να ξεκινήσει μια προσπάθεια μεταρρύθμισης του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) για να αναχαιτιστεί η επέκταση του κινεζικού κρατικού καπιταλισμού.
Στη Γενεύη, την προσεχή Τετάρτη 16 Ιουνίου, ο Μπάιντεν θα προσπαθήσει επίσης να πείσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν να παραμείνει τουλάχιστον ουδέτερος απέναντι στις επεκτατικές τάσεις του κινέζου προέδρου Σι Τζιπίνγκ.
Αντιδρά το Βερολίνο
Στην πολιτική «αποσύνδεσης» από την Κίνα αντιδρά πάντως η Γερμανία που ως σημαντική εξαγωγική δύναμη προς την Ασία βλέπει να διακυβεύονται πολλά συμφέροντα. Ο Μίκαελ Χούτερ, επικεφαλής του εργοδοτικού Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας (IW) , δεν διστάζει μάλιστα να κατηγορεί τον Μπάιντεν ότι « μιλά και ενεργεί έναντι της Κίνας σχεδόν καθόλου διαφορετικά από τον προκάτοχό του Ντόναλντ Τραμπ. «Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι στις ΗΠΑ υποστηρίζουν την ίδι θέση» λέει ο Χούτερ: «Δεν εμπιστευόμαστε τους Κινέζους και δεν έχουμε ξεχάσει ότι οι κινεζικές εισαγωγές έχουν καταστρέψει θέσεις εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες». Το Βερολίνο υποστηρίζει ότι σε περίπτωση «αποσύνδεσης», οι Ευρωπαίοι έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν από τους Αμερικανούς.
Μια γρήγορη ματιά στο εμπορικό ισοζύγιο δείχνει ότι η ΕΕ εξάγει ετησίως προϊόντα αξίας 203 δισεκατομμυρίων ευρώ στην Κίνα – σχεδόν διπλάσιας αξίας από τις αμερικανικές εξαγωγές. Η Κίνα ήταν το 2020 ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Γερμανίας για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά. «Στο ευρωπαϊκό σενάριο, η σχέση μεταξύ Πεκίνου και Βερολίνου είναι σίγουρα η πιο σημαντική», εξηγεί η Φραντσέσκα Τζιρέτι ,στέλεχος στο Ιταλικό «Istituto Affari Internazionali». Η Γερμανία είναι άλλωστε η μόνη χώρα της ΕΕ που καταγράφει εμπορικό πλεόνασμα έναντι της Κίνας. Αυτή είναι μια κεντρική πτυχή που επηρεάζει έμμεσα πολλές οικονομίες χωρών της ΕΕ που βασίζονται στη γερμανική οικονομία.
Τα λιμάνια στην Κίνα
Ειδικά, οι μεγάλες γερμανικές εταιρείες όπως η VW και η BASF εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την Κίνα. «Συνολικά, η αποσύνδεση με την Κίνα θα συνιστούσε ένα σαφές οικονομικό μειονέκτημα για την πρωταθλήτρια των εξαγωγών Γερμανία», τονίζει η Γκάμπριελ Φελμπερμάγιερ, Πρόεδρος του γερμανικού Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας .
Το Βερολίνο είχε προνομιακή σχέση με το Πεκίνο στην εποχή της Μέρκελ. Η Γερμανίδα καγκελάριος επισκέφτηκε την Κίνα 12 φορές στα 16 χρόνια της στην ηγεσία της χώρας. «Η πολιτική της Μέρκελ ήταν επίσης :λιμάνια ανοιχτά στην Κίνα» ,γράφει η ιταλική Huffpost. Ηδη το Πεκίνο διαπραγματεύεται την «είσοδό» του στο λιμάνι του Αμβούργου. Εδώ και αρκετές ημέρες, βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ της εταιρείας Cosco και των διαχειριστών του λιμανιού του Αμβούργου για την είσοδο του κινεζικού κρατικού γίγαντα σε έναν από τους τερματικούς σταθμούς του τρίτου μεγαλύτερου λιμανιού της Ευρώπης. Η Cosco και η θυγατρική της εταιρεία China Merchant έχουν ήδη τους δικούς τους τερματικούς σταθμούς σε συνολικά 14 ευρωπαϊκά λιμάνια. Σύμφωνα με υπολογισμούς Αμερικανών ειδικών, περισσότερα από τα δύο τρίτα των 50 μεγαλύτερων τερματικών λιμενικών σταθμών για κοντέινερς στον κόσμο, ελέγχονται ήδη από τους Κινέζους…
Είναι αλήθεια ότι οι ηγέτες των ισχυρών χωρών της Συμμαχίας είναι ψυχοπονιάρηδες και πάντα κάνουν τ’ αδύνατα δυνατά για να συμπαρασταθούν στα μέλη που νιώθουν μια απαξία από το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Να αναπτερώσουν το ηθικό τους, να τους χτυπήσουν στην πλάτη, να τους πουν ένα καλό λόγο και να τους αφήσουν μετά με την ψευδαίσθηση ότι είναι σημαντικοί.
Έτσι είναι ευτυχώς για την Ελλάδα και δυστυχώς για τον απομονωμένο Erdogan που θα δει μεταξύ άλλων, τον Αμερικανό Πρόεδρο Joe Biden, τον Γάλλο Πρόεδρο Emmanuel Macron, ίσως την Angela Merkel, τον Boris Johnson, τον Mario Draghi κι ενδεχομένως και κάποιους άλλους.
Μην σας αυταπατά ο όγκος και το εύρος των συναντήσεων του Τούρκου Προέδρου. Αυτά είναι επικοινωνιακά παιχνίδια, εκείνης της αλεπούς του Altun και του έτερου της επικοινωνίας του συμβουλάτορα Kalin.
Ενώ κι εκείνος ο άλλος του ΥΠΕΞ, που έφαγε σφαλιάρες μέσα στην Άγκυρα από τον «Μαύρο Καβαλάρη» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ο Cavusoglu βρε, δεν πήγε τζάμπα ούτε στο Παρίσι, ούτε στη Ουάσιγκτον. Μπορεί να ανέβηκε γονυπετείς τα σκαλοπάτια του State Department και του L’hôtel du ministre des Affaires étrangères, μπορεί να έκλαψε γοερά, να αυτομαστιγώθηκε, να ταπεινώθηκε για το καλό του «αφέντη» του, όμως τα κατάφερε να τον δουν Biden και Macron στα πεταχτά.
Θέλει κότσια να πέφτεις τόσο χαμηλά για λίγα λεπτά δημοσιότητας δίπλα σε επιφανείς ηγέτες. Οι πληροφορίες ότι έχει ήδη διασφαλιστεί αίθουσα εντός του κτηρίου του ΝΑΤΟ από την Τουρκική αντιπροσωπεία για να δεχτεί εκεί ο Erdogan κι άλλους ηγέτες των χωρών μελών της Συμμαχίας, είναι επικοινωνιακά τερτίπια.
Ο ηγέτης ο καλός, ο καραμπουζουκλής, αυτά τα θεωρεί μπανάλ και τριτοκοσμικά. Δεν θα συναντήσει Προέδρους Αμερικής και Γαλλίας σε μια διάσκεψη του ΝΑΤΟ. Αυτός θέλει Λευκό Οίκο, θέλει ρόλο πρωταγωνιστικό στη βουβή ταινία του Οβάλ Γραφείου. Θέλει να κρατήσει την ομπρέλα του πεζοναύτη έξω από την είσοδο για να δείξει πόσο σκέφτεται τον απλό άνθρωπο που δεν θέλει να κουράζει.
Θέλει Elysee και Παρισίους για να πεταχτεί και στου Βολτέρου να πληρώσει τα κοινόχρηστα.
Θέλει πολυδιάστατη κι ενεργητική εξωτερική πολιτική.
Θέλει να δει τον Boris τον Johnson για να του τρίξει τα δόντια που δεν αφήνει τα Εγγλεζάκια να έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές, απειλώντας τον ότι θα του απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα για να επισκεφθεί το σπίτι του πατέρα του στο Πήλιο.
Θέλει Erdogan για να του τα πει χύμα ότι μας κακομαθαίνει τόσο καιρό χωρίς το Oruc Reis στη Μεσόγειο. Χωρίς πρόσφυγες-μετανάστες στα σύνορα. Χωρίς μια γεώτρηση στην ελληνική ΑΟΖ. Δεν πάει άλλο. Θα του τα πει χύμα κι ας παρεξηγηθεί. Εξάλλου αυτός δεν είναι απομονωμένος, ανέμελος είναι.
Με τις προωθούμενες διατάξεις, πλέον τα πρόστιμα θα είναι αναλογικά της οικονομικής κατάστασης των καταδικασθέντων, ενώ τροποποιούνται οι διατάξεις για την ηθική αυτουργία σε υποθέσεις ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και τη διαδικασία δέσμευσης περιουσίας των εμπλεκόμενων. Ετσι ένας “αυτοφοράκιας” ή “αχυράνθρωπος” θα πέφτει στα μαλακά…
Ειδικότερα, σε ότι αφορά στην ηθική αυτουργία ή συνέργεια σε νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, οι οποίες λαμβάνουν χώρα σε χρόνο προγενέστερο από την κύρια πράξη, δεν θα παραγράφονται πριν από την τελευταία, όπως συμβαίνει με τη ισχύουσα ρύθμιση, η οποία ανάγει την ηθική αυτουργία και τη συνέργεια σε αυτοτελείς εγκληματικές συμπεριφορές. Με το νέο πλαίσιο, οι πράξεις ηθικής αυτουργίας και συνέργειας θα διέπονται εφεξής από τον γενικό κανόνα της παρ. 2 του άρθρου 112 του Ποινικού Κώδικα.
Σύμφωνα με τον Π.Κ. «η προθεσμία της παραγραφής αρχίζει από την ημέρα που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά. Σε περίπτωση συμμετοχής η προθεσμία αρχίζει από το χρόνο τέλεσης της πράξης του φυσικού αυτουργού».
Αναφορικά με το μέτρο της δήμευσης της περιουσίας των καταδικασθέντων για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, με τη νέα ρύθμιση προβλέπεται, πως, όταν το δημευτέο περιουσιακό στοιχείο ανήκει σε τρίτο φυσικό πρόσωπο θα πρέπει να αιτιολογείται ειδικά η γνώση του τελευταίου για την τέλεση του βασικού αδικήματος ή των αδικημάτων νομιμοποίησης, γνώση η οποία αποτελεί προϋπόθεση για την επιβολή της δήμευσης εις βάρος του.
Επίσης, εναλλακτικά, η ποινή του προστίμου αντί της δήμευσης, δύναται να επιβληθεί και όταν τα περιουσιακά αντικείμενα, τα οποία θα μπορούσαν να δημευθούν, ανήκουν σε τρίτο στον οποίο δεν μπορεί να επιβληθεί δήμευση, π.χ. διότι ήταν καλόπιστος κατά τον χρόνο κτήσης αυτών.
Ακόμη, σε κάθε περίπτωση δήμευσης το δικαστήριο αποφασίζει αν αυτά που δημεύθηκαν επιβάλλεται να καταστραφούν ή αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον, για κοινωνικούς σκοπούς ή για την ικανοποίηση του ζημιωθέντος από το βασικό αδίκημα ή το αδίκημα νομιμοποίησης.
Για την επιβολή του μέτρου, όταν διενεργείται τακτική ανάκριση, δεν αρκούν πλέον «βάσιμες υπόνοιες», αλλά χρειάζονται σοβαρές ενδείξεις ότι τα υπό δέσμευση περιουσιακά στοιχεία προέρχονται από την τέλεση των βασικών αδικημάτων ή των αδικημάτων νομιμοποίησης.
Προβλέπεται επίσης η δυνατότητα του ζημιωθέντος από το βασικό αδίκημα ή το αδίκημα νομιμοποίησης να αποκτήσει δικαιώματα επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων, ακόμα και μετά την επιβολή της δέσμευσης.
Προβλέπεται η αυτοδίκαιη άρση της δέσμευσης εφόσον ο κατηγορούμενος δεν έχει αμετακλήτως παραπεμφθεί στο ακροατήριο εντός πενταετίας από την έκδοση της διάταξης ή του βουλεύματος με τα οποία επιβάλλεται το μέτρο.
Όταν τελείται η αξιόποινη πράξη νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες ή κάποιο βασικό αδίκημα, επιβάλλεται ο αποκλεισμός από αναθέσεις έργων και υπηρεσιών, προμήθειες και διαγωνισμούς του δημοσίου ή των νομικών προσώπων του δημοσίου τομέα.
Με μια μεταβατική διάταξη, αποτρέπεται το ενδεχόμενο να επέλθει η αυτοδίκαιη άρση της δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων, πριν συμπληρωθεί το χρονικό διάστημα των πέντε (5) ετών από την επιβολή του μέτρου της δέσμευσης ή πάντως έχει παρέλθει χρονικό διάστημα μακρότερο των τεσσάρων (4) ετών.
Όσον αφορά στις περιπτώσεις αυτές, προβλέπεται, ότι η αυτοδίκαιη άρση της δέσμευσης επέρχεται μόνο εφόσον παρέλθει διάστημα ενός (1) έτους από την έναρξη ισχύος του νόμου, χωρίς να λάβει χώρα ενδιαμέσως η αμετάκλητη παραπομπή στο ακροατήριο.
Σημαντικές είναι οι αλλαγές που επέρχονται στις ποινικές κυρώσεις για όσους καταδικάζονται για μαύρο χρήμα. Ειδικότερα γίνεται διάκριση με βάση το ύψος του ξεπλύματος μαύρου χρήματος ώστε αν είναι μέχρι 120.000 ευρώ, η κάθειρξη μειώνεται από 10 σε 8 χρόνια το ανώτατο όριο, ενώ διατηρείται στα 10 χρόνια, όταν η ζημιά είναι μεγαλύτερη.
Μειώνονται όμως δραστικά τα χρηματικά πρόστιμα τα οποία προσαρμόζονται στην οικονομική δυνατότητα του καταδικασθέντος, σε εφαρμογή των νέων διατάξεων για την επιβολή χρηματικών κυρώσεων σε «ημερήσιες μονάδες».
Με τον καθορισμό του ύψους της αξίας κάθε μονάδας αξιολογείται η οικονομική κατάσταση του καταδικασθέντος. Σε κάθε περίπτωση η χρηματική ποινή είναι το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού αυτών των δύο μεγεθών, ήτοι οι ημερήσιες μονάδες επί το οριζόμενο ύψος τους το οποίο κυμαίνεται από 1 έως 100 ευρώ.
Αναλυτικότερα, οι ποινικές κυρώσεις που προβλέπει το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για το μαύρο χρήμα είναι:
– αν το αντικείμενο της νομιμοποίησης υπερβαίνει συνολικά σε αξία το ποσό των εκατό είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ, ή
– αν η πράξη τελείται από υπόχρεο φυσικό πρόσωπο κατά την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας .
– αν η περιουσία που είναι αντικείμενο νομιμοποίησης προέρχεται από τα κακουργήματα.
«Ζω σε έναν εφιάλτη», λέει ο Μάντελ, 65 ετών, ο οποίος παρουσίασε για πρώτη φορά συμπτώματα Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής (OCD) -επαναλαμβανόμενες και βασανιστικές σκέψεις, που συχνά προκαλούν ανεξέλεγκτο φόβο για τα μικρόβια- όταν ήταν παιδί.
«Προσπαθώ να συγκρατώ το μυαλό μου. Έχω μια όμορφη οικογένεια και μου αρέσει αυτό που κάνω. Αλλά ταυτόχρονα, μπορεί να πέσω σε μια σκοτεινή κατάθλιψη που δεν μπορώ να βγω», λέει στο People, που τον φιλοξενεί στο εξώφυλλό του.
Ο ηθοποιός είπε ακόμα ότι η καραντίνα πυροδότησε την ψυχική του υγεία. «Έπαιρνα παρηγοριά από το γεγονός ότι όλοι γύρω μου ήταν καλά. Είναι καλό να παραμείνουμε υγιείς. Αλλά -κατά τη διάρκεια της καραντίνας- ολόκληρος ο κόσμος δεν ήταν καλά. Και ήταν η απόλυτη κόλαση».
Όταν στα 40 του χρόνια ο Μάντελ διαγνώστηκε με OCD μπήκε σε δίλημμα εάν θα έπρεπε να το δημοσιοποιήσει.
«Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ντρόπιασα την οικογένειά μου. Τότε σκέφτηκα: “Κανείς δεν πρόκειται να προσλάβει κάποιον που είναι ασταθής”. Αυτοί ήταν οι φόβοι μου», αποκάλυψε ο ηθοποιός.
Αυτό που τον βοήθησε να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές, λέει, είναι το χιούμορ. «Αν δεν γελάω, κλαίω. Η κωμωδία με έσωσε κατά κάποιο τρόπο», λέει ο Μάντελ.
Σήμερα, ο Μάντελ, λέει ότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει καταστάσεις υπερβολικής κατάθλιψης, αναγνωρίζει ότι το κοινό μπορεί να μην καταλαβαίνει τη σοβαρότητα της κατάστασής του.
Το διάταγμα που έφερε πρώτο στο φως το ΑΝ και ο δημοσιογράφος Σπύρος Σιδέρης, προκάλεσε οργή και ανησυχία στο “στρατόπεδο Σαμαρά” όπως διακρίνει κανείς σε άρθρα του ιστότοπου antinews.gr.
Ένα από αυτά έχει τίτλο “Εχθροί των ΗΠΑ Καραμανλής-Σαμαράς;” και αναφέρει:
“Προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση το… timing που επέλεξε ο Μπάιντεν για να στείλει το… τελεσίγραφο των Πρεσπών.
Ενώ δηλαδή ο Μητσοτάκης ιδροκοπάει για να μαζέψει πιθανές διαρροές (πέρα από των Καραμανλή-Σαμαρά εννοείται), για να μην απειληθεί η δεδηλωμένη ενόψει της κύρωσης των… εκκρεμοτήτων με τα Σκόπια.
Κάτι περίεργες συμπτώσεις.
Ας πούμε ότι ο Κυριάκος, κραδαίνοντας την εν λόγω απειλή των καουμπόηδων, καταφέρνει να περιορίσει τις απώλειες στον Καραμανλή και στον Σαμαρά, διασώζοντας έτσι την απειλούμενη δεδηλωμένη.
Με τους Καραμανλή και Σαμαρά, εντούτοις, τί θα γίνει;
Θα θεωρηθούν εχθροί των ΗΠΑ, με κίνδυνο να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους;
«Η Ελλάδα σταθερά στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, προφανώς προς όφελος της σταθερότητας στην περιοχή. Το ζήτημα αυτό αφορά την επανένταξη της περιοχής στο αμερικανικό σύστημα κυρώσεων. Η Ελλάδα δεν ανήκει στα Δυτικά Βαλκάνια, είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ», είπε η κυβερνητική εκπρόσωπος προσπαθώντας προφανώς να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.
Άρα αν κρίνουμε από τη… βαρυσήμαντη τοποθέτησή της, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί δεν κινδυνεύουν με κυρώσεις.
Πάλι κάλα, γιατί προς στιγμήν ανησυχήσαμε”.
Είχε προηγηθεί άλλο άρθρο με τίτλο: “Σκανδαλώδης παρέμβαση Μπάιντεν – εκβιασμός στην ίδια την δημοκρατία!“. Σε αυτό αναφέρονται και τα εξής:
“Με το νέο διάταγμα όμως, διαπιστώνουμε ότι δεν μιλάμε για μία απλή επέκταση του συγκεκριμένου συμφώνου, αλλά υπάρχει ρητή και ξεκάθαρη αναφορά στην συμφωνία των Πρεσπών, με τρόπο που προσβάλλει το δημοκρατικό πολίτευμα της Ελλάδας.
Αυτό διότι ο καταιγισμός απειλών που περιλαμβάνει το διάταγμα απέναντι σε όποιον αμφισβητήσει την συμφωνία των Πρεσπών, συνιστά απειλή για την ίδια την Δημοκρατία. Δεν μπορεί να θωρακίζεται με τέτοιον βίαιο τρόπο μία συμφωνία που πέρασε από ένα εθνικό κοινοβούλιο με οριακή πλειοψηφία. Δεν μπορεί να απειλούνται συλλήβδην πρόσωπα, οργανώσεις, πολιτικά κόμματα ακόμα και έθνη εάν αποφασίσουν δημοκρατικά να αμφισβητήσουν, ακόμα και να ακυρώσουν μία συγκεκριμένη σύμβαση“.
Και προσθέτει: “Έχουμε λοιπόν μία πρωτοφανή παρέμβαση στο ίδιο το πολίτευμα της Ελλάδας από μία ξένη δύναμη και φυσικά καταστρατήγηση του Συντάγματος που προασπίζει την ανεξαρτησία του βουλευτή“.
Για να δούμε μέχρι πότε θα κρατήσει η αφωνία του… ρετιρέ της “πολυκατοικίας”.
Σε ότι αφορά τη Fraport, σύμφωνα με την Εκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους προβλέπεται:
* Καθορίζεται στο ύψος των 177,9 εκατ. ευρώ περίπου το ποσό της αποζημίωσης του Παραχωρησιούχου για το έτος 2020, λόγω των ληφθέντων μέτρων του Ελληνικού Δημοσίου για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Το ποσό αντιστοιχεί στη διαφορά κατά την οποία υπολείπονται τα πραγματοποιηθέντα κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων του Παραχωρησιούχου για το έτος 2020 σε σχέση με το εφαρμοζόμενο Οικονομικό Μοντέλο σύμφωνα με την από 14.12.2015 Σύμβαση Παραχώρησης (ΣΠ) (ν. 4389/2016). Για την ανωτέρω αποζημίωση, ορίζεται ότι το Ελληνικό Δημόσιο κρίνει ότι συντρέχει «Γεγονός Ευθύνης: Δημοσίου» κατά τα προβλεπόμενα στην σχετική ΣΠ και ο Παραχωρησιούχος: αποδέχεται τον συμψηφισμό πληρωμών προς το Ελληνικό Δημόσιο βάσει της ίδιας ΣΠ.
Συμφωνείται ότι η καταβολή της ανωτέρω αποζημίωσης για το έτος 2020, λαμβάνει χώρα με συμψηφισμό και ειδικότερα ότι, ο Παραχωρησιούχος δεν θα καταβάλλει την Ετήσια Αμοιβή Παραχώρησης για τα έτη 2019, 2020 και 2021. Για το έτος 2021, συμφωνείται, υπό τις οριζόμενες προϋποθέσεις, το ενδεχόμενο μη καταβολής της ανωτέρω Αμοιβής και για το έτος 2022.
Επίσης, για το έτος 2020, συμφωνείται ο συμψηφισμός της αποζημίωσης με τη Μεταβλητή Αμοιβή Παραχώρησης, η οποία θα οφείλεται εκ νέου για το έτος 2022 και μετά. Για το έτος 2021, συμφωνείται, υπό τις οριζόμενες προϋποθέσεις, το ενδεχόμενο της εκ νέου καταβολής της ανωτέρω Αμοιβής για το έτος 2023 και μετά.
Συμφωνείται ότι για την χρήση 2021, σε περίπτωση που τα οικονομικά αποτελέσματα του Παραχωρησιούχου υπολείπονται και πάλι των: προβλεπομένων στο εφαρμοζόμενο Οικονομικό Μοντέλο, τα συμβαλλόμενα; μέρη θα εξετάσουν την ικανοποίηση τυχόν δικαιωμάτων και την εκπλήρωση τυχόν υποχρεώσεών τους σύμφωνα με την ΣΠ, ενώ τυχόν αποζημίωση του Παραχωρησιούχου δύναται να συμψηφιστεί με οποιαδήποτε Ετήσια ή Μεταβλητή Αμοιβή Παραχώρησης και μετά το έτος 2022, σύμφωνα με τον θεσπιζόμενο Μηχανισμό Ελέγχου.
Η ανωτέρω συμφωνία απαλλάσσεται από την καταβολή τελών χαρτοσήμου αλλά και από οποιοδήποτε τέλος και φόρο.
Για την Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών προβλέπεται:
Χορηγείται, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης, οικονομική ενίσχυση, στην εταιρεία «Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Α.Ε.» (εφεξής Εταιρεία) για την αποκατάσταση, άμεσα συναρτώμενης με την πανδημία του κορωνοϊού COVID-19, ζημίας, που υπέστη κατά το έτος 2020, έως του ποσού των 130 εκατ. ευρώ, ως εξής:
άμεση επιχορήγηση έως του ποσού των 51,6 εκ. ευρώ περίπου, δια συμψηφισμού υποχρεώσεων καταβολής αμοιβής για τη χορήγηση δικαιωμάτων σύμφωνα με τα οριζόμενα στη Σύμβαση Ανάπτυξης Αεροδρομίου (ΣΑΑ) (ν. 2338/1995), συνολικού ύψους έως 78,4 εκ. ευρω) περίπου καταβλητέων τα έτη 2020, 2021 και 2022, κατά την ακόλουθη σειρά:
Ο συμψηφισμός ανά έτος και στο σύνολο, δεν δύναται να υπερβαίνει τα ανωτέρω αναγραφόμενα ποσά και σε αντίθετη περίπτωση, η Εταιρεία υποχρεούται στην καταβολή του υπερβάλλοντος ποσού για το αντίστοιχο έτος.
Κλητεύσεις για την κοινοποίηση αυτών των δεδομένων είχαν στόχο τον Άνταμ Σμιθ, βουλευτή της Καλιφόρνιας και την εποχή εκείνη το κύριο δημοκρατικό μέλος αυτής της επιτροπής, της οποίας σήμερα είναι πρόεδρος, έκανε γνωστό χθες, Πέμπτη, η αμερικανική εφημερίδα.
Οι κατασχέσεις αυτές έγιναν το 2017 και στις αρχές του 2018, στο πλαίσιο έρευνας του υπουργείου για διαρροές διαβαθμισμένων πληροφοριών σχετικά με τις επαφές ανάμεσα στην κυβέρνηση Τραμπ και τη ρωσική κυβέρνηση, συνεχίζει η εφημερίδα.
Ο βουλευτής Έριλ Σουόλγουελ δήλωσε χθες, Πέμπτη, στο CNN πως ήταν ο δεύτερος δημοκρατικός βουλευτής στην επιτροπή αυτή, ο οποίος αποτέλεσε στόχο. «Ειδοποιήθηκα (…) από την Apple ότι είχαν κατασχέσει τα δεδομένα μου. Αυτό είναι κακό», δήλωσε.
Σύμφωνα με τους New York Times, εισαγγελείς του υπουργείου Δικαιοσύνης, του οποίου ηγείτο τότε ο Τζεφ Σέσιονς, ανέπτυξαν εξαιρετικού χαρακτήρα προσπάθειες για να βρουν την πηγή των διαρροών.
Οι εισαγγελείς του υπουργείου έβαλαν στόχο τα δεδομένα βουλευτών καθώς και του προσωπικού τους και των οικογενειών τους, περιλαμβανομένου ενός ανηλίκου, επειδή, σύμφωνα με την εφημερίδα, πίστευαν πως οι βουλευτές χρησιμοποιούσαν τις συσκευές των συνεργατών τους ή των παιδιών τους για να κρύψουν τις επαφές τους με δημοσιογράφους.
Τελικά κανένα από τα δεδομένα που συλλέχθηκαν ούτε άλλη απόδειξη δεν επέτρεψαν να συνδεθούν οι βουλευτές ή η Επιτροπή Πληροφοριών με τις διαρροές, διευκρινίζει η εφημερίδα. Όμως η έρευνα άρχισε και πάλι ένα χρόνο αργότερα από τον υπουργό Δικαιοσύνης Μπιλ Μπαρ.
Το υπουργείο Δικαιοσύνης και η Apple δεν έχουν κάνει ακόμη κανένα σχόλιο για τις πληροφορίες αυτές.
Ο Ollie Claridge πρωταγωνιστεί στο ντοκιμαντέρ «Βillion Pound Bond Street», που προβλήθηκε από το βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι ITV στις 10 Ιουνίου και δίνει μια άλλη ματιά πίσω από τα παρασκήνια αυτού του φανταχτερού κόσμου, σύμφωνα με τον βραβευμένο σκηνοθέτη Μίχαελ Γουόλντμαν (Michael Waldman).
«Είμαι ευτυχής που βρήκα τον μοναδικό κάτοικο αυτού του δρόμου, που εντάσσεται τόσο υπέροχα στην ιστορία και στους χαρακτήρες της περιοχής. Είναι θαυμαστής του συγκεκριμένου πολυτελή κόσμου, δεν νιώθει έξω από τα νερά του και δεν είναι εξοργισμένος με όλη αυτή την αγάπη των ανθρώπων για αυτά τα ακριβά εμπορικά σήματα. Απλά αναρωτιέται: “δεν είναι περίεργο;”», δήλωσε ο Γουόλντμαν στην Observer.
Μένει σ’ ένα διαμέρισμα που κληρονόμησε το μίσθωμα από τον πατέρα του. Από το παράθυρό του βλέπει τις μεγάλες οθόνες των επώνυμων πολυτελών brands. «Είναι λίγο μοναχικά, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο. Υπάρχουν μόνο παμπ στη δυτική πλευρά του δρόμου. Νιώθω όμως ότι είμαι μέρος αυτού του κόσμου» είπε στην Observer.
Το 2019, η συγκεκριμένη οδός, που είναι μεταξύ της Oxford Street και της Piccadilly, ήταν ο πιο ακριβός δρόμος στην Ευρώπη για ενοικίαση και ο τρίτος πιο ακριβός στον κόσμο μετά το Κοζγουέι Μπέι (Causeway Bay) στο Χονγκ Κονγκ και την 5η Λεωφόρο στη Νέα Υόρκη.
Ο Ollie Claridge είπε χαρακτηριστικά ότι, «στο τέλος της τελευταίας καραντίνας, υπήρχαν ουρές ανθρώπων έξω από το Tiffany. Μου έκανε εντύπωση πως ενώ είχαν πολλά χρήματα έπρεπε να σταθούν στην ουρά και να περιμένουν στο δρόμο». Και συνεχίζει: «Καμιά από αυτές τις διεθνείς μάρκες δεν κερδίζει χρήματα από αυτά τα καταστήματα. Τα ενοίκια είναι πολύ υψηλά. Πρέπει όμως για λόγους μάρκετινγκ να έχουν ένα υποκατάστημα σε αυτόν τον δρόμο».
Στο ιστορικό διαμέρισμα, όπου κάποτε κατοικήθηκε από τον Βρετανό διπλωμάτη και σοβιετικό πράκτορα, μέλος του Cambridge Five, Γκάι Μπέρτζες (Guy Burgess), ο Claridge μετακόμισε πριν από 20 χρόνια. «Κάποτε είχαμε γείτονες, αλλά όχι πια».
Ο Νέλσον (Nelson), ο Χαίντελ (Handel) και ο Τζίμι Χέντριξ (Jimi Hendrix) ήταν μεταξύ των ιστορικών κατοίκων της περιοχής.
Προσθέτει, ότι υπάρχουν «αρκετοί» άστεγοι. «Πολλοί άνθρωποι που εργάζονται στην περιοχή, τους έδιναν, τακτικά χρήματα, αλλά, κατά τη διάρκεια της καραντίνας που οι επιχειρήσεις ήταν κλειστές ήταν δύσκολα για εκείνους», λέει ο Claridge.
Η μίσθωση στο διαμέρισμα, την οποία κληρονόμησε από τον πατέρα του, έχει ακόμη έξι χρόνια για να λήξει. Δεν ξέρει που θα πάει όταν τελειώσει. «Δεν μπορώ να ζήσω πουθενά αλλού», δηλώνει χαρακτηριστικά. Και στην ερώτηση αν είχε χρήματα τι θα τα έκανε; «Θα αγόραζα γη και θα φύτευα δέντρα», λέει.
Τον Νοέμβριο του 1991, η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ χωρίζει μετά από μία πολύχρονη σχέση με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και η μοιραία συνάντηση έγινε στο Μπρόντγουεϊ. Ο Μπρόντερικ σκηνοθέτησε μια παράσταση για το «Naked Angels Theatre Company».
«Είναι τόσο φωτεινός, τόσο όμορφος, νομίζω ότι είναι ο πιο όμορφος άντρας που έχω δει στη ζωή μου», είπε η ηθοποιός, «και με εμπνέει». Η Πάρκερ για πρώτη φορά τραγουδά στη σκηνή. «Είμαι τόσο νευρική», είπε στους «Los Angeles Times». «Δεν ξέρω πώς θα το διαχειριστούμε χωρίς να γελάμε υστερικά ο ένας στον άλλο. Δεν ξέρω πώς θα κάνω πρόβα, δεν ξέρω τι σκέφτομαι και τι λέω», πρόσθεσε.
Το ζευγάρι εξέπληξε τους 100 επισκέπτες στις 19 Μαΐου 1997, όταν παντρεύτηκαν σε συναγωγή στη Νέα Υόρκη με την Πάρκερ να φορά ένα μαύρο φόρεμα. Οι φίλοι του ζευγαριού πίστευαν ότι πήγαιναν σε πάρτι, όχι σε γάμο. Στο τέλος της δεξίωσης, κάθε καλεσμένος πήρε ένα κομμάτι από τη γαμήλια τούρτα κι ένα προσωπικό σημείωμα από την νύφη που έγραφε: «Βάλτο κάτω από το μαξιλάρι σου και ονειρέψου τον πραγματικό σου έρωτα». Καλωσόρισαν το πρώτο τους παιδί, τον Τζέιμς το 2002. Επτά χρόνια αργότερα έγιναν γονείς στα δίδυμα μέσω παρένθετης.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του γάμου τους τα δύο αστέρια έχουν διατηρήσει τη σχέση τους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η σταρ είπε στο «Harper’s Bazaar»: «Όταν ήμασταν νέοι, το μόνο που θέλαμε, ήταν να είμαστε καλοί ηθοποιοί. [Το όνειρό μου] ήταν να δουλεύω στο θέατρο, και να είμαι κοντά σε ανθρώπους που η δουλειά τους με εντυπωσιάζει». Και συνέχισε: «Είμαστε πολύ αφοσιωμένοι στην οικογένεια και στη ζωή μας. Λατρεύω τη ζωή μας. Λατρεύω ότι είναι ο πατέρας των παιδιών μου και εξαιτίας αυτού αγαπώ όλο τον κόσμο».
Οι “αβέβαιες μέρες του κοινοβουλευτικού συστήματος”. Αυτές που ο Ερντογάν κατάφερε να “καθαρίσει” κηρύσσοντας παράνομα κόμματα της αντιπολίτευσης, κλείνοντας στις φυλακές τους αρχηγούς και τους βουλευτές τους, επαναλαμβάνοντας εκλογές όταν δεν του άρεσαν τα εκλογικά αποτελέσματα.
Πόσο απέχουμε εμείς, εδώ στην Ελλάδα, από το όραμα του Ερντογάν;
Από σήμερα, 11 Ιουνίου του 2021, ελάχιστα. Το άρωμά του μπήκε ήδη στην ελληνική Βουλή και το έφερε ο ίδιος ο πρόεδρός της, ο Κωνσταντίνος Τασούλας κλείνοντας το μικρόφωνο στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αποφασίζοντας και διατάσσοντας να μην του επιτρέψει να μιλήσει, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν… “ακτιβισμός”.
Ο προερχόμενος από την πιο “σκληρή” δεξιά “οικογένεια” της συντηρητικής παράταξης, συνεργάτης τους Ευάγγελου Αβέρωφ, ο βουλευτής Ιωαννίνων της Νέας Δημοκρατίας που εξελέγη με 283 ψήφους «υπέρ» και 15 «παρών» στη θέση του Προέδρου της Θ’ Αναθεωρητικής Βουλής και 18ης (ΙΗ’) μεταπολιτευτικά, ο 13ος πρόεδρος του “ναού της Δημοκρατίας”, υπογράφει ένα μαύρο κεφάλαιο στα χρονικά του κοινοβουλευτισμού. Επί των ημερών του και με το πρόσχημα και την πολιτική εργαλειοποίηση της πανδημίας, αλλά και πριν από αυτή, “κατάφερε” να τον περιορίσει σε ανυπόφορα στενά όρια.
Η σημερινή “φίμωση” του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι η (μέχρι στιγμής) κορύφωση των αντικοινοβουλευτικών και αντιδημοκρατικών πρακτικών του Κωνσταντίνου Τασούλα σε μία Βουλή που εδώ και δύο χρόνια “λειτουργεί μέσα εκεί, αλλά η Δημοκρατία είναι απ’ έξω”. Με θλιβερές, συνοπτικές νομοθετήσεις της νύχτας. Με υπουργούς, όπως η κυρία Κεραμέως και η κυρία Μενδώνη που αρνούνται να καταθέσουν δημόσια έγγραφα και συμφωνίες. Με “επιστολικές” ψήφους όταν κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται, τάχα από το φόβο του κοροναϊού. Με ανύπαρκτα πρακτικά που… αναγιγνώσκονται από λευκές σελίδες. Με επιλογές-ανέκδοτα σε Ανεξάρτητες Αρχές…
Μαύρες, κατάμαυρες σελίδες για τη Δημοκρατία που βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο κατάλυσής της, στο δρόμο της ήδη υπάρχουσας κατάλυσης του αγαθού της ενημέρωσης και τον αυταρχισμό που επιδεικνύει η αστυνομία απέναντι στους φοιτητές, τη νεολαία, τους εργαζόμενους, τους απλούς πολίτες.
Μαύρη σελίδα σε μία μαύρη επέτειο, αυτή του “μαύρου” στην ΕΡΤ πριν 8 χρόνια. Αλλά και μία ακόμη πιο μαύρη επέτειο, εκείνη του περίφημου “σαμποτάζ σε στρατιωτικά οχήματα, στον Εβρο” που έστησε, το 1965, ο Γιώργος Παπαδόπουλος για να προετοιμάσει το δρόμο προς την δικτατορία του 1967. Σε εκείνη την προβοκάτσια, συμμετείχαν -υποτίθεται- “αριστεροί” οπλίτες (ακτιβιστές!)…
11 Ιουνίου… 1965… 2013… 2021… Τριπλά μαύρη ημέρα για τη Δημοκρατία. Η υπέρασπιση της οποίας θα πρέπει πλέον τα τεθεί ως η απόλυτη προτεραιότητα για τη δημοκρατική παράταξη και κάθε δημοκράτη. Πριν το “άρωμα Ερντογάν” την πνίξει για μία ακόμη φορά.
Ο Lanting είναι επαγγελματίας φωτογράφος, ομιλητής και συγγραφέας από την Ολλανδία. Θα πρέπει όλοι να είμαστε ευγνώμονες που ο Frans Lanting άφησε πίσω του το υπόβαθρο του στις οικονομικές επιστήμες. Διαφορετικά δεν θα βλέπαμε ποτέ την ομορφιά που μας προσφέρουν οι φωτογραφίες του.
Καταγράφει την άγρια φύση από τον Αμαζόνιο ως την Ανταρκτική εδώ και τρεις δεκαετίες. Ήθελε να προωθήσει την κατανόηση του πλανήτη Γη.
Η αποστολή του Lanting είναι να χρησιμοποιεί τη φωτογραφία για καλό σκοπό. Θέλει να προωθήσει προσπάθειες που στοχεύουν στη διατήρηση του περιβάλλοντος.
Ο Μιχάλης Κακογιάννης, που ανέδειξε στη μεγάλη οθόνη τη Μελίνα Μερκούρη, την Έλλη Λαμπέτη και την Ειρήνη Παπά, συνεργάστηκε με ιερά τέρατα της υποκριτικής, όπως Κάθριν Χέπμπορν, Βανέσα Ρεντγκρέιβ και Άλαν Μπέιτς και έδωσε στον Άντονι Κουίν τον εμβληματικό ρόλο του Ζορμπά, θεωρείται δικαίως μία από τις πολυσήμαντες προσωπικότητες της τέχνης στην Ελλάδα.
Ο Μιχάλης Κακογιάννης, υπήρξε ένας κοσμοπολίτης, που με το πέρασμα του χρόνου επέστρεψε στις ρίζες του, την Κύπρο και την Ελλάδα, που τις λάτρεψε και πάσχισε για να τους ανταποδώσει όλα αυτά που του πρόσφεραν: την πολιτιστική μόρφωση, τις μνήμες, τη γνώση, την απλότητα, την κατανόηση της ομορφιάς. Γύρισε όλο τον κόσμο, σκηνοθέτησε στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, και επέστρεψε σε αυτό που ζέστανε την καρδιά του, μια ξερολιθιά, τη θάλασσα, το ελληνικό φως.
Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του (11 Ιουνίου 1921) και τα 10 χρόνια απ’ τον θάνατό του τον επόμενο μήνα (25 Ιουλίου 2011) ας θυμηθούμε τα πρώτα του βήματα, ορισμένες από τις σημαντικότερες στιγμές της σταδιοδρομίας του στο σινεμά, την αγάπη του για την Ελλάδα και την Κύπρο.
Ο Μιχάλης Κακογιάννης γεννήθηκε στην Λεμεσό της Κύπρου, σπούδασε Νομική, μετά από προτροπή τού δικηγόρου πατέρα του Παναγιώτη και στη συνέχεια Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο, όπου παράλληλα εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC. Αρχικά ως μεταφραστής και αργότερα ως υπεύθυνος της “Κυπριακής Ώρας”, εμψυχώνοντας τους υπόδουλους Έλληνες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Το 1946 θα γνωριστεί με τον Νίκο Καζαντζάκη, που είχε προσκληθεί από το Βρετανικό Συμβούλιο στο Λονδίνο. Μαζί έκαναν μια σειρά εκπομπών για το BBC.
Το 1953 θα εγκατασταθεί στην Ελλάδα και αμέσως άρχισε να γράφει το σενάριο της πρώτης του ταινίας “Κυριακάτικο Ξύπνημα”, που έκανε πρεμιέρα τον επόμενο χρόνο. Μία κομεντί, με στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό, αλλά και την ελληνική ηθογραφία, στην οποία πρωταγωνίστησαν η Έλλη Λαμπέτη, ο Δημήτρης Χορν και ο Γιώργος Παπάς. Πρώτη συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών (από τις επτά φορές που προσκαλέστηκε συνολικά στην κορυφαία κινηματογραφική ευρωπαϊκή διοργάνωση) και πρώτη αναγνώριση τού ταλέντου του σε διεθνές επίπεδο.
Με τη δεύτερη σκηνοθετική του προσπάθεια θα κάνει μία από τις θρυλικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, την “Στέλλα”, προκαλώντας το 1955 πάταγο, αλλά και ένα διχασμό στην κριτική της εποχής, καθώς η Αριστερά θα βρεθεί απροετοίμαστη για κάτι καινούργιο και θα τον επικρίνει με σκληρούς χαρακτηρισμούς (“χυδαίο μελόδραμα”) αλλά το ευρύ κοινό έχει διαφορετική άποψη. Το φιλμ θα τιμηθεί και με τη Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ ήταν και το φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, όπως και για την ερμηνεία της Μελίνας. Τα υπέροχα λαϊκά τραγούδια, που έγραψε, με τη βοήθεια τού Βασίλη Τσιτσάνη, ο Μάνος Χατζιδάκις, τα σκηνικά του Γιάννη Τσαρούχη και οι ερμηνείες των Μελίνα Μερκούρη, Γιώργο Φούντα, Σοφία Βέμπο, Αλέκο Αλεξανδράκη, Βούλα Ζουμπουλάκη θα συνεισφέρουν τα μέγιστα.
Το 1956 θα γυρίσει το δραματικό και πάλι επηρεασμένο από τον νεορεαλισμό, φιλμ “Το Κορίτσι με τα Μαύρα”, με Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρη Χορν και Γιώργο Φούντα, για να έρθει το 1958 το όχι και τόσο γνωστό, αλλά εξαιρετικό δράμα “Το Τελευταίο Ψέμα”, με το οποίο ο Κακογιάννης θα αναδείξει την κενότητα, τη ματαιοδοξία και τα αδιέξοδα της μεγαλοαστικής τάξης, έχοντας ως θέμα τη χρεοκοπία μιας πλούσιας οικογένειας και την προσπάθεια της μητέρας να πείσει την κόρη (Λαμπέτη) να παντρευτεί έναν πλούσιο μεσήλικα. Εξαιρετικοί οι Γιώργος Παπάς και Αθηνά Μιχαηλίδου (στους ρόλους των γονιών της Λαμπέτη) καθώς και η Ελένη Ζαφειρίου σε ένα ρόλο πρόκληση.
Θα ακολουθήσει το δραματικό “Ερόικα”, που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1961 και το “Χαμένο Κορμί”, ένα δράμα ιταλοκυπριακής παραγωγής, με Έλλη Λαμπέτη, Βαν Χέφλιν και Φράνκο Φαμπρίτσι.
Το 1962 θα κάνει την πρώτη ταινία από την τριλογία μεταφορών του αρχαίου δράματος στον κινηματογράφο, με την “Ηλέκτρα” του Ευριπίδη. Σπουδαία ταινία, με την Ειρήνη Παπά, την Αλέκα Κατσέλη, τον Γιάννη Φέρτη και τον συνταρακτικό Μάνο Κατράκη. Βραβείο στις Κάννες, υποψηφιότητα για Όσκαρ και 25 συνολικά διακρίσεις.
Το 1971 θα αναγκαστεί να γυρίσει στην Ισπανία τις “Τρωάδες” του Ευριπίδη, εξαιτίας της χούντας, την οποία κατήγγειλε απ’ τους πρώτους ανθρώπους του πολιτισμού στη χώρα μας. Πρωταγωνιστεί η θρυλική σταρ του Χόλιγουντ Κάθριν Χέπμπορν, η οποία παράτησε ό,τι έκανε στην Αμερική, για να παίξει στην ταινία του Κακογιάννη, όπως του είχε υποσχεθεί. Μαζί της η Ειρήνη Παπά και η Βανέσα Ρεντγκρέιβ.
Το 1977, θα ολοκληρώσει την τριλογία του με την Ιφιγένεια, έχοντας και πάλι για πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παπά και δίπλα της τους Τατιάνα Παπαμόσχου και Κώστα Καζάκο. Και πάλι υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Και στις τρεις ταινίες τη μουσική υπογράφει ο Μίκης Θεοδωράκης.
Ωστόσο, το 1964 έχει προηγηθεί η μεγαλύτερη διεθνής επιτυχία του, ο φημισμένος “Αλέξης Ζορμπάς”, μια εξαιρετική προσαρμογή του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη στη μεγάλη οθόνη και κάνοντας τον ελληνικό τρόπο ζωής μία τάση σε όλο τον κόσμο, που δυστυχώς με το πέρασμα του χρόνου λησμονήθηκε ακόμη και στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστεί ιδανικά ο Άντονι Κουίν και από κοντά οι Άλαν Μπέιτς, Ειρήνη Παπά, Γιώργος Φούντας και η Λίλα Κέντροβα, που κέρδισε το ένα Όσκαρ, αυτό του Β’ Γυναικείου Ρόλου, από τα τρία συνολικά που θα κατακτήσει η ταινία.
Μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του και της προσφοράς του στη χώρα του και στην καταγραφή τής σύγχρονης ιστορίας, είναι το ντοκιμαντέρ τού 1974 “Αττίλας 74” κι ενώ η τραγωδία της Κύπρου συγκλονίζει και τα γεγονότα είναι καυτά. Ο Κακογιάννης, θα αφήσει πίσω του τα πάντα, θα αρπάξει μια κάμερα στον ώμο και θα πάει στο μαρτυρικό νησί για να καταγράψει όλα αυτά που οδήγησαν στη διχοτόμηση του νησιού, στα εγκλήματα, τις προδοσίες, ενώ θα έχει ως κεντρικό πρόσωπο τόσο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο όσο και απλούς ανθρώπους.
Το 2011 ο Μιχάλης Κακογιάννης θα αφήσει την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίας έκτασης και ποιότητας έργο, σημαντικές ταινίες, το ομώνυμο Ίδρυμα και φυσικά την αγάπη του για τον Ελληνισμό, την ταπεινότητα, την απλότητα, το μεγαλείο των ιερών χωμάτων που τον τύλιξαν για πάντα.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Η κατάσταση «όξυνε τις υφιστάμενες προκλήσεις και ανισότητες σε όλους τους τομείς, πλήττοντας ιδιαίτερα τις ευάλωτες ομάδες», αναφέρει σ’ αυτή την ετήσια έκθεση ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA), που έχει την έδρα του στη Βιέννη, και εκφράζει τη λύπη του για τις συνέπειες, «οι οποίες θα έχουν διάρκεια».
Ένας αριθμός χωρών μεταξύ των 27 της ΕΕ κήρυξαν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης «δίνοντας στις κυβερνήσεις έκτακτες εξουσίες λήψης αποφάσεων» οι οποίες περιόρισαν «το σύνολο των ανθρώπινων δικαιωμάτων», επισημαίνεται στην έρευνα, η οποία αφορά επίσης τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σερβία.
Μεταξύ των κατηγοριών οι οποίες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, είναι οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά, οι Ρομά, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ή ακόμη οι άνθρωποι με αναπηρίες.
Οι γυναίκες επίσης «επλήγησαν με δυσανάλογο τρόπο», είτε πρόκειται για την απασχόληση, για την ισορροπία ιδιωτικής – επαγγελματικής ζωής είτε για την υγεία τους, εξαιτίας της ισχυρής εκπροσώπησής τους σε λεγόμενους «ουσιώδεις» τομείς.
Σχετικά με τις μειονότητες, στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι διατρέχουν περισσότερο αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης και απώλειας εργασίας.
Εξάλλου η πανδημία «προκάλεσε αύξηση των ρατσιστικών και ξενοφοβικών επεισοδίων», υπογραμμίζεται και γίνεται αναφορά σε «λεκτικές προσβολές, περιπτώσεις παρενόχλησης, φυσικής επίθεσης και λόγους μίσους».
Τα παιδιά από την πλευρά τους υπέφεραν με την εκπαίδευση εξ αποστάσεως. «Τα συστήματα δεν ήταν έτοιμα για μια τόσο ξαφνική μετάβαση» και οι εκπαιδευτικοί δεν ήταν εκπαιδευμένοι, διαπιστώνει η υπηρεσία.
Οι μαθητές που προέρχονταν από οικονομικά ή κοινωνικά μη προνομιούχο περιβάλλον και οι οποίοι δεν είχαν σύνδεση στο Ίντερνετ ή εξοπλισμό πληροφορικής, πλήρωσαν το βαρύτερο τίμημα.
Στη Ρουμανία για παράδειγμα, όπου τα σχολεία έμειναν κλειστά για πολύ μεγάλο μέρος της χρονιάς, 25% εξ αυτών δεν είχαν πρόσβαση στην τηλεκπαίδευση, σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children, την οποία επικαλείται η έκθεση.
«Η κακομεταχείριση των παιδιών αυξήθηκε επίσης στη διάρκεια του εγκλεισμού και της καραντίνας», το ίδιο και ο αριθμός των υποθέσεων ονλάιν σεξουαλικής κακοποίησης, προστίθεται στην έκθεση, η οποία βασίζεται σε στοιχεία της ευρωπαϊκής αστυνομικής υπηρεσίας Europol.
Ευρύτερα η οικιακή βία αυξήθηκε κατά την περίοδο αυτή: στην Τσεχία και τη Γερμανία, ο αριθμός των κλήσεων σε τηλεφωνικούς αριθμούς αρωγής αυξηθηκε έτσι κατά 50% και κατά 20% αντίστοιχα από το Μάρτιο ως τον Ιούνιο του 2020.
«Οι κυβερνήσεις οφείλουν να δημιουρήσουν μόνιμες δομές για τη μάχη εναντίον των ανισοτήτων, του ρατσισμού και του αποκλεισμού», σχολίασε σε ανακοίνωσή του ο Μάικλ Ο’Φλάχερτι, διευθυντής της FRA.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τα δύο πρόσωπα αυτά «είναι ασυμπτωματικά, βρίσκονται επί του παρόντος σε απομόνωση και παρακολουθούνται από την ιατρική μας ομάδα», ανέφερε η εταιρεία, διαβεβαιώνοντας πως διεξάγει επιχείρηση ιχνηλάτησης των επαφών τους. Το πλοίο απέπλευσε από το Σεντ Μάαρτεν, το ολλανδικό τμήμα του νησιού Άγιος Μαρτίνος της Καραϊβικής, την 5η Ιουνίου.
Τα δύο πρόσωπα αυτά διαγνώστηκε πως μολύνθηκαν έπειτα από «τα υποχρεωτικά τεστ ενόψει της κρουαζιέρας», εξήγησε η Royal Caribbean, εξηγώντας πως όλοι οι επιβάτες της είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάζουν πιστοποιητικό εμβολιασμού και αρνητικό τεστ για τον νέο κορονοϊό το οποίο θα πρέπει να έχει γίνει ως και 72 ώρες πριν από τον απόπλου για να τους επιτραπεί να ανέβουν στο πλοίο της.
Η εταιρεία τόνισε πως τηρεί αυστηρά υγειονομικά πρωτόκολλα, σε συντονισμό με τους προορισμούς που αποτελούν τους εταίρους της, πρωτόκολλα που «υπερβαίνουν» τις συστάσεις των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC), της κυριότερης αμερικανικής ομοσπονδιακής υπηρεσίας δημόσιας υγείας, «για να προστατεύσει την υγεία και την ασφάλεια των επιβατών» της, που είναι 600, ενώ τα μέλη του πληρώματος είναι 650, σύμφωνα με την εφημερίδα The New York Times.
Τα CDC δημοσιοποίησαν τον Μάιο νέους, αυστηρότερους κανόνες για να επιτρέπεται στις εταιρείες που οργανώνουν κρουαζιέρες να ξαναρχίσουν τα ταξίδια: το 95% των ανθρώπων που επιβιβάζονται, πελάτες ή εργαζόμενοι, πρέπει να είναι πλήρως εμβολιασμένοι.
Μετά τον απόπλου του από το Σεντ Μάαρτεν, το Celebrity Millennium προβλέπεται να κάνει επταήμερο περίπλου στην Καραϊβική Θάλασσα, περνώντας από τα Μπαρμπέιντος, την Αρούμπα και το Κουρασάο.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κατά τον Τζον Μέιναρντ Κέινς μεταρρύθμιση ήταν η εβδομάδα των δεκαπέντε ωρών εργασίας. Και κατά τον Γκι Αζνάρ, τον γάλλο κοινωνιολόγο και θεωρητικό του πράσινου σοσιαλισμού, μεταρρύθμιση ήταν η «λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους» – κάτι σαν οριζόντια ημιαπασχόληση χωρίς μείωση αποδοχών. Δεν ήταν βολική ουτοπία, ήταν η πρόταση μιας βαθιά επιστημονικής ανάλυσης που έδειχνε ότι η μειωμένη εργασία, χωρίς μείωση αποδοχών, αυξάνει κατακόρυφα τους δείκτες παραγωγικότητας και ευημερίας. Πρότεινε μάλιστα, ως εναλλακτική και «έξυπνη» λύση ακόμη και την χρηματοδότηση της μειωμένης εργασίας από την ίδια την κοινωνία – «κοινωνική επιταγή» την ονόμαζε, με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής παραγωγικότητας χωρίς να επιβαρύνεται το κόστος παραγωγής.
Η απόσταση ανάμεσα στον Κέινς και τον Κυρανάκη είναι γύρω στα 80 χρόνια. Και, προφανώς, και κάποια έτη φωτός ως προς την αντίληψη της παγκόσμιας, καπιταλιστικής πραγματικότητας ειδικά σε περιόδους κρίσεων.
Αυτή η πραγματικότητα, σε σημερινή προβολή, λέει ότι στην Ελλάδα των τριών Μνημονίων και της κρίσης της πανδημίας οι εργαζόμενοι δουλεύουν ήδη τις περισσότερες ώρες ετησίως σε όλης την Ευρώπη: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, δουλεύουν 2.035 ώρες τον χρόνο με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ έναντι, για παράδειγμα, 1.363 ωρών στην Γερμανία.
Λέει ακόμη– τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ το λένε -, ότι 700.000 άνθρωποι αμείβονται με λιγότερα από 400 ευρώ μικτά τον μήνα.
Η ίδια πραγματικότητα λέει και κάποιες κατά τι διαφορετικές αλήθειες για την Ευρώπη, από εκείνες που υπέδειξε χθες ο υπουργός Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης. Υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση απλώς «εκσυγχρονίζει» και «εξευρωπαϊζει» το εργασιακό πλαίσιο και δεν κάνει τίποτα περισσότερο – και τίποτα χειρότερο – από το να εφαρμόζει «ρυθμίσεις που υπάρχουν ήδη στην Ισπανία και την Πορτογαλία όπου κυβερνούν οι σοσιαλιστές μαζί με την αριστερά!».
Στην Ισπανία, λοιπόν,- που, παρεμπιπτόντως , κι εκείνη βγάζει ελιές – οι σοσιαλιστές του Σάντσεθ και οι αριστεροί των Podemos δεν πειραματίζονται με το να κάνουν το 8ωρο απλήρωτο λάστιχο, αλλά με το να δοκιμάσουν το τετραήμερο εργασίας χωρίς μείωση αποδοχών.
Ηταν η ιδέα που έβαλε στο τραπέζι ο Ινίχο Ερεχόν, επικεφαλής του μικρού αριστερού κόμματος Mais Pais. Ο ίδιος το έθεσε μάλλον απλά στον Guardian: «Η Ισπανία», είπε, «είναι μια από τις χώρες της Ευρώπης, όπου οι άνθρωποι εργάζονται τις περισσότερες ώρες. Η χώρα μας ωστόσο δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγική. Γιατί δεν προσπαθούμε να ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο στο γραφείο και να έχουμε περισσότερο χρόνο για εμάς;».
Η κυβέρνηση Σάντσεθ το άκουσε, το ενέκρινε, και από το φθινόπωρο θα δοκιμάσει πιλοτικά το τετραήμερο εργασίας, με πλήρεις αμοιβές, σε 200 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις με 6.000 εργαζόμενους. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Η κυβέρνηση της Μαδρίτης θα χρηματοδοτήσει το όλο εγχείρημα με 50 εκατομμύρια ευρώ και, προκειμένου να το επεκτείνει, πιέζει τις Βρυξέλλες για να το εντάξει στο Ταμείο Ανάκαμψης.
Στην Γερμανία – όπου επίσης παρεμπιπτόντως, μέχρι κι ο Σόιμπλε ανακάλυψε εσχάτως τον Κέινς -, με τις σχεδόν λιγότερες ώρες εργασίας σε όλη την Ευρώπη καταγράφεται η υψηλότερη παραγωγικότητα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Και πριν από περίπου έναν μήνα το πανίσχυρο συνδικάτο μετάλλου, η IG Metall, έκλεισε, εξ ονόματος 3,9 εκατομμυρίων εργαζομένων συμφωνία με τους εργοδότες για αυξήσεις μισθών 2,3% από τον Ιούλιο, με παράλληλη δυνατότητα τετραήμερης εργασίας χωρίς σχεδόν καμία μείωση αμοιβών. Για την ακρίβεια, η εβδομαδιαία εργασία θα μπορεί να πάει στις 32 ώρες από τις 35, και θα αμείβεται ως 34ωρο.
Η Σουηδία εφάρμοσε ήδη, για μια διετία, πιλοτικά το μοντέλο της 6ωρης εργασίας (πάντα με αμετάβλητες αποδοχές) με κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας, στην Φινλανδία η κυβέρνηση της Σάνα Μαρίν σχεδιάζει αντίστοιχο μοντέλο και, εκτός Ευρώπης, η Microsoft πειραματίστηκε με την εβδομάδα τεσσάρων εργάσιμων ημερών στην Ιαπωνία και διαπίστωσε ότι οι εργαζόμενοι όχι μόνο ένιωθαν πιο χαρούμενοι – γεγονός που, ενδεχομένως, ελάχιστα απασχολεί τους εργοδότες – αλλά αύξησαν και την παραγωγικότητα τους κατά 40%.
Όλα αυτά μπορεί να συνιστούν όντως εργασιακή μεταρρύθμιση, χωρίς να συνιστούν απαραιτήτως και όψιμο θρίαμβο του σοσιαλισμού. Εάν ίσχυε το τελευταίο, άλλωστε, ο πρώτος σοσιαλιστής του αιώνα θα ήταν ο Χένρι Φορντ – ο ιδρυτής της ομώνυμης αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Ο οποίος το 1926 καθιέρωσε τις δύο ημέρες αργίας την εβδομάδα με ένα απλό, και απολύτως επιχειρηματικό, σκεπτικό: Θεωρούσε πως εάν οι εργαζόμενοι είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο θα αγόραζαν και πιο πολλά – δικά του – αυτοκίνητα.
Ενδεχομένως εδώ να βρίσκεται και η διαφορά του έξυπνου καπιταλιστή από τον δογματικό αντιμεταρρυθμιστή. Κι ο Κέινς, άλλωστε, εκ του αποτελέσματος, δεν πέρασε στην ιστορία ως σοσιαλιστής, αλλά ως ο μεγάλος αναθεωρητής του καπιταλισμού…
Ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος Μαρκ Ζάκερμπεργκ δήλωσε στους εργαζόμενους, σύμφωνα με το BBC, ότι σχεδιάζει να περάσει έως το μισό διάστημα του 2022 εργαζόμενος μακριά από το γραφείο του. Όπως ανέφερε σε γραπτό σημείωμα του στο προσωπικό, η εργασία μακριά από το γραφείο τον έκανε «πιο χαρούμενο και πιο παραγωγικό», δίνοντας τους «περισσότερο χώρο για σκέψεις με μακροχρόνιο ορίζοντα» και επιτρέποντας του «να περνάει πιο πολύ χρόνο με την οικογένεια του» (συνήθως στο σπίτι του στη Χαβάη).
Ο Ζάκερμπεργκ είχε προηγουμένως αναφέρει ότι οι μισοί από τους περίπου 60.000 εργαζόμενους του Facebook θα μπορούν να κάνουν τηλεργασία μέσα σε μια δεκαετία, αλλά φαίνεται πως το σχέδιο αυτό επιταχύνεται.
Τα γραφεία του Facebook αναμένεται να ανοίξουν κανονικά τον Οκτώβριο και οι εργαζόμενοι που δεν θα έχουν άδεια για τηλεργασία, θα πρέπει να πηγαίνουν στο γραφείο τους τουλάχιστον τις μισές μέρες. Δεν έχει διευκρινιστεί πόσοι εργαζόμενοι αυτή τη στιγμή έχουν άδεια εργασίας από το σπίτι τους.
Από την άλλη, διευκρινίστηκε ότι το νέο καθεστώς εκτεταμένης τηλεργασίας και μετά την πανδημία θα αφορά μόνο τους υπαλλήλους της εταιρείας και όχι τους υπεργολάβους, οι οποίοι χρησιμοποιούνται ευρέως για τον έλεγχο του περιεχομένου των αναρτήσεων στο μεγαλύτερο στον κόσμο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και σε άλλες εργασίες. Το Νοέμβριο του 2020 το Facebook είχε καταστήσει γνωστό ότι η πλειονότητα των περίπου 15.000 υπεργολαβικά εργαζόμενων για τον έλεγχο του περιεχομένου του παγκοσμίως έκανε τηλεργασία και θα μπορούσε να το κάνει όσο διαρκούσε η πανδημία.
‘Αλλες μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, όπως η Apple, η Amazon και η Google, κινούνται επίσης προς ένα υβριδικό καθεστώς εργασίας που μονιμοποιεί την τηλεργασία για ένα ποσοστό του προσωπικού ή για μερικές μέρες την εβδομάδα. Η Amazon ενημέρωσε το προσωπικό της την Πέμπτη ότι από το Σεπτέμβριο αναμένει να εργάζονται στο γραφείο τουλάχιστον τρεις μέρες την εβδομάδα.
Ο επικεφαλής της Apple Τιμ Κουκ την προηγούμενη εβδομάδα είπε κάτι ανάλογο, ζητώντας από τους εργαζόμενους από το Σεπτέμβριο να δουλεύουν στο γραφείο τουλάχιστον τρεις μέρες εβδομαδιαίως, ορίζοντας συγκεκριμένα την Τετάρτη και την Παρασκευή ως μέρες τηλεργασίας. Το σχέδιο αυτό πάντως έφερε αντιδράσεις και ήδη μερικοί εργαζόμενοι παραιτήθηκαν.
Στη Google ο επικεφαλής Σουντάρ Πιτσάι έγραψε πώς η εταιρεία θα κινηθεί προς ένα υβριδικό μοντέλο εργασίας, με το περισσότερο προσωπικό «να περνά περίπου τρεις μέρες την εβδομάδα στο γραφείο και δύο μέρες όπου εργάζονται καλύτερα». Στόχος, είπε, είναι τελικά η πλειονότητα των εργαζομένων να βρίσκονται στο γραφείο μερικές μέρες την εβδομάδα, ενώ περίπου το ένα πέμπτο να κάνει αποκλειστικά τηλεργασία, τονίζοντας πως «το μέλλον της εργασίας είναι η ευελιξία».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Η εξαφάνιση των κοινωνικών επιστημών από το σχολείο είναι μέρος ενός ευρύτερου σχέδιο εξάλειψης της κριτικής σκέψης των νέων ανθρώπων, προκειμένου να μην έχουμε γνώμη και να μην αμφισβητούμε την εξουσία τους.
Φέτος, θα ξαναέδινα πανελλήνιες με σκοπό να περάσω κοινωνιολογία, το αγαπημένο μου μάθημα το οποίο ήταν, επιτέλους, εξεταζόμενο μάθημα πανελλήνιων.
Έτσι νόμιζα, μέχρι που η Υπουργός Παιδείας επανάφερε τα Λατινικά και κήρυξε ανελέητο πόλεμο στο μάθημα που αποτελεί το πρώτο σκαλί για να μάθεις και να αμφισβητήσεις σε τι κόσμο ζεις, με βάση τα κοινωνικά φαινόμενα.
Ο παραγκωνισμός της κοινωνιολογίας θα βλάψει πρώτα από όλα την ίδια την κοινωνία. Πως θα απορροφηθούν οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που θα μείνουν άνεργοι, τι θα απογίνουν τα τμήματα των πανεπιστημίων που δεν θα τα προτιμούν οι φοιτητές λόγω ανεργίας;
Πως μπορείς να στέλνεις στα αζήτητα μια σπουδαία επιστήμη σε εποχές που την χρειαζόμαστε πιο πολύ από πότε! Γιατί να χαθούν άδικα κ. Κεραμέως σχολικές χρονιές μέχρι να φύγετε από την θέση σας και γυρίσει το μάθημα εκεί που του αξίζει και αν τα καταφέρει.
Δεν σταματά όμως εδώ, θέλει να θεσπίσει και το “κόντρα μάθημα”. Τι είναι αυτό; Αν είσαι θεωρητική κατεύθυνση, θα πρέπει να δώσεις πέμπτο μάθημα, τα μαθηματικά, αν είσαι θετική, την ιστορία.
Αντιφατικό αν σκεφτούμε ότι διαλέγουμε κατεύθυνση με γνώμονα τα μαθήματα στα οποία έχουμε έφεση για να αποφύγουμε αυτά που δεν μας ενδιαφέρουν τόσο.
Το ότι θα εξετάζεται ενδοσχολικά έχει μικρή σημασία, το αποτέλεσμα μετράει που είναι σκέτη ταλαιπωρία.
Είναι απλό, σε συνδυασμό με τις μειωμένες θέσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια, την τράπεζα θεμάτων, ο συντελεστής βαρύτητας και με τα Λατινικά που δυσκολεύουν πολλούς μαθητές να έχουν γυρίσει στο παιχνίδι. Η εισαγωγή στα πανεπιστήμια θα είναι προνόμιο μόνο των αρίστων.
Έτσι ελπίζουν, ότι θα ανέβει το επίπεδο των φοιτητών και οι υπόλοιποι θα οδηγηθούμε στη λύση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Αν τώρα δεν έχεις χρήματα για να στείλεις το παιδί σου σε κολέγιο, σου λέει υπάρχουν και τα δημόσια Ι.Ε.Κ.. Μην σνομπάρεις, αλλιώς γίνε εργατικό δυναμικό, αυτό σου λέει.
Η κοινωνιολογία είναι από την φύση της, “αντιπολιτευτική επιστήμη” γι’ αυτό την φοβούνται, γιατί εξηγεί κοινωνικά προβλήματα, προβάλλει ανισότητες και διακρίσεις, είναι το περιεχόμενο της επιστήμης που απειλεί τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους. Μην κλείνετε τα μάτια στην φίμωση των ανθρωπιστικών επιστημών. Θα παλέψουμε για να σώσουμε ότι σώζεται γιατί θέλουμε να είναι τα παιδιά μας σκεπτόμενοι πολίτες και όχι κατευθυνόμενος όχλος.
Αναμένουμε εξελίξεις…
Πηγή: Kleidarotripa.gr
Για φίμωση κάνει λόγο ο Αλέξης Τσίπρας και καλεί τον Κ. Τασούλα να σταθεί στο ύψος του ως πρόεδρος της Βουλής και όχι ως στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε να παρέμβει για τα χρέη της ΝΔ και τη νέα φυγομαχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπενθυμίζεται ότι ο πρωθυπουργός για μια ακόμα φορά επέλεξε να μην απαντήσει σε επίκαιρη ερώτηση του Αλέξη Τσίπρα και να κρυφτεί ως κοινός μπαταχτσής.
Μία σπάνια στιγμή αμφισβήτησης του κύρους του προέδρου του Ελληνικού Κοινοβουλίου, που κατέγραψε και ο φακός, καυτηρίασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία Αλέξης Τσίπρας, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η αντιπαράθεση με τον Κ. Τασούλα ο οποίος προσπαθούσε -και τελικά πέτυχε- να τον εμποδίσει να μιλήσει για τα υπέρογκα χρέη της ΝΔ και την μεθοδική απουσία του Κ. Μητσοτάκη από τη Βουλή όταν καλείται να δώσει εξηγήσεις.
Την ώρα που μιλούσε ο κ. Τσίπρας, στον πρόεδρο της Βουλής δόθηκε σημείωμα και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε άμεσα.
Ο Αλ. Τσίπρας από την πλευρά του έλεγε εκείνη την στιγμή πως «γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι αυτός που παραβιάζει τον Κανονισμό της Βουλής δεν είμαι εγώ αλλά ο πρωθυπουργός, που γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του την κοινοβουλευτική διαδικασία και ιδιαίτερα την καθιερωμένη “Ώρα του Πρωθυπουργού”. Πριν επιχειρήσετε να φιμώσετε την φωνή της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέσα στο ναό της Δημοκρατίας … και αφήστε τα “σκονάκια”, δεν χρειάζεται σκονάκια ο κ. πρόεδρος (σ.τ.σ. εκείνη τη στιγμή κάποιος μετέφερε σημείωμα στον κ. Τασούλα), είναι ικανότατος. Μην επιχειρήσετε όπως η παράταξή σας τα δύο αυτά χρόνια να φιμώσει κάθε αντίθετη φωνή στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν θα καταφέρετε να φιμώσετε τη φωνή μας στο ναό της Δημοκρατίας. Σας καλώ να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων ως πρόεδρος του συνόλου της Βουλής των Ελλήνων, όχι πρόεδρος που δέχεται σκονάκια για το τι θα πει στον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τους συνεργάτες του κ. Μητσοτάκη. Ποιο άρθρο της Βουλής που απαγορεύει να μιλήσω ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος ΚΟ; Από το 1974 και μετά εφαρμόζεται κατ’ αναλογία η διάταξη του 97.4 που ορίζει ότι πρόεδροι ΚΟ, πρώην πρόεδροι Βουλής, πρώην πρωθυπουργοί, έχουν δικαίωμα να πάρουν το λόγο και να ακουστούν όποτε το ζητήσουν.
Μιλάτε για διαδικασία που θέλουμε να θεσπίσουμε εν είδει παραστάσεως. Δεν είναι “παράσταση” η κοινοβουλευτική διαδικασία. Την απαξιώνει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, αυτοί πρέπει να έχουν την ευθύνη της απαξίωσης, όχι εμείς που είμαστε εδώ να εκφράσουμε επιχειρήματα και να αντιπαραθέσουμε πολιτικό λόγο. Σας καλώ να μην υποπέσετε σε αυτό το πολύ σημαντικό παράπτωμα. Έχετε κι εσείς ευθύνες ως πρόεδρος της Βουλής, για πρώτη φορά στην κοινοβουλευτική Ιστορία, να φιμώσετε επί της ουσίας την δυνατότητα να ακουστεί ο λόγος, τα επιχειρήματα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σας ζητώ να μου δώσετε το λόγο, για 15 λεπτά.
Πέραν του ζητήματος της διαδικασίας, υπάρχει μείζον ζήτημα, είναι θεμελιακό πρόβλημα για την λειτουργία του πολιτεύματος και της Δημοκρατίας το φαινόμενο της υπερχρέωσης πολιτικών κομμάτων σε βάρος του Έλληνα φορολογούμενου. Σας ζητώ να μου δώσετε το λόγο, ειδάλλως να αιτιολογήσετε με βάση ποιο άρθρο του Κανονισμού μου το στερείτε. Σας παρακαλώ να μην υποπέσετε στο παράπτωμα να παριστάνετε τον πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος, ενώ έχετε και την έγκριση, κατά την εκλογή σας, της μεγάλης μερίδας της πλειοψηφίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Σταθείτε στο βήμα ως πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, όχι της ΝΔ».