Μετά τον πρώτο τίτλο Masters στην καριέρα του στο Μόντε Κάρλο, ο Στέφανος Τσιτσιπάς έδωσε τον καλύτερο εαυτό του στον τελικό με τον Ράφα Ναδάλ στη Βαρκελώνη, αλλά στο τέλος δεν κατάφερε να κάνει δικό του και τον πρώτο τίτλο ATP.
Στον 15ο τελικό της καριέρας του, ο Έλληνας τενίστας κοίταξε… κατάματα τον Ισπανό «θρύλο» του παγκόσμιου τένις, έπαιξε με ψυχή και του έβαλε δύσκολα, σε έναν αγώνα που ξεπέρασε τις τρεισήμισι ώρες, αλλά ο έμπειρος αριστερόχειρας ήταν εν τέλει ο νικητής, με 6-4, 6-7, 7-5, του Barcelona Open. Ο «βασιλιάς» της «κόκκινης επιφάνειας», Ράφα Ναδάλ, -μετά τη σημερινή νίκη του επί του Στέφανου Τσιτσιπά- αύξησε σε 12 τους τίτλους του (!) στο εν λόγω τουρνουά.
Αυτή ήταν η δεύτερη φορά, μετά το 2018 που το Νο 5 της παγκόσμιας κατάταξης Στέφανος Τσιτσιπάς έφτασε στον τελικό του Barcelona Open. Αντίπαλός του ήταν και τότε ο Ράφα Ναδάλ, με τον αριστερόχειρα Ισπανό να νικά τον Τσιτσιπά με 6-2, 6-1.
Μέχρι σήμερα, ο Τσιτσιπάς έχει αντιμετωπίσει εννέα φορές τον αριστερόχειρα Ισπανό, Νο 3 στον κόσμο και κορυφαίο τενίστα της Ιστορίας στην χωμάτινη επιφάνεια. Ο Ναδάλ μετρά πλέον επτά νίκες, ενώ ο Ελληνας πρωταθλητής έχει επικρατήσει δύο φορές. Η πρώτη ήταν το 2019 στο Masters 1.000 της Μαδρίτης (6-4, 2-6, 6-3) και η δεύτερη στο εφετινό Australian Open και μάλιστα με ανατροπή (3-6, 2-6, 7-6 (4), 6-4, 7-5).
Ο Ναδάλ έβαλε τέλος στο νικηφόρ σερί 9-0 του Τσιτσιπά σε χωμάτινη επιφάνεια εντός του 2021, αλλά και στις 26 διαδοχικές νίκες τη φετινή σεζόν. Ο “Tsitsifas” δεν είχε χάσει σετ (17-0), αλλά στον τελικό του Barcelona Open έχασε 2 σετ για το 18-2.
Ο ΤΕΛΙΚΟΣ
Ο Ναδάλ πήρε το πρώτο game, αλλά ο Τσιτσιπάς κατάφερε να προηγηθεί με 1-3, αρχικά κρατώντας το σερβίς του, εν συνεχεία κάνοντας το πρώτο break και χωρίς μάλιστα να χάσει πόντο, στο 3ο και 4ο game. Mετά το 2-4 υπέρ του Έλληνα τενίστα, όμως ο «βασιλιάς» της χωμάτινης επιφάνειας κατάφερε να πάρει 4 διαδοχικά games και το πρώτο σετ με 6-4.
Όπως και στην εκκίνηση του αγώνα, ο Ναδάλ κράτησε το σερβίς του στο 1ο game του 2ου σετ. Ο Τσιτσιπάς έδειξε συγκέντρωση, ισοφάρισε σε 1-1, έκανε ένα ακόμη break για το 1-2 και μετουσίωσε το break του κρατώντας το σερβίς του για το 1-3. Έχασε, όμως εν συνεχεία την πνευματική δύναμή του, όταν ο Ναδάλ έγινε επιθετικός και είδε τον Ισπανό αριστερόχειρα να προσπερνά με 4-3. Ο Ναδάλ ξέφυγε και με 5-4, αλλά αντί να κάνει το break και παρά το γεγονός ότι είχε championship point, είδε τον Τσιτσιπά να ισοφαρίζει σε 5-5. Παρά το τριπλό break point του Τσιτσιπά, ο Ναδάλ επέστρεψε και πήρε το game για το 6-5. Η πίεση δεν λύγισε τον Έλληνα που ισοφάρισε σε 6-6 και στο tie break, μετά από συγκλονιστική «μάχη» πέτυχε την ισοφάριση, 1-1 στα σετ.
Στο 3ο σετ, ο Τσιτσιπάς υπερασπίστηκε το σερβίς του για το 0-1. Χωρίς να χάσει πόντο ο Ναδάλ έκανε το 1-1 στα games, για να απαντήσει (1-2) ο Τσιτσιπάς με μικρή αντίσταση σε αυτό το game από τον αντίπαλό του. Με ανεβασμένη ενέργεια, ο “ Tsitsfast” έβαλε δύσκολα στον Ναδάλ αμέσως μετά που, όμως βρήκε τον τρόπο να κάνει το 2-2 στα games. Κράτησε το σερβίς του το Νο5 της παγκόσμιας κατάταξης εν συνεχεία (2-3), αλλά με υπερπροσπάθεια, αφού ο Ναδάλ επιχείρησε -ανεπιτυχώς- να του «σπάσει» το σερβίς. Οι δύο τενίστες έφτασαν στο 5-5, για να κατακτήσει το επόμενο game ο Ναδάλ με break και πλέον ο Στέφανος Τσιτσιπάς ήταν σε δύσκολη θέση, αφού χρειαζόταν break για να οδηγήσει τον τελικό στο tie-break. Μετά από «μάχη», ο Ναδάλ «έγραψε» το 7-5 στο 3ο σετ και διατήρησε δικό του το τρόπαιο του Barcelona Open.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΣΙΤΣΙΠΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤEΛΙΚΟ
Ο “Tsitsifast” απέδειξε πως ο τίτλος στο Μονακό δεν ήρθε… τυχαία, αλλά διάγει περίοδο εξαιρετικής αγωνιστικής φόρμας, έστω κι αν απώλεσε τον τίτλο του Barcelona Open από τον Ράφα Ναδάλ. Στον πρώτο αγώνα του στο ATP 500 της Βαρκελώνης, ο Τσιτσιπάς νίκησε τον Ισπανό Χάουμε Μουνάρ (Νο 86 στην παγκόσμια κατάταξη), με 6-0, 6-2. Εν συνεχεία, στον 3ο γύρο, έθεσε εκτός το Νο 25 της παγκόσμιας κατάταξης Άλεξ Ντε Μινόρ από την Αυστραλία με 5-7, 3-6. Στα προημιτελικά, ο Έλληνας τενίστας, απέναντι στον Καναδό Φέλιξ Οζιέ-Αλιασίμ (Νο 20 στον κόσμο), πέτυχε την όγδοη διαδοχική νίκη του χωρίς απώλεια σετ, καθώς επικράτησε 6-3, 6-3, και πήρε το εισιτήριο για τους “4” του τουρνουά. Για να αποκλείσει το Σάββατο (24/4) με 6-3, 6-3 τον 19χρονο Ιταλό Γιανίκ Σίνερ στα ημιτελικά. Στον τελικό, όμως ο Ράφα Ναδάλ αποδείχτηκε αποφασισμένος να κατακτήσει τον 12ο τίτλο του σε ισάριθμους τελικούς στο Barcelona Open, νικώντας μετά από έναν αγώνα… έπος τον Στέφανο Τσιτσιπά με 6-4, 6-7, 7-5.
Την εκτίμηση ότι ο κόσμος θα έχει επανέλθει στην φυσιολογική του ζωή ως το τέλος του 2022 εξέφρασε ο συνιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς σε συνέντευξη που παραχώρησε στο δίκτυο Sky News.
Κληθείς να απαντήσει αν είναι αισιόδοξος ότι ο κόσμος θα «επανέλθει εντελώς στο φυσιολογικό» μέχρι το τέλος του 2022, ο Γκέιτς είπε «ναι, είμαι» και συνέχισε λέγοντας ότι «υπάρχουν ακόμα μερικές ερωτήσεις σχετικά με το πόσο ευρέως θα χρησιμοποιηθεί το εμβόλιο Johnson & Johnson. Μερικές από τις πλούσιες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, ακόμη και αυτό το καλοκαίρι θα έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδα εμβολιασμού, ώστε να έχουμε διαθέσιμα εμβόλια για ολόκληρο τον κόσμο στα τέλη του 2021. Δεν θα εξαλείψουμε πλήρως την ασθένεια αυτή αλλά θα είμαστε σε θέση έως το τέλος του 2022».
Παράλληλα όμως ο Γκέιτς εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός οτι «τώρα εμβολιάζονται 30χρόνοι στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ και δεν εμβολιάζονται 60 χρόνοι στη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική, κάτι που δεν είναι δίκαιο. Πιστεύω όμως ότι μέσα σε τρεις ή τέσσερις μήνες η κατανομή των εμβολίων θα αλλάξει προς το καλύτερο».
Σε σχετική ερώτηση για το μέλλον των πανδημιών, ο Γκέιτς ανέφερε ότι ανησυχεί ότι ο κόσμος θα «ξεχάσει» τον COVID και ενδεχομένως να μην χρησιμεύσει ως «καμπάνακι». Ωστόσο, ο δισεκατομμυριούχος πιστεύει ότι επειδή «χάθηκαν τρισεκατομμύρια, αυτή η γενιά θα θυμάται και θα προσπαθήσει μελλοντικά να συντονιστεί καλύτερα σε μια παρόμοια κρίση».
Υπενθυμίζεται ότι ο δισεκατομμυριούχος που αποχώρησε από πρόεδρος της Microsoft Corp το 2014 έχει δεσμευτεί μέσω του φιλανθρωπικού του Ιδρύματος Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς για τη χορήγηση τουλάχιστον 1,75 δισεκατομμυρίου δολαρίων στην παγκόσμια ανταπόκριση στην πανδημία της COVID-19.
Αυτή την Κυριακή, 25 Απριλίου, θα πραγματοποιηθεί η 93η Τελετή Απονομής των Βραβείων Οσκαρ, η οποία δεν θα θυμίζει τίποτα από τα παλιά. Στη φετινή τελετή βρίσκονται ισάξια αντιμέτωπες στην Οσκαρική μάχη ταινίες που έκαναν πρεμιέρα σε φεστιβάλ του 2019 και ταινίες που κυκλοφόρησαν σε πλατφόρμες το 2020 και 2021.
Για παράδειγμα: το «Sound of Metal» ξεκίνησε τη διθυραμβική του πορεία στο Τορόντο το 2019, το «Promising Young Woman» στο Sundance, τον Ιανουάριο του 2020, το «Nomadland» στη Βενετία τον Αύγουστο του 2020, το φαβορί στο animation «Soul» τα Χρστούγεννα του 2020, ενώ το φθινόπωρο του 2020 το «Another Round» είχε ήδη σαρώσει τα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
Παρόλο που οι κριτικές ενώσεις ψήφισαν τα βραβεία τους κανονικά και τα μεγάλα κινηματογραφικά βραβεία (Χρυσές Σφαίρες, SAG, BAFTA) πραγματοποιήθηκαν επίσης με όποιο τρόπο γινόταν (on line τελετές απονομής, μίξη Zoom και φυσικής παρουσίας), η πλειοψηφία των θεατών δεν γνωρίζει τις φετινές υποψήφιες ταινίες.
Μέσα σε αυτό το κλίμα η ιστοσελίδα flix.gr γνωστοποίησε τα προγνωστικά της λίγο πριν την 93η Τελετή Απονομής των Βραβείων Οσκαρ.
Ποιοι θα κερδίσουν, ποιοι μπορεί να φέρουν την ανατροπή, ποιοι θα έπρεπε να κερδίσουν;
ΟΣΚΑΡ KAΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Ποιος θα κερδίσει: To «Nomadland» της Κλόι Ζάο. Χθες σάρωσε και στα Independent Spirit Awards, συγκεντρώνοντας από τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία, μέχρι τις Χρυσές Σφαίρες και τα BAFTA …227 βραβεία (!) για την ομάδα της Κλόι Ζάο – πολλά από αυτά προσωπικά (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, μοντέζ, παραγωγός της ταινίας). Φέτος είναι η χρονιά της.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: Είναι μία από τις πιο σίγουρες κατηγορίες φέτος, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξέρει με την Ακαδημία. Αν κάποιος μπορούσε να κάνει την έκπληξη θα ήταν ο Ααρον Σόρκιν με τη «Δίκη των 7 του Σικάγου» λόγω πολιτικής επικαιρότητας. Το θεωρούμε πολύ χλωμό όμως.
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: To «Nomadland» της Κλόι Ζάο. «Ηome is it just a word, or something you carry with you?» λέει ένας στίχος του Μόρισεϊ, τατουάζ στο μπράτσο μιας νομάδας στην ταινία. Και για κάποιο λόγο, φέτος που κλειδωθήκαμε στα σπίτια μας, μία ταινία που εξετάζει, τόσο εγκεφαλικά, κινηματογραφικά, ευαίσθητα και ψιθυριστά, τι καθιστά το σπίτι σου έχει πολύ βαθύτερη σημασία.
OΣΚΑΡ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
Ποιος θα κερδίσει: Η Κλόι Ζάο για το «Nomadland». Εχει κερδίσει τα πάντα φέτος: Χρυσή Σφαίρα, BAFTA, Indies και 55 ακόμα βραβεία σκηνοθεσίας στις κριτικές ενώσεις της Αμερικής.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: Μάλλον κανείς. Αλλά αν γινόταν μια συγκλονιστική ανατροπή θα θέλαμε να ήταν ο Τόμας Βίντεμπεργκ για το «Αnother Round». Μόνο υπόκλιση στον Δανό σκηνοθέτη που πιάνει έτσι, σαν να μην τρέχει τίποτα, κάτι παραπάνω από την κρίση μέσης ηλικίας: Τη χαρά και τη λύπη. Τον σκοπό και το άσκοπο. Το σφυγμό και το θάνατο. Τις μικροστιγμές των τεράστιων τίποτα της ζωής μας – τις φώτισε και τις αέρισε και τις παρουσίασε, έτσι όπως αιωρείται και κάθεται η σκόνη στα πράγματα, τις σχέσεις μας, τον καθρέφτη μας.
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: Η Κλόι Ζάο για το «Nomadland». Δικαιωματικά, το Οσκαρ θα πάει στην 39χρονη Κινέζα σκηνοθέτη που θα είναι η δεύτερη μόλις γυναίκα που κερδίζει στην κατηγορία σκηνοθεσίας (μετά την Κάθριν Μπίγκελοου και το «Hurt Locker») και η πρώτη ασιάτης γυναίκα. Αλλά το θέμα δεν είναι κοινωνικοπολιτικό: έκανε την ταινία της χρονιάς. Με φοβερό βλέμμα, ευαισθησία και τόλμη υπέγραψε καθαρόαιμο σινεμά.
OΣΚΑΡ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ
Ποιος θα κερδίσει: Ο Ααρον Σόρκιν για τη «Δίκη των 7 του Σικάγου». Κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα στην αντίστοιχη κατηγορία, αλλά πάνω από όλα, με τα κοφτερά σενάριά του (από το «Ζήτημα Τιμής» μέχρι το «West Wing»), είναι ο πολιτικός ανατόμος μιας χώρας που πρόσφατα πέρασε εκλογές, εισβολές στο Καπιτώλιο και #blacklvesmatter εξεγέρσεις. Αν κάτι κερδίσει ο Σόρκιν, θα είναι το σενάριο.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: H Εμεραλντ Φένελ για το «Promising Young Woman». Αν ο Σόρκιν αποτελεί την «παραδοσιακή» ψήφο, η Φένελ εκπροσωπεί τη νέα γενιά ψηφοφόρων που θέλουν το σινεμά τους φρέσκο, προκλητικό, ανατρεπτικό. Πρόσφατες νίκες στα Critics Awards, τα BAFTA και τα Indies, αλλά πάνω από όλα, με την ψήφο της Ενωσης Αμερικανών Σεναριογράφων στο τσεπάκι, αυτή θα είναι η έκπληξη της βραδιάς.
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: Το «Another Round» του Τόμας Βίντεμπεργκ. Αλλά δεν είναι καν υποψήφιο.
OΣΚΑΡ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ
Ποιος θα κερδίσει: Η Κλόι Ζάο για το «Nomadland». Νομίζουμε ότι στη φόρα της βραδιάς, η 39χρονη δημιουργός (που έκανε η ίδια την σεναριακή μεταφορά του ερευνητικού βιβλίου της δημοσιογράφου Τζέσικα Μπρούντερ «Nomadland: Surviving America in the Twenty-First Century», 2017) θα είναι η νικήτρια.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: Οι Φλόριαν Ζέλερ και Κρίστοφερ Χάμπτον για το «The Father». Το σενάριο είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο που έγραψε ο Φλόριαν Ζέλερ το 2012 το «Le Père». Mπορεί ο Ζέλερ να βρίσκεται φέτος πρώτη φορά υποψήφιος, αλλά ήξερε με ποιον θα συνεργαζόταν στο σενάριο. Ο Κριστοφερ Χάμπτον είναι ο οσκαρικός σεναριογράφος των «Επικίδυνων Σχέσεων» (του Στίβεν Φρίαρς), την ταινία με την οποία πρωτοβρέθηκε στα Οscars το 1989 (κερδίζοντας το βραβείο). Από τότε ξαναβρέθηκε υποψήφιος άλλες μία φορά: για την «Εξιλέωση» (Atonement) το 2008. Για να δούμε αν θα κερδίσει φέτος, 32 χρόνια μετά την πρώτη του φορά!
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: Ο Τσάρλι Κάουφμαν για το «I’m Thinking of Ending Things». Αγνοήθηκε από τα Οσκαρ, αλλά κανείς ακόμα δεν μπορεί να το αμφισβητήσει: ο Κάουφμαν προχωρά τα σενάρια στο σινεμά με έναν τρόπο που δεν μπορεί κανείς να ακολουθήσει.
OΣΚΑΡ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
Ποιος θα κερδίσει: O Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς για το «Nomadland» της Κλόι Ζάο. Το φαβορί λογικά. Mπορεί να είναι η πρώτη του υποψηφιότητα για Οσκαρ, αλλά κέρδισε το Νational Board of Review, το BAFTA κι 23 βραβεία κριτικών ενώσεων.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: O Ερικ Μέσερσμιντ για το «Mank» του Ντέιβιντ Φίντσερ. Πέραν του ότι ο Μέσερσμιντ κέρδισε και το βραβείο της Ενωσης των Aμερικανών Διευθυντών Φωτογραφίας (βέβαια, εκεί παίζει ότι ο Ρίτσαρντς δεν είναι μέλος ακόμα), η αστραφτερή ασπρόμαυρη φωτογραφία του στο «Mank» είναι συγκλονιστική. Χρησιμοποιεί το φως λαμπερά όταν το σενάριο σε θέλει να πιστέψεις τον χολιγουντιανό μύθο και το βάζει να καίγεται όταν μπαίνει από τα παράθυρα μιας παρακμιακής πραγματικότητας.
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: Θα θέλαμε να κερδίσει ο Φαίδων Παπαμιχαήλ για το πόσο αριστοτεχνικά αποτύπωσε ένα δικαστικό δράμα δωματίου στη «Δίκη των 7 του Σικάγου». Ομως αυτός που πρέπει να κερδίσει είναι ο Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς για τo «Νomadland» της Κλόι Ζάο. Δεν είναι συμπτωματικό ότι είναι ο μοναδικός φωτογράφος που συνεργάζεται η Ζάο. Εχουν κάνει μαζί όλες της τις ταινίες, από το «Songs My Brothers Taught Me» (2015) και το Rider (2017) μέχρι το «Nomadland» τώρα. Μιλούν την ίδια γλώσσα. Αν βραβεύσεις τη Ζάο, πρέπει να βραβεύσεις και τον Ρίτσαρντς. Κατά πολύ υπεύθυνος για τη γοητεία της ταινίας – ο τρόπος που η κάμερά του πλησιάζει τα πρόσωπα και τις ιστορίες τους και μετά ανοίγει τα πλάνα του στην αμερικανική απεραντοσύνη, τα τοπία, τη φύση είναι εντελώς συμβολικός. Δεν υπάρχει «δίδαγμα», η κιν/κη εικόνα μιλάει ηχηρά και τα λέει όλα.
OΣΚΑΡ Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ
Ποια θα κερδίσει: Η Κάρεϊ Μάλιγκαν για το «Promising Young Woman» της Εμεραλντ Φένελ. Στην πιο απρόβλεπτη κατηγορία της βραδιάς, βάζουμε τις μάρκες μας στο… ροζ. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία σιγουριά, τα βραβεία έχουν εδώ μοιραστεί. Στην αρχή της κούρσας, στο Φεστιβάλ Βενετίας, το φαβορί ήταν η Βανέσα Κίρμπι για το «Pieces of a Woman». Μετά πήρε προβάδισμα η Μάλιγκαν. Μετά ανέτρεψε τα πάντα η Αντρα Ντέι κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα για το «The United States vs. Billie Holiday». Μετά η Βαϊόλα Ντέιβις μάς θύμισε ποια είναι η ερμηνευτική βασίλισσα των τελευταίων ετών, κερδίζοντας το πολύ καθοριστκό SAG. Ποντάρουμε στην Κάρεϊ Μάλιγκαν γιατί τσαλακώθηκε, έσπασε λίγο τη ερμηνευτική της φόρμα με κάτι κατάμαυρο, προκλητικό και φρέσκο.
Ποια μπορεί να κάνει την ανατροπή: Εννοείται η η Βαϊόλα Ντέιβις για το «Ma Rainey’s Black Bottom» του Τζορτζ Σι Γουλφ To Bραβείο του Σωματείου των Ηθοποιών (SAG Award) είναι συνήθως αρκετή ένδειξη προτίμησης (και) της Ακαδημίας. Επίσης, να θυμηθούμε και την #BlackLivesMatter πολτική διάσταση της ταινίας, καθώς η θρυλική ηρωίδα της πέρασε στην αθανασία ως η πρώτη μαύρη τραγουδίστρια των μπλουζ που ηχογράφησε και πάλεψε για τα δικαιώματά της.
Ποια θα έπρεπε να κερδίσει: Η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ για το «Nomadland» της Κλόι Ζάο. Αν υπήρχαν δίκαια βραβεία, η ΜακΝτόρμαντ θα έπρεπε να τα σαρώσει όλα για αυτή της την ερμηνεία. Ομως το ότι κέρδισε πρόσφατα για τις «3 Πινακίδες» την έχει αφήσει πίσω στην κούρσα φέτος. Κρίμα. Αυτό που κάνει στο «Nomadland» είναι συγκλονιστικό. Πολύ δύσκολο και πολύ μελετημένο – ενώ φαίνεται απλό. Η ερμηνεία της είναι βουβή. «Ακούει» τους αληθινούς νομάδες και τις ιστορίες τους. Με σεβασμό, ενσυναίσθηση, συμπόνοια. Αλλά καμία λύπηση. Η σωματική και συναισθηματική ερμηνεία της είναι μαγική. Αν μοιραστούν οι ψήφοι και γίνει η ίδια ανατροπή και με τα BAFTA, μπορεί να ακούσουμε το όνομά της.
ΟΣΚΑΡ Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΥ
Ποιος θα κερδίσει: Ο Τσάντγουικ Μπόουζμαν για το «Ma Rainey’s Black Bottom» του Τζορτζ Σι Γουλφ. Εξαιρετικός, έτσι κι αλλιώς, ερμηνευτής, αλλά και με τη συγκυρία του πρώιμου θανάτου του, ο Μπόουζμαν έχει τη σίγουρη, άξια, και συναισθηματική ψήφο όλων. Χρυσή Σφαίρα, SAG, 45 ακόμα βραβεία κριτικών ενώσεω, οπότε ναι, εκτός μεγάλης ανατροπής, σίγουρο και το Οσκαρ.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: Ο Ριζ Αχμέντ για το «Sound of Metal» του Ντάριους Μάρντερ. Wild card, θα μας πείτε. Ναι, σίγουρα. Αλλά εκτός του ότι χθες η ταινία σάρωσε στα Independent Spirit Awards, ο Αχμέντ έχει έντονη κινητικότητα σε βιντεοσυνεντεύξεις του με συναδέλφους: κι ο περσινός οσκαρικός νικητής της κατηγορίας Χοακίν Φίνιξ βγήκε να τον στηρίξει και η Κέιτ Μπλάνσετ. Λες;
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: Ο Αντονι Χόπκινς για το «The Father» του Φλόριαν Ζέλερ. O 84χρονος οσκαρικός ηθοποιός έκανε την έκπληξη κερδίζοντας το BAFTA, όμως άλλο η Ευρώπη, άλλο η Αμερική. Δεν έχει στα αλήθεια τίποτα να αποδείξει κερδίζοντας μία ακόμα οσκαρική υποψηφιότητα (την 6η της καριέρας του – έχει κερδίσει μόνο την πρώτη φορά με τη «Σιωπή των Αμνών») ή ένα ακόμα αγαλματάκι. Ομως, στο ρόλο ενός ηλικιωμένου άντρα με Αλτσχάιμερ, είναι για ακόμα μία φορά συγκλονιστικός. Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι της ταινίας παραδίδει masterclass ηθοποιίας.
[Ποιος θα θέλαμε να κερδίσει, αλλά δεν είναι καν υποψήφιος: ο Μαντς Μίκελσεν για το «Another Round». Ξέραμε χρόνια τώρα πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι, αλλά που έκρυβε αυτή τη βαθιά μελαγχολία –μεσήλικης κρίσης και παιδικού παράπονου;
OΣΚΑΡ Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ
Ποια θα κερδίσει: Η Γιουν Γιου-τζουνγκ για το «Minari» του Λι Αϊζακ Τσανκ. Η 74χρονη Κορεάτισα είναι το φαβορί, μετά την κυριαρχία της στα SAG, το Νational Board of Review, το βραβείο των κριτικών της Νέας Υόρκης, τα BAFTA και τα βραβεία 45 ακόμα κριτικών ενώσεων. Η πρώτη ηθοποιός από την Ν. Κορέα που είναι υποψήφια για Οσκαρ στην ιστορία του θεσμού (κι όπως δηλώνει στις συνεντεύξεις της νιώθει σαν «Ολυμπιονίκης»)
Ποια μπορεί να κάνει την ανατροπή: Η Μαρία Μπακαλόβα για το «Borat Subsequent Moviefilm» του Τζέισον Γουόλινερ. Η ανακάλυψη του Σάσα Μπάρον Κοέν, η 25χρονη ηθοποιός από τη Βουλγαρία, ζει φέτος το χολιγουντιανό όνειρο, μετά την επιτυχία του σίκουελ του Borat. Αρχικά, είχε και τη φόρα της σίγουρης νικήτριας της κατηγορίας, κερδίζοντας 26 βραβεία κριτικών ενώσεων. Πάντως έχει ήδη γράψει ιστορία: Eίναι η πρώτη ηθοποιός από τη Βουλγαρία που βρέθηκε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα, Οσκαρ, SAG, BAFTA.
Ποια θα έπρεπε να κερδίσει: H Σαρλίζ Σουάνκι, η ερασιτέχνης «Σουάνκι» του Nomadland. Δεν είναι καν υποψήφια, αλλά η ερμηνεία της είναι καθοριστική για την ταινία. Την ταινία της χρονιάς.
ΟΣΚΑΡ Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΥ
Ποιος θα κερδίσει: Ο Ντάνιελ Καλούγια για το «Judas and the Black Messiah» του Σακα Κινγκ. Ο 32χρονος Λονδρέζος (με καταγωγή από τη Νιγηρία) πρωταγωνιστής έχει ήδη κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα, το SAG, το BAFTA και 16 ακόμα βραβεία κριτικών ενώσεων. Μοιάζει με σίγουρο στοίχημα.
Ποιος μπορεί να κάνει την ανατροπή: Ο Σάσα Μπάρον Κοέν για τη «Δίκη των 7 του Σικάγου» του Ααρον Σόρκιν. Είναι εξαιρετικός σ’ έναν απρόβλεπτο για όσα μάς έχει συνηθίσει ρόλο. Και πάλι: το γεγονός ότι η τελική ψηφοφορία των μελών της Ακαδημίας συνέπεσε πολιτικά με μία επικαιρότητα που αφορά κατά πολύ τους Αμερικανούς, μπορεί να παίξει ρόλο στα αποτελέσματα.
Ποιος θα έπρεπε να κερδίσει: Το αουτσάιντερ: ο Πολ Ράκι για το «Sound of Metal» του Ντάριους Μάρντερ. Θα ήταν ένα πραγματικά πρωτότυπο Οσκαρ, για την αξιόλογη σοβαρή ερμηνεία ενός ηθοποιού που δεν ξεπέρασε ποτέ τη φήμη του καρατερίστα, παρόλο που εργάζεται από τα 70ς. Αν τα Οσκαρ αντιπροσωπεύουν τον μύθο του αμερικανικού ονείρου, με κάτι τέτοιες ανατροπές θα τον επιβεβαίωναν.
Πρώτο κόμμα αναδεικνύονται οι Πράσινοι και σε νέα δημοσκόπηση, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Bild am Sonntag.
Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρίας Kantar Emnid, οι Πράσινοι φθάνουν το 28% κερδίζοντας 6% από την προηγούμενη μέτρηση, ενώ η Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU) χάνει δύο μονάδες και περιορίζεται στο 27%. Ακολουθεί το Σοσιαλιστικό Κόμμα (SPD) με απώλειες δύο μονάδων, ενώ και η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) χάνει μία μονάδα και βρίσκεται στην τέταρτη θέση με 10%. Οι Φιλελεύθεροι μένουν σταθεροί στο 9% και η Αριστερά χάνει μία μονάδα και βρίσκεται στο 7%.
Σε ό,τι αφορά την απευθείας επιλογή Καγκελάριου, σε άλλη δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Insa για την ίδια εφημερίδα, η υποψήφια των Πρασίνων Αναλένα Μπέρμποκ προηγείται με 30% και ακολουθούν ο υποψήφιος του SPD Όλαφ Σολτς με 20% και ο υποψήφιος της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) ‘Αρμιν Λάσετ με 18%.
«Οι Πράσινοι κατάφεραν το τελευταίο διάστημα να κερδίσουν ψηφοφόρους από την Ένωση, το SPD, την Αριστερά, ακόμη και από την αποχή», δηλώνει ο επικεφαλής της Kantar Τόρστεν Σνάιντερ-Χάαζε και επισημαίνει ότι οι Πράσινοι ασχολούνται με θέματα που απασχολούν τους πολίτες, ενώ η υποψήφιά τους, Αναλένα Μπέρμποκ, επωφελείται από τις αδυναμίες των αντιπάλων της.
Εν τω μεταξύ το κόμμα των Πρασίνων προσελκύει όλο και περισσότερα νέα μέλη. Μόνο την περασμένη εβδομάδα τα μέλη τους αυξήθηκαν κατά 2159. «Το κύμα εγγραφών των τελευταίων ημερών είναι απόλυτο ρεκόρ στην ιστορία του κόμματος», δηλώνει ο διευθυντής των Πρασίνων στην Bundestag Μίχαελ Κέλνερ.
Στις 30 Ιανουαρίου 2021, τα «Νέα» είχαν πρωτοσέλιδο που έκανε λόγο για «το κρυφό χαρτί της επόμενης κάλπης- Έτοιμη η δεξαμενή 800.000 ψηφοφόρων». Η «είδηση» αυτή θορύβησε την αντιπολίτευση, ωστόσο τα πυρά ήταν άσφαιρα. Η κυβέρνηση έχει καταλάβει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανησυχεί από την ενδεχόμενη αλλοίωση του εκλογικού σώματος, που θα περιλαμβάνει απόδημους που δεν έχουν καμία σχέση με τα ελληνικά πράγματα, και κάθε λίγο και λιγάκι επινοεί «κρυφά χαρτιά» για να δοκιμάζει τις αντοχές του. Ωστόσο, σαν φτάσει η ώρα που τα χαρτιά θα πρέπει να φανερωθούν, η μπλόφα δεν μπορεί να κρυφτεί. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με τους κυβερνητικούς χειρισμούς για την ψήφο των αποδήμων.
Των Ηλία Νικολακόπουλου & Δημήτρη Χριστόπουλου
Όχι, δεν στέρεψε η δεξαμενή των 800.000. Η αλήθεια είναι πως ούτε καν υπήρξε. Ήταν μια επινόηση, για να δημιουργηθεί ένα κλίμα ότι η «αγέρωχη ομογένεια» θα ψηφίσει συντηρητικά με αποτέλεσμα να αφήσει για γενιές την Αριστερά στην αντιπολίτευση. Όσο, όμως, αδικαιολόγητα φοβικό είναι για την Αριστερά να θεωρεί συλλήβδην την ελληνική διασπορά εν δυνάμει ψηφοφόρους της Δεξιάς, άλλο τόσο ανεδαφικό είναι για την Δεξιά να πιστεύει το ίδιο πράγμα. Αλλά το εν γένει ανεδαφικότερο όλων είναι να θεωρούμε ότι υπάρχουν 800.000 άνθρωποι εκτός ελληνικής επικράτειας που μπορούν να ψηφίσουν στις επικείμενες εκλογές.
Δύο βασικές παραδοχές εδώ: Πρώτον, οι εκτός επικράτειας Έλληνες δεν είναι συμπαγής ομάδα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοια. Άλλο ο άνθρωπος του οποίου έφυγε ο παππούς πριν έναν αιώνα, κι άλλο εκείνος που έφυγε πριν από δέκα χρόνια. Δεύτερον, οι απόδημοι Έλληνες, όπως εν γένει οι απόδημοι στον κόσμο, δεν τρέφουν φοβερό ενδιαφέρον για τα πράγματα στις πατρίδες από τις οποίες έφυγαν και για το λόγο αυτό τα ποσοστά συμμετοχής τους στις εκλογικές διαδικασίες είναι χαμηλά. Από αυτόν τον κανόνα, δεν βλέπουμε πώς θα μπορούσε να εξαιρεθεί η Ελλάδα. Ως πρόσφατα, πιθανώς να ήταν το Μακεδονικό αυτό που θα μπορούσε να συσπειρώσει τα υπερσυντηρητικά τμήματα της ελληνικής διασποράς σε ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία εναντίον της Αριστεράς, αλλά πλέον και αυτό ξεθύμανε. Η ΝΔ δεν θα ήθελε να στρέψει τους αποδήμους εναντίον της.
Η συναίνεση υπήρξε αναγκαία
Επομένως, μόνο ως έκπληξη δεν θα έπρεπε να ήρθε στους ιθύνοντες ότι οι ρυθμοί εγγραφής στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους που συντάχθηκαν σύμφωνα με το νέο νόμο για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος εκτός Ελλάδας είναι απελπιστικά χαμηλοί ως σήμερα. Είναι ζήτημα αν ένας μικρός τετραψήφιος αριθμός συμπολιτών μας του εξωτερικού έχει ήδη γραφτεί στους καταλόγους αυτούς. Ο μπαμπούλας των 800.000 είχε προ πολλού πάει περίπατο. Κάτι έπρεπε να γίνει λοιπόν. Το ανέλαβε ο νέος υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης, ο οποίος είπε ρητά μάλιστα πως «δεν είναι των συναινέσεων». Μετά τους 800.000 εγγεγραμμένους, ήρθε το νέο πυροτέχνημα ότι θα καταργηθεί το άρθρο του νόμου που προβλέπει τους περιορισμούς του δικαιώματος του εκλέγειν εκτός επικράτειας.
Μέσα από δύσκολες και χρονοβόρες συγκλίσεις καταλήξαμε στο πλαίσιο της Επιτροπής που είχε συγκροτήσει το υπουργείο Εσωτερικών το 2018 σε μια – όχι ιδανική αλλά – συναινετική λύση και τελικά ψηφίστηκε ο νόμος 4648/2019. Η συναίνεση, κι ας μην αρέσει στο κύριο Βορίδη, υπήρξε αναγκαία για να ψηφιστεί ο νόμος. Το Σύνταγμα προβλέπει αυξημένη πλειοψηφία 200 βουλευτών προκειμένου να αποφεύγει τη χρήση του συγκεκριμένου νομοθετήματος από υπουργούς όπως αυτός: προς νομιζόμενο ίδιον εκλογικό όφελος.
Xωρίς να μεσολαβήσει τίποτε, ο νέος υπουργός καταθέτει τροπολογία με την οποία ο νόμος αυτομάτως απαξιώνεται: reminder στο βαθύ δεξιό ακροατήριο ότι είναι «παρών» με ακραίο συντηρητικό λόγο και προσανατολισμό. «Η προγραμματική έκπτωση δεν μπορεί να αποτελεί προαπαιτούμενο προκειμένου να επιτευχθεί συναίνεση» είπε ο υπουργός, αλλά στο συγκεκριμένο απλώς σφάλλει. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να υιοθετεί το ιταλικό μοντέλο
Η λύση που τελικά βρέθηκε και υιοθετήθηκε συναινετικά όταν ψηφίστηκε ο ισχύων νόμος για την ψήφο στο εξωτερικό βασίστηκε στην προϋπόθεση της ελάχιστης διαμονής στην Ελλάδα στα τελευταία τριανταπέντε χρόνια και την υποβολή φορολογικής δήλωσης το τρέχον ή το προηγούμενο έτος. Η λύση που προκρίθηκε είναι συμβατή με αντίστοιχες που έχουν υιοθετηθεί σε άλλα συγκρίσιμα κράτη, πλην όμως θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη: οι υπογράφοντες είχαμε προτείνει στην Επιτροπή του Υπουργείου Εσωτερικών στην οποία μετείχαμε, το δικαίωμα ψήφου στο εξωτερικό να αφορά τους πρώτης γενιάς Έλληνες μετανάστες, χωρίς άλλες προϋποθέσεις. Όλα αυτά όμως για να γίνουν χρειάζονται μακρές διαβουλεύσεις και συναινέσεις διακομματικού χαρακτήρα. Αυτά που δεν αρέσουν στον κύριο Βορίδη.
Αν όμως για μια δεξιά κυβέρνηση είναι εν μέρει αναμενόμενο να παίζει εκλογικά παιχνίδια με την ψήφο των αποδήμων, η αριστερή αντιπολίτευση δεν είναι καλό να συμμετέχει στο παίγνιο. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στις δηλώσεις βουλεύτριας του ΣΥΡΙΖΑ σε εφημερίδα της ελληνοαμερικάνικης διασποράς ότι «δεν έχει λόγια» να χαρακτηρίσει τους περιορισμούς του δικαιώματος του εκλέγειν. Σε τελευταία ανάλυση, ο κάθε βουλευτής έχει δικαίωμα να πρεσβεύει τις θέσεις του σε κρίσιμα ζητήματα. Αλλού είναι το πρόβλημα εδώ. Το πιο κρίσιμο είναι πως τρείς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (μεταξύ των οποίων και η περί ου) κατέθεσαν τροπολογία σύμφωνα με την οποία «Τέσσερις έδρες βουλευτών Επικρατείας κατανέμονται για την εκπροσώπηση των Ελλήνων που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στο εξωτερικό, ανά μία στις εξής γεωγραφικές ενότητες: α) Ευρώπης, β) Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, γ) Χωρών Ωκεανίας – Άπω Ανατολής και δ) Υπολοίπων χωρών».
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται, έτσι, να υιοθετεί το ιταλικό μοντέλο εκπροσώπησης των αποδήμων, ένα μοντέλο το οποίο χωρίζοντας την υφήλιο σε τέσσερις εκλογικές περιφέρειες παροξύνει την ταξικότητα της πολιτικής εκπροσώπησης, καθώς μόνο μεγιστάνες μπορεί να κάνουν πετυχημένη καμπάνια σε εκλογικές περιφέρειες, όπως η «Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική», ενώ επαναφέρει ακραίες πελατειακές συμπεριφορές μεγεθυμένες σε αδιανόητη κλίμακα, όπως εξάλλου θυμίζει η ιταλική εμπειρία.
Για τον λόγο εξάλλου, η τροπολογία που κατέθεσαν οι τρεις βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έγινε και παλαιότερα δεκτή στον ΣΥΡΙΖΑ: το να κάνεις μια εκλογική περιφέρεια από τον Καναδά ως την Αργεντινή κι από την Κωνσταντινούπολη ως το Πεκίνο και το Γιοχάνεσμπουργκ, ούτε λογικό, ούτε αριστερό είναι. Για το λόγο αυτόν, θα είναι βαρύτατο λάθος η Κοινοβουλευτική Ομάδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να την υιοθετήσει.
*Αφιερώνουμε αυτό το κείμενο στη μνήμη του φίλου Δημοσθένη Δώδου με τον οποίο συνυπήρξαμε στην Επιτροπή του υπουργείου Εσωτερικών για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των εκτός επικράτειας Ελλήνων εκλογέων.
Ο υπουργός Εργασίας δεν είναι αδαής∙ υποστηρίζω όμως ότι είναι (συν)ένοχος, συνένοχος μιας ανομίας που δεν θα αντέξει στον δικαστικό έλεγχο, συνένοχος γιατί και στο σχέδιο αυτό είναι ευδιάκριτο το αποτύπωμα του ΣΕΒ, στον οποίο έχει παραχωρηθεί από την κυβέρνηση άτυπη νομοθετική πρωτοβουλία στα εργασιακά.
Αρις Καζάκος*
Ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης σε συνέντευξή του στα «Νέα» (12.4.2021) δήλωσε για τη 10ωρη εργασία χωρίς πρόσθετη αμοιβή και με αντάλλαγμα μειωμένο ωράριο ή πρόσθετες ημέρες ανάπαυσης ή άδειας ότι έτσι ο εργαζόμενος θα μπορεί με πληρωμένη άδεια να… μαζεύει τις ελιές του τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο: «Εκείνο το οποίο εμείς αλλάζουμε είναι ότι, πέρα από τις συμφωνίες που προβλέπονται με το μέχρι τώρα ισχύον δίκαιο μεταξύ των συνδικάτων και των εργοδοτών, αυτό μπορεί να γίνεται και μετά από αίτημα του εργαζομένου…».
Ετσι, ο υπουργός προσπερνά με άνεση βιρτουόζου τη θεμελιώδη διαφορά του σήμερα ισχύοντος δικαίου από το σχέδιό του ως, περίπου, αμελητέα: Στη θέση της συλλογικής συμφωνίας, με την οποία σήμερα μπορεί να συμφωνηθεί διευθέτηση του χρόνου εργασίας από τον εργοδότη και τη συνδικαλιστική οργάνωση, ο υπουργός θέλει να βάλει την ατομική σύμβαση εργασίας. Το «αίτημα του εργαζομένου» δεν παραπέμπει σε τίποτε διαφορετικό από την ατομική σύμβαση εργασίας. Ούτε βέβαια θα μπορούσε ποτέ ο εργαζόμενος να αρνηθεί την πρόταση (εντολή) του εργοδότη του να συμφωνήσει διευθέτηση του χρόνου εργασίας.
Από τη θέσπιση του νόμου για τη διευθέτηση το 1990 μέχρι σήμερα οι διατάξεις του παρέμειναν ανενεργές, γιατί καμιά συνδικαλιστική οργάνωση δεν θέλησε να συνδέσει το όνομά της με μια τέτοια ρύθμιση. Οπως αναφέρθηκε ήδη, η εφαρμογή του συστήματος αυτού επιτρέπεται μόνο μετά από επιχειρησιακή συλλογική συμφωνία μεταξύ του εργοδότη και των εκπροσώπων των εργαζομένων. Αφήνω για την ώρα κατά μέρος το ότι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας ακόμη και με συλλογική συμφωνία (άρθρο 42 ν. 3986/2011) παραβιάζει τις δύο βασικές αρχές του δικαίου του χρόνου εργασίας:
α) την απαγόρευση συμψηφισμού λιγότερων ωρών εργασίας της μιας μέρας/εβδομάδας/μήνα με περισσότερες ώρες εργασίας μιας άλλης μέρας/εβδομάδας/μήνα και
β) την καταβολή πρόσθετης αμοιβής και μάλιστα προσαυξημένης για την υπέρβαση του νόμιμου ωραρίου.
Το αφήνω κατά μέρος, γιατί ο κ. Χατζηδάκης αποδεικνύει ότι για το «σπάσιμο» του 8ώρου υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο από τη διευθέτηση με συλλογική συμφωνία, η διευθέτηση με ατομική σύμβαση εργασίας.
Ο υπουργός Εργασίας δεν είναι αδαής∙ υποστηρίζω όμως ότι είναι (συν)ένοχος, συνένοχος μιας ανομίας που δεν θα αντέξει στον δικαστικό έλεγχο, συνένοχος γιατί και στο σχέδιο αυτό είναι ευδιάκριτο το αποτύπωμα του ΣΕΒ, στον οποίο έχει παραχωρηθεί από την κυβέρνηση άτυπη νομοθετική πρωτοβουλία στα εργασιακά. Ενας υπουργός Εργασίας, ακόμη και ο πιο μπρουτάλ νεοφιλελεύθερος, (οφείλει να) γνωρίζει ex officio τα θεμελιώδη του Εργατικού Δικαίου.
Αυτός ο κλάδος δικαίου χτίστηκε με αφετηρία την απώθηση ή και την εξαφάνιση κάποτε της ατομικής σύμβασης εργασίας από τον νόμο (π.χ. στις αρχές του 19ου αιώνα στην Αγγλία και αλλού) και αργότερα και από τη συλλογική σύμβαση εργασίας. Στοιχειώδες ακόμη και για νεοφιλελεύθερους υπουργούς Εργασίας: «Ο εργαζόμενος είναι ελεύθερος να διαθέτει την εργασιακή του δύναμη αλλά δεν είναι εξίσου ελεύθερος να μην τη διαθέτει». Δεν είναι χωρίς σημασία να υπογραμμίσουμε ότι αυτή την εμπεδωμένη στις κοινωνίες συνείδηση συμμερίζεται και η ΟλΣτΕ 2307/2014.
Το δικαστήριο (Σκέψη 32) αποδοκίμασε ρητά την ατομική σύμβαση εργασίας ως εργαλείο ρύθμισης των όρων εργασίας (μισθολογικών και μη) λόγω της δομικής ανισότητας εργοδότη – εργαζομένου. Τώρα η ατομική σύμβαση εργασίας παλινορθώνεται από την κυβέρνηση μετά τις περιπέτειες των συλλογικών συμβάσεων, της διαιτησίας και του 8ώρου τα τελευταία χρόνια∙ παλινορθώνεται ενώ οι πληγές, οικονομικές και κοινωνικές, που προκάλεσε η επέλαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και η κορύφωσή της με τις φονικές πολιτικές των μνημονίων που επιδεινώθηκαν από τη διαχείριση της πανδημίας είναι χαίνουσες. Σ’ αυτό το πλαίσιο λοιπόν ο κ. Χατζηδάκης μάς λέει ότι η 10ωρη εργασία με απλήρωτο το δίωρο της υπέρβασης και με τα λοιπά μέτρα για τον χρόνο εργασίας απελευθερώνει τον εργαζόμενο.
Τη χώρα σκεπάζει η αποφορά της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, των απευθείας αναθέσεων, των trash-TV δεσμών και των εξαρτήσεων της κυβερνητικής εξουσίας από τους ολιγάρχες των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων, η αποφορά της παροχής ασυλίας για την υποτροπιάζουσα απιστία διοικητικών στελεχών, του ανοχύρωτου ΕΣΥ και της αποδοχής του ενδεχομένου να χάσει τη ζωή του απροσδιόριστος αριθμός ασθενών από κορονοϊό.
Μέσα σ’ αυτήν την όζουσα συνθήκη του καιρού μας το σχέδιο «Ελλάδα 2.0», ειδικά σε ό,τι αφορά την εργασία, όπως και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη/Βρούτση κάνουν ένα τεράστιο άλμα προς τα πίσω. Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου αναδύεται η ανάγκη αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού μέσω της ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και της προστασίας της εργασίας και μιας «νέας κοινωνικής συμφωνίας», αιτήματα που βρίσκουν ανταπόκριση στις περισσότερες χώρες (βλ. σχετικά σειρά άρθρων Τραυλού – Τζανετάτου, Η «μεγάλη επανεκκίνηση»: Ο καπιταλισμός σε κρίσιμο σταυροδρόμι, Δρόμος της Αριστεράς, 3.4., 10.4. και 17.4.2021, όπου και κριτική ανάλυση του βιβλίου των Schwab – Malleret, Covid-19: The Great Reset, 2020).
Τώρα, με την ατομική σύμβαση εργασίας του κ. Χατζηδάκη επιστρατεύεται η «ελευθερία των (ατομικών) συμβάσεων», προκειμένου να καμφθεί η επίμονη άρνηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων να συμφωνήσουν διευθέτηση του χρόνου εργασίας και να «σπάσουν» το 8ωρο όλα τα προηγούμενα χρόνια. Δεν υπάρχει το δίλημμα «πρόοδος ή καθήλωση», όπως διατείνεται η κυβέρνηση, αλλά μια προφανής καταβύθιση στις απαρχές του 19ου αιώνα, στο βασίλειο της βίας της ατομικής σύμβασης εργασίας.
Την ατομική σύμβαση εργασίας «δείχνει» το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης∙ ο νόμος 4635/2019 που εισάγει πλήθος εξαιρέσεων από συλλογικές συμβάσεις και ακρωτηριάζει το συνταγματικό δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία, οι νόμοι για τη ΔΕΗ και τα ΕΛΤΑ, που εξαιρούν τους νεοπροσλαμβανόμενους από τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις και τους κανονισμούς εργασίας. Γιατί η ατομική σύμβαση εργασίας εγγυάται, εκτός των άλλων, και την ακώλυτη συνέχιση της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης διά της μείωσης των μισθών∙ των μισθών που έχουν ήδη κατακρημνιστεί το τελευταίο διάστημα κατά 30% σε μέσους όρους, σε μια οικονομία που όπως οι περισσότερες είναι, όπως λένε οι Αγγλοσάξονες, wage driven και όχι profit driven.
*Ομότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ
Ερωτήματα περίεργη διάρρηξη, που έγινε αντιληπτή σήμερα το πρωί στο εμβολιαστικό κέντρο του νοσοκομείου «ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ».
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, εκλάπη το laptop που περιέχει τα ραντεβού των εμβολιασμών και αρχεία εμβολιασμένων.
Την κλοπή διαπίστωσε το πρωί η υπεύθυνη παθολόγος ιατρός του εμβολιαστικού κέντρου η οποία ενημέρωσε επιτόπου τους αρμόδιους.
Μετά από έρευνα ο υπολογιστής βρέθηκε σε κάδο, μέσα σε σακούλα μολυσματικών αντικειμένων, στην παθολογική κλινική.
«Κλήθηκε η αστυνομία. Ηλιθιότητα στο μεγαλείο της. Γιατί τον υπολογιστή του εμβολιαστικού; Και μάλιστα τον πέταξαν σε κάδο μέσα σε σακούλα μολυσματικων. Μήπως έχουμε να κάνουμε με άλλη μια υπόθεση ψεκασμένων αρνητών του κορωνοιού;», διερωτάται ο κ. Γιαννάκος.
Σοβαρό εργατικό ατύχημα σημειώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου, σε λατομείο εξόρυξης αδρανών υλικών στην Ψάκα Παραμυθιάς στη Θεσπρωτία.
Κατά τη διάρκεια συντήρησης μηχανημάτων του λατομείου, μπήκε σε λειτουργία ο ταινιόδρομος του σπαστήρα του μηχανήματος, με αποτέλεσμα να μαγκώσει το χέρι 46χρονου εργάτη.
Ο άτυχος άνδρας μεταφέρθηκε ακρωτηριασμένος από τον ώμο, αρχικά στο Κέντρο Υγείας Παραμυθιάς και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Χατζηκώστα Ιωαννίνων.
Ωστόσο, όπως αναφέρει η ΕΡΤ, το ακρωτηριασμένο μέλος δεν ήταν εφικτό να σωθεί.
Ο 46χρονος νοσηλεύεται στην ορθοπεδική κλινική εκτός κινδύνου.
Για το συμβάν συνελήφθη ο νόμιμος εκπρόσωπος της επιχείρησης, ο οποίος με εντολή Εισαγγελέα αφέθηκε ελεύθερος.
Έρευνα για τα ακριβή αίτια του ατυχήματος διενεργεί η Αστυνομία.
Στην εξωτερική πολιτική πάντα χρειάζεται μια νηφάλια ματιά. Δεν βοηθούν οι υπερβολές, ούτε η υποτίμηση του άλλου. Δεν χρησιμεύει η απόρριψη καλών συμβιβασμών, ούτε η υποχώρηση σε πιέσεις και η αποδοχή «σάπιων συμβιβασμών».
του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ
Στη χώρα μας κάνει κακό τόσο η στάση της αδράνειας, όσο και εκείνη του ενδοτισμού. Εκείνο που χρειάζεται είναι να ακολουθείται η στρατηγική της ενεργητικής δημοκρατικής πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.
Η πολιτική των υποτιμήσεων
Οι πρώτοι 20 μήνες διακυβέρνησης της ΝΔ, ήταν η περίοδος που η ΝΔ υποβάθμιζε τις ενέργειες της Τουρκίας. Όσες προκλήσεις και παραβιάσεις και αν έκανε η τελευταία, οι υπουργοί της ΝΔ έβλεπαν μόνο αποτυχημένες προσπάθειες δημιουργίας τετελεσμένων και μια ξεπερασμένη λογική της «εποχής των κανονιοφόρων». Ειρωνευόντουσαν τις προκλήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο και τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου στις ελληνικές θάλασσες. Απέφευγαν δε, ως ο διάβολος το λιβάνι, να πούνε τη λέξη «Κατοχή» για τη Μεγαλόνησο.
Τα τουρκικά πλοία που παραβίαζαν τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες, άλλοτε λεγόταν ότι τα παρέσυρε ο «στρατηγός άνεμος» (όπως εκείνος των Ιμίων) και άλλοτε ότι τα παρενοχλούν «ο θόρυβος» που έκαναν τα άλλα τουρκικά καράβια.
Καταλάμβαναν οι Τούρκοι αμμονησίδα στον Έβρο για μερικές ώρες, δήλωναν, όπως ο Υπουργός Εξωτερικών Δένδιας, ότι η κατάληψη δεν ήταν σοβαρή διότι αφορούσε «μόνο λίγα μέτρα για μικρό χρονικό διάστημα». Έκανε η τουρκική πολεμική αεροπορία για πρώτη φορά παραβιάσεις όχι μόνο πάνω από νησίδες και νησιά αλλά ακόμα και πάνω από ηπειρωτικά εδάφη, όπως στην Θράκη, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι «δεν συνέβη και κάτι αξιοσημείωτο».
Όλη η πιο πάνω στάση της Κυβέρνησης έδειχνε υποτίμηση των ενεργειών της Τουρκίας και των μακρόχρονων επιπτώσεών τους. Συνδυάστηκε δε, με την υποτίμηση της όποιας πολιτικής ικανότητας της Τουρκίας. «Δεν έχει πολιτική», έλεγαν εκείνοι που αιφνιδιάστηκαν από το τουρκολιβυκό σύμφωνο. Οι ίδιοι οι οποίοι απέλασαν τον τότε πρέσβη της Λιβύης στην Αθήνα, παρόλο που είναι φίλος της Ελλάδας και δεν άνηκε σε κάποια παράταξη του λιβυκού εμφυλίου. Τι κάνει ο απελαθείς σήμερα; Είναι πρόεδρος της Λιβύης. Πρόσφατα δε, ήρθε δε, φιλικά στην Αθήνα προκειμένου να δει την οικογένειά του που ζει στην χώρα μας. Αναρωτιέμαι, μήπως ήταν ανοησία αυτή η απέλαση; Μήπως ήταν επιπόλαιο να υποταχτεί η εξωτερική πολιτική απευθείας στα αιτήματα τρίτων; Μέχρι σήμερα πολλοί σιωπούν επ’ αυτού που κατά τα άλλα είναι λαλίστατοι.
Πολιτική χωρίς κατανόηση της πραγματικότητας
Η υποτίμηση των πράξεων της Τουρκίας, συνοδεύτηκε από την μη κατανόηση της ουσίας της εξωτερικής πολιτικής της, καθώς και της στάσης των εταίρων μας απέναντί της. Όλοι γνωρίζουν ότι ούτε κυρώσεις υπήρξαν, ούτε αποκλεισμοί της Τουρκίας, ούτε προειδοποίηση ότι δεν θα ανανεωθεί η τελωνειακή ένωση, παρά μόνο από την Κύπρο που έθεσε στην ΕΕ βέτο χωρίς την συνδρομή της Ελλάδας. Κάθε άλλο, η ελληνική κυβέρνηση έχει προαναγγείλει τρεις φορές ότι θα θέσει βέτο για σειρά υποθέσεων που ουδέποτε έθεσε. Για αυτό οι τρίτοι την μετράνε και την βρίσκουν ελαφριά σαν το φτερό στον άνεμο. Συμπεριφέρεται δε και σήμερα όπως συμπεριφερόντουσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες ως προς το Μακεδονικό, τότε που δεν είχαν πάρει χαμπάρι τις αλλαγές που εξελίσσονταν στην Γιουγκοσλαβία και στην ΦΥΡΟΜ. Ανάλογα, ως προς την Τουρκία, συμπεριφέρονται ως να μην αντιλαμβάνονται το γεωπολιτικό παιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο ότι επί μήνες θεωρούσαν ότι η Τουρκία είναι «απομονωμένη». Ότι ουδείς στην ΕΕ «θέλει να μιλήσει» στους Τούρκους.
Αυτό τον μήνα, κάποιοι κύκλοι στη ΝΔ ανακάλυψαν ότι πρέπει να αντιμετωπίσουν, τουλάχιστον για επηρεασμό της κοινής γνώμης, την Τουρκία διαφορετικά από ότι μέχρι σήμερα. Ασφαλώς η αιτία που έφτασαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στο σημερινό σημείο είναι η προκλητική πολιτική της Τουρκίας.
Σε εκείνο που ευθύνεται η νυν ελληνική κυβέρνηση είναι ότι με την ανεμελιά που επέδειξε επί 20 μήνες, δεν έκοψε έγκαιρα το βήχα της Τουρκίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στη διάρκεια θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης δεν υπήρξαν περιθώρια να πράξει η Τουρκία τα ανάλογα με τα σημερινά.
Όταν ακούω, λοιπόν, κυβερνητικά στελέχη να λένε ότι «επιτέλους πρέπει να τα λέμε στην Τουρκία, να μην τα κρύβουμε κάτω από το χαλί» θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι δεν αναφέρονται στο παρελθόν, αλλά στα ίδια τα δικά τους πεπραγμένα. Και τι να τους κάνουμε σήμερα; Να τους λέμε «μπράβο και μόνο μπράβο» γιατί μας έφτασαν μέχρι εδώ που μας έφτασαν; Στο σημείο, δηλαδή, που δεν αντέχουν ούτε οι ίδιοι τα αποτελέσματα και τις συνέπειες της δικής τους πολιτικής;
Εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με το βλέμμα στραμμένο αλλού
Κανένα πρόβλημα δεν λύνεται -ακόμα και αν λέγονται με καθυστέρηση μερικά σωστά- στην περίπτωση που «ο ομιλών» πολιτικός δεν έχει κατά νου την ανάδειξη και την λύση των προβλημάτων, αλλά, αντίθετα, το εσωτερικό της χώρας και του κόμματός του. Θυμίζω, ότι η ΝΔ δεν μπόρεσε να συμβάλλει στη λύση του Ονοματολογικού, παρά τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, διότι οι εσωκομματικοί καυγάδες σκέπασαν τα εθνικά προβλήματα. Διότι από κάποιο σημείο και μετά, όλες οι πλευρές που ήταν σε σύγκρουση εντός της ΝΔ δεν κοιτούσαν μόνο το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας, αλλά κύρια τους εσωκομματικούς ανταγωνισμούς.
Για αυτό θα πρέπει να μας πει, επιτέλους, ο ΥΠΕΞ της ΝΔ ποιος ήταν κατά τη γνώμη του ο πραγματικός σκοπός του πρόσφατου ταξιδιού στην Τουρκία. Αν αυτός ο σκοπός επιτεύχθει ή όχι; Αν ναι σε τί συνίσταται η επιτυχία και αν όχι γιατί; Αυτά τα ερωτήματα απαιτούν νηφάλιες απαντήσεις και διάλογο ουσίας.
Αντ’ αυτού υπήρξε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους ερωτώντες σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί για μια ακόμα φορά μια ατμόσφαιρα παρόμοια με εκείνη για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Οι εξελίξεις δεν τους επιβεβαίωσαν ως προς αυτή τη Συμφωνία. Πολύ φοβάμαι ότι ούτε οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά θα τους επιβραβεύσουν αν συνεχίσουν να εμποδίζουν έναν παραγωγικό διάλογο στην ελληνική κοινωνία και δεν συνέλθουν ώστε να σταματήσουν οι υποχωρήσεις, οι μη παραγωγικές υποτιμήσεις, η κυριαρχία της εσωκομματικής λογικής και η παραπέρα συσσώρευση προβλημάτων σε μια Ελλάδα που κινδυνεύει να τεθεί σε τροχιά παρακμής.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν έφερε και τις ευχαριστίες της γνωστής σελέμπριτι, με καταγωγή από την Αρμενία, Κιμ Καρντάσιαν.
Η Καρντάσιαν που παλεύει εδώ και χρόνια για το θέμα της Αρμενίας, μη παραλείποντας να τιμά τα ήθη και τα έθιμα της χώρας καταγωγής της, ευχαριστεί με ανάρτησή της στο instagram τον κ. Μπάιντεν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων.
Συγκεκριμένα στην ανάρτησή της, μετά τις χθεσινές ανακοινώσεις του Τζο Μπάιντεν, η Κιμ Καρντάσιαν σημειώνει:
«Έπειτα από πάνω από έναν αιώνα αγώνα για την αλήθεια και την αναγνώριση, σήμερα ο λαός της Αρμενίας έλαβε αυτή την αναγνώριση στην οποία όλη ελπίζαμε και για την οποία όλοι προσευχόμασταν, με τον Πρόεδρο Μπάιντεν να κηρύσσει τη σφαγή 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων το 1915, Γενοκτονία. Ήταν ένας τεράστιος αγώνας για την αρμενική κοινότητα και εγώ κάθε χρόνο ένιωθα ότι πλησιάζουμε όλο και πιο κοντά στην αναγνώριση των γεγονότων αυτών ως γενοκτονία, όπως και ήταν. Επιτέλους, αυτή η μέρα ήρθε.
Είμαι τόσο περήφανη για την κληρονομιά των αρμενικών κοινοτήτων και ευγνώμων στον Πρόεδρο Μπάιντεν που τίμησε κάθε Αρμένιο και την αλήθεια. Παρόλο που τίποτα, ποτέ, δεν θα φέρει πίσω τους Αρμένιους που δολοφονήθηκαν, ελπίζω οι οικογένειές τους να νιώσουν τώρα ένα αίσθημα ειρήνης. Θα συνεχίσω να τιμώ και να θυμάμαι αυτούς που χάσαμε, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, αλλά πλέον θα έχω μέσα μου την ελπίδα ότι μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας, δεν θα αφήσουμε ποτέ ξανά θηριωδίες του παρελθόντος να επαναληφθούν.
Ευχαριστώ, Πρόεδρε Μπάιντεν, για το κουράγιο σου να πεις αλήθειες που άλλοι επέλεξαν να μην πουν. Κιμ».
Τα νέα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου που καταγράφηκαν τις τελευταίες 24 ώρες είναι 1.400, εκ των οποίων 12 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας.
Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται σε 333.129 (ημερήσια μεταβολή +0.4%), εκ των οποίων 51.3% άνδρες. 1 Με βάση τα επιβεβαιωμένα κρούσματα των τελευταίων 7 ημερών, 72 θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και 3.106 είναι σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.
Οι νέοι θάνατοι ασθενών με COVID-19 είναι 57, ενώ από την έναρξη της επιδημίας έχουν καταγραφεί συνολικά 10.007 θάνατοι. Το 95.5% είχε υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω.
Ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι είναι 816 (63.2% άνδρες). Η διάμεση ηλικία τους είναι 68 έτη. To 84.9% έχει υποκείμενο νόσημα ή/και ηλικία 70 ετών και άνω. Από την αρχή της πανδημίας έχουν εξέλθει από τις ΜΕΘ 2.032 ασθενείς. Οι εισαγωγές2 νέων ασθενών Covid-19 στα νοσοκομεία της επικράτειας είναι 481 (ημερήσια μεταβολή +1.91%). Ο μέσος όρος εισαγωγών του επταημέρου είναι 472 ασθενείς.Η διάμεση ηλικία των κρουσμάτων είναι 44 έτη (εύρος 0.2 έως 106 έτη), ενώ η διάμεση ηλικία των θανόντων είναι 79 έτη (εύρος 0.2 έως 106 έτη).
Οι δύο τενίστες θα αναμετρηθούν δεύτερη φορά σε τελικό στη Βαρκελώνη. Το 2018 είχε νικήσει εύκολα ο Ναδάλ. Τώρα ο έλληνας τενίστας επιστρέφει και θέλει να πάρει… εκδίκηση.
29 Απριλίου 2018: Ο Στέφανος Τσιτσιπάς αντιμετώπισε τον Ράφα Ναδάλ στον τελικό του τουρνουά της Βαρκελώνης. Ήταν ο πρώτος τελικός επιπέδου ATP για τον έλληνα τενίστα. Το αποτέλεσμα; Μια εύκολη νίκη για τον Ισπανό, ο οποίος επικράτησε με 6-2, 6-1.
25 Απριλίου 2021: Οι δύο τενίστες θα αναμετρηθούν ξανά σε τελικό στη Βαρκελώνη. Τρία χρόνια μετά την ήττα του, ο Τσιτσιπάς επιστρέφει στον «τόπο του εγκλήματος» και… διψάει για εκδίκηση. Από το 2018 έχουν αλλάξει πολλά. Ο Στέφανος είναι πλέον τενίστας τοπ επιπέδου και βρίσκεται στο Νο 5 της παγκόσμιας κατάταξης. Είναι σε τρομερή κατάσταση και έτοιμος να τα βάλει με το… βασιλιά της σκόνης. Ένα θρύλο του παγκόσμιου τένις, που έχει γράψει τη δική του ιστορία στο χώμα.
Ο Τσιτσιπάς έχει μπροστά του μια πολύ μεγάλη πρόκληση. Να κερδίσει τον Ράφα Ναδάλ μέσα στο σπίτι του. Σε ένα γήπεδο όπου έχει μεγαλουργήσει τις τελευταίες δεκαετίες και έχει κατακτήσει 11 φορές το βαρύτιμο τρόπαιο. Το έχει πάρει τόσο πολλές φορές, που οι διοργανωτές για να τον τιμήσουν μετονόμασαν το κεντρικό γήπεδο σε Rafa Nadal Pista. Εκεί θα γίνει και ο μεγάλος τελικός.
Ο Στέφανος, που βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση και έχει 9/9 στη χωμάτινη σεζόν, θα ψάξει τη δεύτερη νίκη του στο χώμα και τρίτη συνολικά απέναντι στον Ματαντόρ.
Ο έλληνας τενίστας είχε κερδίσει τον Ράφαελ Ναδάλ το 2019 στη Μαδρίτη και φέτος στο Αυστραλιανό Όπεν.
Αυτός θα είναι ο 124ος τελικός για τον Ισπανό, που έχει ρεκόρ 86-37.
Ο 22χρονος από την άλλη θα παίξει τον 15ο τελικό της καριέρας του.
Ο Ναδάλ, εάν πάρει το τουρνουά θα επιστρέψει στο Νο 2 της παγκόσμιας κατάταξης, ενώ εάν το κατακτήσει ο Στέφανος, θα μειώσει στους 180 βαθμούς τη διαφορά από το Νο 4 και τον Ντομινίκ Τιμ.
Το έργο του Τσιτσιπά είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι ο Ράφα έχει να χάσει σε τελικό από παίκτη εκτός Big-3 από το 2017 και συγκεκριμένα το Μάρτιο, όταν είχε χάσει από τον Κουέρι στο Ακαπούλκο (hard court).
Ο έλληνας τενίστας από την άλλη πλευρά σε 5 τελικούς απέναντι στους Big-3 έχει 0/5.
Αυτός θα είναι ο 1ος τελικός του Ισπανού στο 2021, ενώ για τον Στέφανο θα είναι ο 3ος, μετά το Ακαπούλκο, όπου ηττήθηκε από τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ, και το Μόντε Κάρλο, όπου νίκησε τον Αντρέι Ρούμπλεφ.
Όπως αποδεικνύουν και τα νούμερα, ο Τσιτσιπάς δεν είναι το φαβορί απέναντι στον Ναδάλ.
Δε θα μπορούσε να είναι, όταν έχει απέναντί του ένα θρύλο του παγκοσμίου τένις.
Ωστόσο, η φόρα και η φόρμα του έλληνα τενίστα μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Είναι σε… beast mode ο Στέφανος.
Τον σέβεται, αλλά δεν τον φοβάται.
Το έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια.
Ακόμα και στις ήττες.
Πόσω μάλλον στις νίκες σε Μαδρίτη και Αυστραλιανό Όπεν.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν καταγράφεται σήμερα από το σύνολο των γερμανικών ΜΜΕ.
«Ο Μπάιντεν μιλάει για γενοκτονία», είναι ο τίτλος του ρεπορτάζ του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, όπου επισημαίνεται ότι οι αμερικανοί Πρόεδροι, «από τακτ προς την σύμμαχο στο ΝΑΤΟ Τουρκία», είχαν αποφύγει να αναγνωρίσουν την σφαγή των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ως γενοκτονία. Ο Πρόεδρος Μπάιντεν «επιλέγει έναν άλλο δρόμο – προς εκνευρισμό των Τούρκων», αναφέρει το ARD και παραθέτει απόσπασμα της δήλωσης του Προέδρου των ΗΠΑ, ενώ υπενθυμίζει ότι εκτός από την Αρμενία πολλές χώρες – μεταξύ των οποίων και η Γερμανία από το 2016 – αναγνωρίζουν ως γενοκτονία τις φρικαλεότητες σε βάρος των Αρμενίων που άρχισαν πριν από 106 χρόνια.
Η Τουρκία ως διάδοχο κράτος, διευκρινίζει το ρεπορτάζ, παραδέχεται τον θάνατο 300.000 – 500.000 Αρμενίων και εκφράζει τη λύπη της, αλλά απορρίπτει αυστηρά τον χαρακτηρισμό των γεγονότων ως γενοκτονία. «Η κίνηση του Μπάιντεν αναμένεται επομένως να επιβαρύνει σημαντικά τις σχέσεις των δύο χωρών», τονίζει και αναφέρεται στην αντίδραση της ‘Αγκυρας.
«Ο Μπάιντεν αναγνωρίζει την σφαγή των Αρμενίων ως γενοκτονία», είναι ο τίτλος του ρεπορτάζ του γερμανόφωνου προγράμματος της Deutsche Welle, στο οποίο σημειώνεται ότι ο αμερικανός Πρόεδρος αποδέχεται συνειδητά το γεγονός ότι θα υπάρξει αναπόφευκτα ένταση με τον τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν. Υπενθυμίζεται μάλιστα ότι με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από το γερμανικό Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο το 2016 προκλήθηκε σοβαρή διπλωματική κρίση στις σχέσεις με την Τουρκία, ενώ επισημαίνεται ότι η Γαλλία αναγνώρισε τη Γενοκτονία το 2001 και ο γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ανακήρυξε το 2019 επίσημα την 24η Απριλίου ως Ημέρα Μνήμης της.
Στην επιβάρυνση που θεωρείται ότι θα προκαλέσει για τις ήδη τεταμένες αμερικανο-τουρκικές σχέσεις η δήλωση του Τζο Μπάιντεν αναφέρεται και η Sueddeutsche Zeitung, η οποία υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι ο αμερικανός Πρόεδρος ουσιαστικά εκπλήρωσε μια προεκλογική δέσμευσή του, αλλά και ότι το Κογκρέσο είχε αναγνωρίσει με ένα συμβολικό ψήφισμα την Γενοκτονία το 2019, με τον Ντόναλντ Τραμπ να απαντάει τότε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει η στάση των ΗΠΑ. Επιπλέον, η εφημερίδα της Βαυαρίας παραθέτει τη δήλωση του Προέδρου της Bundestag Νόρμπερτ Λάμερτ το 2019, όταν ψηφίστηκε η αναγνώριση της Γενοκτονίας: «Η σημερινή κυβέρνηση στην Τουρκία δεν είναι υπεύθυνη για τα γεγονότα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά θα είναι συνυπεύθυνη για όσα συμβούν στο μέλλον σε σχέση με αυτά», είχε δηλώσει ο κ. Λάμερτ.
Ανάλογο είναι και το δημοσίευμα της Frankfurter Allgemeine Zeitung, η οποία προβλέπει επιβάρυνση των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας, αλλά επισημαίνει και το τηλεφώνημα του Τζο Μπάιντεν στον Ταγίπ Ερντογάν. «Τόσο η ‘Αγκυρα όσο και η Ουάσιγκτον δείχνουν να προσπαθούν να παρουσιάσουν τις θετικές πτυχές των σχέσεών τους. Οι δύο Πρόεδροι αναμένεται να συναντηθούν στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 14 Ιουνίου, στις Βρυξέλλες.
Για ένα βήμα «που δείχνει πόσο άσχημες είναι οι σχέσεις μεταξύ των δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ» περιγράφει την χθεσινή δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ η «Neue Zuercher Zeitung» της Ελβετίας και αναφέρει ότι για την Τουρκία επρόκειτο για «φρικαλεότητες πολέμου». Και η ΝΖΖ επισημαίνει ότι «λόγω της ευαισθησίας της τουρκικής κυβέρνησης» για το θέμα, πολλοί αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων κατά το παρελθόν «έκαναν εντυπωσιακούς ελιγμούς όταν αναφέρονταν στην μοίρα των Αρμενίων». Αυτό ωστόσο έχει αλλάξει, τονίζεται, «με την ολοένα και πιο αυταρχική και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας υπό κυριαρχία του σημερινού Προέδρου. Το φράγμα όμως έχει σπάσει και πολλές κυβερνήσεις και κοινοβούλια έχουν αναγνωρίσει πλέον ως γεγονός την Γενοκτονία των Αρμενίων».
Η εφημερίδα της Ζυρίχης αναφέρει ακόμη την διαφορετική στάση που είχε επιδείξει για το θέμα ο τέως Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ενώ εξηγεί πώς η σχέση Ουάσιγκτον – ‘Αγκυρας επιβαρύνεται από την διαρκώς κλιμακούμενη συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος «στα δυτικά μάτια, όχι μόνο παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά ασκεί και αδίστακτη πολιτική εξουσίας προς την Ευρώπη, στις πλάτες των προσφύγων. Επιπλέον, μερικές φορές φλερτάρει ανοιχτά με την Μόσχα, κάτι που οι Ρώσοι καλωσορίζουν ιδιαίτερα, υπό την έννοια της αποδυνάμωσης του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Νέες συγκλονιστικές πληροφορίες βλέπουν το φως για το θανατηφόρο τροχαίο στη Γαύδο, με θύμα την Κορίνα. Η έκθεση της αστυνομίας για το τροχαίο, αποκαλύπτει νέες πτυχές της υπόθεσης που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη, ενώ το στενό φιλικό περιβάλλον της Κορίνας ξεκαθαρίζει πως δεν ήταν ζευγάρι με τον 40χρονο οδηγό του οχήματος.
Το zarpanews.gr εξασφάλισε την έκθεση της αστυνομίας, με τους αστυνομικούς να δοκιμάζουν στην πράξη την εκδοχή του 40χρονου οδηγού που επιβίωσε της πτώσης, καταρρίπτοντας ουσιαστικά το ενδεχόμενο του λυμένου χειρόφρενου, όπως αναφέρει το δημοσίευμα. Ο δικηγόρος της οικογένειας της νεαρής κοπέλας, Φίλιππος Σκαμπαρδώνης, υποστηρίζει ότι καμία εκδοχή από όσες ισχυρίστηκε ο οδηγός δεν ευσταθεί, αναφερόμενος και στα καθίσματα, που δεν ήταν σε ύπτια θέση, όπως ισχυρίστηκε ο 40χρονος, αφού βρέθηκε σε όρθια θέση του οδηγού και ελαφρώς πίσω της κοπέλας συνοδηγού.
Ακόμη, πρόσθεσε σημαντικά στοιχεία για την εξέλιξη της έρευνας:
-Σύμφωνα με πληροφορίες από τον στενό φιλικό κύκλο της Κορίνας, δεν ήταν ζευγάρι με τον 40χρονο.
-Η κλίση προς τον γκρεμό είναι ανεπαίσθητη, μόλις 2-3 μοίρες, ενώ στην άκρη του γκρεμού υπάρχει πλαστικό υδροφόρος σωλήνας διαμέτρου περίπου όσο ένα μεγάλο μπουκάλι νερού. Θα ήταν αδύνατο να καταφέρει ένα αυτοκίνητο χωρίς την απαραίτητη ροπή με γκάζι να περάσει από πάνω του, ώστε να καταλήξει στο γκρεμό. Όλα αυτά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το αυτοκίνητο ήταν σε κίνηση και η μηχανή του σε πλήρη λειτουργία κατά τη στιγμή του ατυχήματος, τονίζεται στο δημοσίευμα.
Αναφορικά με την καθυστέρηση των Αρχών που πιθανώς κόστισαν και τη ζωή της νεαρής κοπέλας, έδειξε ιδιαίτερα αγανακτισμένος με τη συνεχή μεταβίβαση των ευθυνών, επισημαίνοντας ότι θα ερευνήσει προσωπικά το ζήτημα.
Ο Μάικλ Τσιμίνο είναι σίγουρα ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες, καταφέρνοντας να έχει φανατικούς θαυμαστές για το ιδιοφυές σκηνοθετικό του βλέμμα, την αιρετική του προσωπικότητα, αλλά και εχθρούς και ειδικά στο Χόλιγουντ για την αμετροέπεια του χαρακτήρα του, τη μεγαλομανία του, ακόμη και για την αντιφατικότητα των ιδεών του, γκρεμίζοντας τη φήμη που απέκτησε ως “παιδί θαύμα” στο Χόλιγουντ.
Μπορεί να ήταν αυτοκαταστροφικός, να άκουγε μόνο τις φωνές που είχε στο κεφάλι του, αλλά η αιτία της αποπομπής του από το κινηματογραφικό στερέωμα οφείλεται σε ένα φιλμ, στο επικό δραματικό γουέστερν “Οι Πύλες της Δύσης”. Ένα φιλμ, πραγματικά κινηματογραφικό παράδοξο, αφού κατάφερε να οδηγήσει σε χρεοκοπία τη United Artists, ένα από τα μεγαλύτερα στούντιο της εποχής. Βγήκε στις αίθουσες το 1980, μετά από δυο χρόνια γυρισμάτων, αποσύρθηκε άμεσα, για να ξαναμονταριστεί και να προβληθεί τελικά το 1981, φέρνοντας πίσω το ένα δέκατο του κόστους του! Είχε κόστος 44 εκατομμύρια δολάρια, ποσό ρεκόρ για την εποχή του, και έκανε εισπράξεις περίπου 3,5 εκατομμύρια δολάρια. Η κριτική το απαξίωσε, το Χόλιγουντ το μίσησε. Η διάρκειά του ήταν εξαντλητική (πάνω από τέσσερις ώρες αρχικά, για να συρρικνωθεί μετά από απαίτηση τής εταιρείας παραγωγής σε 3,5 ώρες), ενώ ευθύνη για το ναυάγιο είχε και η Gaumont που μπήκε συγχρηματοδότης για την προώθηση της ταινίας στην Ευρώπη και επέβαλε την Ιζαμπέλ Ιπέρ στον ρόλο της μοιραίας, μία απίστευτα αποτυχημένη επιλογή. Όμως τα παράδοξα συνεχίζονται, και αυτό γιατί μετά από χρόνια η κριτική ανακάλυψε την αξία της ταινίας, αναγνωρίστηκε ως μία σπουδαία δουλειά, αν και άνιση, και μάλιστα το BBC την συμπεριέλαβε ανάμεσα στις 100 σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών!
Συμπληρώνοντας 40 χρόνια από την προβολή της ταινίας και 5 χρόνια από το θάνατο του φαινομένου Τσιμίνο, είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε το ακατανόητο κινηματογραφικό σύμπαν του ιδιοφυούς σκηνοθέτη, αλλά και την ταινία που από τη μια είναι μία απόλαυση εικόνων, πλάνων και ιδεών και απ’ την άλλη προκαλεί τουλάχιστον ερωτηματικά για τα εξόφθαλμα σφάλματα που έχουν γίνει και που οδήγησαν τη United Pictures και τον Τσιμίνο στην καταστροφή.
Από τη γλυπτική στον “Ελαφοκυνηγό”
Ο Μάικλ Τσιμίνο, γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1939 στη Νέα Υόρκη από γονείς Ιταλούς μετανάστες. Γρήγορα βρήκε την κλίση του στις τέχνες (γλυπτική, μουσική, λογοτεχνία) μπήκε στο Γέιλ για να σπουδάσει γλυπτική και το 1971 θα βρεθεί ως “παιδί θαύμα” στο Χόλιγουντ. Θα ασχοληθεί με την τηλεόραση και τα ντοκιμαντέρ, ενώ ο Κλιντ Ίστγουντ θα αναγνωρίσει το ταλέντο του και θα του αναθέσει το 1973 το σενάριο για το “Ένα Μάγκνουμ 44 για τον Επιθεωρητή Κάλαχαν” και τον επόμενο χρόνο θα του εμπιστευτεί τη σκηνοθεσία για το δυνατό αστυνομικό δράμα “Η Μεγάλη Ληστεία της Μοντάνα”. Το 1978 θα έρθει η ώρα για τη μεγαλύτερη επιτυχία του, τον “Ελαφοκυνηγό”, ακόμη μια ταινία που θα προκαλέσει σάλο, καθώς θα παρουσιάσει απάνθρωπους τους Βιετκόνγκ με την περίφημη σκηνή της “ρώσικης ρουλέτας”. Η ταινία θα χαρακτηριστεί φιλοπόλεμη και το ριζοσπαστικά προοδευτικό Χόλιγουντ θα τον βάλει στο στόχαστρο. Ωστόσο, η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία, γιατί πέρα από την αμφιλεγόμενη σκηνή με τη “ρώσικη ρουλέτα”, στην οποία βασίζεται όμως όλο το στόρι, είναι ένα συνταρακτικό έργο. Με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, τον Κρίστοφερ Γουόκεν και την Μέριλ Στριπ στα καλύτερά τους.
Οι Πύλες της… Κόλασης
Αμέσως μετά θα ξεκινήσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο “Οι Πύλες της Δύσης”, που γυρίστηκε στα υπέροχα φυσικά τοπία της Μοντάνα και του Αϊντάχο, κάτω από περίεργες συνθήκες (πρώτα γύριζε και μετά συμπλήρωνε το σενάριο ο ίδιος ο Τσιμίνο) και ανεβάζοντας το κόστος παραγωγής στο τετραπλάσιο, οδηγώντας τη United Pictures στη χρεοκοπία. Μια εταιρεία που δημιούργησαν το 1919 θρύλοι του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως οι Τσάρλι Τσάπλιν, Μαίρη Πίκφορντ, Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ και Ντάγκλας Φέρμπανκς, για να μην εξαρτώνται από τα μεγάλα στούντιο της εποχής.
Ας επιστρέψουμε όμως στην περιβόητη ταινία, στην οποία έκανε θαύματα με τα σπουδαία πλάνα του ο μάγος της εικόνας Βίλμος Ζίγκμοντ και την εξαίσια μουσική συνοδεία από τον Ντέιβιντ Μάνσφιλντ. Το στόρι περιγράφει την απάνθρωπη στάση των βαρώνων γαιοκτημόνων έναντι της δεύτερης γενιάς αποίκων, που κατέφθαναν απ’ όλο τον κόσμο στο Γουαϊόμινγκ. Ο Τσιμίνο, που είχε κατηγορηθεί από τους προοδευτικούς της Αμερικής, εδώ βγαίνει από τα αριστερά και με τη γνώριμη ωμότητά του, με το αίμα να ρέει, αναδεικνύει το μίσος των πλουσίων ευγενών, γόνων μιας ιεράς ελίτ, το έρεβος του αμερικάνικου κατεστημένου, τα ζοφερά υλικά με τα οποία χτίστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, ο Τσιμίνο χάνει τον έλεγχο, επικρατεί χάος και η τεράστιας διάρκειας ταινία δείχνει αποσπασματική και φορτωμένη από επαναλαμβανόμενα πλάνα. Αν εξαιρέσουμε την αλαζονική μεγαλομανία του Τσιμίνο, η ταινία διαθέτει αριστουργηματικά κομμάτια, σκηνές σπάνιας ομορφιάς και δείχνει ακόμη και σήμερα φρέσκια και κυρίως επίκαιρη.
Πρωταγωνιστεί ο ολιγομίλητος, βαρύς, έμβλημα απαισιοδοξίας, Κρις Κριστόφερσον, μια καλή επιλογή, που, τότε, όμως, ίσως δεν είχε την εμπορική αποδοχή. Δίπλα του η Ιζαμπέλ Ιπέρ -είπαμε, μια οικτρή αποτυχία- και οι Κρίστοφερ Γουόκεν, Τζεφ Μπρίτζες, Τζον Χαρτ, Σαμ Γουάτερστον που τα καταφέρνουν θαυμάσια. Για λίγα λεπτά στην αρχική σεκάνς εμφανίζεται και ο Τζόζεφ Κότεν, ο εμβληματικός ηθοποιός του Όρσον Γουέλς.
Πρόωρο τέλος
Η συνέχεια για τον Τσιμίνο, μετά τη μεγαλύτερη αποτυχία όλων των εποχών, ήταν στα όρια της κατάθλιψης. Μπορεί το θρίλερ “Η Χρονιά του Δράκου” να ανανέωσε το ενδιαφέρον για το όνομά του για λίγο, αλλά οι δύο επόμενες επιλογές του (“The Sicilian” και “Sunchaser”) ήταν πραγματικά ο καλλιτεχνικός του τάφος.
Ο Τσιμίνο θα πεθάνει στις 2 Ιουλίου 2016, αφήνοντας πίσω του μόλις οκτώ ταινίες και ένα όνομα συνώνυμο της αυτοκαταστροφής, αλλά και της έντονης αντιπαράθεσης γύρω από το έργο του, ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι ιστορικοί του Χόλιγουντ που υποστηρίζουν ότι αυτό που ενόχλησε περισσότερο το σύστημα του Χόλιγουντ δεν ήταν η εμπορική αποτυχία, αλλά το στόρι της ταινίας, που χαρακτηρίστηκε αντιαμερικανικό, αλλά και η ευκαιρία για να ξεπαστρέψουν μία ενοχλητική κινηματογραφική εταιρεία…
Το Πολεμικό Ναυτικό της Ινδονησίας ανακοίνωσε σήμερα ότι εντοπίστηκε το υποβρύχιο που βυθίστηκε στα ανοιχτά του Μπαλί την περασμένη εβδομάδα, επιβεβαιώνοντας ότι και τα 53 μέλη του πληρώματός του είναι νεκρά.
Το υποβρύχιο, το οποίο έσπασε σε τρία κομμάτια, βρέθηκε στον βυθό στη Θάλασσα του Μπαλί, είπε ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, Γιούντο Μαργκόνο.
Ο επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων της Ινδονησίας, Χάντι Τζατζάντο, επιβεβαίωσε στους δημοσιογράφους ότι και τα 53 μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν.
Σύμφωνα με τις νέες αεροπορικές οδηγίες της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), οι πολίτες της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Κορέας, της Ταϋλάνδης, της Ρουάντα, της Ρωσίας και της Σιγκαπούρης, θα μπορούν να εισέρχονται στην Ελλάδα χωρίς επταήμερη καραντίνα.
Υπενθυμίζεται ότι ήδη χωρίς καραντίνα εισέρχονται στην επικράτεια οι επιβάτες (μόνιμοι κάτοικοι) των χωρών της Ε.Ε, της Συνθήκης Σένγκεν, του Ην. Βασιλείου, των ΗΠΑ, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Σερβίας και του Ισραήλ εφόσον είναι εμβολιασμένοι ή αν έχουν αρνητικό PCR τεστ Covid-19.
Επίσης οι επιβάτες – μόνιμοι κάτοικοι της Ρωσίας θα μπορούν να φτάνουν στην Ελλάδα μέσω εννέα αεροδρομίων στο εξής καθώς εκτός των αερολιμένων της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Ηρακλείου, θα μπορούν να έρχονται απευθείας και στα αεροδρόμια Κέρκυρας, Ρόδου, Κω, Μυκόνου, Σαντορίνης και Χανίων.
Σε ό,τι αφορά τις πτήσεις εσωτερικού, εξακολουθούν ουσιαστικά να απαγορεύονται δεδομένου πως έως τη Δευτέρα 10 Μαΐου 2021 και ώρα 06:00 το πρωί θα επιτρέπονται μόνο οι ουσιώδεις μετακινήσεις.
Οι οδηγίες για τις πτήσεις εξωτερικού θα ισχύουν έως τη Δευτέρα 3 Μαΐου 2021 και ώρα 06:00 το πρωί
Πτήσεις εσωτερικού: Παρατείνεται έως τη Δευτέρα 10 Μαΐου 2021 και ώρα 06:00 το πρωί, η αεροπορική οδηγία (Covid-19 notam) που αφορά πτήσεις εσωτερικού, (τακτικά επιβατικά δρομολόγια, γενικής αεροπλοΐας και επαγγελματικά δρομολόγια – domestic flights, commercial and general/business aviation). Η notam προβλέπει ότι επιτρέπονται σε όλα τα αεροδρόμια της χώρας μόνο οι ουσιώδεις μετακινήσεις εσωτερικού (Essential Travel), που περιλαμβάνουν ταξίδι για θέματα υγείας, για επαγγελματικούς – επιχειρηματικούς σκοπούς, για αντικειμενικούς οικογενειακούς λόγους (επανένωση οικογενειών) και για επιστροφή στη μόνιμη κατοικία.
Απαγόρευση εισόδου στην Ελλάδα των Υπηκόων τρίτων κρατών πλην των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Συμφωνίας Σένγκεν: Η notam προβλέπει απαγόρευση εισόδου στην χώρα των Υπηκόων τρίτων κρατών πλην των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Συμφωνίας Σένγκεν. Από την αεροπορική οδηγία εξαιρούνται οι επιβάτες που ταξιδεύουν για ουσιώδεις λόγους (essential reasons) και οι μόνιμοι κάτοικοι των ακόλουθων 12 χωρών: Ην. Βασίλειο, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Νότια Κορέα, Ταϋλάνδη, Ρουάντα, Σιγκαπούρη, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ρωσία, Σερβία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Ισραήλ.
Επτά (7) μέρες καραντίνα στις αφίξεις από το εξωτερικό και οι χώρες από τις οποίες οι μόνιμοι κάτοικοι απαλλάσσονται υπό προϋποθέσεις: Όλοι οι επιβάτες που εισέρχονται στην χώρα μας από οποιοδήποτε κράτος της αλλοδαπής, υπόκεινται σε υποχρεωτικό προληπτικό περιορισμό κατ’ οίκον ή στον τόπο προσωρινής διαμονής που δηλώνεται στη φόρμα PLF, για επτά (7) ημέρες. Εκτός αν διαφορετικά ορίζεται, δηλαδή αν είναι πολίτες των χωρών της Ε.Ε, της Συνθήκης Σένγκεν, του Ην. Βασιλείου, των ΗΠΑ, των ΗΑΕ, της Σερβίας, του Ισραήλ, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Νότιας Κορέας, της Ταϋλάνδης, της Ρουάντα, της Ρωσίας και της Σιγκαπούρης.
Οι συγκεκριμένοι ταξιδιώτες θα εισέρχονται στην Ελλάδα χωρίς 7ήμερη καραντίνα:
εφόσον έχουν διαγνωσθεί αρνητικοί σε εργαστηριακό έλεγχο για κορωνοϊό COVID-19 με τη μέθοδο PCR εντός των τελευταίων εβδομήντα δύο (72) ωρών πριν από την άφιξή τους στην Ελλάδα ή
στην περίπτωση ολοκλήρωσης του εμβολιασμού για κορωνοϊό COVID-19 και προσκόμισης από αυτούς πιστοποιητικού εμβολιασμού, στην αγγλική γλώσσα, το οποίο έχει εκδοθεί από δημόσια αρχή, υπό την προϋπόθεση της παρόδου δεκατεσσάρων (14) ημερών από την ολοκλήρωση του εμβολιασμού.
Ειδικά για τους Ρώσους επιβάτες η αεροπορική οδηγία ισχύει με την επιφύλαξη ότι οι ανωτέρω προϋποθέσεις θα ισχύουν ταυτόχρονα και οι δύο.
Σε όλους τους επιβάτες εξωτερικού επιπρόσθετα θα γίνεται και δειγματοληπτικός έλεγχος κατά την άφιξη τους, βάση της διαδικασίας που προβλέπει το Passenger Locator Form. Σε περίπτωση που τα τεστ διαπιστώσουν επιβάτη θετικό η καραντίνα θα ισχύει για 14 μέρες.
Διεθνείς αφίξεις με αρνητικό τεστ 72 ωρών: Η notam προβλέπει ότι όλοι οι επιβάτες διεθνών πτήσεων θα εισέρχονται στην χώρα μας με αρνητικό PCR τεστ Covid-19 το οποίο θα έχει διενεργηθεί μέχρι 72 ώρες πριν την άφιξη τους. Διευκρινίζεται ότι και παιδιά πέντε ετών και άνω πρέπει να φέρουν αρνητικό PCR τεστ για την είσοδο στην Ελλάδα από το εξωτερικό. Υπενθυμίζουμε ότι στους επιβάτες θα γίνεται και δειγματοληπτικό test κατά την είσοδο τους στην ελληνική επικράτεια βάση του PLF.
Υποχρεωτική συμπλήρωση Passenger Locator Form: Με τη notam προβλέπεται η υποχρεωτική συμπλήρωση της φόρμας, στην ηλεκτρονική διεύθυνση travel.gov.gr, από όλους τους επιβάτες διεθνών πτήσεων προς Ελλάδα. Επίσης είναι υποχρεωτική η συμπλήρωση της φόρμας PLF και για τους επιβάτες πτήσεων εξωτερικού που είναι μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας και αναχωρούν από τα αεροδρόμια της χώρας μας.
Ανώτατο όριο 4.000 ταξιδιωτών από Ρωσία και αφίξεις μόνο σε 9 αεροδρόμια της επικράτειας: Ειδικά για Ρωσία (μόνιμοι κάτοικοι) παραμένουν οι ακόλουθοι περιορισμοί. Ανώτατο όριο εισόδου στην Ελλάδα 4.000 επιβατών την εβδομάδα, ενώ όσον αφορά τα αεροδρόμια αφίξεων μετά από αυτά της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Ηρακλείου που ήδη επιτρέπονται οι ταξιδιώτες με ισχύ από 26/4 έως 3/5 οι Ρώσοι επιβάτες θα μπορούν να έρχονται απευθείας και στα αεροδρόμια Κέρκυρας, Ρόδου, Κω, Μυκόνου, Σαντορίνης και Χανίων.
Για όλες τις αεροπορικές οδηγίες ισχύουν οι εξαιρέσεις ως έχουν από τις προϋπάρχουσες notams.
«Με αφορμή δημοσιεύματα σχετικά με τον αυξημένο αριθμό θανάτων σε γηροκομείο στην Κρήτη, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων έχει ήδη λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τη διαλεύκανση της υπόθεσης», σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «απέστειλε την Παρασκευή, 23 Απριλίου, στην Περιφέρεια Κρήτης επείγον αίτημα ενημέρωσης αναφορικά με τις συνθήκες λειτουργίας της Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων. Καθώς ενδέχεται να υπάρχουν ποινικές προεκτάσεις, η υπόθεση εξετάζεται από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Χανίων.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία περί ίδρυσης και λειτουργίας Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων (ΜΦΗ), το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων είναι αρμόδιο για τον καθορισμό των προϋποθέσεων λειτουργίας, ενώ οι κατά τόπους Περιφέρειες είναι αρμόδιες για την εποπτεία τους.
Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με την υπουργική απόφαση (Π1γ/οικ.81551/25.6.2007), η άδεια ίδρυσης και λειτουργίας των Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων εκδίδεται από την αρμόδια Διεύθυνση της Περιφέρειας από την οποία διενεργείται και η εποπτεία τους.
Υπενθυμίζεται ότι, κατά τον τελευταίο χρόνο, με απώτερο στόχο την προστασία απέναντι στον COVID-19 τόσο των εργαζόμενων, όσο και των φιλοξενουμένων, το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ανέπτυξε μία σειρά πρωτοκόλλων για την καθημερινή λειτουργία των μονάδων αυτών.
Προκειμένου να διευκολύνει την τήρηση των πρωτοκόλλων, το υπουργείο σε σύμπραξη με τον Εθνικό Οργανισμό Δημόσιας Υγείας, την Εθνική Αρχή Διαφάνειας και τη Γενική Γραμματεία Εμπορίου και Προστασίας Καταναλωτή, πραγματοποίησαν τακτικούς ελέγχους φορείας του νέου κορονοϊού, καθώς και ελέγχους τήρησης των πρωτοκόλλων.
Επιπλέον, το υπουργείο έχει αναλάβει τη διανομή rapid test σε Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων, αναγνωρίζοντας το κόστος που συνεπάγεται η συχνή διεξαγωγή τέτοιων τεστ» επισημαίνεται στην ανακοίνωση.
«Πρόθεση του υπουργείου ήταν και είναι η λήψη κάθε αναγκαίου μέτρου για την προστασία των ηλικιωμένων που διαβιούν σε τέτοιες δομές. Πρακτικές ή παραλείψεις που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ατόμων τρίτης ηλικίας, κατά την περίοδο των ανωτέρω ελέγχων, δεν έγιναν ανεκτές και επιβλήθηκαν τα αντίστοιχα διοικητικά πρόστιμα από τις αρμόδιες εθνικές αρχές» σημειώνεται στην ανακοίνωση.
Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Αμερικανός ομόλογός του Τζο Μπάιντεν ενδέχεται να συναντηθούν τον Ιούνιο, μετέδωσε το πρακτορείο RIA Novosti, επικαλούμενο τον σύμβουλο εξωτερική ασφάλειας του Κρεμλίνου.
Ο Γιούρι Ουσακόφ είπε ότι δεν έχουν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για τη σύνοδο κορυφής και η τελική απόφαση της Ρωσίας θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Παραδέχτηκε όμως ότι έχει συζητηθεί μια πρώτη ημερομηνία για τη συνάντηση αυτήν.
Ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, από την πλευρά του, σημείωσε ότι η πρόταση του Μπάιντεν για μια σύνοδο κορυφής έγινε θετικά δεκτή και μελετάται.
