Την δεύτερη μέρα το ίδιο παρασύστημα βομβάρδισε το διαδίκτυο με φράσεις τύπου “Που έχει δουλέψει ο Κυρανάκης; Δεν έχει ούτε ένα ένσημο”. Μέχρι και τον παππού μου και τη μάνα μου ειρωνεύονταν. Αυτό είναι το επίπεδο πολιτικής κριτικής που τους έχει μάθει η Κουμουνδούρου να κάνουν.
Την τρίτη μέρα, και αφού έχω ερωτηθεί από αρκετούς δημοσιογράφους πού έχω δουλέψει, η γραμμή άλλαξε: “Τελικά μάθαμε που δούλευε ο Κυρανάκης” αλλά ας το κανιβαλίσουμε και αυτό. “Δεν είναι κανένα παράσημο να έχεις 10 χρόνια ένσημα πριν τα 30, υποχρέωσή σου είναι”. Το διάβασα και αυτό.
Την επόμενη μέρα και αφού το κλίμα μίσους έχει διαμορφωθεί όπως το σχεδίασαν, μέσα στα πολλά υβριστικά και χυδαία που διάβασα, δέχθηκα ένα σχόλιο που όμοιό του δεν έχω διαβάσει ποτέ, ούτε στα χειρότερα οπαδικά συνθήματα.
Πιθανώς να είναι κάποιος άνεργος νέος, που σε κάποια ιστοσελίδα να διάβασε “Εξαιτίας του βολεμένου Κυρανάκη δεν θα βρεις ποτέ δουλειά”. Πιθανώς και όχι, δεν γνωρίζω ούτε θέλω να γνωρίσω τον “άνθρωπο” που έγραψε κάτι τέτοιο και κοιμάται ήσυχος.
Πάμε λοιπόν στη δουλειά μου και τα ένσημά μου. Όπως γράφω στο βιογραφικό μου, το οποίο κάποιοι αμφισβήτησαν, δουλεύω από 19 ετών. Στην πρώτη μου δουλειά, στον ιδιωτικό τομέα, έπαιρνα μισθό περίπου 400 ευρώ.
Για τους πιο δύσπιστους, εδώ είναι ο πίνακας από το Εθνικό Μητρώο Κοινωνικής Ασφάλισης που είναι ενημερωμένο έως και το 2016, για όλους τους ασφαλισμένους στη χώρα.
Για να προλάβω τους κακοπροαίρετους, όταν ενημερωθεί το “Atlas” για τις χρονιές 2017, 2018, 2019, με χαρά θα αναρτήσω εκ νέου τον πίνακα μιας και τα ένσημά μου φτάνουν μέχρι και τη χρονιά που εξελέγην βουλευτής.
Έχοντας λοιπόν 10 χρόνια ενσήμων πριν την ηλικία των 30 ετών και πριν γίνω αναπληρωτής εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας πληρώσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε ασφαλιστικές εισφορές, έχοντας δουλέψει και ως μισθωτός αλλά και ως ελεύθερος επαγγελματίας, θεωρώ ότι ίσως – αν βέβαια μου δίνει την άδεια η αριστερά – έχω το δικαίωμα να εκφέρω άποψη για το τι σημαίνει δουλειά στην Ελλάδα.
Παρότι λοιπόν σπούδασα Νομική, είχα επιλέξει από πριν έναν διαφορετικό επαγγελματικό δρόμο. Τον δρόμο της επικοινωνίας και της διαφήμισης. Αυτό με γέμιζε, αυτή η δουλειά με έκανε να αισθάνομαι δημιουργικός. Όποιος αγαπάει τη δουλειά του ξέρει πόσο τυχερός ένιωθα.
Έκανα έναρξη με μπλοκάκι και για αρκετά χρόνια έφτιαχνα ιστοσελίδες. Ναι, ιστοσελίδες. Το ταχύτερα αναπτυσσόμενο προϊόν εκείνης της εποχής.
Μια σωστή ιστοσελίδα προϋποθέτει design, wireframes, migration περιεχομένου, copywriting, προγραμματισμό, debugging, μεθόδους SEO, κάποιες φορές περιεχόμενο video, advertising καμπάνιες στα κοινωνικά δίκτυα και πολλά άλλα. Αν φτιάχνεις ιστοσελίδες ως ελεύθερος επαγγελματίας πρέπει επίσης να συντονίζεις ομάδες ανθρώπων με διαφορετικά skills, να φέρνεις και να διαχειρίζεσαι νέους πελάτες, να διαπραγματεύεσαι deadlines, να κυνηγάς πληρωμές, να πηγαίνεις στο λογιστή δυο-τρεις φορές το μήνα.
Ναι, η κατασκευή ιστοσελίδων είναι μια πραγματική δουλειά και την κάνουν εκατομμύρια freelancers σε όλον τον κόσμο.
Είναι αρκετά ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς ότι όσοι θα ήθελαν να μου κάνουν επιθέσεις λάσπης τότε, θα το έκαναν μέσα από έντυπα και εφημερίδες. Τώρα το κάνουν μέσα από ιστοσελίδες.
Πάω στοίχημα ότι όλες αυτές τις “ενημερωτικές” ιστοσελίδες δημοσιογράφων και πολιτικών που ειρωνεύτηκαν τη δουλειά μου, κάποια νέα παιδιά δούλεψαν για να τις φτιάξουν. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν αυτοί οι νέοι επαγγελματίες πληρώθηκαν και πόσο.
Θα είχε επίσης ενδιαφέρον να μάθουμε πόσα νέα παιδιά δουλεύουν σε αυτές τις ιστοσελίδες ως διαχειριστές και δημοσιογράφοι. Είμαι σίγουρος ότι οι “εργοδότες” τους κολλάνε ένσημα και τους πληρώνουν πάνω από 300 ευρώ.
Για να δούμε, θα έχει κανείς από αυτούς το θάρρος να δημοσιεύσει αυτές τις πληροφορίες; Θα ζητήσουν από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να αναρτήσει τον πίνακα ενσήμων του όπως έκανα εγώ σήμερα;
Επιστρέφω στα χρόνια που συνεργαζόμουν με μια εταιρία κατασκευής ιστοσελίδων με ειδίκευση στο Drupal. Ένας από τους τότε εργοδότες μου, ήρθε κάποια στιγμή με νεύρα στο γραφείο και μου διηγήθηκε την εξής ιστορία. Είχε μόλις παραδώσει ολοκληρωμένη την ιστοσελίδα που είχε παραγγείλει ο πελάτης του που ήταν γνωστός δημοσιογράφος.
Όμως ο δημοσιογράφος-πελάτης αρνήθηκε να πληρώσει στον εργοδότη μου το συμφωνηθέν ποσό. Όταν ο εργοδότης μου επέμεινε, ο δημοσιογράφος άρχισε να τον απειλεί λέγοντας “Ξέρεις ποιος είμαι. Ξέρεις πόσο εύκολα μπορώ να γράψω για σένα και την εταιρία σου στα μέσα που αρθρογραφώ. Γι αυτό σήκω φύγε και να λες και ευχαριστώ”.
Αυτή ήταν η αντιμετώπιση από τον ισχυρό δημοσιογράφο, στον επαγγελματία που του παρέδωσε την ιστοσελίδα του. Κράτησα το όνομά του. Σήμερα αυτός ο δημοσιογράφος είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με ημερομηνίες, πρόσωπα και καταστάσεις, ας εκληφθεί ως ακριβής περιγραφή της πραγματικότητας.
Παρά την πολιτική μου άποψη και δραστηριότητα προσπαθούσα να βάζω πάντα τον επαγγελματισμό μου πάνω απ’ όλα. Προφανώς προτιμούσα να δουλεύω για τη δημιουργία corporate websites διότι ήταν οι πιο σωστοί στις πληρωμές τους αλλά και γιατί ήταν συνήθως ήδη χτισμένα brands που ήθελαν να ανοιχτούν στο internet είτε για να αυξήσουν τις πωλήσεις τους ή για μεγαλύτερο brand awareness. Αυτό σου επέτρεπε να αξιολογήσεις περισσότερο και το αποτέλεσμα της δουλειάς σου. Όμως κάποια στιγμή οι συνεργάτες μου θέλησαν να μου κάνουν ένα “καψόνι” που ίσως εκπλήξει δυσάρεστα πολλούς σήμερα που το αποκαλύπτω.
Στην εταιρία τότε δούλευε και ένα παιδί που είχε σχέσεις με το χώρο της αριστεράς και έφερνε κάποιες δουλειές για νέες ιστοσελίδες. Πολύ καλό παιδί, ακομπλεξάριστο. Κάποια στιγμή έφερε ως project την ιστοσελίδα του αριστερού Ινστιτούτου Rosa Luxemburg. Μου ζητήθηκε λοιπόν να δουλέψω κι εγώ στο project. Ζορίστηκα μέσα μου, αλλά το έκανα. Η ιστοσελίδα είναι live μέχρι και σήμερα και δεν έχει αλλάξει από τότε, αν και υπάρχει πλέον άλλη εταιρία που κάνει το support.
Ίσως αν διαβάσουν σήμερα αυτήν την ιστορία να το αλλάξουν. Καιρός είναι, έχουν περάσει και πάνω από 8 χρόνια από τότε που το φτιάξαμε.
Στην επαγγελματική μου πορεία έμαθα να κάνω πολλά περισσότερα από την κατασκευή ιστοσελίδων, και έφτασα να έχω ένα όνομα στην αγορά. Καλό ή κακό ας το κρίνουν οι πελάτες και οι συνεργάτες μου.
Πάντως το γεγονός ότι με εμπιστεύτηκαν σημαντικοί άνθρωποι για να δημιουργήσω digital campaigns για να πετύχουν τους στόχους τους, με γεμίζει με επαγγελματική ικανοποίηση. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι δεν προτίμησαν μεγάλα agencies για να κάνουν την ίδια δουλειά.
Επίλογος
Δεν έβγαλα πολλά λεφτά από το επάγγελμά μου, ούτε έγινα πλούσιος. Δεν είμαι κληρονόμος, ούτε προέρχομαι από πολιτική οικογένεια, ούτε παντρεύτηκα κόρη πολιτικής ή επιχειρηματικής οικογένειας για να “αλλάξω τη μοίρα μου”. Δεν ήμουν άριστος στο πανεπιστήμιο, ούτε τα έκανα όλα καλά στην πορεία μου.
Όμως εδώ και αρκετά χρόνια έχω κάνει μια επιλογή στη ζωή μου. Να ασχοληθώ με την πολιτική ως νέος άνθρωπος. Κάποιοι μπορεί να πουν “έπρεπε να δουλέψεις άλλα 10 χρόνια πριν μπεις στην πολιτική”. Κάποιοι άλλοι βρίζουν τα κόμματα γιατί “δεν έχουν νέους ανθρώπους”. Δεν μπορεί να τα έχουμε όλα. Οι επιλογές μας έχουν κόστος.
Ξέρω ότι όσοι έγραψαν ότι “τα βρήκα όλα εύκολα”, ίσως δεν αλλάξουν άποψη για μένα ακόμη και τώρα. Όμως ξέρω ποιος είμαι. Ξέρω τι έχω κάνει. Και ξέρω ότι η πολιτική χρειάζεται πολύ γερό στομάχι. Υπάρχουν στιγμές που η ασχήμια ξεπερνά κάθε όριο, όπως το σχόλιο που δέχθηκα τις μέρες που γράφεται αυτό το κείμενο.
Αλλά είμαι αποφασισμένος να προχωρήσω. Το χρωστάω σε όλους εσάς που με πιστέψατε και με εμπιστευτήκατε. Το χρωστάω στα όνειρα που έκανε η γενιά μου για μια καλύτερη Ελλάδα.
Μπορεί να είναι πραγματικά παρανοϊκό ότι όλος ο θόρυβος των τελευταίων ημερών να προκλήθηκε επειδή τόλμησα να προτείνω σε κάποιους να ψάχνουν στο internet για προγράμματα του ΟΑΕΔ, αλλά είμαι πολύ χαρούμενος που βρήκα την αφορμή και έγραψα αυτό το κείμενο.
Αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ, ειλικρινά σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο και το διάβασες. Σου ζητώ συγνώμη για τον αυτοαναφορικό του χαρακτήρα και τα “εγώ” αυτού του κειμένου. Όμως είσαι πλέον από τους ανθρώπους που με ξέρουν πολύ καλά, σαν φίλος που μεγαλώσαμε μαζί.
Προχωράμε.
Κωνσταντίνος
