Μήνας: Ιούνιος 2020

Την τακτική του “στρίβειν δια της…10αετίας” προτείνουν, σύμφωνα με πληροφορίες του Libre, κάποιοι στο Μέγαρο Μαξίμου, ώστε να αποφύγει τον επικίνδυνο πολιτικά σκόπελο της πλήρους δημοσιοποίησης των στοιχείων και, κυρίως, των ποσών της διαβόητης, πλέον, καμπάνιας του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα.

Ο τελευταίος είναι βέβαιο πως δεν θα παραμείνει στο πόστο του στον αναμενόμενο ανασχηματισμό (ίσως μετακινηθεί στο υπουργείο Εργασίας, ώστε να μην δημιουργηθεί η εντύπωση αποπομπής από το κυβερνητικό σχήμα και πολιτικής του απαξίωσης), αναζητείται, όμως, εναγωνίως τρόπος να καλυφθεί το φιάσκο της κακοδιαχείρισης δημοσίου χρήματος με την καταβολή μεγάλων ποσών σε ανύπαρκτα σάϊτ αλλά και σε γνωστούς παρουσιαστές και εκδότες.

Κι αυτό διότι εκφράζονται φόβοι πως με την ανακοίνωση των ποσών ίσως κινηθεί εισαγγελική παρέμβαση, κάτι που θα περιέπλεκε την υπόθεση και θα έφερνε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την κυβέρνηση.

Η δημοσιοποίηση των ποσών της καμπάνιας Πέτσα θεωρείται μάλλον βέβαιη, αφ΄ ης στιγμής το ζήτησε επισήμως χθες ο Αλέξης Τσίπρας (με ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων), ενώ και το ΚΙΝ.ΑΛ έχει κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση. Το ίδιο ζητούν ακόμα και οι ιδιοκτήτες μεγάλων μέσων ενημέρωσης- πρώτη η “Καθημερινή”, ενώ ακολούθησε χθες και ο Όμιλος Μάρη (news247.gr)-, ιδιαίτερα επειδή έχουν εξοργιστεί από το γεγονός ότι έχουν εισπράξει πολύ λιγότερα χρήματα απ΄ ότι μικροεκδότες και σάϊτ-φαντάσματα.

Οι πληροφορίες αναφέρουν, πάντως, πως στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχουν εισηγήσεις για ένα “by pass” του αιτήματος της αντιπολίτευσης δια της δημοσιοποίησης μιας μεγάλης λίστας με ποσά που έλαβαν τα ΜΜΕ από την λεγόμενη κρατική διαφήμιση κατά την τελευταία δεκαετία. Με αυτόν τον τρόπο φιλοδοξούν να …χαθούν οι κραυγαλέες πολιτικές (ίσως και όχι μόνο) ευθύνες της κακοδιαχείρισης στην καμπάνια “Μένουμε Σπίτι” και “Μένουμε Ασφαλείς”. Να έρθουν, δηλαδή, στη δημοσιότητα και τα ποσά που δόθηκαν κατά την διάρκεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο να απαξιωθεί η κριτική που ασκείται από συγκεκριμένες πλευρές.

Για παράδειγμα, ήδη ορισμένοι φίλα προσκείμενοι στην κυβέρνηση δημοσιογράφοι εγείρουν θέμα σχετικά με την κρατική διαφήμιση που έλαβαν μέσα ενημέρωσης, όπως η “Εφημερίδα των Συντακτών”, ή το Documento του Κώστα Βαξεβάνη. Το σχέδιο -εφόσον εισακουσθούν αυτοί που το εισηγούνται- αποσκοπεί στο να απαξιωθούν οι ασκούντες σκληρή κριτική και να φτάσει …η μπάλα στην εξέδρα.

Άλλοι, ωστόσο, αναφέρουν πως κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Αφενός διότι δεν μπορούν, σε μια τέτοια περίπτωση, να αποκρυβούν τα στοιχεία του δημοσίου χρήματος που διακινήθηκε προκλητικά μέσω του ΚΕΕΛΠΝΟ την περίοδο της διακυβέρνησης Σαμαρά.

Αυτά τα ειχαν δημοσιοποιήσει παλαιότερα οι Πάνος Καμμένος και Παύλος Πολάκης αλλά θα επανέλθουν στη δημοσιότητα, σε μια τέτοια περίπτωση, αυτή τη φορά, μάλιστα, με σφραγίδα μιας κυβέρνησης της Ν.Δ, κάτι που θα έθιγε εμμέσως τον Αντώνη Σαμαρά και υπουργούς εκείνης της κυβέρνησης που βρίσκονται και σήμερα στην προμετωπίδα του κυβερνητικού σχήματος.

Και δεν αναφέρονται, φυσικά, στα ποσά που νομίμως δόθηκαν με παραστατικά, αλλά σε υπέρογκα ποσά που διακινήθηκαν –όπως και τώρα με την καμπάνια Πέτσα– σε ανύπαρκτα σαϊτ, ή τα εκατομμύρια που μοιράστηκαν στους “συνήθεις αποδέκτες”.

Ακόμα και την περίοδο πριν την κυβέρνηση Σαμαρά, υπάρχουν περιπτώσεις γνωστών δημοσιογράφων που με μικρές εταιρείες αναλάμβαναν “εργολαβικά” την προώθηση ΔΕΚΟ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έναντι αδράς μηνιαίας αμοιβής.

Το βέβαιο είναι πως μετά το αίτημα Τσίπρα και την επιμονή του ΚΙΝ.ΑΛ η κυβέρνηση είναι δύσκολο να αποκρύψει τα ποσά που μοίρασε ο Στέλιος Πέτσας. Ο τελευταίος δεν φαίνεται διατεθιμένος να μεταθέσει μέρος της ευθύνης σε άλλα πρόσωπα στο Μέγαρο Μαξίμου (γι αυτό και προκρίνεται η λύση να αποχωρήσει …ησύχως από την θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου), καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλούσε σοβαρότερες αναταράξεις.

Περισσότερα στο libre.gr

Τις ενστάσεις του και τις προτάσεις του για μια ορθολογικότερη διαχείριση της διαδικασίας στη δημιουργία του «μεγάλου περίπατου της Αθήνας» καταθέτει με ανακοίνωση του ο Γιάννης Σγουρός, συμβάλλοντας, όπως αναφέρει, στο δημόσιο διάλογο που θα έπρεπε να έχει προηγηθεί στο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Ο ίδιος διευκρινίζει ότι η παράταξή του δεν είναι αντίθετη στο σύνολο του έργου και ότι «η σκέψη το ιστορικό κέντρο της Αθήνας να γίνει ένας ενοποιημένος τόπος μιας ωραίας βόλτας, κινείται στη σωστή κατεύθυνση».  Ωστόσο επισημαίνει δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κυρίως πρόκειται για τόπο εργασίας και οι εργαζόμενοι πρέπει να εξυπηρετούνται χωρίς να ταλαιπωρούνται. Επίσης υπάρχει και ένα μεγάλο, υποβαθμισμένο τμήμα της Αθήνας που περιμένει εδώ και χρόνια παρεμβάσεις για την αναζωογόνησή του.

Αναλυτικότερα οι ενστάσεις αφορούν τα εξής:

-Δεν υπάρχουν πλήρεις κυκλοφοριακές και περιβαλλοντικές μελέτες για το έργο και ούτε οι σχετικές εγκρίσεις.

-Με αφορμή το πρόβλημα του κορονοϊού αποφασίστηκε ο περιορισμός των λωρίδων κυκλοφορίας στην οδό Πανεπιστημίου και στραγγαλίστηκε η κυκλοφορία των οχημάτων.

-Η Πανεπιστημίου δεν είναι δημοτικός δρόμος, ανήκει στην Περιφέρεια Αττικής. Με ποιο νομικό έρεισμα ο κ. Πατούλης εκχώρησε την αρμοδιότητά του, στον δήμαρχο Αθηναίων και ποιος έχει την ευθύνη συντήρησής του ή ποιος επιλαμβάνεται, στην απευκταία περίπτωση ατυχήματος.

-Η ενοποίηση θα έπρεπε να ξεκινήσει από τους δρόμους αρμοδιότητας του δήμου όπως την Μητροπόλεως, την Αθηνάς, την Πατησίων και να μελετηθούν οι επιπτώσεις στην Πανεπιστημίου. Επίσης έπρεπε να δοθεί έμφαση στις υποβαθμισμένες παρυφές του κέντρου, όπου διαχρονικά υπάρχουν προβλήματα γκετοποίησης και παραβατικότητας.

-Στην Πανεπιστημίου η μια λωρίδα μετατρέπεται σε ποδηλατόδρομο από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια χωρίς να συνδέεται με άλλο παρόμοιο δίκτυο. Τι εξυπηρετεί να κουβαλήσει κάποιος το ποδήλατο στο Σύνταγμα να πάει μέχρι την Ομόνοια και μετά να το μεταφέρει – πως; – στο σπίτι του. Άλλωστε τα πεζοδρόμια στην Πανεπιστημίου είναι υπέρ επαρκή για τους πεζούς. Τι πραγματικά θα ωφελήσει η περαιτέρω διαπλάτυνση;

«Καλέσαμε κατ’ επανάληψη την κυβέρνηση να καταθέσει τα ποσά τα οποία έλαβε κάθε μέσο ενημέρωσης ενώ ακολουθήσαμε και την κοινοβουλευτική οδό, με την ερώτηση και το αίτημα κατάθεσης εγγράφων του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα», δήλωσε ο βουλευτής Μεσσηνίας και εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Χαρίτσης, στο Kontra Channel. «Πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά την ίδια τη δημοκρατία μας» πρόσθεσε.

«Οι Έλληνες πολίτες αλλά και τα ίδια τα μέσα πρέπει να γνωρίζουν πως και με ποια κριτήρια κατανεμήθηκε  το δημόσιο χρήμα» συνέχισε,  επισημαίνοντας ότι «πολλά ρεπορτάζ κάνουν λόγο για χρηματοδότηση που έγινε κατά το δοκούν ώστε να ωφεληθούν ημέτεροι και να αποκλειστούν όσοι ενοχλούν την κυβέρνηση».

«Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος φέρει την ευθύνη της υπογραφής του αλλά σε μια υπόθεση τέτοιου μεγέθους για την οποία βοά το πανελλήνιο, η ευθύνη βαραίνει τον ίδιο τον πρωθυπουργό» ξεκαθάρισε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώντας ότι «ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε σήμερα να κλείσει το θέμα του ανασχηματισμού,  το οποίο ο ίδιος ανακίνησε, επειδή και ο ίδιος έχει εμπλακεί στην εν κρυπτώ χρηματοδότηση των μέσων». «Η κυβέρνηση επιχειρεί να χειραγωγήσει τα μέσα από αυτή τη διαδικασία και θα λογοδοτήσει για αυτό» ξεκαθάρισε.

Αναφορικά με την οικονομία ο Αλ. Χαρίτσης διευκρίνισε ότι «η όποια ευρωπαϊκή ενίσχυση θα είναι διαθέσιμη από το 2021 και μετά, αλλά το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ «Μένουμε Όρθιοι» αφορά τους 4 επόμενους μήνες και συσχετίζει τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας με τις χρηματοδοτικές πηγές που είναι διαθέσιμες για τη χώρα αυτή τη στιγμή», επαναλαμβάνοντας ότι «προτείνουμε τη στήριξη της εργασίας με κάλυψη του μισθολογικού κόστους, την ενίσχυση των επιχειρήσεων με ρευστότητα και όχι αναστολή υποχρεώσεων και τη δημιουργία ενός δικτυού ασφαλείας για όσους συμπολίτες μας βλέπουν το εισόδημα του να μειώνεται απότομα», όπως και «στοχευμένα μέτρα για κρίσιμους κλάδους της οικονομίας μας, όπως τη στήριξη της εστίασης και ένα πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού ύψους 700 εκ. ευρώ», σε αντίθεση με «τα μόλις 30 εκ. που ανακοίνωσε η κυβέρνηση».

«Ύφεση θα υπάρξει, ειδικά για μια οικονομία εύθραυστη σαν την ελληνική, το μέγεθος ωστόσο και η διάρκεια της, επηρεάζονται από τις πολιτικές που εφαρμόζονται» υπογράμμισε ο Αλ. Χαρίτσης, υπενθυμίζοντας ότι «η κυβέρνηση της ΝΔ, που επαγγελλόταν την ανάπτυξη, μας έβαλε σε ύφεση ήδη από τον Οκτώβριο του 2019, πολύ πριν την κρίση του κορονοϊού» και τόνισε: «Δεν είναι η εμπροσθοβαρής στήριξη της οικονομίας αλλά η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης της κυβέρνησης, με μείωση των μισθών και αύξηση της ανεργίας, που θα οδηγήσει στην πλήρη κατάρρευση συνολικά της οικονομίας, όπως αποδείχθηκε και στα πρώτα χρόνια της κρίσης». «Φαίνεται ότι γυρνάμε πάλι στα ίδια και ότι οι ίδιοι θα πληρώσουν τις συνέπειες της κρίσης. Για αυτό ζητάμε να εφαρμοστεί το πρόγραμμά μας τώρα, ώστε να μην χάσουμε όσα κερδίσαμε με κόπο τόσα χρόνια».

Ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, μεταβαίνει σήμερα Πέμπτη 18 Ιουνίου, στην Αίγυπτο, όπου θα γίνει δεκτός από τον Πρόεδρο της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι (Abdel Fattah el-Sisi).

Αμέσως μετά, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, ο κ. Δένδιας θα συναντηθεί με τον υπουργό Εξωτερικών της Αιγύπτου, Σάμεχ Σούκρι (Sameh Shoukri), με τον οποίον θα συνομιλήσουν για ζητήματα διμερούς και περιφερειακού ενδιαφέροντος, με έμφαση στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, τις εξελίξεις στη Λιβύη και την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Όπως ανέφερε πρόσφατα σε συνέντευξη του ο Ν. Δένδιας, θα μεταβεί μαζί του στο Κάιρο όλη η ελληνική τεχνική ομάδα προκειμένου να ξαναπιάσει το νήμα της διαπραγμάτευσης οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο.

Ωστόσο σε μια τέτοια διαπραγμάτευση υπάρχει, όπως αναφέρουν κάποιοι αναλυτές, και ένας “ελέφαντας στο δωματιο”. Κι αυτός φαίνεται να είναι η απαίτηση του Καϊρου για μειωμένη ΑΟΖ και για Κρήτη  όπως ζητάει το αιγυπτιακό ΥΠΕΞ. Κάτι που είναι γνωστό στις υπηρεσίες του ελληνικού ΥΠΕΞ εδώ και χρόνια και αποτέλεσε ουσιαστικά και την αιτία της καθυστέρησης στο να υπάρξει μια συμφωνία με την Αίγυπτο. Ωστόσο, η γεωπολιτική συγκυρία αλλάζει, το Κάϊρο εμπλέκεται πιο δυναμικα πλέονσ το Λιβυκό ζήτημα και διεκδικεί ρόλο στην περιοχή. Μπορεί, ωστόσο, αυτό το ζητούμενο για το καθεστώς Σίσι να επιτρέψει μια συμφωνία που θα καταστήσει την Αίγυπτο επισήμως στόχο της Τουρκίας και θα εμπλέξει τις δύο χώρες σε μια κατάσταση “θερμού-ψυχρού πολέμου”;

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι πληροφορίες και η ανάλυση του Σταύρου Λυγερού στο slpress.gr σχετικά με τις δυσοίωνες λεοπτομέρειες πίσω από τις προσπάθειες για μια συμφωνία με την Αίγυπτο σχετικά με την χάραξη της ΑΟΖ:

Για ποιον λόγο άραγε δεν έχει καταστεί μέχρι τώρα δυνατή η υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης με την Αίγυπτο, παρότι διεξάγονται εδώ και πολλά χρόνια σχετικές διαπραγματεύσεις; Είναι αληθές ότι μέχρι ένα χρονικό σημείο εκτός από τις επιφυλάξεις του Καΐρου υπήρχε και αμφιθυμία εκ μέρους της Αθήνας. Ναι μεν ήθελε μία τέτοια συμφωνία, αλλά ταυτοχρόνως φοβόταν ότι θα προκαλούσε την έμπρακτη αντίδραση της Άγκυρας. Εάν, όπως αναμενόταν, οι Τούρκοι έσπευδαν να πραγματοποιήσουν έρευνες εντός της οριοθετημένης πλέον ελληνικής ΑΟΖ, θα προκαλούσαν ελληνοτουρκική κρίση, αφού η Αθήνα δεν θα μπορούσε να μην προασπίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Η ελληνική αμφιθυμία κατέστη εκ των πραγμάτων άνευ αντικειμένου όταν η Άγκυρα έστειλε στον ΟΗΕ συντεταγμένες με τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας και ακόμα περισσότερο όταν υπέγραψε το μνημόνιο οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Τρίπολη. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το καθεστώς Ερντογάν, μέσω της κρατικής εταιρείας πετρελαίων ΤΡΑΟ, προανήγγειλε τη διεξαγωγή ερευνών έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο τόξο Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη.

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, η Αθήνα δίνει τα “ρέστα της” για να υπογράψει συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, το αρχικό πρόβλημα ήταν εάν το νησιώτικο σύμπλεγμα του Καστελλορίζου θα έχει ή όχι πλήρη επήρεια σε ΑΟΖ. Το Κάιρο δεν αρνείται ότι τα νησιά έχουν ΑΟΖ, αλλά θεωρούσε ότι το Καστελλόριζο, λόγω μεγέθους, έπρεπε να έχει περιορισμένη επήρεια.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η Αθήνα εμφανίσθηκε ανοικτή ή να αποδεχθεί περιορισμένη επήρεια του Καστελλορίζου, ή η οριοθέτηση με την Αίγυπτο να είναι μερική, δηλαδή να αφορά τη θαλάσσια περιοχή δυτικότερα. Κι αυτό, επειδή και μία μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου (δεν θα περιλάμβανε τη θαλάσσια περιοχή του Καστελλορίζου) θα διεμβολίσει το μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης.

Δεν θέλει συμφωνία

Πάντα κατά τις ίδιες αξιόπιστες πληροφορίες, όταν η ελληνική πλευρά εμφανίσθηκε διατεθειμένη να κάνει βήμα πίσω, η αιγυπτιακή πρόβαλε νέα απαίτηση: και τα νησιά Ρόδος, Κάρπαθος, Κάσος και Κρήτη να έχουν μικρότερη επήρεια, για την ακρίβεια το 60% της ΑΟΖ να δοθεί στην Αίγυπτο και το 40% στην Ελλάδα! Αν και ορισμένοι παράγοντες εντός και εκτός υπουργείου Εξωτερικών εμφανίσθηκαν διατεθειμένοι να συζητήσουν μία τέτοια υποχώρηση(!), άλλοι πρόβαλαν ισχυρή αντίσταση.

Πολύ δικαιολογημένα υπογράμμισαν στον υπουργό πως μία τέτοια υποχώρηση δεν θα αφορούσε μόνο τη μοιρασιά της ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Θα ήταν ένα ισχυρό πολιτικό προηγούμενο και σε σχέση με την Τουρκία. Εάν η Ελλάδα αναγνωρίσει μειωμένη επήρεια στην Κρήτη και στη Ρόδο θα έχει αυτοϋπονομεύσει τη θέση της στο Αιγαίο και μελλοντικά στο Λιβυκό. Με άλλα λόγια, θα πρόκειται για πολιτικό αυτοχειριασμό.

Στην πραγματικότητα, το αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως να αποσπάσει το 10% της ελληνικής ΑΟΖ σ’ εκείνη την περιοχή. Δεν θέλει συμφωνία οριοθέτησης με την Ελλάδα. Η διπλωματική γραφειοκρατία της Αιγύπτου θεωρεί ότι εάν υπογράψει συμφωνία οριοθέτησης θα κλείσει οριστικά την πόρτα με την Τουρκία και δεν το θέλει. Όπως χαρακτηριστικά υποστηρίζει, το Κάιρο έχει πρόβλημα με τον Ερντογάν όχι με την Τουρκία.

Πίσω από αυτό το επιχείρημα έχουν οχυρωθεί και οι κύκλοι στο αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών που έχουν διαύλους επικοινωνίας με το πολιτικό σκέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κι αυτό είχε φανεί και την περίοδο της κυβέρνησης Μόρσι. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, μάλιστα, ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών Σούκρι, με τον οποίον διαπραγματεύεται ο Δένδιας, ως διπλωμάτης καριέρας ο ίδιος, επηρεάζεται αποφασιστικά από τη γραφειοκρατία του υπουργείου του, με αποτέλεσμα να μην βλέπει, ή ίσως και να μην θέλει να δει τη “μεγάλη εικόνα”.

Η “μεγάλη εικόνα”

Η “μεγάλη εικόνα” είναι ότι το καθεστώς Σίσι δεν είναι ένας οποιοσδήποτε τρίτος στην ελληνοτουρκική διένεξη. Αυτό συνέβαινε μέχρι την ανοικτή επέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη. Όπως είναι γνωστό, η αποστολή μεγάλου αριθμού τζιχαντιστών, Τούρκων στρατιωτικών και τεράστιων ποσοτήτων οπλικών συστημάτων ανέτρεψε την πορεία του εκεί πολέμου.

Η υπό κατάρρευση κυβέρνηση Σαράτζ όχι μόνο σταθεροποιήθηκε, αλλά και πέρασε στην αντεπίθεση, καταλαμβάνοντας εδάφη και παίρνοντας το πάνω χέρι στις συγκρούσεις. Απειλεί, μάλιστα, να καταλάβει την περιοχή της Σύρτης και τις εκεί πετρελαιοπηγές, από τις οποίες εξάγεται το 80% του λιβυκού πετρελαίου. Αν συμβεί αυτό, η πλευρά του Χαφτάρ θα κινδυνεύσει με κατάρρευση.

Μία τέτοια εξέλιξη θα φέρει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (μέσω του καθεστώτος Σαράτζ) στα σύνορα της Αιγύπτου, γεγονός που αναπόφευκτα θα τροφοδοτήσει τα εντός της Αιγύπτου παράνομα, αλλά ισχυρά δίκτυά της. Με άλλα λόγια, το καθεστώς Σίσι θα αντιμετωπίσει πρόβλημα αποσταθεροποίησης, δεδομένου ότι φουντώνει παραλλήλως η κοινωνική δυσαρέσκεια λόγω της πανδημίας και της οξείας οικονομικής κρίσης.

Το μπαλάκι σε Μητσοτάκη-Σίσι

Ειδικά μετά την ξεκάθαρη απόρριψη από Ερντογάν και Σάρατζ της πρωτοβουλίας του Καΐρου για εκεχειρία, τα ζωτικά συμφέροντα του καθεστώτος Σίσι το ωθούν σε μία αντιτουρκική θέση. Αυτή με τη σειρά της θα έπρεπε να το ωθεί σε αναζήτηση συμμαχίας με την Ελλάδα, που αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα με την Τουρκία. Αντ’ αυτού, η Αίγυπτος συμπεριφέρεται σαν να είναι ένας τρίτος που δεν επηρεάζεται άμεσα από τις εξελίξεις στο ελληνοτουρκικό μέτωπο.

Ενδεικτικό της διστακτικότητας του Καΐρου είναι και το γεγονός ότι στο μέτωπο της Λιβύης αποφεύγει να αναλάβει δράση υπέρ του Χαφτάρ, ελπίζοντας ότι θα το κάνουν για λογαριασμό του οι Ρώσοι. Μπορεί και οι Ρώσοι να μην θέλουν η Λιβύη να μετατραπεί σε τουρκικό προτεκτοράτο, αλλά έχουν τις δικές τους ισορροπίες με την Άγκυρα. Τα συμφέροντα και οι προτεραιότητές τους, λοιπόν, δεν ταυτίζονται με της Αιγύπτου.

Τούτων δοθέντων, εάν κι αυτή τη φορά ο Δένδιας αποτύχει να μεταπείσει τον Αιγύπτιο ομόλογό του, η Αθήνα οφείλει να αλλάξει τακτική. Αντί το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να συζητάει για τις απαράδεκτες απαιτήσεις του αιγυπτιακού διπλωματικού κατεστημένου (μέρος του είναι και ο υπουργός Σούκρι) ας προσπαθήσει η Αθήνα να το παρακάμψει. Αυτό πρακτικά μπορεί να γίνει εάν οι συνομιλίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταφερθούν στο επίπεδο Μητσοτάκη-Σίσι, αλλά ενταγμένες σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, όπως είχα προ καιρού προτείνει σε άρθρο μου, η Αθήνα οφείλει να αναλάβει την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μίας μεσογειακής (και στρατιωτικής) συμμαχίας με αντιτουρκικό πρόσημο, έστω κι αν δεν θα λέγεται αυτό ευθέως. Ελλάδα και Αίγυπτος έχουν άμεσο και ζωτικό συμφέρον να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, βάζοντας στο παιχνίδι και τη Γαλλία, με σκοπό να συγκροτήσουν ένα τρίγωνο, με το οποίο θα συνδεθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το Ισραήλ και βεβαίως τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία.

Πηγή: slpress.gr