25 Ιαν 2026

Μήνας: Σεπτέμβριος 2019

  • Προκλητικός Επιθετική δήλωση του τουρκικού ΥΠΕΞ για Αιγαίο και Κυπριακή ΑΟΖ

    Προκλητικός Επιθετική δήλωση του τουρκικού ΥΠΕΞ για Αιγαίο και Κυπριακή ΑΟΖ

    “Απορρίπτουμε κατηγορηματικά τους αβάσιμους ισχυρισμούς που συμπεριλαμβάνονται στην κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης. Η Τουρκία ανεβάζει τους τόνους παρά τα όσα φέρεται να είπε στον Κυριάκο Μητσοτάκη ο Ρετζέπ ταγίπ Ερντογάν κατά τη συνάντησή τους στη Ν. Υόρκη, αποδεικνύοντας τη διπλή γλώσσα της Άγκυρας και ανατρέποντας την αισιοδοξία που μεταφέρεται από πηγές του Μεγάρου Μαξίμου στον απολογισμό των επαφών του Έλληνα πρωθυπουργού.

    Συνέχεια στην πολεμική ρητορική έδωσε σήμερα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος θέλοντας να δικαιολογήσει τα σχέδια του για αμυντικές δαπάνες, επικαλέστηκε την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο.

    Μιλώντας στην τελετή εγκαινίων της τέταρτης κορβέτας τουρκικής κατασκευής, ο Τούρκος πρόεδρος είπε πως η χώρα του πρέπει να ενισχύσει τον ναυτικό της στόλο και εξέφρασε τη βούλησή του να προχωρήσει στην κατασκευή τουρκικών μαχητικών αεροπλάνων.
    «Οι πρόσφατες εξελίξεις στον κόσμο και στη Μεσόγειο μας έχουν δείξει ότι πρέπει να είμαστε πιο ισχυροί στη θάλασσα, όπως είμαστε και σε άλλες περιοχές» είπε.

    Ο Ερντογάν σημείωσε πως η Τουρκία είναι ανάμεσα στα 10 κράτη που έχουν αναπτύξει και διατηρούν πολεμικά πλοία αποκλειστικά με εγχώρια μέσα.

    «Σύντομα θα χτίσουμε τα δικά μας μαχητικά αεροσκάφη όπως χτίσαμε τα δικά μας μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ελικόπτερα. Αν ξυπνήσουν τον γίγαντα θα υποστούν τις συνέπειες», είπε ο Ερντογάν αναφερόμενος στη διαμάχη με τις ΗΠΑ για τα μαχητικά F-35.

    Στόχος του, όπως είπε, η Τουρκία να είναι αυτάρκης σε θέματα άμυνας μέχρι το 2023.

    Οι σημερινές δηλώσεις του Ερντογάν έρχονται λίγο μετά την επιθετική ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ για το ανακοινωθέν της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου και μόλις λίγες ημέρες μετά τη συνάντηση που είχε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.

    Συνεχίζει σε υψηλούς τόνους η Άγκυρα

    Η ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ

    Δεν έχει όφελος για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο η προσπάθεια της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης να εντάξουν στις μαξιμαλιστικές και στις παράνομες πολιτικές τους και τις χώρες της ΕΕ, αλλά και τις χώρες τις περιοχής. Οι χώρες τις περιοχής δεν έχουν ούτε την αρμοδιότητα, ούτε την ευθύνη αλλά ούτε λόγια να πουν για τα προβλήματα του Αιγαίου ούτε στο ζήτημα της Κύπρου.

    Στην ανατολική Μεσόγειο δεν έχουν καμία τύχη οι προσπάθειες που γίνονται με πολιτική σκοπιμότητα και έχουν στόχο να αγνοούν την Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους.

    Επίσης είναι μια απόδειξη της ανειλικρίνειας της Ελλάδος, που από τη μια στέλνει μηνύματα συνεργασίας και από την άλλη εκφράζει αβάσιμους ισχυρισμούς απέναντι στη χώρα μας.

    Καλούμε τις χώρες αυτές να έρθουν αντιμέτωπες με την πολιτική, οικονομική και γεωγραφική πραγματικότητα της περιοχής και να ασκήσουν πολιτική που να αρμόζει με την πραγματικότητα αυτή.

    Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και δίκαιης και μόνιμης επίλυσης του Κυπριακού.

    Στην περιοχή αυτή δεν εφαρμοστούν ούτε θα έχουν ισχύ τα σχέδια τα οποία δεν θα περιλαμβάνουν την Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους.

    Στην ανατολική Μεσόγειο θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους να υποστηρίζουμε τα δικαιώματα μας και των Τουρκοκυπρίων”.

    Διαβάστε τι λέει το Μέγαρο Μαξίμου για τις επαφές Μητσοτάκη- Ερντογάν

    Η διακήρυξη Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου

    Την κοινή τους δέσμευση να συνεχίσουν να προωθούν την σταθερότητα και την ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο επαναβεβαίωσαν οι ΥΠΕΞ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου κατά τη διάρκεια τριμερούς συνάντησης που πραγματοποίησαν στη Νέα Υόρκη στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Παράλληλα, έστειλαν μήνυμα και στην Άγκυρα καλώντας την να εργαστεί εποικοδομητικά για την επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό αλλά και να βάλει ένα τέλος στις παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Όπως αναφέρει το ανακοινωθέν της τριμερούς, “οι υπουργοί υπογράμμισαν τη σημασία του σεβασμού κυριαρχίας, όπως επίσης και των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της δικαιοδοσίας κάθε κράτους στις θαλάσσιες ζώνες του πάνω στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας”.

    Συνεχίζοντας, το ανακοινωθέν καλεί ευθέως την Τουρκία να συνεισφέρει εποικοδομητικά για την επίλυση του Κυπριακού, τονίζοντας ότι η Άγκυρα πρέπει να συμβάλει στην “επανέναρξη δομημένων και προσηλωμένων στον στόχο της επίτευξης λύσης συνομιλιών για μια συνολική και βιώσιμη επίλυση του κυπριακού προβλήματος στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ”.

    Αναφορικά με την στάση και την συμπεριφορά της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, το ανακοινωθέν επισημαίνει ότι οι τρεις υπουργοί καταδίκασαν τις παράνομες πράξεις της Άγκυρας στη θάλασσα του Αιγαίου και στην Ανατολική Μεσόγειο.

    Γίνεται μάλιστα ειδική αναφορά στις “κλιμακούμενες προκλητικές και παράνομες γεωτρητικές δραστηριότητες, τις σεισμικές έρευνες και τη στρατιωτική παρουσία στις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου, οι οποίες παραβιάζουν κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο, την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας”.

    Τσαβούσογλου: Μας πήραν στα σοβαρά μόνο όταν στείλαμε τα πλοία μας

    Σε δηλώσεις στου στη Νέα Υόρκη ο Μεβλούτ Τσαβουσογλου αναφέρθηκε και στο Κυπριακό και δήλωσε πως “στο θέμα των υδρογονανθράκων αλλάξαμε τις ισορροπίες με τα πλοία που στείλαμε στην Κύπρο.”

    “Είχαμε πει στη διεθνή κοινότητα στην Ελλάδα στους Ελληνοκύπριους και στη Μεγάλη Βρετανία πως οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να σταματήσουν τις μονομερείς ενέργειες. Θα πρέπει να ξεκινήσουν τις έρευνες αφού εξασφαλιστούν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Όμως κανένας δεν άκουσε τις συμβουλές μας. Ίσως δεν μας πήραν στα σοβαρά όμως αντιλήφθηκαν πως τα πράγματα είναι σοβαρά αφού στείλαμε τα πλοία μας”.

    Ο Τσαβούσογλου ανέφερε πως η Τουρκία θα ξεκινήσει νέες διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό σε άλλη βάση.

    “Δεν υπάρχει περίπτωση να συνεχίσουμε διαπραγματεύσεις από το σημείο που είχαμε μείνει στο Κραν Μοντάνα. Διότι το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη αποτυχία”, δήλωσε.

    Όπως γράφει ο Κώστας Βενιζέλος στο hellasjournal.com, tην τελευταία περίοδο η Άγκυρα έχει εντείνει σε διπλωματικό επίπεδο την εκστρατεία διεθνούς ενημέρωσης και είναι άκρως ενδιαφέρουσα η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει ενώπιον τρίτων. Την εκστρατεία έχει αναλάβει ο Τούρκος πρέσβης Çagatay Erciyes, (Director General for Bilateral Political & Maritime-Aviation-Border Affairs, MFA),ο οποίος ενημερώνει ξένες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς.

    Το περιεχόμενο της επιχειρηματολογίας, την οποία εξασφαλίσαμε, αναδεικνύει και τις προθέσεις τους στο Κυπριακό. Η Τουρκία θέτει στις διεθνείς επαφές της –στην παρουσίαση θέσεων στην προκειμένη περίπτωση– τη λογική «όλα στο τραπέζι» για το Κυπριακό, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να ανατρέψει με… επιχειρήματα το διεθνές δίκαιο για να δικαιολογήσει τις παράνομες δραστηριότητές της στην κυπριακή ΑΟΖ. Στην παρουσίαση, ημερομηνίας 17 Σεπτεμβρίου 2019, γίνεται αρχικά μια ιστορική αναδρομή, επιχειρείται να διατυπωθεί ο ισχυρισμός ότι οι δραστηριότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας στα ενεργειακά είναι παράνομες, παραβιάζουν τα δικαιώματα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων. Κατηγορείται η Κυπριακή Δημοκρατία επειδή έχει προχωρήσει σε συμφωνίες με γειτονικά κράτη για οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) πριν τη λύση του Κυπριακού.

     

  • Ν. Παππάς: Ιστορικό κείμενο η πολιτική διακήρυξη, συγκροτεί το νέο “εμείς”

    Ν. Παππάς: Ιστορικό κείμενο η πολιτική διακήρυξη, συγκροτεί το νέο “εμείς”

    «Η διεύρυνση θα διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξει δεξιά στροφή», είπε ο Νίκος Παππάς στην τοποθέτηση του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

    Τόνισε ότι «ο μόνος κίνδυνος που είχαμε ήταν να μολυνθούμε από τα μνημονιακά απόνερα, αλλά τον αποφεύγουμε γιατί υπάρχει το κείμενο της Διακήρυξης και η τοποθέτηση Σταθάκη».

    Ο κ. Παππάς σημείωσε ότι «το κείμενο της πολιτικής διακήρυξης είναι ένα ιστορικό κείμενο γιατί συγκροτεί το νέο “εμείς”».

  • Ευ. Τσακαλώτος: Τρεις διαχωριστικές γραμμές για το νέο ΣΥΡΙΖΑ

    Ευ. Τσακαλώτος: Τρεις διαχωριστικές γραμμές για το νέο ΣΥΡΙΖΑ

    Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, ανέφερε ότι υπάρχουν τρεις διαχωριστικές γραμμές: δικαιώματα, μετανάστες και ανισότητες όλων των ειδών, ένα αναπτυξιακό μοντέλο που μπορεί να ανταποκριθεί στην κλιματική κρίση.

    Αυτές οι διακριτές γραμμές, τόνισε, «μας δίνουν τα εφόδια να οργανώσουμε την αντιπολιτευτική πολιτική και να θέσουμε την ατζέντα που θα εμπνεύσει και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και αυτούς που θέλουν να έρθουν μαζί μας στο συνέδριο».

    Ο κ. Τσακαλώτος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι δεν φοβάται «πασοκοποίηση» και ότι η κυβερνητική εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, εξηγώντας ότι οι αριστεροί και οι αριστερές κάνουν αυτά που πιστεύουν και που θεωρούν σωστά και πως η εξουσία έρχεται ως αποτέλεσμα αυτών.

  • Πολιτική διακήρυξη ΣΥΡΙΖΑ: Το “manual” του Τσίπρα για το νέο φορέα…

    Πολιτική διακήρυξη ΣΥΡΙΖΑ: Το “manual” του Τσίπρα για το νέο φορέα…

    Με την πολιτική διακήρυξη (που εγκρίθηκε από την Κ.Ε χωρίς ούτε ένα “κατά”) ο ΣΥΡΙΖΑ εισέρχεται σε φάση “μετασχηματισμού εν λειτουργία” και ορίζοντα το 3ο συνέδριο του (νέου) κόμματος την προσεχή άνοιξη.

    του ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

    Η ομοφωνία δεν σημαίνει απαραίτητα και συμφωνία και είναι πολύ πιθανό κάποια στελέχη στην πορεία να επιχειρήσουν τις δικές τους ερμηνείες για να αναδείξουν συγκεκριμένα σημεία της διακήρυξης υποτιμώντας παράλληλα κάποια άλλα.

    Το βέβαιο είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει στα χέρια του, πλέον, το “manual” της νέας παράταξης και την καθαρή εντολή να προχωρήσει.

    Αναταράξεις θα υπάρξουν. Για να φτάσει, για παράδειγμα, ένας πολίτης να βάλει την υπογραφή του σε κάποια φόρμα (ηλεκτρονικής ή με άλλο τρόπο) εγγραφής στο νέο πολιτικό φορέα πρέπει να βρει ανοιχτές πόρτες και θετική υποδοχή, και όχι κατσούφηδες κομματικούς “παντογνώστες” που θα τον περνούν από τα σαράντα κύματα κάποιας “ανακριτικής” διαδικασίας μέχρι να τον …εξοντώσουν για να γυρίσει άπραγος στο σπίτι του. Πνιγηρά κομματικά γραφεία ανά την επικράτεια με “αυθεντίες” που αξιολογούν την “αριστεροσύνη” κάθε πρόθυμου πολίτη να ενταχθεί στο εγχείρημα δεν είναι, αναμφίβολα, το κατάλληλο περιβάλλον. Αλλά ως προς αυτό μάλλον έχουν γνώση οι φύλακες.

    Η διακήρυξη είναι αρκετά σαφής: “Για να εναρμονιστούμε με τις ανάγκες της εποχής μας χρειαζόμαστε έναν πολιτικό φορέα ανοιχτό σε όλους τους αριστερούς, προοδευτικούς, δημοκρατικούς, ανήσυχους πολίτες”.

    Και κάτι ακόμα: “Να εμπιστευτούμε τον κόσμο που μας εμπιστεύτηκε”.

    Θετική, εκ πρώτης ανάγνωσης, η προσπάθεια να καταστεί σαφές πως στον νέο φορέα έχουν, προφανώς, θέση οι αριστεροί πολίτες, αλλά εξίσου προφανές πως έχουν θέση και οι προοδευτικοί που δεν είναι απαραίτητα αριστεροί, οι δημοκράτες που δεν έχουν “αριστερά” ένσημα και, γενικώς, οι ανήσυχοι πολίτες που αναζητούν εναγωνίως την εναλλακτική πολιτική έκφραση στο συντηρητικό μέτωπο που έχει συμπήξει (αρκετά επιτυχώς) η Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

    Απουσιάζει, είναι αλήθεια, η λέξη “κέντρο”, κι αυτό προδίδει έναν φόβο και την ανάγκη να τηρηθούν προσχήματα και ισορροπίες. Κι αυτό, όμως, πρέπει να ξεπεραστεί διότι στην αντίθετη περίπτωση αφήνεις μια μεγάλη πολιτική ήπειρο στην εξερευνητική διάθεση του πολιτικού σου αντιπάλου.

    Η “εμπιστοσύνη”, λοιπόν, είναι ζητούμενο. Ο κόσμος που εμπιστεύτηκε τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα στις τελευταίες εκλογές είναι το 31,5% του εκλογικού σώματος που πήγε στις κάλπες. Η “εντολή” της διακήρυξης ζητά, τώρα, να επιστραφεί αυτή η “εμπιστοσύνη”. Να ανταποδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ την στήριξη αυτών των ψηφοφόρων. Και η ανταπόδοση δεν μπορεί να γίνει με κλειστές πόρτες και δη από τα πρόσωπα που μέχρι πρόσφατα κρατούσαν το κόμμα σε ιδεολογική καραντίνα υπό τον κίνδυνο κάποιου κεντροαριστερού η σοσιαλδημοκρατικού “έμπολα”.

    Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμβεί.

    Η τετραετής διακυβέρνηση κατέστησε ακόμα και τους υπέρμαχους της “αυθεντικότητας”,  συνδαιτυμόνες και συμπαίκτες. Στο κάδρο των πρώτων σειρών της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ και σύντομα του συνεδρίου βρέθηκαν και θα βρεθούν όλα τα πρόσωπα που άσκησαν κυβερνητικές πολιτικές, που συμβιβάστηκαν στις εντολές των καιρών και των δανειστών , που υπέκυψαν στους συχνά δυσμενείς πολιτικούς συσχετισμούς εντός και εκτός Ελλάδας, που διέπραξαν σφάλματα, που υποτίμησαν τον πολιτικό αντίπαλο, που έβαλαν νερό στο κρασί τους. Εάν υπήρξαν “αμαρτίες” σε αυτή την πορεία –και αναμφίβολα υπήρξαν– τότε ισχύει το “ουδείς αναμάρτητος”. Αλλά και στα πολλά θετικά άπαντες έχουν μερίδιο.

    Συχνά, αυτή η εσωτερική αντιπαλότητα περιγραφόταν ως μια μάχη του 4% (ή του μικρού ΣΥΡΙΖΑ κατά τας γραφάς) με την εκλογική επιρροή του 31,5%. Η πολιτική διακήρυξη φαίνεται να επιχειρεί να βάλει τέλος σε αυτό τον διαχωρισμό. Θεωρητικά έχουν άπαντες συμφωνήσει πως το 4% είναι μια συλλογική μνήμη για την πολιτική αφετηρία και για την ιστορική εξέλιξη,  και όχι κάποια νοσταλγία για τις εποχές της …αθωότητας. Και εάν έχουν συμφωνήσει οφείλουν να το τηρήσουν. Και να εμπιστευτούν τους πολίτες που τους ψήφισαν αλλά και όσους θα ήθελαν αλλά δεν πείσθηκαν επαρκώς να το πράξουν. Προσωπικές στρατηγικές, ιδεολογικές εμμονές και θιγμένες μεγαλειότητες δεν μπορούν να υπονομεύουν το “όλον” που θέλει να ανοιχτεί στην κοινωνία και να επιστρέψει στη διακυβέρνηση της χώρας χωρίς τις αυταπάτες και τα στερεότυπα του 2015.

    Στα ποδοσφαιρικά συνηθίζεται η έκφραση “την ομάδα σου δεν την αλλάζεις, είτε νικά, είτε χάνει”.

    Όταν, όμως, η ομάδα σου χάνει με κατεβασμένα τα χέρια ή δεν παίζει καλή μπάλα, τότε σταματάς να πηγαίνεις στο γήπεδο.

    Στην πολιτική ισχύει κάτι ανάλογο. Το 31,5% που ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα (μάλλον περισσότερο τον δεύτερο από τον πρώτο…) έκανε την επιλογή προσδοκώντας πως στο επόμενο ντέρμπι θα κερδίσει και θα κυβερνήσει ξανά. Αποδέχθηκε την ήττα στο πλαίσιο του “παιχνιδιού” της δημοκρατίας αλλά θα πηγαίνει κάθε φορά στο γήπεδο της κάλπης επειδή ελπίζει στη νίκη.

    Αυτό θα είναι και το ζητούμενο για τον νέο πολιτικό φορέα που θα προκύψει στην πορεία προς το 3ο συνέδριο. Προπονητή έχει και είναι αποδεδειγμένα ικανός- αν και προφανώς μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί. Κόσμο για να γεμίσει τις κερκίδες έχει, επίσης, και μπορεί να γίνει ακόμα περισσότερος. Χρειάζεται, όμως, μεταγραφές, ομοιογένεια και αυτοπεποίθηση. Και, φυσικά, στρατηγική και μέθοδο.

  • Ο απολογισμός του Μαξίμου για την επίσκεψη Μητσοτάκη στη Ν. Υόρκη: Η Ελλάδα μπαίνει στον διεθνή επενδυτικό χάρτη

    Ο απολογισμός του Μαξίμου για την επίσκεψη Μητσοτάκη στη Ν. Υόρκη: Η Ελλάδα μπαίνει στον διεθνή επενδυτικό χάρτη

    Πλούσιος και θετικός είναι ο απολογισμός της πενθήμερης επίσκεψης του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στη Νέα Υόρκη, ο οποίος μετέφερε και πέραν του Ατλαντικού το μήνυμα ότι η Ελλάδα «ξαναμπαίνει στο χάρτη ως μια χώρα, αξιόπιστη, σοβαρή, σύγχρονη, που έχει αφήσει πίσω της την κρίση και τη μιζέρια». Ο πρωθυπουργός ξεκίνησε την προσπάθεια «να αλλάξει το αφήγημα για την χώρα» από τις τρεις πρωτεύουσες της Ευρώπης, Παρίσι, Βερολίνο και Χάγη, συνέχισε την εβδομάδα που μας πέρασε με τη Νέα Υόρκη και ο επόμενος σταθμός είναι στις αρχές Νοεμβρίου όπου θα επισκεφθεί την Σαγκάη ενώ θα έχει και συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κίνας.

    Η Ελλάδα επενδυτικός προορισμός

    Ο πρώτος στόχος του πρωθυπουργού ήταν να προβάλλει τη νέα εικόνα της χώρας και γι’ αυτό το πρόγραμμά του ήταν γεμάτο με επαφές με κορυφαίους οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες των ΗΠΑ, όπως ο υπουργός Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος, ο επικεφαλής της JP Morgan Τζέιμι Ντάιμον, ο επικεφαλής της Goldman Sachs Ντέιβιντ Σόλομον, ο ισχυρός άνδρας του πρακτορείου Bloomberg και πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μάικλ Μπλούμπεργκ, και ο σύμβουλος και γαμπρός του Προέδρου Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ.

    Στη διάρκεια των πέντε ημερών που βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, ο πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να μιλήσει σε πάνελ παρουσία περισσότερων από 250 υποψηφίων επενδυτών. Συγκεκριμένα, ο κ. Μητσοτάκης μίλησε στη συνάντηση του International Advisory Board του Atlantic Council, στο Bloomberg Global Business Forum, σε εκδήλωση του Council on Foreign Relations, σε τραπέζι της Goldman Sachs (παρουσία 30 CEOs), σε γεύμα που παρέθεσε παρουσία επενδυτών ο Αμερικανός υπουργός Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος και σε εκδήλωση με επιφανείς επιχειρηματίες της ομογένειας στο University Club της Νέας Υόρκης.

    Και μόνο οι παρουσίες δείχνουν το ενδιαφέρον και υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η Ελλάδα ξαναμπαίνει στο «ραντάρ των διεθνών επενδυτών». Ο Κυρ. Μητσοτάκης πήγε εκεί όχι με κάποιες γενικόλογες υποσχέσεις, αλλά έχοντας δείξει εμπράκτως ότι το επενδυτικό περιβάλλον αλλάζει στην Ελλάδα. Το ξεμπλοκάρισμα εμβληματικών επενδύσεων όπως του Ελληνικού, της Cosco και των Σκουριών, συνέβαλε ώστε να δοθεί το σήμα ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δημιουργεί ένα πλαίσιο φιλικό για την επιχειρηματικότητα. Η μείωση στη φορολογία των επιχειρήσεων και στα μερίσματα, επίσης ενισχύει αυτό το σήμα. Συνεργάτης του έλεγε ότι «η άνεση με την οποία κινείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι γνώσεις του για το διεθνές οικονομικό περιβάλλον ήταν επίσης “σύμμαχοι” στην προσπάθεια του να πείσει τους επενδυτές ότι μπορούν να εμπιστευθούν την Ελλάδα και να καταστήσει την χώρα διεθνή επενδυτικό προορισμό». Φυσικά και ο ίδιος αναγνωρίζει ότι οι επενδυτές έχουν εικόνα της χώρας. Η ελληνική κυβέρνηση παρουσιάζει συγκεκριμένους τομείς που προσφέρονται για τοποθετήσεις κεφαλαίων και φέρνει σε επαφή τους διεθνείς επενδυτές με Έλληνες. Άλλωστε υπάρχουν και οι αποκρατικοποιήσεις που προωθεί το ΤΑΙΠΕΔ και αποτελούν πεδίο δυνητικών επενδύσεων. Ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στα funds που αναζητούν βραχυχρόνιες κερδοφόρες τοποθετήσεις κεφαλαίων αλλά και μακροπρόθεσμες επενδύσεις, όπως της Blackstone που επένδυσε 500 εκατομμύρια ή των δύο εταιρειών που επενδύουν 650 εκατομμύρια στο Ελληνικό.

    Πάντως στις συναντήσεις της JP Morgan και της Goldman Sach οι επενδυτές ρώτησαν για τις τράπεζες. Η ελληνική κυβέρνηση εξετάζει να προσφέρει περί τα 9 δισεκ. ευρώ ως εγγυήσεις. Στο ίδιο πλαίσιο ο κ. Μητσοτάκης έδωσε δύο συνεντεύξεις σε αμερικανικά μέσα ενημέρωσης -Bloomberg και στην Washington Post- απευθύνοντας κάλεσμα για επενδύσεις.

    Διεθνείς συναντήσεις

    Ο πρωθυπουργός συναντήθηκε διμερώς με 10 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων. Ξεκίνησε με τους ηγέτες της Κολομβίας, της Παλαιστίνης, και συνέχισε με τους ηγέτες τριών κρατών των δυτικών Βαλκανίων, της Σερβίας,της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας, του Κοσόβου, της Αυστραλίας, της Αρμενίας, της Τουρκίας και ασφαλώς τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη. Ένα από τα αποτελέσματα του ταξιδιού του, μετά από τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Σκοτ Μόρισον είναι ότι θα επισκεφθεί την Αυστραλία στις αρχές του επόμενου χρόνου, ενώ τη δική του πρόσκληση να επισκεφθεί την Ελλάδα αποδέχθηκε ο πρωθυπουργός της Ινδίας.

    Ερντογάν και Ζάεφ

    Ξεχωρίζουν φυσικά οι συναντήσεις με τον Ταγίπ Ερντογάν και τον Ζόραν Ζάεφ, που καίτοι αναγνωριστικές εν τέλει αποδείχθηκαν και ουσιαστικές. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έβαλε όλα τα ανοικτά ζητήματα με αιχμή το μεταναστευτικό και το Κυπριακό. Ο ίδιος δήλωσε στη συνέχεια, μιλώντας με δημοσιογράφους, ότι «πιστεύει στις διαπροσωπικές σχέσεις και ότι είναι συγκρατημένα αισιόδοξος», μέχρι να επιβεβαιωθεί στην πράξη από συγκεκριμένες ενέργειες της Άγκυρας ξεκινώντας από το προσφυγικό/μεταναστευτικό που τους τελευταίους μήνες έχουν αυξηθεί οι ροές προς τα ελληνικά παράλια.

    Συνεργάτες του ανέφεραν αργότερα ότι το κλίμα στην συνάντηση ήταν καλύτερο απ’ ό,τι περίμεναν. Ενδεικτικό του κλίματος είναι ότι κατά την διάρκεια της συζήτησης που διήρκεσε περίπου 50 λεπτά ο Ταγίπ Ερντογάν αναφέρθηκε στην μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης και απέφυγε να την αποκαλέσει τουρκική.

    Όσον αφορά το διμερές πεδίο συμφώνησαν ότι υπάρχει περιθώριο για αύξηση των εμπορικών συναλλαγών ενώ από την τουρκική πλευρά αναγνωρίστηκε η θετική δυναμική της ελληνικής οικονομίας και ότι μπορεί να βοηθήσει και την τουρκική που βρίσκεται σε στασιμότητα. Ο πρωθυπουργός μιλώντας στους Έλληνες δημοσιογράφους, ήταν σαφής ότι «η Ελλάδα δεν θα δεχθεί κινήσεις αμφισβήτησης εντός της δικής της ΑΟΖ και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων».

    Παράλληλα διατύπωσε και δημόσια την θέση του ότι η Τουρκία μπορεί και πρέπει να κάνει περισσότερα στο μεταναστευτικό -όπως ορίζει η συμφωνία που έχει υπογράψει με την ΕΕ-, εμποδίζοντας τους διακινητές όσο ακόμη βρίσκονται στο έδαφός της αλλά και στην θάλασσα πριν φθάσουν στα ελληνικά νησιά. Παράλληλα θεωρεί, και το είπε και στον κ. Ερντογάν, ότι η Τουρκία, που φιλοξενεί πολλούς πρόσφυγες και μετανάστες στο έδαφός της πρέπει να στηριχθεί οικονομικά από την ΕΕ, και μετά το 2019, αλλά ο τρόπος για να το πετύχει δεν είναι με επιθετικές κινήσεις και δηλώσεις του είδους ότι «αν δεν τα βρούμε θα στείλει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στην Ευρώπη» (που αποτελεί και έμμεση παραδοχή ότι μπορεί να ελέγξει τη μεταναστευτική ροή), αλλά καλή τη πίστη. Όσον αφορά την Κύπρο, ζήτησε από τον Τούρκο Πρόεδρο να σταματήσουν οι ενέργειές της στην κυπριακή ΑΟΖ ενώ σημείωσε ότι οι επισκέψεις και οι δηλώσεις αξιωματούχων της (π.χ. για τα Βαρώσια) εμποδίζουν τον διάλογο των δύο κοινοτήτων για την εξεύρεση λύσης.

    Όχι διαχωρισμός της ενταξιακής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων

    Με τον πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε την πάγια θέση του ότι «δεν θα υπέγραφε την Συμφωνία των Πρεσπών αλλά από την στιγμή που κυρώθηκε θα την εφαρμόσει». Ο κ. Ζάεφ του ζήτησε να στηρίξει την ενταξιακή προοπτική της χώρας του ανεξάρτητα από την πορεία της Αλβανίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μένει στην θέση που υιοθετούν οι περισσότερες χώρες της ΕΕ, ότι η ενταξιακή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων, δηλαδή της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας θα πρέπει να εξεταστούν μαζί και να μην διαχωριστούν. Ο κ. Ζάεφ πάντως έδειξε και στον κ. Μητσοτάκη την διάθεση για περαιτέρω εξομάλυνση και προσέγγιση καθώς θεωρεί ότι η Ελλάδα μπορεί να παίξει ηγετικό ρόλο στα Βαλκάνια. Ο κ. Μητσοτάκης από την πλευρά του υπογράμμισε ότι υπάρχουν σημεία όπου η χώρα του καθυστερεί την υλοποίηση της Συμφωνίας ενώ υπάρχουν δύσκολα πεδία όπως το θέμα των εμπορικών επωνυμιών των επιχειρήσεων. Ο Ζόραν Ζάεφ και σε αυτό έδειξε φραστικά πρόθεση να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της Συμφωνίας. Πρόβαλε δε στον κ. Μητσοτάκη ότι υπάρχει περιθώριο πλέον για περισσότερες ελληνικές επενδύσεις στην χώρα του για να εισπράξει την απάντηση ότι και τα προηγούμενα χρόνια που δεν υπήρχε Συμφωνία, αυτό δεν εμπόδισε την ενεργοποίηση των ελληνικών επιχειρήσεων.

    Η ενταξιακή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων συζητήθηκε και στην συνάντηση του πρωθυπουργού με τον πρωθυπουργό της Αλβανίας, Έντι Ράμα, στον οποίο ο πρωθυπουργός έθεσε το θέμα της ελληνικής εθνικής μειονότητας ως προϋπόθεση. Σε καλό κλίμα ήταν και οι συναντήσεις με τον πρόεδρο του Κοσσόβου Χακίμ Θάτσι και τον πρωθυπουργό της Σερβίας Αλεξάντερ Βούσιτς. Ο πρωθυπουργός της Σερβίας μάλιστα ζήτησε από τον κ. Μητσοτάκη να μην προχωρήσει σε αναγνώριση του Κοσσόβου κάτι στο οποίο του απάντησε θετικά.

    Ψήφος στους απόδημους Έλληνες

    Ιδιαίτερο κομμάτι του προγράμματός του αφορούσε την ομογένεια και είναι η πρώτη φορά μετά από 20 σχεδόν χρόνια που Έλληνας πρωθυπουργός μίλησε σε ανοικτή εκδήλωση στην Αστόρια. Οι ομογενείς του επιφύλαξαν ιδιαίτερα θερμή υποδοχή το βράδυ της Τετάρτης. Ο κ. Μητσοτάκης απηύθυνε από στήθους ομιλία υπογραμμίζοντας την απόφασή του να προχωρήσει στην νομοθέτηση του δικαιώματος των ομογενών να ψηφίσουν στις εκλογές από τον τόπο διαμονής τους. Η πρόταση της κυβέρνησης είναι έτοιμη και ο κ. Μητσοτάκης θα ξεκινήσει σύντομα κύκλο συναντήσεων με τον Αλέξη Τσίπρα και τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Ο κ. Τσίπρας έχει την δική του πρόταση την οποία ο πρωθυπουργός θεωρεί προσβλητική για τους απόδημους Έλληνες και τον προειδοποίησε ότι εάν δεν αλλάξει θέση θα μείνει απελπιστικά μόνος.

    Ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε και την Αρχιεπισκοπή Αμερικής όπου είχε συνάντηση σε πολύ θερμό κλίμα με τον Αρχιεπίσκοπο κ.Ελπιδοφόρο. Επίσης, και μεταξύ άλλων, ο κ. Μητσοτάκης είχε σύντομη συνομιλία με τον απερχόμενο Επίτροπο Οικονομικών της ΕΕ Πιερ Μοσκοβισί ο οποίος αναμένεται στην Αθήνα τις επόμενες μέρες και με εκπροσώπους εβραϊκών οργανώσεων. Είχε επίσης μια σύντομη επαφή στο λόμπι του ξενοδοχείου Millenium με τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν καθώς επίσης μια επαφή γνωριμίας με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τη σύζυγό του Μελάνια, στη δεξίωση που παρέθεσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ προς τιμήν των αντιπροσωπειών των χωρών που συμμετείχαν στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

    Αμυντική Συμφωνία με ΗΠΑ

    Αν και δεν συναντήθηκε με τον Ντόναλντ Τράμπ λόγω των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων στις ΗΠΑ που ανέτρεψαν το πρόγραμμα του αμερικανού Προέδρου, το θέμα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων είναι στο τραπέζι. Τον Οκτώβριο αναμένεται στη χώρα μας ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο στο πλαίσιο του αναβαθμισμένου στρατηγικού διαλόγου Ελλάδος – ΗΠΑ και ενώ έχει τεθεί το θέμα της ανανέωσης της συμφωνίας για τη βάση της Σούδας με επέκταση της πέραν του ενός χρόνου, η ελληνική κυβέρνηση λέει ότι «είμαστε σε συζητήσεις για επικαιροποίηση της συμφωνίας ώστε αλλαγές που έχουν γίνει στο πεδίο να συμπεριληφθούν σε νομικό κείμενο».

    Μετά το πέρας του επίσημου προγράμματός του ο πρωθυπουργός που συνοδεύεται από την σύζυγό του Μαρέβα παρέμεινε στις ΗΠΑ καθώς ο μεγάλος του γιος σπουδάζει εκεί.

    Πηγή: ΑΠΕΜΠΕ

  • Ενισχυμένος ο Αλέξης Τσίπρας μετά την ομόφωνη έγκριση της πολιτικής διακήρυξης

    Ενισχυμένος ο Αλέξης Τσίπρας μετά την ομόφωνη έγκριση της πολιτικής διακήρυξης

    Με την έγκριση της πολιτικής διακήρυξης χωρίς κανέναν «κατά», ολοκληρώθηκε η διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Η Διακήρυξη θα αποτελέσει τη βάση της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα αύριο το βράδυ στο φεστιβάλ Σπούτνικ, της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.

    Υπό τον τίτλο: «Δημοκρατικό κάλεσμα ένταξης στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία», η διακήρυξη αποτελεί ένα κείμενο-κάλεσμα ένταξης που θέλει να απευθυνθεί σε όσους έχουν δείξει ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, νέους, άνεργους, εργαζόμενους, επισφαλείς εργαζόμενους. Δίνεται βάση στην οικολογία και τίθεται η κλιματική κρίση ως ένα βασικό πρόταγμα για την εποχή μας, στο πώς πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να διευρυνθεί ώστε να καλύψει τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων. Πρόκειται για ένα κάλεσμα που αποσκοπεί όχι μόνο να τους εκπροσωπήσει αλλά «μαζί να συνδιαμορφώσουμε τη νέα προοδευτική πλειοψηφία στη χώρα».

    Σύμφωνα με κομματικές πηγές, υπήρξαν σχόλια σε σχέση με τον οδικό χάρτη για το Συνέδριο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες το κλείσιμο της συνεδρίασης συνόδευσε συζήτηση για τροπολογίες ως επί το πλείστον επεξηγηματικού χαρακτήρα. Οι κομματικές πηγές επισήμαιναν, μεταξύ άλλων, ότι υπήρξε έμφαση στην αναγκαιότητα να πραγματοποιηθούν πολλές εκδηλώσεις σε όλες τις περιφέρειες, παρουσία στελεχών αλλά και του κ. Τσίπρα, «μια διαδικασία συνελεύσεων όπου να μπορούν οι άνθρωποι να μιλήσουν», «μια συνολική εξόρμηση του κόμματος στην κοινωνία».

    Η Διακήρυξη

    Ειδικότερα, στο κείμενο-κάλεσμα διακηρύσσεται η πρόθεση όλων όσοι συμφωνούν με τα προτάγματα της, «να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να οικοδομήσουμε την Αριστερά της εποχής μας» και καλούνται όλοι οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. «Και στην πορεία προς το 3ο Συνέδριο τομή, του ΣΥΡΙΖΑ, να συνδιαμορφώσουμε ένα κόμμα μαζικό, λαϊκό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό που θα εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και θα δίνει ρεαλιστικές και προοδευτικές απαντήσεις σε όλα τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός μας».

    «Υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος των πολλών», υπογραμμίζεται και τονίζεται ότι «η Αριστερά, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο σε κάθε της εκδοχή, υπήρξε από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της δύναμη προοδευτικής αλλαγής», ενώ σημειώνεται η κεντρική επιδίωξη: «Να δημιουργήσουμε δηλαδή μια μεγάλη προοδευτική κοινωνική πλειοψηφία με στόχο μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση».

    «Εμείς, η Προοδευτική Συμμαχία, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ελληνική Αριστερά, θέλουμε να διακηρύξουμε ότι: Η ιστορία δεν έχει τελειώσει!», τονίζεται και διατυπώνεται το «βασικό δίλημμα» στη νέα εποχή: «Ή ο γερασμένος κόσμος του ύστερου καπιταλισμού θα εξακολουθεί να καταστρέφει εκατομμύρια ανθρώπους, κοινωνίες, λαούς, το κλίμα, την ίδια τη γη, το κοινό μας σπίτι. Ή οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ενός νέου διαφωτισμού, ενός νέου ανθρωπισμού και πολιτισμού, μιας ευρύτατης κοινωνικής συμμαχίας και αντίστασης, με την Αριστερά σε θέση ευθύνης και μάχης ανάμεσά τους, θα βάλουν φραγμό στην καταστροφή, θα αλλάξουν τη ροή της ιστορίας προς τη κοινωνική χειραφέτηση».

    Επιπλέον, γίνεται αναφορά στο «ιστορικό ορόσημο» της δημιουργίας για πρώτη φορά μιας κυβέρνησης μέσα στην ΕΕ με πυρήνα ένα κόμμα της Αριστεράς, ενώ εκτενής αναφορά γίνεται και στην πολιτική συγκυρία τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς.

    «Τώρα είναι η σειρά μας να εμπιστευτούμε τον κόσμο που μας εμπιστεύτηκε. Όλοι μαζί να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη προοδευτική παράταξη, που θα εκφράζει τα όνειρα και τις ανάγκες του δημοκρατικού προοδευτικού κόσμου {…) που μέσα από τον συνδυασμό της κυβερνητικής ευθύνης και της ζωντανής συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών θα μετασχηματίσει την Ελλάδα σε μια χώρα με ισότητα και αλληλεγγύη».

    Μια εκ των ενοτήτων της διακήρυξης είναι αφιερωμένη στην «επιστροφή της πολιτικής οργάνωσης» και στο «κόμμα που χρειαζόμαστε». «Η κρίση μας έχει αλλάξει όλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει και αυτός». Ο ΣΥΡΙΖΑ», αναφέρεται, «οφείλει να αλλάξει και να αλλάζει γνωρίζοντας ότι η διαδρομή που θέλουμε να ακολουθήσουμε σημαίνει πρώτα από όλα πλατιά κοινωνική συμμετοχή. Δεν είναι δρόμος των λίγων και των “φωτισμένων”. Είναι ο δρόμος της πλειοψηφίας». Σε αυτόν τον δρόμο «συναντηθήκαμε με συντρόφους και συντρόφισσες που συγκρότησαν την Προοδευτική Συμμαχία. Αριστεροί, σοσιαλιστές, οικολόγοι, ακτιβιστές και ακτιβίστριες της κοινωνίας των πολιτών. Μια νέα κατάσταση, που βάζει μπροστά σε όλους μας νέα καθήκοντα», σημειώνεται, μαζί με την επισήμανση ότι «για να εναρμονιστούμε με τις ανάγκες της εποχής μας χρειαζόμαστε έναν πολιτικό φορέα ανοιχτό σε όλους τους αριστερούς, προοδευτικούς, δημοκρατικούς, ανήσυχους πολίτες…», έναν φορέα που λειτουργεί δημοκρατικά, συλλογικά, «με βάση τις αποφάσεις της πλειοψηφίας αλλά σέβεται και προστατεύει τις μειοψηφίες», που «λειτουργεί πλουραλιστικά, και είναι ανοιχτός στην ύπαρξη ιδεολογικών και ιστορικών ρευμάτων σκέψης». «Έναν φορέα», τονίζεται, «που θα εκφράζει διαφορετικές παραδόσεις αριστερών, σοσιαλιστών, κομμουνιστών, σοσιαλδημοκρατών, ελευθεριακών, καθώς και αυτές του οικολογικού και φεμινιστικού κινήματος».

    Ένα κόμμα, μεταξύ άλλων, μαζικό, «που εγκαταλείπει την ασφάλεια του πρωτόκολλου, της επετηρίδας, και της ρουτίνας, και γίνεται εργαστήρι πειραματισμού δομών, ιδεών, μεθόδων», «που ανοίγει την πόρτα του χωρίς αποκλεισμούς σε όλους τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς ανθρώπους», «ένα κόμμα που θα μπορεί να συμπυκνώνει από την σκοπιά του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις της κοινωνίας».

    «Κάνουμε όλοι μαζί το αποφασιστικό βήμα. Κάνουμε δική μας υπόθεση την συγκρότηση της σύγχρονης μεγάλης αριστερής και προοδευτικής παράταξης που θα εκφράζει την μεγάλη προοδευτική πλειοψηφία. Αυτή και μόνο αυτή είναι που μπορεί να γίνει ηγεμονική δύναμη και να αλλάξει την Ελλάδα στην κατεύθυνση της ισότητας και της αλληλεγγύης, στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία», καταλήγει η Διακήρυξη.

  • Γιατί η ψήφος των αποδήμων μπορεί να αλλάξει άρδην το πολιτικό τοπίο

    Γιατί η ψήφος των αποδήμων μπορεί να αλλάξει άρδην το πολιτικό τοπίο

    Την πρόθεσή του να προσμετράται η ψήφος των αποδήμων στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα ξεκαθάρισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη Νέα Υόρκη, αφήνοντας ανοιχτό το «παράθυρο» για τη δημιουργία φάμπρικας μαζικής απόκτησης ιθαγένειας και απευθείας εγγραφών στους εκλογικούς καταλόγους, με αποτέλεσμα η Αστόρια ή η Μελβούρνη να επηρεάζουν ευθέως το εκλογικό αποτέλεσμα στη χώρα μας και την κατανομή των βουλευτικών εδρών.

    Διαβάστε από την efsyn.gr ολόκληρο το ρεπορτάζ-ανάλυση των Στέργιος ΖιαμπάκαςΓιάννης Μπασκάκης

    Την Αστόρια επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να δώσει ένα δείγμα των προθέσεών του σχετικά με το ευαίσθητο ζήτημα της ψήφου των αποδήμων.

    Ο πρωθυπουργός βρέθηκε εκεί, στο πλαίσιο της συμμετοχής του στη Σύνοδο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, για να δηλώσει ότι είναι «πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, παντού στον κόσμο, όχι μόνο στη μητέρα πατρίδα» και να μιλήσει για μια «σημαντική παρέμβαση στο επίπεδο της σύσφιγξης των σχέσεων της ομογένειας με τη μητέρα πατρίδα».

    Μπορεί να θέλει να εμφανιστεί ως υπερασπιστής του αυτονόητου αιτήματος για τη διευκόλυνση της ψήφου από τον τόπο διαμονής τους των Ελλήνων πολιτών που υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό και ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, αλλά με αυτόν τον τρόπο για άλλη μία φορά επιβεβαίωσε ότι στοχεύει σε ένα πολύ διαφορετικό εκλογικό ακροατήριο. Γιατί και μόνο ο ασαφής όρος «ομογένεια», που επανειλημμένα επιλέγει να χρησιμοποιεί όταν μιλά για την ψήφο των αποδήμων, προδίδει τις επιδιώξεις του.

    Πρόκειται βέβαια για έναν όρο που δεν περιλαμβάνει μόνο τους μετανάστες της κρίσης ή όσους έχουν βιοτικούς δεσμούς με την Ελλάδα και ως εκ τούτου είναι απαραίτητο να διευκολυνθούν να ψηφίζουν στον τόπο όπου κατοικούν, αλλά κυρίως έναν απροσδιόριστο αριθμό δυνητικών εκλογέων, με μακρινή καταγωγή από Ελληνες γονείς, που ενδεχομένως νιώθουν μια νοσταλγία για την Ελλάδα, την οποία όμως δεν γνωρίζουν στ’ αλήθεια και δεν έχουν κανέναν βιοτικό δεσμό μαζί της.

    Παρέλαση Ελληνοαμερικανών στη Νέα Υόρκη

    AP PHOTO

    Η Ν.Δ. διαβεβαιώνει ότι το μέτρο θα αφορά τους «εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους», όμως αποσιωπά το γεγονός ότι στην Ελλάδα ισχύει μέσω του Κώδικα Ιθαγένειας η παγκόσμια ίσως πρωτοτυπία ένας μετανάστης στο εξωτερικό, ακόμα και πέμπτης γενιάς, να μπορεί να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια και έτσι αυτομάτως να εγγράφεται στα δημοτολόγια και τους εκλογικούς καταλόγους, αν αποδείξει καταγωγή από Ελληνα ή Ελληνίδα.

    Υποκρύπτεται δηλαδή ο κίνδυνος να ανοίξει μια φάμπρικα μαζικής απόκτησης ιθαγένειας και απευθείας εγγραφών στους εκλογικούς καταλόγους, με αποτέλεσμα η Αστόρια ή η Μελβούρνη να επηρεάζει ευθέως το εκλογικό αποτέλεσμα στη χώρα μας και την κατανομή των βουλευτικών εδρών που προκύπτει από το όποιο σχετικό μπόνους.

    Οι απόδημοι και η «φάμπρικα» μαζικής απόκτησης ιθαγένειας

    Το παράθυρο για την επίδραση μιας τέτοιας φάμπρικας στο εκλογικό αποτέλεσμα άφησε ανοιχτό ο Κυρ. Μητσοτάκης με τις δηλώσεις του στην Αστόρια.

    Τι είπε; Αφησε μεν να εννοηθεί ότι οι απόδημοι θα εκλέγουν έναν συγκεκριμένο αριθμό βουλευτών Επικρατείας και όχι τοπικούς βουλευτές, μιλώντας για αύξηση του αριθμού των βουλευτών Επικρατείας από τους 12 στους 15 ούτως ώστε «υποχρεωτικά κάποιοι βουλευτές Επικρατείας να είναι εκπρόσωποι της ομογένειας», αλλά ξεκαθάρισε ότι είναι ειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού να προσμετράται στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα και ως εκ τούτου να μετρά και στην κατανομή των 300 κοινοβουλευτικών εδρών μεταξύ των κομμάτων.

    Πρόκειται για μια επιλογή που εξετάστηκε μεν, αλλά μειοψήφησε στην «Επιτροπή για την ψήφο των εκτός επικρατείας εκλογέων», που συγκροτήθηκε τον Οκτώβριο του 2018 και κατέληξε τον περασμένο Απρίλιο σε ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη νομοθετική πρόταση, η οποία αποτελεί και πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ.

    Ως γνωστόν η επιτροπή είχε διακομματικά χαρακτηριστικά και στελεχώθηκε από καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου, επιστήμονες και στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών. Είχε πλουραλισμό στην πολιτική άποψη και στη συνταγματική προσέγγιση του θέματος και εξέτασε διεξοδικά κάθε πτυχή του λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη και τη σχετική διεθνή εμπειρία.

    Το σημείο τριβής

    Το πώς θα μετράει η ψήφος των εκτός των επικρατείας εκλογέων είναι ιδιαίτερα ακανθώδες για κάθε χώρα με μεγάλο απόδημο πληθυσμό. Αποτέλεσε το μεγάλο ζήτημα τριβής μεταξύ των μελών της επιτροπής, που ομοφώνησαν σε κάθε άλλο ζήτημα (ψήφο των συνδυασμών Επικρατείας των κομμάτων, άσκηση εκλογικού δικαιώματος με αυτοπρόσωπη παρουσία, δυνατότητα ψήφου σε όσους εκτός επικρατείας εκλογείς διατηρούν το εκλογικό τους δικαίωμα).

    Πλειοψηφική πρόταση, που αποτυπώνεται και στην πρόταση νόμου, αποτέλεσε -κατόπιν εξαντλητικής συζήτησης- η θέσπιση ενός συστήματος «κλειστού» αριθμού κοινοβουλευτικών εκπροσώπων που θα εκλέγονται με βάση τις ψήφους των εκτός επικρατείας ψηφοφόρων.

    Στα ψηφοδέλτια Επικρατείας των κομμάτων θα υπάρχουν δύο ξεχωριστές λίστες υποψηφίων: μία για τις έδρες που θα αντιστοιχούν στην ελληνική επικράτεια και μία για τις έδρες που θα αντιστοιχούν στα εκλογικά τμήματα του εξωτερικού.

    Οι Ελληνες του εξωτερικού, με βάση την πλειοψηφική πρόταση, θα εκλέγουν έναν αριθμό βουλευτών Επικρατείας της λίστας για το εξωτερικό, που θα κυμαίνεται από 3 έως 12 -ο δε συνολικός αριθμός των βουλευτών Επικρατείας θα αυξηθεί σε 15, το ανώτατο επιτρεπτό από το Σύνταγμα όριο- ανάλογα με τον αριθμό των Ελλήνων που θα εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους εξωτερικού. Η επιτροπή πρότεινε η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού να μετρά μόνο για τον προκαθορισμένο αριθμό εδρών βουλευτών Επικρατείας και όχι για το εκλογικό αποτέλεσμα εντός της ελληνικής επικράτειας.

    «Πρόκειται για ένα σύστημα που ακολουθούν και άλλες χώρες με μεγάλο αριθμό αποδήμων, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Πορτογαλία, και θεωρείται και από την Επιτροπή της Βενετίας ως βέλτιστη πρακτική για τις χώρες αυτές, καθώς αμβλύνει τις συνέπειες της μαζικότητας της συμμετοχής των εκτός επικρατείας στις εθνικές εκλογές» αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει την πρόταση νόμου της επιτροπής.

    Εισήγηση για την προσμέτρηση της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού μόνο για έναν προκαθορισμένο αριθμό εδρών βουλευτών Επικρατείας, χωρίς να προσμετράται η ψήφος τους για την εξαγωγή του εκλογικού μέτρου σημειώνεται ότι είχε κάνει και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ, Δεκέμβριος 2017) ως μία από τις τρεις σχετικές εναλλακτικές εισηγήσεις της. Το νομοσχέδιο υιοθέτησε την οπτική της ΕΕΔΑ, «πηγαίνοντας, μάλιστα, αρκετά βήματα μπροστά υπέρ της εκπροσώπησης των εκτός Επικρατείας εκλογέων» αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση της πρότασης νόμου της επιτροπής.

    Μειοψηφούσα άποψη της Επιτροπής (υποστηρίχθηκε από 2 από τα 11 μέλη της) ήταν οι ψήφοι των Ελλήνων του εξωτερικού να αθροιστούν στο γενικό αποτέλεσμα και να ληφθούν υπόψη στην κατανομή του συνόλου των 300 κοινοβουλευτικών εδρών. Τα μειοψηφούντα μέλη έκαναν λόγο για ιδιαίτερα σοβαρό κίνδυνο να κριθεί αντισυνταγματική η μη προσμέτρηση των ψήφων των Ελλήνων του εξωτερικού στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εκ των υστέρων ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος, επικαλούμενοι παραβίαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας της ψήφου.

    «Τούτο ισχύει πολύ περισσότερο υπό το ισχύον εκλογικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο λαμβάνεται υπόψη ο συνολικός αριθμός των ψήφων για τη χορήγηση του “bonus” των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα και για τον υπολογισμό του κατώτατου ορίου του 3% για την εκλογή βουλευτών» σημείωναν την περασμένη άνοιξη.

    Ωστόσο, κατά την πλειοψηφούσα άποψη, «αυτή η παραβίαση της αρχής της ισότητας δεν προκύπτει στην πραγματικότητα από τον τρόπο ρύθμισης της ψήφου των εκτός Επικρατείας εκλογέων, αλλά είναι στρέβλωση που παράγεται από το ισχύον (σ.σ. ενισχυμένης αναλογικής) εκλογικό σύστημα και η οποία, εξάλλου, δεν θα ισχύει από τις μεθεπόμενες (σ.σ. επόμενες) εκλογές, βάσει του νόμου περί καθιέρωσης της απλής αναλογικής».

    Σε σχέση με το επιχείρημα περί αντισυνταγματικότητας της μη προσμέτρησης της ψήφου των εκτός επικρατείας εκλογέων στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα, η πλειοψηφούσα άποψη επισημαίνει ότι «πράγματι, υπό το ισχύον (σ.σ. ενισχυμένης αναλογικής) εκλογικό σύστημα, ενδεχόμενη επιφύλαξη μικρού αριθμού εδρών Επικρατείας υπέρ των αποδήμων χωρίς ταυτόχρονη επίδρασή τους στη συνολική κατανομή θα κινδύνευε να κριθεί αντισυνταγματική, όχι τόσο λόγω μεγέθους της απόκλισης από την αριθμητική ισοδυναμία όσο λόγω συμβατικού υπολογισμού της ερήμην του πραγματικού αριθμού των αποδήμων.

    Αντίθετα, η προτεινόμενη διακύμανση με βάση τον αριθμό των εγγραφέντων, που μπορεί να φθάσει μέχρι το μεγαλύτερο μέρος των εδρών Επικρατείας, μετριάζει την ανισοδυναμία και κυρίως την καθιστά μετρήσιμη και προβλέψιμη, αντισταθμίζοντας εν τινι μέτρω τον αποκλεισμό από τη συνολική κατανομή» επισημαίνει η πλειοψηφία των μελών της επιτροπής, σύμφωνα με την οποία:

    • α) η ισοδυναμία της ψήφου δεν αποτελεί ρητή διάταξη του Συντάγματος, οπότε η νομοθετική σχετικοποίησή της δεν απαιτεί αναθεώρηση.
    • β) το όριο του 3% και η πρόβλεψη του «bonus» αποτελούν ούτως ή άλλως αποκλίσεις από την αρχή της ισότητας της ψήφου, και μάλιστα σημαντικές, η δε θεραπεία τους θα πρέπει να γίνει διά της τροποποίησης του εκλογικού νόμου (ήδη δε το «bonus» των 50 εδρών δεν θα ισχύει από τις μεθεπόμενες [σ.σ. επόμενες] εκλογές).

    Το άγνωστο εκλογικό σώμα

    Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια το εκτός επικρατείας εκλογικό σώμα. Στο εισηγητικό σημείωμα της επιτροπής αναφέρεται μια εκτίμηση («χωρίς ωστόσο τα στοιχεία αυτά να είναι επίσημα ή/και απολύτως ακριβή») ότι σήμερα στο εξωτερικό διαβιούν περίπου 1,5 εκατομμύριο Ελληνες πολίτες. Θεωρείται ότι αυτός ο αριθμός των συμπολιτών μας περιλαμβάνεται στους εκλογικούς καταλόγους, οι οποίοι στις πρόσφατες εθνικές εκλογές αριθμούσαν 9.903.864 ψηφοφόρους.

    Πολύ πιο συγκεκριμένη είναι η έκθεση της ΕΕΔΑ (Δεκέμβριος 2017), που υπολογίζει ότι οι Ελληνες πολίτες που έφυγαν από τη χώρα μεταξύ 2008-2015 είναι 699.118. Ωστόσο, με δεδομένο ότι ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας αναγνωρίζει ελληνική ιθαγένεια σε όποιον μπορεί να αποδείξει -σε απεριόριστο γενεαλογικό βάθος- την καταγωγή του από Ελληνα ή Ελληνίδα πολίτη μέσω του «δίκαιου του αίματος» (jus sanguinis), δυνητικά οι Ελληνες του εξωτερικού που μπορούν να αποκτήσουν δυνατότητα ψήφου από τον τόπο κατοικίας τους μπορεί να αθροίζονται σε μεγαλύτερες μάζες από τις παραπάνω εκτιμήσεις.

    «Ο ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός των εκτός Επικρατείας εκλογέων σε σύγκριση με το μέγεθος του συνολικού εκλογικού σώματος βρίσκεται στη βάση προβληματισμών σχετικά με το κατά πόσο είναι θεμιτό δικαιοπολιτικά το να επεμβαίνει αποφασιστικά, λόγω μεγέθους, στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος το εκτός Επικρατείας εκλογικό σώμα» αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση που συνοδεύει την πρόταση νόμου της επιτροπής, στην οποία τονίζεται ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο παράγοντες:

    • α) το γεγονός ότι οι πολίτες που διαβιούν εκτός των συνόρων της χώρας, ακόμη και αν χάρη στις νέες τεχνολογίες ενημερώνονται για τις εξελίξεις στη χώρα καταγωγής τους, δεν υφίστανται οι ίδιοι άμεσα στην καθημερινότητά τους τις όποιες πολιτικές αποφάσεις,
    • β) το ερώτημα κατά πόσο τα κόμματα -ιδίως τα μικρότερα- και πολλώ δε μάλλον οι υποψήφιοι μπορούν να έρθουν σε ουσιαστική επαφή με τους εν λόγω εκλογείς και να τους ενημερώσουν για το προεκλογικό τους πρόγραμμα.

    «Θα ήταν πολύ δύσκολα πολιτικά διαχειρίσιμη, αλλά και ηθικά υποστηρίξιμη μια υποθετική περίπτωση (που έχει επιβεβαιωθεί σε άλλες χώρες) κατά την οποία το εκτός Επικρατείας εκλογικό σώμα -έχοντας εξάλλου διαφορετικές παραστάσεις και βιώματα, αλλά και εν στενή εννοία συμφέροντα, βάσει των οποίων καθορίζεται και η εκλογική συμπεριφορά- να ψηφίσει αντίθετα προς τους εντός των τειχών εκλογείς, αλλάζοντας την τελική ισορροπία της ψηφοφορίας» επισημαίνεται στην εισήγηση της επιτροπής, στην οποία τονίζεται ότι οι παραπάνω επιφυλάξεις «βρίσκουν ερείσματα στην πάγια νομολογία του ΕΔΔΑ (σ.σ. Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), ενώ αναγνωρίζονται και από την Επιτροπή της Βενετίας του Συμβουλίου της Ευρώπης (“Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου”), η οποία, για αυτούς ακριβώς τους λόγους, στις περιπτώσεις των χωρών που έχουν μεγάλο αριθμό πολιτών που ζουν στο εξωτερικό, και συνεπώς οι ψήφοι αυτών θα μπορούσαν να επηρεάσουν αισθητά το εκλογικό αποτέλεσμα, θεωρεί πιο ενδεδειγμένη την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση μέσω προκαθορισμένου αριθμού εκλεγμένων κοινοβουλευτικών εκπροσώπων».

    Σημειώνεται ακόμα ότι, σύμφωνα με την έκθεση της ΕΕΔΑ, από τα 57 συμβαλλόμενα κράτη του Συμβουλίου της Ευρώπης, στα 45 αναγνωρίζεται δικαίωμα ψήφου στους εκτός επικρατείας εκλογείς, αλλά και εκεί υπάρχουν ποικίλες διαφοροποιήσεις και περιορισμοί, λ.χ. ως προς τον ορισμό τού εκτός επικρατείας εκλογικού σώματος (χρονικοί περιορισμοί σχετικά με την παραμονή ή απουσία από τη χώρα καταγωγής) ή ως προς το είδος της εκλογικής διαδικασίας στην οποία αυτοί συμμετέχουν (βουλευτικές εκλογές, τοπικές εκλογές κ.λπ.). Γενικά τα κράτη δεν δίνουν ίδιας βαρύτητας δικαίωμα ψήφου στους εκτός επικρατείας με τους εντός επικρατείας εκλογείς.

    Η κυβερνητική επιδίωξη

    Διακηρυγμένος στόχος του υπουργείου Εσωτερικών είναι να δοθεί μέσα στον Οκτώβριο στη δημοσιότητα η νομοθετική πρόταση για την ψήφο των Ελλήνων που διαμένουν στο εξωτερικό. Η προσμέτρηση της ψήφου των αποδήμων στο γενικό αποτέλεσμα είναι αυτή τη στιγμή η μοναδική πρόβλεψη που έχει αποσαφηνίσει η κυβέρνηση (συντασσόμενη ουσιαστικά με τη μειοψηφία της Επιτροπής για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού) ότι θα αποτυπώνεται στο υπό σύνταξη νομοσχέδιο.

    «Εξετάζεται σοβαρά», έχουν αναφέρει αρμόδια κυβερνητικά στελέχη, η δυνατότητα της επιστολικής ψήφου και μένει να αποδειχτεί εάν αυτός θα είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο οι εκτός επικρατείας Ελληνες θα ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα ή -στην περίπτωση που δεν απορριφθεί- αν θα συνδυαστεί με την αυτοπρόσωπη ψήφο σε πρεσβείες, προξενεία κ.λπ.

    Αξιο αναφοράς είναι πάντως ότι τη στιγμή που η κυβέρνηση περιορίζεται σε διαρροές σχετικά με τις προθέσεις της, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις. Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει την πρόταση της επιτροπής που εργάστηκε επί της προηγούμενης ηγεσίας του υπουργείου Εσωτερικών. Από την άλλη το ΚΙΝ.ΑΛΛ. προσέρχεται στον διάλογο με τη δική του πρόταση, που προσεγγίζει επίσης τη μειοψηφούσα άποψη της επιτροπής και συναντά τη θέση της Ν.Δ. για προσμέτρηση της ψήφου των εκτός επικρατείας Ελλήνων στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα.

    Προτείνει περαιτέρω το ΚΙΝ.ΑΛΛ. η πραγματική εκπροσώπηση των απόδημων να εξασφαλιστεί με τη δημιουργία μιας νέας ενιαίας «Περιφέρειας Ελλήνων Κατοίκων Εξωτερικού», που θα εκλέγει 5-7 βουλευτές, και να καθιερωθεί η επιστολική ψήφος. Να σημειωθεί ωστόσο ότι ο πρώην υπουργός Εσωτερικών επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Ραγκούσης, έχει ασκήσει κριτική στο ΚΙΝ.ΑΛΛ., λέγοντας ότι έχει μεταβάλει ριζικά τη θέση του ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα της ψήφου των αποδήμων.

    Υπενθυμίζεται ότι όταν το 2009 η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ. κατέθεσε σχέδιο νόμου για την ψήφο των αποδήμων, το ΠΑΣΟΚ, μέσω του Ευάγγ. Βενιζέλου, είχε αντιδράσει ως εξής: «Το νομοσχέδιο που προτείνει η κυβέρνηση στη Βουλή για τη δήθεν ψήφο των αποδήμων είναι ένα συνταγματικό τερατούργημα. Προσβάλλει βάναυσα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος της χώρας. Πρόκειται όχι απλώς για εμπαιγμό των αποδήμων Ελλήνων, αλλά και για υποβάθμιση και για διασυρμό του σκληρού πυρήνα της δημοκρατίας γιατί γίνεται απόπειρα νόθευσης των βασικών κανόνων της εκλογικής διαδικασίας» (1.4.2009).

    Τα ίδια επανέλαβε και την επομένη ο κ. Βενιζέλος: «Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το νομοσχέδιό της είναι αντισυνταγματικό. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι δεν πρόκειται να αποσπάσει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης. Δεν διαφωνεί μόνο το ΠΑΣΟΚ. Διαφωνεί και ο ΣΥΡΙΖΑ και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Και ενώ τα γνωρίζει όλα αυτά η κυβέρνηση, και προσωπικά ο πρωθυπουργός, έρχεται εδώ για να κάνει τι; Για να κάνει ένα προεκλογικό φλερτ με τους απόδημους Ελληνες;»

    Με βάση το Σύνταγμα, η ψήφιση του νόμου για την παροχή δυνατότητα ψήφου στους Ελληνες του εξωτερικού από τον τόπο κατοικίας τους απαιτεί πλειοψηφία 200 βουλευτών. Η αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης εξελίσσεται σε υψηλούς τόνους. Προθέσεις αλλοίωσης του εκλογικού σώματος χρεώνει η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. «Απάτη» χαρακτήρισε ο ίδιος ο πρωθυπουργός την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ την ίδια στιγμή ο Κυρ. Μητσοτάκης αναπαράγει το «μότο» του υπουργείου Εσωτερικών περί ανάγκης ψήφισης του νόμου «όχι από 200, αλλά από 300 βουλευτές».

    ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

    (1.4.2009, κατόπιν πρότασης της Ν.Δ. για την ψήφο των αποδήμων)​​​​​​

    «Το νομοσχέδιο που προτείνει η κυβέρνηση στη Βουλή για τη δήθεν ψήφο των αποδήμων είναι ένα συνταγματικό τερατούργημα. Προσβάλλει βάναυσα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος της χώρας. Πρόκειται όχι απλώς για εμπαιγμό των αποδήμων Ελλήνων, αλλά και για υποβάθμιση και για διασυρμό του σκληρού πυρήνα της δημοκρατίας γιατί γίνεται απόπειρα νόθευσης των βασικών κανόνων της εκλογικής διαδικασίας»

    Μια παλιά ιστορία

    Μπορεί η Ν.Δ. σήμερα να οχυρώνεται πίσω από την αρχή της ισότητας της ψήφου, ωστόσο σχετικά με το τι ακριβώς επιδιώκει με την ψήφο των αποδήμων το έχει αποκαλύψει με ωμό τρόπο ο προσωπικός βιογράφος του Κώστα Καραμανλή, Μανώλης Κοττάκης (βλ. «Καραμανλής off the record», εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2011). Οπως έχουμε ήδη γράψει, ο κ. Κοττάκης εξηγεί ότι «ο πρώην πρωθυπουργός αποπειράθηκε να αλλάξει τους βασικούς συσχετισμούς της μεταπολίτευσης υπέρ της Κεντροδεξιάς με την ψήφο των αποδήμων». Αλλά δεν μένει εκεί.

    Λέει ακόμα ρητά ότι «η χορήγηση της ελληνικής υπηκοότητας σε 30.000 ομογενείς από τη Βόρειο Ηπειρο (όνειρο δεκαετιών) και η εξαγγελία της παροχής ψήφου στους αποδήμους κατά το ταξίδι του στην Αυστραλία (22/5/2007) υπηρετούσαν έναν μακροπρόθεσμο στόχο: να αλλοιώσει αθόρυβα και οριστικά τον συσχετισμό δυνάμεων υπέρ της Κεντροδεξιάς, καθώς οι απόδημοι είναι φιλελεύθεροι και οι Βορειοηπειρώτες συντηρητικοί. Δεν πρόλαβε όμως!». Αυτό λοιπόν το σχέδιο «αλλοίωσης του συσχετισμού δυνάμεων» στη χώρα μας επανέρχεται, όπως όλα δείχνουν, και σήμερα από τη Ν.Δ. του Κυρ. Μητσοτάκη.

    ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΟΤΤΑΚΗΣ

    («Καραμανλής off the record», εκδ. Λιβάνη)

    «Ο πρώην πρωθυπουργός αποπειράθηκε να αλλάξει τους βασικούς συσχετισμούς της μεταπολίτευσης υπέρ της Κεντροδεξιάς με την ψήφο των αποδήμων. […] Η χορήγηση της ελληνικής υπηκοότητας σε 30.000 ομογενείς από τη Βόρειο Ηπειρο (όνειρο δεκαετιών) και η εξαγγελία της παροχής ψήφου στους αποδήμους κατά το ταξίδι του στην Αυστραλία (22/5/2007) υπηρετούσαν έναν μακροπρόθεσμο στόχο: να αλλοιώσει αθόρυβα και οριστικά τον συσχετισμό δυνάμεων υπέρ της Κεντροδεξιάς, καθώς οι απόδημοι είναι φιλελεύθεροι και οι Βορειοηπειρώτες συντηρητικοί. Δεν πρόλαβε όμως!»

    Πηγή: efsyn.gr

  • Οι ισορροπίες στην Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ και το μήνυμα Τσίπρα- Ολόκληρη η πολιτική διακήρυξη

    Οι ισορροπίες στην Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ και το μήνυμα Τσίπρα- Ολόκληρη η πολιτική διακήρυξη

    Με τοποθετήσεις των μελών συνεχίζονται από το πρωί του Σαββάτου 28/9 οι εργασίες της δεύτερης ημέρας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

    Σύμφωνα με πηγές του κόμματος, τις οποίες επικαλείται το ΑΠΕ – ΜΠΕ, η συζήτηση ξεκίνησε το πρωί αναφορικά με την πολιτική συγκυρία και εν συνεχεία οι τοποθετήσεις των μελών κινούνται γύρω από την πολιτική διακήρυξη, η οποία θα αποτελεί ένα προσκλητήριο για την ένταξη νέων μελών.

    Κατά τις ίδιες πληροφορίες πρόκειται για ένα κείμενο-προσκλητήριο που ουσιαστικά εξηγεί γιατί να εγγραφεί κάποιος, με το κόμμα να ενδιαφέρεται όχι απλώς να εκφράσει αυτούς που το ψήφισαν, αλλά και να παρέμβει στους μαζικούς χώρους για τη διαμόρφωση μιας προοδευτικής πλειοψηφίας. Το κείμενο αναφέρεται στην πολιτική συγκυρία κατά τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης της ΝΔ, πού βρίσκονται οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρώπη, ενώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην οικολογία και την κλιματική κρίση.

    Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο εκπρόσωπος Τύπου Αλέξης Χαρίτσης, κατά την τοποθέτηση του μίλησε για την ψηφιακή πλατφόρμα που θα χρησιμοποιηθεί για την επιγραμμική εγγραφή των νέων μελών, η οποία θα μπορεί να είναι έτοιμη περί τα μέσα Οκτωβρίου. Εν τω μεταξύ, κατά τις ίδιες πληροφορίες, από τις εκλογές και έπειτα έχουν ήδη εγγραφεί πάνω από 5.000 μέλη.

    Ο Γιώργος Σταθάκης, ο οποίος αναλαμβάνει συντονιστής της Επιτροπής Προγράμματος, η οποία, όπως ανακοίνωσε χτες ο Αλέξης Τσίπρας, θα επιφορτιστεί με την ευθύνη να ετοιμάσει το πρόγραμμα της προοδευτικής διακυβέρνησης, παρουσίασε τις βασικές πτυχές της δουλειάς που θα γίνει το πρόγραμμα. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, μεταξύ άλλων, μίλησε για την ανάγκη να αξιοποιηθεί η εμπειρία των περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων που πραγματοποιήθηκαν επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως προς το περιεχόμενο τους όσο και ως νέα ευκαιρία για επαφή με τις κοινωνίες, τους φορείς και τα σωματεία.

    Την πρώτη ημέρα της συνεδριάσης μίλησε σε ζωντανή μετάδοση ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος μίλησε για «την ιστορική, όπως είπε, ευθύνη «να εκπροσωπήσουμε τις προσδοκίες και να μη διαψεύσουμε τις ελπίδες του 32% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύτηκε ξανά» αλλά και άσκησε σκληρή κριτική στον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

    Η πολιτική διακήρυξη του κόμματος θα παρουσιαστεί την Κυριακή 29/9, στο Φεστιβάλ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο θα ολοκληρωθεί με την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, την Κυριακή το απόγευμα.

    Το προσχέδιο της πολιτικής διακήρυξης, το οποίο έχει ετοιμάσει ο Νάσος Ηλιόπουλος, παρουσιάστηκε από τον ίδιο την Πέμπτη, κατά τη διάρκεια της Πολιτικής Γραμματείας.

    «Το βλέπουμε σαν ένα προσκλητήριο για την προσέλκυση νέων μελών», σημείωναν οι ίδιες πηγές. «Μετά το φεστιβάλ ξεκινά μια ευρύτατη τρίμηνη καμπάνια, που θα περιλαμβάνει ανοιχτές συνελεύσεις σε όλη τη χώρα με τον Αλέξη Τσίπρα να πηγαίνει σε όσο περισσότερες μπορεί», προσθέτουν πηγές του ΣΥΡΙΖΑ.

    Το μήνυμα Τσίπρα

    Προσκλητήριο στους πολίτες που του έδωσαν 31,5% στις εκλογές του Ιουλίου “να πάρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια τους” και να εγγραφούν μέλη ενόψει του Συνεδρίου του, πρόκειται να απευθύνει την Κυριακή το βράδυ από το Φεστιβάλ “Σπούτνικ” της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, στο πάρκο Γουδή, ο Αλέξης Τσίπρας.

    Με την ομιλία του στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματός του το μεσημέρι της Παρασκευής, προέτρεψε τα στελέχη εκείνα που είναι επιφυλακτικά (ή τα, λίγα έστω, που δεν θέλουν το άνοιγμα) “να μην φοβηθούμε να ανοίξουμε, να μεγαλώσουμε, να αλλάξουμε” και ζήτησε “να εμπιστευτούμε τον κόσμο που μας εμπιστεύτηκε. Προς όσους, μάλιστα, αντιδρούν, απέστειλε σαφέστατο μήνυμα πως “ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ιδιοκτήτες, παρά μόνο τον κόσμο που τον στηρίζει”.

    Στη δεύτερη ημέρα της συνεδρίασης της ΚΠΕ θα συζητηθεί και θα τεθεί προς έγκριση η Διακήρυξη για το νέο-ουσιαστικά- φορέα, που αποτελεί και το προσκλητήριο για τα νέα μέλη. Ενδιαφέρον έχει, όμως, και πώς θα τοποθετηθούν τη δεύτερη ημέρα της συνεδρίασης τα κορυφαία στελέχη και τα στελέχη που διαφωνούν με το εγχείρημα (έστω και αν δεν το λένε ευθέως, αλλά απλώς θέτουν διάφορα προσκόμματα), με την Κουμουνδούρου να ανησυχεί για δημιουργία κλίματος εσωστρέφειας.

    Άμεσα, πάντως, -και εφόσον ο Αλέξης Τσίπρας συναντηθεί με την Προοδευτική Συμμαχία- αναμένεται να συγκροτηθεί η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή Ανασυγκρότησης (ΚΟΕΑ), στην οποία θα συμμετέχουν τα μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ, οι βουλευτές που πρωτοεξελέγησαν και δεν είναι μέλη της, η αντίστοιχη Πολιτική Επιτροπή της Προοδευτικής Συμμαχίας και νέα πρόσωπα που θα αναζητηθούν, προκειμένου να αποσταλεί μήνυμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εκλογική ήττα της 7ης Ιουλίου, αποκτά και πάλι δυναμική.

    Διακήρυξη
    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ
    ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ- ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

    Όλες και όλοι εμείς οι πολίτες που πιστεύουμε στις αξίες της ελευθερίας, της κοινωνικής προόδου, της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.

    Όλες και όλοι εμείς που οραματιζόμαστε μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και αγωνιούμε για τη βιωσιμότητα του πλανήτη.

    Όλες και όλοι εμείς που όλα τα προηγούμενα χρόνια βρεθήκαμε απέναντι στην ιδιοτέλεια, στον ακραίο ατομισμό και ανταγωνισμό που οδηγεί σε ένα πόλεμο όλοι εναντίoν όλων, στην περιθωριοποίηση των ευάλωτων κομματιών της κοινωνίας, των γυναικών, και των νέων.

    Όλες και όλοι εμείς που αντισταθήκαμε στις συνέπειες της κρίσης και τις πολιτικές λιτότητας, στην υποβάθμιση του κόσμου της εργασίας, του δημοσίου χώρου, των γειτονιών μας, των σχολείων και νοσοκομείων μας.

    Όλες και όλοι εμείς που παλέψαμε να μετατρέψουμε αυτές τις αντιστάσεις σε εφαρμόσιμες πολιτικές, με επιτυχίες και αποτυχίες, αλλά που θέλουμε να συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα άλλο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό μοντέλο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

    Όλες και όλοι εμείς οι πολίτες του σήμερα που εμπνεόμαστε από τους μεγάλους αγώνες του χθες και τις ιστορικές παρακαταθήκες του ελληνικού λαού για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση.

    Όλες και Όλοι εμείς που εμπνεόμαστε από τις πιο λαμπρές παραδόσεις της Αριστεράς στο τόπο μας. Από τη δημιουργία του ΕΑΜ και την Εθνική Αντίσταση, τους δημοκρατικούς αγώνες κατά του μετεμφυλιακού κράτους, τον αγώνα του 114, τον αντιδικτατορικό αγώνα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το μεταπολιτευτικό κύμα του εργατικού και φοιτητικού ριζοσπαστισμού και τη μεγάλη δημοκρατική έκρηξη του 81.

    Αλλά και όλες και όλοι εμείς οι νεότεροι που διαμορφώσαμε τη πολιτική μας συνείδηση στα κινήματα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στη Γένοβα και το Κοινωνικό φόρουμ, στους αγώνες για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου, στις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στη λιτότητα των μνημονίων και στις κινητοποιήσεις για τη προστασία του περιβάλλοντος ενάντια στη κλιματική αλλαγή.

    Όλες και Όλοι εμείς που συναντηθήκαμε πρόσφατα στους εκλογικούς αγώνες της Προοδευτικής Συμμαχίας και του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε όλα τα πολύμορφα προοδευτικά κοινωνικά κινήματα.

    Όλες και Όλοι εμείς, άνθρωποι με διαφορετικές παραδόσεις, αριστεροί, σοσιαλιστές, αγωνιστές και αγωνίστριες του κομμουνιστικού, του οικολογικού και του φεμινιστικού κινήματος, προοδευτικοί δημοκρατικοί πολίτες του κέντρου, που υπερασπίζονται ατομικά, κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες.

    Διακηρύσσουμε τη πρόθεση μας να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να οικοδομήσουμε την Αριστερά της εποχής μας.

    Και καλούμε όλους τους Δημοκρατικούς και προοδευτικούς πολίτες να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Και στη πορεία προς το 3ο Συνέδριο τομή, του ΣΥΡΙΖΑ, να συνδιαμορφώσουμε ένα κόμμα μαζικό, λαϊκό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό που θα εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και θα δίνει ρεαλιστικές και προοδευτικές απαντήσεις σε όλα τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός μας.

    1. Υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος των πολλών
    Η Αριστερά, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο σε κάθε της εκδοχή, υπήρξε από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της δύναμη προοδευτικής αλλαγής.
    Στην πατρίδα μας, κάθε φορά που προσπάθησε να παρέμβει με τόλμη, με λογισμό και μ’ όνειρο, κάθε φορά που οικοδόμησε συμμαχίες και τοποθετήθηκε ηγεμονικά και ταυτόχρονα κινηματικά η Ελλάδα, ο λαός μας, οι κοινωνικές δυνάμεις της αλλαγής, είδαν και βλέπουν τους αγώνες τους να δίνουν καρπούς.
    Τις μεγάλες δημοκρατικές κατακτήσεις του λαού μας αλλά και τις διαχρονικές δημοκρατικές και προοδευτικές αξίες, θέλουμε να τις υπηρετήσουμε με την ίδια αποφασιστικότητα, και με τους πιο πρόσφορους τρόπους, στις νέες συνθήκες. Να δημιουργήσουμε δηλαδή μια μεγάλη προοδευτική κοινωνική πλειοψηφία με στόχο μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση.
    Σε μια ιστορική συγκυρία, που ο παγκόσμιος καπιταλισμός, στην πιο επιθετική, παγκοσμιοποιημένη, νεοφιλελεύθερη, απάνθρωπη μορφή του, θέλει να εμφανίζεται ως το επιστέγασμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ως το τέλος της Ιστορίας, το τέλος των κοινωνικών και δημοκρατικών αγώνων, το τέλος της πάλης για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
    Εμείς, η Προοδευτική Συμμαχία, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ελληνική Αριστερά, θέλουμε να διακηρύξουμε ότι:
    Η ιστορία δεν έχει τελειώσει!
    Το όραμα μιας διαφορετικής, δημοκρατικής και δίκαιης κοινωνίας, κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο.
    Γιατί στη νέα εποχή το βασικό δίλημμα είναι ξεκάθαρο :
    Ή ο γερασμένος κόσμος του ύστερου καπιταλισμού θα εξακολουθεί να καταστρέφει εκατομμύρια ανθρώπους, κοινωνίες, λαούς, το κλίμα, την ίδια τη γη, το κοινό μας σπίτι.
    Ή οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ενός νέου διαφωτισμού, ενός νέου ανθρωπισμού και πολιτισμού, μιας ευρύτατης κοινωνικής συμμαχίας και αντίστασης, με την Αριστερά σε θέση ευθύνης και μάχης ανάμεσά τους, θα βάλουν φραγμό στην καταστροφή, θα αλλάξουν τη ροή της ιστορίας προς τη κοινωνική χειραφέτηση.
    Γιατί σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το να αντισταθούμε στο σύστημα που ορίζει τα πάντα με μοναδικό κριτήριο το κέρδος αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου.
    Σήμερα, έχουμε την ευθύνη να οραματιστούμε, να προβληματιστούμε, να ενωθούμε, και να παλέψουμε για έναν άλλο κόσμο. Για έναν κόσμο με σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.
    Κι αυτός ο κόσμος είναι εφικτός και αναγκαίος όσο ποτέ.
    Το απέδειξαν οι μεγάλες κοινωνικές αντιστάσεις στα χρόνια της κρίσης, η άνοδος ενός νέου αριστερού, ριζοσπαστικού, και σοσιαλιστικού ρεύματος στην Ελλάδα.
    Η δημιουργία για πρώτη φορά μιας κυβέρνησης μέσα στην ΕΕ με πυρήνα ένα κόμμα της Αριστεράς, που αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο.
    Μια τολμηρή προβολή στο μέλλον.
    Αποδείξαμε ότι μπορούμε ξανά να οραματιστούμε, πέρα από τον ορίζοντα της ήττας και της διαχείρισης, τις κοινωνικές αλλαγές που απαιτεί η εποχή μας.
    Και να παλέψουμε γι’ αυτές.
    Για την καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων, για την προστασία του κλίματος και των φυσικών πόρων, για την κατοχύρωση των σύγχρονων κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
    Απέναντι στην μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, τη βία κατά των γυναικών, την οικολογική καταστροφή, την διάλυση των εργασιακών σχέσεων και την ασύδοτη εξουσία των αγορών.
    Τώρα είναι η σειρά μας να εμπιστευτούμε τον κόσμο που μας εμπιστεύτηκε.
    Όλοι μαζί να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη προοδευτική παράταξη, που θα εκφράζει τα όνειρα και τις ανάγκες του δημοκρατικού προοδευτικού κόσμου. Που θα είναι δύναμη δημιουργίας, τομών και ρήξεων. Που μέσα από τον συνδυασμό της κυβερνητικής ευθύνης και της ζωντανής συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών θα μετασχηματίσει την Ελλάδα σε μια χώρα με ισότητα και αλληλεγγύη.

    2. Για μια Ελλάδα με ισότητα, δημοκρατία και αλληλεγγύη
    Η ισότητα και η δημοκρατία αποτελούν τις ιδρυτικές και θεμελιακές μας αξίες. Αποσκοπούμε στη συνεχή μείωση των ανισοτήτων και την αλλαγή του κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των εργαζομένων, την συνεχή μεταφορά πόρων από το κεφάλαιο στην εργασία και στον συνεχή δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους.
    Η καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων σκιαγραφεί σήμερα τη βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις.
    Μέσα στην κρίση βιώσαμε την προσπάθεια δημιουργίας ενός μοντέλου που θα στηρίζεται στην φθηνή εργασία. Η ελαστικοποίηση και η μείωση του εργατικού κόστους, δηλαδή η εργασιακή ανασφάλεια, υποτίθεται ότι θα δημιουργούσαν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την ελληνική οικονομία. Αυτό που τελικά δημιούργησαν ήταν η έκρηξη της ανεργίας, τα φαινόμενα του brain waste και του brain drain, η όξυνση της φτώχειας μέσα σε μια συνολικότερη οικονομική κατάρρευση με την απώλεια του 1/4 του ΑΕΠ.
    Σήμερα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιθυμεί να επιστρέψουμε στο μοντέλο που γέννησε την χρεοκοπία. Σε ένα μοντέλο αυταρχικό, διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, με καμία πρόνοια για το περιβάλλον. Σε ένα μοντέλο αδιαφάνειας και συναλλαγής.
    Η Νέα Δημοκρατία ακολουθεί την τάση μιας νέας αυταρχικής δεξιάς που ενσωματώνει στο εσωτερικό της στοιχεία εθνικιστικά. Η στενή σχέση της με το παρασιτικό κεφάλαιο, η επιστροφή σε πρακτικές διαπλοκής, ο αυταρχισμός στον τρόπο άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας, πιστοποιούν ότι η παλινόρθωση του παλιού καθεστώτος, που τόσο κόστισε στη χώρα, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
    Οι δημοκρατικοί πολίτες, οι προοδευτικοί άνθρωποι, οφείλουν να αντισταθούν. Να αποτρέψουν τα σχέδια μιας Δεξιάς που τίποτε δεν διδάχτηκε από την τραγωδία στην οποία βύθισε τη χώρα.
    Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο. Πρέπει να στηρίξει το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα που αποτελεί την σημαντικότερη επένδυση για το μέλλον της κοινωνίας μας.
    Με στόχο μια οικονομία που στηρίζεται στην γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία, Μια οικονομία που δημιουργεί όχι μόνο περισσότερες αλλά και ποιοτικότερες θέσεις εργασίας. Θέσεις πλήρους απασχόλησης με πλήρη δικαιώματα. Μέσα από ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει στον εργαζόμενο να ζει καλύτερα στο σήμερα και θα μετατρέπει τα οφέλη από την εξέλιξη της τεχνολογίας και την αύξηση της παραγωγικότητας σε οφέλη για ολόκληρη την κοινωνία.
    Κανένα μοντέλο όμως δεν μπορεί να γίνει ανεκτό σήμερα αν δεν περιέχει τον σεβασμό των φυσικών πόρων. Τα αποτελέσματα της κλιματικής κρίσης είναι ήδη εδώ. Δεν αφορούν το μακρινό μέλλον ή κάποιους άλλους. Επηρεάζουν την ζωή μας, την λειτουργία των πόλεων μας, το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας.
    Το παγκόσμιο κίνημα για την κλιματική κρίση συνδυάζει την κοινωνική και την διαγενεακή δικαιοσύνη με την προστασία του πλανήτη και της ζωής. Τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ διεξάγεται μια σημαντική συζήτηση για την ανάγκη ενός πράσινου New Deal. Σε αυτή την παγκόσμια κινητοποίηση οφείλουμε να διαδραματίσουμε σημαντικό ρόλο, πρώτα από όλα μέσα από την δύναμη του παραδείγματος και των δικών μας πολιτικών. Με μια γενναία στροφή στα ζητήματα της ενέργειας, των υποδομών, του ορυκτού πλούτου, της προστασίας των δασών και της διαχείρισης απορριμμάτων.
    Το σύνθημα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” σήμερα παίρνει ακόμη πιο επιτακτική μορφή. Στην βαρβαρότητα προστίθεται η καταστροφή του ίδιου του πλανήτη και της ανθρωπότητας.
    Μια άλλη Ελλάδα όμως σημαίνει και μια πιο δημοκρατική Ελλάδα. Με ένα σύγχρονο πλαίσιο για την κατοχύρωση και την διεύρυνση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Για την ουσιαστική ισότητα των φύλων και την αντιμετώπιση της ανησυχητικής επίθεσης στα δικαιώματα των γυναικών. Για την καταπολέμηση του σεξισμού, της ομοφοβίας, της τρανσοφοβίας
    Η επιθυμία μας όμως για μία κοινωνία ισότητας, χωρίς αποκλεισμούς και αόρατους ανθρώπους, περνάει μέσα από μια σύγχρονη πολιτική ένταξης για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Η μετανάστευση αποτελεί μια ανθρώπινη πρακτική αιώνων, που σίγουρα οξύνεται από το σημερινό πλαίσιο πολεμικών συγκρούσεων, αλλά και της κλιματική κρίσης. Η ύπαρξη ουσιαστικών και αποτελεσματικών πολιτικών για την ένταξη μπορούν να αποτελέσουν πλούτο για την ελληνική κοινωνία.
    Σ’ αυτό το πλαίσιο, πρέπει να μιλήσουμε ξανά για τον εαυτό μας. Με αυτοπεποίθηση που προκύπτει από την κριτική και αυτοκριτική ιστορική ματιά. Με την βεβαιότητα ότι οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα και έχουν πολλά να κερδίσουν από την συνεργασία και τον σεβασμό στον πολιτισμό και την ιστορία των άλλων. Δηλαδή με έναν πατριωτισμό σύμφυτο με την διεθνιστική διάσταση κάθε αριστερής πολιτικής. Με ένα πατριωτισμό που 200 χρόνια μετά την επανάσταση και την συγκρότηση του ελληνικού κράτους δεν επιθυμεί την αναπαραγωγή βολικών μύθων, αλλά στηρίζεται στην ιστορική αλήθεια και στο απελευθερωτικό μήνυμα που έστειλε ένας μικρός λαός όταν επέλεξε να αναμετρηθεί με μία αυτοκρατορία.
    Αυτή είναι η αυτοπεποίθηση μιας χώρας που απέδειξε πως μπορεί να είναι δύναμη συνεργασίας και ειρήνης στην δύσκολη περιοχή των Βαλκανίων. Η συνθήκη των Πρεσπών αποτελεί μια στρατηγική ήττα του εθνικισμού και ένα σημαντικό βήμα για την σταθερότητα και την ειρήνη. Η Ελλάδα χρειάζεται μια φιλειρηνική και ανοιχτή σε συνεργασίες εξωτερική πολιτική σε όλα τα μέτωπα, ενώ σε κάθε περίπτωση απαιτείται να αποφύγουμε οποιαδήποτε πολεμική περιπέτεια στην Μέση Ανατολή. Με όπλο το διεθνές δίκαιο κατοχυρώνουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Τέλος στο ζήτημα του Κυπριακού παραμένουμε σταθεροί στην ανάγκη επίλυσης του στην βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας.
    Για να μπορέσουμε να δώσουμε όμως αποτελεσματικά τον αγώνα ενάντια στις κοινωνικές ανισότητες χρειαζόμαστε μια σταθερή ιδεολογική πυξίδα. Ο στόχος για μια κοινωνία που δεν θα οργανώνεται με βάση το κυνήγι για το κέρδος, αλλά τις κοινωνικές ανάγκες, που δεν θα λειτουργεί στην βάση του ανταγωνισμού αλλά της αλληλεγγύης, αποτελεί οργανικό στοιχείο της πολιτικής μας.
    Οι σημερινές μας επιλογές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το όραμα για μια κοινωνία με σοσιαλισμό, δημοκρατία και ελευθερία. Ψήγματα αυτής της διαφορετικής οργάνωσης υπάρχουν και σήμερα. Τα γεννούν οι κοινωνικοί αγώνες, και οι καθημερινές πρακτικές αλληλεγγύης και χειραφέτησης ενάντια στην κυριαρχία του κέρδους και του ανταγωνισμού.
    Το αίτημα του σοσιαλισμού δεν περιγράφει ούτε μια ουτοπία, ούτε ένα καθεστώς. Αποτελεί μια απελευθερωτική διαδικασία. Με τομές και ρήξεις, χωρίς νομοτελειακά προκαθορισμένη πορεία, ή αποτέλεσμα. Μια διαδικασία που προφανώς θα περιλαμβάνει και πισωγυρίσματα, αλλά ποτέ δεν θα παίρνει τα μάτια από τον στόχο. Μια κοινωνία που η παραγωγή θα οργανώνεται δημοκρατικά με κριτήριο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, την εκπλήρωση των επιθυμιών και όχι το κέρδος. Μια δημοκρατία που θα αγκαλιάζει το σύνολο της κοινωνικής ζωής και θα αποτελεί η ίδια παραγωγική δύναμη, όπου η συλλογικότητα αναδεικνύει έμπρακτα τη υπεροχή της έναντι της ατομικότητας και η αλληλεγγύη την ισχύ της έναντι του ανταγωνισμού. Ένας πολιτισμός ελεύθερος από το κέρδος, γόνιμος, δημιουργικός που θα εμψυχώνει, και θα ενθαρρύνει νέες αυτεξούσιες συλλογικότητες. Μια καθημερινότητα πλούσια και αυθεντική.

    3. Για μια άλλη Ελλάδα σε μία άλλη Ευρώπη
    Ζούμε σε μια περίοδο παγκόσμιας αναταραχής και μετάβασης. Οι αιτίες που γέννησαν την κρίση είναι ακόμα εδώ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου οι κοινωνίες μας έχουν καταφέρει να συσσωρεύσουν τόσο μεγάλες ποσότητες πλούτου αλλά ταυτόχρονα να οξύνουν σε τέτοιο βαθμό τις κοινωνικές ανισότητες. Τεράστια ισχύς συγκεντρώνεται στα χέρια μικρών ομάδων οικονομικά και πολιτικά ισχυρών, έξω από κάθε δημοκρατικό έλεγχο. Την ίδια στιγμή οι φυσικοί πόροι και το περιβάλλον καταστρέφονται με ρυθμούς που μας επιβάλλουν να μιλάμε για κλιματική και οικολογική κρίση. Μεγάλες περιοχές του κόσμου παραμένουν στη φτώχεια και την υπανάπτυξη. Το παγκόσμιο πολυμερές εμπορικό σύστημα καταρρέει καθώς πολλαπλασιάζονται οι εμπορικοί πόλεμοι. Σειρά περιφερειακών πολεμικών συγκρούσεων προκαλούν ανυπολόγιστες ανθρώπινες και υλικές καταστροφές και κινδυνεύουν να οδηγήσουν σε γενικευμένες συγκρούσεις. Οι συμφωνίες πυρηνικού αφοπλισμού ακυρώνονται αυξάνοντας πάλι τον κίνδυνο πυρηνικού ολοκαυτώματος. Η άνοδος νέων κέντρων οικονομικής και πολιτικοστρατιωτικής ισχύος, όπως η Κίνα, επιφέρουν ανακατατάξεις που δεν είναι πάντα ομαλές.
    Ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο τα τελευταία χρόνια παίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον πρόεδρο Τραμπ. Ακολουθούν ένα δρόμο μονομερών ενεργειών και πολιτικής ισχύος: εγκαταλείπουν τις συμφωνίες για το κλίμα, για την αποπυρηνικοποίηση του Ιράν και για τον πυρηνικό αφοπλισμό. Κηρύσσουν εμπορικούς πολέμους, υπονομεύοντας το διεθνές πλαίσιο του εμπορίου. Υποστηρίζουν ακροδεξιές και ευρωσκεπτικιστές δυνάμεις στην Ευρώπη και υποβοηθούν την αστάθεια στην περιοχή μας, στηρίζοντας με δογματική μονομέρεια την πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ. Πρωτοστατούν διεθνώς στην ξενοφοβική αντιμετώπιση των μεταναστών. Η πολιτική τους έχει καταστεί παντελώς μη προβλέψιμη, πράγμα που αποτελεί πρόσθετο αποσταθεροποιητικό παράγοντα.
    Στο ασταθές αυτό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, η Ευρώπη οφείλει να επαναθεμελιώσει μία σύγχρονη μορφή αλληλεγγύης και συνεργασίας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να υπερασπιστούμε και να διευρύνουμε τις κοινωνικές κατακτήσεις του ευρωπαϊκού χώρου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε στην κλίμακα που απαιτείται αποτελεσματικές κοινωνικές πολιτικές για τις τεράστιες προκλήσεις της εποχής μας. Σήμερα όμως μια σειρά από κοινωνικές κατακτήσεις αμφισβητούνται με τέτοιους όρους που θέτουν ερωτήματα συνολικά για το μέλλον της ΕΕ.
    Οι κυρίαρχες δυνάμεις και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους, έχουν οδηγήσει την Ευρώπη σε υπαρξιακή κρίση. Η ευρωπαϊκή οικονομία αγκομαχά, οι κοινωνικές ανισότητες, η ανασφάλεια, η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, η υψηλή ανεργία στον Νότο, πλήττουν καίρια το επίπεδο και την ποιότητα ζωής των πολιτών. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποχωρεί. Κρίσιμοι ευρωπαϊκοί θεσμοί λειτουργούν όλο και περισσότερο μακριά από τους πολίτες και τον δημοκρατικό έλεγχο. Η Ευρώπη φαίνεται διχασμένη και ανήμπορη να διαχειριστεί το προσφυγικό ζήτημα, ανίκανη να ασκήσει μια ενιαία, αυτόνομη και εποικοδομητική εξωτερική πολιτική στη γειτονιά της. Σε αυτό το φόντο, εκτρέφεται η Ακροδεξιά και οι ιδέες της, η ξενοφοβία, ο εθνικισμός, ο ευρωσκεπτικισμός.
    Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η Ακροδεξιά συμμετέχει στην κυβερνητική εξουσία, σε άλλες την πλησιάζει απειλητικά, ενώ σε όλες επηρεάζει την πολιτική ατζέντα, ιδιαίτερα των συντηρητικών δυνάμεων.
    Η άνοδος της Ακροδεξιάς και των ιδεών της τρέφεται από την φτώχεια, τον θυμό και την απόγνωση που γεννάει ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι ισοπεδωτικές επιπτώσεις μιας ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης στο βιοτικό επίπεδο, την ασφάλεια και τις ταυτότητες των πολιτών. Η Ακροδεξιά οικοδομεί ένα αντισυστημικό προφίλ με μία ρητορική που πολλές φορές επιτίθεται στις “ελίτ”. Στην πραγματικότητα όμως καταλήγει πάντα να στοχοποιεί τους κοινωνικά αδύνατους και ποτέ τους πραγματικά οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς.
    Το γεγονός ότι κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού στρέφονται σε συντηρητική και αυταρχική κατεύθυνση συνιστά και ευθύνη των κομματικών σχηματισμών της Αριστεράς, επιτείνοντας την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Γιατί πολλές φορές απομακρύνθηκαν από τα συγκεκριμένα στρώματα, γιατί δεν έγιναν η φωνή τους, γιατί δεν έδωσαν μια διαφορετική διέξοδο ή ακόμα χειρότερα ταυτίστηκαν με την διαχείριση των σημερινών αδιεξόδων.
    Η Ευρώπη ακολουθεί σήμερα μια αδιέξοδη πορεία. Απειλούνται οι κατακτήσεις και η διεθνής της θέση, η ίδια της η επιβίωση, ακόμη και οι δημοκρατίες μας. Επείγει μια προοδευτική στροφή.

    4. Η επιστροφή της πολιτικής οργάνωσης, το κόμμα που χρειαζόμαστε
    Στοιχείο της κρίσης αποτέλεσε και η κρίση των πολιτικών κομμάτων. Μια διαρκής τάση απαξίωσης, απομαζικοποίησης των πολιτικών οργανώσεων και υποχώρησης συνολικά της συμμετοχής στα κοινά. Οι μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες και οι ανατροπές των τελευταίων χρόνων επαναφέρουν όμως διαρκώς το ζήτημα της πολιτικής οργάνωσης.
    Σε αυτό το στοίχημα πρέπει να ανταποκριθούμε αν πραγματικά επιθυμούμε να κερδίσουμε το στοίχημα της κοινωνικής αλλαγής.
    Η κρίση μας έχει αλλάξει όλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει και αυτός. Να αλλάξει όπως κάθε πολιτικός οργανισμός που επιθυμεί να αποτελεί έναν συλλογικό διανοούμενο, ένα εργαλείο κοινωνικής προόδου, ένα επιτελείο της κοινωνικής πλειοψηφίας της εποχής του. Να αλλάξει γνωρίζοντας ότι ριζοσπαστικό είναι να μπορείς να μετασχηματίζεις τις κοινωνικές σχέσεις με βάση το συμφέρον της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
    Η εποχή που ζούμε θέτει τα ερωτήματα με τα οποία οφείλουμε να αναμετρηθούμε. Η κλιματική κρίση, η προστασία των φυσικών πόρων, της δημοκρατίας, των κοινωνικών δικαιωμάτων και της εργασίας ορίζουν το τι σημαίνει σήμερα ριζοσπαστικό. Εδώ βρίσκεται και το δικό μας μέτρο αξιολόγησης για την κοινωνική χρησιμότητα που θέλουμε να υπηρετήσουμε.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αλλάξει και να αλλάζει γνωρίζοντας ότι η διαδρομή που θέλουμε να ακολουθήσουμε σημαίνει πρώτα από όλα πλατιά κοινωνική συμμετοχή. Δεν είναι δρόμος των λίγων και των “φωτισμένων”. Είναι ο δρόμος της πλειοψηφίας.
    Σε αυτό τον δρόμο συναντηθήκαμε με συντρόφους και συντρόφισσες που συγκρότησαν την Προοδευτική Συμμαχία. Αριστεροί, σοσιαλιστές, οικολόγοι, ακτιβιστές και ακτιβίστριες της κοινωνίας των πολιτών.
    Μια νέα κατάσταση, που βάζει μπροστά σε όλους μας νέα καθήκοντα.
    Για να εναρμονιστούμε με τις ανάγκες της εποχής μας χρειαζόμαστε έναν πολιτικό φορέα ανοιχτό σε όλους τους αριστερούς, προοδευτικούς, δημοκρατικούς, ανήσυχους πολίτες. Στις κοινωνικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον και κατανοούν ότι έχουν συμφέρον από την αλλαγή οικονομικού, κοινωνικού, και κρατικού μοντέλου. Ανοιχτό στις δημιουργικές και αγωνιστικές πρωτοβουλίες της κοινωνίας, ανοιχτό στην κοινωνική κριτική και σε όσα αυτή παράγει τόσο σε επίπεδο πρακτικής όσο και θεωρίας. Ανοιχτό στην δημιουργικότητα, την φαντασία και την καινοτομία των κινημάτων. Έναν φορέα που συμμετέχει με όρους δημιουργικούς στους κοινωνικούς χώρους και όχι με διάθεση επιβολής της μοναδικής αλήθειας.
    Χρειαζόμαστε έναν φορέα πραγματικά δημοκρατικό. Που λειτουργεί συλλογικά, δρα με βάση τις αποφάσεις της πλειοψηφίας αλλά σέβεται και προστατεύει τις μειοψηφίες. Λειτουργεί πλουραλιστικά, και είναι ανοιχτός στην ύπαρξη ιδεολογικών και ιστορικών ρευμάτων σκέψης. Έναν φορέα που θα εκφράζει διαφορετικές παραδόσεις αριστερών, σοσιαλιστών, κομμουνιστών, σοσιαλδημοκρατών, ελευθεριακών, καθώς και αυτές του οικολογικού και φεμινιστικού κινήματος. Η ύπαρξη αυτών των παραδόσεων αποτελεί πλούτο. Στόχος μας αυτά τα ρεύματα σκέψης να λειτουργούν συνθετικά και δημιουργικά.
    Ο στόχος για την αλλαγή και την κοινωνική απελευθέρωση απαιτεί και ιδέες. Σε αυτό τον αγώνα απαιτείται ο συνδυασμός επιστημονικής γνώσης και μαχητικής πολιτικής κατεύθυνσης. Χρειαζόμαστε συστηματική επιστημονική μελέτη για την ολόπλευρη κατανόηση του κοινωνικού γίγνεσθαι και την θεμελίωση της στρατηγικής και του προγράμματος μας. Στην προσπάθεια αυτή αξιοποιούμε τα μαρξιστικά εργαλεία ανάλυσης, αλλά ακουμπάμε ευρύτερα στη χειραφετητική σκέψη, αξιοποιούμε κριτικά κάθε σημαντική θεωρητική συμβολή.
    Ο τρόπος λειτουργίας μας οφείλει να αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας που ονειρευόμαστε και όχι κακέκτυπο ενός χρεωκοπημένου πολιτικού συστήματος. Ο δρόμος για την κοινωνική αλλαγή δεν εξαντλείται σε αποφάσεις, διατάγματα και νόμους, αλλά ξεκινάει μέσα από την κοινωνία και εκεί επιστρέφει. Η επινοητικότητα και η συλλογική ευφυΐα των ανθρώπων που αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή αποτελούν το πιο ισχυρό μας πλεονέκτημα απέναντι στους μηχανισμούς εξουσίας που θέλουν να διατηρήσουν τα σημερινά αδιέξοδα.
    Χρειαζόμαστε ένα κόμμα ανοιχτό που να αφουγκράζεται τις πρωτοβουλίες που υπάρχουν στον πολιτισμό, τις πρωτοβουλίες από νέους και γυναίκες. Ένα κόμμα που δεν θέλει να τα ποδηγετήσει αλλά να δώσει χώρο. Ένα κόμμα στο οποίο βλέπουν λόγο να ενταχτούν όσες και όσοι βρέθηκαν με μειωμένα κοινωνικά δικαιώματα και χωρίς κοινωνική προστασία, οι γυναίκες που υπέστησαν όλες τις συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού στους χώρους δουλειάς και στην κοινωνική ζωή. Οι νέοι που αντιμετωπίζουν ένα μέλλον με χαμηλότερους μισθούς, επισφάλεια, με χαμηλότερα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
    Ένα κόμμα στο οποίο η ένταξη έχει πραγματικό νόημα. Γιατί οι αποφάσεις του λαμβάνονται συλλογικά. Και συλλογικά μάχεται από κάθε θέση για την υπεράσπιση της κοινωνικής πλειοψηφίας.
    Χρειαζόμαστε επομένως ένα μαζικό κόμμα με διαδικασίες που επιτρέπουν τη συνεχή αλληλεπίδραση με το κοινωνικό περιβάλλον. Ένα κόμμα που εγκαταλείπει την ασφάλεια του πρωτόκολλου, της επετηρίδας, και της ρουτίνας, και γίνεται εργαστήρι πειραματισμού δομών, ιδεών, μεθόδων. Ένα κόμμα ικανό να αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, τα νέα πεδία επικοινωνίας που έχει ανοίξει η πληροφορική, τη διασύνδεση εκατομμυρίων ανθρώπων με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα κόμμα που ανοίγει την πόρτα του χωρίς αποκλεισμούς σε όλους τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς ανθρώπους, ριζωμένο στην κοινωνία, στις κοινωνικές οργανώσεις, σε κάθε χώρο όπου χτυπά η καρδιά της κοινωνικής πλειοψηφίας, και ταυτόχρονα ένα κόμμα που με την ψηφιακή του διάσταση και την ψηφιακή διασύνδεση των μελών του, θα ανοίξει νέους ορίζοντες τόσο στην εσωκομματική δημοκρατία, όσο και στην διαδραστική ενημέρωση και κινητοποίηση των οργανώσεών του. Οι Οργανώσεις Μελών κοινωνικά γειωμένες και ιδεολογικά μαχητικές συζητούν και αποφασίζουν δημοκρατικά για όλα τα μικρά και μεγάλα θέματα. Τα μέλη συμμετέχουν ενεργά στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, τα επιμελητήρια, τους τοπικούς φορείς, τους επιστημονικούς και πολιτισμικούς συλλόγους εξειδικεύοντας και μεταφέροντας στην κοινωνία τις ιδέες μας αλλά και γειώνοντας το ίδιο το κόμμα με την κοινωνία.
    Ένα κόμμα που θα μπορεί να συμπυκνώνει από την σκοπιά του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις της κοινωνίας. Σε έναν κόσμο εξατομίκευσης και ρήξης των κοινωνικών δεσμών προτάσσουμε μια Κοινότητα των κοινοτήτων, ένα δίκτυο, ένα πλέγμα που χωρά πολλά δίκτυα.
    5. Αλλάζουμε την ζωή μας, κερδίζουμε το μέλλον
    Στον όμορφο αγώνα για μια Ελλάδα της προόδου, καλούμε τον κόσμο της εργασίας, τις νέες και τους νέους, τους άνεργους, τους ανθρώπους του πολιτισμού και των γραμμάτων, τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, όλους όσοι επιχειρούν στην οικονομία, με όρους ανάπτυξης και σεβασμού των εργασιακών δικαιωμάτων, να ανταποκριθούν στο μεγάλο προσκλητήριο του ΣΥΡΙΖΑ και της προοδευτικής παράταξης. Να δώσουν τη δική τους πνοή, τη δική τους πείρα, της δική τους ενέργεια, στο μεγάλο κόμμα της προόδου, που χρειάζεται σήμερα η χώρα.
    Για μια κοινωνία που θα χωράει τα όνειρα και τις ανάγκες μας. Για μια συλλογική ζωή με νόημα και αποτελεσματικότητα. Κάνουμε όλοι μαζί το αποφασιστικό βήμα. Κάνουμε δική μας υπόθεση την συγκρότηση της σύγχρονης μεγάλης αριστερής και προοδευτικής παράταξης που θα εκφράζει την μεγάλη προοδευτική πλειοψηφία. Αυτή και μόνο αυτή είναι που μπορεί να γίνει ηγεμονική δύναμη και να αλλάξει την Ελλάδα στην κατεύθυνση της ισότητας και της αλληλεγγύης, στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, left.gr, news247.gr

  • Π. Σκουρλέτης: Να συγκροτήσουμε ένα αριστερό-προοδευτικό πόλο, ανταγωνιστικό προς τη ΝΔ

    Π. Σκουρλέτης: Να συγκροτήσουμε ένα αριστερό-προοδευτικό πόλο, ανταγωνιστικό προς τη ΝΔ

    Την ανάγκη για έναν σε βάθος απολογισμό του κυβερνητικού έργου και της πορείας του κόμματος το προηγούμενο διαστήματα, καθώς «έτσι θα αποκαταστήσουμε την πολιτική μας αξιοπιστία σε όσους δεν μας ψήφισαν απέχοντας από τις εκλογές ή επέλεξαν άλλους χώρους», υπογράμμισε ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, κατά την τοποθέτηση του στη συνεδρίαση, σύμφωνα με πληροφορίες.

    «Όχι στην προσπάθεια ανακάλυψης εσωτερικών εχθρών και κατασκευής ψεύτικων διλημμάτων που δεν έχουν σχέση με τα χαρακτηριστικά του χώρου μας (π.χ. ποιοι είναι με τη διεύρυνση ποιοι δεν είναι; Όλοι είναι αλλά σε ποια βάση;),» πρόσθεσε μεταξύ άλλων ο γραμματέας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη δεύτερη ημέρα εργασιών της ΚΕ.

    Ο κ. Σκουρλέτης τόνισε ακόμα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ότι «η διαμόρφωση του προγράμματος μας θα κρίνει αν τελικά θα συγκροτήσουμε ένα αριστερό-προοδευτικό πόλο προγραμματικά ανταγωνιστικό προς τη ΝΔ και το νεοφιλελευθερισμό ή θα βολευτούμε σε μια νέα εκδοχή μιας παλαιάς κοπής συναινετικού δικομματισμού».

    Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

  • Επιταχύνει για επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό ο Αντόνιο Γκουτέρες

    Επιταχύνει για επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό ο Αντόνιο Γκουτέρες

    Ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες θέλει να προωθήσει την επανέναρξη των συνομιλιών στο Κυπριακό. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας η Κύπρος για τις τουρκικές απειλές. Μια αποτίμηση της κυπριακής παρουσίας στον ΟΗΕ.

    UN-Generalversammlung in New York | Antonio Guterres, UN-Generalsekretär (Reuters/B. Mcdermid)
    Οι επαφές του Νίκου Αναστασιάδη στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ περιελάμβαναν και μια άκρως σημαντική συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες. Ο Αντόνιο Γκουτέρες εμφανίστηκε αποφασισμένος να εμπλακεί ουσιαστικά στην προσπάθεια επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό. Όπως προκύπτει ο ΓΓ θα επιχειρήσει την σύγκλιση μιας τριμερούς συνάντησης, σε χώρα της Ευρώπης εντός Οκτωβρίου προκειμένου να οριστικοποιηθούν οι όροι αναφοράς για επανέναρξη των συνομιλιών.

    Η τριμερής συνάντηση αναμένεται να οριστικοποιηθεί μετά την συνάντηση του Αντόνιο Γκουτέρες με τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων την Δευτέρα επίσης στη Νέα Υόρκη. Πέραν τούτου, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εμφανίζεται έτοιμος να συγκαλέσει και μια άτυπη πενταμερή συνάντηση με την συμμετοχή και της Ελλάδας και της Τουρκίας, η οποία θα συμβάλει στην επανέναρξη του διαλόγου. Σύμφωνα με πληροφορίες της DW η άτυπη πενταμερής θα γίνει σε επίπεδο τεχνοκρατών όλων των εμπλεκόμενων πλευρών αλλά και διαπραγματευτών.

    Στο Συμβούλιο Ασφαλείας οι τουρκικές απειλές

    Την πρόθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταγγέλλοντας τους τουρκικούς σχεδιασμούς για την περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων ανακοίνωσε από την Νέα Υόρκη ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. Μιλώντας μετά από γεύμα που παρέθεσε στους εκπροσώπους των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο Κύπριος Πρόεδρος είπε ότι ενημέρωσε τους συνομιλητές για τις τουρκικές απειλές περί διάνοιξης της κατεχόμενης πόλης υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και για την πρόθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προσφύγει στο ΣΑ.

    Σύμφωνα με τον Νίκο Αναστασιάδη στόχος της προσφυγής είναι να επαναβεβαιωθεί η θέση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την πόλη την Βαρωσίων, έτσι όπως αυτή περιγράφεται στα ψηφίσματα 550 και 789 τα οποία αφορούν την επιστροφή της περίκλειστης πόλης στους κατοίκους της μέσω της παράδοσης της στα Ηνωμένα Έθνη.

    Πηγή: DW

  • ‘Οταν ακόμα και η “Καθημερινή” ανακαλύπτει ότι υπάρχει χώρα με το όνομα “Σκόπια” και ο Ζόραν Ζάεφ είναι “πρωθυπουργός των Σκοπίων”!

    ‘Οταν ακόμα και η “Καθημερινή” ανακαλύπτει ότι υπάρχει χώρα με το όνομα “Σκόπια” και ο Ζόραν Ζάεφ είναι “πρωθυπουργός των Σκοπίων”!

    Είναι προφανές πως η κυβέρνηση διαμορφώνει τάση στον δημόσιο λόγο, στα κρατικά μέσα ενημέρωσης αλλά και ευρύτερα να μην αναφέρεται η Βόρεια Μακεδονία με το νέο συνταγματικό της όνομα που απορρέει και από τη Συμφωνία των Πρεσπών.

     

    Πριν μερικές ημέρες, με αφορμή την συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ζόραν Ζάεφ, το ΑΠΕ-ΜΠΕ “εξαφάνισε” τον τίτλο του “πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας” και μάλιστα όπως έγινε γνωστό με “παρότρυνση” προς τους συντάκτες. Η ανταπόκριση του απεσταλμένου Σπύρου Γκουτζάνη από τη Ν. Υόρκη περιείχε κανονικά (στα αγγλικά) τον τίτλο του Ζόραν Ζάεφ αλλά στην ελληνική αναμετάδοση που διανεμήθηκε από το ΑΠΕ είχε “εξαφανιστεί”. Ανάλογη ήταν και η τακτική που ακολουθήθηκε στην ΕΡΤ.

    Το γεγονός, όμως, ότι και άλλα ΜΜΕ ακολουθούν αυτή την κυβερνητική “γραμμή” αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον. Όταν ιδιαίτερα αυτό γίνεται από την έγκυρη και έγκριτη “Καθημερινή” τότε προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.

    Η εφημερίδα επί σειρά ετών αποκαλούσε τη γειτονική χώρα “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”, τώρα που η χώρα έχει όνομα, ο Ζόραν Ζάεφ αποκαλείται -σε άρθρο της εφημερίδας- “Πρωθυπουργός των Σκοπίων”. Ωσάν τα Σκόπια να είναι χώρα!

    Το πιο εντυπωσιακό είναι πως ο διευθυντής της εφημερίδας Αλέξης Παπαχελάς έχει διακριτικά ταχθεί υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών και ως τυπικός και γνώστης των διεθνών συνθηκών στον δημόσιο λόγο του αναφέρεται στη Βόρεια Μακεδονία. Η εφημερίδα που διευθύνει πάντως όχι…

    Διαβάστε το άρθρο:

    «H Ελλάδα πρέπει να αναλάβει την ηγεσία των Βαλκανίων» ανέφερε ο πρωθυπουργός των Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ σε συνέντευξη που παραχώρησε στο IBNA απαντώντας σε ερώτηση για την πρώτη συνάντηση που είχε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο περιθώριο της 74ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

    Πρόσθεσε μάλιστα ότι αυτό συμβαίνει «γιατί η Ελλάδα είναι η παλαιότερη χώρα-μέλος της ΕΕ, η παλαιότερη χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ».

    «Για εμένα είναι πάντα χαρά μου να συναντώ εκπροσώπους μια φιλικής χώρας και η Ελλάδα είναι φιλική προς την χώρα μας. Μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, η μόνη μας διάθεση είναι να οικοδομήσουμε μια φιλία, να προχωρήσουμε προς την ευημερία και για τις δύο χώρες και βέβαια πάντα δράττομαι της ευκαιρίας να ευχηθώ ευημερία, χαρά, ικανοποίηση, καλή ζωή και συνεργασία με τους πολίτες της Β. Μακεδονίας. Συζητήσαμε για την υλοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία είναι πολύ σημαντική και για τις δύο πλευρές, καθώς μέσω αυτής αυτό θα είναι ορατό και για τις δύο πλευρές. Έχουμε υποχρεώσεις να εκπληρώσουμε, ορισμένες έχουν εκπληρωθεί νωρίτερα απ’ ότι υποχρεούμασταν, ώστε να προετοιμάσουμε τους πολίτες μας και να δείξουμε στους πολίτες της Ελλάδας την ειλικρινή μας φιλία».

    Παράλληλα, ο κ. Ζάεφ υποστήριξε ότι οι δυο τους συζήτησαν για την οικονομική συνεργασία, λέγοντας ότι η χώρα του μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από την κρίση πολύ σύντομα. Αναφέρθηκε μάλιστα και στην παρουσία ελληνικών επιχειρήσεων στα Σκόπια και άλλες πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας.

    «Γιατί να έρχονται μόνο εταιρείες από την Γερμανία, την Γαλλία και την Ολλανδία στην Β. Μακεδονία εξαιτίας του χαμηλού οικονομικού επιπέδου; Οι ελληνικές επιχειρήσεις μπορούν να είναι κερδοφόρες και πολύ χρήσιμες για την ελληνική οικονομία, και έχουν παρουσία τώρα στα Σκόπια και όλες τις άλλες πόλεις της Β. Μακεδονίας, προσπαθώντας να βρουν τρόπους να επενδύσουν και να αυξήσουν τις εμπορικές ροές. Τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά. Στο τέλος του 2018 είχαμε άνοδο άνω του 20% στις εμπορικές σχέσεις των χωρών μας. Είμαστε ανάμεσα στους μεγαλύτερους υποστηρικτές του τουρισμού εφέτος στην Ελλάδα. Αυτό είναι φιλία και γνωρίζω ότι κάθε καλοκαίρι γεννώνται νέες φιλίες ανάμεσα στους πολίτες μας και αυτούς της Ελλάδας. Σε αυτή την κατεύθυνση συζητήσαμε για όλες τις προοπτικές που έχουμε μπροστά μας. Εκτιμώ πολύ την πολιτική του κ. Μητσοτάκη. Νοιάζεται για το μέλλον της Ελλάδας, η οποία έχει ανοικτά ζητήματα με την Τουρκία και την Αλβανία. Βέβαια, μπορούν πάντα να υπολογίζουν στην υποστήριξή μας γιατί είμαστε μια πολύ φιλική χώρα».

    Ο πρωθυπουργός των Σκοπίων αναφέρθηκε και στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας του.

    «Είναι και η πρόθεση μιας φίλης χώρας να υποστηρίξει τον βόρειο γείτονα, την Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Σε αυτή την κατεύθυνση η ελληνική πλευρά είναι ικανοποιημένη και αφοσιωμένη να μας υποστηρίξει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

    Με την ευκαιρία αυτή συμμερίζομαι την αίσθηση ότι η Ελλάδα πρέπει πραγματικά να αναλάβει την ηγεσία των Βαλκανίων, γιατί η Ελλάδα είναι η παλαιότερη χώρα-μέλος της ΕΕ, η παλαιότερη χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη έχει αυτή την ευκαιρία και κανονικά θα αναπτύξει τις δικές του πολιτικές. Αλλά το αίσθημα από εμένα, ως πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας, και από άλλους πρωθυπουργούς και ηγέτες της περιοχής, είναι ότι αναμένουμε ηγεσία από την Ελλάδα, καθώς η ατζέντα της Θεσσαλονίκης από το 2003 μας έδωσε αυτή την ενθάρρυνση και για μια ευρωπαϊκή πορεία.

  • Άδ. Γεωργιάδης στην SZ: Πουλάμε τα πάντα, οι επενδυτές περιμένουν στην ουρά

    Άδ. Γεωργιάδης στην SZ: Πουλάμε τα πάντα, οι επενδυτές περιμένουν στην ουρά

    Εν μέσω ραντεβού και έχοντας λίγο χρόνο στη διάθεσή του, όπως αναφέρει η Süddeutsche Zeitung, ο νέος υπ. Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνις Γεωργιάδης παραχώρησε συνέντευξη στη γερμανική εφημερίδα και τη δημοσιογράφο Christiane Schlötzer.

    «Πουλάμε τα πάντα! Εννοώ δηλαδή όλα όσα βρίσκονται στη λίστα. Οι επενδυτές περιμένουν στην ουρά, δεν θα θελα να πω εκατοντάδες κάθε μέρα, αλλά δεκάδες. Funds, μεμονωμένοι επενδυτές από τη Γερμανία, την Κίνα, τις ΗΠΑ, από όλο τον κόσμο. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η ιδιωτική διαχείριση είναι καλύτερη από την κρατική. Τα χρήματα θα εξυπηρετήσουν την αποπληρωμή των χρεών μας» απαντά ο Άδωνις Γεωργιάδης

    «Πλέον όλη η κυβέρνηση εργάζεται για να πετύχει την ανάπτυξη. Όπως μια ορχήστρα, όλοι παίζουν με βάση τις ίδιες νότες και το έργο ονομάζεται: Θέλουμε ανάπτυξη», αναφέρει ο Άδωνις Γεωργιάδης ήδη από την αρχή της συνέντευξης υπογραμμίζοντας: «Όποιος θέλει να επενδύσει στην Ελλάδα χρειάζεται υπομονή. Ένας επιχειρηματίας που θα θέλει να χτίσει ένα αιολικό πάρκο περιμένει ήδη δέκα χρόνια για μια άδεια. Γι αυτό χρειαζόμαστε έναν νέο αναπτυξιακό νόμο».

    Ο ίδιος αναφέρει παράδειγμα επενδυτή που θέλει να φτιάξει αιολικό πάρκο στα Άγραφα, σκοντάφτει όμως από το 2012 σε γραφειοκρατικά εμπόδια και περιβαλλοντικούς περιορισμoύς. Όπως σημειώνει ο νέος υπουργός: «Δεν λέω ότι θα πρέπει να καταστρέψουμε το περιβάλλον μας για οικονομικούς λόγους, αλλά θέλω να δοθούν ακριβείς χρονικοί περιορισμοί και για τη γραφειοκρατία. Δεν μπορούν να λένε απλώς: δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη. Ο νόμος θα θέσει αυστηρές προθεσμίες, οι οποίες αν αγνοηθούν θα υπάρχουν κυρώσεις.»

    Αποτέλεσμα εικόνας για Αδωνις στη Νέα Υόρκη

    Περιβαλλοντικά εμπόδια στις επενδύσεις και χρυσή βίζα

    Εκτιμά επίσης ότι και στον τομέα της δικαιοσύνης πρέπει να γίνουν αλλαγές, ωστόσο θεωρεί μια μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης «περίπλοκη». Ελπίζει όμως ότι με το νέο αναπτυξιακό νόμο σε θέματα που αφορούν την ανάπτυξη, οι σχετικές δικαστικές διαδικασίες θα μπορέσουν να ψηφιοποιηθούν μέχρι το 2021.

    Σε ερώτηση σχετικά με το αν πρόκειται να καταστρατηγηθούν περιβαλλοντικές προδιαγραφές χάριν την επίσπευσης «στρατηγικών επενδύσεων» ο Άδωνις Γεωργιάδης απαντά «όχι» και ότι στόχος είναι απλώς η επιτάχυνση διαδικασιών, όπως για παράδειγμα στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. «Η Ελλάδα έχει ήλιο και αέρα σχεδόν όλο τον χρόνο. Αλλά ακόμη εξαρτώμεθα έντονα από τον άνθρακα. Θέλουμε επ’ αυτού να μιλήσουμε με την καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ για συνεργασία».

    Αναφορικά με την επένδυση στο Eλληνικό αλλά και την ενδεχόμενη πώληση εκεί πολυώροφων κτισμάτων και χιλιάδων διαμερισμάτων στο μέλλον, ο Άδωνις Γεωργιάδης σημειώνει ότι «η όρεξη ξένων επενδυτών είναι μεγάλη στον τομέα αυτόν. Επενδυτών από την Κίνα, τον αραβικό κόσμο την Τουρκία». Μήπως όμως το κάνουν αυτό προκειμένου να λάβουν την περίφημη «χρυσή βίζα», διερωτάται η δημοσιογράφος, με τον Άδωνι Γεωργιάδη να απαντά: «Το πρόγραμμα της χρυσής βίζας λειτουργούσε καλύτερα, πριν το καταστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ. H EE ανησυχεί τώρα γιατί χορηγούνται πλέον πολλές και δεν είναι σαφές σε ποιον. Οι ευρωπαίοι πιστωτές όμως πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους ή όχι. Δεν μπορούμε να πουλήσουμε αυτοκίνητα, αλλά βίζα».

    «Κανείς δεν θέλει να ιδιωτικοποιήσει την Ακρόπολη»

    «Στη λίστα των ιδιωτικοποιήσεων βρίσκονται λιμάνια, δρόμοι, το παλιό αεροδρόμιο Αθηνών… Τι άλλο;» ρωτά η δημοσιογράφος της SZ. «Πουλάμε τα πάντα! Εννοώ δηλαδή όλα όσα βρίσκονται στη λίστα. Οι επενδυτές περιμένουν στην ουρά, δεν θα θελα να πω εκατοντάδες κάθε μέρα, αλλά δεκάδες. Funds, μεμονωμένοι επενδυτές από τη Γερμανία, την Κίνα, τις ΗΠΑ, από όλο τον κόσμο. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η ιδιωτική διαχείριση είναι καλύτερη από την κρατική. Τα χρήματα θα εξυπηρετήσουν την αποπληρωμή των χρεών μας» απαντά ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως το γεγονός ότι στην αντίστοιχη λίστα επί ΣΥΡΙΖΑ υπήρξαν και 2300 αρχαιολογικοί χώροι «ήταν γραφειοκρατικό λάθος» που έγινε αντιληπτό αργότερα. Και σημειώνει χαρακτηριστικά: «Ποτέ δεν θα πουλήσουμε την αρχαία κληρονομιά μας. Κανείς δεν θέλει να ιδιωτικοποιήσει την Ακρόπολη».

    ΠΗΓΗ: Deutsche Welle

  • Χρ. Σταϊκούρας: Ποιες φοροελαφρύνσεις θα περιλαμβάνει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο- Πότε θα κατατεθεί

    Χρ. Σταϊκούρας: Ποιες φοροελαφρύνσεις θα περιλαμβάνει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο- Πότε θα κατατεθεί

    Στις φοροελαφρύνεις που θα περιλαμβάνει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο αναφέρθηκε ο Χρήστος Σταϊκούρας. Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί μέσα στον Οκτώβριο.

    Το φορολογικό νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μειώσεις φόρων για το 2020, νέα πάγια ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών των ιδιωτών και απλοποίηση του φορολογικού κώδικα, ανέφερε ο κ. Σταϊκούρας σε συνέντευξη στην εφημερίδα «Τα Νέα». Επίσης, θα περιλαμβάνει ενίσχυση πρωτοβουλιών εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αύξηση του ελάχιστου ύψους διενέργειας ηλεκτρονικών συναλλαγών, αναμόρφωση του πλαισίου των παροχών σε είδος και νέες διατάξεις για τη φορολογική κατοικία και μέτρα για την τόνωση της οικοδομικής δραστηριότητας.

    Σταϊκούρας: Θα εφαρμοστούν οι εξαγγελίες
    Οι φοροελαφρύνσεις που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση θα εφαρμοστούν, υπογράμμισε ο κ. Σταϊκούρας. Μετά τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, μειώνεται η φορολογία στις επιχειρήσεις, στα μερίσματα και στον εισαγωγικό συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα, σημείωσε ο υπουργός Οικονομικών. Επιπλέον μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές από το δεύτερο εξάμηνο του επόμενου έτους, ξεκινώντας από τους μισθωτούς πλήρους απασχόλησης, ενώ μεσοπρόθεσμα ανάλογα με την πορεία της ελληνικής οικονομίας, δηλώνει πως θα υπάρξουν ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις άμεσων και έμμεσων φόρων, όπως η εισφορά αλληλεγγύης και το τέλος επιτηδεύματος.

    Σε ό,τι αφορά τις αντικειμενικές αξίες ακινήτων, ο κ. Σταϊκούρας προανήγγειλε επέκταση και αναμόρφωση του συστήματος εντός του 2020, κίνηση η οποία όπως λέει θα επηρεάσει τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας προκειμένου να γίνει «πιο αποτελεσματική και κοινωνικά πιο δίκαιη».
    Πηγή: iefimerida.gr

  • Συγκλονιστικές μαρτυρίες επιβατών του Olympic Champion- Πως ξεκίνησε η φωτιά

    Συγκλονιστικές μαρτυρίες επιβατών του Olympic Champion- Πως ξεκίνησε η φωτιά

    Σε κατάσταση συναγερμού βρέθηκαν το πρωί οι αρχές για την πυρκαγιά στο επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο “OLYMPIC CHAMPION” με 617 επιβαίνοντες στα ανοιχτά της Ηγουμενίτσας. Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες επιβατών για το περιστατικό.

    Η πυρκαγιά ξέσπασε σε ένα από τα γκαράζ του πλοίου λίγο μετά τον απόπλου από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας με προορισμό τη Βενετία. Έπειτα από συντονισμένη επιχείρηση το πλοίο επέστρεψε στην Ηγουμενίτσα και οι 538 επιβάτες αποβιβάστηκαν με ασφάλεια, ενώ τρεις άνθρωποι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα, ανάμεσά τους και ένας κούρδος μετανάστης.

    «Το μόνο που με νοιάζει είναι ότι κατέβηκα κάτω γερή, αντιμετώπισα αναπνευστικά προβλήματα. Το πλοίο είχε καπνό και ευτυχώς δεν μας έπιασε πανικός», δήλωσε στον ΣΚΑΪ επιβάτης του πλοίου.

    «Μόλις πήγαμε να ξαπλώσουμε ήρθαν μυρωδιές στην καμπίνα και αμέσως σηκωθήκαμε και φύγαμε. Μετά ακούσαμε και τον πλοίαρχο που είπε να βγούμε έξω», είπε μία άλλα επιβάτης.

    Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση δεν έχει διαπιστωθεί ρύπανση ενώ από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ηγουμενίτσας, θα διενεργηθεί προανάκριση.

    Σύμφωνα με ενημέρωση της Πυροσβεστικής στις 14:50, η πυρκαγιά στο OLYMPIC CHAMPION” τέθηκε υπό μερικό έλεγχο…

     

  • Ο Πολάκης απαντά στη Ν.Δ για τη Novartis: Δεν τα παίρνουν οι γιατροί από μονάχοι τους

    Ο Πολάκης απαντά στη Ν.Δ για τη Novartis: Δεν τα παίρνουν οι γιατροί από μονάχοι τους

    Με δύο παραγράφους απαντά ο Παύλος Πολάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ντόρα Μπακογιάννη και τον Άδωνη Γεωργιάδη που αμφισβητούν το σκάνδαλο Novartis.

    Παράλληλα υπενθυμίζει πως πέντε βουλευτές της ΝΔ είχαν καταθέσει το 2011 επίκαιρη ερώτηση προς τον τότε υπουργό Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδο.

    Διαβάστε την ανάρτηση του Παύλου Πολάκη:

    Ντόρα Μπακογιάννη: ” Κατά τη γνώμη μου ήταν στημένο…”

    Άδωνις Γεωργιάδης: “Για ποιο σκάνδαλο Νοβάρτις μιλάμε..?”

    Παύλος Πολάκης: ” …δεν τα παίρνουν οι γιατροί από μοναχοί τους, δεν τα παίρνουν οι διοικητικοί υπάλληλοι από μοναχοί τους, το επιτρέπει μια πολιτική απόφαση που καθορίζει τη τιμή και το πλαίσιο να διαχυθεί ο εκμαυλισμός στην ελληνική κοινωνία. Αυτό ήταν το κοινωνικό συμβόλαιο που χρεοκόπησε τη χώρα, ότι “δεν σε αμείβω με μισθό γι΄ αυτό που κάνεις, αλλά σου επιτρέπω να παίρνεις μέρος της υπερτιμολόγησης υλικού, φαρμάκου, αντιδραστηρίου, ως μίζα.

    Όποιοι σήμερα μιλούν για στημένο, σκευωρία και πως δεν υπάρχει σκάνδαλο Νοβάρτις, ας μηνύσουν και τους βουλευτές Θεοδώρα Μπακογιάννη, Χρήστο Μαρκογιαννάκη, Κώστα Κιλτίδη, Γιώργο Κοντογιάννη και Λευτέρη Αυγενάκη, οι οποίοι το 2011 κατέθεσαν επίκαιρη ερώτηση στον τότε Υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο και συμπεριλαμβάνει λέξεις όπως “τρωκτικά” “πιράνχας” “έγκλημα” “κακοδιαχείριση και κατασπατάληση” που αφορά τις Προμήθειες στο χώρο της Υγείας”.

  • Τι γεννά την εποχή των Τράμπ και Τζόνσον;

    Τι γεννά την εποχή των Τράμπ και Τζόνσον;

    Στην Ευρώπη τα πράγματα δείχνουν να έχουν τελματώσει. Από τη μια το αέναο Brexit και η επέλαση των λαϊκιστών, από την άλλη η επί (Μ/μ)ακρόν έλλειψη ηγεσιών που να εμπνεύσουν τους πολίτες προς ένα επόμενο εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, στη βάση αξιών και προοπτικών που ενώνουν, αντί κεκτημένων που απειλούνται και κινδύνων που ελλοχεύουν. Παρόλα αυτά στην Ελλάδα, που ως συνήθως βρίσκεται σε άλλο μήκος κύματος, φαίνεται ύστερα από χρόνια να αναπτερώνεται ένα μέρος της εξαϋλωμένης αισιοδοξίας.

    Των Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσου* και Νίκου Δ. Σακκά** 

    Τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας ελληνικής κυβέρνησης είναι σε γενικές γραμμές θετικά: ύπαρξη σχεδίου, ταχύτητα στην αντιμετώπιση κάποιων πρακτικών ζητημάτων, άμεση νομοθέτηση για μερικές από τις εμβληματικές προγραμματικές δεσμεύσεις, κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής εκπροσώπηση στη διεθνή σκηνή και μια ελεγχόμενη δόση φρέσκου αέρα από ικανούς και εργατικούς ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης, με αξιόλογα βιογραφικά εκτός πολιτικής. Ασφαλώς υπάρχουν και παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί δίχως άλλες «αρετές» για τα καθήκοντά τους, αλλά και κάποιες αχρείαστες «αστοχίες» που μας θυμίζουν τα… όρια της νέας ελληνικής «επιστροφής στην κανονικότητα» (π.χ. διατήρηση του άτυπου πρωθυπουργικού γραφείο ρουσφετιών στη συμπρωτεύουσα, τοποθέτηση σε σημαντική ΔΕΚΟ του υπουργού Οικονομικών- ρέκορντμαν των ελλειμμάτων, του ανθρώπου που, λίγο πριν την κατάρρευση, παρουσίαζε σε ευρωπαίο αξιωματούχο την οικονομική μας πολιτική σε χαρτοπετσέτα, αναβάθμιση υψηλόβαθμου κρατικού λειτουργού που τα είχε βρει όλα καλώς καμωμένα στο Μάτι συνδράμοντας στην ανήθικη προσπάθεια εξαπάτησης του κόσμου από την προηγούμενη κυβέρνηση, κλπ.)

    Ωστόσο τώρα που οι εκλογές πέρασαν και απαλλαχθήκαμε από τη χειρότερη κυβέρνηση της ζωής αν όχι της ιστορίας μας, είναι η κατάλληλα αποφορτισμένη στιγμή για να συζητήσουμε σχετικά με μερικές βαθιές παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος. Να σκεφτούμε για τα δομικά στοιχεία, που αν δεν τροποποιηθούν έγκαιρα, η όποια πρόοδος επιτευχθεί θα είναι δίχως συνέχεια. Ένας επόμενος κύκλος «πλάνης» θα διαδεχθεί αυτόν που πρόσφατα κλείσαμε, αργά ή γρήγορα. Νομοτελειακά αυτό θα συμβεί γιατί όπως θα εξηγηθεί παρακάτω είναι η δομή του συστήματός μας τέτοια που κάνει τα φαινόμενα μαζικής εξαπάτησης να ευδοκιμούν. Και η παθογένεια αυτή δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο, καθώς είναι φανερό πως ακόμα και παραδοσιακές δυνάμεις του δυτικού κόσμου με αρκετά πιο καλά θωρακισμένο θεσμικό οπλοστάσιο, (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Ιταλία, κ.α.) έχουν εγκλωβιστεί στην ίδια ακριβώς δίνη.

    Ο λάθος ρόλος των κομμάτων

    Το πολιτικό μας σύστημα βασίζεται και ενισχύει τα κόμματα, οργανωμένες ομάδες διεκδίκησης της εξουσίας, θεωρητικά για την εφαρμογή της πολιτικής που εκφράζει η σχολή σκέψης που αντιπροσωπεύουν στη δημόσια συζήτηση.

    Η ρόλος τους θεσπίστηκε ως η θεσμική έκφραση της σύγκρουσης πολιτικο-οικονομικών θεωριών για τον τρόπο οργάνωσης και ευημερίας της κοινωνίας. Τα κυρίαρχα ρεύματα ήταν πάντα αυτά του καπιταλισμού, του κομμουνισμού, του σοσιαλισμού καθώς και επί μέρους μειγμάτων τους ενίοτε με εθνικές ή / και θρησκευτικές επικαλύψεις (π.χ. Χριστιανοδημοκράτες, Εθνικοσοσιαλιστές, κλπ). Για αρκετές δεκαετίες τα κόμματα αντλούσαν τις απαντήσεις τους σε κάθε πρόκληση από τους θεωρητικούς του συστήματος που πρέσβευαν.

    Σήμερα οι διαφορές αυτές έχουν καταστεί πλέον – μάλλον ευτυχώς – λιγότερο ευκρινείς. Κράτη με απόλυτη κυριαρχία ενός εκ των τριών βασικών συστημάτων έχουν πλέον υιοθετήσει πολιτικές εντελώς ξένες σε αυτό, καλύπτοντας έτσι αποτελεσματικότερα τις ανάγκες τους. Εμβληματικά παραδείγματα αποτελούν η υιοθέτηση μιας εκδοχής ελεύθερης αγοράς στους πιο δυναμικούς κλάδους της οικονομίας της κομμουνιστικής Κίνας, η υιοθέτηση συστήματος κοινωνικής ασφάλισης βασικών παροχών υγείας από τις καπιταλιστικές ΗΠΑ, οι πολιτικές ανεξάρτητων σχολείων, βάουτσερ εξόδων εκπαίδευσης και μειώσεων φόρων σε επιχειρήσεις από σοσιαλιστικές σκανδιναβικές χώρες, που ηγούνται παγκοσμίως σε πολλές από τις αξιολογήσεις σχετικά με την καινοτομία και τις επιδόσεις στην εκπαίδευση.Παρατηρούμε δηλαδή πως αρκετές χώρες βρίσκουν τον δρόμο για την πρόοδό τους αξιοποιώντας ιδέες από ξένα σε αυτές πρότυπα.

    Ο σύγχρονος κόσμος θέτει και αρκετές νέες, πιο πολύπλοκες, προκλήσεις, στις οποίες κανένα κλασικό πολιτικό – οικονομικό πρότυπο δεν έχει έτοιμη και πειστική απάντηση, καθώς είναι πέραν των παραστάσεων των ιδρυτών του.

    Ούτε οι θεωρητικοί του καπιταλισμού, ούτε αυτοί του μαρξισμού είχαν φανταστεί την οικονομία της γνώσης στην οποία ταλαντούχοι καινοτόμοι επιστήμονες κατέχουν σπάνιο ανθρώπινο «κεφάλαιο», το οποίο είναι αδύνατο να αποτιμηθεί χρηματικά, πόσο μάλλον να αντικατασταθεί με ίσης αξίας άλλο. Έτσι φτάνουμε σε πρωτοφανή για τα παραδοσιακά συστήματα παράδοξα, όπου οι εισφέροντες όλα τα χρηματικά κεφάλαια σε μια νεοφυή επιχείρηση δέχονται να έχουν μόλις ένα μικρό, μειοψηφικό ιδιοκτησιακό μερίδιο, ακόμα και για μια επιχείρηση στο στάδιο της ιδέας χωρίς κάποια κατοχύρωση ευρεσιτεχνίας. Βλέπουμε κάποιες φορές διευθυντικά στελέχη μιας επιχείρησης να αμείβονται αθροιστικά υψηλότερα από τους μετόχους της. Παρατηρούμε περιπτώσεις στις οποίες ο τρόπος που συμπλέουν τα συμφέροντα εργαζομένων και επενδυτών μοιάζει ανεξήγητος για τους μαρξιστές, ενώ οι καπιταλιστές υποχρεώνονται σε νέες προσεγγίσεις με τους … παραγωγικούς πόρους.

    Επιπλέον, εξελίξεις όπως,

    α) η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού και του μέσου προσδόκιμου επιβίωσης που ανατρέπουν πρωτόγνωρα τις δημογραφικές παραδοχές,

    β) οι οικολογικές προκλήσεις για την βιωσιμότητα του οικοσυστήματος,

    γ) νέες τεχνολογικές δυνατότητες όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η γενετική, η ρομποτική, η εμπορική εκμετάλλευση του διαστήματος, κλπ.,

    θέτουν πρωτόγνωρα ζητήματα, ως προς τα όρια της ηθικής, τον ορισμό του έλλογου όντος και των δικαιωμάτων που του αναλογούν (π.χ. έχει δικαιώματα ένα ρομπότ με συνείδηση και δυνατότητα να αναπαράγεται), ή τον τρόπο παραγωγής εισοδήματος από τους ανθρώπους σε μια κοινωνία στην οποία μεγάλο μέρος από τις ανθρώπινες δραστηριότητες αντικαθίστανται από οικονομικότερες και αποτελεσματικότερες τεχνολογικές λύσεις. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον βλέπουμε διακεκριμένους επιχειρηματίες απρόσμενα να ζητούν την αύξηση της φορολόγησής τους (π.χ. Bill Gates) και πρωτοπόρους της τεχνολογίας να εκφράζονται κάποιες φορές με επιφυλάξεις για την ίδια τους την τεχνολογία και την ανάγκη θέσπισης ορίων (π.χ. Elon Musk σε σχέση με την τεχνητή νοημοσύνη).

    Οι αντιφάσεις δεν έχουν τέλος. Σε έναν κόσμο που πολλά από όσα γνωρίζαμε πρέπει να τα επαναπροσδιορίσουμε, η προσήλωση σε ένα από τα κλασικά πολιτικο-οικονομικά συστήματα μοιάζει περισσότερο με εγκλωβισμό στο παρελθόν, παρά για έναν οδηγό σχετικά με τις επιλογές των κοινωνιών.

    Ασφαλώς τον 20ο αιώνα οι φιλελεύθερες ιδέες βγήκαν νικήτριεςαπό τη σύγκρουση με τους ποικίλους εκπροσώπους του ολοκληρωτισμού αλλά και με τον συντηρητισμό. Αντίθετα με τις προβλέψεις της Κασσάνδρας του μαρξισμού, η διάρκεια και η ποιότητα ζωής βελτιώθηκαν, η παγκόσμια φτώχεια υποχώρησε ραγδαία και μάλιστα παρά την τρομερή αύξηση του πληθυσμού από το 1 στα 7 δις. Επιπλέον, οι φιλελεύθερες χώρες της δύσης επέδειξαν σπάνια αντοχή, θάρρος και γενναιότητα στην αποφασιστική αντιπαράθεση με τις δύο εκδοχές του σοσιαλισμού τον 20ο αιώνα, του εθνικού και του διεθνικού. Τα προβλήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη δεν αλλοιώνουν τη σπουδαία, μεγάλη εικόνα. Και η εικόνα αυτή έχει υπογραφή, δεν προέκυψε τυχαία. Υπογράφουν ο Αριστοτέλης, ο Λοκ, ο Μιλ, ο Χάγιεκ – όλοι οι μεγάλοι της φιλελεύθερης σκέψης.

    Παρόλα αυτά, στα τελευταία χρόνια η δύση φαίνεται να έχει χάσει το βηματισμό της. Το παραδοσιακό δίλημμα μεταξύ περισσότερου καπιταλισμού και περισσότερου σοσιαλισμού δεν φαίνεται αρκετό να δώσει τις απαντήσεις. Με φανερά εξασθενημένο το ιδεολογικό υπόβαθρο, τα κόμματα περιορίζονται πλέον σε δύο κυρίαρχες μορφές και συνδυασμούς τους:

    Α. Προσωποπαγή:

    Σχηματισμοί που έχουν υπόσταση κυρίως λόγω της επιρροής του επικεφαλής τους ή του ιστορικού ιδρυτή τους. Ομάδες ανθρώπων γύρω από έναν «μεσσία», στον οποίο οι ακόλουθοι αναγνωρίζουν αυταξία, θεωρώντας τον ως κάτοχο της αλήθειας στα περισσότερα από τα μεγάλα ζητήματα. Συλλογικότητες με κύριο συνεκτικό στοιχείο ένα πρόσωπο, προς το οποίο κοιτούν για την τοποθέτησή τους στα περισσότερα από τα σημαντικά θέματα της δημόσιας συζήτησης.

    Β. Συμφερόντων:

    Οργανωμένες ομάδες συνάθροισης ετερόκλητων ατομικών συμφερόντων, με κύριο στόχο τη νομή της εξουσίας και των προνομίων που μπορούν να εκπορεύονται από αυτήν. Στελέχη που διαγκωνίζονται στο πώς θα πλασαριστούν κοντά στα κέντρα εξουσίας και είναι πρόθυμα να μεταπηδήσουν από το ένα κόμμα στο άλλο, ακόμα και τυπικά αντίθετης ιδεολογίας, φτάνει αυτό να εξυπηρετεί την πρόσκαιρη προσωπική τους πορεία. Για πολλούς από αυτούς η πολιτική έχει μετατραπεί σε μια ακόμα επαγγελματική δραστηριότητα, ενώ τα ίδια τα κόμματα στην ουσία υπηρετούν σκοπούς ξένους προς τους πολίτες που θεωρητικά αντιπροσωπεύουν, καθώς στις εκάστοτε συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ του ατομικού/κομματικού τους συμφέροντος έναντι του εθνικού συμφέροντος, η πρώτη κατηγορία βαραίνει για αυτούς περισσότερο όλο και συχνότερα (ενδεικτικά: καπιταλιστικά κόμματα εμφανίζονται πρόθυμα να επιβαρύνουν τον φορολογούμενο για να διατηρήσουν ένα κρατικό μονοπώλιο και τα προνόμια των στελεχών του κυρίως επειδή τα τελευταία είναι μια ομάδα με σημαντική πολιτική επιρροή. Αντίστοιχα κομμουνιστικά ή σοσιαλιστικά κόμματα υπερασπίζονται ιδιωτικά προνόμια πολιτικά σημαντικών ομάδων, όπως φοροαπαλλαγές και επιδόματα μη αδύναμων εις βάρος του συλλογικού συμφέροντος του συνόλου των σκληρά εργαζόμενων πολιτών).

    Τα κόμματα αυτής της κατηγορίας και τα περισσότερα από τα στελέχη τους αναπτύσσουν πελατειακή σχέση με μέρος των πολιτών ή οργανωμένες ομάδες τους (μέσω κυρίως του συνδικαλισμού αλλά και προσωπικών εξυπηρετήσεων) μη έχοντας κάποιον άλλον βαθύτερο συνδετικό κρίκο με την κοινωνία. Αρκετά στελέχη τους αποδεικνύονται πρόθυμα να παραβλέψουν λογικά ή ηθικά ολισθήματα συνοδοιπόρων τους για να μην βλάψουν τον «ανώτερο» κοινό κομματικό σκοπό, στο πλαίσιο μιας ανήθικης ανταποδοτικότητας. Οι πολίτες – ακόλουθοί τους σταδιακά υποβαθμίζουν και τις δικές τους ηθικές προδιαγραφές και προσδοκίες, αντιλαμβανόμενοι πως η πρόοδός τους ή ακόμα και η διατήρηση της όποιας ευημερίας τους εξαρτάται από την «ευελιξία» τους στο να προσαρμοστούν στα νεότερα δεδομένα.

    Και αναρωτιέται κανείς γιατί άραγε υπό αυτές τις συνθήκες το πολίτευμά μας προσφέρει προνόμια στα κόμματα; Ποια ακριβώς ανάγκη καλύπτουν; Με ποιον ακριβώς τρόπο υπηρετούν τη Δημοκρατία; Μήπως είναι περισσότερο μέρος του προβλήματος και των αδιεξόδων παρά της όποιας λύσης;

    Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία

    Η Δημοκρατία ιδρύθηκε με βάση τον οργανωτικό σχηματισμό της αρχαίας ελληνικής πόλης, ενός μεγέθους που στην εποχή του επέτρεπε την αποτελεσματική λειτουργία της Εκκλησίας του Δήμου, του θεσμού δηλαδή όπου επραγματοποιείτο η δημόσια συζήτηση και η τελική λήψη των αποφάσεων. Αποτέλεσε τον τελειότερο μηχανισμό αφενός εξομάλυνσης των κοινωνικών συγκρούσεων αλλά και αφετέρου ταχείας προόδου της κοινωνίας, αξιοποιώντας τη δύναμη των αριθμών τόσο στην ορθή λήψη αποφάσεων (ο ένας είναι ευκολότερο να κάνει λάθος επιλογή σε ένα συγκεκριμένο θέμα έναντι των πολλών) αλλά και στην οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και γενικά ανθρώπινη πρόοδο (τα πολιτικά δικαιώματα στους πολλούς αυτομάτως σημαίνουν και μεγαλύτερη διασπορά κινήτρων και ευκαιριών για δημιουργία, πρόοδο και ευημερία, οδηγώντας το άτομο, στην προσπάθειά του για προσωπική ανάπτυξη εντός νόμιμου πλαισίου, να συμπαρασύρει θετικά την ευρύτερη κοινωνία). Ο ρόλος των αντιπροσώπων στην αρχετυπική δημοκρατία ήταν περισσότερο διαδικαστικός παρά αποφασιστικός, καθώς για όλα τα μεγάλα θέματα η απόφαση λαμβανόταν από τους πολίτες.

    Καθώς οι οργανωμένες κοινωνίες μεγάλωναν, οι μεταγενέστερες εκδοχές δημοκρατικού πολιτεύματος επιφύλασσαν έναν ενισχυμένο ρόλο για τους αντιπροσώπους. Οι αιτίες αυτής της μεταστροφής ήταν αφ’ ενός το μέγεθος (τα πρακτικά προβλήματα της λειτουργίας της εκκλησίας του Δήμου σε μεγάλη κλίμακα) και αφ’ ετέρου η γνώση (η πολυπλοκότητα των νεότερων ζητημάτων προς συζήτηση). Σταδιακά τα δικαιώματα των πολιτών περιορίστηκαν στην εκλογή αντιπροσώπων κάθε μερικά χρόνια. Καταχρηστικά το πολίτευμα αυτό συνεχίζει σήμερα να ονομάζεται δημοκρατικό.

    Οι αντιπρόσωποι

    Στη διάρκεια της θητείας ενός αντιπροσώπου θα χρειαστεί να αναλάβει δράση για θέματα με μόνο ένα μέρος τους – στην καλύτερη περίπτωση – να είναι στο γνωστικό του πεδίο. Επίσης θα βρεθεί σε σειρά από ηθικά διλήμματα, περιπτώσεις σύγκρουσης αυτών που θεωρεί ότι συνάδουν με το ατομικό ή κομματικό του συμφέρον έναντι του ευρύτερα συλλογικού / εθνικού. Θα βιώσει κάποια δεδομένη στιγμή τη σύγκρουση μεταξύ της προσδοκίας των εκλογέων του και της προσωπικής του άποψης.

    Ο πολίτης

    Πόσο εύκολος είναι ο ρόλος του πολίτη; Πόσο εύκολο είναι ο πολίτης στο διάστημα μιας προεκλογικής περιόδου να διακρίνει με ακρίβεια την ψυχοσύνθεση, το ηθικό ανάστημα, τις ικανότητες, το γνωστικό υπόβαθρο αλλά και τις αληθινές προσωπικές απόψεις όλων των υποψηφίων, προκειμένου να ψηφίσει αυτούς που έχουν τον μεγαλύτερο βαθμό καταλληλότητας έναντι των προκλήσεων; Μήπως ζητάμε από τον πολίτη κάτι που είναι πρακτικά αδύνατο να γίνει αποτελεσματικά; Μήπως είναι ασύμμετρα πιο δύσκολο να διαλέγεις εκπρόσωπο για να αποφασίζει αντί για σένα για 4-5 χρόνια, αντί να επιλέγεις τη θέση σου σε κάθε συγκεκριμένο μεγάλο θέμα κάθε π.χ. 3 μήνες; Μήπως ο ίδιος ο θεσμός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας οδηγεί σε εκλογές προσώπων με επιφανειακά κριτήρια, κυρίαρχο εξ αυτών αποδεικνύεται το μέγεθος της δημοσιότητας των προσώπων μέσω π.χ. της τηλεόρασης και το πόσο επιθετικό marketing επιστρατεύουν;

    Επίσης, ακόμα κι αν ένας αντιπρόσωπος μπορεί να εκφράζει έναν πολίτη σε 99 θέματα αλλά καθόλου σε 1 άλλο σημαντικό, γιατί ο πολίτης να παραχωρεί στον αντιπρόσωπο λευκή επιταγή για όλη του τη θητεία σε όλα τα θέματα; Γιατί ακόμα η εντολή αντιπροσώπευσης αυτή να επιτρέπεται να γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ κομμάτων ερήμην του πολίτη, προσμετρώντας αριθμούς αντιπροσώπων ως περιουσιακό στοιχείο κομμάτων ή αρχηγών σε περιπτώσεις διαπραγμάτευσης επί συμπράξεων για μια κρίσιμη ψηφοφορία;

    Μήπως μάλιστα αυτό ακριβώς το σύστημα των αντιπροσώπων υποθάλπει παθογένειες όπως η διαπλοκή, η διαφθορά, η ισχυρή επιρροή στις αποφάσεις από οικονομικά ή συνδικαλιστικά λόμπι, ο λαϊκισμός, η πολιτική ανωριμότητα του λαού (που ποτέ δεν φταίει ο ίδιος αλλά οι αντιπρόσωποι που τον εξαπατούν); Μήπως τελικά το ίδιο το σύστημα εξασφαλίζει τη σχεδόν μόνιμη απογοήτευση και σταθερή αποστασιοποίηση των ψηφοφόρων, λόγω διάστασης μεταξύ προεκλογικών υποσχέσεων ή προσδοκιών και μετεκλογικών πράξεων ή / και παραλείψεων;

    Υπάρχουν εναλλακτικές;

    Στο σύγχρονο κόσμο ο πολίτης έχει τη δυνατότητα να ενημερώνεται, να εκφράζεται και να κάνει επιλογές σε πραγματικό χρόνο για σειρά από καθημερινά πράγματα. Τα περισσότερα από τα παραδοσιακά εμπόδια ξεπερνιούνται με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Μεγάλες ομάδες ανθρώπων καταφέρνουν να εργαστούν συλλογικά μέσω διαδικτύου για τη συγγραφή περίπλοκων πνευματικών κατασκευασμάτων όπως λογισμικού. Γιατί στη διακυβέρνηση να προσφέρουμε εντολή εν λευκώ στους αντιπροσώπους με πρόσχημα ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς;

    Σήμερα διαθέτουμε σειρά από ψηφιακά αλλά και φυσικά δίκτυα σε λειτουργία με μεγάλη αποδοχή από το κοινό (π.χ. Taxisnet, ATMs, Κινητή τηλεφωνία αλλά και φυσικά σημεία εξυπηρέτησης όπως τα ΚΕΠ). Έχουμε ακόμα τις προϋποθέσεις εκτεταμένου δημόσιου διαλόγου για οποιοδήποτε ζήτημα. Είναι δυνατόν να συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι είναι δύσκολο να συγκεντρώνουμε με ακρίβεια, ταχύτητα, χαμηλό κόστος, αξιοπιστία και μυστικότητα την ετυμηγορία των πολιτών για οποιοδήποτε θέμα απαιτεί αποφάσεις; Με τις μεγαλύτερες δυνατότητες όλων των εποχών για πρόσβαση σε πληροφορίες και γνώσεις, ενημέρωση αλλά και ελεύθερη έκφραση απόψεων από οποιονδήποτε, είναι λογικό να εξαιρούμε τον πολίτη από μερικές από τις πιο κρίσιμες αποφάσεις για την πόλη του, την περιφέρειά του, τη χώρα του ή και υπερεθνικούς σχηματισμούς στους οποίους συμμετέχει; Ποιο ακριβώς είναι το εμπόδιο για την ολοκλήρωση της δημοκρατίας με τους πλέον άμεσους και διάφανους θεσμούς; Είναι λοιπόν ώριμος ο πολίτης για να διαλέγει πρόσωπα, μια επιλογή εξαιρετικά πολύπλοκη, αλλά είναι ανεπαρκής για να τοποθετηθεί σε ένα συγκεκριμένο σημαντικό δημόσιο θέμα; Είναι πιο εύκολο δηλαδή να διαλέξεις ποιος θα σε εκπροσωπήσει συνολικά για μερικά χρόνια ή να διαλέξεις τη στάση σου σε μια σειρά από επιμέρους ζητήματα που θα τεθούν όπως π.χ. στο αν η προτεραιότητα στη χώρα σου είναι σήμερα η παραγωγική ανάπτυξη και άρα η υποχώρηση της φορολογίας και της γραφειοκρατίας ή ο σφικτότερος κρατικός έλεγχος, και άρα η υψηλή φορολογία και γραφειοκρατία;

    Αν όμως προχωρήσουμε σε μια επόμενη σελίδα δημοκρατίας, σε ένα πιο άμεσο μοντέλο, υιοθετώντας θεσμούς προηγμένων χωρών όπως της Ελβετίας, αξιοποιώντας και ψηφιακά εργαλεία που προσφέρουν ταχύτητα και χαμηλό κόστος, ποια θα είναι η θέση των κομμάτων και των αντιπροσώπων; Μήπως θα είναι οι μόνοι που θα ζημιωθούν από την πραγμάτωση ενός τέτοιου βήματος προόδου; Διότι σε ένα υγιές σύγχρονο μοντέλο άμεσης συμμετοχής των πολιτών, τα κόμματα περιορίζονται σε δεξαμενές σκέψης και κατάθεσης προτάσεων ή ακόμα σε μονοθεματικές ομάδες έκφρασης στη δημόσια συζήτηση, χωρίς άλλη πρόσβαση σε προνόμια και εξουσία. Ο δε ρόλος των αντιπροσώπων αποσυνδέεται εντελώς από τα κόμματα και περιορίζεται στην προεπεξεργασία θεμάτων ή τη διεκπεραίωση απλών διαδικασιών, καθώς η λήψη απόφασης επί των σημαντικών δεν χρειάζεται μεσάζοντα. Δηλαδή οι τυχαία επιλεγόμενοι πολίτες δίχως κομματική ταυτότητα είναι κατάλληλοι για να αποφασίζουν την αθώωση ή την καταδίκη ενός ανθρώπου σε ποινικό δικαστήριο μέσω του σώματος των ενόρκων, αλλά δεν είναι κατάλληλοι για να αποφασίσουν αν η χώρα πρέπει να θέσει σε ψηφοφορία αλλαγή του αντικαπνιστικού νόμου και προς ποια κατεύθυνση;

    Ο πολίτης θα πρέπει να διατηρεί το δικαίωμα στην τελική επιλογή για όλα τα κρίσιμα, αλλά και τη δυνατότητα ανάκλησης αντιπροσώπων ανά πάσα στιγμή εφόσον οι εντολείς του δεν υπηρετούν επαρκώς την εντολή που έχουν λάβει.

    Το υπόδειγμα

    Ο Max Weber πριν από έναν αιώνα δημοσίευσε ένα μνημειώδες έργο (πρωτότυπος τίτλος “Politik als Beruf”, γνωστότερο στα αγγλικά ως “Politics as a Vocation”, και στην ελληνική έκδοση , “Η πολιτική ως κάλεσμα και επάγγελμα”). Διατύπωνε εκεί, την ιδέα του χαρισματικού ηγέτη αλλά και μιας μεγάλης απαραίτητης διοικητικής γραφειοκρατίας. Και τα δύο τα έβλεπε ως την πεμπτουσία της καλής διακυβέρνησης.

    Και έτσι πράγματι πορευτήκαμε τον 20ο αιώνα. Το κράτος μεγάλωσε εκρηκτικά, προκειμένου να στεγάσει μια σειρά από κοινωνικές υπηρεσίες. Και μαζί με το κράτος μεγάλωσε, κατά την προτροπή και την πρόβλεψη του Weber και η γραφειοκρατία της πολιτικής. Μαζί όμως με την κοινωνική του διάσταση μεγάλωσε και η σπάταλη όψη του κράτους. Για την οποία και πάλι είχε προειδοποιήσει ο Weber. Γεμίσαμε επαγγελματίες της πολιτικής, γεμίσαμε και αποστασιοποιημένους πολίτες που όλο και λιγότερο συμμετέχουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γεμίσαμε και χρέη, από το σπάταλο και υπερμέγεθες κράτος που προέκυψε.

    Ασφαλώς δεν μπορεί κανείς να νοσταλγεί το μικρό κράτος του 19ου αιώνα και να θεωρεί ότι εκεί βρίσκεται η λύση. Εξάλλου εμπειρικά καμιά δυτική κοινωνία δεν έμεινε προσκολλημένη στο μικρό εκείνο κράτος. Δεν έχουμε κανένα εμπειρικό δεδομένο για να υπερασπιστούμε το μικρό κράτος του 19ου αιώνα. Μπορεί διάφοροι αναρχικοί της φιλελεύθερης μήτρας να ρέπουν προς τον ρομαντισμό και να ομνύουν στο μηδενικό κράτος, αλίμονο όμως αν επιτρέψουμε να υπάρξουν θεωρίες χωρίς εμπειρική επιβεβαίωση! Σε τι θα διαφέρουμε από τον κάθε κολλεκτιβιστή που έχει και αυτός μια μεγάλη και σπουδαία ιδέα στο μυαλό του, από αυτές που αιματοκύλισαν τον κόσμο τον 20 αιώνα αλλά και προηγούμενα;

    Πρέπει λοιπόν να συμφιλιωθούμε με το κράτος-τέρας τον επαγγελματία πολιτικό και τον αδιάφορο πολίτη του 20ου αιώνα;

    Κάθε άλλο. Υπάρχει εμπειρία που μας επιτρέπει να αμφισβητούμε αυτό το στάτους κβο. Ας δούμε ποια είναι αυτή.

    Η πρώτη συγκλονιστική παρατήρηση είναι ότι για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία μικρές χώρες – με κατάλληλες συμμαχίες – μπορούν να ευημερούν. Για την ακρίβεια οι δέκα πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη έχουν πληθυσμό κάτω από 10 εκ.! Πρωτοφανές ηθικό πλεονέκτημα της εποχής μας αφού οι χώρες αυτές διαχρονικά ήταν στη γαλέρα των μεγάλων. Τι συμπεραίνουμε από αυτή την παρατήρηση, πέραν του σαρωτικού πλεονεκτήματος ηθικής της εποχής μας;

    Συμπεραίνουμε ότι η οικονομία κλίμακας αμβλύνεται, ότι το μικρό δεν είναι μόνο ωραίο αλλά και εφικτό και δυνητικά οικονομικά πανίσχυρο.

    Η οικονομία κλίμακας δημιουργήθηκε με την πρώτη φάση της βιομηχανικής επανάστασης και αποσυντίθεται αργά και σταθερά με την τέταρτη φάση της. Ο Rifkin (The zero marginal cost society) προβλέπει ότι όπου να ΄ναι τελειώνει ολοκληρωτικά. Δεν συμφωνούμε ότι υπάρχει εμπειρική ένδειξη για μια τέτοια διατύπωση, αλλά είναι βέβαιο ότι το Ίντερνετ και τα παρελκόμενά του υπονομεύουν πια σοβαρά το πλεονέκτημα του μεγάλου παίκτη, με το πολύ βάρος.

    Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα. Αν το ‘μικρό’ μπορεί να είναι τόσο αποτελεσματικό σήμερα, γιατί να μην μετατοπιστεί η κοινωνική οργάνωση και η λήψη αποφάσεων σε πιο αποκεντρωμένα και μικρά συστήματα; Γιατί να μην χαλαρώσει η οικονομική και πολιτική εξάρτηση της Κρήτης απ΄ την Αθήνα; Οι ίδιες οι τεχνολογίες που αποδομούν την πανοπλία των διάφορων Γολιάθ επιτρέπουν πια τη λήψη των ουσιαστικών αποφάσεων σε μικρό επίπεδο.

    Με δυο λόγια, μήπως είναι η στιγμή να ξαναδούμε τη δημοκρατία ξανά ως εργαλείο όχι αντιπροσώπευσης αλλά συμμετοχής; Αυτή η υπέροχη, η απίστευτη, έμπνευση αυτοθέσμισης που είχαν οι Έλληνες πριν 2500 και περισσότερα χρόνια, τερματίστηκε όταν τα μεγέθη άρχισαν να μεγαλώνουν (Ρώμη, κλπ.). Ήταν σύμφυτη με τη μικρή κλίμακα. Μήπως τώρα που οι αποστάσεις από τα κέντρα της λήψης αποφάσεων μικραίνουν ξανά, πρέπει να την ξανα-ανακαλύψουμε;

    Αναρωτηθείτε το εξής: Μήπως αυτός που στη μεγάλη κλίμακα υφίσταται χειραγώγηση και πλύση εγκεφάλου και ψηφίζει τον κάθε Βαρουφάκη και Βελόπουλο, μήπως αυτός ο ίδιος στη μικρή κλίμακα της πόλης του, επί ενός συγκεκριμένου θέματος, εκδήλωνε ένα άλλα πρόσωπο; Μήπως η μικρή κλίμακα και η άμεση επιλογή εμπόδιζε την απάτη, το τζάμπα, τις φτηνές δημαγωγίες για τις οποίες κάποιος άλλος, άγνωστος, θα πληρώσει; Μήπως η μικρή κλίμακα και η αμεσότητα τερμάτιζε και τη φτήνια των open borders, των επιδομάτων έγκαιρης προσέλευσης, των κατώτατων μισθών;

    Το αναρωτήθηκαν οι Ελβετοί. Χώρα όπου το τζάμπα δεν έχει ελπίδα. Χώρα όπου ο κάθε λογαριασμός έχει αποδέκτη εσένα και όχι κάποιους κακούς κι ανύπαρκτους πλουτοκράτες και διάφορους μπαμπούλες που επικαλούνται οι λαϊκιστές για να κάνουν τη δουλειά τους. Χώρα όπου ψηφίζεις με το χέρι στην τσέπη…

    Η Ελβετία λοιπόν έχει κοινωνικό κράτος που απορροφά το 20% του ΑΕΠ ενώ της Γαλλίας και της Ελλάδας απορροφά το 35%. Γιατί συμβαίνει άραγε αυτό; Μήπως η διαφάνεια που προσφέρει η εφικτή πια μικρή κλίμακα σε συνδυασμό με την περιορισμό των αντιπροσώπων σε διαδικαστικές αρμοδιότητες έχει κάποια συμβολή; Μήπως η υπευθυνότητα που φέρνει αυτή η οργάνωση παίζει κάποιον αποφασιστικό ρόλο;

    Αυτές τις ευκαιρίες της 4ης βιομηχανικής Επανάστασης δεν μπορούσε να τις γνωρίζει ο Weber. Είναι πιο πρόσφατες, αξίζει να τις δούμε γιατί υπάρχει πια πολύπλευρη εμπειρία και όχι μόνο θεωρία. Έχουν λοιπόν άλλο βάρος.

    Αξίζει να δούμε την άμεση δημοκρατία, και την αποκέντρωση – ως μια σταδιακή και όχι ψευτοεπαναστατική διαδικασία, σαν αυτές που πλημμυρίζουν το φτωχό μυαλό των ποικίλων κολλεκτιβιστών. Η εμπέδωση θεσμών αληθινής δημοκρατίας, όπως κάθε τι το αληθινό, θα είναι αργή διαδικασία – χρειάζεται ΄βούληση’, ‘παιδεία’ και ‘εμπειρία΄- νέες Εκκλησίες του Δήμου – διαδικτυακές, δίπλα στις συμβατικές.

    Ας ξεκινήσει όμως η διαδικασία.

    Η ευθύνη στον πολίτη

    Στην εποχή των Τραμπ και Τζόνσον, αλλά και της Ευρώπης και Ελλάδας να βρίσκονται πια σε κρίσιμη καμπή, είναι φανερό ότι οι παλιοί μηχανισμοί σύνθεσης, λήψης αποφάσεων και εκτόνωσης των κοινωνικών εντάσεων δεν βοηθούν στην προετοιμασία μιας καλύτερης επόμενης ημέρας. Το πολιτικο-οικονομικό μοντέλο του δυτικού κόσμου έχει φτάσει στα όριά του και η μεταρρύθμισή του δεν θα πραγματοποιηθεί χωρίς αντιδράσεις. Το παραγωγικό μοντέλο της Ελλάδας έχει προ πολλού καταρρεύσει και η κανονικότητα που φέρνει η νέα κυβέρνηση δεν αρκεί για ολική επανεκκίνηση προς τα εμπρός. Χρειάζονται βαθύτερες, τεκτονικές αλλαγές για τις οποίες η συζήτηση δεν λέει να ανοίξει. Και δυστυχώς οι κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές δεν διευκολύνονται από τους υπάρχοντες πολιτικούς θεσμούς, οι οποίοι πρώτοι πρέπει να μεταρρυθμιστούν, καθώς τα επόμενα χρόνια περιλαμβάνουν ασύγκριτα πιο μεγάλες προκλήσεις από τα πρόσφατα.

    Ωστόσο είναι πολύ απίθανο, έως παράλογο, οι αναγκαίες θεσμικές αλλαγές να προωθηθούν από τους ίδιους που θα βγουν αποδυναμωμένοι από αυτές. Με εξαίρεση μερικούς φωτεινούς κι αληθινούς ηγέτες, ποιος τυπικός κυβερνήτης τού σήμερα θα εκλεγεί για να μεταφέρει αυτοβούλως εξουσίες και προνόμια από τον εαυτό του και τους συν αυτώ προς τους πολίτες; Ποιο κράτος θα προβεί στον αυτοπεριορισμό του δίχως κάποια ασφυκτική πίεση από την κοινωνία του; Όπως είναι λογικό δεν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο ούτε στην Ευρώπη, ούτε στη χώρα μας.

    Συνεπώς οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις θα υλοποιηθούν τότε και μόνο όταν ένα σημαντικό μέρος του παραγωγικά και πολιτικά ενεργού τμήματος των πολιτών αγωνιστούν για την πραγματοποίησή τους. Αυτή είναι η ευθύνη μας για την οριστική έξοδο από την πρόσφατη κρίση, σε επίπεδο χώρας, αλλά ακόμη περισσότερο Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού εκεί ο ρόλος των πολιτών είναι σαφώς πιο ενισχυμένος απ΄ τη χώρα μας και οι συνθήκες για μια δημοκρατική επανεκκίνηση είναι πιο ώριμες.

    *Ο κ. Σεραφείμ Κοτρώτσος είναι ανώτατο στέλεχος τηλεπικοινωνιών & πληροφορικής, και συνιδρυτής StartUp στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και των μεγάλων δεδομένων.

    **Ο κ. Νίκος Σακκάς είναι πανεπιστημιακός (ΕΛΜΕΠΑ, Παν/ μιο Hull), μέτοχος εταιρειών τεχνολογίας και συγγραφέας (www.artdrop.net)

    Υστερόγραφο Σεραφείμ Κοτρώτσου:

    Οι ιδέες για αυτό το άρθρο έχουν διαμορφωθεί από την πολυετή ενασχόληση με οικονομικά, επιχειρηματικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, άλλοτε από θέση παρατηρητή, κι άλλοτε ενεργώντας από κρίσιμες συναφείς θέσεις ευθύνης. Παρόλα αυτά η ανάγκη για να γραφτεί και δημοσιευθεί αυτό το κείμενο πυροδοτήθηκε από την έμπνευση που μου προσέφερε το βιβλίου του φίλου Νίκου Σακκά με τίτλο “Democracy Again! The EU Megapolis and the Challenge of Democracy” (Αmazon), για το οποίο τον ευχαριστώ θερμά και το προτείνω ανεπιφύλακτα.

    Με αυτό το δεδομένο, ζήτησα από τον Νίκο τη γνώμη του και τη συνεισφορά του σε τούτο το άρθρο και εκείνος μου έδωσε τη χαρά να το εμπλουτίσει με ορισμένες ενδιαφέρουσες και πυκνές σκέψεις. Σε ευχαριστώ πολύ Νίκο!

  • Η Κύπρος προσφεύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την Αμμόχωστο

    Η Κύπρος προσφεύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την Αμμόχωστο

    Την ικανοποίηση του για την ανταπόκριση του ΓΓ όσο και για την κατανόηση που έτυχαν οι θέσεις της πλευράς από τα πέντε Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, εξέφρασε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, μιλώντας αργά το βράδυ της Παρασκευής στους δημοσιογράφους, μετά την ολοκλήρωση των επαφών του στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και η κυπριακή αποστολή αναχωρούν σήμερα για την Κύπρο.

    Παράλληλα, ο πρόεδρος Αναστασιάδης αποκάλυψε ότι την ερχόμενη βδομάδα θα γίνει η προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

    Κάνοντας έναν απολογισμό των επαφών του, ο πρόεδρος Αναστασιάδης είπε ότι «σήμερα το πρωί είχαμε μια ενδιαφέρουσα και άκρως σημαντική συνάντηση με τον ΓΓ κατά τη διάρκεια της οποίας εξέφρασα την ετοιμότητα, αλλά και την αποφασιστικότητα της ελληνοκυπριακής πλευράς να εμπλακεί σε ένα διάλογο αφενός για τη συνομολόγηση των όρων αναφοράς με βάση τη συναντίληψη που επικράτησε στις 9 Αυγούστου κατά τη συνάντηση με τον κ. Ακκιντζί, αλλά και αφετέρου σε έναν ουσιαστικό, δημιουργικό διάλογο, προκειμένου να εξευρεθεί μια λύση στη βάση των όρων αναφοράς που να επιτρέπει την αποδοχή λύσης και από τις δύο κοινότητες».

    Σημείωσε ότι εκείνο που επιδιώκουμε και που ο ίδιος έχει καταστήσει σαφές στον ΓΓ είναι η επίτευξη μιας λύσης που θα διασφαλίζει τη λειτουργικότητα του κράτους και συνεπώς τη βιωσιμότητα.

    «Ο ΓΓ φαίνεται αποφασισμένος να εμπλακεί ουσιαστικά, και μέσα σε αυτά τα πλαίσια, τουλάχιστον από την πρωινή συνάντηση φαίνεται, ανάλογα και με τα αποτελέσματα των επαφών που θα έχει με τον κ. Ακκιντζι, να συγκαλέσει εντός Οκτωβρίου τριμερή συνάντηση, προκειμένου να οριστικοποιηθούν οι όροι αναφοράς. Το ενδεχόμενο να συγκαλέσει άτυπη πενταμερή συνάντηση είναι επίσης κάτι που θεωρεί ότι θα συνέβαλλε στο να οδηγηθούμε σε μια καλά προετοιμασμένη, όπως ο ίδιος είπε, επανέναρξη του διαλόγου, ώστε να έχει αποτελέσματα».

    Είπε πως είχε την ευκαιρία να εκθέσει στον ΓΓ τα όσα λαμβάνουν χώρα με τις έκνομες ενέργειες της Τουρκίας και τις παραβιάσεις της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα όσα δια δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, αλλά και Τουρκοκυπρίων περί απειλής εποικισμού της Αμμοχώστου. Επίσης τις παραβιάσεις που παρουσιάζονται και καταγράφονται στη νεκρή ζώνη από τις τουρκικές δυνάμεις.

    Για το γεύμα που παρέθεσε στους εκπροσώπους των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε ότι είχε ευκαιρία να τους ενημερώσει εν εκτάσει για τα όσα αφορούν το Κυπριακό και τη συνάντηση με ΓΓ.

    «Και αφού παραθέσαμε συγκεκριμένα στοιχεία για τις απειλές κατά Αμμοχώστου, (τους ενημερώσαμε) και για την απόφαση μας να προσφύγουμε στο ΣΑ, προκειμένου σε κλειστή συνεδρία να επαναβεβαιωθεί η θέση του ΣΑ στα ψηφίσματα 550 και 789. Παρακάλεσα τα πέντε Μόνιμα Μέλη, αφού ενημέρωσα για την αποφασιστικότητα μας όσον αφορά την έναρξη ενός νέου διαλόγου όπως τύχουμε της στήριξης και της απαραίτητης βοήθειας κατά τη διάρκεια ενός ανάλογου ενδεχομένου».

    Ο πρόεδρος εξέφρασε ικανοποίηση για την ανταπόκριση τόσο του ΓΓ όσο και για την κατανόηση που έτυχαν οι θέσεις μας από τα πέντε Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Εξέφρασε επίσης ικανοποίηση για την άψογη συνεργασία με την Ελληνική Κυβέρνηση, τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Εξωτερικών, και την ίδια ώρα για την αποφασιστικότητα των δύο κυβερνήσεων μέσα από συντονισμένες ενέργειες, να αντιμετωπίσουν μέσα στα πλαίσια της ΕΕ και του ΟΗΕ, τις τουρκικές προκλήσεις.

    Αναφέρθηκε και στις διμερείς συναντήσεις με μια σειρά ηγετών, όπως με τον Ινδό Πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Αιγύπτου, τον Πρόεδρο της Βόρειας Μακεδονίας με έμφαση την ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων και ιδιαίτερα την ετοιμότητα της Κύπρου να βοηθήσει και να συμβάλει στον διάλογο μεταξύ ΕΕ και Ινδίας, αλλά και για τις προοπτικές της Βορείου Μακεδονίας για ένταξη.

    Σημείωσε επίσης της συναντήσεις του με τους Υπουργούς Εξωτερικών Ρωσίας και Κίνας και τις πολλές συναντήσεις του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Χριστοδουλίδη, με έμφαση τις χώρες της Μέσης Ανατολής και του αραβικού Κόλπου, καθώς και τις δύο τριμερείς συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών Κύπρου – Ελλάδας – Αρμενίας και Κύπρου – Ελλάδας – Αιγύπτου που προετοιμάζουν το έδαφος για την τριμερή Σύνοδο Κορυφής στην Αίγυπτο στις 8 Οκτωβρίου και εντός του τρέχοντος έτους με την Αρμενία.

    Κάνοντας μία συνολική αποτίμηση, ο πρόεδρος Αναστασιάδης εξέφρασε την ικανοποίηση του για τα αποτελέσματα των επαφών του, ειδικά σε ό,τι αφορά το Κυπριακό.

    «Θέλω να σημειώσω ότι αν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη επιδείξουν την ίδια εποικοδομητική προσέγγιση στο κάλεσμα του ΓΓ, τότε ναι, διανοίγονται οι προοπτικές για επανέναρξη των συνομιλιών από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά. Θέλω να ελπίζω ότι η δική μας πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα θα διακρίνει και τους επόμενους των συνομιλητών του ΓΓ».

    Ερωτηθείς ποια ατζέντα μπορεί να θέτει ο ΓΓ σε μια πιθανή άτυπη πενταμερή, ο Πρόεδρος είπε ότι «ο ΓΓ θέλησε να ενημερωθεί για τις δικές μας θέσεις που είναι ξεκάθαρες, όπως διατυπώθηκαν και από ομιλία μου στα ΗΕ.

    Έμεινε απόλυτα ικανοποιημένος και διαφάνηκε η πρόθεση του να εμπλακεί ουσιαστικά και να συμβάλει για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για επανέναρξη ενός ουσιαστικού και δημιουργικού διαλόγου. Όσον αφορά την πενταμερή υπάρχουν και σημαντικά άλλα θέματα όπως τα διαδικαστικά, η μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί κ.ο.κ.

    «Εμείς έχουμε καταθέσει με ξεκάθαρο τρόπο τις προθέσεις και την αποφασιστικότητα μας και εάν την ίδια αποφασιστικότητα επιδείξουν και τα υπόλοιπα των εμπλεκομένων μερών – δεν εννοώ την Ελλάδα και την Αγγλία – τότε σίγουρα δημιουργούνται οι προοπτικές ενός διαλόγου που αυτή τη φορά ελπίζουμε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα έχει αποτέλεσμα».

    Ερωτηθείς αν θα απέρριπτε να τεθεί το θέμα της μορφής της λύσης σε μια άτυπη πενταμερή, ο Πρόεδρος είπε ότι «η θέση μας ήταν ξεκάθαρη, όπως τη διατύπωσα και στην ομιλία μου στη Γενική Συνέλευση. Η βάση λύσης του Κυπριακού είναι τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και μια υπηκοότητα».

    Κληθείς να σχολιάσει την τουρκική θέση για την πενταμερή, ο Πρόεδρος είπε ότι «αν θα θέλουν να θέσουν κάτι άλλο στο τραπέζι από αυτού που συζητείται αντιλαμβάνεστε ότι είναι εκτός συζήτησης».

    Σε άλλη ερώτηση ο Πρόεδρος είπε ότι η Διάσκεψη στο Κραν Μοντανά δεν ήταν καλά προετοιμασμένη, προσθέτοντας πως αν ήταν καλά προετοιμασμένη θα διαπιστωνόταν η αδιαλλαξία της Τουρκίας και η εμμονή της σε θέσεις και αξιώσεις που ήταν αδύνατο να γίνουν αποδεκτές από δικής μας πλευράς.

    Ερωτηθείς είπε ότι «αν υπαναχωρεί η μια πλευρά και δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς θα πάψουμε να επιμένουμε να γίνει ένας διάλογος, ο οποίος να οδηγεί σε μια λύση που το περιεχόμενο της να στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο, στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, στη δημιουργία ενός ομαλού, κανονικού κράτους, όπως ο καθένας προσδοκεί. Διαφορετικά δεν οδηγούμαστε πουθενά. Αν η άλλη πλευρά εμμένει σε απαράδεκτες θέσεις είναι πρόβλημα δικό της. Αυτό που εμείς επιδιώκουμε είναι να διασφαλίσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα του συνόλου των πολιτών, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τα συμφέροντα και των δύο κοινοτήτων, να αντιμετωπίζει τις ανησυχίες και των δυο, αλλά όχι τις ανησυχίες της μιας εις βάρος των συμφερόντων της άλλης».

    Ακολούθως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε εκτενώς στα διαμειφθέντα στο Κραν Μοντανά με τις απαράδεκτες αξιώσεις και εμμονή της Τουρκίας για συνέχιση των εγγυήσεων και τη μόνιμη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων.

    «Υπήρχε επίσης εμμονή και στο θέμα της πολιτικής ισότητας που παρερμηνεύεται. Με την αξίωση να έχουν θετική ψήφο στην ουσία δημιουργούνται συνθήκες που επιτρέπουν στη μια κοινότητα να επιβάλλεται της άλλης», είπε, προσθέτοντας ότι «ας μας υποδείξουν ένα και μόνο κράτος στο οποίο υπάρχουν ανάλογες πρόνοιες στο Σύνταγμα».

    Ερωτηθείς για ποιο λόγο ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας επιμένει να γίνει πενταμερής ώστε να διασαφηνιστεί η βάση λύσης, ο Πρόεδρος είπε ότι «ενδεχομένως να θέλει να θέσει στο τραπέζι αυτό που μας είπε κατ’ ιδίαν, ότι θα προτιμούσε τη λύση δύο κρατών. Και η δική μου απάντηση ήταν ότι προκειμένου να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα έχουμε την επιλογή της αποκεντρωμένης από πλευράς εξουσιών ομοσπονδίας, έχουμε την επιλογή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε ακόμα την επιλογή του βελγικού μοντέλου. Αλλά ουδέποτε ξέφυγα από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Απλώς ήταν εναλλακτικές προτάσεις ή σκέψεις για να αποφύγουμε τα αδιέξοδα που είχαν δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα εμμονών. Και αυτό ήταν και μια πρόσκληση του ΓΓ, να θέσουμε στο τραπέζι χωρίς δισταγμό κάποιες νέες ιδέες που θα βοηθήσουν να ξεπεραστούν τα προβλήματα».

    Σε παρατήρηση δημοσιογράφου ότι ο κ. Τσαβούσογλου επέμεινε ότι συζήτησε μαζί με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη για συνομοσπονδία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ότι «ο κ. Τσαβούσογλου έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα Πολίτης, ερωτήθηκε επί τούτου και ουδέποτε έκανε ανάλογη αναφορά. Πολύ πρόσφατα θυμήθηκε να αναφέρει ότι τάχα ήταν δική μου πρόταση. Δεν πρόκειται να εμπλακώ σε ένα διάλογο, είναι καλά γνωστό ότι κατά καιρούς πολλά λέγονται για να προκαλέσουν ρήγμα μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, αυτό που μετρά είναι αυτό που είτε από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης είτε προς τον ΓΓ είτε προς τους εκπροσώπους του έχω κατ’ επανάληψη διαβιβάσει και καταθέσει».

    Ερωτηθείς πώς αντιμετωπίζεται η τουρκική εμμονή σε άλλες μορφές λύσης, ο Πρόεδρος είπε ότι «δεν θα οδηγηθούμε σε διάλογο, εν πάση περιπτώσει».

    Σε δική του παρέμβαση ο Υπουργός Εξωτερικών απαντώντας την ίδια ερώτηση είπε ότι «όποια αλλαγή της μορφής λύσης, λαμβάνοντας υπόψη τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, προϋποθέτει και τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας μετά από αίτημα όλων των εμπλεκομένων μερών».

    Σε άλλη ερώτηση, ο Πρόεδρος, αφού επανέλαβε την αποφασιστικότητα της πλευράς μας για λύση, υπογράμμισε ότι «πέραν τούτου θα διαφανεί ποιος επιθυμεί και ποιος όχι, ποιος εμμένει ή όχι σε απαράδεκτες είτε προτάσεις είτε λύσεις».

    Σε ερώτηση ποιες είναι οι πιθανότητες επιτυχίας ενός διαλόγου και ποιοι κίνδυνοι υπάρχουν από ένα νέο αδιέξοδο, ο Πρόεδρος είπε ότι «δεν παραγνωρίζουμε ότι για 45 χρόνια είναι η τουρκική αδιαλλαξία που δεν βοήθησε στην επίτευξη λύσης, αλλά ούτε και θα πάψουμε να επιμένουμε μέσα από τα όπλα που δίνει ο διεθνής οργανισμός, το διεθνές δίκαιο, να επιδιώκουμε μια λύση που θα είναι και λειτουργική και βιώσιμη. Δεν προδικάζω το αποτέλεσμα διότι δεν εξαρτάται από εμάς, διότι αν εξαρτιόταν από εμάς θα ήταν ήδη από καιρού λυμένο το Κυπριακό».

    Σε ερώτηση ποιος είναι ο γενικός συμβιβασμός που θα μπορούσε να κάνει για να επιτευχθεί λύση του Κυπριακού, ο Πρόεδρος είπε ότι «υπάρχουν – δεν θα κάνω αναφορά σε κόκκινες γραμμές – κάποιες προϋποθέσεις που δημιουργούν λειτουργικό και βιώσιμο κράτος. Όταν υπερβούν αυτών των ορίων, είναι αδιανόητο να φέρεις ενώπιον του λαού λύση, η οποία δεν θα μπορεί να γίνει αποδεκτή. Και δεν θα ήμουν ποτέ διατεθειμένος να αποδεχθώ κάτι που εν γνώση μου δεν θα οδηγούσε σε μια λύση που δεν θα κατέρρεε την επομένη με βάση τις όποιες αξιώσεις θα μπορούσε να προβάλει η μια πλευρά και να γίνονται αποδεκτές από την άλλη.

    Αυτό που έχει σημασία είναι η καλή διάθεση, η αποφασιστικότητα και ο καθένας να γνωρίζει πού μπορεί να συμβιβαστεί και πού δεν επιτρέπεται να υποχωρήσει ώστε να μην οδηγηθούμε σε περιπέτειες».

    Πηγή: greeknewsonline.com

  • Αλ. Τσίπρας: Συγχαίρω τον «Μητσοτάκη Νέας Υόρκης» – Καμπάνια για τη μαζικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ

    Αλ. Τσίπρας: Συγχαίρω τον «Μητσοτάκη Νέας Υόρκης» – Καμπάνια για τη μαζικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ

    Στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος που πραγματοποιείται την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου, μίλησε σε ζωντανή μετάδοση ο Αλέξης Τσίπρας – Τα βασικά σημεία της ομιλίας του

     

    Είναι ιστορική ευθύνη να μη διαψεύσουμε τις ελπίδες του λαού που μας εμπιστεύθηκε
    Την ιστορική, όπως είπε, ευθύνη «να εκπροσωπήσουμε τις προσδοκίες και να μη διαψεύσουμε τις ελπίδες του 32% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύτηκε ξανά», τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ξεκινώντας την ομιλία του, ανοίγοντας τις εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

    Ο κ. Τσίπρας σημείωσε ότι η ΚΕ «είναι αφιερωμένη στην έγκριση του οδικού χάρτη και των αναγκαίων βημάτων για τη μεγάλη καμπάνια διεύρυνσης και μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μαζικό δημοκρατικό, συμμετοχικό κόμμα της Αριστεράς», παράλληλα, όμως, άσκησε σκληρή κριτική στον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

    Μιλώντας για το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, ο κ. Τσίπρας σχολίασε ότι, ενώ ένας από τους βασικούς στόχος ήταν η συνάντηση με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, «όσο τον είδαμε εμείς τον Ντόναλντ Τραμπ άλλο τόσο τον είδε και ο κ. Μητσοτάκης», όπως είπε.

    «Εντάξει, δεν λέω, περίμενε υπομονετικά πάνω από καμιά ώρα στη σειρά μαζί δεκάδες άλλους στη δεξίωση του προεδρικού ζεύγους το επόμενο βράδυ, προκειμένου να έχει την ευκαιρία για 20” να βγάλει μια φωτογραφία μαζί του, μετά συζύγων. Τον είδε, αλλά συνάντηση δεν έκανε», είπε και πρόσθεσε: «Φανταστείτε να είχε συμβεί αυτό σε μένα ποιοι θα ήταν οι τίτλοι των γνωστών έγκυρων εφημερίδων και ποια τα σχόλια στα δελτία των ειδήσεων».

    Αναφορικά με τη συνάντηση με τον Πρόεδρο Ερντογάν, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε ότι, «για πρώτη φορά στα χρονικά, Έλληνας πρωθυπουργός, σε συνάντησή του με τον Τούρκο Πρόεδρο, δεν θέτει ζήτημα άμεσου τερματισμού των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο».

    «Και το χειρότερο» συνέχισε, «τη στιγμή που τα τουρκικά γεωτρύπανα επιχειρούν στην κυπριακή ΑΟΖ, δεν θέτει θέμα άμεσου τερματισμού των παράνομων ενεργειών».

    «Σας καλώ να αναρωτηθείτε τι ακριβώς θα γινόταν αν συναντούσα τον Ερντογάν σε μια στιγμή που κορυφώνει ρητορικές απειλές, αλλά και έμπρακτες παραβιάσεις της διεθνούς νομιμότητας και συζητάγαμε μόνο για Θράκη και Χάλκη», είπε, προσθέτοντας ότι «οι διαπρύσιοι υπερασπιστές των εθνικών μας συμφερόντων εξαντλήθηκαν να παριστάνουν τους Μακεδονομάχους την περίοδο της Συμφωνίας των Πρεσπών. Και τώρα που έβγαλαν τη ΝΔ στην κυβέρνηση, γιατί αυτός ήταν ο στόχος, κατέβηκαν από τον Βουκεφάλα και βγάλανε τις περικεφαλαίες».

    «Οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε με νηφαλιότητα τα εθνικά μας θέματα. Αλλά νηφαλιότητα δεν σημαίνει και απάθεια. Δεν σημαίνει πλήρης αδράνεια. Δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, σιωπή», συμπλήρωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

    Συγχαίρω τον «Μητσοτάκη Νέας Υόρκης»
    «Συγχαίρω τον “Μητσοτάκη Νέας Υόρκης”», είπε δεικτικά ο Αλέξης Τσίπρας σε σχέση με την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Αμερική. Ο Κ. Μητσοτάκης, «είπε αυτά που έπρεπε να πει, εαν ήθελε να τον λάβουν στα σοβαρά οι συνομιλητές του».

    «Ο κ. Μητσοτάκης στη Νέα Υόρκη μας υπενθύμισε:

    Ότι στο Μάτι είχαμε ένα ακραίο φαινόμενο και ότι η τραγωδία οφείλεται στη κλιματική αλλαγή.
    Ότι η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να τηρηθεί κατά γράμμα.
    Ότι το προσφυγικό είναι μια ευρύτερη γεωπολιτική κρίση.
    Μας υπενθύμισε, ότι η Ελλάδα με τη συμφωνία για την αναδιάρθρωση του χρέους που πέτυχε το 2018, έχει πλέον ένα καθαρό διάδρομο δεκαετίας», σημείωσε.

    Επαναφέρουν το μοντέλο που μας οδήγησε στην κρίση
    Σχετικά με την οικονομική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε πως, «η ΝΔ επαναφέρει το μοντέλο που μας οδήγησε στη κρίση: Της παρασιτικής και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, της ανασφάλειας και της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους».

    «Από το γνωστό σύνθημα «ανάπτυξη για όλους» έχουν αφαιρέσει την κοινωνική πλειοψηφία. Τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Έχει μείνει η ανάπτυξη και τα κέρδη για τους λίγους, τους δυνατούς, τους ευνοούμενους», ανέφερε χαρακτηριστικά.

    Το προσφυγικό δεν είναι ζήτημα καλής ή κακής επικοινωνίας
    «Το προσφυγικό δεν αντιμετωπίζεται με κόλπα», τόνισε προς την κυβέρνηση ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. «Πρόκειται για μάνες και παιδιά, ανθρώπους βασανισμένους. Δεν αντιμετωπίζεται το ζήτημα με εκκενώσεις κτιρίων, αποκλείοντας παιδιά από τα σχολεία και την πρόσβαση στην υγεία», ανέφερε.

    Ζήτημα της κοινωνίας η οικοδόμηση ενός σύγχρονου, μαζίκου και δημοκρατικού κόμματος
    Σχετικά με τη διευρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και τη πολύμηνη καμπάνια που ετοιμάζει το κόμμα για την πρόσκληση νέων μελών, ο Αλ. Τσίπρας τόνισε: «Η απόφασή μας να οικοδομήσουμε ένα σύγχρονο, μαζικό, συμμετοχικό και δημοκρατικό κόμμα της Αριστεράς, είναι μια απόφαση που αφορά πρωτίστως την ίδια την ελληνική κοινωνία. Τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων, των μισθωτών, των μικρομεσαίων, των μη προνομιούχων πολιτών».

    «H σκληρότητα των πολιτικών επιλογών της νέας κυβέρνησης, υπογραμμίζουν την ευθύνη να ανασυνταχθούμε γρήγορα, να κάνουμε τα αποφασιστικά βήματα μαζί με την κοινωνία και να δημιουργήσουμε τους όρους για μια διαφορετική πορεία. Για μια κυβέρνηση, ξανά, προοδευτική», συμπλήρωσε.

    «Να μη φοβηθούμε να ανοίξουμε, να μεγαλώσουμε, να αλλάξουμε. Να εμπιστευτούμε τον κόσμο που τόσες φορές εμπιστεύτηκε τον #ΣΥΡΙΖΑ. Να εργαστούμε, χωρίς καχυποψίες και με ανοιχτή καρδιά, ώστε το 3ο Συνέδριο να είναι ιστορικό για την Αριστερά, στην Ελλάδα και την Ευρώπη», είπε ακόμα.

    Τέλος τόνισε πως, «η Αριστερά δεν βρίσκεται στις κλειστές πόρτες των συνεδριάσεων των «πεφωτισμένων». Αλλά στους πολλούς, λαϊκούς, καθημερινούς ανθρώπους».

    Ενώ έκλεισε λέγοντας: «Ας τους πείσουμε λοιπόν να πάρουν τον #ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια τους. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ιδιοκτήτες, παρά μόνο αυτούς που τον στηρίζουν».

  • Κώστας Γαβράς: Η ταινία «Ενήλικοι στην Αίθουσα» δεν είναι ντοκιμαντέρ. Είναι ένα θέαμα

    Κώστας Γαβράς: Η ταινία «Ενήλικοι στην Αίθουσα» δεν είναι ντοκιμαντέρ. Είναι ένα θέαμα

    «Η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ. Είναι ένα θέαμα…» είπε χαρακτηριστικά ο Κώστας Γαβράς σήμερα στη συνέντευξη Τύπου στο Γαλλικό Ινστιτούτο για την ταινία του «Ενήλικοι στην Αίθουσα» που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη (3/10).

    Η τελευταία ταινία του Κώστα Γαβρά, αφηγείται την διαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους τους πρώτους μήνες του 2015, με τους ευρωπαίους δανειστές και βασίζεται στο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «Adults In the Room».

    «Είχα την δική μου γνώμη για την κατάσταση μέσα από τα άρθρα και την έρευνα που έκανα για το θέμα, είχα την δική μου ιδέα για την ταινία η οποία ολοκληρώθηκε με το βιβλίο του Βαρουφάκη. Χρειαζόμουν έναν insider (από μέσα) στο eurogroup. Ο Βαρουφάκης με άφησε να ακούσω τους ηχογραφημένους διαλόγους, τι γινόταν μέσα» είπε ο Κώστας Γαβράς. Σχετικά με τις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η ταινία πριν ακόμα προβληθεί τόνισε: «Βλέποντας τη δική μου ταινία δεν βλέπετε το δικό σας φιλμ. Φυσικά και θα υπάρχουν αντιδράσεις. Είμαι έτοιμος να συζητήσω».

    « Ο Σαρτζετάκης, συνέχισε, είχε γράψει ένα καταπληκτικό δίτομο βιβλίο για τις πιέσεις που δέχτηκε από την χούντα, για τη δουλειά που έκανε εναντίον των στρατιωτικών. Βλέπει κάποιος σε εκείνο το βιβλίο μια Ελλάδα τρομερή. Στο «Ζ» μ’ ενδιέφερε η ιδέα τότε του Σαρτζετάκη μέσα από το βιβλίο του Βασιλικού όπως τώρα με ενδιέφερε η ιδέα του Βαρουφάκη. Φυσικά έχουμε βιβλία των Ντάισελμπλουμ, του Μοσκοβισί, δεν με ενδιέφεραν όμως καθόλου. Πώς να έχεις την παραμικρή εκτίμηση για κάποιον ο οποίος είπε ότι τα δισεκατομμύρια οι Έλληνες τα έφαγαν σε γυναίκες και ποτά;»

    Στα 86 του χρόνια και μετά την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του, ο Κώστας Γαβράς αισθάνθηκε ακόμα μια φορά αλληλέγγυος στην πατρίδα του : «Ο ελληνικός λαός υπέφερε φοβερά και η Ευρώπη έπαιξε αρνητικό ρόλο. Το μόνο που τους ενδιέφερε όλους ήταν να σωθούν τα Μνημόνια και οι τράπεζες» τόνισε.

    «Οι Ενήλικοι στην αίθουσα» δεν είναι μια ελληνική ταινία για την κρίση, είναι μια ταινία για την κατάσταση στην Ευρώπη σήμερα» πρόσθεσε η παραγωγός της ταινίας και σύζυγος του Κώστα Γαβρά, Μισέλ Ρέι Γαβρά.

    Παρών στη συνέντευξη Τύπου ήταν ο επικεφαλής του ΜεΡΑ 25 Γιάνης Βαρουφάκης, με την ιδιότητα του συγγραφέα όπως διευκρίνισε «αφήνοντας εκτός την κομματική και πολιτική του ταυτότητα». Ο Γιάνης Βαρουφάκης ευχαρίστησε τον Κώστα Γαβρά για την ταινία λέγοντας μεταξύ άλλων: «Ήμουν πολύ προσεκτικός στη συγγραφή του βιβλίου. Ξόδεψα τουλάχιστον ενάμιση χρόνο να επιβεβαιώνω ότι όντως έγιναν έτσι τα πράγματα. Για έναν συγγραφέα είναι πολύ σημαντικό να είναι νωπές οι μνήμες.

    Για τον Χρήστο Λούλη (τον κινηματογραφικό Γιάνη Βαρουφάκη) «η ταινία αυτή, δεν απευθύνεται ούτε στον αντίπαλο ούτε στον οπαδό. Απευθύνεται σε αυτούς που λένε ότι θέλουν να καταλάβουν κάτι βαθύτερο από αυτό που σερβίρει η τηλεόραση, το δικό τους ιδεολογικό υπόβαθρο, οι φίλοι».

    Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης (στην ταινία υποδύεται τον Αλέξη Τσίπρα) δήλωσε πως «είναι τιμητικό ότι ο Κώστας Γαβράς στα 86 του γύρισε ταινία για την χώρα του».

    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

  • Φωτιά στο Olympic Champion με 538 επιβάτες -Επέστρεψε στην Ηγουμενίτσα

    Φωτιά στο Olympic Champion με 538 επιβάτες -Επέστρεψε στην Ηγουμενίτσα

    Φωτιά ξέσπασε στο επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο Olympic Champion, στην Ηγουμενίτσα, με συνέπεια αυτό να επιστρέψει στο λιμάνι.

    Στο πλοίο επέβαιναν 538 επιβάτες και 75 μέλη του πληρώματος, ενώ μετέφερε 239 οχήματα. Το αρχηγείο του Λιμενικού ενημερώθηκε στις 7:50 το πρωί του Σαββάτου ότι ξέσπασε φωτιά στο γκαράζ του πλοίου. Το Olympic Champion μόλις είχε αποπλεύσει από την Ηγουμενίτσα με προορισμό τη Βενετία και βρισκόταν περίπου μισό μίλι από το λιμάνι.

    Το πλοίο επέστρεψε στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας

    Το πλοίο επέστρεψε και έδεσε με ασφάλεια στο λιμάνι και ξεκίνησε η ομαλή αποβίβαση των επιβατών, χωρίς να προκληθεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα ή τραυματισμός, σύμφωνα με εκπρόσωπο του λιμενικού. Δύο άτομα που παρουσίασαν αναπνευστικό πρόβλημα μεταφέρθηκαν στο Κέντρο Υγείας Ηγουμενίτσας, σύμφωνα με το ΑΠΕ.

    Η φωτιά εκδηλώθηκε στο γκαράζ του πλοίου
    Η φωτιά τέθηκε υπό έλεγχο, καθώς λειτούργησαν αμέσως τα αυτόματα συστήματα πυρόσβεσης του πλοίου. Το Olympic Champion έχει ναυπηγηθεί το 2000 κι έχει ολικό μήκος 204 μέτρα και πλάτος 26,13. Μετά την αποβίβαση των επιβατών και των περισσοτέρων μελών του πληρώματος, πυροσβέστες μπήκαν στο πλοίο και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η πυρκαγιά εκδηλώθηκε στο τέταρτο γκαράζ σε δύο φορτηγά.

    Πηγή: iefimerida.gr

     

    Κατάσβεση φωτιάς σε πλοίο