Στις “οικογενειακές φωτογραφίες” των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών ο Πέδρο Σάντσεθ στέκεται δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα (ως επίτιμος αλλά σταθερός προσκεκλημένος του PES) και κοντά στην Φώφη Γεννηματά. Δικαίως, λοιπόν, η νίκη του στις ισπανικές εκλογές γίνεται αντικείμενο συζήτησης και, φυσικά, αντιπαράθεσης στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Αμφότεροι -Τσίπρας και Γεννηματά- δικαιούνται να δηλώνουν ικανοποιημένοι. Όχι, όμως, και να επιχαίρουν. Οι “ερμηνείες” του αποτελέσματος των ισπανικών εκλογών θα μπορούσαν να αποτελούν πεδίο μιας γόνιμης συζήτησης για την εγχώρια αριστερά και κεντροαριστερά. Το πιθανότερο είναι πως αυτό δεν θα συμβεί παρά μόνο μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές και κάτω από εντελώς διαφορετικούς όρους. Η Ισπανία είναι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά.

Αξίζει, όμως, να επισημάνει κανείς ορισμένα πρώτα συμπεράσματα:

Ο Πέδρο Σάντσεθ προσέλκυσε περίπου 2 εκατ. επιπλέον ψηφοφόρους. Θα μπορούσε να ισχυριστεί πως ήταν ψηφοφόροι των σοσιαλιστών που τους έχασε μεταξύ 2015 και 2016 (όπως επισημαίνουν Ισπανοί αναλυτές), ως απόρροια της ανοχής του PSOE έναντι του Λαϊκού Κόμματος του Μαριάνο Ραχόϊ και της προσκόλλησης σε φιλελεύθερες συντηρητικές πολιτικές. Το σύνδρομο της γερμανικής -και εν γένει ευρωπαϊκής- σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή, που προκάλεσε την κατάρρευσή της στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η “αναγέννηση” του Σάντσεθ μπορεί να προκαλεί ευφορία στο ΚΙΝ.ΑΛ αλλά μόνο υπό την αυστηρή προϋπόθεση πως μπορεί να υιοθετήσει την “στροφή προς τα αριστερά” του Ισπανού πολιτικού. Προσώρας κάτι τέτοιο δεν φαίνεται εφικτό να συμβεί.

Ο πιθανότατα νέος Ισπανός πρωθυπουργός απορρίπτει τη συνεργασία με τους Giudadanos του Ριβέρα, μια εκδοχή της φιλελεύθερης Ν.Δ και του Ποταμιού και στρέφεται προς τους ηττημένους Podemos του Ιγκλέσιας και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Επιχειρεί, έτσι, να επιβεβαιώσει πως η αριστερή στροφή του είναι ειλικρινείς και ότι οι συμμαχίες και κυβερνητικές συνεργασίες θα προσδιοριστούν σε αυτόν ακριβώς τον χώρο. Προσώρας στο ΚΙΝ.ΑΛ τέτοιες σκέψεις όχι μόνο δεν υπάρχουν αλλά είναι σαφές πως μεγάλη μερίδα της κομματικής γραφειοκρατίας και η πλειονότητα της κοινοβουλευτικής του ομάδας στρέφει το βλέμμα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το “κάν’ το όπως ο Σάντσεθ”, δεν ισχύει ούτε σε αυτή την περίπτωση, και μια συνύπαρξη της Φώφης Γεννηματά με τον Αλέξη Τσίπρα, όπως αυτή του Ισπανού σοσιαλιστή με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός.

Από την άλλη η “αιμορραγία” των Podemos και η απώλεια περισσοτέρων από 30 βουλευτών από τις προηγούμενες εκλογές αποτελεί “κακό νέο” για μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μάλλον “καλό νέο” για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Ιγκλέσιας είχε δεσμευθεί ότι θα κινήσει ακόμα και θέμα ηγεσίας εάν το ποσοστό του έπεφτε κάτω από το 15%, ωστόσο μάλλον δεν έχει κανένα λόγο να το πράξει καθώς θα βρεθεί πιθανότατα σε μια συγκυβέρνηση με τους Σοσιαλιστές. Και η εξουσία πάντοτε αφήνει στην άκρη την αυτοκριτική. Εκείνο το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που δεν καλοβλέπει το άνοιγμα του πρωθυπουργού προς την κεντροαριστερά και την σοσιαλδημοκρατία -με το εγχείρημα της Προοδευτικής Συμμαχίας- οφείλει να εξηγήσει που οφείλεται η κατάρρευση των Podemos. Αντιθέτως ενισχύεται η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα για δεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος και η επιμονή του να βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια κοντά στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Όσο είχε ανάγκη η Φώφη Γεννηματά τη στροφή προς τα αριστερά, που εν τέλει δεν έκανε, αλλο τόσο είχε ανάγκη ο Αλέξης Τσίπρας την στροφή προς την κεντροαριστερά. Η διαφορά είναι πως ο δεύτερος την έκανε και μάλλον την επιταχύνει.

Το γεγονός, τέλος, ότι κατέρρευσε το Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας δεν μπορεί να εκληφθεί από κανέναν ως μήνυμα προς τη Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το διεφθαρμένο ισπανικό συντηρητικό κόμμα βρίσκεται εδώ και καιρό σε αποδρομή και σε αδυναμία ανανέωσης. Μήνυμα, ωστόσο, αποτελούν δύο πράγματα: πρώτον, οι ισπανοί ψηφοφόροι δεν καταδίκασαν μόνο το ζοφερό παρελθόν του Λαϊκού Κόμματος (ίσως το πιο διεφθαρμένο δεξιό κόμμα στην Ευρώπη) αλλά τις ίδιες τις υπερσυντηρητικές πολιτικές της πτωχοποίησης και της ανεργίας. Δεύτερον, το γεγονός ότι το ακροδεξιό Vox θα βρεθεί στα έδρανα της ισπανικής Βουλής, για πρώτη φορά σαράντα χρόνια μετά τον Φράνκο, δείχνει πως καμμία στροφή προς τα δεξιά δεν μπορεί να σώσει κανέναν όταν υπάρχουν εκείνοι που προβάλλονται ως αυθεντικοί ακροδεξιοί.

Σ.Κ

Η είδηση, όπως καταγράφεται από όλα τα μέσα ενημέρωσης, φέρει τον κλισέ τίτλο “Η Καλαμάτα θρηνεί…”.

Ο εικονολήπτης Κώστας Θεοδωρακάκης, θύμα του “ακήρυχτου” σαϊτοπολέμου της Μεσσηνιακής πρωτεύουσας. Δεν είναι η πρώτη φορά. Έχει αποδειχθεί από πολλές έρευνες αλλά, κυρίως, από τα δελτία συμβάντων της Αστυνομίας ότι “τα έθιμα σκοτώνουν”. Περισσότερα από 110 παιδιά τραυματίζονται κάθε χρόνο από την ρίψη βεγγαλικών.

Και η…Θήβα θρηνεί. Οκτάχρονο κοριτσάκι δέχθηκε σφαίρα στο κεφάλι. Αδέσποτη σφαίρα που, όπως πιστεύει η Αστυνομία, προήλθε από όπλο κάποιου ανόητου που με “μπαλωθιές” γιόρτασε (!!!) το Πάσχα.

Η απάντηση του δημάρχου Καλαμάτας Παναγιώτη Νίκα (διεκδικεί στις προσεχείς εκλογές την Περιφέρεια Πελοποννήσου) άμεση: ” Ο σαϊτοπόλεμος είναι καταγεγραμμένος στο DNA των Μεσσήνιων οπότε δύσκολα μπορεί να απαγορευτεί γιατί θα υπάρξουν αντιδράσεις. Ωστόσο ο δήμος προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια να λάβει μέτρα για να αποφευχθούν τέτοιου είδους περιστατικά”.

Το DNA των Μεσσηνίων μυρίζει θάνατο. Όπως και το DNA των κατοίκων άλλων περιοχών της χώρας με ανάλογα έθιμα που συχνά καταλήγουν στην απώλεια ανθρωπίνων ζωών.

Έγραφε η “Καθημερινή” μετά από ανάλογα περιστατικά στην Κρήτη και την Σαντορίνη το 2014:

Πολλά ερωτήματα προέκυψαν ύστερα από το σοκ που προκάλεσαν τα νέα τραγικά περιστατικά στο χωριό Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου και στην Οία της Σαντορίνης. Η συνήθεια της ρίψης βεγγαλικών, κροτίδων και πάσης φύσεως εκρηκτικών, συχνά αυτοσχέδιων, κατά τη λειτουργία της Ανάστασης και την Κυριακή του Πάσχα, αλλά και αυτό των «μπαλοθιών» στην Κρήτη οδηγεί κάθε χρόνο σε πλήθος τραυματισμών, άλλοτε βαρύτερων, άλλοτε πιο ελαφρών. Χαμένα μάτια, μειωμένη όραση, κομμένα δάκτυλα και χέρια, σοβαρά εγκαύματα, είναι μόνο μερικές από τις τρομερές συνέπειες ενός πολεμοχαρούς «εθίμου», που δυστυχώς επαναλαμβάνεται ανενόχλητο τα τελευταία χρόνια. Αυτός ο «ακήρυχτος πόλεμος» του βαρελότου έχει ως βασικά θύματα παιδιά και νέους, γιατί πιο εύκολα δελεάζονται από το εντυπωσιακό της έκρηξης, πιο εύκολα κάνουν τη λάθος κίνηση, η οποία αποτελεί όμως σοβαρό ενδεχόμενο ενός τόσο επικίνδυνου «παχνιδιού».

Παλιότερη έρευνα του Κέντρου Ερευνας και Πρόληψης Ατυχημάτων (ΚΕΠΑ), το οποίο είχε επεξεργαστεί τα στοιχεία από το Σύστημα Καταγραφής Ατυχημάτων Εξωτερικών Ιατρείων, ανέφερε ότι περισσότερα από 110 παιδιά τραυματίζονται κάθε χρόνο από τα πυροτεχνήματα. Το 69% των ατυχημάτων αυτών καταγράφονται την περίοδο του Πάσχα. Επτά στα δέκα τραυματισμένα παιδιά έχουν ηλικία 10 έως 14 ετών. Το 93% είναι αγόρια τα οποία έχουν αυτοτραυματισθεί. Το 41% των τραυματισμών αφορά το κεφάλι (το 31% στα μάτια), ενώ το 38% των παιδιών υφίσταται εγκαύματα. Το 24% των τραυματισμένων παιδιών χρειάζεται νοσηλεία στο νοσοκομείο, το 15% παραμένει πάνω από μία εβδομάδα. Εννέα φορές στις δέκα τα ατυχήματα συμβαίνουν όταν τα παιδιά παίζουν με τα πυροτεχνήματα δίχως την επίβλεψη ενός ενήλικα. Το 79% των τραυματισμών οφείλεται σε έκρηξη κροτίδας.

Πραγματικά συγκλονιστικά τα στοιχεία. Και γίνονται ακόμα πιο συγκλονιστικά, όταν οι αριθμοί γίνουν άνθρωποι. Οπως το 7χρονο αγοράκι, γιος ιερέα, το οποίο την ώρα της Ανάστασης δέχθηκε φωτοβολίδα στο κεφάλι, καθώς ήταν δίπλα στον πατέρα του στην ενορία της Δροσιάς Χαλκίδας. Το παιδί κατέληξε. Ηταν Πάσχα του 2011. Την ίδια χρονιά δύο άνδρες, 30 και 39 ετών, σκοτώθηκαν στη Ρόδο, όταν εξερράγη το αυτοσχέδιο βεγγαλικό που κατασκεύαζαν…

Χωρίς αιδώ ο δήμαρχος της Καλαμάτας, Παναγιώτης Νίκας, δήλωσε πως «ο σαϊτοπόλεμος είναι καταγεγραμμένος στο DNA των Μεσσήνιων οπότε δύσκολα μπορεί να απαγορευτεί γιατί θα υπάρξουν αντιδράσεις»… https://t.co/0nDf9zYlL3

— e-tetRadio.gr (@tetRadio) April 29, 2019

 

Από πού κρατά όμως η συνήθεια ρίψης κροτίδων και βεγγαλικών;

Υπάρχουν πολλές ερμηνείες, αλλά όλες συμφωνούν πως έρχεται από αρκετά παλιά, αν και είναι τις τελευταίες δεκαετίες που έχει ξεφύγει από κάθε όριο και έλεγχο. Πολλοί θεωρούν ότι αποτελεί μια έκφραση του πανηγυρισμού για την Ανάσταση με βεγγαλικά και πυροτεχνήματα, ενώ άλλοι συμπληρώνουν πως οι δυνατές κροτίδες αποτελούν μια αναπαράσταση της σεισμικής δόνησης που, σύμφωνα με τις ιερές γραφές, ακολούθησε την Ανάσταση του Χριστού. Αλλοι μιλούν για καταδίωξη του κακού… Σε πολλές περιοχές, όπως στο Βροντάδο της Χίου με τα κανονάκια παλιότερα και τις αυτοσχέδιες ρουκέτες σήμερα ή στην Κάλυμνο με τους τενεκέδες δυναμίτη που εκρήγνυνται, τα «εκρηκτικά έθιμα» του Πάσχα αποτελούν γέννημα της περιόδου της Τουρκοκρατίας και της διαρκούς προσπάθειας των Ορθοδόξων να δηλώνουν το «παρών». Δεν μπορεί να αποκλειστεί και η επίδραση των Ενετών, καθώς και στην Ιταλική Χερσόνησο είναι διαδεδομένη η χρήση βεγγαλικών.

Το ερώτημα είναι σαφές:

Δήμαρχοι και άλλες τοπικές αρχές δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ελέγξουν το σύστημα διακίνησης βεγγαλικών. Κάθε χρόνο καταγράφονται θάνατοι και, μετά, πηχυαίοι τίτλοι στις εφημερίδες του τύπου “Η Καλαμάτα θρηνεί”. Τα “έθιμα” σκοτώνουν. Φταίνε τα έθιμα, θα ρωτήσουν κάποιοι; Τελικώς φαίνεται πως φταίνε, όταν από τη φύση τους εκθέτουν ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο.

Όχι, δεν είναι ο θάνατος στο DNA των…Μεσσηνίων, όπως εν μέσω προεκλογικής περιόδου σπεύδει να δηλώσει ο δήμαρχος και υποψήφιος περιφερειάρχης. Δεν είχε πρόθεση ο εικονολήπτης Κώστας Θεοδωρακάκης να γίνει ένα ακόμα θύμα στον μακρύ κατάλογο. Οι “σαϊτες” σκοτώνουν μαζί με τους αφελείς και επίμονους που σπεύδουν να συντηρήσουν “έθιμα” όπως αυτό. Και τους πολιτικούς -τοπικούς και…επικρατείας- που σηκώνουν τα χέρια ψηλά μπροστά στην ισχύ κάθε εμμονής που διέπει τις τοπικές κοινωνίες.