Μήνας: Φεβρουάριος 2018

Ας είμαστε ξεκάθαροι. Εάν στο σκάνδαλο της φαρμακευτικής Novartis δόθηκαν μίζες σε πολιτικά πρόσωπα με τροχήλατες Samsonite ή πλαστικές σακούλες είναι κάτι που πρέπει να αποδείξουν η προκαταρκτική επιτροπή της Βουλής- εφόσον συσταθεί-, η Δικαιοσύνη και, φυσικά, οι προστατευόμενοι μάρτυρες που κατέθεσαν σχετικά. Μέχρι τότε καλό είναι να είμαστε όλοι φειδωλοί στις διατυπώσεις.

Υπάρχει, όμως, μια πτυχή σε όσα έρχονται βροχηδόν στο φως της δημοσιότητας που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Το Ελληνικό Δημόσιο υπέστη ζημία 23 δις ευρώ από την αλόγιστη φαρμακευτική δαπάνη των τελευταίων αρκετών ετών. Τρία δις από αυτά αφορούν υπερτιμολογήσεις και αχρείαστες προμήθειες φαρμάκων από τη Novartis.

Το πάρτι της κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος και της μίζας στο χώρο των φαρμάκων είναι γνωστό και δημοσίως ομολογημένο από την εποχή που ήταν υπουργός (Εμπορίου) ο Αλέκος Παπαδόπουλος και είχε μιλήσει για “πιράνχας στο χώρο της Υγείας”. Έκτοτε, πολλοί είχαν αποκαλύψει πτυχές αυτού του τεραστίου σκανδάλου. Σχετικό δημοσίευμα του “Βήματος”, το 2009, ανασύρθηκε από τον διευθυντή της εφημερίδας Αντώνη Καρακούση, προς άρση πάσης αμφιβολίας και σε πείσμα όσων ακόμα και σήμερα επιχειρούν να υποβαθμίσουν τιςμ πραγματικές διαστάσεις του θέματος.

Διότι, ένα ζήτημα είναι η αξιοπιστία των μαρτύρων ή των στοιχείων (με πολιτικά ονόματα) που στέλνει το FBI στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας που διεξάγουν οι αμερικανικές αρχές, ένα άλλο -πολλαπλώς σημαντικότερο- είναι οι ευθύνες για την διασπάθιση δημοσίου χρήματος που συνιστά προφανές αδίκημα απιστίας.

Γι αυτά τα 23 ή τα 3 δις της ζημίας του Δημοσίου θα απολογηθεί κανείς -είτε έχουν, είτε δεν έχουν παραγραφεί τα σχετικά αδικήματα; Όλοι αυτοί που απειλούν να βγάλουν τις “κουκούλες” των προστατεύομενων μαρτύρων έχουν να πουν κάτι για όλα αυτά; Υπάρχει ή δεν υπάρχει σκάνδαλο με τη φαρμακευτική δαπάνη και ειδικότερα με τη Novartis;

Διότι θα ήταν τουλάχιστον αφελές να ισχυριστεί κανείς πως αυτό το φαραωνικό σκάνδαλο (το οποίο επιβάρυνε τα μάλλα το δημόσιο χρέος και ισοδυναμεί με τα μέτρα του δευτέρου μνημονίου) εξαντλείται στις ευθύνες μερικών εκατοντάδων ή χιλιάδων γιατρών ανά την επικράτεια, κάποιων κρατικών κατώτερων αξιωματούχων και μερικών εταιρειών προβολής με τη συμμετοχή δημοσιογράφων και μέσων ενημέρωσης. Για τη διαμόρφωση των τιμών των φαρμάκων, τις εισαγωγές και (επαν)εξαγωγές, τις τεχνητές ελλείψεις και όλα τα συναφή απαιτούνται πολιτικές εντολές, υπουργικές αποφάσεις, ή στην επιεικέστερη περίπτωση ανοχή κυβερνώντων.

Δικαίωμα καθενός είναι να επικαλείται το “επιχείρημα” της πολιτικής σκευωρίας. Είτε υπάρχουν ενδείξεις, είτε αποτελεί υπερασπιστική γραμμή. Δικαίωμα των πολιτών, αλλά και θέμα Δημοκρατίας, ωστόσο, είναι να αποκαλυφθεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο πίσω από το σκάνδαλο της Novartis. Και οι ευθύνες ενός μεγάλου τμήματος του παλαιού πολιτικού συστήματος είναι τόσο προφανείς όσο οι εξωφρενικά μεγάλες τιμές στα φάρμακα της πολυεθνικής…

Υ.Γ Εν μέσω όλων αυτών, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πως ενώ ουδείς αμφισβήτησε τις διαστάσεις του (άλλου) σκανδάλου της Siemens, κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν ανέλαβε τις ευθύνες του, ακόμα δεν περισσότερο ουδείς κατηγορήθηκε για όσα αποκαλύφθηκαν. Ακόμα και τα κόμματα που, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της αμερικανικής και γερμανικής δικαιοσύνης, δέχθηκαν τις μίζες του Χριστοφοράκου ουδέποτε το παραδέχθηκαν. Σκάνδαλα, όμως, με διασπάθιση δημοσίου χρήματος και μίζες χωρίς πολιτική “υπογραφή” δεν υπάρχουν. Θα καταλήξει κατά τον ίδιο τρόπο και η υπόθεση της Novartis;

Ευρώπη και Ασία. Δύο ήπειροι, δύο ιστορικές διαδρομές που παρά τις πολυποίκιλες διαφορές τους σε πολλά σημεία τέμνονται, συμπίπτουν και παραλληλίζονται, δημιουργώντας ενδιαφέρουσες πολιτισμικές, πολιτικές και οικονομικές «επικαλύψεις».

Ο όρος «επικάλυψη» χρησιμοποιείται, για να υποδηλώσει τις έντονες σχέσεις, άλλοτε ομαλές και άλλοτε όχι, των δύο αυτών ηπείρων και των σπουδαίων πολιτισμών και ισχυρών δυνάμεων που αντιπροσώπευαν στο διάβα της ιστορίας.

Προχωρούμε στο προκείμενο. Ρωσία και Κίνα. Δύο σημαντικοί πολιτισμοί και δύο αναμφισβήτητα ισχυρές δυνάμεις διαχρονικά. Η ισχύς που έχουν συσσωρεύσει τόσο η Ρωσία (ευρωπαϊκή χώρα, ίσως και ευρασιατική από γεωγραφικής απόψεως τουλάχιστον), όσο και η Κίνα (αμιγώς ασιατική χώρα), είναι μεγάλη και διαρκώς αυξάνεται. Από τη μια πλευρά η Ρωσία, η οποία συνιστά παγκόσμια ενεργειακή δύναμη και μέλος των μεγαλύτερων 20 οικονομιών (G-20) και από την άλλη η Κίνα, που αποτελεί τη 2η μεγαλύτερη οικονομία διεθνώς και την πιο αναπτυσσόμενη οικονομία των τελευταίων ετών, με ρυθμούς ανάπτυξης που ξεπέρασαν το 11% πριν από μερικά χρόνια. Το 2014 η κινεζική οικονομία είχε ρυθμό ανάπτυξης 7,3%.

H «αρκούδα που βρυχάται» και ο «κόκκινος γίγαντας». Η πρώτη καλείται να αντιμετωπίσει μακροοικονομικά προβλήματα που σχετίζονται με την ισοτιμία του εθνικού της νομίσματος (ρούβλι) και τις διακυμάνσεις των τιμών των τεράστιων αποθεμάτων φυσικού πλούτου που διαθέτει (φυσικό αέριο, πετρέλαιο κ.τ.λ.), ενώ η δεύτερη πρέπει να σταθεροποιήσει την οικονομία της και να αποφύγει την «ανώμαλη προσγείωση» μετά το σοκ της υποχώρησης των κινεζικών χρηματιστηριακών αγορών κατά 40% περίπου και της υποτίμησης του εθνικού της νομίσματος (γουάν).

Οι δύο αυτές χώρες έχοντας στο «τιμόνι» τους δύο πραγματικούς ηγέτες προχώρησαν σε σημαντικές διακρατικές, οικονομικές, εμπορικές στρατιωτικές και πολιτικές συμφωνίες με σκοπό να ενδυναμώσουν τις σχέσεις τους. Τον Μάιο του 2015 συναίνεσαν στο άνοιγμα πιστωτικής γραμμής ύψους 6 δισ. γουάν μεταξύ της Αναπτυξιακής Τράπεζας της Κίνας και της ρωσικής Sberbank. Επιπλέον, θα επενδύσουν από κοινού 1 τρισ. ρούβλια στη σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ Μόσχας και Καζάν.

Το 2014 μια ιστορική συμφωνία που υπεγράφη ανάμεσα στις δύο χώρες προέβλεπε την κατασκευή αγωγού για τη διασύνδεση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου της Σιβηρίας με τα βιομηχανικά συγκροτήματα της Κίνας. Επιπρόσθετα, αποφασίστηκε αγορά προϊόντων υψηλής τεχνολογίας εκατέρωθεν, καθώς και η μεταφορά στρατιωτικής τεχνογνωσίας από τη Ρωσία στην Κίνα. Ενας σινορωσικός άξονας διαμορφώνεται πλέον φανερά και τα αποτελέσματά του θα γίνουν αντιληπτά στις σχέσεις ΗΠΑ – Ρωσίας, ΗΠΑ – Κίνας, Ευρώπης – Ρωσίας, Ευρώπης – Κίνας, Ισραήλ – Ρωσίας, Ισραήλ – Κίνας και γενικότερα στο παγκοσμιοποιημένο, πολυπολικό και αλληλεξαρτώμενο σύστημα των διεθνών οικονομικών και εμπορικών σχέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα και, ειδικότερα, η ελληνική οικονομία πρέπει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις των δανειστών, να βελτιώσει τις μακροοικονομικές τις επιδόσεις, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και τελικά να αναπτυχθεί έστω και με χαμηλό ρυθμό αρχικά. Η σκακιέρα έχει στηθεί. Οι μεγάλοι «παίκτες» και τα «πιόνια» κινούνται, με βάση τους στρατηγικούς τους στόχους και τις διαμορφούμενες συμμαχίες. Η χώρα μας οφείλει να αντιτάξει τις δημιουργικές δυνάμεις της και να έχει όραμα, ώστε να μπορέσει να αντισταθεί στο σκληρό «παιχνίδι» των μεγάλων δυνάμεων που κονταροχτυπιούνται με στόχο τη μεγιστοποίηση της διεθνούς κυριαρχίας τους.

* Οικονομολόγος, διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου.

Πηγή: Καθημερινή

Αφ’  ης στιγμής η δικογραφία του σκανδάλου Novartis εστάλη από την Εισαγγελέα Διαφθοράς (μέσω Αρείου Πάγου) στη Βουλή, τα εμπλεκόμενα στην υπόθεση πολιτικά πρόσωπα και τα κόμματα στα οποία ανήκουν βομβαρδίζουν ομαδόν με κατηγορίες περί πολιτικής σκευωρίας με ενορχηστρωτή την κυβέρνηση.

Σ’  αυτή την επικοινωνιακή ομοβροντία, πυροβολαρχία πρώτης γραμμής και…μεγάλου βεληνεκούς είναι, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, τα μέσα ενημέρωσης που υποστηρίζουν τη Ν.Δ και προσωπικά τον αρχηγό της.

Η θεωρία της σκευωρίας συνοδεύεται από μύδρους κατά των προστατευόμενων μαρτύρων και απειλές του τύπου “θα σε λιώσω”, “θα σε βάλω φυλακή”, “θα σε τελειώσω”, “θα σας βγάλουμε τις κουκούλες” κ.ά. Η τελευταία, δε, απειλή, απόκτησε, πια, και πραγματική διάσταση καθώς είτε λόγω “γκάφας” του FBI, είτε λόγω κάποιας συμπαιγνίας, το όνομα ενός εκ των προστατευόμενων μαρτύρων είδε το φως της δημοσιότητας και, πλέον, είναι ευάλωτος/η  στη δημόσια διαπόμπευση και τον εκβιασμό από γνωστούς και αγνώστους.

Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά αυτές τις ημέρες και είναι βέβαιο πως θα ειπωθούν και θα γραφτούν πολλά περισσότερα αφού η υπόθεση θα περάσει τη σύντομη -μάλλον- βάσανο της Προκαταρκτικής επιτροπής της Βουλής και θα επιστρέψει στη Δικαιοσύνη για να πάρει το δρόμο της περαιτέρω και ουσιαστικής έρευνας με το άνοιγμα και τραπεζικών λογαριασμών στην Ελλάδα και, κυρίως, το εξωτερικό.

Ήδη η εφημερίδα “Εστία” (σκληρά αντιπολιτευόμενη και με την “σφραγίδα” της συντηρητικής παράταξης να χάνεται μέσα στο χρόνο) αποκάλυψε πως έχουν εντοπιστεί ίχνη λογαριασμού που συνδέεται με άλλον (τροφοδότη) λογαριασμό της Novartis, πίσω από τον οποίο ίσως βρίσκεται πρώην υπουργός. Όλα αυτά θα τα δούμε στην ώρα τους. Μέχρι τότε, οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί έχουν το απόλυτο δικαίωμα να υποστηρίζουν με όποιον τρόπο θέλουν την αθωότητά τους και να μετέρχονται όλα τα μέσα που τους δίνει ο νομικός μας πολιτισμός. Ακόμα και τα πιο κακόγουστα…

Το περίεργο, ωστόσο, είναι πως σε αυτή την ζοφερή υπόθεση οι εμπλεκόμενοι έχουν ισχυρότερη φωνή από εκείνους που τους εμπλέκουν. Και οι κατηγορίες εύκολα κατατάσσονται στη χορία των κατασκευασμένων σεναρίων πολιτικής σκοπιμότητας. Δεν το είχαμε δει να συμβαίνει, είναι αλήθεια, αυτό τόσο εύκολα και τόσο άμεσα σε κανένα εκ των μικρότερων ή μεγαλύτερων υποθέσεων πιθανής πολιτικής διαφθοράς κατά το παρελθόν. Πάντοτε υπήρχαν πολλοί που μιλούσαν για σκάνδαλο και κάποιοι (οι εμπλεκόμενοι) που αντιδρούσαν και προσπαθούσαν να τεκμηριώσουν την αθωότητά τους. Τώρα, το σύμπαν λέει πως όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι αθώοι και tefal πολιτικής ηθικής. Με το κυάλι ψάχνεις ένα μέσο ενημέρωσης να διατυπώσει ερωτηματικά και αμφιβολίες.

Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι επιπλέον.

Ακόμα και ο πλέον ευφάνταστος υποστηρικτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο πιο επιστημονικά καταρτισμένος συνήγορος των εμπλεκομένων συμφωνεί πως η υπόθεση Novartis είναι σκάνδαλο επικών διαστάσεων με παγκόσμια παρακλάδια.

Επί πάνω από 20 χρόνια, στελέχη όλων των κυβερνήσεων μιλούν για “πιράνχας” και διαφθορά στον χώρο της Υγείας, η δε τρόϊκα από το πρώτο μνημόνιο κιόλας επισήμανε το πάρτι διασπάθισης δημοσίου χρήματος σχετικά με την φαρμακευτική δαπάνη.

Επί όλων αυτών, καμία (με αριθμό…0, ολογράφως…μηδέν) κυβέρνηση του παρελθόντος -και δυστυχώς καμία εισαγγελική έρευνα- δεν έφερε ποτέ στο φως έστω και έναν υπεύθυνο γι αυτό το τεράστιο σκάνδαλο, μέρος μόνο του οποίου είναι το σκάνδαλο Novartis. Και ξέρετε γιατί κανείς ποτέ δεν αποκάλυψε κάτι;

Διότι, η αποκάλυψη έστω και ενός κρατικού λειτουργού (στελέχους υπουργείου, μέλους επιτροπής προμηθειών ή τιμολόγησης φαρμάκων, διοικητή ΕΟΦ κ.λ.π) θα οδηγούσε πάραυτα στον πολιτικό του προϊστάμενο. Κανείς υπάλληλος δεν θα υπέγραφε ποτέ κάποια απατεωνιά με κόστος πολλών δεκάδων ή εκατοντάδων εκατομμυρίων για το Δημόσιο εάν δεν είχε την ανοχή, συναίνεση ή συνέργεια της πολιτικής ηγεσίας του εκάστοτε υπουργείου.

Όποιος επιμένει, λοιπόν, να αποδέχεται ότι έγινε πάρτι διαφθοράς με τη φαρμακευτική δαπάνη και ομολογεί πως η υπόθεση Novartis ήταν (και στην Ελλάδα) σκάνδαλο, αλλά, από την άλλη αρνείται να δει πως υπάρχει πολιτική συμμετοχή σε όλα αυτά, απλώς λέει ψέμματα.

Σκευωρία, λοιπόν, δεν υπάρχει. Επικοινωνιακή διαχείριση της υπόθεσης, πιθανώς και πολιτικής της εκμετάλλευση, ακούγεται λογικό. Και είναι βέβαιο πως η κυβέρνηση θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο να μετατρέψει τη Novartis σε μια βαθιά χαρακιά ανάμεσα σε αυτό που αποκαλεί παλαιό πολιτικό σύστημα και στο νέο που, όπως λέει, εκπροσωπεί εκείνη.

Άλλο αυτό κι άλλο σκευωρία. Το σκάνδαλο Novartis δεν είναι κατασκευή και δεν είναι “ανώνυμο”. Δεν περιορίζεται σε καμιά εκατοστή γιατρούς, κάποιους επικεφαλής επιτροπών και μερικές ομαδούλες στον ΕΟΦ ή τα μεγάλα νοσοκομεία. Όποιος αποδέχεται αυτή την θεωρία οφείλει να παραδεχθεί ότι τα τελευταία συναπτά τριάντα χρόνια μας κυβερνούν ηλίθιοι που δεν κατάλαβαν ποτέ τίποτε και τους οποίους ψήφιζαν κάποιοι ακόμα πιο ηλίθιοι, δηλαδή εμείς…

Φυσικά, όλα αυτά δεν σημαίνουν πως κάθε πολιτικό όνομα που πέφτει στο τραπέζι ή την αρένα έχει ευθύνη. Άλλοι έχουν πολιτική ευθύνη, άλλοι βρέθηκαν στη λίστα …εξ αντανακλάσεως και άλλοι είναι πιθανώς στο στενό κύκλο της διαχείρισης του τζίρου της φαρμακευτικής δαπάνης. Εάν έβαλαν το δάχτυλο στο μέλι ή, έστω, στο βαζάκι με τη Voltaren, αυτό θα το ερευνήσει η Δικαιοσύνη.

Μέχρι τότε οφείλουμε να περιμένουμε υπομονετικά και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ψυχραιμία. Με τη βεβαιότητα, όμως, πως πίσω από ένα τέτοιο σκάνδαλο υπάρχει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ αντικειμενική πολιτική ευθύνη. Ακόμα κι αυτή, ωστόσο, δεν άκουσα κανέναν να την αναλαμβάνει. Όλοι αυτοί που περιφέρονται και απειλούν μάρτυρες, εισαγγελείς και πολιτικούς αντιπάλους δεν είχαν το θάρρος να πουν ότι, για τα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων που χάθηκαν από τον δημόσιο κορβανά και τις τσέπες των πολιτών φταίνε και οι ίδιοι ή τα κόμματά τους που κυβέρνησαν. Ίσως επειδή σε τέτοιες παθήσεις ο γιατρός συστήνει…αφωνία.

Σ.Κ

Μια έκθεση-βόμβα του ΟΟΣΑ για τη διαφθορά και τις απάτες στο σύστημα Υγείας και ειδικότερα στη φαρμακευτική δαπάνη των κρατών- μελών του, η οποία δημοσιεύτηκε το 2013 και επικαιροποιήθηκε στη συνέχεια (περιλαμβάνει και στοιχεία του 2014) δείχνει πως η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών στις οποίες εντοπίζονται σοβαρές περιπτώσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Είναι χαρακτηριστικό πως στην έκθεση αυτή -που επικαλείται και έγγραφα του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ που ερευνά την υπόθεση Novartis από τα μέσα της δεκαετίας του 2000- αναφέρεται πως μόνο σε μία χρονιά (2014) διαπιστώθηκε απάτη στο σύστημα της Υγείας (κυρίως στη φαρμακευτική δαπάνη) πάνω από 300 εκατ. ευρώ!

Το κύκλωμα της απάτης είχε αποκαλύψει και ο πρώην Γενικός Γραμματέας Διαφάνειας επί της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά και πρώην βουλευτής της Ν.Δ Γιώργος Σούρλας, ο οποίος είχε καταθέσει, μάλιστα, στη Δικαιοσύνη 89 φακέλλους με περιπτώσεις πιθανής διαφθοράς, μεταξύ των οποίων ήταν κι αυτός με τις υπερτιμολογήσεις στο χώρο του φαρμάκου. Ο ίδιος, μάλιστα, όπως σημειώνει η “Εφημερίδα των Συντακτών” ομολογεί πως “δεν είχε πάρει απάντηση για το θέμα του φαρμάκου και δεν γνωρίζει καν εάν έγινε τότε δικαστική έρευνα”.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης Novartis που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, περίπου 23 δις φαίνεται ότι έχουν σπαταληθεί στο χώρο της Υγείας και του φαρμάκου κατά την τελευταία 15ετία, ενώ απ΄ αυτά 3 δις αφορούν τη ζημία που υπέστη το Δημόσιο από την ελβετική πολυεθνική.

Η έκθεση του ΟΟΣΑ για τη διαφθορά και τις απάτες στη φαρμακευτική δαπάνη [ντοκουμέντο]

Πάνω από 300 εκατ. ευρώ στο σκανδαλώδες κύκλωμα φαρμάκων της Ελλάδας το 2014!

Ποσοστά επί του πληθυσμού που καταγγέλουν απάτη- δωροδοκία στο σύστημα Υγείας ανά χώρα- Σλοβακία και Ελλάδα στις πρώτες θέσεις!

Τι έγραφε το Euractiv.com από τον Ιανουάριο του 2017

Health spending in countries that belong to the Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD) is “at best ineffective and at worst wasteful”, a new report has found.

Despite the tight health budgets due to austerity policies, the OECD pointed out that almost one-fifth of health expenditures in its member countries had minimal or no impact on good health outcomes.

According to the Tackling Wasteful Spending on Health report, one in ten patients in OECD countries was unnecessarily harmed at some point during care, and more than 10% of hospital expenditures went toward correcting preventable mistakes or treating infections received by a patient during care.

Perception of corruption

As if evidence of wasteful spending weren’t enough, the report found that one-third of OECD citizens considered the health sector to be corrupt or even extremely corrupt.

In the EU countries that belong to the OECD, around 35% believe that in the health sector the “giving and taking of bribes and the abuse of power for personal gain is widespread”, although the belief is stronger (55%) in non-OECD countries in the EU.

Perception surveys are one common tool used to measure corruption in a given sector, alongside investigation-based measurements. Perceived corruption in OECD countries varies between 10 and 70%.

The Greek government recently launched an official investigation into pharmaceutical giant Novartis, following the publication of allegations of corruption and bribery in national news media.

The Athens-Macedonian News Agency (ANA) reported on 3 January that corruption prosecutors raided the offices of Swiss drug maker Novartis in the Greek capital as part of an ongoing investigation over bribery allegations ordered by Greece’s Supreme Court.

Πράγματι, ο ΣΥΝ συμμετείχε στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, πράγματι, ο Κύρκος είχε δηλώσει αμέσως μετά ότι «επρόκειτο για μια τεράστια λαϊκή εκδήλωση που τη χαρακτήρισε η έντονη ευαισθησία απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια αμφισβήτησης των συνόρων της ελληνικής Μακεδονίας, πλαστογράφησης της Ιστορίας, υφαρπαγής της ιστορικής κληρονομιάς». Υπενθυμίζεται, πρώτον, ότι τότε κυκλοφορούσαν εν είδει φέιγ βολάν στην άλλη μεριά των συνόρων χάρτες με το σύνολο της Μακεδονίας και τη Θεσσαλονίκη, και δεύτερον, ότι ελάχιστους μήνες αργότερα ο Κύρκος και ο ΣΥΝ, αντιλαμβανόμενοι τη βαριά διπλωματική ήττα που υπέστη η Ελλάδα, αναγνώρισαν, όπως γράφει ο Κύρκος στο βιβλίο του «Το αδιέξοδο βήμα του εθνικισμού» το 1993, ότι το «βασικό λάθος ήταν η απολυτοποίηση της σημασίας του ονόματος».

Θεωρώντας ότι πρέπει να πει όλη την επώδυνη αλήθεια στον λαό, ο Κύρκος, έχοντας βάλει ως προμετωπίδα στο βιβλίο του τη ρήση του Ταλεϊράνδου «Είναι χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος», έγραφε το μακρινό 1993, που αυτές τις μέρες φαίνεται να ζει ένα είδος ολικής επιστροφής:

“Το όνομα έχει τη σημασία και τη φόρτισή του. Δεν ήταν όμως η ψυχή μας. Για τον απλό λόγο ότι το δικαιούνται και άλλοι. Από τη μεγάλη γεωγραφική περιοχή, που μέσα στους αιώνες αποκαλούνταν Μακεδονία, η Ελλάδα περιέλαβε στα σύνορά της το 53% με τους πολέμους του 1912-1913. Η υπόλοιπη Μακεδονία βρίσκεται στα όρια των Σκοπίων και της Βουλγαρίας. Ψυχή μας είναι η Ιστορία μας και η ομορφιά του λαού μας, η εθνική μας εστία, η δημοκρατική και ανθρωπιστική παρουσία μας παντού, η συμβολή μας στην ειρήνη και τη συνεργασία. Αυτή την αληθινή ψυχή χρόνια τώρα την ταλαιπωρούμε και την τραυματίζουμε!

Στη διαδρομή της εξέλιξης του Σκοπιανού παρουσιάστηκαν δύο ευκαιρίες ώστε να κλείσει το θέμα με τρόπο εθνικά αποδεκτό και έντιμο για όλους. Στη διάρκεια της πορτογαλικής προεδρίας, όταν ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας αυτής είχε διατυπώσει την πρόταση που έμεινε γνωστή ως «πακέτο Πινέιρο». Και στην τελική φάση των διαβουλεύσεων με τη μεσολάβηση Βανς στον ΟΗΕ, όπου είχαν προσφύγει τα Σκόπια και όπου έγιναν γνωστά με την προσωρινή ονομασία FYROM.

Την πρώτη ευκαιρία την άφησε ανεκμετάλλευση ο τότε πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης: Υπολογίζοντας το περιβόητο «πολιτικό κόστος» και φοβούμενος ότι θα κατηγορηθεί για «εθνική μειοδοσία», επέμεινε με ακαμψία στην απολυτοποίηση του ονόματος.

Τη δεύτερη ευκαιρία την άφησε, ώς την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, σε εκκρεμότητα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που αμέσως μετά την άνοδό της στην εξουσία έσπευσε με επιστολή του υπουργού Εξωτερικών Κ. Παπούλια να απενεργοποιήσει τις συνομιλίες στον ΟΗΕ. Σ’ ένα προηγούμενο στάδιο είχαν γίνει αποδεκτά και από τις δύο πλευρές – Αθήνα, Σκόπια- «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» που τελούσαν υπό την αίρεση μιας κοινής συμφωνίας και στο θέμα του ονόματος”.

Αυτά έγραφε ο Λεωνίδας Κύρκος στον πρόλογο της δεύτερης έκδοσης του βιβλίου του, στις αρχές του 1994. Και θύμιζε ότι τότε ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Ράλλης είχε δηλώσει πως πρέπει η κυβέρνηση «να κάνει αποδεκτό το σχέδιο Βανς, εφόσον στην ουσία ικανοποιεί τις βασικές επιδιώξεις μας». Υποστήριζε δε αυτό που ισχύει και σήμερα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1994: «Αφήνοντας πίσω της τον ‘συνοικιακό καβγά’ με τα Σκόπια, (η Ελλάδα) μπορεί να ριχτεί στην περιπέτεια μιας νέας βαλκανικής αρχιτεκτονικής στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής εποποιίας και να κερδίσει ίσως το χαμένο έδαφος».

Υπάρχει εθνική στρατηγική;
Το ερώτημα που έθετε ο Λεωνίδας Κύρκος στο επίμετρο του βιβλίου του για το αν υπάρχει εθνική στρατηγική, όπως και η απάντηση που έδινε θα πρέπει να απασχολήσουν και σήμερα το πολιτικό σύστημα της χώρας:

“Όλη αυτή η ιστορία δημιούργησε μεγάλα ερωτηματικά για την επάρκεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: άραγε αυτοί που έχουν την ευθύνη για τη χάραξη και εφαρμογή της γραμμής στο υπηρεσιακό επίπεδο δεν έβλεπαν σε τι καταστροφικό για το κύρος της χώρας μας δρόμο βάδιζαν και οι δύο διαδοχικές κυβερνήσεις;

Είμαι βέβαιος ότι θα έρθει η στιγμή που ο λαός μας, σε απόσταση πια από την εθνικιστική παραζάλη, θα συνειδητοποιήσει σε πόσο λαθεμένους δρόμους οδήγησαν τα δύο κόμματα τη δική του δίψα για επιβεβαίωση και ανάταση. Και θα ζητήσει ευθύνες. Πέραν όμως από τις επιλογές της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών, οι άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες τι έπραξαν; Είναι δυνατόν εκείνοι που από τη θέση τους μπορούσαν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον να αντιληφθούν το διεθνές κλίμα, τις σημερινές τάσεις της διεθνούς ζωής, τους διεθνείς συσχετισμούς να μην είχαν επίγνωση της πρωτοφανούς διπλωματικής ήττας στην οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε η ‘λάθος γραμμή’;

Αλλά το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο εφιαλτικό: υπάρχει εθνική στρατηγική; Σ’ έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, η Ελλάδα ξέρει τι θέλει και τι μπορεί;

Η σκοπιανή περιπέτεια έχει να μας διδάξει πολλά – αν θέλει κανείς να επωφεληθεί. Το πρώτο από αυτά είναι πως σύγχρονα προβλήματα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, δεν αντιμετωπίζονται με εκρήξεις του θυμικού, με εθνικιστικές εξάψεις ή πλειοδοσίες σε ρητορεία. Διανύουμε μια εξαιρετικά λεπτή φάση της διεθνούς ζωής στην οποία ισορροπίες διαμορφώνονται και ανατρέπονται ταχύτατα. Επιβάλλεται έτσι να υπάρχει μια πλήρης γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος, ένας σχεδιασμός βάθους ικανός να αντιμετωπίσει και τα απρόβλεπτα, μια ικανότητα σύνθεσης όλων των παραγόντων -οικονομικοκοινωνική ανάπτυξη, αμυντική επάρκεια, πολιτισμική άνθηση, εθνική συνοχή, ευρηματική εξωτερική πολιτική προσανατολισμένη σταθερά στους άξονες της συνεργασίας και της ειρήνης- που να ασφαλίζει παράλληλα ότι η Ελλάδα δεν θα περιέλθει ποτέ σε απομόνωση και δεν θα βρεθεί ποτέ μόνη”.

Ο μεγάλος αποπροσανατολισμός
Εξαιρετικά επίκαιρη είναι και η ακόλουθη επισήμανση του Λεωνίδα Κύρκου, παρά τις τεκτονικές αλλαγές που έχουν γίνει στο μεσοδιάστημα των 25 χρόνων από τότε που την έκανε στο πολιτικό σύστημα της χώρας: “Εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις στις διεθνείς σχέσεις και τη διεθνή θέση της χώρας, το Σκοπιανό λειτούργησε άκρως αρνητικά και στην εσωτερική μας ζωή: Περιέσπασε την προσοχή από τα μεγάλα προβλήματα που συγκλονίζουν την ελληνική κοινωνία· από την αποτελμάτωση και την παρακμή σε όλους τους τομείς· από τη βαθιά κρίση του πολιτικού μας συστήματος, που αποτελεί την κύρια τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια ανάτασης. Το Σκοπιανό ανέδειξε την παθολογία της πολιτικής μας ζωής: τη ροπή σε δημαγωγία, σε ανεδαφική ρητορεία, την άκρατη κομματοκρατία, την περιφρόνηση προς τον σκεπτόμενο κόσμο. Την υποκατάσταση ενός γενναίου πολιτικού λόγου που οδηγεί σε διαστάσεις Ιστορίας από συνθήματα που υποθάλπουν τον φανατισμό, την κάθετη πόλωση, τη διχοτομία ανάμεσα σε ‘δικούς μας’ και ‘άλλους’, ανάμεσα σε υπερπατριώτες και μειοδότες, με στόχο την άνοδο στην εξουσία για την κομματική νομή της. Τα αληθινά εθνικά αισθήματα του λαού μας παγιδεύτηκαν σε εθνικιστική κατεύθυνση για να αξιοποιηθούν για καθαρά κομματικούς λόγους. Οι ηγεσίες όμως και της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Άνοιξης, που χειραγωγούσαν τα αισθήματα αυτά, υποτιμούσαν ίσως τον κίνδυνο να ανταμώσει η εθνικιστική έξαψη -το αίσθημα μιας ‘εθνικής ταπείνωσης’- με την οργή από την ανεργία, τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία – και να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο εκρηκτικό μείγμα.

Οι αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην καλλιέργεια του σωβινιστικού μίσους κατά γειτονικών λαών, όπως και απέναντι σε ρατσιστικά φαινόμενα πάσης μορφής, έχουν χαλαρώσει. Φαινόμενα που συγκλόνισαν το πανελλήνιο τους τελευταίους μήνες, με κορύφωμα τις σατανιστικές αθλιότητες, μαρτυρούν μια κοινωνία σε κρίση. Και βέβαια δεν είναι άσχετα με την υποχώρηση μιας κουλτούρας κοινωνικής αλληλεγγύης και με την ανάδυση, δίπλα στον ‘θρίαμβο’ του εγωιστικού ατομοκεντρισμού, της υποκουλτούρας όλων των μορφών και της επιστροφής στον μεσαιωνικό μυστικισμό, στις δεισιδαιμονίες, στη θρησκοληψία, την υποβάθμιση της κριτικής σκέψης.

Το Σκοπιανό είναι από την πλευρά αυτή η κορυφή του παγόβουνου της κρίσης ταυτότητας του ελληνισμού στη σημερινή μεταβατική εποχή. Και από αυτή την άποψη μπορεί να συμβάλει ώστε να κατανοηθεί συνολικότερα το ελληνικό πρόβλημα και η θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο. Είναι παρήγορο που έστω και αργά πυκνώνουν οι φωνές που αντιμάχονται την εθνικιστική έξαψη (…). Γιατί δείχνουν τον δυναμισμό που κρύβει μέσα η ελληνική κοινωνία. Τώρα που οι μύθοι και οι αυταπάτες διαλύονται και οι άνθρωποι που ηγήθηκαν στη νέα Μακεδονική εκστρατεία παίρνουν τις διαστάσεις τους: μικροί μπροστά στο μέγεθος των προκλήσεων και της ιστορικής ευκαιρίας που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα ώστε να διαδραματίσει έναν έξοχο ρόλο ειρήνης και δημιουργίας”.

Πηγή: Αυγή

Η Ιστορία αποδίδει στον Ότο φον Μπίσμαρκ (Πρώσος, πρώτος Γερμανός καγκελάριος) την ρήση ότι “τα Βαλκάνια δεν αξίζουν τα κόκαλα ούτε ενός Πομερανού Γρεναδιέρου” (ομιλία στην πρωσική βουλή το 1863).

Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι σημερινοί απόγονοι του Μπίσμαρκ έχουν εντελώς διαφορετική άποψη για τα Βαλκάνια και δη τα δυτικά.

Όπως σημειώνει η Die Welt, το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών πρωτευουσών για τα τεκταινόμενα σε αυτή την ταραγμένη περιοχή της νοτιανατολικής Ευρώπης έχει αυξηθεί σημαντικά.

«Αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως τα σχεδιάζει η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αναμένεται να έχουν ήδη από το 2025 δυνατότητα ένταξης στην κοινότητα των ευρωπαϊκών κρατών.

Και άλλες χώρες της περιοχής θα είχαν δυνητικά προοπτικές. Ωστόσο, ο κατάλογος με τα προαπαιτούμενα από τις Βρυξέλλες είναι μακρύς» αναφέρεται σε έγγραφο της Κομισιόν όπως γράφει σήμερα η γερμανική εφημερίδα Die Welt.

Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες προτίθεται να επιταχύνει σημαντικά τις ενταξιακές διαδικασίες για τα έξι κράτη των Δ. Βαλκανίων (Σερβία, Μαυροβούνιο, ΠΓΔΜ, Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Αλβανία και Κόσσοβο), μέσω μίας νέας στρατηγικής και συγκριμένους, χρονικούς σχεδιασμούς.

«Μία ένταξη των κρατών των Δ. Βαλκανίων στην ΕΕ, είναι προς το συμφέρον της Ένωσης σε επίπεδο πολιτικό, πολιτικής ασφάλειας και οικονομίας», επισημαίνει η Κομισιόν στο έγγραφό της που φέρει τον τίτλο «Μία αξιόπιστη προοπτική διεύρυνσης για τις χώρες των Δ. Βαλκανίων», που πρόκειται να δημοσιευθεί την Τρίτη στο Στρασβούργο, σύμφωνα με την Die Welt.

Ταυτόχρονα, στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι θα μπορούσε «μία αξιόπιστη προοπτική ένταξης να αποτελέσει μία προωθητική δύναμη προς έναν μετασχηματισμό της περιοχής».

Όπως σημειώνεται, κατά την άποψη της Κομισιόν, η Σερβία και το Μαυροβούνιο θα μπορούσαν ήδη από τον Ιανουάριο του 2025 να ενταχθούν ως μέλη στην ΕΕ, ενώ αυτό που ακριβώς αναφέρει το έγγραφο είναι ότι

«Με μία ισχυρή πολιτική βούληση, με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και την επίλυση των εκκρεμών διενέξεων με τους γείτονες, εκτιμάται ότι Μαυροβούνιο και Σερβία θα είναι έτοιμες προς ένταξη έως το 2025».

Βάσει τη άποψης της Κομισιόν, για τις χώρες των Δ. Βαλκανίων υφίσταται αυτή τη στιγμή «μία ιστορικά συμφέρουσα ευκαιρία» (όπως σημειώνεται το πρωτότυπο αναφέρει “historic window of opportunity”) να συνδέσουν σταθερά και αμετάκλητα το μέλλον τους στην ΕΕ. Προκειμένου, όμως, να συμβεί αυτό, θα πρέπει να εφαρμοστεί πλήθος μεταρρυθμίσεων και να επιταχυνθεί ο μεταρρυθμιστικός ρυθμός:

«Προκειμένου οι συγκεκριμένες χώρες να εκπληρώσουν όλα τα ενταξιακά κριτήρια και να ενδυναμώσουν τη δημοκρατία τους, απαιτούνται ευρείες και πειστικές μεταρρυθμίσεις σε σημαντικούς τομείς, όπως το κράτος δικαίου, ο ανταγωνισμός, η περιφερειακή συνεργασία και η συμφιλίωση». Πιο συγκεκριμένα, η Κομισιόν ζητεί επιπλέον και «μία εκτενή, νομικά δεσμευτική συμφωνία ομαλοποίησης των διμερών σχέσεων μεταξύ Σερβίας και Κοσσόβου».

Η Κομισιόν παραδέχεται στο συγκεκριμένο έγγραφο σχετικά με την ένταξη των κρατών των Δ. Βαλκανίων ότι «Η ΕΕ θα ενισχύσει σημαντικά την υποστήριξή της για μία διαδικασία μετασχηματισμού στα Δ. Βαλκάνια», ενώ για αυτό το σκοπό η Επιτροπή έχει αναπτύξει ένα τετραμερές, λεπτομερές “Σχέδιο Δράσης” για τις συγκεκριμένες χώρες. Εντός αυτού του σχεδίου απαριθμούνται οδηγίες διαχείρισης των ζητημάτων, που αναμένεται να βοηθήσουν τις χώρες να ενισχύσουν στο εσωτερικό τους το κράτος δικαίου, να βελτιώσουν την κοινωνικο – οικονομική τους ανάπτυξη και να αναπτύξουν δράση στα ζητήματα των προσφύγων και της ασφάλειας.

Ειδικότερα, οι Βρυξέλλες ζητούν από τις εν λόγω χώρες ‘τη συγκρότηση εθνικών συντονιστικών κέντρων για τη διεξαγωγή συνοριακών ελέγχων’ ή τη στενότερη συνεργασία τους με τους ειδικούς στα θέματα δικαίου από τα κράτη – μέλη της ΕΕ.

Καταληκτικά το δημοσίευμα αναφέρει ότι την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε συγκεκριμένα μέτρα για μεταρρυθμίσεις εντός της Ένωσης, και για αυτό προτίθεται να παρουσιάσει το φθινόπωρο του 2018 σχετική ανακοίνωση με την οποία συνιστά στα κράτη – μέλη της ΕΕ, να λαμβάνουν στο μέλλον αποφάσεις περισσότερο στη βάση της ειδικής (ενισχυμένης) πλειοψηφίας παρά της ομοφωνίας.

Τον Οκτώβριο του 2018 η Κομισιόν προτίθεται να παρουσιάσει επιπλέον «μία πρωτοβουλία», προς ενίσχυση των αρχών του κράτους δικαίου στην ΕΕ, καθώς όπως επισημαίνεται «Η ΕΕ πρέπει τώρα να εξασφαλίσει την ετοιμότητά της και σε θεσμικό επίπεδο να καλωσορίσει νέα κράτη – μέλη, εφόσον αυτά έχουν προηγουμένως εκπληρώσει τις ενταξιακές προϋποθέσεις».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ Die Welt

Μια επιστολή στον συνθέτη με αφορμή την συμμετοχή του σε ένα συλλαλητήριο που δεν βοηθά την Προοπτική για Καλύτερη ζωή στον τόπο μας και γενικότερα στην Βαλκανική…..

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Αγαπητέ μου Μίκη,

Μίκη των βασανιστηρίων της οδού Μπουμπουλίνας, της Μακρονήσου, της Ικαρίας, των φυλακών Αβέρωφ και του στρατοπέδου Ωρωπού, Μίκη της «Επιφάνειας Αβέρωφ», του «΄Ένας ΄Όμηρος», του «΄Άξιον Εστί», του «Μαουτχάουζεν» και του «Ζορμπά», Μίκη της Φλόγας που δεν σβήνει για έναν Κόσμο χωρίς νεκρούς από την πείνα, την στέρηση και το κρύο, τον πόλεμο και τον εμφύλιο που γονατίζει την Ανθρωπιά, αποφάσισες να συμμετάσχεις στο συλλαλητήριο που καλούν «οι μοναδικοί Μακεδόνες και γνήσιοι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου» την Κυριακή 4 Φλεβάρη,στο Σύνταγμα.

Μίκη, έμαθα από τον γέρο μου πατέρα (τον καλύτερο και πολυτιμότερο σύντροφο πού είχα και τον έχασα ξαφνικά…), ένα «σπλάχνο» της γενιάς σου και επίσης αγωνιστή για μια Ελλάδα χωρίς φασισμό και διχασμό, να διαχωρίζω τον αγνό Πατριωτισμό από τον Εθνικισμό, τον Φασισμό από την Δημοκρατία. ΄

Έμαθα πώς το κάψιμο της σημαίας (της σημαίας για λευτεριά που τύλιξε τα φέρετρα των σκοτωμένων στα χιονισμένα μέτωπα και όχι της σημαίας της σκλαβιάς και της ντροπής δίπλα στον «Μαίανδρο» του Μιχαλολιάκου,του Κασιδιάρη και του Λαγού….) φέρνει περισσότερο κοντά τις κοινωνίες στον Φασισμό και τις απομακρύνει από τον Διεθνισμό και αυτό που λέμε συνείδηση του «Παγκόσμιου Πολίτη»!

Ο γέρος μου ήταν ένας πραγματικός ανιδιοτελής Πατριώτης (σαν και σένα) που άνοιγε την αγκαλιά του σε κάθε άνθρωπο,κάθε πατρίδας, φυλής, χρώματος ή θρησκείας. Θεωρούσε πώς όποιος ήταν Πατριώτης είχε υποχρέωση να είναι και Διεθνιστής και το αντίστροφο. Είχε αρχή στην ζωή του αυτό που έλεγε και ο Μπακούνιν πώς «οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν την Πατρίδα τους και αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη»!

Μίκη ,αποφάσισες να προσέλθεις σε ένα συλλαλητήριο στο οποίο δεν θα γενικεύσω φυσικά πώς η μαζικότητά του αποτελείται από ναζί και φασίστες, αλλά όμως εκεί ο Εθνικισμός προσβλέπει στην ανασυγκρότηση της δύναμης του, ένα συλλαλητήριο που αποτελεί χρονικά «στοίχημα» για τον Φασισμό να επανέλθει ανταγωνιστικά στο παρηκμασμένο πολιτικό πεδίο, να το χρησιμοποιήσει ως «προθάλαμο» και «φυτώριο» για να ξαναγράψει ματωμένες σελίδες που στιγμάτισαν στο παρελθόν την ανθρωπότητα με τάγματα εφόδου και μιλιταρισμό «πατώντας» στην ψευδοεπιστημονική θεωρία για την «Ανωτερότητα της Φυλής» και του «΄Έθνους»!

Οι μπασκετμπολίστες Σχορτσιανίτης και Αντετοκούνμπο που έχουν τιμήσει την χώρα μας με την προσφορά τους στην Εθνική ομάδα, πρόσφατα βίωσαν τις αντιδραστικές και σιχαμένες φωνές ρατσισμού για το «ότι δεν είναι ΄Έλληνες» από τους φασίστες της «Μαύρης Αυγής» που η απουσία συλλογικής ιστορικής μνήμης και σεβασμού στα θύματα και μόνο έστω της Κατοχής (για να μην αναφερθώ και στους νεκρούς της Εξέγερσης του ΄73 στο Πολυτεχνείο που οι φασίστες αποκαλούν προκλητικά «μύθο»….), τους αναβάθμισε από μια ολιγομελή εγκληματική συμμορία σε μέλος του Κοινοβουλίου.

Διάλεξες (μάλιστα)την χειρότερη στιγμή να προχωρήσεις σε αυτό το ΛΑΘΟΣ που αυτό το αρρωστημένο κύτταρο – ο Φασισμός δηλαδή – αναπόσπαστο τμήμα ενός συνολικά βαριά άρρωστου Συστήματος, εκμεταλλεύεται μια παρηκμασμένη και βάρβαρη θεσμική Ευρωπαική πολιτική και «γράφει» παντού επικίνδυνα ποσοστά ανόδου που θα επιστρέψει (ως τραγωδία και όχι ως φάρσα…) τις κοινωνίες σε ιστορικές εμπλοκές και αναβιώσεις τέτοιας μορφής κτηνωδίας και αλληλοσπαραγμού που θα είναι αδύνατο να ξεπερασθούν.

Διάλεξες να συμμετάσχεις (και μάλιστα πρωταγωνιστικά…) σε ένα συλλαλητήριο με διοργανωτές πατριδοκάπηλους, νοσταλγούς και απομεινάρια περιόδων που έβλαψαν τον τόπο και τον τυραννούν μέχρι σήμερα, ένα συλλαλητήριο με τις ευλογίες της Εκκλησίας αντιδραστικό και μίζερο που δυναμιτίζει και υπονομεύει την ΄Ένωση των Βαλκανικών λαών, σε μια γειτονιά που ξέρεις πολύ καλά περισσότερο εσύ δεν έλειψαν ποτέ οι μεγαλοϊδεατισμοί, οι επεκτατισμοί και φανατισμοί πού έβαλαν αρκετές φορές στο παρελθόν τους λαούς μας στο στόμα της καταστροφής, της προσφυγιάς,των κανονιών και τις λεπίδες των μαχαιριών.

Αν το έκανες (και πιστεύω τελικά αυτό…) από τα αγνά σου πατριωτικά κίνητρα για να απαντήσεις στον από την άλλη μεριά Σκοπιανό Εθνικισμό, είναι ΔΙΠΛΟ ΛΑΘΟΣ γιατί καταξιώνεις και νομιμοποιείς με την παρουσία σου τον ντόπιο Εθνικισμό του στρατηγού Φράγκου Φραγκούλη και των άλλων παρακρατικών απολειφαδιών που μερακλώνονται με «αίμα και τιμή» κάτω από την πίστα του ναζιστή τραγουδιάρη Σφακιανάκη.

Μίκη στις παρυφές του παρόμοιου συλλαλητηρίου στην Θεσσαλονίκη στις 21/1 η χούλιγκαν νεοφασιστική και παρακρατική ορδή έκαψε τον κοινωνικό χώρο “LIBERTATIA” και στις 18 Γενάρη «αποκαθήλωσε» το άγαλμα «Phylax» του εικαστικού και γλύπτη Κ.Γεωργίου στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος, γιατί …δεν το ανεχόταν η θρησκόληπτη και ανεγκέφαλη «αισθητική» της.

Γι’ αυτές τις αθλιότητες της αφασιακής μάζας τόσο εσύ όσο και η υπόλοιπη πνευματική διανόηση της χώρας, δεν άρθρωσε μια πρόταση διαμαρτυρίας και δεν πήρε καμία πρωτοβουλία για να κανει ένα συλλαλητήριο να κλείσει τις πόρτες που ανοίγει με την βία η «απόλυτη αλήθεια» του Φασισμού!

Αγαπητέ μου Μίκη, η ουσία είναι πώς ο εργάτης στα Σκόπια αμοίβεται με ένα μόλις ευρώ την ώρα και πώς στην Ελλάδα ο εργαζόμενος διανομέας ή κούριερ σκοτώνεται στον δρόμο ανασφάλιστος και ξεχασμένος! Η ουσία είναι ότι οι εργοδότες «πατριώτες» ζουν την χρυσή τους εποχή πάνω στα μαύρα χρόνια των εξαθλιωμένων εργατών της Βαλκανικής και όχι η «αποκλειστικότητα του ονόματος» και η ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση και το «κυνήγι» της «εθνικής υπερηφάνειας» και το copyright της «προγονοπληξίας»!

Αγαπητέ μου Μίκη, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ», η Μακεδονία δεν είναι μόνο Ελληνική, είναι ένας τεράστιος Γεωγραφικός και Ιστορικός Χάρτης που παραμένει διάχυτος και ανεξάρτητος, μέσα και έξω από τους καθορισμούς των αναγνωρισμένων (και εξασφαλισμένων για κάθε χώρα) συνόρων!

Σου παραθέτω στο τέλος της επιστολής μου το απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού Ν.Σβορώνου και αν πραγματικά σου δίδαξε κάτι η πολύπαθη ιστορία του τόπου και η προσωπική σου διαδρομή, αν είσαι ανοιχτός στην καλόπιστη κριτική (που δεν απαξιώνει το μεγαλείο του αγώνα σου….), αν πραγματικά επιδιώκεις ακόμη να μην «ξεθαφτεί» το τσεκούρι του πολέμου και του μίσους που προβοκάρει την φιλία και συνύπαρξη των Βαλκανικών λαών, αν πραγματικά θέλεις ακόμη (ο σύντροφος επαναστάτης και κομμουνιστής Χριστός να σου δώσει άλλα 100 και βάλε, χρόνια….) να κάνεις κάτι σοβαρό και ουσιαστικό που θα δώσει προοπτική αναγέννησης στην Ελληνική κοινωνία αντί να συμμετάσχεις σε οπισθοδρομικά συλλαλητήρια μισαλλοδοξίας, εθνικής αλαζονείας και κατάθλιψης, ΣΤΑΜΑΤΑ εσύ κι η υπόλοιπη Αριστερά να κλαίτε πάνω από τα συντρίμμια της Πατρίδας από τα μνημόνια και την χρηματολατρεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σταματήστε να ασχολείστε ο καθένας με το «μαγαζάκι» του και την φράξια του (νάτα και εδώ τα «κρατίδια», τα «ονόματα» και τα «σημαιάκια» που λέγαμε) και φροντίστε να Ενώσετε τις δυνάμεις σας, την εμπειρία ,την γνώση και την σοφία σας για να ορθωθεί μια ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ που θα αναστήσει και θα εμπνεύσει ξανά το ηθικό των καταπιεσμένων, για να κάνει ένα βήμα μπροστά επιτέλους ο τόπος και για να μην αφήσει πίσω καμένη γη (και μυαλά) ξανά ο φασισμός,ο εθνοκεντρισμός και η εθνικιστική «αφήγηση» της ιστορίας!

Αν πραγματικά αγαπάς εσύ και η Αριστερά αυτόν τον τόπο και αν οι αγώνες σας γίνονται για να αλλάξει αυτός ο Κόσμος και όχι για να βολευθεί η έπαρση και ο ατομικισμός της «Αριστεράς» σας!

Ελπίζω να αλλάξεις απόφαση, γιατί λένε πως τα στερνά τιμούν τα πρώτα και όπως μου δίδαξε όχι μόνο η στάση ζωής του γέρου μου πατέρα αλλά και ο σπουδαίος Θεσσαλός ζωγράφος Κομμουνιστής και Εργάτης της Ζωής και της Αντίστασης Γιώργος Γούλας, ναι η «Ζωή τραβά την Ανηφόρα» αλλά θέλει στο διάβα της την Τέχνη και την Σκέψη να Προσέχεις τις κινήσεις του εχθρού,να προβλέψεις,να σταθείς για λίγο να σκεφθείς,να αναστοχασθείς,να αναθεωρήσεις (πιθανά,γιατί όχι….) για να μην ηττηθείς προτού κάν την περπατήσεις την στράτα λίγα μέτρα!

Μίκη σέβομαι τους αγώνες σου ,την έννοια που έχεις για τα κοινά (παρά την ηλικία σου…) και ελπίζω να διορθώσεις αυτήν την ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗ σου!

Οι αγώνες σου και το αίμα πού έχυσες για την Πατρίδα, ο όποιος «θεός σου» άς σε Φωτίσουν! Προτού να είναι αργά για τον τόπο και το μέλλον του……

2 Φλεβάρη 2018

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
Για την Επιστροφή της Χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας
Μεμονωμένο άτομο από το Αναρχικό και Ελευθεριακό Κίνημα

[email protected]
http://nadaparanosotros.blogspot.gr/
https://exadaktylos.wordpress.com/

«…Η Μακεδονία, γεωγραφικό κέντρο της Βαλκανικής Χερσονήσου,με σύνορα το Αιγαίο πέλαγος και τον ΄Όλυμπο στα νότια, την Πίνδο και τις Αλβανικές ΄Αλπεις δυτικά, τη γραμμή Οσσόγγοβο – Ρίλα στα βόρεια και τη γραμμή απ΄τις εκβολές του Νέστου ως τη Ρίλα ανατολικά, αποτελεί και τον κύριο αντικειμενικό σκοπό της εθνικής πολιτικής όλων των γειτόνων βαλκανικών λαών. Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία, ακόμα κι η Ρουμανία είχαν να διεκδικήσουν ένα μέρος του μακεδονικού πληθυσμού, που ήταν εξαιρετικά ανακατωμένος….»

– Νίκος Σβορώνος (Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας,εκδόσεις «Θεμέλιο»)

Πηγή: tovima.gr