Μήνας: Νοέμβριος 2017

Για το αδίκημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης διώκονται οι, άγνωστοι μέχρις στιγμής, δράστες για τον τραυματισμό της 55χρονης δικηγόρου το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου στα Εξάρχεια.

Η εισαγγελία Πρωτοδικών άσκησε ποινική δίωξη κατ´αγνώστων με την αστυνομία να διεξάγει από χθες έρευνες για τον εντοπισμό τους. Η δικηγόρος δέχτηκε ναυτική φωτοβολίδα στο πόδι και νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στον Ευαγγελισμό, μετά από ένα πολύωρο χειρουργείο.

Χθες το κατώφλι του εισαγγελέα πέρασαν και οι συλληφθέντες, μεταξύ των οποίων και 9 αλλοδαποί, από τα επεισόδια μετά την πορεία του Πολυτεχνείου.

Στον ανακριτή θα οδηγηθούν 2 άτομα που διώκονται για το κακούργημα της κατοχής εκρηκτικών υλών. Οι υπόλοιποι 10 θα οδηγηθούν στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο για τα αδικήματα (πλημμελήματα) επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος αστυνομικών εν ώρα υπηρεσίας, διατάραξης κοινής ειρήνης, αντίστασης και παράνομης κατοχής φωτοβολίδων.

Πηγή:  iefimerida.gr

Το είδωλό μας στον καθρέφτη

Η τραγωδία στη Μάνδρα και οι μεγάλες καταστροφές στη Δυτική Αττική δεν είναι προφανώς αποτέλεσμα μόνο ενός αναμφίβολα ακραίου καιρικού φαινομένου. Αυτό φαίνεται πως το κατανοούν όλοι. Ακόμα και εκείνοι που επιχείρησαν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να αλιεύσουν πολιτικά οφέλη μέσα από τις λάσπες που άφησε πίσω της η θεομηνία.

Η τραγωδία είναι το βαρύ αποτύπωμα θανάτου που άφησε (για ακόμα μία φορά) η επί αρκετές δεκαετίες στρεβλή λειτουργία ενός δομικά αναποτελεσματικού κράτους.
Είναι, όμως, και κάτι περισσότερο. Είναι το είδωλό μας στον καθρέφτη. Κυβερνήσεις, υπουργοί, νομάρχες, δήμαρχοι, πολεοδομίες, μηχανικοί, Δικαιοσύνη αλλά και τοπικές κοινωνίες -εν τέλει καθένας από εμάς- έχουν ανεχθεί ή ακόμα χειρότερα έχουν συμπράξει σε ένα κύκλο «αλληλοεξυπηρετήσεων», μικρότερης ή μεγαλύτερης διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων, αβελτηρίας και πολιτικού κόστους. Ένα κύκλος που καταλήγει σε τραγωδίες όπως αυτή της Μάνδρας.
Μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου είπε πως «εάν γκρέμιζε το αυθαίρετο εργοτάξιο του δήμου που παρεμπόδιζε τη ροή του ρέματος θα κατέληγε στο αυτόφωρο». Η διαπίστωση είναι ακριβής. Είναι γνωστό πως ορθώνονται πολιτικά και νομικά εμπόδια στις ελάχιστες προσπάθειες αποκατάστασης τέτοιων προβλημάτων.
Η αποκάλυψη του καθηγητή Δημήτρη Παπανικολάου (και πρώην προέδρου του ΟΑΣΠ) ότι επί μία 20ετία «ενοχλεί» τους αρμοδίους για την ανάγκη εκπόνησης μελετών και κατασκευής αντιπλημμυρικών έργων αλλά συναντά κλειστές πόρτες είναι, αναμφίβολα, συγκλονιστική και επισύρει τουλάχιστον πολιτικές ευθύνες.
Είναι οι ευθύνες εκείνων που επέτρεψαν 11 (!) γενιές αυθαιρέτων (είναι νωπές οι μνήμες του Αντώνη Τρίτση να χλευάζεται από το πολιτικό σύστημα -και το ίδιο του το κόμμα- για τις …υπερφίαλες απόψεις του για την αυθαίρετη δόμηση), που άφησαν να ξεφυτρώνουν βίλες στα καμένα, που επέτρεπαν να δημιουργούνται ολόκληρες πόλεις πάνω σε μπαζωμένα ρέματα δίχως τις απαραίτητες υποδομές ρυμοτόμησης και διαχείρισης των υδάτων.
Εάν σε όλα τα παραπάνω προσθέσει κανείς και τις δραστικές περικοπές κονδυλίων από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κατά τη διάρκεια της μνημονιακής 8αετίας αντιλαμβάνεται πως και γιατί καταλήγουμε σε τραγωδίες όπως η σημερινή.
Το «ως εδώ» δεν είναι, πλέον, αρκετό. Έχει ειπωθεί πολλές φορές και έχει χάσει το νόημά του. Τώρα είναι άμεση η ανάγκη να ληφθούν μέτρα και μάλιστα σε ένα ευρύτατο συναινετικό πλαίσιο που θα περιλαμβάνει τη συνδρομή όλων των πολιτικών δυνάμεων, των κοινωνικών φορέων, των ειδικών, της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και των τοπικών κοινωνιών.
Ιδιαίτερα όταν, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, αυτά που θεωρούνταν έως χθες «ακραία καιρικά φαινόμενα» διόλου ακραία θα είναι στο μέλλον καθώς η κλιματική αλλαγή ανατρέπει όσα εκλαμβάνονταν ως δεδομένα.
Η κυβέρνηση έχει αναμφίβολα τον πρώτο ρόλο. Ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει αύριο τα μέτρα αποκατάστασης των πληγέντων, το επόμενο διάστημα, όμως, πρέπει να γίνουν και άλλα βήματα. Απαιτείται η εκπόνηση ενός «χάρτη» παρεμβάσεων στη συγκεκριμένη περιοχή αλλά και σε άλλα σημεία του λεκανοπεδίου και ολόκληρης της χώρας.
Πολιτική βούληση υπάρχει, η χώρα διαθέτει το κατάλληλο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, αυτό που μένει είναι η συμφωνία όλων για την αντιμετώπιση των παθογενειών στη λειτουργία των κρατικών δομών. Και, ακόμα, η αφύπνιση της κοινωνίας η οποία πρέπει να πάψει να βολεύεται στην εξυπηρέτηση του εφήμερου προσωπικού ή τοπικού οφέλους και να διακρίνει τη μεγάλη εικόνα και τις συνέπειες της αδιαφορίας.
Αυτή τη φορά το «ως εδώ» πρέπει να πιάσει τόπο…

Πηγή: Νέα Σελίδα

«Ξανά οι φτωχότερες περιοχές θρηνούν ανθρώπινα θύματα. Είναι ντροπή για το ελληνικό κράτος», σημειώνει για την τραγωδία στη δυτική Αττική, ο Τάκης Θεοδωρικάκος.

«Αν σήμερα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση θα κατήγγειλε σε υψηλούς τόνους την κυβέρνηση ως τον αποκλειστικό ένοχο”», προσθέτει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Ελευθερία του Τύπου” ο στενός συνεργάτης του προέδρου της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη, για τον οποίο σημειώνει πως έδειξε τη μέγιστη υπευθυνότητα κάνοντας ό,τι περνάει από το δικό του χέρι για να μην έχουμε ξανά τέτοια τραγωδία.

Παράλληλα ο κ. Θεοδωρικάκος λέει πως ο πρωθυπουργός είναι θορυβημένος και αγχωμένος «ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό με το σκάνδαλο Καμμένου» και πως «πιστεύει ότι με 300 ευρώ θα κοροϊδέψει ξανά» τις αδύναμες οικονομικά ομάδες.

«Το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος του κ. Τσίπρα είναι η συμμαχία του με τον κ. Καμμένο. Του κοστίζει πανάκριβα και του στερεί τη δυνατότητα άλλων κινήσεων. Ποιος να πιστέψει ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να είναι η κεντροαριστερά όταν συνεργάζεται και στηρίζει σε σκανδαλώδεις υποθέσεις τον κ. Καμμένο;», προσθέτει ο συντονιστής στρατηγικής και επικοινωνίας της ΝΔ.

Λέει μάλιστα πως «η ΝΔ δεν έχει ακροδεξιά στελέχη, η κυβέρνηση έχει», και πως τα χρόνια της αθωότητας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τα θέματα διαφθοράς και διαπλοκής τελείωσαν.

«Για ποιο λόγο η πώληση πολεμικού υλικού της Ελλάδας πρέπει να γίνεται με μεσάζοντες; Είναι απαράδεκτο και παράνομο. Είναι σκάνδαλο. Κι η σιωπή του κ. Τσίπρα είναι εκκωφαντική και ένοχη», προσθέτει ο κ. Θεοδωρικάκος.

Πηγή: iefimerida.gr

Είναι 47 ετών και πρωθυπουργός της χώρας του εδώ και περίπου ένα χρόνο. Η αιφνιδιαστική παραίτησή του στις 4 Νοεμβρίου βύθισε τον Λίβανο σε πολιτική κρίση προκαλώντας ερωτήματα για την τύχη του.
Ο Σαάντ αλ-Χαρίρι (Michel Aoun Saad al-Hariri)  είναι αρχηγός του Κινήματος για το Μέλλον, του οποίου στο παρελθόν ηγείτο ο πατέρας του Ραφίκ.

Αυτή είναι η δεύτερη θητεία του στην πρωθυπουργία καθώς η πρώτη διήρκεσε από το 2009 έως το 2011. Επανήλθε στο αξίωμα τον Νοέμβριο του 2016.
Είναι παντρεμένος με τη Λάρα Μπασίρ Αλ Αζέμ και έχουν τρία παιδιά: δύο γιους και μια κόρη.
Από την ημέρα της παραίτησής του, την οποία ανακοίνωσε από το Ριάντ, έχει ξεκινήσει ένας διπλωματικός πυρετός για την επίλυση της πολιτικής κρίσης που κινδυνεύει να προκαλέσει αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή.

Ωστόσο, λίγες πληροφορίες είναι γνωστές για τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ξεχωρίζουν οι εξής:

Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΚΤΙΜΑΤΑΙ ΟΤΙ ΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ 1,4 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ
Ο Χαρίρι είναι μέλος της πολιτικής δυναστείας των Χαρίρι στον Λίβανο. Ο πατέρας του, Ραφίκ Χαρίρι, επίσης διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός και δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 2005. Απέκτησε την περιουσία του ως ιδιοκτήτης της εταιρείας Saudi Oger Ltd., η οποία εξακολουθεί να ανήκει αποκλειστικά στην οικογένεια Χαρίρι και τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία.
Όταν δολοφονήθηκε ο Ραφίκ Χαρίρι, ο Σαάντ όχι μόνο κληρονόμησε τον πολιτικό ρόλο του πατέρα του αλλά και την επιχείρησή του. Παραμένει πρόεδρος της Saudi Oger, ενώ ο μικρότερος αδελφός του Αϊμάν είναι αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική, ο Σαάντ ήταν επικεφαλής της θυγατρικής της Oger, Oger Telecom.
Το Forbes εκτιμά ότι η σημερινή του καθαρή περιουσία ανέρχεται σε 1,4 δισ δολάρια.

ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΗΠΑ ΤΖΟΡΤΖΤΑΟΥΝ, ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΤΙΡΙΟ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ
Ο Χαρίρι μετέβη για σπουδές στις ΗΠΑ όπου αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, το 1992, με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων. Το 2009, οι πανεπιστημιακές αρχές ανακοίνωσαν ότι έκανε δωρεά ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων στη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων ώστε να ονομαστεί ένα νέο κτίριό της προς τιμήν του δολοφονηθέντα πατέρα του.
Το κτίριο εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2009 και στην τελετή παρέστη και ο μικρότερος αδελφός του, Φαντ Χαρίρι.
Επίσης ο Σαάντ εγκαινίασε δύο νέες υποτροφίες στην ίδια σχολή, την Υποτροφία για Μεταπτυχιακές Σπουδές Οικογένειας Χαρίρι και την Υποτροφία για Προπτυχιακές Σπουδές Σαάντ Ρ.Χαρίρι.
Οι υπόλοιπες δραστηριότητές του στις ΗΠΑ περιλαμβάνουν το Ίδρυμα Χαρίρι-ΗΠΑ, που εδρεύει στη Βηθεσδά του Μέριλαντ. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του και χορηγεί υποτροφίες σε νεαρούς Λιβανέζους φοιτητές στις ΗΠΑ. Ένα από τα προγράμματά του καλύπτει πλήρως τα δίδακτρα για δύο χρόνια μεταπτυχιακών σπουδών στο Boston University.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΕΞΕΔΩΣΕ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ — ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ “ΤΕΡΑΣ” ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΑΣΑΝΤ
Τον Δεκέμβριο 2012 η κυβέρνηση της Συρίας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του, σύμφωνα με το Reuters και όπως επιβεβαίωσαν διπλωματικές πηγές στη Βηρυτό στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ-Ασαντ κατηγόρησε τον Χαρίρι και τον σύμμαχό του Οκάμπ Σακρ για “τρομοκρατικά εγκλήματα” λόγω της υποστήριξής τους προς τον εμφύλιο στη Συρία. Το ένταλμα εκδόθηκε περίπου ένα χρόνο μετά τη λήξη της πρώτης πρωθυπουργικής θητείας του Χαρίρι όταν τα προσκείμενα στον Άσαντ κόμματα αποχώρησαν από το υπουργικό συμβούλιο.
Η συριακή κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ο Χαρίρι και ο Σακρ συζητούσαν την αποστολή όπλων στον αντάρτη Λουέι Μεκντάντ. Ο Σακρ υποστηρίζει ότι το υλικό που πρόβαλε η τηλεόραση του Λιβάνου ήταν παραποιημένο. Ο Χαρίρι απάντησε στο εις βάρος του ένταλμα αποκαλώντας “τέρας” τον Άσαντ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Daily Star.
Ο Χαρίρι έχει υπάρξει επί μακρόν επικριτής του καθεστώτος Άσαντ. Το 2014 κατηγόρησε τον Άσαντ για τη δολοφονική επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο εναντίον του πατέρα του Ραφίκ.
Ωστόσο, οι ύποπτοι για τη δολοφονία συνδέονται με τη Χεζμπολάχ, την ένοπλη οργάνωση με έδρες στο λιβανέζικο κοινοβούλιο και στο υπουργικό συμβούλιο. Η Χεζμπολάχ υποστηρίζει τον Άσαντ.
“Όλοι γνωρίζουν ποιος έδωσε την εντολή. Ήταν ο Μπασάρ Άσαντ”, δήλωσε στο Europe 1 Radio το 2014. “Μία μέρα θα πάμε και θα τους πιάσουμε (τους υπεύθυνους). Θα λογοδοτήσουν.”

ΖΟΥΣΕ ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΤΟΣ ΛΙΒΑΝΟΥ ΠΡΟΤΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ 2014
Ο Χαρίρι ήταν εξόριστος από το 2011 έως το 2014 μετά την κατάρρευση της πρώτης του κυβέρνησης. Η κυβέρνησή του κατέρρευσε τον Ιανουάριο 2011 όταν τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπό τη Χεζμπολάχ εγκατέλειψαν το υπουργικό συμβούλιο ενώ ο Χαρίρι επισκεπτόταν τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στις ΗΠΑ.
Στη διάρκεια της εξορίας του έμεινε στη Γαλλία και στη Σαουδική Αραβία. Η επιστροφή του, τον Αύγουστο του 2014, προκάλεσε έκπληξη. Σύμφωνα με το δίκτυο France24, προτού επιστρέψει, ανακοίνωσε ότι η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας στηρίζει οικονομικά τη μάχη του λιβανέζικου στρατού κατά των εξτρεμιστών στα σύνορα της χώρας με τη Συρία.
Τότε μάλιστα δήλωσε στη βρετανική Guardian ότι φοβάται για τη ζωή του.
“Θα ήθελα πολύ να επιστρέψω”, έλεγε στην εφημερίδα τον Ιανουάριο του 2014. “Αλλά θεωρώ ότι είναι τεράστιες οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο Λίβανος και μια από αυτές είναι να παραμείνω ζωντανός. Ο Λίβανος θα έχει καλύτερη τύχη αν παραμείνω ζωντανός να τον υπηρετώ.”

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Οι ιδεολογικές αρχές της ΝΔ δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση, ούτε σε ζυγαριά πρόσκαιρης κομματικής επιτυχίας» υποστηρίζει, στη συνέντευξή της στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο η βουλευτής Α’ Αθηνών της ΝΔ Όλγα Κεφαλογιάννη προσθέτοντας ότι «μία ιδεολογική μετάλλαξη της ΝΔ θα ήταν συνταγή καταστροφής».

Περιγράφοντας το ιδεολογικό προφίλ της ΝΔ, η κ. Κεφαλογιάννη δηλώνει ότι «είναι η παράταξη του κοινωνικού φιλελευθερισμού που, ιστορικά, ανοίγει δρόμους για το μέλλον της Ελλάδας» και προσθέτει πως «η μεσαία τάξη είναι η κινητήριος δύναμη που σήμερα στενάζει κάτω από την πολιτική των φόρων».

Ερωτηθείσα από το Πρακτορείο για την απόφαση της ΝΔ να πει «ναι» στο κοινωνικό μέρισμα και στο τι άλλαξε από πέρυσι, η κ. Κεφαλογιάννη υποστηρίζει πως η κυβέρνηση «πέρυσι έφερε, αιφνιδίως, μία ρύθμιση που όχι μόνο δοκίμασε τις σχέσεις με τους πιστωτές αλλά είχε και ως αποτέλεσμα να δοθεί επίδομα ακόμα και σε βουλευτές».

Αναφορικά με το εάν ασπάζεται την άποψη ότι «η ΝΔ πρέπει να ακολουθεί τακτική σκληρού ροκ», η τομεάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού της ΝΔ, υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχει όχι σε όλα».

Ως προς το αν είναι εφικτός ο στόχος αυτοδυναμίας στις προσεχείς εκλογές, η κ. Κεφαλογιάννη εκτιμά μιλώντας στο ΑΠΕ/ΜΠΕ ότι «ο στόχος είναι εφικτός όσο η ΝΔ επιδιώκει να απευθυνθεί και να εκφράσει τα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας» ενώ για το αν η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία απαντά: «Ο κ. Τσίπρας με τον κυβερνητικό του εταίρο έχουν, συνεχώς, όλα τα σενάρια πάνω στο τραπέζι».

Μιλώντας για τις εκλογές στην Κεντροαριστερά η κ. Κεφαλογιάννη δηλώνει στο ΑΠΕ/ΜΠΕ ότι «θα είναι σημαντικό ο επόμενος επικεφαλής να είναι κοινοβουλευτικό στέλεχος».

Ερωτηθείσα για τα “Paradise Papers» και για το αν συμφωνεί με την τοποθέτηση ‘Αδωνι Γεωργιάδη ότι «το να μπορεί κάποιος να ξεφύγει από μια κυβέρνηση που τον υπερφορολογεί δεν είναι ανήθικο» απαντά: «Οι φορολογικοί παράδεισοι είναι μια πραγματικότητα που σχετικά πρόσφατα άρχισε να απασχολεί την ΕΕ», ωστόσο παραδέχεται ότι «η υπερφορολόγηση συνιστά παράγοντα φοροδιαφυγής».

Τέλος, η Όλγα Κεφαλογιάννη στη συνέντευξή της στο Πρακτορείο, στην ερώτηση εάν θα την ενδιέφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα Γραμματέας της ΝΔ σε περίπτωση αποχώρησης του Λευτέρη Αυγενάκη απαντά λακωνικά λέγοντας: «Ουδέποτε υπήρξε τέτοια πρόταση».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην εβδομάδα που αρχίζει, κεντρική θέση στην επικαιρότητα αναμένεται να έχει το κοινωνικό μέρισμα, θέμα για το οποίο ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, στην εφ’ όλης της ύλης συνέντευξή του προς το ΑΠΕ/ΜΠΕ, υπογραμμίζει ότι μέσω του μερίσματος η κυβέρνηση αποκαθιστά τις αδικίες της λιτότητας στα χρόνια της κρίσης.

Ευκαιρίας δοθείσης όμως, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης επισημαίνει, μιλώντας στο Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ότι χωρίς την πολιτική αλλαγή του 2015 «θα είχαμε και μια σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή ακραίας λιτότητας με περισσότερους φόρους και περικοπές και κανένα μέρισμα καθώς οι στόχοι του 4,5% της ΝΔ ήταν δυσθεώρητοι». Άλλωστε, προσθέτει, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συναίνεσε τώρα στο μέρισμα, λόγω της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης που δέχεται, όπως λέει.

Ταυτοχρόνως όμως, ο κ. Τζανακόπουλος προχωρά σε μετωπική, προσωπική, επίθεση κατά του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Μητσοτάκη για σειρά λόγων. Τον κατηγορεί χαρακτηριστικά, ότι «θέλει στην πραγματικότητα να εφαρμόσει το οικονομικό πρόγραμμα της Θάτσερ και του Πινοσέτ στην Ελλάδα», προσθέτοντας, «ευτυχώς δεν θα έχει την ευκαιρία του».

Τον κατηγορεί για «κυνική» στάση στα θέματα διαφθοράς, φέρνοντας τρία παραδείγματα: την off shore της συζύγου του, την Siemens, το δάνειο του «Κήρυκα Χανίων».

Ενώ επαναλαμβάνει, μέσω της συνέντευξής του στο Πρακτορείο, την επίθεση της κυβέρνησης κατά της οικονομολόγου και στελέχους της «Δράσης», Μιράντας Ξαφά, σημειώνοντας ότι η ΝΔ δεν έχει απαντήσει ειλικρινά για την σχέση του κ. Μητσοτάκη με την κ. Ξαφά, ενώ θέτει το ερώτημα στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αν θέλει να υπονομεύσει την πορεία της χώρας.

Παράλληλα λέει για το βασικό πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης ότι είναι «λίγο γκροτέσκο να εμφανίζεται ως πολέμιος της λιτότητας», αφού το κόμμα του, η ΝΔ, αποτελεί τον επίσημο εκφραστή στη χώρα, των πλέον ακραίων θέσεων των δανειστών, αποτελεί την παράταξη, της οποίας το πολιτικό πρόγραμμα, προϋποθέτει τη λιτότητα.

Με αφορμή δε, την υπόθεση των “Paradise Papers”, ο υπουργός Επικρατείας υποστηρίζει, μιλώντας στο ΑΠΕ/ΜΠΕ, ότι «το στίγμα της γενικευμένης διαπλοκής και διαφθοράς είναι εγγεγραμμένο στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ».

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης χαρακτηρίζει «άτοπα» τα σενάρια ανασχηματισμού και προσδιορίζει την εκλογική αναμέτρηση με τη λήξη της τετραετίας, τότε, δηλαδή, που η κυβέρνηση θα κριθεί, όπως αναφέρει, αφενός από τη δυνατότητα σταθεροποίησης της οικονομικής θέσης της χώρας, αφετέρου από τα μέτρα αποκατάστασης των αδικιών και τη θεμελίωση ενός νέου και κοινωνικά δίκαιου παραγωγικού μοντέλου. Με την κυβέρνηση –προσθέτει– να έχει ένα διπλό, μεγάλο, στόχο: έξοδο από τα μνημόνια και την ασφυκτική επιτροπεία τον προσεχή Αύγουστο.

«Η χώρα αλλάζει μέρα με τη μέρα και βρίσκει σταδιακά το βηματισμό της», είναι μια άλλη φράση-κλειδί του κυβερνητικού εκπροσώπου, που παραθέτει και όλα εκείνα τα επιμέρους στοιχεία που συνηγορούν, όπως υποστηρίζει, στο συμπέρασμα αυτό. Ας σημειωθεί ότι περιγράφει το στόχο για φοροελαφρύνσεις πιθανόν ακόμη και μέσα στο 2019.

Στη συνέντευξή του προς το Πρακτορείο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μιλά όμως και για την τραγωδία στη δυτική Αττική, και περιγράφει τα δύο στάδια αντιμετώπισης του προβλήματος, πρώτα για την καταγραφή των ζημιών και την αποκατάσταση των πληγέντων, και εν συνεχεία για την εκπόνηση σχεδίου για την αντιμετώπιση των συνεπειών της, εδώ και δεκαετίες, άναρχης δόμησης, ένα σχέδιο για το οποίο έχουν ήδη βρεθεί πηγές χρηματοδότησης σημειωτέον.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η τραγωδία στην δυτική Αττική, με τους 19 νεκρούς και τους τρεις αγνοούμενους, έφερε στην επιφάνεια το χρόνιο πρόβλημα των αυθαιρεσιών, των καταπατήσεων, της πυκνής δόμησης. Τη δική τους εξήγηση, θέση και γνώση για τα αίτια που προκάλεσαν την μεγάλη καταστροφή, αλλά και τις προτάσεις τους για την επόμενη μέρα καταθέτουν στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων τέσσερις διακεκριμένοι επιστήμονες.

Ο Ευθύμιος Λέκκας καθηγητής Γεωλογίας και διαχείρισης καταστροφών μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ υπογραμμίζει ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλα 300 σημεία στην Ελλάδα τα οποία διατρέχουν κίνδυνο.

Αναφερόμενος στην καταστροφή που έπληξε τη Δυτική Αττική ο Αντώνης Λάλος διευθυντής ΕΜΥ εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Όλο το νερό που έπεσε πάνω στο βουνό κατέβηκε κάτω. Είναι αυτό που λέμε πλημμυρικά φαινόμενα». Ο Παναγιώτης Σαμπαντακάκης διδάκτορας υδρογεωλογος ΙΓΜΕ, αντιπρόεδρος του συλλόγου Ελλήνων γεωλόγων τονίζει μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «χρειάζονται τεχνικές παρεμβάσεις. Να διανοιχθούν τα ρέματα όπου χρειάζεται και φυσικά να γίνει ο ανάλογος εγκιβωτισμός όταν οι κοίτες περνούν και διασχίζουν τον δομημένο χώρο». Ο Μανώλης Ανανδρανιστάκης, μετεωρολόγος της ΕΜΥ επισημαίνει μιλώντας στο Πρακτορείο ότι η συγκεκριμένη πλημμύρα ήταν πολύ μεγάλη διότι «όλες αυτές τις ώρες το βουνό συσσώρευε πολλές ποσότητες νερού και πέρα από τα μετεωρολογικά υπάρχουν και τα γεωφυσικά αίτια. Η πρόληψη σε αυτό είναι να έχει φροντιστεί να υπάρχουν διέξοδοι του νερού».

Ευθύμιος Λέκκας, καθηγητής Γεωλογίας και διαχείρισης καταστροφών «Μέτρα πρόληψης από αύριο. Οι επόμενες καταστροφές είναι μπροστά μας, υπάρχουν τουλάχιστον άλλα 300 σημεία στην Ελλάδα, τα οποία διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο»

Το πιο κρίσιμο στοιχείο στην εξέλιξη του φαινομένου δεν είναι μόνο η έντονη βροχόπτωση, αλλά είναι και ισόποσος όγκος εδάφους που παρασύρθηκε από το νερό καταλήγοντας να είναι το νερό ο διπλάσιος όγκος λάσπης, δηλαδή το έδαφος που παρασύρθηκε από το νερό είναι εκείνο που έπνιξε την Μάνδρα. Δηλαδή δεν είναι μόνο το ακραίο καιρικό φαινόμενο αλλά η ακραία διάβρωση, η οποία προκλήθηκε από την πτώση του νερού. Κι όλα αυτά μαζί συνδυάστηκαν κι έγινε ο διπλάσιος όγκος λάσπης. Νερό και έδαφος διπλασίασαν τις καταστροφές.

Όσο για την επόμενη μέρα, πρέπει να γίνουν μέτρα πρόληψης, διότι οι επόμενες καταστροφές είναι μπροστά μας. Δηλαδή, μέτρα πρόληψης που δεν έγιναν τα τελευταία 50 χρόνια και πρέπει να γίνουν τώρα. Όπως διάνοιξη των χειμάρρων, κατεδάφιση εδώ και τώρα των αυθαίρετων κτισμάτων που είναι μέσα σε κοίτες ή των καταπατήσεων των χειμάρρων. Αυτό που είδαμε στην Μάνδρα και στη Νέα Πέραμο θα μπορούσαμε να το δούμε σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας. Υπάρχουν τουλάχιστον άλλα 300 σημεία στην Ελλάδα, τα οποία διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο, είναι υποψήφια για να σημειωθούν τέτοιες καταστροφές. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από αύριο κιόλας διότι η επικείμενη καταστροφή είναι μπροστά μας. Δεν είναι η εποχή τώρα, λόγω χειμώνα, αλλά και την άνοιξη και τον Αύγουστο μπορεί να έχουμε καταιγίδες κι έντονες βροχοπτώσεις. Απλά το πού θα σημειωθεί η επόμενη καταστροφή είναι θέμα το πού θα πέσει η επόμενη βροχή. Κι όλα αυτά λόγω μπαζώματος των ρεμάτων, καταπατήσεων, αυθαίρετης δόμησης, γεωλογικών και γεωμορφολογικών συνθηκών,

Αντώνης Λάλος διευθυντής ΕΜΥ: «Όλο το νερό που έπεσε πάνω στο βουνό κατέβηκε κάτω. Είναι αυτό που λέμε πλημμυρικά φαινόμενα»

«Το φαινόμενο ήταν συνδυασμός πολλών πραγμάτων. Σύμφωνα με την εικόνα του ραντάρ που υπήρχε εκεί, η βροχή που έπεσε προς τα Μέγαρα, στη Ν. Πέραμο ήταν αρκετή, ενώ στη Μάνδρα ήταν λίγη . Όλο το νερό που έπεσε πάνω στο βουνό, στο όρος Πατέρα το κατέβασε κάτω. Είναι αυτό που λέμε πλημμυρικά φαινόμενα. Για αυτό ακριβώς κι οι κάτοικοι δεν περίμεναν να γίνει αυτό που έγινε. Όταν βγαίνεις στον δρόμο και ψιχαλίζει δεν περιμένεις να έρθει τόσο από το βουνό επάνω.

Τις περισσότερες φορές που εκδηλώνονται βροχές και καταιγίδες Οκτώβριο και Νοέμβριο επειδή η θάλασσα είναι αρκετά ζεστή κι έχει αρκετούς υδρατμούς στην επιφάνεια όταν έρχονται από πάνω ασταθείς αέριες μάζες, βαρομετρικά χαμηλά δηλαδή της κεντρικής Μεσογείου, αυτά εμπλουτίζονται συνέχεια από υδρατμούς καθώς κινούνται πάνω από τη θάλασσα κι οι βροχές κι οι καταιγίδες που εκδηλώνονται είναι πιο ραγδαίες. Προφανώς, έναν λόγο παραπάνω σε αυτό παίζει η τοπογραφία, ορογραφία της χώρας μας. Για αυτό στα δυτικά ρίχνει πολύ νερό, για αυτό και οι πιο πολλές πλημμύρες είναι εκεί με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται. Παρόμοια προβλήματα έχει η περιοχή μας με τους ορεινούς όγκους του όρους Πατέρα και στις περιοχές Πάρνηθα, Πεντέλη και Υμηττό. Δηλαδή όταν εκεί εγκλωβίζονται αέριες μάζες, οι οποίες οδηγούνται βίαια προς τα επάνω λόγω των εμποδίων των ορεινών όγκων, αυτό σημαίνει απότομη συμπύκνωση των υδρατμών που έχει το σύννεφο.

Καθώς αυτό ανεβαίνει απότομα ψύχεται γιατί υπάρχει περισσότερο κρύο. Η ψύξη με τη σειρά της σημαίνει ότι δίνει τη δυνατότητα στους υδρατμούς να γίνουν νερό. Άρα όσο πιο απότομα γίνεται αυτή η άνοδος τόσο πιο απότομη είναι κι η πτώση του νερού και έτσι έχουμε καταιγίδα και ισχυρή βροχή. Αυτό το νερό από το βουνό προσπαθεί να βρει διόδους με αποτέλεσμα ό,τι προβλήματα μπορεί να παρουσιαστούν. Αν δεν βρούνε δρόμους από το παρελθόν ρέματα, ξεροπόταμους ώστε να ακολουθήσουν αυτήν την πορεία θα ακολουθήσουν άλλες διαδρομές. Για αυτό όταν έχουμε έκτακτα δελτία κακοκαιρίας καλό θα ήταν να μην κινείται ο κόσμος ώρες με περιορισμένη ορατότητα σε περιοχές που δεν γνωρίζει να προσπαθεί να περάσει ρέματα, διασταυρώσεις δρόμων που φαίνεται ότι έχουν γεμίσει νερά γιατί κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί».

Παναγιώτης Σαμπαντακάκης διδάκτορας υδρογεωλογος ΙΓΜΕ, αντιπρόεδρος του συλλόγου Ελλήνων γεωλόγων: «Χρειάζονται τεχνικές παρεμβάσεις. Να διανοιχθούν τα ρέματα όπου χρειάζεται και φυσικά να γίνει ο ανάλογος εγκιβωτισμός όταν οι κοίτες περνούν και διασχίζουν τον δομημένο χώρο»

«Τα φαινόμενα αυτά είναι επαναλαμβανόμενα ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής διότι είναι μια πυκνοδομημένη περιφέρεια. Αυτή η περιοχή έχει κακοποιηθεί από την πυκνή, αυθαίρετη δόμηση χωρίς σχεδιασμό. Έχουν κλειστεί δεκάδες ρέματα, διαρκώς επιχώνονται και από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί και σε επίπεδο κεντρικής πολιτείας είτε σε αυτοδιοικητικό επίπεδο για να αποτρέπονται αυτά τα φαινόμενα. Πάντοτε θα βρέχει έντονα, λιγότερο ή περισσότερο. Να μην ξεχνάμε ότι το πιο πρόσφατο γεγονός ήταν στο τέλος Οκτωβρίου του 2015 στη Μάνδρα. Για ποιον λόγο θα πρέπει να μας παραξενεύουν αυτά τα επεισόδια; Φέτος χάθηκαν περισσότερες ανθρώπινες ζωές. Δεν μπορούν να γίνουν έργα μερεμέτια. Πρέπει τα έργα σε μια αστική περιοχή αφενός να έχουν έναν χαρακτήρα προληπτικό, που δυστυχώς δεν έχουμε αφού στην Αττική έχουν κλειστεί τα πάντα, άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για πρόληψη. Εδώ χρειάζονται τεχνικές παρεμβάσεις. Να διανοιχθούν τα ρέματα όπου χρειάζεται και φυσικά να γίνει ο ανάλογος εγκιβωτισμός όταν οι κοίτες περνούν και διασχίζουν τον δομημένο χώρο.

Οι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν, λύσεις πάντοτε υπάρχουν, αλλά πρέπει να γίνουν οι κατάλληλες συσκέψεις και δεν είναι μόνο θέμα τοπικής αυτοδιοίκησης, κεντρικού κράτους αλλά και του δικού μας κλάδου, των τεχνικών, που οφείλουμε επιτέλους να κάνουμε εύστοχες μελέτες και να μην δεχόμαστε ποτέ προτάσεις που αποσκοπούν σε ένα μερεμέτι. Ένας καλός μελετητής το διακρίνει αυτό το πράγμα. Όλα τα μέτρα που πρέπει να γίνουν θα πρέπει να υπακούουν σε έναν κανόνα που έχει σχέση με την υδρορροική δυναμική της περιοχής. Όσο αφήνουμε το πρόβλημα κι επεκτείνονται οι αυθαιρεσίες τόσο ανεβαίνει και το κόστος των παρεμβάσεων».

Μανώλης Ανανδρανιστάκης, μετεωρολόγος της ΕΜΥ: «Το φαινόμενο ξαφνικής πλημμύρας έφερε την καταστροφή»

«Στο όρος Πατέρα την προηγούμενη μέρα της καταστροφής, το βράδυ της Τρίτης έβρεχε πολύ με αποτέλεσμα να συσσωρευτούν μεγάλες ποσότητες νερού στο βουνό, το οποίο αποθηκευόταν σε μικρές λιμνούλες, μέσα σε χείμαρρους και στα ρέματα. Εκεί δημιουργούνται κάποια μικρά φράγματα είτε από μπάζα, ξύλα, πέτρες και κάποια στιγμή έφερε σε μεγάλες ποσότητες νερό, έσπασε ένα από αυτά, το νερό ξεχύθηκε στο από κάτω μικρό φράγμα και το ένα μετά το άλλο έσπασαν με αποτέλεσμα όλο αυτό το νερό θα ξεχυθεί στην πεδιάδα και στις παραθαλάσσιες περιοχές. Αυτό το φαινόμενο το λέμε εμείς ξαφνικές πλημμύρες. Είναι πολύ επικίνδυνο, βίαιο και πάντα συνοδεύεται από τέτοιες καταστάσεις, μεγάλες καταστροφές και δυστυχώς, πνιγμούς ανθρώπων. Κάτι παρόμοιο συνέβη και πριν από μερικά χρόνια στον Λούσιο ποταμό. Οι ξαφνικές πλημμύρες είναι δύσκολο και να προβλεφθούν κι όταν εκδηλώνονται δεν αντιμετωπίζονται. Έχει ξανασυμβεί, η συγκεκριμένη όμως ήταν πολύ μεγάλη διότι όλες αυτές τις ώρες το βουνό συσσώρευε πολλές ποσότητες νερού και πέρα από τα μετεωρολογικά υπάρχουν και τα γεωφυσικά αίτια. Η πρόληψη σε αυτό είναι να έχει φροντιστεί να υπάρχουν διέξοδοι του νερού, ώστε να μην συγκεντρώνεται».

Πηγή: thehuffingtonpost.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Τη βεβαιότητα ότι «η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια θα είναι καθαρή από νέα μέτρα, τα οποία όπως λέει, «ορισμένοι εύχονται, και θα στηριχθεί στις συλλογικές αποφάσεις που είχαμε με τους εταίρους αλλά και στους μηχανισμούς και τα «μαξιλάρια» που οικοδομούμε από κοινού», εκφράζει στη συνέντευξή του στη «Νέα Σελίδα» ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Νίκος Παππάς.

Παππάς: Ο κ.Μητσοτάκης υπονομεύει τη χώρα και φαντασιώνεται κρυφά μνημόνια

«Κρυφά μνημόνια φαντασιώνεται μονάχα η ΝΔ», αναφέρει χαρακτηριστικά και επιτίθεται στην αξιωματική αντιπολίτευση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη για «ανοιχτή υπονόμευση της χώρας», με αφορμή και τις αποκαλύψεις για όσα φέρεται να είπε η Μιράντα Ξαφά σε επενδυτές στο Λονδίνο. «Τη φανέλα της Εθνικής που ισχυρίζονταν ότι φορούν στο εξωτερικό την έχει φάει ο σκόρος», τονίζει.

Για την τραγωδία στη Μάνδρα μετά τη θεομηνία στην Αττική εκτιμά ότι υπάρχουν ευθύνες που θα αποδοθούν την επόμενη μέρα, και υπογραμμίζει πως αυτό που προέχει είναι «να βγάλουμε τον κόσμο από τη λάσπη και να θρηνήσουμε τους νεκρούς μας», ενώ προαναγγέλλει ριζικό ανασχεδιασμό με συγκεκριμένα έργα υποδομών.

Σε ότι αφορά τα της εκλογής αρχηγού στον ενιαίο φορέα της Κεντροαριστεράς και το ενδεχόμενο μελλοντικής κυβερνητικής συνεργασίας προοδευτικής κατεύθυνσης ο κ. Παππάς υπογραμμίζει, πως η συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τον νέο αυτό χώρο «εξαρτάται από την ίδια την Κεντροαριστερά».

«Η νέα ηγεσία δεν μπορεί να ξεφύγει από συγκεκριμένα διλήμματα» σημειώνει.

«Θα έχουμε στην Ελλάδα μετά την κρίση απλή αναλογική; Θα έχουμε κοινωνικό κράτος ή θα το διαλύσουμε επειδή οι ανισότητες είναι στην ανθρώπινη φύση; Θα δώσουμε τη μάχη ενάντια στη φοροδιαφυγή ή θα τη θεωρούμε ανθρώπινο δικαίωμα; Θα έχουμε κυβέρνηση των ελλειμμάτων και των περικοπών ή κυβέρνηση των πλεονασμάτων και της διανομής μερίσματος; Θα έχουμε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη;

«Ελπίζω ο νέος φορέας να μπορέσει να παρακολουθήσει τον βηματισμό της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, που προβαίνει σε μια έμπρακτη αυτοκριτική και μετατόπιση του πολιτικού λόγου και σχεδίου της», τονίζει ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής.

Η τελική μάχη για την ανάδειξη νέας ηγεσίας στην Κεντροαριστερά διεξάγεται σήμερα Κυριακή μεταξύ των δύο «μονομάχων» δηλαδή την κ. Φώφη Γεννηματά και τον κ. Νίκο Ανδρουλάκη. Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί σε 982 εκλογικά τμήματα σε όλη την επικράτεια και σε 22 στο εξωτερικό, από τις 8:00 το πρωί μέχρι τις 20:00 το βράδυ και ψηφίζουν μόνο όσοι ψήφισαν στις 12 Νοεμβρίου.

Επίσης οι ψηφοφόροι σήμερα δεν πρόκειται να συμπληρώσουν αίτηση όπως έκαναν την πρώτη φορά, αλλά ούτε και θα καταβάλουν το ποσό των 3 ευρώ για τη συμμετοχή, ενώ μπορεί κάποιος να ψηφίσει όπου διευκολύνεται, σε διαφορετική πόλη, ή σε διαφορετικό εκλογικό τμήμα από εκείνο όπου ψήφισε την περασμένη Κυριακή.

Και οι δυο υποψήφιοι πρόκειται να ψηφίσουν στις 11, η μεν κ. Γεννηματά στο Καματερό, ενώ ο κ. Ανδρουλάκης στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Ένα από τα στοιχήματα είναι να υπάρξει η προσέλευση των 210.000 ψηφοφόρων.

Η Φώφη Γεννηματά ξεκινάει από τη θέση ισχύος που της δίνει το 41.3% του πρώτου γύρου. Στο πλευρό της Φώφης Γεννηματά στέκεται ο Γιάννης Ραγκούσης, αφού μετά τη συνάντηση των δύο νωρίτερα την Παρασκευή, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα υποστήριξης προς την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Την προτίμηση της προς την Φώφη Γεννηματά έδειξε και η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ, που συνεδρίασε την Πέμπτη. Άλλωστε, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος ήταν ο πρώτος που αποφάσισε να συστρατευτεί μαζί της στην δημιουργία ενός νέου σοσιαλδημοκρατικού πόλου. Γεννηματά έδειξαν και οι άλλες δυνάμεις που συσπειρώθηκαν γύρω από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, δηλαδή η ΕΔΕΜ του Απόστολου Πόντα και οι Κινήσεις Πολιτών για την Σοσιαλδημοκρατία.Την προτίμηση του προς την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ έδειξε εμμέσως και ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, με συνέντευξη του στον Σκάι. Την ίδια γραμμή ακολουθούν και άλλα κορυφαία στελέχη του ΚΙΔΗΣΟ, όπως ο Δημήτρης Ρέππας, που μιλώντας στην ΕΡΤ χαρακτήρισε τον Νίκο Ανδρουλάκη “Πολύ καλό γραμματέα του Βενιζέλου”, δείχνοντας προς την μεριά της Γεννηματά. Αν και ο Γιώργος Καμίνης απέφυγε να δώσει γραμμή, λοξοκοιτώντας όμως προς την πλευρά του νεαρού ευρωβουλευτή, θεωρείται δεδομένο πως τα “παπανδρεϊκά” στελέχη που τον στήριξαν, θα βοηθήσουν την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Ο νέος ενιαίος φορέας δεν θα χτιστεί πάνω στις παθογένειες και πρακτικές του παρελθόντος. Στην μεγάλη προσπάθεια για την Αναγέννηση της παράταξης συναντώνται όλες οι γενιές, της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Συμπορεύονται και δεν διχάζονται.
Αυτό υπογραμμίζει η Φώφη Γεννηματά απαντώντας στα όσα δήλωσε νωρίτερα το μεσημέρι ο Νίκος Ανδρουλάκης.

«Χαίρομαι που έστω και τώρα, έγινε αυτό κατανοητό και αποδεκτό. Είμαι σταθερά προσηλωμένη στον στόχο της δημιουργίας της μεγάλης Παράταξης, που θα οδηγήσει σε μια νικηφόρα πορεία», τονίζει η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, υποψήφια για την ηγεσία του νέου φορέα στη προοδευτική παράταξη.

Η κ. Γεννηματά επισημαίνει ακόμη: «Από την εκλογή μου ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κινήθηκα με προτεραιότητες την Ενότητα και την Αναγέννηση της παράταξης. Αυτούς τους στόχους υπηρέτησα και σε όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αποφεύγοντας να απαντήσω σε κάθε είδους προκλήσεις».

Επίσης η Χαριλάου Τρικούπη έδωσε στη δημοσιότητα την ηλεκτρονική αλληλογραφία με την Επιτροπή Αλιβιζάτου για την τηλεμαχία απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς που διατύπωσε ο κ. Ανδρουλάκης.

Σύμφωνα με την αλληλογραφία ο διευθυντής του γραφείου της Φώφης Γεννηματά Μανώλης Όθωνας πρότεινε στον αρμόδιο από την Επιτροπή Αλιβιζάτου, Πέτρο Σφηκάκη,, πριν αποφασισθεί για χθες Παρασκευή βράδυ, να γίνει η τηλεμαχία ακόμη και σήμερα Σάββατο πρόταση που δεν έγινε δεκτή από τη πλευρά Ανδρουλάκη με το επιχείρημα της χαμηλής τηλεθέασης.

«Εν συνεχεία ο κ. Αλιβιζάτος μετά την κήρυξη του 3ήμερου πένθους (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο) ακύρωσε το debate και η κα Γεννηματά ακύρωσε όλες τις προγραμματισμένες τηλεοπτικές της εμφανίσεις και εκδηλώσεις.

Είναι απορίας άξιο όμως πως μπορεί από την μία να ζητάς αναβολή των εκλογών της Κυριακής λόγω πένθους και από την άλλη να ζητάς εκ των υστέρων debate το Σάββατο, που κατηγορηματικά είχες απορρίψει, μερικές ώρες πριν»,αναφέρει το επιτελείο της κ. Γεννηματά.

Ο Μανιάτης στηρίζει Ανδρουλάκη

Τους δικούς του…συμμάχους όμως έχει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Το μεσημέρι της Παρασκευής ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος για την ηγεσία της Δημοκρατικής Παράταξης συναντήθηκε με τον συνυποψήφιό του Γιάννη Μανιάτη. Με αφορμή τον β΄ γύρο των εκλογών που διεξάγεται την Κυριακή, οι κ. Ανδρουλάκης και Μανιάτης κάλεσαν τους πολίτες να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες και να στηρίξουν το όραμα για την πολιτική ανανέωση της παράταξης και του πολιτικού συστήματος. Ο Γ. Μανιάτης υπογράμμισε ότι επιβάλλεται να συμπορευτούν όλοι με τη νέα γενιά. «Συναντήθηκα σήμερα με τον συνυποψήφιό μου Γιάννη Μανιάτη, έναν από τους βασικούς πρωτεργάτες του σημερινού εγχειρήματος συγκρότησης του νέου προοδευτικού φορέα. Ως επικεφαλής της Επιτροπής για τη Σοσιαλδημοκρατία, εργάστηκε με ενωτικό όραμα για να οδηγηθούμε στο πρώτο μεγάλο βήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και από εκεί στη σημερινή μεγάλη προσπάθεια για τη συνολική ενοποίηση τoυ προοδευτικού χώρου. Παράλληλα, οφείλω να υπογραμμίσω ότι ο Γιάννης Μανιάτης έκανε έναν προεκλογικό αγώνα με καθαρό προοδευτικό πολιτικό στίγμα για την παράταξη και με τεκμηριωμένες σύγχρονες προτάσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, προσθέτοντας συνολικά στο νέο εγχείρημα. Με τον Γιάννη πιστεύουμε σε κοινές αξίες και παλεύουμε μαζί για την πολιτική ανανέωση της παράταξης. Τον ευχαριστώ για τα θερμά του λόγια. Καλούμε και τους 210.000 προοδευτικούς πολίτες να προσέλθουν ξανά μαζικά στις κάλπες της Κυριακής. Να στηρίξουν με την ψήφο τους την ανανεωτική και σύγχρονη προοπτική της νέας προοδευτικής παράταξης», δήλωσε ο κ. Ανδρουλάκης.

 

Με αναφορές στα πλημμυρικά φαινόμενα στην Αττική ξεκίνησε την ομιλία του ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης στο 5ο Προσυνέδριο της Ν.Δ που πραγματοποιείται στη Λάρισα.

Ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε πως «κάποιοι κρύβουν τις ευθύνες τους στη λάσπη τονίζοντας πως ανακύπτουν ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν και να αποδοθούν ευθύνες εκεί και πρέπει. Διερωτήθηκε λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης γιατί δεν ολοκληρώθηκαν τα σχέδια διαχείρισης πλημμυρών, γιατί «η Περιφέρεια Αττικής δεν προχώρησε σε αντιπλημμυρικά έργα. Γιατί δεν έγιναν τα απαραίτητα έργα στο βουνό πάνω από τη Μάνδρα; Τι έκανε η πολιτική προστασία; Τι πήγε λάθος και δεν ειδοποιήθηκαν οι κάτοικοι;»

Ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε στις πρωτοβουλίες της Ν.Δ τονίζοντας πως “συστήσαμε μια επιτροπή από ειδικούς . ‘Αμεσα μέτρα υποστήριξης των πληγέντων. Κινητοποιήσαμε τους εθελοντές μας ώστε να συνεισφέρουμε και εμείς στους ανθρώπου που έχασαν το βιός τους. «Φανταστείτε τι θα λέγανε αν αυτή η καταστροφή συνέβαινε σε εμάς. Οι ευθύνες θα διερευνηθούν, γιατί περισσεύουν τα μεγάλα και τα θλιβερά επικοινωνιακά σόου. Αλλά λείπει το θάρρος της ανάληψης της πολιτικής ευθύνης».

Στον εισαγγελέα οδηγούνται οι 16 συλληφθέντες κατά την διάρκεια των χθεσινών επεισοδίων στα Εξάρχεια, σε βάρος των οποίων έχει σχηματιστεί από την Ασφάλεια Αττικής δικογραφία με βαρύτατες κατηγορίες.

Όπως έγινε γνωστό από την ΕΛΑΣ, πρόκειται για εννέα Έλληνες, ηλικίας από 18 έως 32 ετών και επτά αλλοδαπούς (δύο Γάλλοι 22 και 26 ετών, ένας Ιταλός 27 ετών, ένας Λιθουανός 20 ετών, δύο Γερμανοί 37 και 30 ετών και ένας Ιρακινός, 19 ετών).

Η δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος των συλληφθέντων αφορά για τα κατά περίπτωση αδικήματα: Της βαριάς σωματικής βλάβης, απόπειρας επικίνδυνων σωματικών βλαβών εμπρησμού, έκρηξης διακεκριμένων περιπτώσεων φθοράς και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων και ναρκωτικών. Οι κατηγορούμενοι συνελήφθησαν μετά απο συντονισμένη επιχείρηση της Αστυνομίας στην περιοχή των Εξαρχείων, λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Αρκετοί από τους ταραξίες κατάφεραν να διαφύγουν μπαίνοντας μέσα σε πολυκατοικίες, όπου δεν τους ακολούθησαν οι αστυνομικές δυνάμεις, αλλά προσήχθησαν συνολικά 39 άτομα, απο τα οποία αφέθηκαν αργότερα ελεύθερα τα 23 καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία σε βάρος τους. Σύμφωνα με την Αστυνομία, εκτός απο την δικηγόρο που τραυματίστηκε απο φωτοβολίδα στο πόδι, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων τραυματίστηκαν έξι αστυνομικοί.

Πηγή: mignatiou.com

Μια μέρα μετά τη φετινή επέτειο, το TheCaller.gr παρουσιάζει ένα πραγματικό ντοκουμέντο, δια χειρός Κώστα Λαλιώτη

Είναι ελάχιστες οι φορές στη μεταπολίτευση που ο Κώστας Λαλιώτης, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μίλησε ανοιχτά για όσα συνέβησαν εκείνες τις μέρες που συγκλόνισαν και σημάδεψαν ανεξίτηλα την Ιστορία της χώρας.

Πρόκειται για ένα κείμενο-ποταμό του Κώστα Λαλιώτη στο οποίο αποτυπώνει με ψυχραιμία αλλά και συναίσθημα την ιστορική-πολιτική του μαρτυρία και άποψη για το κορυφαίο αυτό γεγονός. Συνθέτει το πάζλ μιας γενιάς και γράφει τα υστερόγραφα του κορυφαίου αυτού γεγονότος. Δεν διστάζει να απαντήσει σε ερωτήματα για την γενιά του Πολυτεχνείου ενώ συγκλονιστική είναι η φορτισμένη προσωπική του καταγραφή του για τις δραματικές στιγμές πριν αλλά και αφού έχει πέσει η πύλη του Πολυτεχνείου.

Το κείμενο του Κώστα Λαλιώτη με τίτλο «19+1: ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ ΜΙΑΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ. Το ΠΑΖΛ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ» έχει γραφτεί τον Σεπτέμβριο του 1993. Έχει συμπεριληφθεί στη συλλογική έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «19+1. Εκ των Υστέρων».

Το βιβλίο «19+1. Εκ των Υστέρων» συμπεριλαμβάνει κείμενα και μαρτυρίες 35 Φοιτητών και Φοιτητριών, που είχαν ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στο Αντιδικτατορικό Κίνημα και στο τριήμερο της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο.

Το 2005 το Βιβλίο με τίτλο «19+1. Εκ των Υστέρων»ενσωματώθηκε μαζί με σπάνιο φωτογραφικό υλικό, προκηρύξεις, ντοκουμέντα και ιστορικές καταγραφές μαζί με πολλά συμπληρωματικά κείμενα – μαρτυρίες πολλών «Ελεύθερων Πολιορκημένων» του Πολυτεχνείου σε ένα ενιαίο ιστορικό και ανεπανάληπτο συλλογικό Βιβλίο με τίτλο: «Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ; 30 + 1. Όνειρα – Μύθοι – Αλήθειες». Την ευθύνη της επιμέλειας και των δυο συλλογικών Βιβλίων είχε ο Δημήτρης Παπαχρήστος, ενώ η πρωτοβουλία για την έκδοση και των δύο Βιβλίων ανήκει στον «Εκδοτικό Οίκο ΛΙΒΑΝΗ».

Το εν λόγω βιβλίο περιέχει και μια ιστορική, σπάνια φωτογραφία. Είναι το καρέ που αποτυπώνει μια πραγματικά ιστορική στιγμή. Είναι απόγευμα της 14ης Νοέμβρη και σε συγκέντρωση εντός του Πολυτεχνείου, στα σκαλιά της Αρχιτεκτονικής όπου οι φοιτητές αποφασίζουν την κατάληψη. Στη φωτογραφία κανείς μπορεί να διακρίνει τους επώνυμους (μετά) και “ανώνυμους” πρωταγωνιστές. Χέρια υψωμένα για μια απόφαση εικοσάρηδων που τελικά άλλαξε την πορεία της χώρας.

Το κείμενο του Κώστα Λαλιώτη:

Α. Η Δημοκρατία των αριθμών

1. Ναι, 19+1 χρόνια μετά, μαζί με τα Υστερόγραφά τους, γιατί μαζί με τις λέξεις, τα πρόσωπα, τις ιδέες, την πολιτική και τα αισθήματα υπάρχουν και οι αριθμοί, που χρονομετρούν τη ζωή μας σε χρόνια, σε ώρες, σε στιγμές.

Γιατί οι συμβολισμοί ορισμένων αριθμών έχουν μια ανεξήγητη δύναμη, μια μυστηριακή έλξη. 19+1=20, ή 17+2+1=20, ή 10+10=20, ή…, ή…, ή τόσοι πολλοί και άλλοι συνδυασμοί.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του συνδυασμό, το δικό του κλειδάριθμο για να ανοίγει τη ζωή του, για να φορτίσει την ψυχή του, το νου του και την καρδιά του.

2. Έχει το δικό του κλειδί και αντικλείδι για να ανοίξει ένα παράθυρο στη μνήμη του, για να ζωντανέψει με λίγο οξυγόνο το παρελθόν του. Φαίνεται ότι στη ζωή των ανθρώπων και στο διάβα της ιστορίας ο χρόνος έχει ρωγμές, ρωγμές που δεν κλείνουν ποτέ.

19+1 χρόνια μετά. Ναι, σε έναν απολογισμό ζωής μέσα σε από μια οριακή στιγμή, σε μια νοερή διαδρομή είκοσι χρόνων, μετά από μια χαρακιά, μετά από ένα ανεξίτηλο σημάδι βαμμένο με αίμα. Ναι, σε μια «Εκ των υστέρων» απόπειρα, σε μια «Εκ βαθέων» εξομολόγηση, για να εξοφληθούν κάποιοι ανεξόφλητοι λογαριασμοί με τη μαγική και συναρπαστική περιπέτεια μιας “γενιάς”, με την τοιχογραφία και τη ματωμένη υποθήκη μιας εποχής, με την αγιογραφία ενός Μύθου.

19+1 χρόνια μετά. Ναι, σε μια αφετηρία ανάμνησης, αναγνώρισης και απότισης φόρου τιμής για όλους εκείνους που περιφέρουν με καρτερία και περηφάνια τα φανερά και τα αθέατα τραύματα μιας εποχής, για όλους εκείνους που έφυγαν νωρίς. Για όλους εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας σ’ αυτό τον απολογισμό ζωής, αλλά στα πρόσωπά τους καθρεφτίζονται πια οι «μάταιες επιδόσεις» μας σε ένα «μάταιο κόσμο». Στο προσκλητήριο μιας «γενιάς», εκείνοι που μας αποχαιρέτησαν νωρίς, με τις σιωπές και τις μαρτυρίες της απουσίας τους, σίγουρα μας κάνουν φτωχότερους.

Β. Μια αφαίρεση… 1993-19+1 = 1973

3. 19+1 χρόνια πριν, σε αυτή τη ρωγμή του χρόνου, μέσα σε τρεις μέρες του Νοέμβρη, τρεις μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα και τον κόσμο, μια ολόκληρη «γενιά» συμπύκνωσε το ορόσημο και το μήνυμα των αγώνων της. Πήρε τη σκυτάλη και σήκωσε τη σημαία στα χέρια της, αφήνοντας για πάντα το αποτύπωμά της, την υπογραφή της στην Ιστορία.

Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ήταν και είναι το συλλογικό και το άφθαρτο Βίωμα μιας «γενιάς», που κάλυψε το συλλογικό «απωθημένο» και το «ενοχικό κενό» μιας συμβιβασμένης και μιας «απούσας» κοινωνίας. Θα ήταν άδικο όμως αν δεν επισημαίναμε με έμφαση τις παρήγορες εκλάμψεις του Ελληνικού Λαού στις κηδείες του Γ.Παπανδρέου και του Γ.Σεφέρη, στην παρουσία μιας αγωνιστικής πρωτοπορίας στην αντίσταση, στις φυλακές και στην εξορία, όπως και στην κατάληψη της Νομικής.

4. Το «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» έχει δύο ιστορικές εγγραφές. Υπάρχει ως μια πραγματικότητα «αυτή καθαυτή», υπάρχει και ως Μύθος.

Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ως πραγματικότητα, ως ΓΕΓΟΝΟΣ, ως ΣΥΜΒΟΛΟ, ως ΜΗΝΥΜΑ, αν και έδωσε πρόσωπο στα οράματα και στις ευαισθησίες, στις συναισθηματικές δονήσεις και στα σκιρτήματα των Νέων και των «αγνών» ανθρώπων, δυστυχώς γρήγορα άρχισε να ξεθωριάζει και να ξεφτίζει, γιατί «υπονομεύτηκε» από μέσα, γιατί «αλώθηκε» από έξω.

Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ως ΜΥΘΟΣ γεννήθηκε και θέριεψε από τη συνολική ανάγκη της Ελληνικής κοινωνίας και των πολιτικών φορέων. Η μυθοπλασία κάλυψε τα κενά, τις ενοχές, τις τύψεις και τους συμβιβασμούς των «τιποτοφρόνων», των «απόντων» και των «συναλλακτικών», όλων αυτών που ζητούσαν μια κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλυθούν.

Κάλυψε επίσης τα κόμματα, τις οργανώσεις, τις γκρούπες, τους «Μικρούς και τους Μεγάλους Αρχηγούς», όπως και τους «Μικρούς Ήρωες», που όλοι ήθελαν ένα φωτοστέφανο για τη Μεταπολίτευση.

5. Δυστυχώς, με τη μικρή και τη μεγάλη ευθύνη όλων μας, ο ΜΥΘΟΣ εκτόπισε την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Ο ΜΥΘΟΣ έγινε ισχυρός και ακατανίκητος, γιατί συμπορεύτηκαν και πολλές φορές ταυτίστηκαν «οι μεν της καταστάσεως» με τις γήινες ανάγκες τους και τις σκοπιμότητές τους και «οι δε της αντιστάσεως» με τις ματαιοδοξίες και τις φιλοδοξίες τους.

Δυστυχώς, από την ώρα που οι «μισές αλήθειες» κυριάρχησαν οι «μεγάλες αλήθειες» δεν άντεξαν. Έκαναν μια βαθιά υπόκλιση προς την Ιστορία και χάθηκαν σαν τις νεράιδες του παραμυθιού. Η αυλαία έκλεισε, αφήνοντας πίσω της ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Σήμερα, 19+1 χρόνια μετά, ψάχνουμε και ξαναψάχνουμε τις Μεγάλες Αλήθειες. Πολύ φοβάμαι όμως ότι θα ανακαλύψουμε, για μια ακόμη φορά, αν όχι τον ίδιο το Μύθο του Σίσυφου, ίσως κάποιες παραλλαγές του.

Γ. Μια πρόσθεση… 1973+19+1 = 1993

6. Είκοσι χρόνια πριν, από την ημέρα που η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση και δεκαέξι χρόνια πριν από το γκρέμισμα του τείχους στο Βερολίνο και από την κατάρρευση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης», εδώ στην Ελλάδα, σε μια ρωγμή του χρόνου, έλαμψε το πρόσωπο και ο λόγος μιας «γενιάς».

Η «γενιά» του Πολυτεχνείου ήταν και θαρρώ ότι παραμένει εικονοκλαστική, απελευθερωτική και χειραφετημένη. Με τις ουτοπίες και το ριζοσπαστισμό της δεν αμφισβήτησε μόνο τα πάντα, αλλά επαγγέλθηκε και πολλά.

Πίστεψε στον εαυτό της και στη «σκιά» της, αλλά αγωνίστηκε στο όνομα όλων, ή μάλλον «έσωσε» τη χαμένη τιμή πολλών.

Αμφισβήτησε αλλά σεβάστηκε τις προηγούμενες γενιές της Εθνικής Αντίστασης και του 114.

Σηματοδότησε αλλά και «καταπίεσε» τις επόμενες γενιές. Ήταν και είναι μια «γενιά σύνορο», που ορισμένες φορές έμεινε στη μέση του δρόμου, αδύναμη να προχωρήσει σε μεγάλες υπερβάσεις.

7. Ένα μεγάλο ρεύμα από αυτή τη «γενιά» είχε την «τύχη μαζί και την ατυχία» να πιστέψει στις μεγάλες αφηγήσεις της Ιστορίας και της πολιτικής. Να ατονήσει την κριτική της σκέψη και να ακρωτηριάσει τις αισθήσεις της. Να συνδέσει ή και να αφιερώσει ένα κομμάτι από τη ζωή της σε χίμαιρες, σε στείρα δόγματα και σε μανιχαϊσμούς, να δικαιολογήσει βαρβαρότητες.

Παρ’ όλα αυτά πολλοί από αυτή τη «γενιά» μπορεί να έχασαν την πυξίδα τους, δεν έχασαν όμως ποτέ την ψυχή τους.

Γι’ αυτό μπορεί να ενώσουν με το νήμα της ζωής το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους. Καλύτερα όμως «αθώοι εν πλήρει συγχύσει» και ιχνηλάτες ανεμοδαρμένοι παρά «κουρδισμένα ανθρωπάκια», ένας φίλος μου από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης.

Η «γενιά του Πολυτεχνείου» γεννήθηκε σε μια ρωγμή του χρόνου και είναι μια γενιά-σύνορο ανάμεσα σε δύο ιστορικούς κύκλους.

Ανάμεσα στον Μεταπολεμικό – Μετεμφυλιακό κύκλο, που έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με τη γέννησή της, και στον Μεταπολιτευτικό κύκλο, που άρχισε να σκιαγραφείται πάλι με τη γέννησή της, με την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, καθώς και με το στίγμα μιας τραγωδίας για τον Ελληνισμό, μιας προδοσίας με χαίνουσα πληγή στην Κύπρο με την εισβολή των Τούρκων και την κατοχή του βορείου τμήματος του νησιού.

Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, στους πιο πολλούς -αν όχι σε όλους- υπάρχει ακόμη αναμμένη μια σπίθα, μια φλόγα. Θέλουμε να πιστεύουμε, αρκεί και να το αποδείξουμε, ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και περπατάμε στο σκοινί μοναχικοί, αλλά όχι μόνοι.

Νιώθουμε ότι είμαστε μαζί, αλλά ευτυχώς δεν είμαστε ίδιοι. Νιώθουμε ότι είμαστε τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά, τόσο γνώριμοι, αλλά και τόσο άγνωστοι, τόσο ταυτισμένοι αλλά ευτυχώς και τόσο διαφορετικοί.

Σήμερα νιώθουμε αντίστοιχα αισθήματα είτε έχουμε πορευτεί σε ίδιους και σε συγκλίνοντες δρόμους είτε έχουμε κινηθεί σε ασύμβατες τροχιές.

Ίσως όμως να ισχύει για τον καθένα μας ή και για όλους μας η προφητεία του στίχου: «… Δρόμοι παλιοί, που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα…». Σήμερα αυτός ο στίχος φανερώνει την ερωτική και ίσως την αμφιθυμική σχέση μας με εκείνη την εποχή.

8. Σήμερα για τον καθένα μας και για όλους μας σημασία έχουν πια όχι μόνο οι λαβύρινθοι του παρελθόντος, αλλά τα σταυροδρόμια του παρόντος και κυρίως οι δρόμοι, οι τροχιές του μέλλοντός μας.

Μπροστά μας βλέπουμε τις προκλήσεις και τη γραμμή των οριζόντων και πρέπει πια να αποφασίσουμε «… με ποιούς θα πάμε και ποιούς θ’ αφήσουμε …». Οι αφηρημένες ιαχές και τα «δοξαστικά» για τη «γενιά» του Πολυτεχνείου ή για τους «Σαραντάρηδες» δεν ωφελούν και δεν πείθουν, έστω και αν εξυπηρετούν εμφανείς σκοπιμότητες.

Και τούτο γιατί οι αναφορές σε ένα «ένδοξο» παρελθόν δεν εξαγνίζουν και δεν ωραιοποιούν το παρόν, πολύ περισσότερο δεν προδικάζουν το μέλλον μας.

9. Η «γενιά» μας μπορεί να σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή, αλλά δεν είχε και δεν έχει «γενάρχες». Όλοι οι «επώνυμοι» εκπρόσωποί της, όπως και οι χιλιάδες άλλοι με την «άγνωστη» επωνυμία τους (γιατί κανένας δεν είναι ανώνυμος), είχαν τις δικές τους διαδρομές, τις δικές τους μικρές ή μεγάλες ιστορίες.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο στο ψηφιδωτό, στη Μεγάλη Τοιχογραφία της «γενιάς» μας, δεν υπάρχει κανένας αποκλειστικός «Ιδιοκτήτης», κανένας «Νονός», κανένας «Μεταπράτης» των γεγονότων, των συμβόλων, των ιδεών, των μηνυμάτων αυτής της εξέγερσης.

Μπορεί να υπάρχει ένας ομφάλιος λώρος, ένα συνεκτικός ιστός για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι έζησαν έντονα τις συγκινήσεις μιας εποχής, μπορεί να υπάρχουν ορισμένα αόρατα νήματα μιας αναγνώρισης και ίσως μιας ηθικής αλληλεγγύης.

Πιστεύω ότι, όπως όλες οι Γενιές, έτσι και η δική μας έχει πολλαπλές εκφράσεις, πολλαπλές πρωτοπορίες, πολλαπλά πρόσωπα. Γι’ αυτό είναι ολέθριο λάθος μια «γενιά» να σηματοδοτεί και να σηματοδοτείται μόνο από τους «επώνυμους» του πολιτικού προσκήνιου των Κομμάτων, των Κινημάτων και των Μέσων Επικοινωνίας.

Για να αποτιμηθεί η παρουσία, η ταυτότητα και η συμβολή μιας «γενιάς», πρέπει να βρούμε τις εκφράσεις, το λόγο και το πρόσωπό της στην τέχνη, στην επιστήμη, στο Κράτος, στους θεσμούς, στις επιχειρήσεις, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην πολιτική, στην κοινωνία.

Μια γενιά εγγράφεται ως κοινωνική και πολιτισμική πολύμορφη δύναμη μόνο μέσα από την ταύτισή της με μια εποχή, με το συλλογικό πάθος μιας «οριακής και μόνο στιγμής».

Αμέσως μετά κάθε γενιά γίνεται ευτυχώς «κομμάτια και θρύψαλα». Γιατί διακτινίζεται, δικτυώνεται, διασπάται, στροβιλίζεται και μετασχηματίζεται μέσα στην κοινωνία. Γιατί παύει να αναφέρεται σε κοινούς χρόνους, σε κοινούς τόπους και σε κοινά βιώματα, σε κοινές ιδέες και ουτοπίες εφ’ όρου ζωής.

Μέσα όμως σ’ αυτή τη δίνη παραμένουν τα σύμβολα, τα σημεία, οι ρίζες, οι κώδικες, οι παραστάσεις, οι μνήμες και τα αισθήματα των ανθρώπων, που επανέρχονται «φορτωμένοι» πάλι και πάλι από εκεί που πέρασαν, μαζί με όσα έζησαν και οραματίστηκαν.

Αρκεί να βρούμε τον καιρό να αναπολήσουμε τα αυθεντικά γεγονότα, κλείνοντας τα μάτια μας μόνο ένα λεπτό. Αρκεί ένα λεπτό για να αναμετρηθούμε με τις μνήμες και τις ευαισθησίες της νιότης μας …

Δ. «De prοfundis» και «Ζην Επικινδύνως»

10. 19+1 χρόνια μετά καταθέτουμε «de prοfundis» κάποιες ομολογίες. Ψελλίζουμε κάποιες από τις αλήθειες μας, απαλλαγμένες από τις μεταπολιτευτικές κομματικές σκοπιμότητες και τα κατά συνθήκην ψεύδη της εποχής.

Προβάλλει ένα ερώτημα, στο οποίο ο καθένας μας δίνει τη δική του και τη διαφορετική απάντησή του.

Άραγε συμμετέχουμε στη συγγραφή ενός ανοιχτού και πολυπρόσωπου ΒΙΒΛΙΟΥ μόνο και μόνο επειδή μας συνδέει ένα κοινό βίωμα, ένας ισχυρός συναισθηματικός δεσμός, μια ευαισθησία, μια νοσταλγία, ένα χρέος για το παρελθόν;

Μήπως επειδή ο καθένας μας πασχίζει να ξεπεράσει τη «μοναξιά» του με την πυρηνική σύντηξη νέων κοινών προβληματισμών, αναζητήσεων και αγωνιών για το μέλλον;

Δηλώνουμε παρών σ’ αυτό το βιβλίο για να αναδείξουμε κάποιες φωτεινές σελίδες, κάποια συγκλονιστικά γεγονότα του παρελθόντος και για να ξαναδώσουμε φως στη σβησμένη πυγολαμπίδα μιας ολόκληρης γενιάς;

Ή για να ανιχνεύσουμε κάποιες υποθετικές και δυνητικές πορείες για το μέλλον και για να προαναγγείλουμε κάποιους κοινούς τόπους, κάποιους κοινούς αστερισμούς;

Μπορούμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά να πάρουμε άδεια από τη σημαία είτε για να παρελθοντολογήσουμε είτε για να μελλοντολογήσουμε. Άλλωστε μπορεί να ασκεί πάνω μας καταλυτική επίδραση τόσο η μνήμη του παρελθόντος όσο και η μνήμη του μέλλοντος.

Έχω την εντύπωση ότι οι αυθαίρετες και οι ασύνδετες πορείες μέσα σ’ αυτές τις περιοχές του χρόνου είναι και δύσκολες και επικίνδυνες.

Εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε άγονες διαδρομές και σε ταξίδια χωρίς επιστροφή. Μπορεί να χαθεί κανείς ανάμεσα σε μύθους και ιδεοληψίες, ανάμεσα σε εκλογικεύσεις και απλουστεύσεις, ανάμεσα σε αοριστίες και ανώφελους διδακτισμούς, ανάμεσα σε εσώψυχες και ψυχαναλυτικές αναφορές, ανάμεσα σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, ανάμεσα σε ιδιοτελείς αφηγήσεις.

Ευτυχώς όμως που ανάμεσα στο παρελθόν, όπου τα πάντα έχουν γίνει και έχουν τελειώσει, και ανάμεσα στο μέλλον, όπου τα πάντα κυοφορούνται και γεννιούνται, ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

Υπάρχει το παρόν, που μας προσγειώνει και μας ταυτίζει με τη ζωή, με την πραγματικότητα, με τις αλήθειες και τις προκλήσεις του καιρού μας.

Ευτυχώς που υπάρχει το παρόν ως δεδομένος και ευδιάκριτος σταθμός γόνιμων διαδρομών τόσο προς το παρελθόν όσο και προς το μέλλον.

Και τούτο γιατί ο καθένας μας κινείται σε δύο τροχιές. Κρατάει στα χέρια του δύο χαρτιά για το ΠΑΖΛ, για την τοιχογραφία της γενιάς του, ένα γι’ αυτά που έφυγαν και ένα γι’ αυτά που έρχονται.

11. Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, έχουμε να διηγηθούμε πολλά. Τα «αδέσποτά μας χρόνια» ήταν γεμάτα· και δώσαμε και πήραμε, στιγμές με ανεξίτηλα βιώματα, έχουμε μια αίσθηση πληρότητας σαν να έχουμε ζήσει πολλές ζωές.

Ζήσαμε με το «Ζην επικινδύνως» αγκαλιά.

Γνωρίσαμε τη χαρά, τη γοητεία, τη συγκίνηση, τις εμπειρίες του, έξω και πέρα από τις συμβατικές αγκύλες και τις στενάχωρες παρενθέσεις των κανόνων, όπως αυτοί καθορίζονται από τα αμέτρητα ΠΡΕΠΕΙ και ΜΗ της οικογένειας, της κοινωνίας, του Κόμματος και μιας κενής και ανιαρής ζωής.

Τώρα, «μεσήλικες» πια, μπορούμε να θυμόμαστε αυθεντικές παραστάσεις για αγώνες και αγωνίες, για ιδεολογικές αναζητήσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και κοινωνικές συγκρούσεις, για τυφλούς παραταξιακούς φανατισμούς και ανόητες κομματικές ίντριγκες, για υπογραφές και συνελεύσεις, για χαμένους χρόνους, για χαμένα αισθήματα και χαμένες ευκαιρίες.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε φλας μπακ για τα βιβλία, το θέατρο, την ποίηση και τη λογοτεχνία, για την ξένη και την ελληνική μουσική, για τον ξένο και τον ελληνικό κινηματογράφο, τα ΜΜΕ, τα έντυπα και την «τεχνολογία», για τα μυαλά, τα μαλλιά και τα ρούχα, για τη μόρφωση και την επιστήμη, για τα διεθνή γεγονότα και τις διεθνείς εξελίξεις μιας ολόκληρης εποχής.

Τώρα μπορούμε να αναπολούμε με κινηματογραφική ροή φίλους και φίλες, παρέες και σπίτια, στέκια και «γιάφκες», σχολές και σχολεία, γήπεδα και πλατείες, θέατρα, βιβλιοπωλεία και αμφιθέατρα, κινηματογράφους, μπουάτ και «σκυλάδικα», ταβέρνες, συναυλίες και «άσματα επινίκεια», δρόμους και «παράνομο υλικό», κρατήσεις και ανακρίσεις, Ασφάλεια και ΕΑΤ-ΕΣΑ, ΦΕΑ (Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα) και Τοπικούς Συλλόγους, Στρατεύσεις Φοιτητών και την κατάληψη της Νομικής, ημιπαρανομίες και παρανομίες, αφίσες, εφημερίδες και περιοδικά για το ΜΑΗ του ’68, τον Τσε, τον Λούθερ Κινγκ, τον Μίκη, τους Μπιτλς, την Μπαέζ και τον Ντίλαν, για το Βιετνάμ, την Τσεχοσλοβακία, τη Χιλή, την Ταϊλάνδη, την Κίνα.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό για τα ξενύχτια και τις τρέλες, τους έρωτες και τους απωθημένους πόθους, τις παρέες και τις εκδρομές, τις ακτές και τις θάλασσες, τις διακοπές και τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα πάθη, τις μικροπροδοσίες, τους χωρισμούς και τις φιλίες.

Σε όλες αυτές τις καταγραφές μιας εποχής, σ’ όλες αυτές τις εκφάνσεις της ζωής, η γενιά μας είναι πανταχού παρούσα με το δικό της ήχο, με τη δική της αντήχηση, με το δικό της απόηχο, με το δικό της χρώμα, με το δικό της πρόσωπο, με το δικό της βηματισμό, με τη δική της ευαισθησία, με τη δική της αγωνία και ελπίδα.

Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, έχουμε να διηγηθούμε πολλά. Τα «αδέσποτά μας χρόνια» ήταν γεμάτα· και δώσαμε και πήραμε, στιγμές με ανεξίτηλα βιώματα, έχουμε μια αίσθηση πληρότητας σαν να έχουμε ζήσει πολλές ζωές.

Ζήσαμε με το «Ζην επικινδύνως» αγκαλιά.

Γνωρίσαμε τη χαρά, τη γοητεία, τη συγκίνηση, τις εμπειρίες του, έξω και πέρα από τις συμβατικές αγκύλες και τις στενάχωρες παρενθέσεις των κανόνων, όπως αυτοί καθορίζονται από τα αμέτρητα ΠΡΕΠΕΙ και ΜΗ της οικογένειας, της κοινωνίας, του Κόμματος και μιας κενής και ανιαρής ζωής.

Τώρα, «μεσήλικες» πια, μπορούμε να θυμόμαστε αυθεντικές παραστάσεις για αγώνες και αγωνίες, για ιδεολογικές αναζητήσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και κοινωνικές συγκρούσεις, για τυφλούς παραταξιακούς φανατισμούς και ανόητες κομματικές ίντριγκες, για υπογραφές και συνελεύσεις, για χαμένους χρόνους, για χαμένα αισθήματα και χαμένες ευκαιρίες.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε φλας μπακ για τα βιβλία, το θέατρο, την ποίηση και τη λογοτεχνία, για την ξένη και την ελληνική μουσική, για τον ξένο και τον ελληνικό κινηματογράφο, τα ΜΜΕ, τα έντυπα και την «τεχνολογία», για τα μυαλά, τα μαλλιά και τα ρούχα, για τη μόρφωση και την επιστήμη, για τα διεθνή γεγονότα και τις διεθνείς εξελίξεις μιας ολόκληρης εποχής.

Τώρα μπορούμε να αναπολούμε με κινηματογραφική ροή φίλους και φίλες, παρέες και σπίτια, στέκια και «γιάφκες», σχολές και σχολεία, γήπεδα και πλατείες, θέατρα, βιβλιοπωλεία και αμφιθέατρα, κινηματογράφους, μπουάτ και «σκυλάδικα», ταβέρνες, συναυλίες και «άσματα επινίκεια», δρόμους και «παράνομο υλικό», κρατήσεις και ανακρίσεις, Ασφάλεια και ΕΑΤ-ΕΣΑ, ΦΕΑ (Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα) και Τοπικούς Συλλόγους, Στρατεύσεις Φοιτητών και την κατάληψη της Νομικής, ημιπαρανομίες και παρανομίες, αφίσες, εφημερίδες και περιοδικά για το ΜΑΗ του ’68, τον Τσε, τον Λούθερ Κινγκ, τον Μίκη, τους Μπιτλς, την Μπαέζ και τον Ντίλαν, για το Βιετνάμ, την Τσεχοσλοβακία, τη Χιλή, την Ταϊλάνδη, την Κίνα.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό για τα ξενύχτια και τις τρέλες, τους έρωτες και τους απωθημένους πόθους, τις παρέες και τις εκδρομές, τις ακτές και τις θάλασσες, τις διακοπές και τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα πάθη, τις μικροπροδοσίες, τους χωρισμούς και τις φιλίες.

Σε όλες αυτές τις καταγραφές μιας εποχής, σ’ όλες αυτές τις εκφάνσεις της ζωής, η γενιά μας είναι πανταχού παρούσα με το δικό της ήχο, με τη δική της αντήχηση, με το δικό της απόηχο, με το δικό της χρώμα, με το δικό της πρόσωπο, με το δικό της βηματισμό, με τη δική της ευαισθησία, με τη δική της αγωνία και ελπίδα.

Ε. «… Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι…»

«Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον εστί»

12. 19+1 χρόνια μετά και πάντα «εκ των υστέρων» ορισμένοι μπορεί να έχουν έτοιμες απαντήσεις. Μπορεί να έχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα, με την προϋπόθεση ότι ο καθένας θα βρίσκεται στο «καβούκι» του. Με την προϋπόθεση ότι ο καθένας βλέπει τους άλλους και τον κόσμο μόνο μέσα από τη γυάλα του, όπως τα χρυσόψαρα από το ενυδρείο τους.

Από αυτούς άλλοι έχουν κλειδαμπαρώσει το είναι τους, άλλοι έχουν σβήσει με σφουγγάρι το παρελθόν τους και άλλοι έχουν θάψει ένα κομμάτι από τη ζωή τους. Παριστάνουν τους «ευτυχισμένους», ενώ δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά «χαζοχαρούμενοι», που πυροβολούν συνεχώς τις μνήμες και τις ευαισθησίες της νιότης τους.

Ίσως να είναι και αυτό ένα τίμημα, ένας όρος επιβίωσης μέσα στην οικογένεια, στη δουλειά, στο επάγγελμα, στην πολιτική και στην κοινωνία. Ίσως να κρύβονται. Ίσως να παριστάνουν τους μετανοημένους, χωρίς ποτέ να υπογράφουν την ομολογία τους, χωρίς ποτέ να «αποκηρύσσουν» με μετάνοια ή με άρνηση το παρελθόν.

Μπορεί πολλοί, μέσα στο ιλιγγιώδες κυνήγι της «επιτυχίας» τους, να έχουν «αγριέψει» και έχουν ξεχάσει το νεανικό τους ρομαντισμό, το νόημα και τις αξίες της ζωής. Βεβαίως η επιτυχία και η ευτυχία μπορεί να είναι δικαίωμα και κατάκτηση του ενός, αλλά όχι αυτοσκοπός του. Γιατί για να έχει σημασία και διάρκεια και η επιτυχία και η ευτυχία σου, πρέπει να τη μοιράζεσαι με τους άλλους, να διαχέεται και στους άλλους.

Οι πιο έξυπνοι, και ίσως οι πιο «ευαίσθητοι», διαβλέπουν ότι η άνευ όρων παράδοσή τους στην ιδιώτευση και η υποταγή τους στον κοσμοείδωλο και στο μικρόκοσμο του μικρομεσαίου ονείρου έχει τα όριά της, έχει τα δικά της αδιέξοδα. Μπορεί να εξελιχθούν σε μια διαρκή εξάρτηση, σε μια αλλοτρίωση. Αυτό το ατέλειωτο κυνήγι της ατομικής επιτυχίας και ευτυχίας είναι το «ναρκωτικό» του καταναλωτή και ο «αργός θάνατος» του ανήσυχου και ευαίσθητου πολίτη.

13. Γι’ αυτό πολλοί από αυτούς, μέσα στην πλήξη της «επιτυχίας» τους, για να μην πνιγούν, ψάχνουν εναγωνίως για κάποιες στιγμές, να αποδράσουν από τις φυλακές τους. Να ξεφύγουν από τις «τύψεις και τις ενοχές» τους. Να νιώσουν και πάλι ή να ξαναγίνουν ελεύθεροι και ανοιχτοί στους άλλους, ίσως για να επικοινωνήσουν και να συνεννοηθούν με τα παιδιά τους και τις νέες γενιές.

Όλοι αυτοί οι «νεκροζώντανοι», οι «εγκλωβισμένοι» στο σπίτι τους και στο εγώ τους, όλοι αυτοί οι «κοκουνιστές» (απ’ το cocooning) δεν είναι χαμένοι. Μπορεί να βρίσκονται μέσα τους οι πιο καλοί και οι απελπισμένοι μιας γενιάς. Αυτοί που επιθυμούν να δραπετεύσουν και περιμένουν ένα σινιάλο, ένα μήνυμα από τους «άλλους», τους απέξω.

Όμως όσο το σινιάλο καθυστερεί, όλοι αυτοί έχουν ένα άλλοθι για την καθήλωσή τους στο φαύλο κύκλο μιας προσμονής, μιας αργόσυρτης φθοράς.

Έτσι έρχεται το βασανιστικό και αναπάντητο μέχρι σήμερα ερώτημα.

Γι’ αυτή την απραξία φταίνε αυτοί που μένουν καθηλωμένοι ή αυτοί που δεν μπορούν να δώσουν το σινιάλο;

Φταίνε αυτοί που αναμένουν παθητικά ένα εγερτήριο μήνυμα ή αυτοί που, ακρωτηριασμένοι και ξέπνοοι πια, δεν μπορούν να τους εμπνεύσουν, να τους συγκινήσουν, για να μπουν όλοι μαζί σε μια τροχιά ανάτασης, δημιουργίας και ελπίδας;

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε την πρόβλεψη ενός στίχου, που περιγράφει μια πραγματικότητα: «… Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι…». Όμως κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει η παραμονή σε αυτό τον ενδιάμεσο σταθμό, αυτή η βασανιστική και ιδιότυπη ομηρία των «μέσα» από τους «απέξω» και των «απέξω» από τους «μέσα»· για να ξεπεραστούν τα «χαρακώματα».

Μετά από 19+1 χρόνια, το 1993, σε μια νέα ρωγμή του χρόνου, σε ένα νέο μεταίχμιο της ιστορίας, μπορεί να μας συνδέουν μόνοι οι αναμνήσεις, μόνο «η μνήμη του παρελθόντος»;

Μήπως το 1993 έχει ωριμάσει μια άλλη «οριακή στιγμή» που μας προκαλεί, να βρούμε την τόλμη και τη δύναμη να φανταστούμε και να δημιουργήσουμε τη «μνήμη του μέλλοντος»;

Η «εκρηκτική ύλη» υπάρχει όχι μόνο στη «γενιά» μας αλλά και στις άλλες «γενιές», σε όλη την Ελληνική κοινωνία. Μένει ανοιχτό μόνο το ποιοί, πώς και πότε θα ανάψουν το «φιτίλι», όπως τότε, το 1973, γιατί «κοινή γάρ η τύχη και το μέλλον αόρατον εστί». Ίδωμεν..

ΣΤ. 19+1 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ

19+1 Υστερόγραφα με ομολογίες, ερωτήματα και συμπεράσματα. Υστερόγραφα «ατάκτως ερριμμένα», χωρίς καμία χρονική σειρά, χωρίς καμία αξιολόγηση και ιεράρχηση.

Υ/Γ. 1: Ένα, δύο, τρία… πολλά ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν ένα, αλλά χιλιάδες.

Όσοι οι νέοι μιας γενιάς.

Όσα τα λεπτά των τριών ημερών.

Όσες οι ημέρες μιας ολόκληρης επταετίας.

Προέκυψε μέσα από χιλιάδες αλήθειες, χιλιάδες γιατί και πώς, χιλιάδες μικρές ιστορίες και μικρές αφηγήσεις πολλών χιλιάδων ανθρώπων. Προέκυψε από τη φαντασία και την τόλμη των νέων, κυρίως φοιτητών, μαθητών και εργαζομένων, από τη δίψα τους για ζωή, για ελευθερία.

Υ/Γ. 2: Η Μεγάλη Εξέγερση, το ορόσημο, είναι μια δημιουργία.

Μια αρμονική σύνθεση χιλιάδων μικρών γεγονότων. Χιλιάδων πράξεων αντίστασης και απελευθέρωσης, χιλιάδων επαναστάσεων με επαναστάτες με αιτία και χωρίς αιτία, όπου το καθετί έχει τους δημιουργούς του και τους πρωταγωνιστές του.

Υ/Γ. 3: Το Πολυτεχνείο δεν έγινε από το ίδιο ύφασμα, δεν είχε ποτέ το ίδιο χρώμα.

Δεν σφύριζαν ποτέ όλοι μαζί την ίδια στιγμή τον ίδιο σκοπό και δε φώναζαν το ίδιο σύνθημα. Εκτός από μία και μόνο στιγμή, την ύστατη στιγμή.

Το Πολυτεχνείο έμοιαζε και κυρίως ήταν μια «πολύχρωμη κουρελού», που όλοι είχαν το δικαίωμα και την υποχρέωση να βάζουν και έβαζαν ένα κομμάτι διαφορετικό ύφασμα και όλοι ύφαιναν μαζί τον ιστό μιας γενιάς.

Υ/Γ. 4: Ένα είναι σίγουρο και αναμφισβήτητο γεγονός, ότι το Πολυτεχνείο δεν έγινε από «κατοικίδιους», από εκπροσώπους του τίποτα, από αντικειμενικούς παρατηρητές και δογματικούς αναλυτές.

Η εξέγερση δεν έγινε από πανταχού απόντες. Δεν έγινε από αφυδατωμένους και φυγόμαχους, από καιροσκόπους και χαμαιλέοντες.

Όλοι αυτοί δεν κυκλοφορούσαν τότε στους δρόμους, γιατί όλα «… τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά …».

Υ/Γ. 5: Οι παρόντες, οι δημιουργοί, οι εμψυχωτές και οι ψυχικά συμμετέχοντες ήταν όλοι αυτοί που ένιωθαν πυρπολημένοι.

Όλοι αυτοί που πίστευαν ότι τα πολτοποιημένα και τα λεηλατημένα όνειρα από τη Δικτατορία, τους Αμερικανούς και τους νατοϊκούς Συμμάχους έπρεπε να λάβουν «εκδίκηση».

Όλοι αυτοί που θεωρούσαν και θεωρούν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την Αλληλεγγύη υπέρτατες και ζωτικές αξίες.

Όλοι αυτοί που θεώρησαν και θεωρούν τη λαϊκή κυριαρχία και τον αυτοπροσδιορισμό ενός λαού ως αναφαίρετο δικαίωμά του, τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά ως υποχρέωσή τους και την πολιτική ενασχόλησή τους ως ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Τότε όλες αυτές οι λέξεις είχαν αντίκρισμα αλήθειας και ζωής. Πάντα μέσα σ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες αυτές οι λέξεις προϋποθέτουν μεγαλείο και γενναιότητα ψυχής. Σε ωθούν να αγωνίζεσαι και ίσως κάποτε να πεθαίνεις για τον ΑΛΛΟΝ και για τους ΑΛΛΟΥΣ, προτάσσοντας το ΕΜΕΙΣ από το ΕΓΩ.

Υ/Γ. 6: Ορισμένοι, και μάλιστα «επώνυμοι», έχουν αρχίσει τα τελευταία χρόνια μια περίεργη περιπλάνηση. Ψάχνουν τα τελευταία χρόνια για τις «Μαύρες Τρύπες» της Ιστορίας και της γενιάς μας.

Αναρωτιέμαι μήπως πρέπει, πριν αρχίσουν κάποιοι να αραδιάζουν «μαύρες τρύπες» του μυαλού και της ψυχής τους, να γίνει λεπτό προς λεπτό η περιγραφή της «φάσης». Να ολοκληρωθούν όλες οι αναλύσεις και οι περιγραφές, από το Α μέχρι το Ω της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Ποιά ήταν η σπίθα, πώς, πότε και ποιοί άναψαν τη φωτιά. Ποιοί και γιατί πήραμε την ευθύνη.

Εν ονόματι ποιών ανθρώπων και ποιών δημοκρατικών διαδικασιών. Εν ονόματι ποιών στόχων, ποιών αξιών και ποιών ιδανικών.

Υ/Γ. 7: Αναρωτιέμαι μήπως ήρθε η ώρα να συζητηθούν ανοιχτά «εν δήμω» τα «εν οίκω» μιας εξέγερσης.

Για να γίνω πιο σαφής: Ποιές ήταν οι θέσεις, οι προτάσεις και οι πρωτοβουλίες των Κομμάτων, των Πολιτικών Οργανώσεων, των Παρατάξεων και των στελεχών τους;

Ποιοί θεωρούσαν τότε το Πολυτεχνείο μια «στημένη προβοκάτσια».

Ακόμα πώς και γιατί, ενώ μιλούσαν για «προβοκάτσια», αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση καμάρωναν σαν «παγώνια» μέσα στις πλουμιστές φορεσιές του ΜΥΘΟΥ τους για το Πολυτεχνείο, διεκδικώντας ακόμα και το μονοπώλιο της κατάληψης;

Όλοι θυμούνται ένα στίχο με πολύ πικρό χιούμορ: «Κάποιος αόμματος είναι στην κορυφή του Κόμματος …».

Υ/Γ. 8: Επίσης πότε θα συζητήσουμε νηφάλια τι θα είχε γίνει εάν είχε πετύχει το παιχνίδι του Παπαδόπουλου και του Μαρκεζίνη, με τις «δημοκρατικές ρωγμές» του Δικτατορικού καθεστώτος;

Πόσο θα είχαν προχωρήσει ορισμένες πολιτικές δυνάμεις και ορισμένοι μεμονωμένοι πολιτικοί, εάν δεν είχε μεσολαβήσει το Πολυτεχνείο;

Πόσο θα άντεχαν να λένε όχι στους πειρασμούς, στις προσδοκίες και στις φρούδες ελπίδες των «δημοκρατικών ρωγμών»;

Υ/Γ. 9: 19+1 χρόνια μετά και ορισμένα Κόμματα, όπως και ορισμένοι «Επώνυμοι», δε βρήκαν το θάρρος να ξεπλύνουν την ντροπή τους, ζητώντας μια δημόσια συγνώμη για τις βάναυσες και άδικες κατηγορίες εναντίον του συναγωνιστή μας Διονύση Μαυρογένη και πολλών άλλων. Μήπως είκοσι χρόνια μετά έχουν να μας πουν κάτι;

Έτσι απλά για την Ιστορία και την αλήθεια, έτσι απλά για να μην έχουν βάρος στην ψυχή τους.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να αποκαλυφθούν και να έρθουν στο φως οι θυελλώδεις συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις και οι συγκρούσεις των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου στην πρώτη και μάλλον τελευταία συνάντησή μας μετά τη Μεταπολίτευση στο σπίτι του Κυριάκου Σταμέλλου;

Υ/Γ. 10: Το «βιντεοκλίπ» μιας γενιάς.

Τρεις μέρες το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ήταν ένας ιερός και τελετουργικός χώρος, ένα όνομα με μαγεία και σαγήνη, ένας σταθμός ζωντανών και νέων ανθρώπων με παλμό, φαντασία και πάθος.

Η κατάληψη ήταν τα πάντα.

Ήταν, με μια «μικρή» καθυστέρηση πέντε ετών, ο απόηχος της μεγάλης πολιτισμικής έκρηξης, της μεγάλης Επανάστασης των νέων του ’68 στη Δύση και στην Ανατολή, στο Βορρά και στο Νότο, με τα Κινήματα Ειρήνης, Δημοκρατίας και Δικαιωμάτων, με τα Αντιδικτατορικά, Αντιφασιστικά και Αντιιμπεριαλιστικά Κινήματα, με τα Κινήματα κριτικής, αμφισβήτησης και χειραφέτησης σε κάθε γωνιά του κόσμου. Η κατάληψη ήταν τα πάντα. Τρεις μέρες προσδοκιών, ελπίδων, ερώτων και ονείρων μιας «μεθυσμένης», ελεύθερης και ριζοσπαστικής νέας γενιάς.

Υ/Γ. 11: Ξέρουμε ότι ξεκινήσαμε με αντιθέσεις, με καταγγελίες, με ριζικές διαφωνίες. Ξέρουμε ότι ήμασταν μια σύγχρονη ΒΑΒΕΛ, με πανσπερμία θέσεων και συνθημάτων, σκοπών και προοπτικών.

Ξέρουμε ακόμα πώς τελειώσαμε, πως ήμασταν την ύστατη, την αξέχαστη ώρα της Διαπραγμάτευσης, της Εισβολής και της Παράδοσης.

Ήμασταν ενωμένοι και αλληλέγγυοι, αγκαλιασμένοι και άοπλοι.

Υ/Γ. 12: Ξέρουμε ποια ήταν τα τελευταία λόγια της συλλογικής μας φωνής, της συλλογικής μας σκέψης και της αφυπνισμένης συνείδησής μας, τα λόγια του Μήτσου, του Νίκου και της Μαρίας από το Ραδιοφωνικό Σταθμό του Πολυτεχνείου, το Σταθμό των Ελεύθερων Ελλήνων …

«… Στρατιώτες Αδέλφια μας ….

… Είμαστε άοπλοι …

… Εθνικός Ύμνος … Σε γνωρίζω από την κόψη … »

Υ/Γ. 13: Ξέρουμε ποια ήταν τα τελευταία σύμβολα που σηκώσαμε:

«… Η Ελληνική Σημαία, σύμβολο μιας νέας Πίστης …

… Η λευκή σημαία… Μια φανέλα… Ένα άσπρο πουκάμισο… σύμβολο μιας αθωότητας, για να αφοπλίσουμε και να αιχμαλωτίσουμε τους φορείς της βίας και της βαρβαρότητας».

Υ/Γ. 14: Ξέρω γιατί σήκωσα τη Λευκή Σημαία…

Θυμάμαι ποιους και γιατί αποχαιρέτησα (…γεια σου, Μανώλη, Κυριάκο, Μήτσο, Στέφανε και Μιχάλη… γεια σας, φίλοι μου…), πριν κάνω το «σάλτο μορτάλε», το άλμα πάνω από την πόρτα του Πολυτεχνείου, για να βρεθώ έξω στην Πατησίων, για να διαπραγματευτώ δίπλα από τα ΤΑΝΚΣ με τους Στρατηγούς, εξ ονόματος της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης, εξ ονόματος μιας εξεγερμένης γενιάς.

Για να διαπραγματευτούμε μαζί με τον Κυριάκο με μοναδικό ατού την ηθική υπεροχή των αθώων και των αποφασισμένων. Για να κερδίσουμε, διαπραγματευόμενοι, μερικές ώρες μέχρι να ξημερώσει.

Για να «επιβάλουμε», έστω την ύστατη στιγμή, τους όρους μας έντιμης παράδοσης, μιας τιμητικής εξόδου με το κεφάλι ψηλά, γιατί είχαμε μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο νεκρούς, τραυματίες και χιλιάδες εφήβους και μαθητές, φοιτητές, εργάτες και πολίτες στους δρόμους.

Υ/Γ. 15: Ξέρουμε ότι ήμασταν μόνοι μας, εμείς και οι «Σιδερόφραχτοι».

Οι εκκλήσεις μας προς την πολιτική και την πνευματική Ηγεσία, προς τη Δικαιοσύνη και το Στρατό, προς το Διπλωματικό Σώμα, προς την Εκκλησία και προς τους Πολίτες, δυστυχώς ήταν εκκλήσεις χωρίς καμία ανταπόκριση.

Ηχεί ακόμα στ’ αφτιά μας η πνιχτή και στρίγγλικη φωνή ενός αξιωματικού: «Τσογλάνια», «Ο Στρατός δεν ξευτελίζεται», «Ο Στρατός δε διαπραγματεύεται…».

Και μετά η «Διαταγή». Ένα «Νεύμα» για την ΕΙΣΒΟΛΗ.

Υ/Γ. 16: Προβολείς. Εκτυφλωτικό φως. Διαβολικοί ήχοι από τις μηχανές και τις ερπύστριες των τανκς. Κλαγγές όπλων. Υστερικές και τρομαγμένες φωνές των Ελεύθερων Πολιορκημένων.

Μετά το νεύμα του Αξιωματικού η ΕΙΣΒΟΛΗ. Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα γκρεμίστηκαν μέσα μου, έγιναν συντρίμμια.

Δε φοβήθηκα για την τύχη μου. Όμως ψυχικά ήμουν ένα ράκος, ένας αλλοπαρμένος, γιατί με είχαν κυριεύσει, με είχαν καταπλακώσει οι ευθύνες, οι ενοχές και οι τύψεις μου, τα «Γιατί» για το αίμα, τους νεκρούς, τους τραυματίες, τους συλληφθέντες για την έξοδο, για το μετά.

Αρνήθηκα να με «φυγαδεύσουν» κάποιοι Αξιωματικοί του στρατού. Ένιωθα το χρέος και το καθήκον να απαιτήσω να τηρηθούν τουλάχιστον ορισμένοι όροι για την παράδοσή μας, έτσι, για την τιμή της εξέγερσής μας.

Αμέσως μετά την «παράδοση του χώρου», με συνέλαβαν και με οδήγησαν για πολύμηνη φυλάκιση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου βίωσα μαζί με άλλους φίλους και εκλεκτούς αγωνιστές της γενιάς μας τι σημαίνουν βασανιστήρια, άγριο ξύλο και «φάλαγγα».

Τι σημαίνουν, ως μαρτύριο, συνεχής αϋπνία και ορθοστασία, χωρίς φαγητό και ελάχιστο νερό, τι σημαίνει σωματική και ψυχική βία, με όλες τις συνακόλουθες κτηνώδεις ανακριτικές μεθόδους στο κελί της φυλακής ή στο δωμάτιο του αναρρωτηρίου.

Τι σημαίνουν όρια αντοχής, ψυχικά αποθέματα και αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου, τι σημαίνουν πίστη σε ιδανικά και ιδέες, απόλυτη ταύτιση με μυστικά και κώδικες μιας οργάνωσης, απόλυτη αλληλεγγύη προς τους άλλους…

Υ/Γ. 17: Μπήκα από την Κεντρική Πύλη μαζί με τους Αξιωματικούς μετά το τανκς. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισα, το πρώτο σοκ, ήταν ένα μελαχρινό κορίτσι, ήταν η Πέπη Ρηγοπούλου, πλακωμένη από τα συντρίμμια της πόρτας του Πολυτεχνείου. Σχεδόν δεν κατάλαβα τίποτα, εκτός από μια διαπεραστική έκκλησή της και μια κοφτερή ματιά της…

Κοντοστάθηκα για να τη βοηθήσω, αλλά με τράβηξαν οι Αξιωματικοί του Στρατού. Έπρεπε να πάμε στο πρόχειρο Ιατρείο, εγώ, ως εκπρόσωπος της Συντονιστικής Επιτροπής, να τους παραδώσω μέσα σε λίγα λεπτά τους νεκρούς και τους τραυματίες, μέσα σε λίμνες από αίμα και κραυγές πόνου και απελπισίας, και να απαιτήσω από αυτούς να τηρήσουν τους όρους για μια αναίμακτη έξοδο των φοιτητών.

Πέρασαν από τότε δεκαεννιά χρόνια για να βρω το κουράγιο να μιλήσουμε με την Πέπη γι’ αυτή τη σκηνή, αν και γνωριζόμαστε προσωπικά κάπου δώδεκα χρόνια.

Τώρα, αγαπητή μου Πέπη, ασφαλώς και ξέρεις πια γιατί σου λέω και τι εννοώ με τους στίχους:

« …μη με ρωτάς, δε θυμάμαι,

μη με κοιτάς, σε φοβάμαι,

μη με ρωτάς, μη με κοιτάς… »

Υ/Γ. 18: Τώρα ξέρουμε πια ότι οι «Εκρήξεις» και οι «οριακές στιγμές» λάμπουν για πάντα, αλλά δυστυχώς διαρκούν λίγο.

Τώρα ξέρουμε πια ότι Σταυροφορίες χωρίς πίστη και Σταυρό δε γίνονται. Οι «Σταυροφορίες» για κάθε άνθρωπο, και κυρίως για τους νέους, είναι αυστηρά μια προσωπική υπόθεση, με ξεχωριστό ήθος και αξιοπρέπεια.

Για κάθε άνθρωπο η πίστη του, ο σταυρός των ιδεών του, του «μαρτυρίου» του και της λύτρωσής του έχει ένα ιδιαίτερο σχήμα, έχει το δικό του «Ειδικό Βάρος».

Αυτό το «Ειδικό Βάρος» του σταυρού μάς θύμιζε πάντα, ο αξέχαστος Μανώλης Ψωμιάδης, μνημονεύοντας τις αυτοθυσίες του Τσεχοσλοβάκου ΓΙΑΝ ΠΑΛΑΤΣ και του δικού μας ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ, όπως και τον ηρωισμό του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ.

Υ/Γ. 19: Τώρα ξέρουμε πια ότι πέρα από τα «φετίχ» και τους «μύθους» υπάρχει η πραγματικότητα, το όραμα και οι δημιουργικές ουτοπίες.

Τώρα ξέρουμε πια ότι πέρα από το φαίνεσθαι υπάρχει και το είναι ενός Έθνους, ενός Λαού, μιας «αστικής» και μιας «εργατικής τάξης». Υπάρχει το φαίνεσθαι και το είναι της Πολιτικής, των Κομμάτων, των Πολιτισμών και των Πολιτών. Υπάρχει το φαίνεσθαι και το είναι των ανθρώπων σε κάθε έκφανση της ζωής τους.

Τώρα ξέρουμε πια. Μετά από είκοσι χρόνια, μπορούμε με ειλικρίνεια να ομολογήσουμε ότι ενώ διαβάσαμε τον Μαρξ, αγαπήσαμε τον Φρόϊντ. Να ομολογήσουμε, χωρίς ενοχές, ότι πέρα από τα μεγάλα ιδανικά υπάρχουν οι μικροχαρές της ζωής και οι αντιφάσεις και οι αδυναμίες των ανθρώπων. Πέρα από τα υψιπετή πετάγματα των φιλοσόφων και των πολιτικών υπάρχουν και οι χαμηλές πτήσεις, οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων. Είχε απόλυτο δίκιο ο αξέχαστος Νίκος Μεγγρέλης που έλεγε, χαμογελώντας, ότι κάποτε όλοι οι «μπολσεβίκοι» θα γίνουν «ντολτσεβίκοι».

Ας φωνάξουμε, επιτέλους, το στίχο: « …Κάρολε Μαρξ, μας έφαγε η σάρξ …». Όσοι δυσπιστούν γι’ αυτό το υστερόγραφο είναι χρήσιμο να δουν ή να ξαναδούν την ταινία του Λώρενς Κάσναντ «Μεγάλη Ανατριχίλα».

Υ/Γ. 20: Αναρωτιέμαι πότε θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, για να βρεθεί ένας συγγραφέας, για να γράψει με ενάργεια το βιβλίο, το σενάριο και την αφήγηση μιας γενιάς σε μια ανεπανάληπτη και δύσκολη εποχή. Ένας σκηνοθέτης για να αναπαραστήσει με αντικειμενικότητα τους αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες, τη διαδρομή των εξεγερμένων και την εποχή μας, τα «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά», τα «Βαμμένα Πράσινα Μαλλιά», τα «Βαμμένα Ροζ και Μπλε Μαλλιά» της πολυσυζητημένης «γενιάς του Πολυτεχνείου», όπως είχαν κάνει με επιτυχία ο συγγραφέας Κ.Μουρσελάς και ο σκηνοθέτης Κ.Κουτσομύτης για τις προηγούμενες γενιές.

Να γράψουν για τα «Μυαλά και τα Μαλλιά μας», για τα «ρούχα και το είναι μας», για «ένα πουκάμισο αδειανό…, για μια Ελένη…», που λέει και ο ποιητής.

Σ’ αυτό το συγγραφέα και σ’ αυτό το σκηνοθέτη θα χρωστάμε μια αιώνια ευγνωμοσύνη… Ελπίζουμε να αποκαλύψουν τους μύθους και τις μισές αλήθειες μας, το φαίνεσθαι και το είναι μας, να δώσουν χρώμα στα όνειρα, στα σύμβολα και στα μηνύματα μιας γενιάς, να φωτίσουν τις αλήθειες μιας γενιάς, που έτσι κι αλλιώς βάφτηκαν με αίμα…

Πηγή: thecaller.gr

Παρόντος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα ο πνευματικός κόσμος της χώρας αποχαιρέτισε σήμερα στο Α’ Νεκροταφείο τον διανοούμενο και πανεπιστημιακό, Κώστα Βεργόπουλο, ο οποίος απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου σε ηλικία 75 ετών.

Την οδύνη της για την απώλεια του Κώστα Βεργόπουλου εξέφρασε στον επικήδειο η Νίνα Κασιμάτη, τονίζοντας, αναφερόμενη στις βαθυστόχαστες συζητήσεις που είχε ο Βεργόπουλος με τους μαθητές του στους οποίους μεταλαμπάδευε τις εμπειρίες του από όλο τον κόσμο, καθώς ταξίδευε συνεχώς, ότι ο εκλιπών υπήρξε ένας οργανικός διανοούμενος που πάντα αντιτάχθηκε στην αυθαιρεσία οποιασδήποτε εξουσίας.

Επαναστάτησε τα επαναστατημένα και δασκάλεψε τα αδασκάλευτα, είπε ο εκ των στενών του φίλων, πανεπιστημιακός Κώστας Ζουράρις, υπογραμμίζοντας «όσοι ακούσουν την φωνή του θα ζήσουν».

Διανοούμενο, δάσκαλο, αγωνιστή και αμετανόητο εραστή της δυναμικής της κοινωνίας, χαρακτήρισε τον Κώστα Βεργόπουλο ο δεύτερος εκ των στενών του φίλων, πανεπιστημιακός Μάκης Καβουριάρης, ο οποίος αναφέρθηκε και σε πλευρές του θεωρητικού έργου του Βεργόπουλου, αλλά και στα πλούσια βιώματα που είχαν, ως αναπόσπαστο τμήμα της κοινωνικής εμπειρίας, ζώντας και εργαζόμενοι στο Παρίσι.

Τόνισε ότι ο Κ. Βεργόπουλος βίωσε τη ζωή του ως μια συναρπαστική περιπέτεια δίπλα στους μόνιμα ηττημένους.

Ως ακούραστο αγωνιστή υπέρ των δικαιωμάτων των καταπιεζομένων χαρακτήρισε τον Κ. Βεργόπουλο ο πανεπιστημιακός Κώστας Μελάς, προσθέτοντας στη συναρπαστική περιπέτεια που ήταν η ζωή του εκλιπόντος και τη διάσταση της «ιστορικής και φιλοσοφικής μελαγχολίας», αλλά χωρίς πικρία για τις «συναντήσεις με την ιστορία» που δεν πραγματοποιήθηκαν.

Αναφέρθηκε στην βαθιά πεποίθηση του Κ. Βεργόπουλου ότι η πραγματικότητα δεν διαμορφώνεται από θεωρίες αλλά από την κοινωνική δυναμική «των κάτω» καθώς και στην άποψή του ότι μόνο η αυτογνωσία της κοινωνίας μπορεί να προκαλέσει αυτή τη δυναμική.

Είπε ακόμα ότι ο Κ. Βεργόπουλος στα χρόνια της κρίσης στάθηκε αδιάλλακτος πολέμιος της πολιτικής της λιτότητας που την θεωρούσε όχι μόνο κοινωνικά και πολιτικά άδικη, αλλά και οικονομικά αναποτελεσματική.

Η ανθρωπιά ήταν εκείνο που με μια λέξη χαρακτήριζε τον Βεργόπουλο, τόνισε ο τρίτος εκ των στενών του φίλων, πανεπιστημιακός Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, προσθέτοντας ότι μιλούσε απλά, χωρίς έπαρση και εντυπωσίαζε η ακεραιότητα, το βάθος και η ευστοχία της σκέψης του.

Ο Βεργόπουλος απέρριπτε τα κατεστημένα δόγματα, ήταν σκληρός στις απόψεις του, αλλά γενναιόδωρος και ανεκτικός με όσους δεν τις συμμερίζονταν είπε ο κ. Τσουκαλάς.

Το τελευταίο «αντίο» στον Κ. Βεργόπουλο έδωσαν ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, και μεταξύ άλλων οι: Γ. Δραγασάκης, Χρ. Βερναρδάκης, Α. Φλαμπουράρης, Δ. Βίτσας, Κ. Γαβρόγλου, Γ. Σταθάκης, Γ. Μπαλάφας, Ν. Φίλης, Δ. Παπαδημούλης, Φ. Κουβέλης, Ε. Βενιζέλος, Κ. Λαλιώτης, Α. Λυκουρέζος, Η. Νικολακόπουλος, Β. Κοντογιαννόπουλος, Φ. Τσαλίκογλου, Α. Ρήγος, Μπ. Γολέμης, Α. Μητρόπουλος, Τ. Γιαννίτσης, Γ. Γραμματικάκης, Γ. Καραμπελιάς, Ν. Μουζέλης, Στ. Τζουμάκας και Δ. Μπουλούκος.

Στεφάνια απέστειλαν ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της Βουλής, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και «οι άνθρωποι της Ελευθεροτυπίας».

Διασωληνωμένη σε σοβαρή κατάσταση νοσηλεύεται η 55χρονη δικηγόρος και καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Παρίσι Αναστασία Τσουκαλά, η οποία τραυματίστηκε χθες από φωτοβολίδα στα Εξάρχεια, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός”.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, “χθες το βράδυ, στις 21:18, διακομίσθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου “Ευαγγελισμός” μία γυναίκα 55 ετών, τραυματισμένη από φωτοβολίδα στο αριστερό πόδι και με σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα λόγω εισπνοής χημικών”.
Η δικηγόρος οδηγήθηκε αμέσως στο χειρουργείο όπου υπεβλήθη σε εξάωρη επέμβαση, ορθοπαιδική και αγγειοχειρουργική.
Η 55χρονη δικηγόρος νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, διασωληνώμενη σε σοβαρή κατάσταση.

Στόχευαν αστυνομικό, αλλά τελικά την «πλήρωσε» η άτυχη γυναίκα, που τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι από φωτοβολίδα που εκτοξεύτηκε από εκτοξευτήρα-στυλό στη συμβολή των οδών Νοτάρα και Κουντουριώτη κατά τα επεισόδια της Παρασκευής 17/11). Αυτό αναφέρουν αστυνομικοί που βρισκόταν στο σημείο και ήρθαν αντιμέτωποι με τις μολότοφ και το μένος των αντιεξουσιαστών

Ποια είναι η Αναστασία Τσουκάλα

Πρόκειται για την εγκληματολόγο και αναπληρώτρια καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris II, που στις 10 Μαΐου 2016, με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκου Τόσκα, διορίστηκε αντιπρόεδρος του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας του αρμόδιου υπουργείου.

Η κυρία Τσουκαλά τη διετία 2010-2012 διετέλεσε σύμβουλος του Χρήστου Παπουτσή στο τότε υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Μάλιστα, το 2013, ο τότε διοικητής της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. στην Αμυγδαλέζα είχε εγκαινιάσει ένα νέο κύκλο σεμιναριακών διαλέξεων για τον ρατσισμό, τη ξενοφοβία και τη μετανάστευση σε δόκιμους αξιωματικούς.

Επίσης κατά το παρελθόν είχαν προακαλέσει αίσθηση όταν είχε καταγγείλει δημόσια ότι παρατηρούνται φασιστικές θέσεις κάποιων δοκίμων αξιωματικών, με αφορμή τα περιστατικά στην Αμυγδαλέζα με καταγγελίες μεταναστών.

Συγκλονιστικές είναι οι εικόνες από τον τραυματισμό της γυναίκας στην οδό Σπύρου Τρικούπη στα Εξάρχεια.

Οι εικόνες που κατέγραψε η κάμερα του Euronews, κόβουν την ανάσα. Η γυναίκα πέφτει στο έδαφος μετά το χτύπημα από φωτοβολίδα ευθείας βολής, η οποία εκτοξεύτηκε από την πλευρά των κουκουλοφόρων και σφηνώθηκε στο αριστερό της γόνατο. Η τραυματίας σφαδάζει από τους πόνους και φωνάζει.

Οι άνδρες των ΜΑΤ επιχειρούν με όποιο διαθέσιμο μέσο έχουν να σβήσουν την φωτοβολίδα, η οποία συνεχίζει να καίει για περίπου ένα λεπτό. Επιχείρησαν αρχικά να την κατασβέσουν με πυροσβεστήρα, ωστόσο δεν τα κατάφεραν. Στη συνέχεια προσπαθήσουν να σβήσουν τη φωτοβολίδα με τα πόδια.
Λίγα λεπτά μετά η τραυματίας μεταφέρεται στην οδό Κουντουριώτου, όπου έσπευσαν κάτοικοι, και όχι μόνο, για να τις προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που την μετέφερε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Η τραυματίας νοσηλεύεται στη ΜΕΘ.

 

 

 

 

 

Η υπερβολικά μεγάλη ένταση, η μικρή χωρική εξάπλωση της βροχόπτωσης, οι απότομες πλαγιές που σχηματίζονται από τα Γεράνεια όρη και από το όρος Πατέρας, και δημιουργούν ένα έντονο ανάγλυφο με ένα μεγάλο εύρος εδαφικών κλίσεων, σε συνδυασμό με τις καταπατήσεις στα ρέματα, αλλά και την καταστροφή συνολικής έκτασης 3.700 στρεμμάτων από πυρκαγιές την περίοδο 2005-2014, είναι τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της τραγωδίας των τελευταίων ημερών στη δυτική Αττική.

Αυτό τουλάχιστον μαρτυρά το σχέδιο διαχείρισης κινδύνων πλημμύρας, που εκπονήθηκε στην περιοχή, κατ επιταγή της οδηγίας της Ε.Ε., με στόχο να προβλέψει τις καταστροφές και να οδηγήσει στη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων, ώστε να μετριαστούν οι επιπτώσεις από τις πλημμύρες. Ωστόσο, και πάλι, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί που εκπόνησαν τη σχετική μελέτη, «τα συνήθη αντιπλημμυρικά έργα σχεδιάζονται για να αντιμετωπίζουν πλημμύρες που προκύπτουν από βροχοπτώσεις που εμφανίζονται μια φορά στα πενήντα χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση», τη στιγμή που οι κάτοικοι στη Μάνδρα βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ένταση βροχής που “χτυπά” κατά μέσο όρο την περιοχή μία φορά στα 150-200 χρόνια».

«Ενώ οι μετεωρολογικοί σταθμοί στην ευρύτερη περιοχή κατέγραψαν ελάχιστη ή μηδενική βροχόπτωση, με βάση τις εκτιμήσεις του Αστεροσκοπείου, τοπικά στη Μάνδρα έπεσαν 100 χιλιοστά βροχής σε διάστημα 2-3 ωρών. Πρόκειται για ποσότητα βροχής που αντιστοιχεί περίπου στο 20% της συνολικής βροχής, που πέφτει στην Αττική σε μια ολόκληρη χρονιά», δηλώνει στο «kathimerini.gr» ο κ. Ανδρέας Γραμματικογιάννης, υδρολόγος-πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ.

Στον χάρτη αποτυπώνεται η πιθανή έκταση πλημμύρας του ρέματος Καμάρες στα Μέγαρα από βροχή που εμφανίζεται κατά μέσο όρο μια φορά στα χίλια χρόνια

Στις διαστάσεις που πήρε η καταστροφή συνέβαλε και το γεγονός ότι το έδαφος ήταν ήδη κορεσμένο από τις βροχές των προηγούμενων ημερών, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκρατήσει άλλη ποσότητα βροχής και όλο το νερό να μετατρέπεται αμέσως σε πλημμυρικό όγκο.

«Το μεγάλο εύρος εδαφικών κλίσεων έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών ποταμοχειμάρρων, τα οποία πριν τις εκβολές στην θάλασσα γίνονται αβαθή και ουσιαστικά η κοίτη χάνεται, με αποτέλεσμα η πλημμύρα να διαχέεται σε όλο το εύρος μιας σχεδόν επίπεδης πλημμυρικής πεδιάδας, στο μέσον της οποίας βρίσκεται η Νέα Πέραμος», συμπληρώνει ο κ. Γραμματικογιάννης.

Ωστόσο τα αίτια του φαινομένου δεν θα πρέπει να αναζητηθούν μόνο στη μορφολογία του εδάφους, αλλά πρωτίστως στον ανθρώπινο παράγοντα, που ευθύνεται για τις παρεμβάσεις σε ρέματα, τις καμένες εκτάσεις και την έντονη δόμηση.

Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο γεωλόγος κ. Ιωάννης Βαζίμας, «την περίοδο 2005-2014 στην περιοχή κατεγράφησαν 445 πυρκαγιές συνολικής καμένης έκτασης 3.700 στρεμμάτων, όπου το 70% περίπου ήταν δασικές και αγροτολιβαδικές εκτάσεις, το βασικό φυσικό αντιπλημμυρικό σύστημα που διαθέτουμε δωρεάν και σε αφθονία. Αρα προφανώς το θέμα δεν ήταν αν θα πλημμυρίσει η περιοχή, αλλά πότε και πόσο».

Χάρτης που απεικονίζει την πιθανή έκταση πλημμύρας του ρέματος Σούρες στην Μάνδρα από βροχή που εμφανίζεται κατα μέσο όρο μια φορά στα χίλια χρόνια.

Πάντως, η «ευαισθησία» της Μάνδρας ήταν γνωστή από το 2012, οπότε και είχε αναγνωριστεί κατά την Προκαταρτική Αξιολόγηση Κινδύνων Πλημμύρας στα πλαίσια της Οδηγίας 2007/60/ΕΚ, ως ζώνη δυνητικά υψηλού κινδύνου πλημμύρας (χαμηλή ζώνη Μεγάρων-Ν. Περάμου). Μάλιστα αντίστοιχα περιστατικά πλημμυρών του παρελθόντος δεν άφηναν καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για μια πολύ ευάλωτη περιοχή.

«Οι πλημμύρες που σημειώθηκαν στην περιοχή στις 26 Ιανουαρίου του 1996 στην περιοχή του Θριασίου πεδίου, που περικλείεται από την Ελευσίνα, τη Μάνδρα, τη Μαγούλα και τα Μέγαρα, είχαν σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης, όπως επίσης και εργοστάσια, να παραδοθούν στο έλεος της λάσπης, που κατέβαινε από τα Γεράνια όρη, καθώς η περιοχή έχει καεί επανειλημμένα. Αντίστοιχα προβλήματα προκάλεσαν και οι ισχυρές βροχοπτώσεις που σημειώθηκαν στις 27 Φεβρουαρίου του 2015 στην Αττική», περιγράφει ο κ. Βαζίμας.

Παρόλα αυτά η περιοχή παρέμενε ανοχύρωτη. Αν και οι μελέτες για αντιπλημμυρικά έργα ήταν έτοιμες, η κατασκευή των έργων δεν είχε ακόμη ξεκινήσει.

«Πράγματι υπάρχουν περιοχές και εντός της Αττικής αλλά και σε όλη την Ελλάδα που είναι ευάλωτες λόγω πλημμυρών. Και αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με την κλιματική αλλαγή, ούτε φυσικά με την όποια “θεομηνία” επικαλούμαστε και η οποία δυστυχώς αποτελεί μοιρολατρική αποδοχή της αδυναμίας μας να λειτουργήσουμε οργανωμένα και με σχέδιο απέναντι σε φυσικά φαινόμενα που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν», υποστηρίζει ο κ. Γραμματικογιάννης.

«Δεν είναι δυνατό να ξέρουμε ότι στην Νέα Πέραμο υπάρχει κίνδυνος πλημμύρας και να επιτρέπουμε στους κατοίκους της περιοχής να χτίζουν υπόγεια ή να κατοικούν σε αυτά. Δεν γίνεται να μετατρέπουμε γνωστές πλημμυρικές εκτάσεις σε οικισμούς με σχέδια πόλης κτλ και να μην έχει ληφθεί μέριμνα εκ των προτέρων πώς θα αντιμετωπιστεί μια ενδεχόμενη πλημμύρα. Δεν είναι δυνατό να μην γίνονται συστηματικά καθαρισμοί χειμάρρων από φερτά υλικά ή να επιτρέπουμε την καταπάτηση τους για δεκαετίες, αλλά ούτε και να εμπλέκονται 18 φορείς στον αντιπλημμυρικό σχεδιασμό μιας περιοχής», συμπληρώνει ο κ. Γραμματικογιάννης.

Η περίπτωση της Μάνδρας δεν είναι ασφαλώς η μοναδική. Συνολικά στην Αττική έχουν καθοριστεί εννέα περιοχές ως ζώνες δυνητικά υψηλού κινδύνου πλημμύρας, οι οποίες καταλαμβάνουν το 21,2% της έκτασης.

«Πρόκειται για τις παράκτιες περιοχές Σαρωνίδας-Αναβύσσου-Παλαιάς Φώκαιας, τη χαμηλή ζώνη Λουτρακίου, την περιοχή των Μεσογείων, τη Χαμηλή ζώνη Μεγάρων-Ν. Περάμου, τη χαμηλή ζώνη Ασπροπύργου-Ελευσίνας, τη χαμηλή ζώνη λεκάνης τεχνητής λίμνης Μαραθώνα, την παράκτια πεδινή περιοχή Μαραθώνα-Νέας Μάκρης, τη λεκάνη π. Κηφισού και τις παράκτιες περιοχές Βάρης – Αγίας Μαρίνας Κορωπίου», συμπληρώνει ο κ. Βαζίμας.

Σε εθνικό επίπεδο υπάρχουν 11 αντίστοιχες ζώνες στα νησιά Αιγαίου (π.χ. χαμηλές περιοχές νήσου Λήμνου, χαµηλή ζώνη περιοχής Κάµπου Χίου και πόλης Χίου, παραθαλάσσια περιοχή Αγ. Προκόπης, Αγ. Άννα και πόλης Νάξου κ.α.), 19 περιοχές στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα όπως οι παρόχθιες χαμηλές περιοχές π. Σπερχειού, η χαμηλή ζώνη ρεμάτων παράκτιας περιοχής Στυλίδας-Καμένων Βούρλων, η χαμηλή ζώνη άνω ρου Βοιωτικού Κηφισού κ.α..

Πηγή: Καθημερινή

Τον αποτροπιασμό του για τον τραυματισμό της δικηγόρου από ρίψη φωτοβολίδας χθες κατά τη διάρκεια των χθεσινών επεισοδίων στα Εξάρχεια εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Η τυφλή επίθεση και ο σοβαρός τραυματισμός της δικηγόρου και πανεπιστημιακού από ρίψη φωτοβολίδας στο πόδι της, κατά τη διάρκεια των χθεσινοβραδινών επεισοδίων, προκαλεί αποτροπιασμό.

Τέτοιες ενέργειες προσιδιάζουν μόνο σε φασιστικές, εγκληματικές πρακτικές, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με κοινωνικές διαμαρτυρίες ή οποιοδήποτε κίνημα, και είναι απολύτως καταδικαστέες.

Εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στην τραυματία και της ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση.»

Μια σειρά νέων φωτογραφιών από τις συναυλίες που δίνει αυτό τον καιρό σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες για το νέο άλμπουμ της “French Touch” ανέβασε στο Instagram η Κάρλα Μπρούνι. Ανάμεσά τους και εικόνες από το περασμά της από την Αθήνα όπου έδωσε δύο συναυλίες στο “Παλλάς”.

https://www.instagram.com/p/BapMIEshMAr/?taken-by=carlabruniofficial

 

https://www.instagram.com/p/BaonsrHhovK/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/Baq2J99BDhJ/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/Ban1c39hY1e/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/Ban9JC8BKTy/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BajTtxKh0f2/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BbMWanahS2K/?taken-by=carlabruniofficial

 

https://www.instagram.com/p/BadoiRpB0-V/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BaXbnpFBtIf/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BaEju7AhMUq/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BZ6S1mkhvE2/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BZ4DBg4hW2h/?taken-by=carlabruniofficial

https://www.instagram.com/p/BZwP6bDhfff/?taken-by=carlabruniofficial