Μήνας: Σεπτέμβριος 2017

«De te fabula narratur, έγραφε ο Μαρξ στον πρόλογο του Κεφαλαίου. Για σένα μιλάει ο μύθος. Θα έπρεπε λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης να γνωρίζει πως η μάχη των ιδεών, όπως και η μάχη για την ερμηνεία της ιστορίας, αφορά πρωτίστως το παρόν και το μέλλον και όχι το παρελθόν.

Τον διαβεβαιώνουμε επίσης πως ο Πρωθυπουργός, ό,τι είχε να πει για τον εκλιπόντα Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, το είπε με τον προσήκοντα σεβασμό στο πολιτικό του μνημόσυνο στη Βουλή των Ελλήνων.

Εξάλλου την υπεράσπιση και δικαίωση της πολιτικής του σήμερα  την έχουν αναλάβει τα στελέχη και οι μνηστήρες της Κεντροαριστεράς.

Όσο για τον ίδιο, δε χρειάζεται να διαμαρτύρεται. Έχει να γράψει άρθρα για τον ομοϊδεάτη του, κ. Κώστα Σημίτη».

Τα παραπάνω σχολιάζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, με αφορμή την ακόλουθη ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο facebook για το άρθρο του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, για τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ:

«Ο κ. Τσίπρας στο παρελθόν έκανε την αγιογραφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τώρα του Ανδρέα Παπανδρέου. Ίσως του χρόνου κάνει του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Μονίμως ψαρεύει σε θολά νερά γυρνώντας στο παρελθόν γιατί εκείνος έχει υποσκάψει το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Δεν τον ακολουθούμε στη βουτιά στο χθες. Με ενδιαφέρει πως θα είναι η Ελλάδα του 2030, όχι πως ήταν η Ελλάδα του 1980.

Και κάτι τελευταίο για όσους έχουν ιστορικές αναζητήσεις. Ο Μαρξ είχε μάλλον δίκιο όταν έλεγε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα…».

https://youtu.be/o-liOosnsGE

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να επικεντρώνει την τακτική του στην ομιλία που θα εκφωνήσει στη ΔΕΘ για να σηματοδοτήσει την αντιπολιτευτική του «γραμμή», στο επικοινωνιακό επιτελείο, όμως, της Ν.Δ βρίσκεται, παράλληλα, στα σκαριά ένα άλλο πολιτικό «πρότζεκτ». Το ενδιαφέρον των συνεργατών του (επικοινωνιακοί σύμβουλοι και εκλογολόγοι) εκπονούν ειδικό σχεδιασμό για την προσέλκυση των 17άρηδων, των νέων, δηλαδή, ψηφοφόρων που αποτελούν ένα εξαιρετικά κρίσιμο «target group» για τις επόμενες εκλογές.

Στο πλαίσιο αυτό αναμένεται να επιστρατευθούν πρόσωπα- πρότυπα για τη νεολαία, όπως ο Αντώνης Ρέμος, ο Σάκης Ρουβάς ή ο «απόστρατος» πια μπασκετμπολίστας του Παναθηναϊκού Δημήτρης Διαμαντίδης, ενώ ακόμα μεγαλύτερη έμφαση θα δοθεί στα μηνύματα και σλόγκαν μέσω του twitter και του facebook.
Ένα ζήτημα που μπορεί οι περισσότεροι να μην το θυμούνται είναι ο νόμος ψηφίστηκε το προηγούμενο καλοκαίρι με την ΝΔ να κατηγορεί τότε την κυβέρνηση για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση υπό το επιχείρημα πως στόχος της είναι οι 17άρηδες.
Σύμφωνα με τους μέχρι τώρα υπολογισμούς περίπου 120.000 μαθητές που θα έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους, θα έχουν δικαίωμα ψήφου στις εθνικές εκλογές, ένας αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος, καθώς μπορεί ακόμα και να κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη και αρκετά δύσκολη κατηγορία την οποία δεν μπορούν να μετρήσουν οι δημοσκόποι καθώς ο τρόπος επικοινωνίας γίνεται μόνο μέσω social media.
Στην ΝΔ που είχε καταψηφίσει την συγκεκριμένη ρύθμιση, κατηγορώντας την κυβέρνηση πως προχώρησε σε αυτή την κίνηση για ψηφοθηρικούς λόγους, οι νέοι ψηφοφόροι αποτελούν εδώ και χρόνια «πληγή» για την κεντροδεξιά παράταξη. Παραδοσιακά η συγκεκριμένη δεξαμενή ψηφοφόρων είναι άγνωστη για την ΝΔ, παρά το γεγονός ότι η αξιωματική αντιπολίτευση πανηγυρίζει κάθε χρόνο ότι η ΔΑΠ είναι η πρώτη φοιτητική δύναμη στα πανεπιστήμια.

Γι’ αυτό τον λόγο δεν θα πρέπει να θεωρείται καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι μόλις ανακοινώθηκαν οι αλλαγές Γαβρόγλου για τα πανεπιστήμια, υπήρξε παρέμβαση από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη που δήλωσε χωρίς δεύτερη σκέψη πως θα τον καταργήσει. Θέλοντας με αυτή την αντίδραση να δείξει πως μία από τις προτεραιότητες της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το ζήτημα της εκπαίδευσης. Άλλωστε το γεγονός ότι η εκλογική δύναμη της ΝΔ αποτελείται από μεγάλους σε ηλικία ψηφοφόρους, το είχε παραδεχθεί ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το που ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος, θέτοντας ως πρώτο στόχο την ανανέωση και την επιστροφή της νεολαίας στο κόμμα. Μάλιστα μία από τις πρώτες του κινήσεις ήταν η διάλυση και η επανασύσταση της ΟΝΝΕΔ, χωρίς ωστόσο μέχρι στιγμής να έχει πάρει τα όσα προσδοκούσε από αυτή την κίνηση, η οποία τελικά δίχασε παρά ένωσε την «γαλάζια» νεολλαία.
«Ομάδα Αλήθειας» και Άδωνις
Στο Μοσχάτο αναζητούν τρόπους για να απαντήσουν στο Μαξίμου και τις αλλαγές που προωθεί ο υπουργός Παιδείας, με τον πρόεδρο της ΝΔ να παρουσιάζει από το Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο να παρουσιάζει το δικό του μοντέλο εκπαίδευσης, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες δεν θα διαφέρει ουσιαστικά από τον νόμο Διαμαντοπούλου, που εφαρμόζονταν μέχρι σήμερα, ενώ θα ταχθεί υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων. Παράλληλα μεγάλο μέρος της αντιπολιτευτικής τακτική της ΝΔ το τελευταίο διάστημα, έχει προσαρμοστεί πάνω σε αυτήν την κατηγορία βασιζόμενη στα social media.

Τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και τα κορυφαία στελέχη, με πρωταθλητή του twitter τον Άδωνι Γεωργιάδη, παρεμβαίνουν καθημερινά προκειμένου να έρθουν σε επαφή και να περάσουν τα μηνύματα τους στην νεολαία, που χρησιμοποιεί κατά κόρον τα συγκεκριμένα μέσα για να επικοινωνήσουν.
Επίσης και γι’ αυτό τον σκοπό δημιταουργήθηκαν τα βίντεο της «ομάδας αλήθειας» την οποία «ίδρυσε» ο Αντώνης Σαμαράς και οι συνεργάτες του και έδωσε σκυτάλη στα στελέχη του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως και το μητρώο στελεχών στο οποίο ποντάρει πολλά ο πρόεδρος της ΝΔ, καθώς αποτελείται από νέα πρόσωπα, αρκετά από τα οποία θα μετέχουν στα ψηφοδέλτια.
Αλλά και στα τηλεοπτικά παράθυρα η εντολή που έχει δοθεί από το επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ είναι να εκπροσωπούν την αξιωματική αντιπολίτευση νέα σε ηλικία στελέχη ( ο Κώστας Κυρανάκης με ιδιαίτερα σκληρό αντιπολιτευτικό λόγο είναι ένα εξ αυτών), τα οποία όμως δεν διαθέτουν την εμπειρία να αντιπαρατεθούν με τα πρόσωπα της κυβέρνησης με αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις να επικρατεί εκνευρισμός στο Μοσχάτο για την επιλογή που έχει γίνει.
«Εμπροσθοφυλακή» με Ρέμο, Ρουβά, Διαμαντίδη
Δεν αποκλείεται όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές να δούμε παρεμβάσεις υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Αντώνη Ρέμο (ο οποίος επισκέφθηκε τον πρόεδρο της Ν.Δ στα γραφεία της οδού Πειραιώς πριν μερικούς μήνες), του Σάκη Ρουβά, του Δημήτρη Διαμαντίδη, του Τάκη Φύσσα αλλά και άλλων αθλητών ή καλλιτεχνών που έχουν σημαντικά ερείσματα στην νεολαία.
Ειδικότερα για τον Σάκη Ρουβά έχει γραφτεί ότι έχει δεχθεί πρόταση να είναι υποψήφιος με τη Ν.Δ στις επόμενες εκλογές. Η δε παρουσία του στο γνωστό και δημοφιλές reality Voice τον καθιστά ιδιαίτερα αγαπητό στις νεότερες ηλικίες.
Ο πρόεδρος της ΝΔ διατηρεί πολύ καλές και προσωπικές σχέσεις μαζί τους.
Στόχος του επικοινωνιακού επιτελείου είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα να γίνουν ουσιαστικά οι πρεσβευτές και ο «Δούρειος Ίππος» του Κυριάκου Μητσοτάκη στους νέους, καθώς μπορούν πιο εύκολα στα μέρη που κινούνται και με την διαδραστική επαφή που έχουν να περάσουν τα μηνύματα που επιθυμεί η ΝΔ σε αυτή την κατηγορία. Είναι μια τακτική που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό και κυρίως στις ΗΠΑ και σύμφωνα με τους επικοινωνιολόγους έχει θετικά αποτελέσματα.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στην εφημερίδα Documento για το ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τη σχέση του πάλαι ποτέ Κινήματος με το ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την επέτειο ίδρυσής του στις 3 Σεπτεμβρίου 1974:

«Η γέννηση, η διαδρομή και η κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια της μεταπολίτευσης προσφέρονται όχι μόνο για ιστορική έρευνα αλλά και για πολιτικά συμπεράσματα, απολύτως χρήσιμα και στη σημερινή συγκυρία. Η αντιπαράθεση και οι διαμάχες για το χθες του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν πολύ με τις διαμάχες για το σήμερα της χώρας.

Το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα με το «στίγμα» μάλιστα του εξτρεμιστή, του βομβιστή και του φίλου της «τρομοκρατίας» εκείνης της εποχής, σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας, που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της μεταπολίτευσης, είναι ένα θέμα που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Όπως και πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής, από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση – ακόμα και  έπαρση – καλημέρα στον ήλιο, έφτασε στη σημερινή καληνύχτα στον ριζοσπαστικό εαυτό του.

Βέβαια, από ιστορικής άποψης, τα γεγονότα είναι πολύ πρόσφατα για να μην επηρεάζεται – και σε πολλές περιπτώσεις να μην αλλοιώνεται – η ιστορική ματιά από τις τρέχουσες πολιτικές και κομματικές βλέψεις. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για το λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Οι ερμηνείες για την «αφύσικη» και εντέλει ζημιογόνα για την Ελλάδα «εισβολή» του στο πολιτικό σκηνικό, που ακόμη εξακολουθεί να θεωρείται από τη Δεξιά και τις συντηρητικές δυνάμεις ως διαταραχή της ομαλής παραδοσιακής δικομματικής εναλλαγής στην εξουσία, δίνουν και παίρνουν και στις μέρες μας. Στο πλαίσιο αυτό και προσπαθώντας να αποφύγω τις εύκολες και σκόπιμες αναγωγές και συγκρίσεις, μπορώ με κάποια σιγουριά να επισημάνω μερικούς από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας, η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μετεμφυλιακής περιόδου, κρίση που επέτεινε περισσότερο η δικτατορία. Δεύτερος παράγοντας, ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας. Τρίτος σημαντικός παράγοντας, η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που συμβόλιζε ήδη από την εποχή της προδικτατορικής περιόδου, το αίτημα της αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχθηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις και αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: Διέθετε το πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε.

Με τη Δημοκρατία ακόμα ευάλωτη, την Αριστερά διασπασμένη, ρημαγμένη από τους διωγμούς και καθηλωμένη σε σχήματα που αναφέρονταν σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το παλιό Κέντρο απαξιωμένο από τις ίντριγκες των παραγόντων και παραγοντίσκων του και την παραδοσιακή Δεξιά αμήχανη για το πώς να αντιμετωπίσει το τεράστιο λαϊκό κύμα που προέκυψε από τη χούντα και την αντίσταση σ’ αυτή, ο Ανδρέας κατάλαβε, ότι μόνο με την ενέργεια αυτού ακριβώς του κύματος, που οι άλλοι έβλεπαν με επιφύλαξη ή και φόβο, ήταν δυνατό να κάνει η χώρα ένα άλμα προς τα εμπρός.

Τρεις παράγοντες, τρεις ιστορικές προϋποθέσεις, τρεις δυναμικές συμπυκνώσεις που συμπληρώνοντας η μία την άλλη κατάφεραν να συσπειρώσουν, να πείσουν και να ενθουσιάσουν μεγάλα τμήματα της λαϊκής προοδευτικής πλειοψηφίας. Το ενοποιητικό νήμα των τριών αυτών προϋποθέσεων, η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεν ήταν μόνο σωστή, δίκαιη και επαναστατική για την εποχή, αλλά και εφαρμόσιμη, εφικτή, καταλυτική. Όπως έλεγε και ο Γκράμσι, οι ιδέες είναι μεγάλες όταν είναι εφικτές. Όταν γίνονται κτήμα των μαζών και των εργαζόμενων.

Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε, ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προϊόν και αποτέλεσμα μιας ιστορικής στιγμής, αλλά και ενός ηγέτη που την διέγνωσε σωστά. Η προσπάθεια να συνενωθούν οι τρεις γενιές, της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, κάτω από τους μεγάλους στόχους μιας Διακήρυξης και τη στέγη ενός ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν σημαία τους την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί σήμερα να φαίνεται σχεδόν αυτονόητη. Δεν ήταν έτσι όμως. Αποτέλεσε τομή στην πολιτική και στην κοινωνία. Έδειξε το δρόμο της απαλλαγής από το σκοτάδι της μετεμφυλιακής κυριαρχίας του χωροφύλακα και της Δεξιάς. Το δρόμο της απελευθέρωσης από την ξένη εξάρτηση, που οδήγησε στη χούντα και στην κυπριακή τραγωδία. Το δρόμο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, χωρίς διαχωρισμούς και πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Και έβαλε για πρώτη φορά τα κυρίαρχα αιτήματα της κομμουνιστικής Αριστεράς, για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλισμό στο κέντρο της αντιπαράθεσης. Προσδίνοντας τους μάλιστα χαρακτήρα ρεαλιστικό στα μάτια μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, που είχε κουραστεί να τα βλέπει γραμμένα σε τοίχους, πλάι σε τρύπες από σφαίρες και σε ματωμένες σημαίες.

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70, μικρό και σχεδόν στο περιθώριο, κατάφερε – ακριβώς αξιοποιώντας τον ηλεκτρισμό της εποχής του – να μετεξελιχθεί ραγδαία όχι μόνο σε μεγάλο κόμμα αλλά και σε παραγωγό προοδευτικής ενέργειας για πολλά χρόνια, εξηγείται, νομίζω, ακριβώς από το χιλιοειπωμένο ραντεβού με την Ιστορία. Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο. Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ένωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο – και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο – δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις.

Αυτό που όμως είναι περισσότερο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα και ο ενθουσιασμός με τα οποία η προοδευτική λαϊκή πλειοψηφία αγκάλιασε το εγχείρημα. Η ανάδειξη της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας σε προνομιακά κοινωνικά στηρίγματα του ΠΑΣΟΚ του έδωσε τον δυναμισμό και την προωθητική δύναμη να φτάσει από το 13% του 1974 στο 48% του 1981. Εκατομμύρια καταπιεσμένοι επί δεκαετίες «ΕΑΜογενείς», θύματα του φακελώματος και του μετεμφυλιακού εμπορίου εθνικοφροσύνης, είδαν στο ΠΑΣΟΚ την δυνατότητα να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση. Τολμώ να πω ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από αυτούς, είχαν δεσμούς αίματος με την αποκαλούμενη παραδοσιακή Αριστερά. Στο ΠΑΣΟΚ όμως είδαν την ευκαιρία να γίνουν πράξη κάποια από αυτά που πίστευαν. Το ίδιο ισχύει και για τις γενιές του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου. Και το αποτέλεσμα ήταν, αγκαλιάζοντας τον μεγάλο «αντιδεξιό» κόσμο, το ΠΑΣΟΚ να γίνει πανίσχυρο.

Πώς και γιατί, το πανίσχυρο αυτό κόμμα, που συνένωσε τόσες και τόσο ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις και πρόσφερε τόσα στην κοινωνία και την Ελλάδα στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, μεταμορφώθηκε από δύναμη αλλαγής σε δύναμη του καθεστώτος της συντήρησης και της διαπλοκής είναι ένα θέμα που οφείλει κανείς να προσεγγίζει χωρίς απλουστεύσεις και αναθέματα. Το γεγονός πάντως είναι πως στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων. Στην εποχή μάλιστα των επιγόνων, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τα φαινόμενα αυτά προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα, μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτό που είναι σήμερα. Και που καμιά σχέση δεν έχει με το τρίπτυχο της 3ης του Σεπτέμβρη και τον ιδρυτή του.

Εξετάζοντας αυτή την πορεία από το άπειρο στο μηδέν, θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει τις τεράστιες προσπάθειες του κατεστημένου της εποχής, αφού δεν κατάφερε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ με τη συκοφαντία και κατά μέτωπο, να το εξουδετερώσει με την «αγάπη» και τους εναγκαλισμούς. Τη βαθμιαία διολίσθηση, με την επίκληση των συσχετισμών και της ανάγκης για στηρίγματα στο ισχυρό εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο, από την αναγκαιότητα των συμβιβασμών, στον συμβιβασμό και τελικά στο βόλεμα με την αναγκαιότητα, που είχαν κληθεί να αλλάξουν. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η διαβρωτική δύναμη της εξουσίας δεν αντιμετωπίστηκε, κυρίως μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, με την ευαισθησία και την αυστηρότητα που θα έπρεπε.

Οι πραγματικές δυσκολίες εξελίχθηκαν τελικά σε άλλοθι για μια σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Από το κόμμα της αλλαγής, περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος. Από τις ρωγμές που άφηνε από την αρχή η αντιφατική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, η κτητική του σχέση με την εξουσία, η απόσταση ανάμεσα στο λόγο και στην πράξη του ΠΑΣΟΚ, ξεπήδησαν οι επίγονοι που το οδήγησαν έως το σήμερα. Ανίκανο να αντισταθεί στην ορμή του νεοφιλελεύθερου ρεύματος, που σάρωνε και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, το νέο ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Σημίτη και των λεγόμενων εκσυγχρονιστών, εξελίχθηκε σε αντιπολίτευση μέχρι μηδενισμού του λεγόμενου παλιού ΠΑΣΟΚ. Από την πολιτική ως τέχνη του εφικτού, που δικαιολογούσε τα πάντα, συχνά και τα αδικαιολόγητα, το κόμμα πέρασε σε ένα είδος «νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», για να κατρακυλήσει τελικά σύμμαχος της σκληρής Δεξιάς στην επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων.

Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι, που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα – συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Διατρέχοντας την ιστορία αυτού του κόμματος, που σφράγισε την πορεία της μεταπολίτευσης, μπορεί κανείς βέβαια να διακρίνει διά γυμνού οφθαλμού τις διαφορές του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη αυτή την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω της κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: Ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα των λαϊκών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης, που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια».

 

Σκληρή απάντηση έδωσε ο υπουργός Ναυτιλίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής, στην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Φώφη Γεννηματά, μετά από την οξεία κριτική την οποία άσκησε στον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, για το άρθρο του στην εφημερίδα Documento για τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο οποίος ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ανήκε στην πατριωτική πτέρυγα του Κινήματος πριν διαγραφεί και μετακινηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ.

«Γιατί ενοχλεί το άρθρο του πρωθυπουργού;» αναρωτήθηκε ο υπουργός Ναυτιλίας και επέκρινε τη Φώφη Γεννηματά που χαρακτήρισε ύβρι το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα.

«Λάθος της Φώφης η παρέμβαση για το άρθρο του πρωθυπουργού» είπε χαρακτηριστικά.

Κάλεσε, δε, όσους αντιδρούν «να μας πουν πώς τον υπερασπίστηκαν, όχι να τον θυμόμαστε μόνο την 3η του Σεπτέμβρη. Πώς τον υπερασπιζόμαστε όλοι μας ενώ τον βρίζει η δεξιά».

Έσπευσε, επίσης, να πλέξει τον ύμνο του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «αν ήταν ο Ανδρέας η Ελλάδα δεν θα είχε μπει σε αυτή την περιπέτεια».

Διαβάστε την απάντηση της Φώφης Γεννηματά στο άρθρο Τσίπρα:

«Η προσπάθεια του κ. Τσίπρα να εμφανιστεί ως ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου, δεν είναι απλά αλαζονική και κωμική, είναι Ύβρις», τονίζει η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Η κ. Γεννηματά υπογραμμίζει: «Ο άνθρωπος που αλυσόδεσε την χώρα, που εκχώρησε τον εθνικό πλούτο, που υπονομεύει τους θεσμούς και διχάζει συνειδητά τους Έλληνες, ο λαθρέμπορος ελπίδας, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον μεγάλο ηγέτη των αξιών, τον άνθρωπο που έφερε την εθνική συμφιλίωση και έκανε το αίτημα της Αλλαγής πράξη».

Καταλήγει λέγοντας ότι «ο πανικός του κ. Τσίπρα μπροστά στην αναγέννηση της μεγάλης Κεντροαριστεράς, τον οδηγεί στο να εκτίθεται περισσότερο. Την λαϊκή καταδίκη όμως δεν θα την γλυτώσει».

https://youtu.be/F-CvymjPp6k

Το πολιτικό στίγμα του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ενόψει της ομιλίας του στην Θεσσαλονίκη και στη ΔΕΘ έδωσε ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Εποχή.

Το σχέδιο αξιοποίησης του θετικού μομέντουμ της φάσης δυναμικής ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, θα είναι ο βασικός άξονας στον οποίο θα κινηθεί ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στην ΔΕΘ, σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Δημήτρη Τζανακόπουλο. Όπως τονίζει ο υπουργός, τα δύο πολιτικά σχέδια που συγκρούονται και θα εκφραστούν στη ΔΕΘ αφορούν στον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστεί κάποιος την κανονικότητα: «με όρους αναδιανομής, κοινωνικού κράτους και προστασίας των εργασιακών σχέσεων ή προς όφελος της εγχώριας επιχειρηματικής ολιγαρχίας».

«Βρισκόμαστε», σημειώνει ο κ. Τζανακόπουλος, «σε μια φάση όπου θα πρέπει να μπει σε εφαρμογή το πολιτικό σχέδιο της δίκαιης ανάπτυξης, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, ώστε τα οφέλη να διανεμηθούν, με όσο το δυνατό δικαιότερο τρόπο. Τονίζει πως για να γίνει αυτό, «χρειαζόμαστε έναν σοβαρό σχεδιασμό προτεραιοποίησης των επενδυτικών σχεδίων που να αφορά και τη βέλτιστη αξιοποίηση των χρηματοδοτικών εργαλείων του κράτους», την αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων και την οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού κράτους.

Επισημαίνει ότι «σε αυτά τα τρία πεδία θα κριθεί η δυνατότητα της κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα εκτός κρίσης». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν αρνείται το γεγονός ότι πολλοί περνούν δύσκολα, ωστόσο, σημειώνει ότι η θετική πορεία των δεικτών έχει αντανάκλαση και στην πραγματική ζωή, φέρνοντας ως παραδείγματα τη μείωση της ανεργίας κατά 6% και την ανοδική πορεία του δείκτη της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Και υπογραμμίζει: «Αν και μένουν λοιπόν πολλά να γίνουν το πολιτικό ερώτημα παραμένει: Ποια πολιτική δύναμη μπορεί να εγγυηθεί, και κατά την περίοδο της οικονομικής ανάκαμψης, τη βελτίωση της θέσης των πολλών. Η σημερινή κυβέρνηση ή η Νέα Δημοκρατία με ένα σκληρό πρόγραμμα περικοπών και απορρύθμισης της αγοράς εργασίας;»

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος ασκεί δριμεία κριτική στη στρατηγική της αξιωματικής αντιπολίτευσης που “επένδυσε τρεις φορές στη στρατηγική της αριστερής παρένθεσης” και διαψεύστηκε και τις τρεις. «Η αντιπολιτευτική τακτική της ΝΔ είναι μυωπική. Έχει έντονα ακροδεξιά στοιχεία, επιδιώκει την πόλωση, ενίοτε άνευ αντικειμένου, και μετατρέπει μια σειρά ήσσονος σημασίας ζητήματα σε υψηλών τόνων αντιπαραθέσεις», αναφέρει, για να τονίσει ότι «στην ηγεσία της ΝΔ βρίσκεται σήμερα μια συμμαχία ακροδεξιών και νεοφιλελεύθερων και αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον». Με αφορμή την περίπτωση του Ταλίν, αναφέρει ότι η «ΝΔ εμφανίστηκε πιο ακροδεξιά από οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη έχει κατά καιρούς παίξει ρόλο στα πολιτικά πράγματα στη χώρα, αν εξαιρέσουμε τη Χρυσή Αυγή».

Αναφορικά με την γ’ αξιολόγηση επισημαίνει ότι θα ξεκινήσει με το θετικό φόντο ότι το 2017 “όχι μόνο θα επιτευχθούν οι στόχοι του προγράμματος αλλά και ότι θα έχουμε μια μικρότερη ή μεγαλύτερη υπεραπόδοση”. Προσθέτει ότι, ωστόσο, με δεδομένο ότι κάποιοι από τους δανειστές έχουν την τάση να μηδενίζουν το κοντέρ και να επαναφέρουν στην ημερήσια διάταξη των διαπραγματεύσεων ζητήματα που θεωρούνται κλειστά, δεν μπορεί κανείς να προεξοφλήσει ποια θα είναι η στάση τους.

Συμπληρώνει τη βεβαιότητά του ότι ως προς τους Ευρωπαίους δεν θα υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα και πως από εκεί και πέρα “εξαρτάται από το ΔΝΤ και από το πόσο εποικοδομητικό θα είναι στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, αν θα καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε σύντομα την τρίτη αξιολόγηση, κάτι που αποτελεί στόχο της κυβέρνησης και διακηρυγμένο στόχο των Ευρωπαίων, έτσι ώστε να περάσουμε πια στην τελική φάση υλοποίησης του προγράμματος και τον Αύγουστο του 2018 να βγούμε από τη φάση της σκληρής επιτροπείας και των μνημονίων”. «Εν κατακλείδι, νομίζω ότι υπάρχουν οι πολιτικές και οικονομικές προϋποθέσεις να συμβεί αυτό, αρκεί όλες οι πλευρές να μην τραβήξουν το σκοινί περισσότερο από όσο πρέπει», τονίζει. Σημειώνει ότι ήταν σχεδόν αναμενόμενο ότι η ΕΚΤ θα αντιδρούσε στις αρνητικές εκτιμήσεις ΔΝΤ για την πορεία των τραπεζών και θα αποκαθιστούσε την πραγματικότητα. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «έχει αρχίσει η Ευρώπη και οι πιο σκληρές δυνάμεις να αναθεωρούν την άποψή τους για το ΔΝΤ».

Ερωτηθείς αν ισχύει η πρόσκληση που είχε απευθύνει ο πρωθυπουργός στις δυνάμεις της κεντροαριστεράς, ο κ. Τζανακόπουλος σχολιάζει ότι «το λογικό θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και η αριστερά να έχουν ένα ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με αυτές τις δυνάμεις”. Ωστόσο, αναφέρει, ότι ενώ στην Ευρώπη βλέπουμε μια ριζοσπαστικοποίηση της σοσιαλδημοκρατίας στην Πορτογαλία, την Ισπανία, ακόμα και τη Γερμανία, “στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΣΥ αλλά και οι υπόλοιπες δυνάμεις του κέντρου δεν φαίνεται να επηρεάζονται από αυτή τη μετατόπιση» . «Οι δυνάμεις που συγκροτούν το Κέντρο, εδώ και πολλά χρόνια έχουν επιλέξει όχι απλά μια στρατηγική σύμπλευσης με τον νεοφιλελευθερισμό αλλά μια σύμπλευση πολιτικού χαρακτήρα με δυνάμεις της δεξιάς» .

«Το εργασιακό, κατά τη γνώμη μου, (οφείλει να) είναι ο πυρήνας της πολιτικής μας στρατηγικής και η βασική μας διαχωριστική γραμμή από τη ΝΔ», υπογραμμίζει ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, εξηγώντας γιατί είναι πολύ κρίσιμη για τους εργαζόμενους η παραμονή αυτής της κυβέρνησης.

Ειδικότερα αναφέρει ότι «από τη μια, έχουμε ένα μοντέλο ανάπτυξης του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο λέει ότι η ανταγωνιστικότητα πρέπει να στηριχθεί στη συντριβή της εργασίας και στη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών χαμηλού εργατικού κόστους, περιορισμού των εργατικών δικαιωμάτων, διάλυσης κάθε συνδικαλιστικής δράσης, περιορισμού των κατακτήσεων, πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας». Από την άλλη, σημειώνει, υπάρχει η στρατηγική στόχευση της κυβέρνησης: «η ανάπτυξη για να είναι δίκαιη και να μπορεί να παράγει οφέλη για τους πολλούς δεν μπορεί να στηριχθεί στη συντριβή της εργασίας, αντιθέτως πρέπει να στηριχθεί σε ένα παραγωγικό μοντέλο υψηλών μισθών, εργατικών δικαιωμάτων, ενίσχυσης της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων».

Απαριθμώντας τις πρόσφατες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, νομοθετικές και άλλες, τονίζει πως αυτές οι κινήσεις «σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μετά τον Αύγουστο του 2018 θα επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, δηλαδή η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων, αλλά και η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης αρχίζουν να συγκροτούν μια δέσμη προστατευτικών ρυθμίσεων για την εργασία, που ενισχύει τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων». « Αυτό πρέπει να συμπληρωθεί και από μια πρωτοβουλία για την αύξηση του κατώτατου μισθού, όταν θα έχουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε σε μια τέτοια κίνηση, που θα δημιουργήσει εντελώς διαφορετικούς όρους», προσθέτει.

Ξεκάθαρες αποστάσεις από τις ακραίες θέσεις που εκφράζουν κορυφαία στελέχη της ΝΔ παίρνει με συνέντευξη του στη ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας. Φωτογραφίζοντας τον Άδωνι Γεωργιάδη, σημειώνει ότι «λαϊκίστικες φωνές και ακραίες θέσεις προκαλούν ζημιά στην παράταξη» και προσθέτει με νόημα «προσφέρουν κακή υπηρεσία στην στην παράταξη όσοι δεν έχουν καταλάβει ούτε που ήρθαν, ούτε που βρίσκονται». Παράλληλα ο Απόστολος Τζιτζικώστας υποστηρίζει πως η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να βγάλει την χώρα από την κρίση και τονίζει την ανάγκη σημαντικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα.

Η συνέντευξη του Απόστολου Τζιτζικώστα στη Νέα Σελίδα:

Μία εβδομάδα πριν από τα εγκαίνια της ΔΕΘ και τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού εκτιμάτε πως με την μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση μπορεί να βγάλει την χώρα από την κρίση και να μπει ένα τέλος στα μνημόνια;

Για να βγούμε οριστικά από την κρίση χρειάζεται μια κυβέρνηση με ικανούς και αποφασισμένους ανθρώπους που έχουν τη βούληση να κάνουν γρήγορα τις βαθιές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος, να μειώσουν τους φόρους και να τονώσουν την αγορά. Μια κυβέρνηση που πιστεύει στην επιχειρηματικότητα και έχει σχέδιο για να γίνει η Ελλάδα ελκυστική στις ιδιωτικές επενδύσεις, για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να παραχθεί πλούτος στη χώρα. Δύο χρόνια τώρα, αυτά δεν τα έχουμε δει. Αντίθετα, η σημερινή κυβέρνηση εφαρμόζει πολιτικές ακραίας φορολόγησης, εφευρίσκει και βάζει διαρκώς νέα εμπόδια στις επενδύσεις και δείχνει να μην πιστεύει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι μόνο πότε θα βγει η χώρα από τα μνημόνια, αλλά κυρίως το πότε θα βγούμε επιτέλους, οριστικά από την κρίση.

Είστε ένας πολιτικός που έχετε ταχθεί υπέρ των συναινέσεων. Βλέπετε να υπάρχει μια τέτοια προοπτική στον ορίζοντα; ή θα πρέπει να οδηγηθεί η χώρα άμεσα σε εκλογές; Αυτό δεν θα επηρεάσει την πορεία της οικονομίας;

Να συμφωνήσουμε στο αυτονόητο; Αν είχε επιτευχθεί έστω και μια στοιχειώδης συννενόηση όταν ξεκινούσε η κρίση στη Ελλάδα, οι θυσίες των πολιτών θα έπιαναν τόπο και η χώρα θα ήταν ήδη σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Κοιτάξτε, στο πράγματι πολύ σημαντικό ζήτημα της συναίνεσης και της συννενόησης, η εκάστοτε κυβέρνηση έχει το πάνω χέρι. Πιστεύω λοιπόν, ότι και σήμερα, έαν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να υπάρχει ένα μίνιμουμ συννενόησης στα βασικά ζητήματα, θα μπορούσε να το επιδιώξει και να το πετύχει. Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ της αντιπολίτευσης, διαθέτει ιστορικά και υπευθυνότητα και σοβαρότητα και ρεαλισμό. Από εκεί και πέρα συμφωνώ μαζί σας ότι η οικονομία χρειάζεται πολιτική σταθερότητα, όμως όπως σας είπα και προηγουμένως δεν είναι αυτό αρκετό από μόνο του, χρειάζεται και ένα σταθερό και φιλικό περιβάλλον για την επιχειρηματικότητα και τις επενδύνεις. Η κυβέρνηση μπορεί σιγά σιγά να αλλάζει πολιτική, όμως δυστυχώς δείχνει να μη θέλει να αλλάξει ρητορική. Μια ρητορική που σε ορισμένες περιπτώσεις συνοδεύεται και από ακραίες ιδεοληπτικές παρεμβάσεις που βάζουν σε κίνδυνο μεγάλες επενδύσεις, με ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις για τη χώρα.

Ωστόσο δεν έχετε κρύψει τον προβληματισμό σας και για την στρατηγική που ακολουθεί η αξιωματική αντιπολίτευση. Τι θα πρέπει να αλλάξει η ΝΔ για να μπορέσει να διευρύνει το εκλογικό σώμα στο οποίο απευθύνεται;

Τις όποιες απόψεις εκφράζω, τις καταθέτω πάντα με αποκλειστικό γνώμονα το καλό της παράταξης. Η Νέα Δημοκρατία έχει αφήσει πίσω της τη στείρα αντιπολιτευτική κριτική και διαθέτει πλέον και τις προτάσεις και το σχέδιο και τη βούληση για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και να γίνει μια καλύτερη κυβέρνηση για την Ελλάδα.

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για δεξιά στροφή της ΝΔ και για ακραία ρητορική από ορισμένα στελέχη της. Μπορεί να βλάψει την παράταξη αυτή η στάση και να χάσει τον ιδεολογικό προσανατολισμό της;

Η Νέα Δημοκρατία ήταν και είναι η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη της χώρας που πιστεύει στον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Αυτός είναι ο σταθερός και αδιαπραγμάτευτος ιδεολογικός μας προσανατολισμός, όπως διαμορφώθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κραυγές, λαϊκίστικες φωνές, ακραίες θέσεις και συμπεριφορές μόνο ζημιά προκαλούν στην παράταξη. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές που οι ακρότητες αποτέλεσαν σανίδα σωτηρίας για την κυβέρνηση, που τις χρησιμοποίησε για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματα. Προσφέρουν λοιπόν, κακή υπηρεσία και στην παράταξη και στη χώρα, όσοι δεν έχουν καταλάβει ούτε πού ήρθαν, ούτε πού βρίσκονται ούτε και ποιους εκφράζουν.

Ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι στόχος της επικείμενης μεταρρύθμισης του Καλλικράτη; Τί είναι αυτό που χρειάζεται περισσότερο η αυτοδιοίκηση;
Ο αυτονόητος στόχος της μεταρρύθμισης του Καλλικράτη δεν μπορεί να είναι άλλος από τη βελτίωση της λειτουργίας της αυτοδιοίκησης. Και χρησιμοποιώ τον όρο «αυτονόητος» γιατί οι περιφέρειες και οι δήμοι έχουν κομβικό ρόλο, καθώς χειρίζονται κρίσιμα αναπτυξιακά ζητήματα, καθώς και θέματα καθημερινότητας, που έχουν άμεσο αντίκτυπο στη ζωή των πολιτών. Πρώτον λοιπόν, χρειάζεται θωράκιση της διοικητικής ανεξαρτησίας και της θεσμικής αυτοτέλειας της αυτοδιοίκησης και δεύτερον, φορολογική και οικονομική αποκέντρωση, για να έχουν απευθείας τα δικά τους έσοδα οι περιφέρειες και οι δήμοι και να μην εξαρτώνται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτά είναι τα κρίσιμα ζητήματα στα οποία πρέπει να επικεντρωθούμε αν πραγματικά θέλουμε η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη να έχει ουσία, περιεχόμενο και να παράγει αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια, η μεταρρύθμιση αυτή πρέπει να αποτελέσει το ορόσημο της μετάβασης από τη περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση στην περιφερειακή και τοπική διακυβέρνηση. Πρόκειται για ένα μεγάλο βήμα, το οποίο θα φέρει πιο κοντά τη χώρα μας στο εδραιωμένο, εδώ και χρόνια, σύγχρονο μοντέλο της Ευρώπης των Περιφερειών.

Σύμφωνα με την τελευταία εκδοχή του προγράμματος της επίσκεψης του Εμανουέλ και της Μπριζίτ Μακρόν, η άφιξη του γαλλικού προεδρικού αεροσκάφους τοποθετείται γύρω στις 13.30 το μεσημέρι της Πέμπτης. Ο Γάλλος πρόεδρος θα μεταβεί αμέσως στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη όπου θα καταθέσει στεφάνι και μετά θα μεταβεί στο προεδρικό μέγαρο. Επί της Ηρώδου του Αττικού έχει προγραμματισθεί η επίσημη υποδοχή από τον Προκόπη Παυλόπουλο και μετά θα ακολουθήσουν οι επίσημες συνομιλίες των δύο προέδρων και οι κοινές δηλώσεις.

Λίγο αργότερα ο Εμανουέλ Μακρόν θα μεταβεί στο Μέγαρο Μαξίμου όπου θα τον υποδεχθεί ο πρωθυπουργός και θα ακολουθήσουν οι συνομιλίες των δύο ανδρών, η σύσκεψη εργασίας των δύο κυβερνητικών αντιπροσωπειών και η συνέντευξη Τύπου Τσίπρα- Μακρόν. Επόμενος σταθμός θα είναι η φωταγωγημένη Πνύκα όπου ο πρωθυπουργός και ο Γάλλος πρόεδρος θα εκφωνήσουν ομιλίες με σαφή ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Το ίδιο βράδυ θα πραγματοποιηθεί το επίσημο δείπνο στο προεδρικό μέγαρο.
Την Παρασκευή, μετά τις συναντήσεις των επιχειρηματικών αποστολών με τον Γάλλο πρόεδρο στο Ίδρυμα Νιάρχος, ο Μακρόν θα μεταβεί στην Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή όπου θα συναντηθεί με την κοινότητα των Γάλλων που ζουν στην Αθήνα και μετά θα παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ στο Γαλλικό Ινστιτούτο.
Παράλληλο πρόγραμμα έχει εκπονηθεί για την Μπριζίτ Μακρόν. Η ίδια ζήτησε να επισκεφθεί (το απόγευμα της Πέμπτης) την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα όπου θα την συνοδεύσει η σύζυγος του πρωθυπουργού Μπέτυ Μπαζιάνα, ενώ το πρωί της Παρασκευής θα ξεναγηθεί στο Βυζαντινό Μουσείο συνοδευόμενη από την σύζυγο του προέδρου Σίσυ Παυλοπούλου. Δεν έχει διευκρινισθεί ακόμα που θα καταλύσει το γαλλικό προεδρικό ζεύγος αν και το πιθανότερο είναι να φιλοξενηθούν στη γαλλική πρεσβευτική κατοικία επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας.

Για τις βασικές τάσεις απόψεων στην κοινωνία σχετικά με τα ζητήματα του χαρακτήρα της παιδείας, την αρχιτεκτονική του πολιτεύματος, το νόμο περί ευθύνης υπουργών, τις σχέσεις κράτους εκκλησίας και τα κοινωνικά διακαιώματα μιλά στη “ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ” ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαλόγου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση Μιχάλης Σπουρδαλάκης.
Από τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει η Επιτροπή προκύπτουν οι τάσεις στην κοινωνία σχετικά με σημαντικά θέματα, όπως η άμεση εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η μείωση του αριθμού των βουλευτών, τα δημοψηφίσματα, η ίδρυση ή όχι ιδιωτικών πανεπιστημίων κ.ά.

 

Υπέρ των ιδιωτικών ΑΕΙ αλλά υπό δημόσιο έλεγχο κατά τα πρότυπα δυτικοευρωπαίκών χωρών και χωρίς δίδακτρα για τους φοιτητές τάσσονται οι περισσότεροι πολίτες που συμμετείχαν στη δημόσια διαβούλευση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Οι απαντήσεις τους έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και βσχετικά με τη δομή του πολιτεύματος και του πολιτικού συστήματος καθώς ζητούν άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας (από το λαό) αλλά με πλήρη αποσύνδεση από την προσφυγή σε εθνικές εκλογές εάν η Βουλή αποτύχει να εκλέξει τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα. Παράλληλα ζητούν να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών.

Η συνέντευξη

Σε τι φάση βρίσκεται τώρα ο διάλογος και πότε αναμένονται τα πορίσματα της Επιτροπής;
Οι συναντήσεις με τους οργανωμένους φορείς έχουν ολοκληρωθεί, αλλά εξακολουθούμε να λαμβάνουμε θέσεις και να τις αναρτούμε στο διαδίκτυο, όπως δυο πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις από την Ομοσπονδία Στρατιωτικών και τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. Έγιναν 8 συναντήσεις σε Περιφέρειες, 16 διαδικασίες στην Αθήνα, ενώ συμμετείχαμε και σε 12 επιστημονικές συναντήσεις. Τις επόμενες μέρες ολοκληρώνεται η συμπλήρωση και του δεύτερου ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου, το οποίο συγκροτήθηκε με βάση προτάσεις που κατατέθηκαν στην διαβούλευση και δεν αποτελούν θέσεις της επιτροπής. Σε αυτό καταγράφεται αισθητή αύξηση συμμετοχής των νέων και ακόμη πιο εντυπωσιακή των γυναικών. Η έκθεση θα είναι έτοιμη μέσα στον Σεπτέμβριο.
Ποια είναι η άποψη της κοινωνίας για την αρχιτεκτονική του πολιτεύματος;
Στο ζήτημα των αρμοδιοτήτων και του τρόπου εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας φαίνεται ότι η επιστημονική κοινότητα είναι πολύ επιφυλακτική για άμεση εκλογή. Αντίθετα, περισσότερη στήριξη δίνουν οι πολίτες. Όλοι, πάντως, ζητούν να αποσυνδεθεί το ζήτημα από την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες για νέα βουλή. Επίσης, οι περισσότεροι θέλουν να θεσπιστεί περιορισμός στις θητείες βουλευτών και να μειωθεί ο αριθμός τους κάτω από 300.
Στα ζητήματα συμμετοχής, η επιστημονική κοινότητα είναι επιφυλακτική για τα δημοψηφίσματα. Αντίθετα, οι πολίτες υποστηρίζουν λελογισμένη χρήση τους και πρόνοιες για λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία.
Για την Αυτοδιοίκηση, προτείνονται σαφέστερη κατοχύρωση της νησιωτικότητας και ενίσχυση της τοπικής διακυβέρνησης.

Για το ζήτημα Συνταγματικού Δικαστηρίου;
Νομίζω ότι επιστημονική κοινότητα, άλλοι φορείς και πολίτες, δεν συγκλίνουν στη θέσπισή του, προς το παρόν. Δεν θέλουν να δώσουν τόσο μεγάλη δύναμη σε ένα μικρό αριθμό πολιτών.
Για το νόμο περί ευθύνης υπουργών;
Καταγράφουμε ομοφωνία ότι το άρθρο 86 περί ευθύνης Υπουργών πρέπει να αναθεωρηθεί.
Για τις σχέσεις κράτους εκκλησίας;
Στο ζήτημα Εκκλησίας – Κράτους, δεν προκύπτει ο “διαχωρισμός” ως αίτημα. Υπάρχει, όμως, αίτημα επαναπροσδιορισμού των σχέσεων, άποψη στην οποία φαίνεται να συγκλίνει και μέρος της Εκκλησίας που συμμετείχε στη διαβούλευση. Επιφυλάξεις υπάρχουν για το αν και σε ποιο βαθμό θα πρέπει να τροποποιηθεί το άρθρο 3 και 13 περί επικρατούσας θρησκείας.
Ισχυρή είναι η στήριξη (πάνω από 70 %) στο ότι ο οικονομικός έλεγχος και οι οικονομικές υποχρεώσεις όλων των αναγνωρισμένων θρησκευτικών δογμάτων θα πρέπει να ασκείται από τα όργανα της πολιτείας.

Στον τομέα των δικαιωμάτων;
Στο ζήτημα των κοινωνικών δικαιωμάτων εκφράζεται βούληση θέσπισης συνταγματικής προστασίας τους. Γνωρίζουμε ότι τα δικαιώματα αυτά δεν εγείρουν νομικές αξιώσεις, δηλαδή δεν είναι μαχητά στα δικαστήρια, όμως έχει σημασία συμβολική και όχι μόνο, να περιλαμβάνονται στο Σύνταγμα.
Για ειδικά θέματα, όπως δημόσιοι χώροι, ενέργεια ή νερό, ζητείται να προβλεφθεί ιδιαίτερη προστασία τους, κυρίως από πολίτες και φορείς της Βόρειας Ελλάδας. Επίσης, πάνω από το 90% των ερωτηθέντων θεωρεί υποχρέωση της πολιτείας να προστατεύει και να αξιοποιεί τη δημόσια περιουσία και να κατοχυρώνεται ο δημόσιας χαρακτήρας και η ακώλυτη πρόσβαση σε κοινόχρηστους χώρους, όπως πλατείες, λιμάνια, παραλίες κτλ.
Περί του χαρακτήρα της εκπαίδευσης και το άρθρο 16;
Για το άρθρο 16 θέσαμε τρία ερωτήματα στη βάση προτάσεων που δεν είναι της Επιτροπής. Το ένα προέκυψε από τις αρχικές θέσεις της ΝΔ, δηλαδή τα ΑΕΙ να μπορούν να είναι νομικά πρόσωπα είτε δημοσίου είτε ιδιωτικού δικαίου υπό την εποπτεία του κράτους με τους ίδιους όρους όπως και τα δημόσια Πανεπιστήμια, άποψη που φαίνεται να προκρίνεται με πάνω από 50%. Το άλλο ήταν να μείνει το άρθρο όπως έχει, το οποίο υποστήριξε το ένα τρίτο των συμμετεχόντων. Το τρίτο ήταν του ονομαζόμενου καινοτόμου Συντάγματος, ομάδας υπό τον καθηγητή Νίκο Αλιβιζάτο, να μην υπάρχει δηλαδή κανένας περιορισμός, άποψη που πρόσφατα φαίνεται να ενστερνίζεται η ΝΔ και που προκρίνεται από περίπου 15% των συμμετεχόντων.
Σχετικά με το αν πρέπει να υπάρχουν δίδακτρα, πάνω από 70% των συμμετεχόντων τοποθετείται αρνητικά για όλους τους κύκλους σπουδών ενώ μόνο περίπου 7% αποδέχεται την επιβολή διδάκτρων. Επιπλέον, στην ερώτηση για ρητή πρόβλεψη πρόνοιας πρόσβασης γι’ αυτούς που δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, πάνω από 90% όσων απάντησαν την υποστηρίζουν.

Η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι ο διάλογος για την αναθεώρηση πρέπει να περιοριστεί αποκλειστικά στη Βουλή…
Εκείνοι που είχαν επιφύλαξη για την προκαταρκτική διαδικασία του διαλόγου ανάμεσα σ’ αυτούς που συγκροτούν το υποκείμενο της Δημοκρατίας, δηλαδή τον λαό, θα πρέπει να επανεξετάσουν τις αντιλήψεις τους και τη θεμελίωση των αξιών τους. Η Επιτροπή ασχολήθηκε με την προ-διαδικασία της αναθεώρησης, κάτι που νομιμοποιείται από τον συνταγματικό νομοθέτη, ο οποίος προβλέπει την έμμεση συμμετοχή του λαού στην αναθεωρητική διαδικασία στο βαθμό που μεταξύ της προτείνουσας και της αναθεωρητικής βουλής μεσολαβούν υποχρεωτικά εκλογές.
Πιστεύετε ότι το πολιτικό θέμα που δημιουργήθηκε κράτησε εκτός διαλόγου κάποιους φορείς;
Δυστυχώς, θα πρέπει να επισημάνω την απουσία επίσημων συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά και τη σχετική επιφύλαξη των ενώσεων δικαστών και επιστημονικών ενώσεων νομικών. Ωστόσο, υπήρξε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από όλους τους υπόλοιπους φορείς που κάλεσε η Επιτροπή, καθώς και από άλλους, που μας προσέγγισαν με δική τους πρωτοβουλία.
Ενστάσεις διατυπώνονται και για το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος ;
Η διεξαγωγή σχετικού δημοψηφίσματος είναι ένα σύνθετο και αμφιλεγόμενο νομικό και πολιτικό ζήτημα, που εκ των πραγμάτων προκαλεί διχογνωμίες και εντάσεις. Ως εκ τούτου δεν εμπίπτει στην αποστολή και την αρμοδιότητα της Επιτροπής.

Το άρθρο παρέμβαση του πρωθυπουργού έχει τίτλο: «Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;» και δημοσιεύεται στην εφημερίδα Documento ανήμερα της επετείου της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφερόμενος στον λαϊκισμό αναφέρει χαρακτηριστικά πως «δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει, και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για τον λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80».

Όσον αφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου αναφέρει πως «δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις κι αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: διέθετε ένα πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε».

Τέλος επισημαίνει πως «αν καθαρίσει κανείς όλη την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος».

Διαβάστε τα βασικά σημεία του άρθρου του πρωθυπουργού: 

Η γέννηση, η διαδρομή και η κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, προσφέρονται όχι μόνο για ιστορική έρευνα αλλά και για πολιτικά συμπεράσματα απολύτως χρήσιμα και στη σημερινή συγκυρία. Η αντιπαράθεση και οι διαμάχες για το χθες του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν πολύ με τις διαμάχες για το σήμερα της χώρας.

Το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα, με το στίγμα μάλιστα του εξτρεμιστή, του βομβιστή και του φίλου της τρομοκρατίας εκείνης της εποχής, σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της Μεταπολίτευσης είναι θέμα που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις.

Οπως και πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής, από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση -ακόμη και έπαρση- καλημέρα στον ήλιο, έφτασε στη σημερινή καληνύχτα στον ριζοσπαστικό εαυτό του. Βέβαια, από ιστορικής άποψης τα γεγονότα είναι πολύ πρόσφατα για να μην επηρεάζεται -και σε πολλές περιπτώσεις να μην αλλοιώνεται- η ιστορική ματιά από τις τρέχουσες πολιτικές και κομματικές βλέψεις.

Και συνεχίζει: 

Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει, και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για τον λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80.

Οι ερμηνείες για την «αφύσικη» και εντέλει ζημιογόνα για την Ελλάδα «εισβολή» του στο πολιτικό σκηνικό, που ακόμη εξακολουθεί να θεωρείται από τη Δεξιά και τις συντηρητικές δυνάμεις ως διαταραχή της ομαλής, παραδοσιακής, διακομματικής εναλλαγής στην εξουσία, δίνουν και παίρνουν και στις μέρες μας.

Στο πλαίσιο αυτό προσπαθώ να αποφύγω τις εύκολες και σκόπιμες αναγωγές και συγκρίσεις, μπορώ με κάποια σιγουριά να επισημάνω μερικούς από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ, από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας, η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μεταεμφυλιακής περιόδου, κρίση που επέτεινε περισσότερο η δικτατορία.

Δεύτερος παράγοντας, ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας.

Τρίτος σημαντικός παράγοντας, η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που συμβόλιζε ήδη από την εποχή της προδικτατορικής περιόδου το αίτημα της Αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο.

Για τον «ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου» αναφέρει:

Ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχτηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις κι αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: διέθετε ένα πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε.

Με τη δημοκρατία, ακόμη ευάλωτη, την Αριστερά διασπασμένη, ρημαγμένη από τους διωγμούς και καθηλωμένη σε σχήματα που αναφέρονταν σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το παλιό κέντρο απαξιωμένο από τις ίντριγκες των παραγόντων και παραγοντίσκων του την παραδοσιακή Δεξιά αμήχανη για το πώς να αντιμετωπίσει το τεράστιο λαϊκό κύμα που προέκυψε από τη χούντα και την αντίσταση σ’ αυτή, ο Ανδρέας κατάλαβε ότι μόνο με την ενέργεια αυτού ακριβώς του κύματος, που οι άλλοι έβλεπαν με επιφύλαξη ή και φόβο, ήταν δυνατό να κάνει η χώρα άλμα προς τα εμπρός.

Τρεις παράγοντες, τρεις ιστορικές προϋποθέσεις, τρεις δυναμικές συμπυκνώσεις που συμπληρώνοντας η μια την άλλη κατάφεραν να συσπειρώσουν, να πείσουν και να ενθουσιάσουν μεγάλα τμήματα της λαϊκής προοδευτική πλειοψηφίας. Το ενοποιητικό νήμα των τριών αυτών προϋποθέσεων, η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεν ήταν μόνο σωστή, δίκαιη και επαναστατική για την εποχή, αλλά και εφαρμόσιμη, εφικτή, καταλυτική (…). Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προϊόν και αποτέλεσμα μιας ιστορικής στιγμής, αλλά και ενός ηγέτη που τη διέγνωσε σωστά.

Η προσπάθεια να συνενωθούν οι τρεις γενιές, της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, κάτω από τους μεγάλους στόχους μιας διακήρυξης και τη στέγη ενός ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν σημαία τους την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί σήμερα να φαίνεται αυτονόητη. Δεν ήταν έτσι όμως. Αποτέλεσε τομή στην πολιτική και την κοινωνία (…).

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70, μικρό και σχεδόν στο περιθώριο, κατάφερε -ακριβώς αξιοποιώντας τον ηλεκτρισμό της εποχής του- να μετεξελιχθεί ραγδαία όχι μόνο σε μεγάλο κόμμα αλλά και σε παραγωγό προοδευτικής ενέργειας για πολλά χρόνια, εξηγείται, νομίζω, ακριβώς από το χιλιοειπωμένο ραντεβού με την Ιστορία.

Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο.

Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ενωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο -και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο- δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις (…).

Και προσθέτει:

Πώς και γιατί αυτό το πανίσχυρο κόμμα (…) μεταμορφώθηκε από δύναμη αλλαγής σε δύναμη του καθεστώτος της συντήρησης και της διαπλοκής είναι ένα θέμα που οφείλει κανείς να προσεγγίζει χωρίς απλουστεύσεις και αναθέματα.

Το γεγονός πάντως είναι πως στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων.

Στην εποχή μάλιστα των επιγόνων, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τα φαινόμενα αυτά προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα, μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σε αυτό που είναι σήμερα. Και που καμιά σχέση δεν έχει με το τρίπτυχο της 3ης του Σεπτέμβρη και τον ιδρυτή του (…).

Οι πραγματικές δυσκολίες εξελίχθηκαν τελικά σε άλλοθι για μια σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Από το κόμμα της αλλαγής περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος (…).

Και καταλήγει:

Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα-συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Διατρέχοντας την ιστορία αυτού του κόμματος, που σφράγισε την πορεία της Μεταπολίτευσης, μπορεί κανείς βέβαια να διακρίνει δια γυμνού οφθαλμού τις διαφορές με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα των λάικών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια.

«Η Κεντροαριστερά οφείλει να δικαιώσει την ιστορία της ως παράταξη προόδου κι αλλαγής», τονίζει ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Νίκος Παππάς, προσθέτοντας πως «με μια τέτοια Κεντροαριστερά ασφαλώς κι ο δρόμος των συγκλίσεων είναι ανοιχτός».

Μιλώντας στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα», ο κ. Παππάς κάλεσε τους υποψηφίους για την ηγεσία του υπό συγκρότηση νέου φορέα της Κεντροαριστεράς να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους με τη Ν.Δ., ενώ διερωτήθηκε «αν είναι δυνατόν ένας προοδευτικός άνθρωπος να υποστηρίζει έναν σχηματισμό», αν αυτός «πάρει εκ νέου πορεία συνεργασίας με τους κ.κ. Γεωργιάδη και Βορίδη, οι οποίοι είναι νοσταλγοί των χειρότερων στιγμών της ιστορίας μας», όπως είπε.

Ο κ. Παππάς ανέφερε ότι εντός του 2017 αναμένει να έχει ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες, ενώ άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο επανεξέτασης του φορολογικού πλαισίου των καναλιών, αν οι ιδιοκτήτες τους συμβάλουν στη σωτηρία του ΕΔΟΕΑΠ.

Παράλληλα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα ξεκινήσει το πρόγραμμα ανάπτυξης δικτύου οπτικών ινών υπερυψηλών ταχυτήτων ύψους 500 εκατ. ευρώ και ότι έως το τέλος του 2018 θα έχει ολοκληρωθεί σε όλο το Δημόσιο η ηλεκτρονική διακίνηση εγγράφων.

Πολλοί ανατρέχουν, φέτος, στο αυθεντικό κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ που παρουσιάστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974 και που λίγη ως καθόλου σχέση έχει με το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου, της συνεργασίας με την ΝΔ στην κυβέρνηση, του 12,5% στις εκλογές των μονοψήφιων δημοκοπικών δεδομένων. Ίσως οι διεργασίες σχετικά με το νέο φορέα της κεντροαριστεράς και το “τέλος εποχής” για το ΠΑΣΟΚ καθιστούν το κείμενο ακόμα πιο “ανθεκτικό” στο χρόνο και προβάλλεται ως μία αφορμή για προβληματισμό έναντι εκείνων που αναζητούν νέες ιδεολογικές πλατφόρμες και νέες συγκλίσεις ή αποκλίσεις…

Πρόκειται για την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Παρουσιάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 από την ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών παρουσία πολλών στελεχών του ΠΑΚ και του Αντιδικτατορικού αγώνα και αργότερα κομματικών στελεχών και Υπουργών του κινήματος.
39 χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στα όρια της κοινοβουλευτικής του επιβίωσης, διασπασμένο αλλά ακόμη στην εξουσία, σε δικομματική κυβέρνηση συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, την παραδοσιακή αντίπαλη δύναμη τα χρόνια του δικομματισμού.

Ολόκληρο το κείμενο:
Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Ελληνα.
Ομως η ενότητα του Λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας, δεν δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου και της Κυπριακής τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλέρια αποκατάσταση των θυμάτων της κατοχής.
Είναι βαθιά η ανησυχία του ελληνικού Λαού, γιατί οι επαγγελίες της κυβέρνησης για την αποκατάσταση ομαλής πολιτικής ζωής θα αποτελέσουν λόγια κενά περιεχομένου αν δεν συνοδευτούν -το γρηγορότερο δυνατό- από την τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Λέγεται ότι δεν ήρθε η ώρα. Οτι τώρα προέχει το εθνικό θέμα. Μα το επιχείρημα δεν ευσταθεί.
Πώς είναι δυνατό να παραμένουν σε θέσεις κρίσιμες για το έθνος εκείνοι που ευθύνονται για την εθνική συμφορά; Ακριβώς γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αποφασιστική καμπή, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος στην τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση.
Για να προστατέψουμε το έθνος, για να ανοίξουμε το δρόμο που οδηγεί στην αδέσμευτη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία. Σ’ αυτά τα πλαίσια πρέπει να ερμηνευτεί και η δικιά μας απόφαση να προχωρήσουμε σήμερα σε μια πολιτική πράξη, στη διακήρυξη των βασικών αρχών και στόχων ενός νέου πολιτικού Κινήματος, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.
Μόνο με την ενεργό πολιτική παρουσία των πολιτών, απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδας, θα εξασφαλιστούν τόσο η εθνική μας ανεξαρτησία όσο και η λαϊκή κυριαρχία. Ηρθε η ώρα να περάσουμε από την παθητική αναμονή στην ενεργό λαϊκή παρουσία για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας μας.
Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της Πατρίδας μας. Τα επτά μεσαιωνικά χρόνια που πέρασαν με τη στυγνή στρατιωτική δικτατορία και η τραγωδία της Κύπρου δεν αποτελούν παρά μια ιδιαίτερα σκληρή έκφραση της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Μεταβλήθηκε η Ελλάδα σε προχωρημένο πυρηνικό φυλάκιο του Πενταγώνου, για να εξυπηρετηθούν πιο αποτελεσματικά τα στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλίων.
Διαβρώθηκε ο κρατικός μηχανισμός, οι ένοπλες δυνάμεις, τα κόμματα, ο συνδικαλισμός, η πολιτική ηγεσία του τόπου έτσι, ώστε να καταστεί δυνατή η επιβολή ξενοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, όταν αυτό κρίθηκε πως συνέφερε την Ουάσιγκτον.
Επιβλήθηκε η στρατιωτική δικτατορία για να ανακοπεί η πορεία του Λαού μας προς τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Προκλήθηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και ακολούθησε η βάναυση τουρκική εισβολή στην Κύπρο, για να διχοτομηθεί η Μεγαλόνησος και να αποτελέσει τελικά ένα νέο στρατιωτικό ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μεταβλήθηκε η πατρίδα μας σε ξέφραγο αμπέλι, για να διαβρωθεί η οικονομία μας από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της Δύσης, με τη συνεργασία πάντα του ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου.
Για να μαραθεί η ελληνική ύπαιθρος, για να μην αποδίδει ο ιδρώτας του αγρότη, για να συνεχιστεί η μετανάστευση, η προσφορά φτηνής εργασίας στην πρωτεύουσα, μα και στην ξενιτιά, την Ευρώπη, την Αυστραλία, τον Καναδά.
Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Ελληνα εργαζόμενου πρέπει να ανακοπεί. Αντίθετα, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας.
Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού Κινήματος, που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Ελληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, το βιοτέχνη, το μισθωτό, τον υπάλληλο, στη θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας.
Τους καλούμε να πυκνώσουν τις τάξεις του. Να στελεχώσουν και να συμμετάσχουν στην κατεύθυνση ενός Κινήματος που θα προωθήσει ταυτόχρονα την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και τη δημοκρατία σ’ όλες τις φάσεις της δημόσιας ζωής.
Βασικός κυριαρχικός στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του Εθνους και στην υπηρεσία του Λαού.
Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν.
Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου, που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του Λαού, αλλά της οικονομικής ολιγαρχίας.
Και βέβαια πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει και από το στρατιωτικό και από το πολιτικό ΝΑΤΟ. Και βέβαια πρέπει να ακυρωθούν όλες οι διμερείς συμφωνίες που έχουν επιτρέψει στο Πεντάγωνο να μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο για την προώθηση της επεκτατικής του πολιτικής.
Μα πίσω από το ΝΑΤΟ, πίσω από τις αμερικάνικες βάσεις είναι οι μονοπωλιακές πολυεθνικές επιχειρήσεις και τα ντόπια υποκατάστατά τους. Γι’ αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί το θεμέλιο λίθο του Κινήματός μας.
Για να απολαμβάνει ο αγρότης το προϊόν του ιδρώτα του και της γης του, για να απολαμβάνει ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο μισθωτός, ο υπάλληλος, ο απλός Ελληνας, το προϊόν του μόχθου του. Για να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η εντυπωσιακή εισοδηματική ανισότητα ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και κοινωνικά στρώματα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα.
Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο Λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της Χώρας. Για να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Ελληνες.
Για να καταργηθούν τα προνόμια των λίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευτούν η μητέρα, το παιδί, τα γερατειά. Για να κατοχυρωθεί η κοινωνική και η οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Για να ελευθερωθεί η σκέψη και να γίνει η παιδεία κτήμα όλων των Ελλήνων.
Η σημερινή διακήρυξη των αρχών του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος αποτελεί εκκίνηση για την ίδρυση, στελέχωση και θεμελίωση ενός Κινήματος που θέλουμε να αποτελέσει το φορέα όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας.
Κάνουμε έκκληση αυτές οι δυνάμεις ενωμένες να προχωρήσουν στον αγώνα. Θεμελιακή αρχή του Κινήματος είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία -από τη βάση μέχρι την ηγεσία-, με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν.
Και το πρόγραμμα και τα οργανωτικό σχήμα θα συναποφασιστούν στην πορεία, με την ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών του πρώτου συνεδρίου που γρήγορα θα συγκληθεί. Και αυτό στα πλαίσια μιας κατοχυρωμένης δημοκρατικής διαδικασίας.
Εχει ο Λαός μας πικρή πείρα από τους κομματικούς σχηματισμούς του παρελθόντος, που στηρίζονταν στη φεουδαρχική σχέση ανάμεσα σε ηγέτες και βουλευτές, ανάμεσα σε βουλευτές και κομματάρχες, ανάμεσα σε κομματάρχες και ψηφοφόρους.
Από κομματικούς μηχανισμούς που είχαν αντικαταστήσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τις δημοκρατικές διαδικασίες με το ρουσφέτι και το παρασκήνιο. Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμούς αρχών, που να τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις και για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια.
Η σημερινή διακήρυξή μας είναι μια διακήρυξη που είμαστε βέβαιοι ότι αντικατοπτρίζει το πιστεύω, τους πόθους, τις απαιτήσεις, το όραμα του Ελληνικού Λαού. Εχει σκοπό να παρακινήσει συζήτηση και προβληματισμό σε εθνικό επίπεδο.
Η σημερινή μας διακήρυξη αποτελεί την πυξίδα που θα καθοδηγεί την πορεία μας προς μια νέα, αναγεννημένη, ανθρώπινη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, μια Ελλάδα που να ανήκει στους Ελληνες.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολιτικό Κίνημα που αγωνίζεται για τους ακόλουθους στόχους: ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.
Ο αγώνας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος για την εθνική μας αναγέννηση, για μια σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, στηρίζεται στην αρχή πως η εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας, πως η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της κοινωνικής απελευθέρωσης, πως η κοινωνική απελευθέρωση αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πολιτικής δημοκρατίας.
Για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα το στρατιωτικό καθεστώς της χούντας, που επιβλήθηκε με το πραξικόπημα της 21 Απρίλη 1967, δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερη στυγνή μορφή αποικιοποίησης της Ελλάδας από το Πεντάγωνο και το ΝΑΤΟ, με τη συνεργασία του εξαρτημένου δυτικοευρωπαϊκού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου.
Ως στόχο είχε την εξυπηρέτηση των στρατηγικών και οικονομικών επιδιώξεων του αμερικάνικου κεφαλαίου στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Γι’ αυτό ο αγώνας του Λαού μας αποβλέπει πρώτιστα στην οριστική εξάλειψη των αιτίων που οδήγησαν στη στυγνή δικτατορία της επταετίας. Κι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να δικαιωθεί αν δεν υπάρξει:
α) Τιμωρία των ενόχων και των βασανιστών της χουντικής επταετίας και των υπεύθυνων της προδοσίας της Κύπρου.
β) Πλήρης αποκατάσταση των θυμάτων της δικτατορίας.
γ) Αμεση ακύρωση όλων των ανελεύθερων και καταπιεστικών έκτακτων μέτρων της χουντικής επταετίας, καθώς και των παρόμοιων νομοθετημάτων των προδικτατορικών κυβερνήσεων.
δ) Εξασφάλιση της ελεύθερης επιστροφής των πολιτικών προσφύγων στην πατρίδα.
ε) Εξυγίανση όλου του κρατικού μηχανισμού.
στ) Εξάλειψη του παρακράτους και του κομματικού κράτους.
ζ) Αμεση ένταξη των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας στην υπηρεσία του Εθνους και του Λαού και υποβολή τους σε αποτελεσματικό, πλήρη και συνεχή έλεγχο από τη νόμιμα εκλεγμένη πολιτική ηγεσία.
Για την εξάλειψη του συστήματος που οδήγησε στην ιμπεριαλιστική κατοχή της πατρίδας μας και των συνθηκών που το δημιούργησαν, το διατηρούν και το προστατεύουν, για τη θεμελίωση μιας γνήσιας, αβασίλευτης, αναγεννημένης και σοσιαλιστικής Ελληνικής Δημοκρατίας, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα θέτει ως προϋπόθεση την επίτευξη των ακόλουθων συγκεκριμένων στόχων:
1 Κάθε εξουσία πηγάζει από το Λαό, εκφράζει το Λαό και υπηρετεί το Λαό. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική δομή της δύναμης στη χώρα μας διαρθρώνεται με τρόπο που να αποκλείει την παραβίαση της λαϊκής θέλησης με οποιοδήποτε τρόπο.
2 Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα άμυνας κάθε πολίτη σε κάθε προσπάθεια κατάλυσης της νόμιμης εξουσίας, κατάργησης του Συντάγματος και υποδούλωσης του Λαού μας.
3 Για τα βασικά δικαιώματα του πολίτη ισχύει ο Χάρτης των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η ελευθερία γνώμης και έκφρασης, η ελευθερία οργάνωσης για την επίτευξη συλλογικών σκοπών στα πλαίσια του Συντάγματος, το απαραβίαστο των δικαιωμάτων του ατόμου, όχι μόνο κατοχυρώνονται συνταγματικά αλλά και προστατεύονται αποτελεσματικά από τη Δικαιοσύνη, που είναι ανεξάρτητη. Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αφαιρείται.
4 Εξασφαλίζεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη κοινωνική και οικονομική ισότητα των δύο φύλων.
5 Εξασφαλίζεται με γνήσιες δημοκρατικές διαδικασίες η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών στην πολιτική ζωή του τόπου.
6 Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα εργασίας για όλους τους πολίτες, άντρες και γυναίκες.
7 Ο συνδικαλισμός αποδεσμεύεται από την εξάρτηση της οικονομικής ολιγαρχίας και από την κηδεμονία του κράτους, κατοχυρώνεται ως ελεύθερο και αυτόνομο κίνημα και τίθεται στην υπηρεσία των συμφερόντων του εργαζόμενου Λαού.
8 Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία.
9 Η Ελλάδα αποσυνδέεται από τους στρατιωτικούς, πολιτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, που υπονομεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το κυριαρχικό δικαίωμα του Ελληνικού Λαού να προγραμματίζει αυτός την κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πορεία της χώρας.
10 Η Ελλάδα ακολουθεί δυναμική ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με στόχους: την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας, την κατοχύρωση της αδέσμευτης λαϊκής κυριαρχίας και την καλύτερη δυνατή πραγμάτωση των επιδιώξεων του Ελληνικού Λαού. Ως χώρα που είναι ταυτόχρονα στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο κάνει την παρουσία της αισθητή και στους τρεις αυτούς χώρους. Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς, η σύσφιγξη των οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων με τους λαούς όλης της Ευρώπης και της Μεσογείου, ως προσφορά και στη διεθνή ειρήνη, η συναδέλφωση των λαών και η δομή όλων των χωρών σε μια πανανθρώπινη και πανελεύθερη Κοινότητα με ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, αποτελούν μόνιμες επιδιώξεις της.
11 Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
12 Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:
α) Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου. Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν το μεσάζοντα, που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.
β) Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας, που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα, ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και τη σημασία της παραγωγικής μονάδας.
γ) Τη διοικητική αποκέντρωση με ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
δ) Το συστηματικό και προοδευτικό κλείσιμο του ανοίγματος ανάμεσα στα κατώτερα και τα ανώτερα εισοδήματα κατά περιφέρεια και επάγγελμα.
ε) Μια οικιστική και πολεοδομική πολιτική που να εξασφαλίζει πολιτισμένη κατοικία σε κάθε Ελληνική οικογένεια.
στ) Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και για να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Ελληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατιά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
ζ) Την κοινωνικοποίηση της υγείας, που συνεπάγεται τη δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Ελληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών.
η) Ενα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γερατειά και ανεργία, που να επεκταθεί σε όλους τους Ελληνες.
θ) Την προστασία της μητέρας και του παιδιού.
ι) Την προστασία του περιβάλλοντος, τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των εθνικών λαϊκών παραδόσεων και τη συμμετοχή ολόκληρου του Λαού στην πολιτιστική εξέλιξη.
Οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές επιδιώξεις του εργαζόμενου Ελληνικού λαού -εργατών, αγροτών, μισθωτών, υπαλλήλων, νεολαίας, μικροεπαγγελματιών και βιοτεχνών-, η θεμελίωση μιας κοινωνίας χωρίς αλλοτρίωση και γραφειοκρατία, θα πραγματοποιηθούν με τη συνεχή λαϊκή επαγρύπνηση, έλεγχο και κινητοποίηση.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα καλεί τον Ελληνικό Λαό να οργανωθεί στις τάξεις του, σε οργανώσεις βάσης, να συμμετάσχει άμεσα στην παραπέρα διαμόρφωση του προγράμματός του, στη λήψη όλων των αποφάσεων και στην ανάδειξη των στελεχών του σε όλα τα επίπεδα. Ετσι θα συνεχίσουμε με νέα ένταση και αποφασιστικότητα τον αγώνα για μια ανεξάρτητη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα.

Πενήντα από τους εξυπνότερους ανθρώπους του πλανήτη προβλέπουν τη συντέλεια του κόσμου, απαριθμώντας έναν προς έναν τους τρόπους που μπορεί να συμβεί.

Πρόκειται για επιστήμονες εγνωσμένης αξίας, καθώς όλοι τους έχουν βραβευτεί με Νόμπελ, οι οποίοι συμμετείχαν σε έρευνα του βρετανικού περιοδικού «Times Higher Education» για τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Οι επιστήμονες, που όπως αναφέρει το δημοσίευμα της Espresso αντιπροσωπεύουν το ¼ των εν ζωή κατόχων Νόμπελ στη χημεία, τη φυσική, την ιατρική, την οικονομία και τη φυσιολογία, πιστεύουν ότι ο Αρμαγεδδών είναι πιθανότερο να έρθει εξαιτίας του υπερπληθυσμού ή της κλιματικής αλλαγής.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εφημερίδα, 18 νομπελίστες επεσήμαναν ότι έως το 2100 ο πληθυσμός της γης θα αυξηθεί σε 11.200.000.000 άτομα, καθιστώντας δύσκολη την επιβίωση και ότι είναι πιθανό να υπάρξουν μεγάλες καταστροφές εξαιτίας της ζημιάς που προκαλούμε στο κλίμα.

Τα σημάδια που «δείχνουν» Αρμαγεδδώνα: Σενάρια καταστροφής του κόσμου σε 23 ημέρες!

Το 23% των επιστημόνων δήλωσε ότι η απόλυτη καταστροφή της ανθρωπότητας μπορεί να έρθει από έναν πυρηνικό πόλεμο, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι ο κίνδυνος είναι ιδιαίτερα αυξημένος εξαιτίας της έντασης με τη Βόρεια Κορέα και τη Ρωσία.

Στην τρίτη θέση των μεγαλύτερων κινδύνων το 8% των επιστημόνων τοποθέτησε πιθανή πανδημία από μεταδοτικές ασθένειες ή βακτήρια που είναι ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. Το ίδιο ποσοστό πιστεύει ότι η ανθρωπότητα μπορεί να αυτοκαταστραφεί, καθώς ο ένας μπορεί να στραφεί εναντίον του άλλου επειδή οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο εγωκεντρικοί, ανέντιμοι και χωρίς ανθρωπιά.

Το 6% θεωρεί ότι ρομπότ με υψηλή τεχνητή νοημοσύνη θα κηρύξουν πόλεμο στην ανθρωπότητα, ενώ τρεις από τους 50 επιστήμονες προσδιόρισαν τον κίνδυνο στο πρόσωπο ηγετών κρατών όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ή στην τρομοκρατία και στον θρησκευτικό εξτρεμισμό, καθώς και στη διασπορά ψευδών ειδήσεων.

Σύμφωνα με την espresso, το 4% δήλωσε ότι το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλούσιων θα φέρει κοινωνικές εξεγέρσεις, ενώ το 2% πιστεύει ότι η καταστροφή της ανθρωπότητας θα προέλθει από ναρκωτικά που δείχνουν πολύ ισχυρή εξάρτηση ή εξαιτίας του γεγονότος ότι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης συλλέγουν όλο και περισσότερα προσωπικά δεδομένα.

Πηγή: real.gr

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ ήθελε «να γυρίσει μια τελευταία ταινία μαζί της πριν πεθάνει». Η Τζέιν Φόντα ήθελε «να τον ερωτευτεί και πάλι». Μισό αιώνα μετά την πρώτη συνεργασία τους, το 74ο Φεστιβάλ της Βενετίας τιμά σήμερα τους δύο θρύλους του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ο Ρέντφορντ, 81 ετών και η Φόντα, 79, που συμπρωταγωνιστούν για τέταρτη φορά στη μεγάλη οθόνη θα τιμηθούν απόψε με το Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας τους.

Η Τζέιν με το σπινθηροβόλο γαλανό βλέμμα και ο Ρόμπερτ με το αιώνια εφηβικό στιλ (με τζιν και λευκό μπλουζάκι) αλλά με λίγο πιο αργό βήμα είχαν ραντεβού το απόγευμα με τους δημοσιογράφους, σε μια κατάμεστη αίθουσα.

«Τα φιλιά του είναι μυθικά. Ήταν διασκεδαστικό που τον φιλούσα όταν ήμουν 20 χρονών και που το έκανα και πάλι τώρα, σχεδόν στα 80 μου» είπε χαριτολογώντας η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός.

«Η Τζέιν κι εγώ έχουμε μακρά ιστορία στον κινηματογράφο», εξήγησε ο Ρέντφορντ. «Τα γυρίσματα με την Τζέιν ήταν πάντα εύκολα, τα πράγματα μας έρχονταν φυσικά, δεν χρειαζόμασταν πολλές κουβέντες ή προετοιμασία κι έτσι παρέμεινε μέχρι σήμερα», πρόσθεσε.

Η ταινία «Our Souls at Night» του Ριτές Μπάτρα, που προβλήθηκε σήμερα εκτός διαγωνιστικού τμήματος στη Βενετία, ήταν η ευκαιρία για την τέταρτη συνάντηση των δύο ηθοποιών. Η ταινία, παραγωγός της οποίας είναι το Netflix, αφηγείται την ιστορία δύο ηλικιωμένων γειτόνων σε μια μικρή αμερικανή πόλη που κάνουν παρέα για να μην αισθάνονται μοναξιά και καταλήγουν να ερωτευτούν ο ένας τον άλλο.

«Είναι ελάχιστες οι ευκαιρίες που δίνονται για να γυρίσουμε ταινίες που θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν ένα πιο ηλικιωμένο κοινό», παρατήρησε ο Ρέντφορντ, καθώς η κινηματογραφική βιομηχανία απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε θεατές νεότερης ηλικίας.

«Είναι μια ταινία για την ελπίδα. Δεν είναι ποτέ πολύ αργά, αν έχει κανείς το θάρρος, να παίρνει το ρίσκο», συνέχισε η πάντα δραστήρια Τζέιν Φόντα, κάνοντας… ερωτική εξομολόγηση στον συμπρωταγωνιστή της. «Ήθελα να περάσω χρόνο μαζί του και να τον ερωτευτώ και πάλι. Ήμουν πάντα ερωτευμένη μαζί του σε όλες τις ταινίες που γυρίσαμε μαζί!».

Οι δυο ηθοποιοί έπαιξαν μαζί για πρώτη φορά στην ταινία «Η καταδίωξη» του Άρθουρ Πεν, το 1967. Ξαναβρέθηκαν το 1967 στην ταινία «Ξυπόλητοι στο πάρκο» του Τζιν Σαξ και το 1979 στον «Ηλεκτρικό Καβαλάρη» του Σίντνεϊ Πόλακ.

«Παίζαμε τον έρωτα της νιότης και τώρα τον έρωτα μεταξύ ηλικιωμένων και το σεξ μεταξύ ηλικιωμένων, έστω και αν κατά την άποψή μου ο σκηνοθέτης έκοψε πολύ γρήγορα την ερωτική σκηνή» συνέχισε η Φόντα. Αποκάλυψε επίσης ότι στον Ρέντφορντ «δεν του αρέσουν οι ερωτικές σκηνές, εγώ ζω για κάτι τέτοια!».

Όταν ρωτήθηκε ο Ρέντφορντ αν είχε αισθανθεί κι αυτός κάποια έλξη για τη συμπρωταγωνίστριά του, ιδίως όταν γύριζαν τη ρομαντική κομεντί «Ξυπόλυτοι στο πάρκο», πριν από μισό αιώνα, ο ηθοποιός απάντησε με… μισόλογα. «Νομίζω ότι μπορούμε να πούμε ότι υπήρχαν πράγματα που ειπώθηκαν και άλλα που δεν ειπώθηκαν. Και αυτά που δεν ειπώθηκαν είχαν κάποιο βάρος, μόνο αυτό μπορώ να πω».

Για την Φόντα, σύμβολο του σεξ την εποχή που πρωταγωνιστούσε στην «Μπαρμπαρέλα» του τότε συζύγου της, του Ροζέ Βαντίμ, «η αγάπη βελτιώνεται με τα γεράματα γιατί αποκτάς περισσότερο θάρρος και δεν έχεις τίποτα να χάσεις».

Στην ταινία που προβλήθηκε στη Βενετία, παίζει μια γυναίκα αποφασισμένη για όλα που ζητά ξεκάθαρα από τον μάλλον συγκρατημένο γείτονά της να κοιμηθεί μαζί της στο κρεβάτι της γιατί έχει αϋπνίες. «Ξέρω τι χρειάζεται το κορμί μου και δεν φοβάμαι να το ζητήσω», συνόψισε.

Πηγή ΑΜΠΕ

Μεγάλη, ολονύχτια, ταλαιπωρία υπέστησαν οι περίπου 600 επιβάτες του τρένου που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Αλεξανδρούπολη, λόγω εκτροχιασμού, μίας άλλης αμαξοστοιχίας, εμπορικής, στο ύψος του Μπράλλου.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα mixanodigos.blogspot.gr, πρόκειται για την αμαξοστοιχία 63502. Οι 600 επιβάτες που επιβαίνουν σε δύο διαφορετικά τρένα, ταλαιπωρήθηκαν περίπου από τις 12 τα μεσάνυχτα καθώς η μία επιβατική αμαξοστοιχία έχει ακινητοποιηθεί στον Μπράλο και η άλλη στο Λιανοκλάδι.

Σύμφωνα με επιβάτη του τρένου που μίλησε στο ΣΚΑΪ το τρένο ακινητοποιήθηκε στο Λιανοκλάδι με τους επιβαίνοντες να περιμένουν για ώρες ενημέρωση για το πότε θα ξεκινήσει εκ νέου το ταξίδι τους.

«Οι μισοί είμαστε στο τρένο και οι άλλοι δεν ξέρω που βρίσκονται και περιμένουμε να συνεχίσουμε προς τον προορισμό μας» δήλωσε η επιβάτης.

Τελικά, το τρένο ξεκίνησε εκ νέου λίγο μετά τις 8:00 το πρωί με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.