Μήνας: Φεβρουάριος 2017

Αθώος κηρύχθηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης.

Ο κ. Πελετίδης κατηγορείτο για παράβαση καθήκοντος, έπειτα από μήνυση που είχε καταθέσει το 2015 ο τότε υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας της Χρυσής Αυγής Μιχάλης Αρβανίτης, επειδή με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου δεν παραχώρησε στη Χρυσή Αυγή δημοτικό χώρο, κατά την προεκλογική περίοδο.

Μετά την εκφώνηση της απόφασης του δικαστηρίου, όσοι βρίσκονταν μαζί με τον δήμαρχο στην αίθουσα, άρχισαν να χειροκροτούν. Επίσης, με χειροκροτήματα και συνθήματα υποδέχθηκαν τη απόφαση του δικαστηρίου οι συγκεντρωμένοι έξω από το δικαστικό μέγαρο, οι οποίοι συμπαρίστανται από νωρίς το πρωί στον Κώστα Πελετίδη.

Θα συνεχίσουμε να κάνουμε το χρέος μας και να μην διευκολύνουμε τη δράση της Χρυσής Αυγής

«Ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο της Πάτρας συνεχίζουν να υπερασπίζονται με συνέπεια τα λαϊκά συμφέροντα. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε το χρέος μας και να μην διευκολύνουμε τη δράση της Χρυσής Αυγής».

Αυτά τόνισε σε δηλώσεις που έκανε ο δήμαρχος Πατρέων, μετά την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου.

Επίσης σημείωσε: «Συνεχίζουμε μαζί με το λαό και τις οργανώσεις του, που όλο αυτό το διάστημα στήριξαν τη δημοτική αρχή, για να απομονωθεί η δράση ενός μορφώματος που εκφράζει την πιο ακραία μορφή της ταξικής εκμετάλλευσης».

«Είμαστε μαζί με το λαό μας στον αγώνα για να παίρνει ανάσες η λαϊκή οικογένεια, που δοκιμάζεται από τα βάρβαρα μέτρα των μέχρι σήμερα αστικών κυβερνήσεων» κατέληξε.

Νωρίτερα, την απαλλαγή του κ. Πελετίδη είχε προτείνει, κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του, ο εισαγγελέας της έδρας του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.

Όπως ανέφερε, δεν στοιχειοθετήθηκε κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος για τον δήμαρχο Πατρέων. Όσον αφορά στους χώρους που δεν παραχωρήθηκαν στην Χρυσή Αυγή, κατά την προεκλογική περίοδο του 2015, είπε ότι ήταν απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως διεφάνη από την ακροαματική διαδικασία που προηγήθηκε, καθώς και τις σχετικές αποφάσεις του σώματος που έχουν κατατεθεί.

 

Νέα πρόσκληση συνεργασίας με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη απηύθυνε σήμερα ο Νίκος Φίλης συνομιλώντας στη Βουλή με τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες. Ο πρώην υπουργός ξεκαθάρισε πως θα ψηφίσει τα μέτρα που θα φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή, ενώ άσκησε κριτική στον υπουργό Άμυνας για το θέμα των εξοπλισμών.

Ωστόσο έστειλε μήνυμα στην κυβέρνηση ενόψει της ψήφισης των μέτρων για τη 2η αξιολόγηση απέστειλε ο Νίκος Φίλης ο οποίος επιβεβαίωσε ότι συναντήθηκε χθες με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και έθεσε τις «κόκκινες γραμμές» του για τη συμφωνία.

«Ναι τον είδα, είναι κοντά τα γραφεία μας» είπε χαρακτηριστικά στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες και αμέσως μετά ξεκαθάρισε, στέλνοντας σχετικό μήνυμα στην κυβέρνηση, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν αποδεκτές οι θέσεις του ΔΝΤ για ταυτόχρονη μείωση του αφορολόγητου ορίου και μείωση του φορολογικού συντελεστή των επιχειρήσεων. «Δεν θα έρθει τέτοια κυβερνητική πρόταση» ξεκαθάρισε και διερωτήθηκε: «τι αντίμετρα θα υπάρξουν αν κοπούν συντάξεις».

«Θα ψηφίσω τα μέτρα»

Κατ’ αρχάς ο πρώην υπουργός ξεκαθάρισε ότι «δεν είμαι αντιπολιτευόμενος αλλά συμπολιτευόμενος και μάλιστα φανατικά συμπολιτευόμενος βουλευτής» και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Δεν είμαι σαρκοβόρο αλλά σαρξ εκ της σαρκός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είμαστε ένα αστικό κόμμα που στηνόμαστε ποιος θα φάει τον άλλο».

Μάλιστα, δήλωσε έτοιμος να ψηφίσει την πρόταση της κυβέρνησης για το κλείσιμο της αξιολόγησης.

Αν και ο κ. Φίλης εκτίμησε ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζονται «μασάζ» και θα ψηφίσουν την πρόταση της κυβέρνησης για ολοκλήρωση της αξιολόγησης, εντούτοις ξεκαθάρισε ότι πολύ δύσκολα θα περάσει η μείωση των συντάξεων εάν έρθει τώρα, αλλά και ότι δεν πρόκειται να περάσει η μείωση του αφορολόγητου εάν το αντιστάθμισμα είναι η μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις.

Πάντως εμφανίστηκε βεβαιος ότι η πρόταση που θα φέρει η κυβέρνηση θα είναι τέτοια που θα επιτρέπει στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να την ψηφίσουν.

Για εξοπλισμούς

Ο κ. Φίλης επέμεινε για το θέμα των εξοπλισμών και ζητήσε να υπάρξει ανοιχτός διάλογος στο κόμμα: «Εγώ δεν είμαι στρατάρχης, ρωτάω, θέλω στοιχεία, αν ήμουν στρατάρχης θα έλεγα μάλιστα, αλλά για να δώσεις 3,5 δισ. πρέπει να γίνει δημόσιος διάλογος. Έχουμε επιτροπή εξοπλισμών στη Βουλή, να έρθουν οι εμπειρογνώμονες, οι αρχηγοί και να κάνουμε μια κουβέντα».

Αιχμές άφησε ο κ. Φίλης και για τον τύπο των αεροσκαφών για τα οποία γίνεται η συζήτηση. «Αυτοί που ξέρουν λένε ότι τα stealth F-35 δεν είναι για τις επιχειρησιακές ανάγκες στο Αιγαίο. Δεν μπορεί να παίρνει λεφτά η Ελλάδα από τη Γερμανία για να αγοράζει όπλα από την Αμερική, δεν γίνεται να παίρνει το πακέτο των χρημάτων από τους Γερμανούς για να τα δίνει πίσω στους Αμερικανούς. Η ιστορία των F-16 συζητείται εδώ και 10 χρόνια και όλο το αναβάλλουν λόγω της δυσπραγίας της οικονομικής, άρα λοιπόν είναι η στιγμή τώρα; Έρχεται χθες το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών και λέει πρέπει να κόψουμε τις συντάξεις τώρα, όχι το 2020, τώρα, και εμείς θα πάρουμε 2 δισ. όπλα;».

Νέο κάλεσμα στη Φώφη Γεννηματά

Για το θέμα της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ επέμεινε στη θέση του για την ανάγκη διαχωρισμού των ιδεολογικών οικογενειών. «Η κυρία Γεννηματά είναι λογικό να μη θέλει συζήτηση, γιατί την πονάει αυτή η συζήτηση. Πρέπει όμως να πει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Το πρόβλημα είναι του ΠΑΣΟΚ και όχι δικό μας. Εμείς λέμε στη Φώφη, έλα εδώ να ψηφίσουμε απλή αναλογική τώρα για να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές και όχι από τις μεθεπόμενες. Έλα αύριο μαζί να την ψηφίσουμε και να κάνουμε τις αλλαγές που θέλεις».

Σε ερώτηση αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποτελεί τροχοπέδη για τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Φίλης απάντησε ότι πράγματι είναι αγκάθι για μια τέτοια συνεργασία, γιατί, όπως είπε, θεωρεί ότι ο κ. Βενιζέλος θέλει να συνεργαστεί με τη ΝΔ.

Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν απευθύνει την ίδια πρόταση συνεργασίας και στο Ποτάμι, απάντησε: «Ο κ. Θεοδωράκης δεν αποτελεί ένα μέγεθος με λαϊκό έρεισμα. Δεν τον αποκλείω εγώ τον Θεοδωράκη, απλώς είναι Ποτάμι, είναι προς ρευστοποίηση».

Σφοδρή ήταν η επίθεσή του σε όσους κατέθεσαν την ερώτηση για τη δημιουργία του «τάματος του έθνους», χαρακτηρίζοντάς τους ακροδεξιούς – ακόμα και όταν του επισημάνθηκε ότι ανάμεσά τους είχε υπογράψει και ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Δημήτρης Καμμένος.

Πηγή:  iefimerida.gr

Να ενημερωθεί η Βουλή για τις δεσμεύσεις που ανέλαβε σε σχέση με κρίσιμα ζητήματα της αξιολόγησης, όπως το αφορολόγητο και οι περικοπές συντάξεων, ζητεί ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Γιάννης Κουτσούκος, με επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε σήμερα στη Βουλή και την απευθύνει στον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Αυτό, μάλιστα, παρά το γεγονός ότι αύριο Παρασκευή, στην ώρα του Πρωθυπουργού, θα ενημερώσει για τα αποτελέσματα του Eurogroup ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

«Πολλά ερωτηματικά γεννά η σιωπή του υπουργού Οικονομικών κ. Τσακαλώτου σχετικά με τις αποφάσεις του Eurogroup της 20/2/2017» σημειώνει ο βουλευτής και προσθέτει ότι ο κ. Τσακαλώτος, «όχι μόνο δεν έκανε δηλώσεις μετά το τέλος της συνεδρίασης, όπως συνηθίζεται, προκειμένου να ενημερώσει τον ελληνικό λαό, αλλά κρύβεται επιμελώς μέχρι σήμερα χωρίς να έχει κάνει καμία δημόσια τοποθέτηση για τις αποφάσεις που πάρθηκαν και τις δεσμεύσεις που ανέλαβε».

«Έχουμε το παράδοξο να “πανηγυρίζει” η κυβέρνηση για τις δήθεν επιτυχίες της, με non paper και δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά να σιωπά και να κρύβεται ο αρμόδιος υπουργός», αναφέρει ο βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και καλεί τον υπουργό Οικονομικών να απαντήσει, επίσης, «κατά πόσο δέσμευσε τη χώρα με υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα και πέραν της λήξης του 3ου μνημονίου και αν εκτιμά ότι μπορεί να επιτευχθούν» και «ποιες είναι οι αποφάσεις του Eurogroup, σε σχέση με τους στόχους για την ελάφρυνση του χρέους και στην ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Της Μαρίας Κομνηνού 

Αναπλ.Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών – Μέλος Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Από χθες το μεσημέρι ο Νίκος χορεύει ζεμπέκικο με τον άκοντα εκόντα Ντίνο Ηλιόπουλο. Περιμένει τη βάρκα που δεν έρχεται μαζί με τους παράνομους, Τίτο Βανδή, Ανέστη Βλάχο, Πέτρο Φυσσούν, Νέλλη Αγγελίδη. Διασχίζει το ναρκοπέδιο μαζί με τον Γιώργο Εμιρζά. Αιχμαλωτίζεται, στέλνεται σε τάγματα αφελείας, βασανίζεται, βιάζεται, μαζί με την Αντιγόνη Αμανίτου, την Ελεονόρα Σταθοπούλου, τον Δημήτρη Καταλειφό, τον Βασίλη Κολοβό. Βασανίζεται με τονΧρήστο Ρεκλέίτη στο μπουντρούμι της Μπουμπουλίνας, τραγουδά τα τραγούδια της φωτιάς με τον Θεοδωράκη, την Φαραντούρη, τον Ξυλούρη, την Μελίνα.

Περιδιαβάζει στον χώρο της Κρητικής Επανάστασης(1886-69) και ιστορεί την Δύση της Ανατολής και την Ανατολή της Δύσης. Περιπλανιέται μαζί με τον Βύρων, τον δικό μας Βύρων τον απόβλητο για τους δικούς του, στο πολιορκημένο Μεσολόγγι τόσο κοντά στα φλεγόμενα Βαλκάνια του 20ού και του 21ου αιώνα. Τέλος οι φωτογράφοι μαρτυρούν την αέναη σύγκρουση ανάμεσα στη εξεγερμένη Αντιγόνη και τον συστημικό Κρέοντα.

Στη δεκαετία του πενήντα ο νεαρός ζωγράφος, Νίκος Κούνδουρος μετά την εμπειρία της Μακρονήσου, στράφηκε στον κινηματογράφο για να εκφράσει το καλλιτεχνικό του όραμα. Την περίοδο εκείνη ο κινηματογράφος στην Ελλάδα κινείται ανάμεσα στις ηρωικές προσπάθειες ορισμένων σκηνοθετών να μεταφέρουν τον ιταλικό νεορεαλισμό στα καθ’ υμάς και στη μαζική παραγωγή εμπορικών ταινιών που βασίζονται κυρίως σε θεατρικές επιτυχίες και στην ακτινοβολία των πρωταγωνιστών του θεάτρου.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα δε δημιουργήθηκε μια αντίστοιχη δυναμική με αυτήν που εκφράστηκε στην Ιταλία με το κίνημα του νεορεαλισμού. Αναδύθηκε όμως μία μειοψηφία που βρήκε στον κινηματογράφο ιδιαίτερα, πρόσφορο έδαφος για το εγχείρημα της να συναρθρώσει τη μεταφορά νέων κινηματογραφικών ρευμάτων από την Ευρώπη με την κριτική τοποθέτηση απέναντι στην άρχουσα ιδεολογία. Λαμπρός εκπρόσωπος αυτής τάσης είναι ο Νίκος Κούνδουρος.

Πιστεύω ότι ο Κούνδουρος τόλμησε να φέρει στην Ελλάδα τον κινηματογράφο της κοινωνικής καταγγελίας χρησιμοποιώντας μια καινοτόμο γραφή που τον κατατάσσει στους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής νέο-νεωτερικότητας.

Με την πρώτη του προσπάθεια, ο Κούνδουρος, στη «Μαγική Πόλη» (1954), μεταφέρει τα διδάγματα του νεορεαλισμού καταγράφοντας την φτώχια στο Δουργούτη και στην Καισαριανή των αρχών της δεκαετίας του πενήντα. Η ιστορία ενός νέου φορτηγατζή να ξεφύγει από τη μιζέρια χωρίς να γίνει όργανο των λαθρεμπόρων είχε ένα έντονα ρομαντικό χαρακτήρα.

Αυτή η πρώτη πετυχημένη ταινία, οδήγησε τον Κούνδουρο στο να στραφεί σε ένα περισσότερο φιλόδοξο εγχείρημα, δηλαδή σε μια αφήγηση, μια παραβολή, πιο κοντά στις τότε επικρατούσες συνθήκες της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Το σχέδιο αυτό, ώθησε τον Κούνδουρο να στραφεί στον Ιάκωβο Καμπανέλλη και μαζί να γράψουν το σενάριο του «Δράκου» (1956).

Η αφήγηση χτίζεται γύρω από το Θωμά, έναν ασήμαντο τραπεζικό υπάλληλο που βρίσκεται ξαφνικά στο στόχαστρο της αστυνομίας λόγω της ομοιότητάς του με ένα μεγάλο, πρωταγωνιστή του υποκόσμου, τον περίφημο «Δράκο». Η παρεξήγηση συνεπαίρνει το Θωμά, που μεταμορφώνεται ξαφνικά σε αρχηγό μιας ομάδας αρχαιοκαπήλων και κερδίζει και την καρδιά μιας νεαρής τραγουδίστριας. Το τέχνασμα του υπαλληλάκου που υποδύεται τον γκάνγκστερ επέτρεψε στον Κούνδουρο να φέρει στην επιφάνεια την προσπάθεια της κοινωνίας, να ξορκίσει τους φόβους και τις μνήμες του εμφύλιου. Αυτός ο «ψεύτικος Δράκος», λειτούργησε ως καταλύτης για τους φραγμούς που έθετε η λογοκρισία και η αυτολογοκρισία στην ελληνική κοινωνία, στο να ψηλαφίσει τις πληγές του εμφύλιου.

Έτσι, λοιπόν, ο Κούνδουρος χρησιμοποιεί ορισμένες συμβάσεις του φιλμ-νουάρ, αλλά με στόχο να τις ανατρέψει. Στόχος του δεν ήταν να παρασύρει το θεατή σε μια αφήγησης ταύτισης με τις δυνάμεις του «νόμου» και της «τάξης» αλλά αντίθετα, να τον οδηγήσει να ταυτιστεί με τους παράνομους. Στην περίπτωση του Δράκου, ο Κούνδουρος πετυχαίνει να συνδέσει τον κώδικα της παρανομίας με το ρεμπέτικο. Η συγκρότηση των σημείων της παρανομίας επιχειρείται στο πλαίσιο μιας αφήγησης που τοποθετείται όπως και στη «Μαγική Πόλη», στις λαϊκές συνοικίες και ιδιαίτερα στους χώρους όπου συμβιώνουν οι φτωχοί με τους παράνομους. Μπορούμε να παρατηρήσουμε μια παράλληλη πορεία στην ανάπτυξη του προλεταριάτου με την ανάπτυξη του ρεμπέτικου. Έτσι, στην προσπάθεια του ο Κούνδουρος να στραφεί στη μελέτη των κωδίκων του προλεταριάτου, ώστε να αποδώσει την ήττα και την καταπίεση των λαϊκών τάξεων, δεν είναι τυχαίο που στρέφεται στο ρεμπέτικο. Είχαν, άλλωστε, προηγηθεί ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης, που με την σειρά τους μυούν και το Νίκο Κούνδουρο. Ο σκηνοθέτης θα χρησιμοποιήσει λοιπόν το ρεμπέτικο στην αναπαράσταση του τελετουργικού της ιδιότυπης «λούμπεν» συμμορίας. Ιδιαίτερα μάλιστα στα μέρη εκείνα που απεικονίζει τον ανδρικό χορό.

Η ταινία δίχασε την κριτική και είχε περιορισμένη απήχηση στο κοινό. Δούλεψε περισσότερο στους συνοικιακούς κινηματογράφους και σχεδόν καθόλου σε αυτούς του κέντρου. Η αποτυχία μπορεί να αναζητηθεί στο γεγονός ότι η έννοια της λαϊκότητας που προβάλλει η ταινία αντιβαίνει τόσο σ’ αυτήν που είχε διαμορφώσει η γενιά του ’30 (Μακρυγιάννης, Θεόφιλος), όσο και σε αυτήν που καλλιεργούσε η επίσημη Αριστερά. Για την τελευταία, η συνάρθρωση της λαϊκότητας επιβαλλόταν να είναι είτε με τη δημοτική μουσική είτε με τα επαναστατικά τραγούδια και την ελαφριά ευρωπαϊκή μουσική. Έτσι, λοιπόν, η ταινία χτυπήθηκε από την πλευρά της Αριστεράς για την προβολή των μπουζουκιών και των «Δράκων» που σηματοδοτούσαν την παρακμή και που αποτελούσαν στοιχεία προς αποφυγήν. Αντίθετα, οι αστοί κριτικοί υποδέχτηκαν με θέρμη την ταινία και θεώρησαν ότι ουσιαστικά ο Κούνδουρος έδωσε δείγματα ότι μπορούσε να παράγει ένα καλλιτεχνικό κινηματογράφο.

Η θεματική της παρανομίας θα αποτελέσει τον καμβά της τρίτης του ταινίας, «Οι Παράνομοι», που γυρίζεται το 1958. Ο Κούνδουρος έχει πια κατακτήσει την κινηματογραφική γλώσσα και με τη βοήθεια του Giovanni Variano καταγράφει το οδοιπορικό μιας ομάδας φυγόδικων, που διασχίζουν το άνυδρο τοπίο της Θεσσαλίας, προσπαθώντας μάταια να γλιτώσουν από τους διώκτες τους. Εδώ ο αγροτικός χώρος ξεφεύγει από την ειδυλλιακή καταγραφή που συναντάμε στον εμπορικό κινηματογράφο και επιχειρείται η συμπαραδήλωση της Αντίστασης και των καταδιώξεων που υπέστησαν οι ηττημένοι από τους συνεργάτες των Γερμανών (χαρακτηριστική η σεκάνς της εισόδου των παρανόμων στο χωριό, επίσης η σκηνή της εκτέλεσης του Βανδή από την χωροφυλακή). Είναι λοιπόν όπως παρατηρεί η Μητροπούλου: «η πρώτη ταινία που θέτει το ζήτημα του Εμφυλίου». Το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο από τη λογοκρισία-παρά την προσπάθεια του Κούνδουρου να αποδώσει στους παράνομους ποινικά εγκλήματα, και η ταινία απαγορεύθηκε την τρίτη μέρα.

Το 1959, με το «Ποτάμι», ο Κούνδουρος καταγράφει για πρώτη φορά την τραγωδία των συνόρων. Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες, βασισμένες αντίστοιχα σε σενάριο των Ιάκωβου Καμπανέλλη, Αντώνη Σαμαράκη, Νότη Περγιάλη και Νίκου Κούνδουρου χρησιμοποιούν το ποτάμι ως κυρίαρχο μοτίβο (Μεστότητα εικαστική, θαυμάσιες ερμηνείες και μια προσπάθεια να διευρύνει την θεματολογία της ετερότητας πέρα από τους αποκλεισμούς του εμφύλιου). Μια ταινία που πάλι δεν έφτασε στο κοινό γιατί ο Κούνδουρος διεκδίκησε δικαστικά το δικαίωμα του δημιουργού να προβάλει την ταινία σύμφωνα με το δικό του μοντάζ. Αντίθετα η παραγωγός επέμενε στο να επιβάλει τη δική της εκδοχή με μοντάζ του Νίκου Πετροπουλάκη. Έτσι μετά τη βράβευσή της από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1960, η ταινία δεν προβλήθηκε στις αίθουσες παρά μόνο σε ταινιοθήκες και ειδικές προβολές.

Το 1963, βασισμένος στο ειδύλλιο του Λόγγου «Δάφνις και Χλόη», γυρίζει την ταινία «Μικρές Αφροδίτες». Το φιλμικό αυτό κείμενο αποκαλύπτει μια άλλη πλευρά του σκηνοθέτη που η εικαστική του ματιά καταγράφει με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο το βουκολικό ειδύλλιο, απ’ ότι στην ομώνυμη ταινία του Λάσκου, μια από τις πιο επιτυχημένες του βωβού ελληνικού κινηματογράφου. Ενώ ο Λάσκος επικέντρωσε την ταινία του στην αναζήτηση του παρθένου ελληνικού τοπίου και στην ομορφιά των πρωταγωνιστών, ο Κούνδουρος προχωράει παραπέρα και υπονομεύει την οπτική απόλαυση με το στοιχείο της προδοσίας που αποδίδει στη γυναικεία φύση.

Σε αυτή την ταινία ο Κούνδουρος λειτούργησε περισσότερο ως ζωγράφος και ως ποιητής. Το ειδύλλιο λειτουργεί εδώ σαν ένας αρχέγονος μύθος που επιτρέπει στον σκηνοθέτη να αναζητήσει το παρθένο βλέμμα και την διασύνδεση των πρωτόγονων κοινωνιών με την μαγική θέαση του κόσμου.

Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τους Times της Νέας Υόρκης, την Telegraph του Βερολίνου, τα Lettres Francaises που εξυμνούν την ποίηση, την εικαστική αρτιότητα και τις θαυμάσιες ερμηνείες. Η ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο φεστιβάλ του Βερολίνου και κέρδισε την ασημένια άρκτο για τη σκηνοθεσία και το βραβείο της FIPRESCI ως καλύτερη ταινία.

Το 1967 ο Κούνδουρος προβάλλει στο φεστιβάλ των Καννών το «Πρόσωπο της Μέδουσας». Η ταινία αποσπά καλές κριτικές που τονίζουν κυρίως την άρτια αισθητική της φωτογραφίας. Με το ξέσπασμα της δικτατορίας, ο Κούνδουρος παίρνει δυο δύσκολες αποφάσεις. Πρώτο να μη γυρίσει πίσω στην Ελλάδα, αλλά να βοηθήσει τις αντιστασιακές δυνάμεις στο εξωτερικό και δεύτερο να μην ενδώσει στις σειρήνες των διεθνών εταιρειών παραγωγής που προσδοκούσαν να περιοριστεί στις εικαστικές του αναζητήσεις. Αποτέλεσμα: ο Κούνδουρος δε βρήκε χρηματοδότηση για το φιλόδοξο σχέδιο της μεταφοράς της «Αντιγόνης» στη μεγάλη οθόνη.

Με τη μεταπολίτευση ο Κούνδουρος γυρίζει στην Ελλάδα και μ’ ένα ευέλικτο συνεργείο πηγαίνει στην Κύπρο όπου καταγράφει την πρόσφατη τραγωδία, καθώς και την κηδεία του Δώρου Λοΐζου. Καταγράφει, επίσης, το ηλεκτρισμένο κλίμα στην Αθήνα και τις περίφημες συναυλίες που διανθίζονταν από έντονες λαϊκές εκδηλώσεις για την αποχουντοποίηση και την τιμωρία των βασανιστών. Αυτό το υλικό απετέλεσε τη βάση για το ντοκιμαντέρ «Τα τραγούδια της φωτιάς» (1975).

Αυτές οι μαρτυρίες μαζί με την ωρίμανση του ταλέντου του θα ωθήσουν τον Κούνδουρο στην επεξεργασία ενός μυθοπλαστικού υλικού που θα αποτελέσει το υπόβαθρο για την πραγματοποίηση τριών ταινιών με ιστορικές αναφορές: «1922», που αναφέρεται στη Μικρασιατική καταστροφή, το «Μπορντέλο», με φόντο την αποτυχημένη εξέγερση της Κρήτης (1860-1866) και «Βύρων, μπαλάντα για έναν δαίμονα», που αναφέρεται στο τελευταίο ταξίδι του Λόρδου Βύρωνα στην Ελλάδα το 1824 στο πολιορκημένο Μεσολόγγι.

Το «1922» πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού, αυτό της Μικρασιατικής καταστροφής. Το έργο επιχείρησε να γεφυρώσει δύο προσεγγίσεις: τη δυτικοευρωπαϊκή της αναζήτησης της ταυτότητας και την ανατολική, που επικεντρώνεται στην καταγραφή των μεγάλων ιστορικών αντιθέσεων. Υιοθετώντας τη δυτικοευρωπαϊκή οπτική, ο Κούνδουρος και ο σεναριογράφος Στρατής Καρράς, έδωσαν τη Μικρασιατική καταστροφή από τη σκοπιά των αστών ηρώων, που καταρρέουν ηθικά και σωματικά από τη βαρβαρότητα των Νεότουρκων. Υιοθετώντας την ανατολική προσέγγιση, η τραγωδία παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης, όχι μόνο δύο διαφορετικών πολιτισμών αλλά και δύο τάξεων. Το ελληνικό στοιχείο βιώνει την προσήλωσή του στη Δύση, μέσα από την προδοσία των συμμάχων και εισπράττει το εθνικό ενισχυμένο με το ταξικό μίσος των Τούρκων.

Η ταινία δημιούργησε έντονες αντιδράσεις όταν παρουσιάστηκε το 1979 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Απ’ τη μια μεριά, μια μερίδα της κριτικής βρήκε την ταινία ιδιαίτερα εθνικιστική, ενώ μια άλλη ύμνησε την ωριμότητα του Κούνδουρου και το ολοκληρωμένο αποτέλεσμα της ταινίας. Η ίδια η τουρκική πρεσβεία, έκανε διαβήματα και πέτυχε την προσωρινή αναστολή της προβολής της ταινίας. Η ταινία προβλήθηκε μετά την αλλαγή της κυβέρνησης στην Ελλάδα το 1981 και σημείωσε τεράστια επιτυχία.

Η επόμενη ταινία της τριλογίας, Το «Μπορντέλο», γυρίστηκε το 1985. Το φιλμικό αυτό κείμενο, συνδυάζει τον ιστορικό σχολιασμό, αναφορά στην Κρητική Επανάσταση 1866-1869 με τη διερεύνηση της πορείας της σύγκρουσης και της συνύπαρξης διαφορετικών πολιτισμών. Στην ταινία η Κρήτη περιγράφεται σαν ένα σταυροδρόμι που η Ανατολή συναντά τη Δύση. Γύρω από αυτό τον καμβά, όπως λέει ο Γιώργος Βέλτσος «ο Κούνδουρος συγκροτεί ένα μεγάλο κινηματογραφικό σχόλιο, σ’ όλη την επώνυμη και ανώνυμη ζωγραφική των τοίχων, απ’ τις ερωτικές ζωγραφικές της Πομπηίας ως τις μεγάλες μυθολογικές τοιχογραφίες στ’ αρχοντικά του Πειραιά και της Ερμούπολης». Ως ένας νέος Ingress ο Κούνδουρος, ιστορεί τη Δύση της Ανατολής και την Ανατολή της Δύσης.

Η τελευταία ταινία της τριλογίας, «Βύρων, Μπαλάντα για έναν δαίμονα», γυρίστηκε το 1992 στη Γεωργία. Ο Βύρωνας, ήταν ένας μεγάλος ποιητής που πίστεψε ότι στην επαναστατημένη Ελλάδα, θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν τα ρομαντικά ιδεώδη του κινήματος του φιλελευθερισμού. Σαν άλλος Τσε Γκεβάρα πεθαίνει στο Μεσολόγγι, παγιδευμένος από τις εσωτερικές συγκρούσεις των Ελλήνων και τις μηχανορραφίες των ξένων δυνάμεων. Είναι ένας κλασικός ήρωας του Κούνδουρου, ένας άνθρωπος που γνωρίζει τη μοίρα του, αλλά παλεύει μέχρι τέλος για να πραγματώσει μια ουτοπία.

Το 1998 επανέρχεται στο αγαπημένο σχέδιο για τη μεταφορά της Αντιγόνης στη μεγάλη οθόνη και γυρίζει τους «Φωτογράφους». Δύσκολο εγχείρημα καθώς η ιστορία της σύγκρουσης της Αντιγόνης με τον Κρέοντα μεταφέρεται τώρα σε ένα φανταστικό κράτος της Μ. Ανατολής (σφαγές αμάχων από ένα φανατικό ισλαμιστή αξιωματικοί, μισθοφόροι και έμποροι όπλων). Οι φωτογράφοι οι ξένοι ανταποκριτές ένας χορός που καταγράφει και σιγά σιγά, ελπίζει, ο Κ. αρχίζει να συμπάσχει με τα θύματα.
Για ανθρώπους που βρέθηκαν σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία που έζησε ο Κούνδουρος, ίσως δεν υπάρχει επιλογή. Τα πάντα είναι πολιτικά. Ο κινηματογράφος είναι πολιτική και η αφήγηση της κάθε ιστορίας είναι πολιτική. Μένει ν’ αποτιμήσουμε σε ποιο βαθμό ο καλλιτέχνης αφήνει το θεατή ελεύθερο ν’ αποφασίσει και δεν επιβάλλει την άποψή του.

Πηγή: thehuffingtonpost.gr

Κανονισμό για τον περιορισμό της οικονομικής επιβάρυνσης των καταναλωτών από τις διαρροές νερού, έχει θεσπίσει η ΕΥΔΑΠ. Σε περιπτώσεις αφανούς διαρροής από βλάβη των εσωτερικών υδραυλικών εγκαταστάσεων τα επιπλέον καταναλωθέντα κυβικά μέτρα νερού χρεώνονται με έκπτωση 40%.

Για να επικυρωθεί η έκπτωση, η κατανάλωση υπερβαίνει τα 90 κυβικά το τρίμηνο και να είναι αυξημένη κατά 50% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή. Ο πελάτης υποβάλλει αίτημα για έκπτωση, δηλώνοντας με Υπεύθυνη Δήλωση ότι επισκεύασε αφανή διαρροή και προσκομίζοντας νόμιμη απόδειξη υδραυλικού από την οποία να προκύπτει ότι η διαρροή επισκευάστηκε.

Ανατροπή για το πολύκροτο σκάνδαλο που ζημίωσε το Δημόσιο κατά 256 εκατ.ευρώ

Έφεση στην απόφαση που εξέδωσε πρόσφατα το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας για την υπόθεση της Energa – Hellas Power που συνδέθηκε με υπεξαίρεση 256 εκατ. ευρώ από τα δημόσια ταμεία, άσκησε ο εισαγγελέας Εφετών Γρηγόρης Πεπόνης. Η εξέλιξη αυτή ενδεχομένως να ανοίξει το δρόμο για μια πιο αυστηρή ποινική μεταχείριση κάποιων εκ των «πρωταγωνιστών» της υπόθεσης, ανάμεσά τους και ο Βασίλης Μηλιώνης.

Ειδικότερα, η έφεση ασκήθηκε μετά τις ποινές που επέβαλε πρόσφατα το δικαστήριο στους 11 από τους 19 συνολικά κατηγορούμενους της υπόθεσης. Με βάση την καταδικαστική απόφαση που εξέδωσε πρόσφατα το δικαστήριο από τους 11 καταδικασθέντες στην υπόθεση, μόλις οι τρεις οδηγήθηκαν στη φυλακή. Σε όσους κρίθηκαν ένοχοι το δικαστήριο μπορεί να επέβαλλε πολυετείς καθείρξεις, οι περισσότεροι όμως εκ των καταδικασθέντων είναι εκτός φυλακής καθώς τους χορηγήθηκε αναστολή στην εκτέλεση των ποινών τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο εισαγγελικός λειτουργός άσκησε έφεση κατά της παραπάνω απόφασης, κρίνοντας ότι οι δικαστές του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων «δεν εστάθμησαν ορθώς τον βαθμό της εγκληματικής διάθεσης των κατηγορουμένων», και αιτάται την «εξαφάνιση» της απόφασης ως προς το σκέλη των ποινών αλλά και των ελαφρυντικών.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, ο κ. Πεπόνης ζητά να επιβληθούν οι αρμόζουσες για τη βαρύτητα των εγκλημάτων των κατηγορουμένων ποινές, χωρίς την αναγνώριση ελαφρυντικών.

Πιο συγκεκριμένα, το δικαστήριο με την απόφασή του, είχε αναγνωρίσει τα ελαφρυντικά του πρότερου έντιμου βίου και της ειλικρινούς μεταμέλειας, στην πλειονότητα των κατηγορούμενων με αποτέλεσμα να «σπάσουν» τα ισόβια, ενώ παράλληλα χορήγησε στους περισσότερους καταδικασθέντες αναστολή στην εκτέλεση των ποινών τους.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως, ότι το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας μπορεί να έχει εκδώσει την απόφασή του επί των ποινών για όσους κατηγορούμενους έκρινε ενόχους, πλην όμως δεν έχει αποφανθεί ακόμη για το που θα διατεθούν τα 103 εκατ. ευρώ που βρίσκονται δεσμευμένα σε τραπεζικούς λογαριασμούς των κατηγορουμένων.

Η απόφαση ως προς το σκέλος αυτό της υπόθεσης αναμένεται να ανακοινωθεί στις 7 Μαρτίου.

Πηγή: protothema.gr

Το περιοδικό Sports Illustrated έχει ήδη αρχίσει να ετοιμάζει το τεύχος του και οι σέξι φωτογραφίσεις πανέμορφων μοντέλων δίνουν και παίρνουν.
Το τεύχος λοιπόν με τα μπικίνι είναι προφανώς ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα για τον ανδρικό κυρίως πληθυσμό που περιμένει να δει με μπικίνι και μαγιό μερικές από τις πιο όμορφες γυναίκες του πλανήτη.

Η σέξι ατμόσφαιρα για τη φωτογράφιση φαίνεται, όμως, ότι επηρέασε και το μοντέλο Hailey Clauson, το οποίο δεν άντεξε και ανέβασε στο Instagram μια φωτογραφία από τα παρασκήνια με την ίδια να αποκαλύπτει το ένα από τα δύο στήθη της φροντίζοντας ωστόσο να το κρύβει μέσα στο χέρι της για να μην λογοκριθεί η φωτογραφία.

Όπως φαίνεται το 21χρονο μοντέλο φοράει ένα μπλε ολόσωμο μαγιό με μεγάλο ντεκολτέ για το οποίο έγραψε ότι «είναι το πιο πρακτικό μαγιό που έχω φορέσει ποτέ σε φωτογράφιση».

 

Στο Αιγαίο βρίσκεται εδώ και λίγες ώρες το τουρκικό ωκεανογραφικό Τσεσμέ.

Όπως φαίνεται στο χάρτη που δημοσιεύει το protothema.gr το τουρκικό πλοίο κινείται βόρεια της Λήμνου, ανάμεσα στο θαλάσσιο τρίγωνο ανάμεσα σε Θάσο, Σαμοθράκη και τη Λήμνο.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στο χάρτη που συνοδεύει την τουρκική NAVTEX στο διαδίκτυο γίνεται αναφορά στη Λήμνο, τη Σαμοθράκη αλλά και τη Θεσσαλονίκη και με τις τουρκικές ονομασίες τους Limni, Semadirek και Selanik.

Το Τσεσμέ, σύμφωνα με τη NAVTEX (244/17) που εκδόθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης θα διεξάγει έρευνες στη συγκεκριμένη περιοχή για άγνωστο χρονικό διάστημα.
Το τουρκικό ωκεανογραφικό δεν συνοδεύεται από κάποιο πλοίο του τουρκικού πολεμικού ναυτικού ενώ σημειώνεται ότι τις κινήσεις του δεν παρακολουθεί και κάποιο ελληνικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού.

Σε μια πρώτη κίνηση πάντως μετά την έκδοση της τουρκικής NAVTEX από ελληνικής πλευράς εκδόθηκε η αντί-NAVTEX 40/17 από τον σταθμό της Λήμνο στην οποία αναφέρεται ότι ο τουρκικός σταθμός της Σμύρνης δεν είναι εξουσιοδοτημένος να εκδώσει την συγκεκριμένη AVTEX με αριθμό 244/17 γιατί η περιοχή ερευνών ανήκει σε ελληνική αρμοδιότητα.

Η κίνηση της Τουρκίας γίνεται σε συνέχεια των καθημερινών επεισοδίων στα Ίμια μεταξύ ακταιωρών της τουρκικής ακτοφυλακής και πλωτών του ελληνικού λιμενικου και λίγες ώρες μετά τη συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, ο οποίος διεμήνυσε ότι καμία τουρκική πρόκληση δεν θα μείνει αναπάντητη.

Πηγή: protothema.gr

Μία ερευνητική ομάδα υπό την επίβλεψη του Βασίλη Κόντη ανέλυσε δεδομένα από 35 βιομηχανικές χώρες. Σύμφωνα με αυτά το χάσμα στο προσδόκιμο ζωής μεταξύ ανδρών και γυναικών έως το 2030 αναμένεται να μειωθεί. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν αναλύοντας τα στοιχεία γεννήσεων και θανάτων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τα οποία έδειξαν ότι το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες αναμένεται να αυξηθεί με πιθανότητα 85% ενώ για τις γυναίκες 65%.

 
Ωστόσο υπάρχουν και τοπικές διαφορές. Για παράδειγμα οι γυναίκες στη Νότια Κορέα αναμένεται να ξεπεράσουν τα 90 με πιθανότητα 57%. Αλλά ο μέσος όρος ζωής στη χώρα αναμένεται να αυξηθεί περισσότερο, λόγω της βελτιωμένης οικονομίας. Σύμφωνα με όσα είπε ο Βασίλης Κόντης στη Deutsche Welle, στη Νότια Κορέα η αντιμετώπιση των χρόνιων ασθενειών είναι βελτιωμένη, ενώ υπάρχουν λιγότεροι υπέρβαροι άνθρωποι και λιγότεροι καπνιστές απ’ ό,τι σε άλλες χώρες.
Η έρευνα δείχνει ότι στην ίδια περίπου ηλικία μπορεί να φτάσουν και οι γυναίκες στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιαπωνία. Αλλά και στη Γερμανία είναι οι προσδοκίες αρκετά υψηλές, αφού μέχρι το 2030 ο μέσος όρος ζωής αναμένεται να φτάσει στα 82 χρόνια από τα 78 που είναι σήμερα για τους άνδρες και στα 86 για τις γυναίκες.

Στην ίδια έρευνα φαίνεται ότι το χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών μειώνεται. Το γεγονός ότι οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άνδρες οφείλεται, σύμφωνα με την έρευνα, στο ότι οι άνδρες καπνίζουν περισσότερο από τις γυναίκες και το ενδεχόμενο να χάσουν τη ζωή τους από ατύχημα είναι μεγαλύτερο.
Ωστόσο πρέπει να γίνει σαφές ότι οι σχετικοί αριθμοί προκύπτουν από θεωρητικά μοντέλα, που οδηγούν σε προγνώσεις και όχι σε ασφαλή συμπεράσματα. Και φυσικά οι υποθέσεις στηρίζονται στις υπάρχουσες συνθήκες που επικρατούν στην ιατρική, την ασφάλεια και το περιβάλλον.

Ωστόσο είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι σήμερα ζουν περισσότερο από παλιά: για παράδειγμα ο μέσος όρος ζωής σήμερα είναι διπλάσιος απ’ ό,τι πριν από 100 χρόνια.
Ο χρόνος της γήρανσης πάντως εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι κύριο ρόλο παίζουν η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η πρόσβαση σε καθαρό νερό, η καλή διατροφή και η υποχώρηση στην εποχή μας θανατηφόρων ασθενειών. Και όποιος δεν απειλείται από πολέμους, φυσικές καταστροφές ή λιμούς, απεικείται από το άγχος, τη φτώχεια και την έλλειψη σωματικής άσκησης.
Δυστυχώς όμως σε κάποιες χώρες το προσδόκιμο ζωής μειώνεται. Μεταξύ αυτών η Συρία, όπου μετά την έναρξη του εμφυλίου ο μέσος όρος ζωής μειώθηκε κατά 20 χρόνια.

Πηγή: DW

Ορισμένοι εκ των γάλλων υποψηφίων για την προεδρία υποστηρίζουν την έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ. Μερίδα οικονομολόγων προβλέπουν ότι κάτι τέτοιο θα συνιστούσε οικονομική καταστροφή.

Ορισμένοι εκ των υποψηφίων στις επικείμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές εκτιμούν ότι το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα είναι η ρίζα πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα τους, όπως είναι η υψηλή ανεργία και η αναιμική ανάπτυξη. Το τι θα σήμαινε όμως η υλοποίηση ενός τέτοιου εγχειρήματος για την ισχυρή εξαρτημένη από εισαγωγές και βαριά χρεωμένη χώρα, δεν είναι ξεκάθαρο.
Πιο ένθερμη υπέρμαχος του λεγόμενου Frexit είναι η πρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν, η οποία προβλέπεται βάσει δημοσκοπήσεων να κατακτήσει την πρώτη θέση στον πρώτο εκλογικό γύρο, χάνοντας τελικά κατά πάσα πιθανότητα στον κρίσιμο δεύτερο γύρο των προεδρικών.
Στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, ο επικεφαλής της Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν συντάσσεται επίσης στην ευρωσκεπτικιστική γραμμή, ωστόσο προτείνει τουλάχιστον επαναδιαπραγμάτευση του ευρωπαϊκών συνθηκών. Εφόσον αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει, τότε προτείνει έξοδο από την ευρωζώνη.
Οι υπόλοιποι σημαντικότεροι υποψήφιοι -ο σοσιαλιστής Μπενουά Αμόν, ο ρεπουμπλικάνος Φρανσουά Φιγιόν και ο πρώην υπουργός Οικονομίας και ανεξάρτητος υποψήφιος Εμανουέλ Μακρόν- εκφράζονται σαφώς υπέρ του κοινού νομίσματος σε μια περισσότερο ή λιγότερο στενά συνδεδεμένη Ευρώπη.

Το επιχείρημα τόνωσης της ανταγωνιστικότητας

Βασικό επιχείρημα της Λεπέν υπέρ του Frexit είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας της. Η οποία επαναφέροντας και υποτιμώντας το εθνικό της νόμισμα θα καθιστούσε αυτομάτως πιο ανταγωνιστικά τα γαλλικά προϊόντα, κάνοντάς τα πιο προσιτά στο εξωτερικό. Η μείωση των μισθών δεν θα ήταν η μόνη επιλογή για ισότιμη παρουσία της Γαλλίας στις διεθνείς αγορές, υποστηρίζει η Λεπέν. Επίσης, όπως υποστηρίζει, χωρίς τα κελεύσματα των Βρυξελλών η χώρα θα είχε περισσότερες ελευθερίες στο πεδίο του κρατικού ελλείμματος και θα ήταν έτσι σε θέση να βοηθήσει περισσότερο την εγχώρια βιομηχανία με επιδοτήσεις.
Οι γαλλικές εξαγωγές θα γίνονταν όντως αρκετά φθηνότερες σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, εκτιμά στην DW η Αν-Λορ Ντελάτ, υποδιευθύντρια του ερευνητικού Ινστιτούτου για την παγκόσμια οικονομία CEPII, λόγω του ασθενέστερου εθνικού νομίσματος. Ωστόσο, το ασθενέστερο νόμισμα θα συνεπαγόταν ταυτόχρονα και ακριβότερες εισαγωγές. Η Γαλλία έκανε πέρσι εισαγωγές που ξεπέρασαν σε αξία κατά 48,1 δις ευρώ την αντίστοιχη αξία των εξαγωγών. Η χώρα εισήγαγε πολλά βασικά είδη διατροφής, αλλά και πετρέλαιο, αέριο και ενδύματα.
«Αν το γαλλικό νόμισμα υποτιμάτο τόσο, θα πλήττονταν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δηλαδή ακριβώς εκείνοι στους οποίους απευθύνονται οι ευρωσκεπτικιστές υποψήφιοι», τονίζει στην DW ο Ολιβιέ Παστρέ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο Paris VIII.

Υψηλότερα επιτόκια, αύξηση πληθωρισμού

Τα επιτόκια δανεισμού της Γαλλία θα αυξάνονταν, δεδομένου ότι η χώρα θα καλείτο με ένα ασθενέστερο εθνικό νόμισμα να διευθετήσει το υπέρογκο κρατικό της χρέος, το οποίο κατά το μεγαλύτερο μέρος του θα παρέμενε σε ευρώ. Η αποπληρωμή του χρέους, που υπερβαίνει πλέον τα 2 τρις ευρώ αγγίζοντας 100% του ΑΕΠ, θα απαιτούσε υπερπροσπάθεια, μαζική μετατροπή γαλλικών φράγκων σε ευρώ και πιθανότατα δανεισμό του κράτους από τους πολίτες του.
Ειδάλλως θα μπορούσε η Γαλλία να τυπώσει χρήματα εφόσον έχει νομισματική ανεξαρτησία. Αυτό θα έπληττε όμως και πάλι κυρίως τους ασθενέστερους, λόγω της πιθανότατης αύξησης του πληθωρισμού και ως εκ τούτου της αύξησης των τιμών σε προϊόντα και υπηρεσίες.
Κατά την άποψη του Φιλίπ Κρεβέλ, καθηγητή Μακροοικονομίας και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Cercle de l’ Etude, οι προαναφερθείσες επιπτώσεις δεν θα ήταν οι μόνες που θα επέφερε το Frexit. Όπως εκτιμά στην DW, η έξοδος της Γαλλίας από το ευρώ θα προκαλούσε απόλυτη οικονομική καταστροφή στη χώρα. Και κατ’ επέκταση και στην ΕΕ, η οποία δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τον δεύτερο σε ισχύ οικονομικό της κρίκο, λέει και σχολιάζει σε προειδοποιητικό τόνο: «Θα ήταν ένα συστημικό σοκ που θα οδηγούσε σε απόλυτη αναρχία στον χρηματοοικονομικό κόσμο της Ευρώπης. Μετά από αυτό τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο».

Πηγή: DW

To σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας (SPD) είναι έτοιμο να μειώσει τη λιτότητα στην Ελλάδα, δήλωσαν κορυφαία στελέχη του στο Reuters.

«Οι Έλληνες έπρεπε να κάνουν τεράστιες μεταρρυθμίσεις, ασκώντας μεγάλη πίεση στους απλούς ανθρώπους», δήλωσε ο Ραλφ Στέγκνερ, αναπληρωτής πρόεδρος του SPD και σύμμαχος του υποψήφιου καγκελάριου του κόμματος Μάρτιν Σουλτς, σημειώνοντας ότι η Αθήνα έχει επιτύχει πλεονάσματα. «Ωστόσο, αυτά δεν είναι αρκετά για τον Σόιμπλε. Υπάρχει μία εντελώς διαφορετική στάση του SPD σε αυτό», τόνισε ο ίδιος. «Εάν υπάρξει μία κυβέρνηση υπό το SPD, θα υπάρξει αλλαγή πορείας στο θέμα αυτό. Θέλουμε ανάπτυξη και απασχόληση στην Ευρώπη», δήλωσε ο Στέγκνερ.

Ο βουλευτής του SPD Άχιμ Ποστ, που γνωρίζει τον Μάρτιν Σουλτς από το 1994, συνεργάσθηκε μαζί του στις Βρυξέλλες και τώρα είναι στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της γερμανικής Βουλής, τόνισε το σημείο αυτό πως «πρέπει να γίνουν περισσότερα για την ανάπτυξη και την απασχόληση», προσθέτοντας: «Εάν πιέσω την Ελλάδα και άλλο κάτω από το νερό, ή και την Πορτογαλία, πώς θα υπάρξει ανάπτυξη εάν μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;».

Ο Ποστ δήλωσε ότι ο Σουλτς είναι αποφασισμένος να κερδίσει τις εκλογές: «Δεν θέλει απλώς να είναι υποψήφιος, θέλει να γίνει καγκελάριος», δήλωσε.

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) ξανανοίγει τον φάκελο των μιζών που δόθηκαν για ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα με εμπλοκή γερμανικών εταιρειών.

 

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας που μεταδίδει η Deutsche Welle, «η Εισαγγελία της Βρέμης απήγγειλε κατηγορίες εναντίον πέντε πρώην μάνατζερ εξοπλιστικών εταιρειών. Είναι ύποπτοι για δωροδοκία αξιωματούχων στην Ελλάδα».

Η εφημερίδα έχει πληροφορίες από την εν λόγω Εισαγγελία, σύμφωνα με την οποία «τέσσερις Γερμανοί και ένας Έλληνας πρώην συνεργάτες της εξοπλιστικής εταιρείας Rheinmetall Defense Electronics κατέβαλαν μεταξύ 1998 και 2011 χρήματα σε Έλληνες αξιωματούχους προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραγγελία για παράδοση του συστήματος αντιαεροπορικής άμυνας ASRAD (Atlas Shοrt Range Air-Defence System). Επιπλέον, μέσω της δωροδοκίας αυτής προωθήθηκε και η παράδοση (σ.σ.: πώληση) συστημάτων ελέγχου πυρός για τα άρματα μάχης Leopard 2, τα οποία παρέδωσε η γερμανική εταιρεία Krauss-Maffei-Wegman».

Το σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας ASRAD

Όπως σημειώνει η εφημερίδα, «η Εισαγγελία θεωρεί τη δωροδοκία ιδιαίτερα βαριά υπόθεση. Πρόκειται για ένα μέγεθος της τάξεως των 3,3 εκατομμυρίων ευρώ».

Σύμφωνα, πάντως, με έγγραφο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους προς το ΥΠΕΘΑ οι μίζες 62 εκατομμυρίων μοιράστηκαν από δύο εταιρείες γερμανικών συμφερόντων (ATLAS και RHEINMETTAL DEFENCE ELECTRONIC), “σε Έλληνες αξιωματούχους του ΥΠΕΘΑ,προκειμένου αυτοί να ενεργήσουν κατά παράβαση των καθηκόντων τους ώστε να ανατεθούν τα συγκεκριμένα εξοπλιστικά πρόγραμματα στις ως άνω εταιρείες και όχι στους ανταγωνιστές τους”.

Στο έγγραφο, που είχε αποκαλύψει το 2015 το onalert.gr αναφέρεται ότι το ελληνικό δημόσιο έχει κάνει δήλωση παράστασης πολιτικης αγωγής ώστε να διεκδικήσει από τον καθένα από τους 13 εμπλεκόμενους -έναν Έλληνα και 12 Γερμανούς- από 1.000.000 ευρώ ως κάλυψη της ηθικής βλάβης.

Με την ίδια δήλωση το ελληνικό δημόσιο επιφυλάσσεται να διεκδικήσει αποζημιώσεις τόσο απο τους κατηγορούμενους όσο και από τις εταιρείες .

Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ζητά με το έγγραφό του την σύσταση επιτροπής από υπηρεσιακούς παράγοντες γνώστες των συμβάσεων ώστε να διαπιστωθεί σε συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες ,το ύψος των απαιτήσεων του Ελληνικού Δημοσίου.